arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Á skyrtunni að grilla pylsur í tíu stiga frosti

Það er nokkuð kalt úti. Spáð frosti alla vikuna, á að bæta í vind þannig að það gæti orðið allnokkur kæling.

Fyrir tæpum hundrað og fimmtíu árum tóku Íslendingar að flykkjast til Kanada. Þeir fóru frá hinu kalda og blauta landi á svæði þar sem voru miklu meiri kuldar. Frost sem getur farið niður í mínus 50 stig. Loftslagið hlýtur að hafa komið þeim í opna skjöldu. Svo komu sumur, þau voru mjög heit og mikið um skordýr.

Svæðið sem nefndist Nýja Ísland verður seint talið einhver verðurfarsparadís.

Vinur minn, rithöfundurinn Bill Valgardson, skrifar frásögn af veðurfari í Gimli sem ég birti hér að neðan. Þess má geta að nýlega kom út á íslensku bókin Ævintýri og sögur frá Nýja Íslandi eftir Bill, í þýðingu Böðvars Guðmundssonar. Sjálfur er Bill alinn upp í Gimli, en býr nú í mildara loftslagi í Victoria við vesturströnd Kanada.

Frásögnina birti hann á Facebook. Hún er á ensku, þarna segir frá skóladrengjum sem eru karlar í krapinu og eru á skyrtunni í 10 stiga frosti, þykir það ekkert tiltökumál.

Heard some people say that it was really cold in Gimli today. It was only -10. When I was a boy, -10 was considered the end of summer. We walked to school with our jackets open, our galoshers open. Some guys went to school in their shirt sleeves. We used to go down to the beach in -10 and have driftwood fires so we could roast wieners. When it was -30, we still had recess. The principal made us play soccer. We raced full speed after the ball. If you stopped, you froze in place and the teachers had to come and carry you into the school and thaw you out over the radiators. We had so many layers of clothes by then that we were forty teletubbies chasing a frozen soccer ball. If someone fell down, he couldnt get up because of all the layers of clothes. Friends had to stand him up so he could start running again before he solidified. When it got to -40 we werent supposed to have to go out for recess. However, our principal was from Siberia. He didnt think it was cold. Sissys, he used to say as we bunched up at the door looking at the air which had turned white. On really cold days, our mothers wrapped our heads in long scarves so only our eyes showed. So that we wouldnt freeze our lungs, they wrapped the scarves over our mouth and nose. To make sure the scarf wouldnt come undone, t hey stapled it to our forehead. When we got to school, just inside the door was a teacher with a staple puller who pulled out the staples. Otherwise, sitting in class, steam started rising from our heads and we made gurgling sounds. If there were a lot of -40 days, our foreheads looked like wed been shooting up and not getting it right or had been put in a snake pit with only our foreheads exposed. We were thrilled when the school suggested our mothers use tape. -10 Pshaw! A walk in the park. A dip in the lake. A roll in the snow.
Stjórnarkreppa í Þýskalandi – er tími Merkel að renna út?

Hér á Íslandi horfa menn nokkuð til Þýskalands varðandi stjórnarmyndun. Þar var kosið 24. september og engin ríkisstjórn komin enn. Menn töluðu um að Þjóðverjar væru ekkert að flýta sér.

Skýringin er komin núna, það hefur ekki gengið saman með flokkunum sem reyndu að mynda stjórn, Kristilegum demókrötum Merkels, Græningjum og Frjálslyndum demókrötum. Í morgun vart tilkynnt að slitnað hefði upp úr viðræðunum.

Leiðtogi Frjálslyndra, Christian Lindner, segir:

Það er betra að vera ekki í stjórn en að stjórna illa.

Sósíaldemókratar vilja ekki fara aftur í breiða ríkisstjórn með Merkel og því virðist varla annað í kortunum en að kosið verði aftur. Það gæti reynst erfitt fyrir Merkel sem tapaði atkvæðum í kosningunum í september. Staða hennar hefur ekki verið veikari í annan tíma. Hún gæti líka reynt að skrapa saman í minnihlutastjórn, en það telst varla góður kostur fyrir hana.

Tími Merkel í stjórnmálum gæti brátt verið á enda.

Skoðanakannanir sýna að AfD, rasistaflokkurinn sem enginn vill vinna með í Þýskalandi, muni frekar styrkjast en hitt í nýjum kosningum. Evran hefur líka tekið dýfu við þessar fréttir, enda er óstöðugleiki í Þýskalandi ekki góð tíðindi fyrir Evrópusambandið.

Svo er spurning hvort menn vilja draga ályktanir af þessu á Íslandi. Hvað myndu enn einar kosningar hérna hafa í för með sér? Hverjir kæmu best út úr þeim?
Þegar skorin var upp herör gegn sjoppuhangsinu

Árni Helgason skrifar skemmtilega grein um sjoppur – og dauða þeirra – á vef Kjarnans. Það vill svo til að fyrir næstum þrjátíu árum gerði ég sjónvarpsþátt um sjoppur – og dauða þeirra. Þetta var ein frumraun mín í sjónvarpi. Þá talaði ég meðal annars um bensínstöðvar sem hefðu fengið mikilmennskuæði og væru að breytast í sjoppur. Sú þróun hefur haldið eindregið áfram síðan þá. Núorðið er erfiðara að fá bensín en sælgæti og pylsur á bensínstöðvum.

Árni segist muna eftir níu sjoppum í Vesturbænum en þær séu allar horfnar. Ég get bætt um betur. Ég man eftir þeirri tíð að voru fimm sjoppur bara við Ásvalla- og Sólvallagötu. Svo voru tvær rétt fyrir sunnan, við Hringbrautina, á Bræðraborgarstígnum voru tvær en á Vesturgötunni þrjár – ef ég man rétt. Líklega hafa þær skipt tugum í Vesturbænum. Sú sögufrægasta var Simmasjoppa sem var í skúr við Suðurgötuna. Hún kemur fyrir í Punktur punktur komma strik og í Táningabók Sigurðar Pálssonar:

Það voru reyndar tvær aðrar sjoppur við Fálkagötu en þær voru kidstöff miðað við Simma. Símon var svarthærður hnallur, hafði skoðanir á öllu og kom þeim til skila formálalaust. Við ögruðum honum og hann reif kjaft, við rifum kjaft.

Simmasjoppa var bara ein af mörgum frægum sjoppum bæjarins, það voru líka til Círó, Flórída, Krónan, Árnasjoppa og margar fleiri. Víðast voru við afgreiðslu þreyttir og svolítið úrillir karlar – eða þá unglingsstúlkur sem þeir höfðu í vinnu. Þetta voru litlar holur, ekki jafn hátimbraðar og sjoppur sem nú tíðkast, en með öllu meiri karakter.

Þessar sjoppur eru horfnar og líka Simmasjoppa. Þórarinn Eldjárn, annar gestur sjoppunnar, orti um hana erfiljóð í bókinni Grænmeti og átvextir.

Frekjulega gín hún þessi gloppa

á Grímstaðaholti, eins og vanti tönn.

Ég minnist þess að hér stóð Simmasjoppa

sælureitur mitt í dagsins önn.

Fyrir utan gatið sat hann Simmi

saldi kók og prins og lakkrísrör.

Fyrir utan: Önni, Krummi, Vimmi

og allir hinir: Spurningar og svör.

Skýli lenti í skipulagsins hvolfti

skyndilega var hér allt á brott.

Fölgrátt sýnist frímerki úr lofti

en fornrar dýrðar sjá menn engan vott.

Og til hvers að láta strætisvagna stoppa

á staðnum áfram? Hér er engin sjoppa.

Þegar ég var að alast upp þótti sjoppuhangs mikið vandamál. Það voru ekki bara unglingar sem héngu í sjoppunum, öllum til vandræða og ama, heldur kom það líka fyrir að fullorðið fólk lagðist í sjoppuhangs – gjarnan eldri einhleypir karlmenn. Svo rammt kvað að þessu að talin var nauðsyn að grípa til aðgerða til að stemma stigu við sjoppuhangsinu. Og það varð að vera eitthvað sem virkaði, því vandinn var meðal annars sá að fólkið átti ekki í önnur hús að venda en sjoppurnar. Það var ekki mikil kaffihúsa- eða kráarmenning í bænum á þeim árum.

Loks voru settar reglur sem kváðu á um að eftir sex á kvöldin mættu sjoppur ekki selja nema út um þar til gert söluop eða lúgu. Þetta er úr Vísi frá 25. apríl 1964. Má ráða af fréttinni að þessar hörðu aðgerðir hafi þegar verið farnar að virka.

Um þetta má svo fræðast aðeins betur í innslagi úr Kiljunni frá því 2015, en þar var fjallað um Grímstaðaholtið og Simmasjoppu.
Gleymið ekki smáfuglunum

Gleymið ekki smáfuglunum. Svona orðaðar auglýsingar birtust stundum að vetrarlagi í blöðunum í gamla daga.

Þeim finnst best að fá eitthvað með fitu í, og þannig ná þeir vonandi að lifa veturinn. Sjálfur næ ég mér stundum í fuglafóður í Kjöthöllina í Skipholti. Það hverfur eins og dögg fyrir sólu.

Myndina tók Stefán Karl Stefánsson í morgunkaffi á Skólavörðustíg í gær.
Verður þetta „fullveldisstjórn“?

Nú er talað um að ef ríkisstjórn Vinstri grænna, Sjálfstæðisflokks og Framsóknar lítur dagsins ljós þá verði seinni hlutann í næstu viku.

Stöðugar viðræður fara fram – flokksformennirnir hafa líka átt fundi með forystufólki í verkalýðshreyfingunni og talsmönnum aldraðra og öryrkja. En það vekur athygli hversu fáir virðast koma að þessum viðræðum – og að sama og ekkert skuli leka út.

Vegna andstöðunnar sem er innan Vinstri grænna, meðal annars í þingflokknum, þarf Katrín Jakobsdóttir að halda spilunum þétt að sér. Dæmið frá því í fyrra kennir að lekar úr stjórnarmyndunarviðræðum geta spillt mikið fyrir.

Við lifum í pólitískum veruleika þar sem sýnd skiptir ekki síður máli en reynd. Það er ekki bara nauðsynlegt fyrir flokkana að gera traustan málefnasamning, heldur þarf að kynna hann þannig að skapist meðbyr og andstaðan verði kveðin niður. Þetta er mikilvægt fyrir bæði Katrínu Jakobsdóttur og Bjarna Benediktsson, máski síður fyrir Sigurð Inga Jóhannsson sem virðist hafa öll ráð í hendi sér í sínum flokki.

Þannig heyrist hvíslað að við fáum hugsanlega „fullveldisstjórn“ 1. desember, fullveldisdagurinn er á föstudaginn í næstu viku. 2018 fara svo fram hátíðarhöld sem teygja sig yfir allt árið vegna 100 ára fullveldisafmælisins.
Lilja segir að úrskurðurinn sé léttir

Lilja Mósesdóttir, sem sat á Alþingi frá 2009 til 2013, fyrst fyrir VG en síðan utan flokka, tjáir sig í athugasemdum hér á vefnum um niðurstöðu Mannréttindadómstóls Evrópu í máli Geirs Haarde. Lilja telur að úrskurðurinn sé ákveðinn léttir en liggur þungt hljóð til Samfylkingarinnar vegna þess hvernig málið þróaðist:

Atkvæðagreiðsla einstakra þingmanna Samfylkingarinnar gerði landsdómsmálið að einstaklega sorglegu máli. Við sem greiddum atkvæði með ákærum á hendur fjórmenningunum máttum í mörg ár þola afar harða persónulega gagnrýni og kröfu um afsökunarbeiðni fyrir að hafa brotið mannréttindi eins einstaklings með stuðningi okkar við pólitísk réttarhöld. Úrskurður Mannréttindadómstóls Evrópu er því ákveðinn léttir.
Ekki góð vika fyrir Geir – en hann má samt vel við una í Washington

Þetta hefur ekki verið góð vika fyrir Geir H. Haarde. Gamli yfirboðari hans, Davíð Oddsson, ákveður upp á sitt eindæmi að birta símtalið fræga milli þeirra frá því Geir var forsætisráðherra og hann seðlabankastjóri. Samtalið sýnir eitt og annað, meðal annars hvernig valdahlutföllin voru alltaf milli þeirra. Og stórar ákvarðanir eru þarna teknar í fáti – þetta verður seint talin góð stjórnsýsla. En þarna var auðvitað allt komið í óefni.

Í dag tapar hann svo málarekstri sínum fyrir Mannréttindadómstóli Evrópu. Íslenskir valda- og fjármálamenn hafa verið að reyna að sækja þangað rétt sinn – bæðið Geir og félagi hans Baldur Guðlaugsson hafa farið þangað erindisleysu. Dómstóllinn er kannski frekar hugsaður fyrir þá sem standa höllum fæti gagnvart valdinu.

Þetta breytir því samt ekki að landsdómsmálið yfir Geir var klúður. Ákvæðin um landsdóm eru í íslenskum lögum – og rannsóknarnefnd Alþingis vísaði í þau í skýrslu sinni. Málið fór hins vegar út í móa í meðförum Alþingis þar sem stjórnarmeirihluti þess tíma passaði upp á að skjóta ráðamönnum úr Samfylkingunni undan en láta Geir sitja uppi einan með sinn beiska kaleik.

Réttarhaldið sýndi líka hversu erfitt er að dæma sjórnmálamenn fyrir vanhæfni og fúsk. Refsinguna fyrir slíkt taka þeir yfirleitt út hjá kjósendum.

Þarna voru líka stjórnmálamenn að setja aðra stjórnmálamenn fyrir dóm vegna athafna sinna. En það sýnir alvöruleysið sem oft einkennir íslensk stjórnmál að lögum um landsdóm hefur ekki verið breytt. Hann hangir ennþá inni í lögbókinni – kannski vonuðu einhverjir að þeir fengju í fyllingu tímans tækifæri til að draga sína andstæðinga fyrir dóm?

Það verður hins vegar að segja eins og er að Geir Haarde má vel við una eftir allt. Hann fékk ágæta uppreisn æru stuttu eftir hrun þegar hann var gerður að sendiherra í Washington af sama ríkinu og ákærði hann. Það er fínasta djobbið í íslenskri utanríkisþjónustu, ekki allir geta gengið inn í svo há embætti.
Einstaklega falleg mynd frá tíma bragganna

Þetta er sérlega falleg og hjartnæm ljósmynd sem birtist fyrir stuttu á vefnum Gamlar ljósmyndir. Hreinn Vilhjálmsson setti hana þangað inn og hjá honum fékk ég leyfi til að birta hana.

Myndin sýnir Hrein og tvíburabróður hans Leif. Hún mun vera tekin fyrir um 70 árum, semsagt stuttu eftir stríð. Þeir eru þarna tveir, barnungir, í heilgalla og með prjónahúfu, skóflur í hönd – við sjáum að það er mikið fannfergi.

Hreinn, sem í athugasemdum á vefnum segist vera korteri eldri en Leifur, heldur í hönd bróður síns. Það er mikil frásögn í myndinni – það er stillt yfir, því er líkast að bræðurnir leiðist áfram til móts við lífið.

Myndin mun vera tekin niður við Kaplaskjólsveg en í bakgrunni er braggahverfið Camp Knox þar sem þeir bræður bjuggu. Á þessum tíma átti fjöldi manns heima í bröggunum í Reykjavík – húsnæðisvandinn hefur sjaldan verið verri. Sums staðar lá illt orð á bröggunum, en þar bjó alls konar fólk, venjulegt fólk, fjölskyldufólk. Það voru meira að segja stofnuð sérstök samtök herskálabúa, eins og þau hétu.

Camp Knox var milli Kaplaskólsvegar og Hofsvallagötu og var fjölmennasta braggahverfið. 1952 var búið þar í 133 bröggum og íbúarnir voru yfir 600 talsins. Síðustu íbúarnir fluttu þaðan 1967 – þá var tími herskálanna liðinn.
„Black Friday“ og afslættirnir

Þetta er forsíða Fréttablaðsins frá því í dag. Það er „Black Friday“. Auglýst í gríð og erg í öllum fjölmiðlum. Það eru varla nema tvö til þrjú ár síðan þetta upphófst á Íslandi – er það svo að hér fyllist verslanir af fólki? Það hefur líka verið talað um Svartan föstudag eða Svartan fössara – en enska heitið er yfirgnæfandi.

Eins og góður vinur minn bendir á er mesti sparnaðurinn fólginn í að kaupa ekki neitt. Það er 100 prósent.

Mér er reyndar tjáð að í Bandaríkjunum þar sem Svartur föstudagur átti upptök sín 1952, og er víst mesti verslunardagur ársins, þyki 25 prósenta afslættir frekar klénir. Það myndu fáir nenna að gera áhlaup á verslanir fyrir slík kjör. Í Bandaríkjunum kemur líka fyrir að viðskiptavinir troðast undir á þessum degi. Það munu vera a.m.k. tíu dauðsföll síðasta áratuginn og margir hafa slasast.

Annars er Svartur föstudagur dagurinn eftir Þakkargjörðarhátíðina. Hún er indæl, frekar látlaus, byggir aðallega á samvistum við fjölskyldu, en daginn eftir tekur brjáluð neyslan völdin og afslættirnir fara jafnvel upp í 70 til 80 prósent.

En svo er hægt að hlusta á þetta lag. Black Friday með Steely Dan.
Skuggarnir í sambandinu við Bretland

Guðlaugur Þór Þórðarson utanríkisráðherra segir að náin tengsl við Breta eigi að vera forgangsverkefni hjá Íslendingum. Þetta kemur fram í frétt í Morgunblaðinu.

Auðvitað er það rétt að tryggja þarf viðskiptahagsmuni vegna Brexit. Við vitum reyndar ekki enn hvernig það kemur til með að líta út – og sjálfir vita Bretar ekki sitt rjúkandi ráð. Það eru ótalmargir lausir endar. Hvernig á að tryggja vöruflutninga milli meginlandsins og Bretlands? Hvað á að gera við landamærin milli Írlands og Norður-Írlands? Sumt af þessu er svo viðkvæmt að stjórnmálamenn í Bretlandi þora varla að tæpa á því.

Við Íslendingar höfum verið afskaplega hændir að Bretum. Við sjáum enska fótboltann sem við horfum á eins og hann sé okkar eigin. Sumir skilgreina sig eftir því hvort þeir eru Púlarar eða United-menn.

En á þessu eru skuggahliðar. Við höfum haft tilhneigingu til að horfa á heiminn með breskum augum – höfum að sumu leyti verið eins og hugmyndaleg hjálenda Breta. Um leið gisuðu tengslin við Norðurlönd sem voru mun sterkari áður fyrr. Við höfum tekið upp margt frá Bretlandi sem reyndist okkur býsna óhollt.

Íslendingar tileinkuðu sér thatcherismann af miklu offorsi. Nokkru síðar kom blairisminn og varð mjög vinsæll hérlendis. Útrásarvíkingarnir sóttu til Bretlands, London varð höfuðborg þeirra, og þeir tileinkuðu sér breska viðskiptahætti og viðskiptasiðferði.

Breska hagkerfið byggir upp á gengdarlausri fjármálavæðingu – sumir myndu reyndar kalla það brask. Það er lítið framleitt í Bretlandi, reyndar eru Bretar svo aftarlega á merinni á því sviði að vafasamt er að þeir geti nokkurn tíma aftur komist í hálfkvisti við Þjóðverja. Á sama tíma er óvíða í Evrópu meiri ójöfnuður en í Bretlandi – stéttaskiptingin þar er himinhrópandi eins og birtist til dæmis í menntakerfinu og mismuni milli landshluta.

Svo má ekki heldur gleyma því að fá ríki hafa sýnt Íslendingum annan eins fjandskap og Bretland. Það voru Bretar sem frekjuðust hér á miðunum og varð að hrekja þá brott í mörgum þorskastríðum. Og það voru þeir sem settu hryðjuverkalög á Ísland í bankahruninu 2008. Við getum aldrei vænst annars frá Bretum en að þeir gæti sinna ítrustu einkahagsmuna – sem oft taka lit af því að þeir voru eitt sinn heimsveldi sem réði

Utanríkisráðherra Íslands er mikill Bretavinur. Hugarheimur hans er mótaður af breskum stjórnmálum og breskum fjölmiðlum, það leynir sér ekki. Og líkt og segir er sjálfsagt að tryggja íslenska viðskiptahagsmuni við Brexit. En hvað varðar tengsl við erlend ríki og fyrirmyndir er okkur miklu nær að líta annað – þar standa Norðurlöndin auðvitað næst okkur. Það er líka ljóst að Þjóðverjar hafa almennt mun meiri áhuga á Íslandi en Bretar.

Íslendingar gleyptu í sig thatcherismann og blairismann. Svo settu Bretar á okkur hryðjuverkalög.
„Katrín á ekki skilið að sitja undir þessu“

Katrín Jakobsdóttir segir að það komi í ljós á morgun hvort verður af stjórnarmyndun. Það verður að teljast svona heldur líklegt eftir langar og strangar samningaviðræður þar sem formenn flokkanna þriggja hafa talað saman í marga klukkutíma á hverjum degi. Það vekur nokkra athygli hvað þeir hafa hleypt fáum að viðræðunum – og hversu lítið hefur lekið út. Katrín virðist til dæmis ekki hafa fjölmenn teymi í kringum sig, en gefur sér samt tíma til að mæta líka í viðtöl hjá fjölmiðlum.

Hún virðist heldur ekki ætla að reiða sig á spunalækna til að „selja“ stjórnarsáttmálann heldur treystir hún á eigin vinsældir – og það pólitíska auðmagn sem hún hefur. Það kann jafnvel að hafa hjálpað Katrínu hversu viðbrögðin hafa verið sums staðar á vinstri kantinum, meðal annars í röðum Samfylkingarinnar og hjá Pírötum.

Rithöfundurinn Auður Jónsdóttir skrifar í dag á Facebook:

Nú hafa allar þessar stjórnmálakonur sagt frá því hvernig þær hafa verið lítillækkaðar og smættaðar með orðum og gerðum og botnlaust aðdáunarvert hjá þeim að sýna annað eins hugrekki og um leið samtakamátt. En á sama tíma og fólk fagnar framtaki þeirra láta hinir og þessir hafa eftir sér furðulega niðurlægjandi orð um Katrínu Jakobsdóttur sem stendur í ströngu þessa dagana. Það er sagt að henni sé ekki treystandi til að láta karlana ekki plata sig, að hún sé blinduð af Bjarna Ben, að hún sjái ekki í gegnum aðferðafræði Sjálfstæðisflokksins og svona má endlaustu upp telja. Hún er smættuð með orðum og það notað gegn henni að hún sé fíngerð kona – of lítil í stóra karla. Nú er ég ekki í VG en ég þekki Katrínu vel og veit að hún er eldklár, útsjónasöm, allt nema græskulaus, djúpvitur reynslubolti, jarðbundin og hefur roð við hvaða karli sem er. Hún á ekki skilið að sitja undir þessu.

Auður Jónsdóttir segir að fallið hafi furðulega niðurlægjandi orð um Katrínu Jakobsdóttur.
Brexit strandar á landamærum Írlands og Norður-Írlands

Brexit er að stranda á alls kyns vandamálum sem menn gátu auðvitað séð fyrir en gerðu lítið úr eða kusu beinlinis að horfa framhjá. Eins og staðan er í dag er Írland stærsti höfuðverkurinn. Englendingar hafa alltaf komið fram við Íra eins og þeir séu annars flokks. Saga kúgunar Englendinga á Írum er löng, svo kom tími þegar Írar voru ekki annað en vinnuafl sem þeim var gjarnt að líta niður á. Þá gerðust undur og stórmerki – írska hagkerfið fór að vaxa og nú standa Írar að mörgu leyti framar Englendingum.

Írland á 500 kílómetra löng landamæri að Norður Írlandi – sem heyrir undir Bretland. Þessi landamæri eru nú galopin. Írland og Bretland fóru saman inn í Evrópusambandið á sínum tíma. Fyrir íbúa bæði Írlands og og velflesta innbyggjara Norður-Írlands er óþolandi tilhugsun að þau lokist. Það hefur alvarlegar efnahagslegar afleiðingar beggja vegna landamæranna, norður-írska hagkerfið er mjög háð því írska, en hættan er líka sú að þetta muni ýfa upp gömul sár frá tímanum þegar kaþólikkar og mótmælendur bárust á banaspjótum.

Þegar Brexit verður að veruleika er ekki möguleiki að hafa þessi landamæri opin – Bretland verður þá ekki aðili að tollabandalagi Evrópusambandsins. Þá verður að tollafgreiða vörur á stóru svæði þar sem slíkt hefur ekki tíðkast, milli fólks sem er náskylt. Framkvæmdin virðist nánast ómöguleg – boðar ekki neitt nema vandræði. Írska stjórnin stendur fast á því að Evrópusambandið geti ekki haldið áfram í samningaviðræðum um Brexit nema komi til fullvissa um að ekki verði sett upp „hörð landamæri“. En vandinn er að enginn hefur komið með skynsamlega lausn á þessari klípu sem hefði kannski þurft að ræða betur á tíma Brexit-atkvæðagreiðslunnar.

Að minnsta kosti telja fáir að sé hægt að fara leiðina sem bresk þingmaðurinni Katie Hoey stakk upp á í viðtali við BBC – að Írarnir byggi sjálfir vegg og borgi fyrir hann. Það þykir minna fullmikið á Donald Trump.
Steingrímur fær forsetann – og málverk af sér

Líklega hefur enginn þingmaður í sögunni talað jafnmikið úr pontu Alþingis og Steingrímur J. Sigfússon. Hann hefur ábyggilega talað miklu meira en sá sem næstur kemur á sínum þrjátíu og fjögurra ára þingferli. Og nú er sagt að samstaða sé um það meðal tilvonandi stjórnarflokka að Steingrímur verði forseti Alþingis – hann verður semsagt ekki ráðherra í þessari umferð.

Það fer ábyggilega vel á því að Steingrímur verði þingforseti, hann hefur gríðarlega reynslu úr Alþingi og þekkir störfin þar út og inn. Það hefur reyndar verið orðrómur um það að Steingrím hafi langað í þetta embætti.

Forseti Alþingis er ekki slæmt djobb. Forsetinn nýtur fríðinda sem ráðherrar hafa, hefur meðal annars bíl og bílstjóra. Og eitt enn – forsetinn fær af sér málverk sem er hengt upp í sölum Alþingis. Til að mála eru fengnir sérstakir portrettmálarar. Eitt sinn tíðkaðist mjög að mála myndir af fyrirfólki, helst körlum auðvitað, en kannski er þetta síðasta vígi portrettmálunar? Steingrímur mun semsagt horfa af veggjum þingsins á þingheim framtíðarinnar – á staðnum þar sem hann hefur starfað og talað lengur en gengur og gerist.