arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Að byggja hátt – í besta umhverfi heims

Stjörnuarkitektinn Richard Rogers er í skemmtilegu viðtali í tölublaði af Evening Standard sem ég tók með mér frá London.

Rogers verður áttræður 23. júlí, hann hefur teiknað margar frægar byggingar, meðal annars Pompidou-listamiðstöðina í París og Lloyds-bankann í London.

Rogers er mikill áhugamaður um stórborgir þar sem margskonar fólk og margháttuð menning mætist. Hinar stóru fjölmenningarlegu borgir eru eitt helsta einkenni nútímans, og þar er mikil gerjun, nýsköpun og oft mikið ríkidæmi.

London er dæmi um slíka borg – Rogers segir að hún hafi batnað mikið á síðustu áratugum. Það sé auðveldara að ganga um hana – og hjóla, eins og hann gerir sjálfur.

Það hafa verið byggð mikil háhýsi í fjármálahverfinu City, en bílastæðum er samt ekki bætt við. Hæsta hús í Evrópusambandinu, The Shard, er byggt ofan á lestarstöð, segir Rogers.

Hann er þeirrar skoðunar að rétt sé að byggja upp í loftið í borgum framtíðarinnar. Lyftur séu umhverfisvænni en vegir.

Rogers segist hafa miklu meiri ástríðu fyrir borgum en fyrir þjóðum. Samkeppni milli borga sé miklu siðfágaðri en milli þjóða – og hann segist trúa því að þétt, fjölmenningarleg og kraftmikil borg eins og London sé einfaldlega besta umhverfi sem hægt sé að hugsa sér í heiminum.

Fyrir miðri mynd er stórbyggingin Leadenhall sem er hönnuð af Richard Rogers. Byggingin er í daglegu tali kölluð Rifjárnið. Húsið, sem stendur í City í London, verður tekið í notkun á næsta ári. Það er 225 metra hátt.
Blaðsíða 24

Góð blöð hafa góðar aðsendar greinar. Í mörgum erlendum blöðum eru þær besta efnið.

Hér er dæmi um hversu Morgunblaðinu hefur hnignað skelfilega.

Blaðsíða 24 í dag. Tvær aðsendar greinar.

Önnur er eftir þekktan rasista, hin er eitthvert undarlegt þrugl gegn þróunarkenningunni.
Erfitt verkefni – á tíma þegar eru uppi kröfur um kjarabætur

Þetta er ekki auðvelt.

Niðurskurðarhópurinn segist ætla að koma með róttækar tillögur – og niðurskurðurinn verði verkefni sem eigi að standa allt kjörtímabilið.

En þetta er ekki tónninn sem var sleginn fyrir kosningar.

Launþegar bíða nefnilega eftir kjarabótum, ekki bara skuldaniðurfellingum og skattalækkunum.

Laun á Íslandi hafa dregist mjög aftur úr nágrannalöndunum. Það hefur fremur verið talað á þeim nótum að nú ætti fólk að fara að fá meira fyrir sinn snúð – eftir langt kreppuskeið.

Framhaldsskólakennarar vilja fá launahækkanir – og láir þeim enginn.

Laun í heilbrigðiskerfinu eru svo léleg að þaðan er fólksflótti – að nokkru leyti til útlanda.

Það er heldur ekki eins og ekki sé búið að skera niður. Hækkanir til ríkisforstjóra snúast aðallega um að bæta launalækkanir frá því eftir hrun. Samt valda þær reiði. Varla verður heldur mikill friður þegar farið verður að minnka lífeyrisréttindi opinberra starfsmanna. Er ekki líklegt að þeir vilji fá þau réttindi bætt með launahækkunum – en launum þeirra hefur að nokkru leyti verið haldið niðri einmitt með tilvísan í réttindin?

Það verður fróðlegt að sjá hvernig ríkisstjórnin ætlar að tækla fjárlögin í haust. Einhvern veginn virðist vonlaust að íslenskt efnahagslíf nái nokkurri heilsu fyrr en gjaldeyrishöftin eru afnumin.
Skátar klífa fjall í stuttbuxum

Þessa frábæru ljósmynd er að finna á vefsíðunni Lemúrnum. Þar er birtur alls kyns sögulegur fróðleikur. Myndin er eftir Magnús Ólafsson, einn merkasta myndasmið Íslands á fyrri hluta síðustu aldar. Mikið af gömlu myndefni er að finna á Lemúrnum eða hlekki á það.

Ljósmyndin er tekin á bilinu 1925-1935 og sýnir skáta klífa fjall. Takið eftir að þeir eru berleggjaðir. Þetta er fyrir tíma flíssins. Nú ganga menn upp Bankastrætið í betri útivistarfatnaði en þetta.
Þversagnirnar við niðurskurðinn

Við lifum skrítna tíma.

Kosningarnar í vor snerust mest um skuldaniðurfellingar og skattalækkanir.

En nú er allt annað uppi á teningnum.

Það er talað um niðurskurð í ríkisrekstrinum og hugsanlega fjöldauppsagnir ríkisstarfsmanna.

Kannski hefði verið eðlilegra ef þetta hefði borið á góma í kosningabaráttunni?

Eins og hún spilaðist, þá verður að segja að ríkisstjórnin hefur veikt umboð til niðurskurðarins.

Annað sem vekur athygli er að í nefndinni sem á að leggja fram tillögur um niðurskurð í ríkisrekstrinum – nefndinni sem segir að ekkert sé heilagt – eru bæði formaður og varaformaður samtakanna Heimssýnar.

Fáir hafa verið gagnrýnni á niðurskurð ríkisins í löndum eins og Grikklandi og Spáni en einmitt Heimssýn. Oft hefur verið talað um hreina illmennsku í þessu sambandi og í nýlegum pistli á vef samtakanna er meira að segja notað orðið stríð.
Sérkennilegt rugl um orðanotkun

Á ensku er talað um accession, á dönsku er talað um tiltrædelse, á frönsku um adhésion, á þýsku segja menn beitritt – á íslensku hefur verið notað orðið aðild.

Það er mjög svipaðrar merkingar og hin erlendu orð.

En er það allt í einu orðið til marks um svik að á íslensku sé talað um aðildarviðræður en ekki aðlögunarviðræður.

Ekki er öll vitleysan eins.

En ef þessi aðlögun hefði verið svona óskapleg, þá væri líklega fullt af hlutum sem þyrfti að vinda ofan af eftir fjögur ára viðræður

Svo er samt ekki – það sem stjórnvöld eiga í mestum vandræðum með er að þau tíma helst ekki að sleppa hendinni af svokölluðum IPA styrkjum.
Ekki mjög hár turn

Á samskiptamiðlum geisa miklar deilur um moskubyggingu í Reykjavík.

Sumir sem taka til máls kalla þetta reyndar „moskvu“. En þeir eru jafn mikið á móti fyrir því.

Mikið er gert úr því að þarna verði turn með bænaköllum sem muni valda fólki ónæði jafnt dag sem nótt. Maður sér fyrir sér mannvirki eins og Bláu moskuna þar sem fuglar hnita í kringum turnana.

En samkvæmt fréttum á turninn þó ekki að vera nema 8-10 metrar á hæð.

Það er ekki mjög hár turn.

Í samanburði má geta þess að turn Hallgrímskirkju – sem stendur efst á hæð – er 75 metra hár.

Turn moskunnar verður semsagt eins og á lítilli sveitakirkju.

Turnar moskunnar í Sogamýri verða allmiklu lægri en turnar Bláu moskunnar í Istanbul.
Makríllinn og hin þjóðhverfu viðhorf

Það er greinilegt að þjóðhverf viðhorf eru í tísku.

Nú er talað um það sem mikið fullveldismál að fá að veiða ókjör af makríl. Á öðrum stað les ég að Íslendingar séu beittir nýlendukúgun vegna makríldeilunnar.

Henni er líkt við landhelgismálin forðum.

En staðreyndin er sú að við höfum átt í fjölda deilna vegna fiskistofna sem synda inn í landhelgi okkar eða nálægt henni. Stundum höfum við líka staðið í deilum vegna fiskistofna sem eru fjarri okkur – eins og í Smugunni um árið.

Íslensk skip hafa líka verið að stunda fiskveiðar við strendur Afríku. Þær hafa sætt gagnrýni bæði heimamanna og alþjóðasamfélagsins. Kannski erum við þar í hlutverki nýlendukúgaranna – eða hvað?

Flestar hafa deilur vegna flökkustofna verið við Noreg. Deilur um síldveiðar eiga sér langa sögu. Og við erum enn einu sinni í þrætu við Norðmenn út af makrílnum, en þar bætist líka við Evrópusambandið – aðallega vegna fiskveiðihagsmuna Skota.

Fyrr eða síðar verður samið um þetta, alveg burtséð frá aðildarumsókn Íslands að Evrópusambandinu. Best væri auðvitað að þjóðirnar reyndu að komast að einhverri skynsamlegri lausn þannig að ekki verði gengið frá stofninum – eins og gert var við síldina hér í eina tíð.
Varla dólgakapítalismi

Það er merkilegt þegar menn rjúka upp með orð eins og „dólgakapítalisma“ þegar rætt er um einkarekstur í heilbrigðiskerfinu. Og þegar menn fara að tala um Bandaríkin í þessu sambandi, þá er nokkuð ljóst að þeir eru að fiska í gruggugu vatni.

Landlæknir skrifar vinsamlega grein og bendir á að einkarekstur tíðkist með ýmsum hætti í kerfinu, það sé ekkert nýtt að heilbrigðisþjónusta sé einkarekin.

Í dag birtist líka á Vísi grein eftir Odd Steinarsson, sem er læknir á einkarekinni heilsugæslustöð í Gautaborg. Oddur lýsir ástandinu á Norðurlöndunum með þessum hætti:

„Sé litið til Norðurlandanna hafa Danir haft heimilislækna á sjálfstæðum samningum í fleiri áratugi. Norðmenn gerðu kerfisbreytingar á heilsugæslunni fyrir um 15 árum en þá vantaði 1.000 heimilislækna í Noregi. Heimilislæknar þar fengu sjálfstæða samninga sem eru að vissu leyti líkir þeim sem aðrir sérfræðingar en heimilislæknar hafa á Íslandi.

Þetta 1.000 lækna skarð hefur verið að mestu fyllt síðan. Svíþjóð rak síðan lestina, en Svíar innleiddu breytingar á heilsugæslunni á árunum 2007 til 2009 og horfðu að hluta til árangurs Norðmanna. „Vårdval“ kallast kerfið í Svíþjóð og hugmyndafræðin er að sjúklingurinn velji frjálst þjónustuaðila og að fjármagnið fylgi honum. Síðan eru leikreglurnar ólíkar eftir svæðum, en eftirlitið er strangt alls staðar. Sjálfstæðar og opinberar stöðvar sitja við sama borð og gjaldskráin er sú sama.

Árangurinn af „vårdvalinu“ í Svíþjóð hefur verið góður. Afköst hafa aukist umfram kostnað. Í Stokkhólmi jukust afköstin um 28% fyrstu tvö árin á meðan kostnaðurinn jókst um 2,8%. Gæðakannanir hafa sýnt vaxandi ánægju og aukið traust skjólstæðinga til heilsugæslunnar. Einnig bætta þjónustu og aukið aðhald í lyfjakostnaði. Minni heilsugæslur sem eru í eigu starfsmanna koma best út í könnunum. Samkeppnin hefur einnig séð til þess að margar opinberar heilsugæslur standa sig mun betur en áður. Vårdvalið er þannig að stórefla heilsugæsluna í Svíþjóð og sem dæmi hefur fjöldi námslækna í Gautaborg þrefaldast á innan við fjórum árum, úr 70 í um 200.

Íslensk heilsugæsla er verulega undirmönnuð af sérfræðingum í faginu og mikil þörf á breytingum til þess að efla hana aftur. Mikilvægt er að nota þau verkfæri sem hafa gefið góða raun á Norðurlöndunum og að umræðan byggist á staðreyndum.“
Þjóðlegt en ekki mjög gott

Maður óttast helst að eftir för Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar til Evrópu og yfirlýsingar hans á evrópskum vettvangi, verði það talið til marks um þjóðhollustu og ást á fullveldi íslensku þjóðarinnar að éta makríl.

Ég sá að strax í gærkvöldi var Frosti Sigurjónsson, þingmaður Framsóknarflokksins, farinn að setja inn makríluppskriftir á Facebook-síðu sína.

Vandinn er sá að makríll er afar vondur matfiskur, feitur, olíukenndur og slepjulegur. Í raun er hann nánast óætur. Þó er hægt að leggja sér hann til munns reyktan, en þá helst ekki oftar en svona einu sinni til tvisvar á ári.

En nú þarf þjóðin að standa sig í stykkinu. Ég sé hjá Frosta að makríllinn er borðaður inni í brauði, líkt og pylsa. Frosti stingur upp á nafninu „mulsa“. Það gæti kannski dugað til að deyfa bragðið af fiskinum – rétt eins og gert er með SS-pylsurnar sem eru ætar ef passað er upp á að þær séu í brauði og löðrandi í sósum.

„Mulsurnar“ gætu auðvitað orðið mjög drjúgar fyrir þjóðina ef Evrópusambandið fer að beita okkur viðskiptaþvingunum.
Tilkomumikill turn

Uppi á þaki í Suður-London (hitinn er 25 stig þótt komið sé fram yfir miðnætti) horfi ég á The Shard, hæstu byggingu í Evrópusambandinu, að því sagt er.

Þetta er glerpýramíði og hefur verið mjög umdeildur. Hann er byggður af kaupsýslumönnum frá Quatar, sumir sögðu að hann myndi eyðileggja sjóndeildarhringinn í London.

Dálkahöfundurinn frægi, Simon Jenkins, var mjög reiður og líkti húsinu við eyðileggingu Dresden í stríðinu.

Byggingin er 306 metra há, teiknuð af arkitektinum Renzo Piano.

Nú hef ég séð hana frá ýmsum hliðum, í dagsbirtu, rökkri og að næturþeli.

Og ég segi eins og er – mér finnst hún glæsileg.
Jóhann G.

Jóhann G. Jóhannsson tónlistarmaður er látinn – það er harmafregn.

Jóhann bjó í Ljósvallagötu þegar ég var að alast upp á Ásvallagötunni. Hann var einn þeirra sem ég leit hvað mest upp til á þessum miklu popp- og rokkárum.

Á þeim árum hélt Jóhann úti framúrstefnuútgáfu hljómsveitarinnar Óðmanna. Þar voru þeir með honum Finnur Torfi Stefánsson og Reynir Harðarson. Hljómsveitin var undir greinilegum áhrifum frá Cream, spilaði oft lög eftir þá sveit. Svo urðu þeir geysilega metnaðarfullir – gáfu út tvöfalt albúm með frumsaminni tónlist sem sætti afar miklum tíðindum.

Ég var ekki nema tíu ára gamall, en flýtti mér upp í Fálka á Laugaveginum, keypti plötuna, setti hana á fóninn heima og hlustaði. Áður hafði ég reyndar eignast litla plötu með laginu Spilltur heimur. Það þótti afar heavy og fullt af ádeilu.

Ég þorði samt aldrei að yrða á þá Óðmennina þótt þeir væru alltaf á ferli í hverfinu – á myndinni hérna má sjá hvað þeir voru svakalega miklir töffarar. Þessi mynd er tekin þegar þeir sömdu og léku tónlistina í Poppleiknum Óla sem var sýndur í Tjarnarbíói við feiki góðar undirtektir.

Jóhann samdi síðar fjölda af lögum sem hann flutti sjálfur eða þá fyrir aðra tónlistarmenn. Ég er samt ekki viss um að allir átti sig á því að lög eru eftir Jóhann þegar þau eru spiluð. Hann lætur eftir sig stórt og merkilegt lagasafn – ég þakka fyrir mig.
Hrædd þjóð

Íslendingar virka eins og mjög hrædd og íhaldssöm þjóð.

Það má ekki nefna breytingar án þess að menn rjúki upp til handa og fóta og séu mjög óttaslegnir.

Stjórnarskráin.

Menntakerfið.

Landbúnaðarkerfið.

Heilbrigðiskerfið.

Það mætti jafnvel ætla að á öllum þessum sviðum séum við í allra fremstu röð í heiminum – svo mikil er tregðan við að gera breytingar.
Sumarið 2013

Skítaveður – og ekki segja að þetta sé bara svona á Íslandi eða að rigningin sé góð. Við höfum fengið að venjast bretra.

Ef þetta heldur svona áfram hlýtur að bresta á landflótti.
Er niðurskurður í anda Osbornes orðinn aðalmálið?

Í grein um niðurskurð á vefsíðu Vigdísar Hauksdóttur rekst hvað á annars horn. Vigdís situr í hópi sem á að hagræða í ríkisrekstrinum.

Nú er reyndar mikil spurning hvort ríkisstjórnin hafi yfirleitt umboð frá kjósendum til að skera mikið niður hjá ríkinu. Niðurskurður var ekki ræddur fyrir kosningar nema lítillega. Kosningaloforð hljómuðu upp á allt annað en niðurskurð.

Vigdís vitnar í ríkisstjórn Bretlands og George Osborne fjármálaráðherra sem hafi „boðað mikinn niðurskurð á ríkisútgjöldum“.

Staðreyndin er sú að niðurskurðurinn í Bretlandi hefur staðið í mörg ár. Hann er raunar mjög umdeildur – margir hafa haldið því fram að hann hafi haft vond áhrif á efnahagslífið, það hafi fremur þurft örvun en niðurskurð. Margt af því sem breska stjórnin hefur gert hefur líka komið mjög illa við tekjulága hópa. Og atvinnulífið er dróma, öfugt við það sem Vigdís segir.

Aðalmálið er þó að niðurskurðurinn var partur af stjórnarstefnunni frá upphafi – niðurskurður var partur af kosningaprógrammi Íhaldsflokksins í kosningunum 2010.

Það má örugglega skera niður í ríkisrekstrinum, eins og Vigdís segir, en það er ekki heldur rétt að síðustu ríkisstjórn hafi skort kjark til þess. Síðasta sjórn stóð fyrir mesta niðurskurði á ríkinu fyrr og síðar. Það var kaldhæðni örlaganna að þetta skyldi koma í hlut vinstri flokka. En eftir hrunið 2008 var ekki annað til ráða.

En erum við þá komin á þann stað að niðurskurður sé aðalmál ríkisstjórnarinnar – þvert á það sem var rætt fyrir kosningar?
Mannorðsmorð í þingsal?

Eins og ég hef áður sagt sýnist mér ný stjórn Ríkisútvarpsins vera vel skipuð. Þetta er talsverð breyting frá því sem var þegar harðir flokksmenn sátu í stjórninni.

Þarna hefur semsagt tekist vel til.

Nú er talsvert fjaðrafok vegna þess að píratinn Birgitta Jónsdóttir heldur því fram að hafi átt að „mannorðsmyrða“ Láru Hönnu Einarsdóttur í þingsal. Píratar munu hafa viljað skipa Láru Hönnu í stjórn RÚV – hún er varamaður.

Nokkuð er óljóst hvernig mannorðsmorð í þingsal fer fram. Í þinginu hafa yfirleitt verið nokkuð strangar reglur um hvernig talað er um fólk í ræðustól.

Það virðist svo vera þessu nokkuð ótengt að athugað er með hæfi Láru Hönnu til að gegna þessu starfi. Henni er ábyggilega vel treystandi til þess.

En hins vegar er ekki launungarmál að hún hefur lengi starfað fyrir helsta samkeppnisaðila Ríkisútvarpsins og gerir það enn. Það varð meira að segja að miklu fjölmiðlamáli þegar til stóð að reka hana af Stöð 2 nýskeð. Það er því engan veginn óeðlilegt að hæfi hennar sé skoðað.

Samt á ég ekki von á öðru en að hún verði metin hæf – enda er hún kjörin til þessa af þinginu og þá skiptir líklega máli að hún er verktaki hjá Stöð 2 en ekki fastráðinn starfsmaður.
Ævintýrið um kóngafólkið á Bretlandi, jú og víðar

Mér finnst allt kónga- og drottningastand verulega ógeðfellt. Svoleiðis er það bara. Ef ég byggi í landi þar sem væri kóngur, þá væri ég ákafur lýðveldissinni.

Að það séu meðfædd fríðindi í ákveðnum ættum að vera þjóðhöfðingjar og búa í höllum með þjóna á hverjum fingri – og það líka í lýðræðisríkjum. Það er ekki bara tímaskekkja, heldur alveg absúrd. Og þetta tíðkast meira að segja á hinum frjálsu Norðurlöndum.

Yfirleitt snýst þetta heldur ekki um einn kóng- eða drottningu, heldur heilu ættirnar sem halda þessum fríðindum mann fram af manni.

Eina sem þessar ættir þurfa að standa skil á er erfingi ríkisins – með reglulegu millibili. Það er í raun eina starfið, fyrir utan að vera í slúðurpressunni, fáir hafa áhuga á að heyra skoðanir þessa fólks. Þegar Karl Bretaprins opnar munninn lokast alls staðar eyru.

Núorðið hefur frjálslyndið náð slíkum hæðum að það þurfa ekki bara að vera sveinbörn – meybörn koma líka til greina.

Í þessari grein er sagt frá millistéttarstúlkunni sem var fengin til undaneldis fyrir prins sem verður kannski einhvern tíma konungur Bretlands – ef amma hans verður ekki eilíf.

Þetta er allt mikið ævintýri.

Og fyrir ættina er þetta náttúrlega mikið happ, því þetta þýðir að hún mun halda öllum forrétindunum áfram, barnið er það sem heitir á ensku meal ticket.

Allt dugir þetta mjög vel, því í fréttum nýskeð var sagt frá ríflegri hækkun á greiðslum til langömmu barnsins, sem er drottning, á meðan allt er í niðurskurði í Bretlandi, atvinnuleysi grasserar, skólagjöld hækka og heilbrigðiskerfið er í mesta vanda.

En sjálfsagt verður mikið um dýrðir í næstu viku þegar barnið fæðist og gott að vita til þess að það þarf ekki að óttast skort, fremur en aðrir í ætt þess.
Munurinn á einkarekstri og einkavæðingu

Hugsanlega er það af ásettu ráði að margir kjósa að skilja orð Kristjáns Þórs Júlíussonar þannig að hann sé að mæla með einkavæðingu í heilbrigðiskerfinu?

En svo eru aðrir sem kannski bara misskilja?

Einkarekstur tíðkast víða í heilbrigðiskerfinu á Íslandi. Fyrirkomulagið er þannig að ríkið er eini kaupandinn. Það ákveður verð þjónustunnar. Kannski eru einhver komugjöld, en þau eru þá á pari við það sem tíðkast annars staðar í kerfinu.

Svo eru náttúrlega til aðgerðir sem sjúklingar þurfa að borga sjálfir, eins og til dæmis fegrunaraðgerðir. Um þær gildir annað – þar er hægt að tala um hreina einkastarfsemi.

En verðið á að vera hið sama í öllu sem fellur undir sjúkratryggingar, hvort sem rekstraraðilinn er ríki, sveitarfélag eða einkaaðili.

Það er mergurinn málsins og líklega er heillavænlegast kerfi þar sem þessu þrennu er blandað saman. Það er nákvæmlega ekkert sem segir að hið opinbera þurfi að sjá um allan reksturinn þótt það sé kaupandi þjónustunnar.

Það má nefna sem dæmi að heilsugæslukerfið á höfuðborgarsvæðinu er í raun hrunið. Tugir þúsunda manna hafa engan heimilislækni. Þeim er vísað á læknavaktir þar sem er engin eftirfygni með þeim. Væri hugsanlegt að í þessu samhengi kynni einkarekstur upp að einhverju marki vera til bóta?

Og þá er, eins og áður segir, ríkið eini kaupandinn. Það er ekki hægt að kaupa sig fram fyrir í röðinni eða okra á starfseminni.
Flottir Stones í Hyde Park

Við vorum kannski ekki alveg upp við sviðið en það var rosa stemming á Rolling Stones tónleikunum í Hyde Park í gærkvöldi. Þetta var síðasti konsertinn á tónleikaferð þeirra – þeir voru miklu betri en þegar ég sá þá síðast árið 2006. Því verður varla jafnað saman.

Síðustu vikurnar hafa verið eins og sigurför fyrir hljómsveitina heima á Englandi. Fyrst enduðu þeir Glastonbury-hátíðina, það var sagt á eftir að þeir hefðu verið besta lokanúmer Glastonbury fyrr og síðar. Svo voru tvennir stórir tónleikar í sumarblíðu í miðri London, í Hyde Park.

Mick Jagger verður sjötugur 26. júlí næstkomandi. Það er þó ekki að sjá á manninum. Hann heldur uppi mikilli keyrslu á sviðinu og röddin er flott. Hér er hann í hvítri blússu sem hann sagði að væri sú sama og hann var í þegar Stones spiluðu í Hyde Park á frægum tónleikum 1969.

Hápunktur tónleikanna var þegar gítarleikarinn Mick Taylor steig á svið og hljómsveitinn renndi sér í gegnum langa útgáfu af Midnight Rambler. Taylor var í Stones á árunum 1969 til 1975 og er sagður vera besti hjóðfæraleikari sveitarinnar fyrr og síðar. Nærvera hans hafði greinilega mjög góð áhrif og spilagleðin leyndi sér ekki.

Og svo eru þeir hérna, Keith og Kári.
Væntingar til Illuga

Það er búist við miklu af Illuga Gunnarssyni, nýjum menntamálaráðherra. Illugi er bráðklár maður – einn sá greindasti í stjórnmálum á Íslandi og það er vitað að hann sóttist eftir því að verða menntamálaráðherra.

Sumir óttast kannski að Illugi geri breytingar á skólakerfinu – aðrir telja að tími sé kominn til.

Það þarf ekki að tala of mikið um atvinnuvegina, að það sé nauðsynlegt fyrir þá að íslenski skólinn verði betri. Betra er að horfa á nemendurna sjálfa og þarfir þeirra.

Það eru engin almennileg rök fyrir því að íslensk ungmenni útskrifist tveimur árum síðar sem stúdentar en jafnaldrar þeirra í nágrannalöndum – sem hafa betra menntakerfi en við.

Grunnskólinn var lengdur fyrir allmörgum árum, börn fóru að koma í skóla sex ára. En námsframvindan þar hefur ekki orðið meiri. Það er ljótt að sóa tíma barna – því miður er alltof mikið af því.

Það þarf líka að fara yfir hin háleitu markmið um einstaklingsmiðað nám og skóla án aðgreiningar. Er hugsanlegt að þessar hugmyndir séu alls ekki að virka?

Því miður bendir margt til þess.

Svo þarf að gera hluti sem hafa lengi verið ræddir, eins og að efla verknám. Um leið hlýtur Illugi að skoða nýju námskrána sem var samþykkt á síðasta kjörtímabili og fékk vægast sagt litla umræðu. Þetta er mjög einkennilegt plagg, einkennist fyrst og fremst af illa skrifuðum orðavaðli um samfélagsmál.
Tónleikar í sumarblíðu

Hjá okkur er tónleikahelgin mikla.

Við erum í London og það er tónlistarhátíð í Hyde Park.

Í gær ætluðum við að sjá Elton John, en hann fékk botnlangabólgu.

En Elvis Costello og Ray Davis spiluðu og voru flottir.

Í dag spila Rolling Stones – og á undan ungir menn sem heita Jake Bugg og Tom Odell. Ég sé að báðir eru með mörg milljón áhorf á YouTube.

Það er hitabylgja, sól og hiti dag eftir dag.

Ég er að velta því fyrir mér hvort ég eigi að mæta í stuttbuxunum og skræpóttu Hawaii-skyrtunni.

Vona bara að ég hitti engan sem ég þekki.
Lífeyriskerfi í vanda

Þau eru glaðleg tíðindin sem berast frá Fjármálaeftirlitinu sem hefur gert úttekt á stöðu lífeyrissjóðanna.

Samkvæmt þessu er þrennt til ráða:

Það þarf að hækka iðgjöld.

Skerða réttindi – semsé greiðslur úr sjóðunum.

Hækka lífeyrisaldur.

Líklega verður niðurstaðan blanda af þessu þrennu, eða það mætti ætla?

Gatið hjá sjóðunum sem hafa ábyrgð ríkis- og sveitarfélaga er svo 600 milljarðar. Þar er erfiðara um vik að beita aðferðum eins og réttindaskerðingu eða hækkun lífeyrisaldurs, enda er það allt bundið í niðurnjörvaða samninga.

Það má vera að íslenska lífeyriskerfið sé að grunni til gott eins og segir í greininni, en þarna eru þó ansi stór vandamál sem bíða úrlausnar.
Furðulegar hugmyndir um fjölmiðla

Ólíkt sumum sem hafa áður setið í embætti útvarpsstjóra er Páll Magnússon ekki pólitískt ráðinn. Hann hefur alið allan starfsaldur sinn í fjölmiðlum – á Vísi, Tímanum, hjá Iceland Review, Stöð 2 og Ríkisútvarpinu. Hann er fagmaður sem gjörþekkir hvernig starf á fjölmiðlum fer fram – og skilur líka nauðsyn þess að fjölmiðlamenn fái njóta frelsis en um leið verndar í starfi sínu.

Páll nýtur trausts hjá starfsmönnum Ríkisútvarpsins, ég hygg að mörgum þyki það skelfileg tilhugsun ef við fengjum aftur flokkspólitískan útvarpsstjóra.

Páll hefur staðið ágætan vörð um Ríkisútvarpið, barist fyrir hagsmunum þess og stigið fram því til varnar þegar honum þykir þurfa.

Merkileg er greinin sem hann skrifar í Fréttablaðið í dag þar sem hann sýnir fram á að ritstjóri Morgunblaðsins er gjörsamlega með Ríkisútvarpið á heilanum, skrifar um það algjörlega án afláts.

Páll bendir líka á hversu sérkennilegur fjölmiðill Morgunblaðið er orðið – og þar með hugmyndir ritstjórans um fjölmiðlun. Því það er öldungis laukrétt að í alvöru blaði – sem Mogginn var á tímanum þegar hann bar sig saman við heimspressuna – myndi það aldrei tíðkast að ritstjóri væri sífellt að skrifa um sjálfan sig, eða eins og Páll orðar það:

„Ég hygg reyndar að varnar- og lofgreinar hans um sjálfan sig undir nafnleynd í þriðju persónu séu nýmæli í vestrænni blaðamennsku – jafnvel mætti kalla þetta sköpunarverk nýja bókmenntagrein.“