arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Mogginn: Dagur vinsælastur en Halldór í vandræðum

Hún er athyglisverð skoðanakönnunin sem slegið er upp á forsíðu Morgunblaðsins í morgun – og verður varla til að hjálpa Sjálfstæðisflokknum eða Halldóri Halldórssyni sérstaklega.

Þar kemur í ljós að Dagur B. Eggertsson hefur algjöra yfirburði þegar spurt er hver eigi að vera næsti borgarstjóri í Reykjavík. Hann nýtur um helmingsfylgis.

Halldór Halldórsson er með innan við tuttugu prósent og Sigurður Björn Blöndal, sem er í efsta sætinu hjá Bjartri framtíð, ekki með nema tíu prósent.

Samt sýnir sama skoðanakönnun að Björt framtíð er stærsti flokkurinn í borginni, með 29 prósenta fylgi. Milli BF og Samfylkingar eru slíkir gagnvegir að öruggt má telja að flokkarnir haldi áfram samstarfi eftir kosningarnar, það er bara spurning hvor flokkurinn fær borgarstjórastólinn.

Framboðslisti Sjálfstæðisflokksins hefur mætt miklum andróðri, ekki síst úr Hádegismóum. Halldór Halldórsson og aðrir frambjóðendur á listanum kunna Mogganum sjálfsagt litlar þakkir fyrir þennan forsíðuuppslátt.
Viðtalið við Guðrúnu Johnsen

Hér á vef Ríkisútvarpsins má finna viðtalið við Guðrúnu Johnsen hagfræðing sem var sýnt í kvöld.

Í viðtalinu ræðum við ýmislegt sem kemur fram um íslenska bankahrunið í bók hennar Bringing down the Banking System – Lessons from Iceland.

Smellið hér til að horfa.
Stærðarhlutföll

Menn eru stundum að bera Ríkisútvarpið okkar saman við erlenda ríkisfjölmiðla – og gera jafnvel kröfur um að hér sé allt eins.

En það er gott að hafa í huga stærðarhlutföllin, það er í raun nær fyrir okkur að standa í samanburði við Færeyjar en hin Norðurlöndin – hvað þá Bretland eins og ég sá einhvers staðar á internetinu í gær.

Mér sýnist að íslenska Ríkisútvarpið fái um það bil fimm prósent af því fé sem norska og danska ríkisútvarpið hafa til að spila úr, en þegar Bretland er skoðað – og ég tek aftur fram að samanburðurinn er fráleitur – er RÚV með innan við 0,5 prósent af því sem BBC hefur.

Hér á vef Guardian má sjá skýringarmynd þar sem birtast valdar tölur úr reikningum BBC. Heildarinnkoma þeirrar stofnunar 2012 var 5,09 milljarðar punda, þrátt fyrir að hún hefði gengið í gegnum talsverðan niðurskurð.

Við sjáum svo hvernig skiptingin er milli sjónvarps- og útvarpsstöðvanna sem eru undir hatti BBC og þarna er líka liður sem nefnist laun til stjarna sem þéna meira en 500 þúsund pund á ári.

Bretar gera semsagt nokkuð vel við sinn ríkisfjölmiðil.

Það má svo sjálfsagt reikna þetta yfir í höfðatölu og komast að því að framlög til Rúv séu geysihá – en stundum er það heildartalan sem skiptir máli þegar skoðað er hvað menn hafa efni á að gera.
Spurning Styrmis, svar Sveins Andra

Styrmir Gunnarsson spyr á Evrópuvaktinni, og það er ekki laust að votti fyrir örvæntingu, hvers vegna yngra fólk sé að yfirgefa Sjálfstæðisflokkinn?

Hann vísar í nýjar skoðanakannanir og segir:

Nú gæti verið ráð fyrir Valhöll að framkvæma ítarlega skoðanakönnun þar sem skýringa er leitað á fylgisleysi Sjálfstæðisflokksins meðal ungs fólks og fólks sem komið er á miðjan aldur.

Hvað veldur?

Eru það stefnumálin? Eru það frambjóðendur? Er það ímynd flokksins? Saga hans? Hver er skýringin?

Sveinn Andri Sveinsson, lögfræðingur og fyrrverandi borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins, svarar honum með eftirfarandi orðum á Facebook:

Kæri Styrmir, það er vegna þess að harðlínumenn eins og þú hafa breytt flokknum í afturhaldssinnaða tepokahreyfingu og hagsmunagæslufélag. Ungt fólk vill kjósa flokk sem er kominn inn í 21. öldina og hugar að almannahagsmunum til framtíðar en passar ekki bara upp á sérhagsmuni í nútíðinni.
Ástandið, lögreglunjósnir og durtsháttur íslenskra karla

Grein Þórs Whitehed prófessors í tímaritinu Sögu hefur vakið mikla athygli. Þar fjallar hann um víðtækar persónunjósnir sem beindust gegn konum sem áttu að hafa lagt lag sitt við erlenda hermenn í stríðinu. Um þetta var fjallað í fréttum Ríkisútvarpsins í gærkvöldi.

Þetta eru býsna sláandi upplýsingar, bera vott um heimóttarskap, grimmd og mannfyrirlitningu. Þetta var gert að undirlagi stjórnvalda – og speglaði örugglega hugarfarið í samfélaginu á þessum tíma. Svona viðhorf voru til dæmis uppi í öllum stjórnmálaflokkum, bæði hægri og vinstra megin. Til verksins valdist fólk sem hefði getað sómt sér í lögregluliði hvaða alræðisríkis sem er.

En það voru líka til önnur viðhorf.

Árið 2001 kom út bók eftir Herdísi Helgadóttur þar sem hún lýsti „ástandinu“ eins og það var kallað. Bókin nefnist Úr fjötrum. Þar dregur hún upp allt aðra mynd af komu erlendu hermannanna. Herdís mundi þessa atburði að nokkru leyti sjálf. Hún var fædd 1929 og lést 2007. Bók hennar er mjög merk heimild.

Herdís sagði að þetta hefði að vissu leyti verið eins og frelsun undan durtshættinum í íslenskum karlmönnum. Samfélagið hefði opnast, og nýr heimur blasað við konunum. Meðal hermannanna voru karlar sem kunnu að umgangast konur af kurteisi og hæversku sem sárlega vantaði á Íslandi.

En hið íhaldssama íslenska samfélag brást ókvæða við – það er einföldun að segja að það hafi einungis verið karlaveldið – því siðapostular meðal kvenna voru líka í herferð gegn ástandinu. Að einhverju leyti blandaðist þarna inn í andúð á útlendingum og tortryggni einangraðrar smáþjóðar.

Hér má sjá brot úr bók Herdísar, þrjú dæmi:

„Þegar við mættum í skólann um haustið 1940 var okkur sagt að það væri brottrekstrarsök ef við skiptum okkur af hermönnunum….þetta var fanatík og vitleysa. Allar stúlkur sem sáust tala við hermenn, þótt þeir væru kannski bara að spyrja til vegar…. voru bara „Bretamellur “ ….Það voru svo mikilir hleypidómar… “

„Ég man að gift kona í næsta húsi við okkur tók að sér hermannaþvott….Umgangur hermanna um götuna jókst við þetta og sumir nágrannanna fussuðu og sveiuðu yfir þessu óþjóðlega háttarlagi velgiftrar konunnar. Hún hætti þessu eftir nokkrar vikur. Ég heyrði að eiginmaðurinn hefði bannað henni að afla sér tekna á þennan hátt og er viss um að umtal nágrannanna skipti þar meginmáli. “

„Hermenn voru svo kurteisir og hjálpsamir. Íslenskir karlar gösluðust áfram og tóku ekkert tillit til kvenna, sýndu þeim bara ókurteisi…. “
Engir tveir turnar

Almannatengillinn Andrés Jónsson vakti athygli á þessu línuriti sem sýnir mælingar á fylgi stjórnmálaflokkanna í tvo áratugi.

Ef langtímafylgishreyfingar eru skoðaðar er mest áberandi hvað Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið að síga – og Samfylkgin líka.

Turnarnir tveir, sem eitt sinn var talað um, urðu aldrei ráðandi í íslensku stjórnmálalífi.
Viðtalið: Guðrún Johnsen

Guðrún Johnsen hagfræðingur er gestur hjá mér í Viðtalinu á mánudagskvöld, eftir seinni fréttir, klukkan 22.20.

Þetta er mjög fróðlegt spjall þar sem við ræðum um bók Guðrúnar sem er nýútkomin hjá hinni alþjóðlegu Macmillan Palgrave útgáfu.

Bókin nefnist Bringing down the Banking System – Lessons from Iceland.
Fríverslunarsamningur – faðmlag við ofbeldismenn

Alþingi Íslendinga ræddi í vikunni fríverslunarsamning við Kína.

Þetta hefur farið mjög lágt – það er semsagt að gerast að þetta risastóra mál er að fara í gegn án þess að það sé skoðað vandlega, fari í gegnum alvöru gagnrýna þjóðfélagsumræðu.

Eftir allt uppnámið í kringum Evrópusambandsumsóknina er stefnumótun í utanríkismálum Íslendinga í algjöru skötulíki. Það er hentistefnan ein sem ræður ferðinni. Endalausar boðsferðir íslenskra ráðamanna til Kína eru aldeilis að virka. Þar fá þeir trakteringar sem ekki bjóðast í lýðræðisríkjum.

Píratar eru eini stjórnmálaflokkurinn sem hafa reynt að efna til til alvöru umræðu um samninginn í þinginu, eins og sjá má hérna á vef þingsins. Þeir nefna meðal annars Tíbet.

Guðmundur Hörður skrifar um fríverslunarsamninginn undir yfirskriftinni Faðmlag Íslands og ofbeldismanna. Þetta er tímabær grein:

Það er fólkið á Alþingi sem veldur mér áhyggjum. Nú eru þingmenn allra flokka nema Pírata komnir á fremsta hlunn með að samþykkja fríverslunarsamning við kínversku kommúnistastjórnina. Stjórn sem viðurkennir ekki mannréttindi og meinar launafólki að stofna frjáls stéttarfélög, líkt og ASÍ bendir á í umsögn um samninginn. Amnesty International vitnar í sinni umsögn um ýmis mannréttindabrot sem kínversk stjórnvöld stunda, t.d. saksókn á hendur þeim sem mæla fyrir umbótum í mannréttindamálum, ofsóknir gegn lögfræðingum þeirra, víðtækt net fangabúða þar sem hundruð þúsunda einstaklinga eru vistaðir án réttarhalda og sæta pyntingum og nauðungarvinnu, sakborninga sem eru teknir af lífi án sanngjarnrar málsmeðferðar og nauðungarflutninga fólks af heimilum sínum.
Starfhæft lýðræði án hálsbinda

Einar K. Guðfinnsson, forseti Alþingis, er ein helsta tískulögga Íslands. Hann vill að karlmenn sem sitja á Alþingi séu með hálsbindi – og engar refjar.

Það er ekki úr vegi að skyggnast aðeins í tengs hálsbinda og lýðræðis.

Í Aþenu til forna, þar sem er fyrirmynd nútímalýðræðis, tíðkuðust ekki hálsbindi.

Hálsbindi voru heldur ekki notuð í rómverska Senatinu. Þar voru öldungadeildarþingmennirnir í klæðnaði sem kallast „toga“.

Á hinu íslenska Alþingi á þjóðveldisöld tíðkuðust ekki hálsbindi. Þingmenn hafa líklega verið í kyrtlum og kannski með skikkjur.

Séu skoðaðar myndir af feðrum bandarísks lýðræðis er þeir ekki með hálsbindi, þótt greinilega hafi verið í tísku einhvers konar lín um hálsinn.

Þau hálsbindi sem við þekkjum verða eiginlega ekki til fyrr en í iðnbyltingunni – og komast í tísku fyrir alvöru snemma á tuttugustu öld.

Sagan kennir okkur að það er semsagt hægt að hafa starfhæft lýðræði án hálsbinda.

Á Alþingi til forna voru ekki hálsbindi. Þetta er málverk eftir Collingwood frá 1870. Svona sér hann þingstaðinn fyrir sér – líkt og fleiri útlendingar sem komu hingað og máluðu gerir hann fjöll aðeins hærri og dramatískari en þau eru í rauninni.
Verðtryggingarnefndin: Flokksformenn víðs fjarri

Í nóvember voru tillögur skuldaniðurfellingarnefndarinnar kynntar með mikilli viðhöfn. Fréttamenn voru boðaðir í Hörpu, það var haldið mikil glærusýning, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og Bjarni Benediktsson voru báðir viðstaddir.

Það var semsagt mikil alvara á ferðinni. Staðreyndin er líka sú að niðurstöðurnar voru ekki nema að hluta til komnar frá nefndinni heldur höfðu þær orðið til í löngum og ströngum samningaviðræðum milli flokksformannanna.

Ekkert af þessu tagi gerðist þegar tillögur verðtryggingarnefndarinnar voru kynntar nú í vikunni. Enginn ráðherra var viðstaddur. Blaðamannafundurinn var haldinn á stað sem líktist skólastofu. Það var engin viðhöfn – og, það sem skiptir meira máli, enginn pólitískur stuðningur.

Það er ekki hægt að segja eins og Ólafur Arnarson gerir að skýrsla nefndarinnar komi í bakið á forsætisráðherra og ríkisstjórninni. Þeir létu skuldaniðurfellinguna til sín taka meðan hún var enn á nefndarstiginu og hefðu getað gert slíkt hið sama hvað varðar verðtrygginguna. Staðreyndin er einfaldlega sú að málið er ekki komið á neinn rekspöl innan ríkisstjórnarinnar.

Enda segir Sigmundur Davíð að kannski verði hægt að afnema verðtryggingu, þrátt fyrir niðurstöðu nefndarinnar, en Bjarni Benediktsson segir að allt eins megi búast við frumvörpum byggðum á niðurstöðum nefndarinnar á þessu ári. Málið er semsagt órætt á ríkisstjórnarstigi.

Misjafnlega mikil alvara. Tillögur verðtryggingarnefndarinnar voru tilkynntar á stað sem líktist skólastofu á meðan tillögur um skuldaniðurfellingu voru kynntar í Hörpu að viðstöddum forsætisráðherra og fjármálaráðherra.
Bóndadagsveislan

Að éta þorramat, hrútspunga, selshreifa, súrt slátur og svið – skola því svo niður með hvalabjór.

Það er örugglega rétt hjá Einari K. Guðfinnssyni að engum verður meint af, allavega ekki í svona eitt skipti.

Og eiginlega væri óskiljanlegt að neita lysthafendum um að neyta hvals í þessu formi.

En þetta er samt ógeðslegt.
Láglaunalandið Ísland – launþegar telja sig ekki bera ábyrgð á verðbólgunni

Það er alveg rétt hjá Styrmi Gunnarsyni að barnalegt er af Samfylkingunni að halda því fram að afstaða launþega til kjarasamninga sé ríkissjórninni að kenna.

Og það er líka rétt að ástæðurnar eru dýpri.

Kjarasamningum er hafnað sem sýnir glöggt að Samtök atvinnulífsins, Alþýðusambandið og ríkisstjórni hafa vanmetið stöðuna.

Þeir héldu að fólk myndi sætta sig við örlitlar kauphækkanir í skiptum fyrir stöðugleika.

Nú er kjarasamningum hafnað og líklegt að þurfi að bjóða miklu betur svo ekki komi til stórátaka á vinnumarkaði. Launþegar líta almennt ekki svo á að verðbólga – sem örugglega fer af stað – sé á þeirra ábyrgð.

Það er eðlilegt þegar horft er til þess að Ísland er að verða láglaunaland og ekkert sem bendir til þess að það breytist.

Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir lögfræðingur skrifar grein um þetta í Viðskiptablaðið:

Ísland er láglaunaland. Það blasir auðvitað við um lægstu launin en á ekki síður við um millitekjur og jafnvel um hæstu laun hjá hinu opinbera. Fólk sem fer utan í leit að vinnu fer ekki vegna þess að hér sé ekki vinnu að fá, því atvinnuleysi er blessunarlega lægra en víða í Evrópu. Fólk fer af landinu vegna launakjara. Það merkilega er að þetta á við hvort sem um er að ræða ómenntað, iðnmenntað eða langskólagengið vinnuafl. Og nú þegar semja á um laun er kannski tímabært að launþegar beiti rökfræðinni um landflóttann fyrir sig.
Ólympíuleikar sem spillingardíki og skrautsýning harðstjóra

Þeir sem hafa mest gaman af Ólympíuleikum eru þeir sem halda uppi harðstjórn og kúgun.

Og þeir leggja líka langmest í dæmið.

Við höfum dæmin frá Berlín 1936, Peking 2008 – og nú eru að fara að byrja algjörlega útblásnir Vetrarólympíuleikar í Sochi í Rússlandi.

Sochi var einu sinni uppáhaldsstaður Jósefs Stalíns. Þar var sumarleyfisbyggð nómenaklatúrunnar á tíma hans.

Það fer vel á þessu því svonefndir chekistar eru enn við völd í Rússlandi, meðlimir lögreglusveitanna sem nefndust líka NKVD og KGB.

Vladímír Pútín er upprunninn þar. Í hinni alræmdu Lubyanka-byggingu í Moskvu er enn starfsemi arftaka þessara sveita, eins ósmekklegt og það er.

Vetrarólympíuleikar hafa yfirleitt verið frekar lágstemmdir, enda áhugi á vetraríþróttum ekki almennur. Í anda ríkja þar sem er harðstjórn er orðin breyting þar á. Ólympíuleikarnir í Sochi eru fáránlega dýrir. Þetta snýst um tvennt, annars vegar eru leikarnir skrautsýning fyrir Pútín og hins vegar hafa ólígarkar sem eru í náðinni hjá forsetanum getað makað krókinn á framkvæmdunum.

Spillingin kringum leikana er sögð óskapleg. Boris Nemtsov, sem eitt sinn sat í stjórn Borisar Jeltsín, segir að leikarnir séu eitt mesta spillingardíki í sögunnar. Þetta og fleira má lesa í fróðlegri grein um leikana sem birtist í New York Times.

Menn hafa áhyggjur af því að hryðjuverkamenn láti til skarar skríða. En það er tvennt annað sem er miklu áhyggjusamlegra. Annars vegar að Ólympíuleikum sé leyft að snúast upp í sýndarmennsku harðstjóra og hins vegar hvernig þarna fléttast inn í ástand mannréttinda í Rússlandi.

Það er lofsvert hvernig Þjóðverjar bregðast við þessu með því að íkæðast búningum sem minna á fána samkynheigðra. Við þurfum meira af slíku og ráðamenn og íþróttafrömuði sem makka ekki bara með harðstjóranum, heldur tala hátt og snjallt um mannréttindi í Sochi.
Verðtryggin ekki afnumin

Nefnd um afnám verðtryggingar komst að þeirri niðurstöðu að ekki sé hægt að afnema verðtryggingu. Það á að bíða og sjá til.

Hún vill hins vegar banna Íslandslánin svokölluðu, það eru verðtryggðu jafngreiðslulánin með 40 ára lánstíma.

Þetta eru lánin sem við erum mörg með – þau eru vond, eignamyndunin getur verið afar seinleg, en á móti hafa þau þann kost að mánaðargreiðslurnar eru ekki ýkja háar.

En vandinn er eins og fyrr alltof háir vextir á Íslandi. Verðtryggingin + vextirnir – það er mannfjandsamlegt dæmi.

Samkvæmt niðurstöðu nefndarinnar er afnám verðtryggingar alltof stórt verkefni, við ráðum einfaldlega ekki við slíka kerfisbreytingu.

Með auknum stöðugleika er hægt að gera óverðtryggð lán meira aðlaðandi, og kannski um leið með því að gera verðtryggðu lánin minna aðlaðandi – eins og er lýst hér að ofan.

En sagan sýnir að það er ekki hægt að treysta á stöðugleika á Íslandi – hann hefur alltaf reynst vera tálsýn. Er kannski ekki hægt að breyta nema að taka upp traustari gjaldmiðil eða tengjast einhverjum slíkum?
Tvíburaklósettin í Sochi

Þessi mynd fer um eins og eldur í sinu.

Tvíburaklósettin í Ólympíuborginni Sochi.

Grínið er meðal annars að að þarna sé pláss fyrir Pútín forseta og Medvedev forsætisráðherra.

Eða einhvern frægðarmann sem vill ekki skiljast við öryggisvörð sinn.

Möguleikarnir eru fleiri.
Störukeppni

Það er ein af ráðgátum íslenskra stjórnmála hvernig menn ætla að meðhöndla kröfuhafa bankanna föllnu og þar með losa um gjaldeyrishöftin.

Lengi var málið á verksviði Seðlabankans, svo var samþykkt í þinginu undir lok tíma síðustu ríkisstjórnar að ekkert yrði ákveðið í málinu nema með atbeina Alþingis.

Menn töldu að samningaviðræður myndu fara í gang, en nú segir forsætisráðherra að ekkert verði talað við erlendu kröfuhafana. Ekkert og aldrei.

Bjarni Benediktsson talaði um það síðastliðið haust að hægt yrði að fara að afnema gjaldeyrishöft í apríl – einhvers konar niðurstaða í máli kröfuhafanna er forsenda þess.

Þetta virðist vera fremur óraunhæft markmið. Frétt frá Reuters um íslenska hagkerfið hefur valdið nokkru uppnámi. Þar var sagt að Ísland væri í frosti á erlendum fjármálamörkuðum.

Þingmaður Vinstri grænna spurði fjármálaráðherra að þessu á Alþingi. Hann svaraði að þetta væri „tómt rugl“ og sagði svo við þingmanninn:

„Ég ætla að vona að þingmaðurinn sé ekki að láta reka sig upp í ræðustól af stórum umsvifamiklum kröfuhöfum.“

Fyrir kosningar var talað um að ætti að sækja fé til kröfuhafa með samningum. Nú er ljóst að stærsta kosningamál Framsóknarflokksins verður fjármagnað með öðrum hætti og þá er áhuginn líklega minni. En því sem er í gangi má kannski helst líkja við störukeppni.

Um gjaldeyrishöft er sagt að þegar búið sé að setja þau á sé erfitt og seinlegt að afnema þau. Kannski mun það eiga við um höftin sem voru sett á Íslandi 2008. Altént er víst að sumir þrífast ágætlega innan haftanna.
Sjö sinnum samstaða

Nokkuð er rætt um forseta Íslands og samstöðuna.

Árni Snævarr leggur orð í belg á Facebook og hefur gert úttekt á ræðum Ólafs Ragnars og hversu tíðrætt honum verður um samstöðu. Þetta er niðurstaðan.

Góðkunningi minn Guðmundur Magnússon heldur því fram að gagnýni á tal forseta Íslands um samstöðu í síðasta áramót ávarpi, eigi ekki við rök að styðjast því slíkt sé alvanalegt í ræðum ráðamanna á tímamótum. Af þessu tilefni gerði ég fljótlega könnun og komst að þvi að forsetinn notaði orðið samstöðu sjö sinnum í nýársávarpi sínu 2014, þrisvar sinnum í ávarpinu 2013 en ekkí eitt einasta skipti þrjú ár þar á undan.

Síðast notaði hann orðið samstaða einu sinni árið 2009. Í nýársávarpinu 2014 talaði hann jafnoft um samstöðu í einu ávarpi og í síðustu þrettán ávörpum samtals! Forsetinn hefur notað orðið samstöðu oftar en einu sinni í eingöngu tveimur af átján ávörpum sínum, einu sinni í sex ávörpum, en aldrei í tíu ávörpum. Ég fæ ekki séð að grein Guðmundar byggi á traustum grunni.
Kjaftshögg fyrir Gylfa

Það er kjaftshögg fyrir Gylfa Arnbjörnsson, forseta ASÍ, að kjarasamningar skuli vera felldir svo víða og með svo miklum mun.

Í raun er ekki hægt að hugsa sér meira vantraust á formanninn sem hefur lagt mikið undir til að sannfæra launþega um að þetta séu góðir samningar.

Þar er við ramman reip að draga, til dæmis koma upp í hugann ummæli Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar úr áramótaávarpi:

„Sérstaklega þarf að bæta áþreifanlega kjör þeirra lægstlaunuðu en þau eru miklu lakari en við getum talið ásættanlegt á Íslandi.“
Íslandsvinur býður 25 milljónir í vínflösku

Guardian birtir í dag úrdrátt úr skjölum sem sýna hvernig æðsta valdaklíkan í Kína hefur komið fjármunum fyrir í skattaskjólum á Bresku Jómfrúreyjum.

Guardian kallar þá prinsa, þessa menn sem stjórna fjölmennasta ríki heims, að orðinu til í nafni kommúnisma, en í reynd að hætti lénsherra. Spillingin er geigvænleg, þarna koma við sögu valdamenn sem hafa komið í heimsókn til Íslands, Li Peng og Wen Jiabao.

Að öðrum kínverskum Íslandsvini.

Í frétt í Süddeutsche Zeitung segir frá „ósiðlegu“ tilboði í vínflösku. Hún kemur úr víntunnu frá 1656 sem er geymd í Ráðhúskjallaranum í Bremen og telst vera partur af menningararfleifð heimsins samkvæmt UNESCO.

Kínverskur kaupsýslumaður býðst til að kaupa flösku af þessu víni fyrir 150 þúsund evrur, jafnvirði um 25 milljóna íslenskra króna.

Í fréttinni segir að kaupsýslumaðurinn sé vínáhugamaður, meðlimur Kommúnistaflokksins og höfundur erótískra kvæða.

Jú, það er enginn annar en Huang okkar Nubo.
Vinsældasmit

Vinsældasmit er frábært orð sem ég rakst

Lýsir nákvæmlega fyrirbæri sem maður verður oft var við – þegar stjórnmálamenn eru að reyna að tryggja sér vinsældir út af einhverju sem kemur þeim í raun ekkert við.

Það er stundum talað um að stjórnmálamenn séu að ná sér í kredit fyrir eitthvað sem þeir hafa í rauninni ekki gert eða dottið í hug.

Við sjáum þetta oft í kringum listir og íþróttir, eins og þegar stjórnmálamenn vilja hitta fræga listamenn eða dúkka upp á íþróttamótum þannig að allir sjá.

Eða þegar þingflokksformaður Framsóknarflokksins fer upp í pontu á Alþingi til að ræða sérstaklega afrek Anitu Hinriksdóttur.

Já, vinsældasmit nær þessu alveg.
Meirihlutinn í borginni fallinn

Það má sjá á skoðanakönnun um fylgi flokkanna í Reykjavík að áhrifin af brotthvarfi Jóns Gnarr eru farin að koma í ljós.

Samkvæmt skoðanakönnuninni er meirihluti Besta flokks og Samfylkingar fallinn, næði ekki nema 7 borgarfulltrúum.

Þar munar um að fylgi BF – sem nú er Björt framtíð – dalar um næstum tíu prósentustig.

Píratar koma hins vegar sterkir inn, eins og ég hafði spáð, með 11,4 prósenta fylgi. Fengju tvo menn kjörna, en VG aðeins einn, Framsókn engan. Píratar geta hæglega sótt meira fylgi ef þeir ná góðum frambjóðendum á lista.

Meirihlutinn þyrfti því að fá Pírata til liðs við sig eða VG ef hann vill starfa áfram. Það er raunar líklegast að sú verði þróunin.

Sjálfstæðisflokkurinn er ekki að ná sér á strik, er með 27,5 prósenta fylgi. Það er 5 prósentustigum minna en hann fékk í kosningunum 2010.
Skólablaðsgreinin hans Geirs

Það hafa margir haft vitlausar, vondar og ógeðslegar skoðanir þegar þeir voru ungir. Sem betur fer rjátlast þær af sumum – en þó ekki öllum.

Nú er verði að endurbirta grein sem Geir Haarde skrifaði í skólablað í MR þegar hann var 17 ára. Þetta eru að sönnu ljót skrif – þarna eru skoðanir sem flestir telja fordæmanlegar. Ég held að sé alveg öruggt að Geir er ekki sömu skoðunar lengur.

Árni Páll Árnason rifjar upp Geir hafi talað um innflytjendamál þegar hann var forsætisráðherra – ég mundi líka eftir þessu þegar ég sá þessa skólablaðsgrein. Þetta er nokkuð gott hjá Árna, ekki síst niðurlagið:

Þegar Geir var í stjórnmálum gekk hann lengra en flestir aðrir stjórnmálamenn í að tala gegn sjónarmiðum útlendingahaturs. Mér er það sérstaklega minnisstætt þegar hann tók sjálfan sig sem dæmi um barn innflytjanda og mælti gegn skilyrðislausum kröfum um íslenskukunnáttu innflytjenda með þeim rökum að faðir hans, sem hér bjó um áratugaskeið og var landinu gegn borgari, hefði aldrei náð fullkomnum tökum á íslensku.

Það er því með ólíkindum að einhverjum detti í hug að útmála Geir sem óvildarmann innflytjenda á forsendum einhverra unglingsskrifa.

Almennt séð hef ég áhyggjur af því að umræða okkar um þjóðmál á samfélags- og vefmiðlum sé orðin gróðrarstía fyrir hræsnisfullar sakbendingar sjálfskipaðra farísea, sem gleðjast yfir að vera betri en þeir sem híað er á í það og það skiptið. Ég vona að okkur megi auðnast að snúa þeirri þróun við.

Það voru ýmsar fráleitar og ömurlegar skoðanir í gangi þegar ég var sirka 17 ára. Ég næstum áratug yngri en Geir, en við ólumst báðir upp í Kalda stríðinu.

Sjálfur játa ég að hafa ásamt nokkrum félögum mínum haft óheilbrigðan áhuga á þýskum hryðjuverkamönnum – sem betur fer gekk það yfir á fáum misserum. Sumir jafnaldrar mínir voru í samtökum eins og EIKml, KSML og Fylkingunni. Þar voru sérstakar fyrirmyndir fjöldamorðingjar eins og Maó Tse Tung, Stalín, Trotskí og fleiri slíkir.