arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Bieber

Justin Bieber er viðkvæmt mál hjá Kára. Hann staðhæfir að sér þyki hann mjög leiðinlegur.

Og verður móðgaður ef maður staðhæfir til dæmis að hárið hans líti út eins og hjá Bieber.

Bieber-greiðslur eru mjög algengar meðal drengja á vissum aldri og svo setja þeir húfur á hausinn eins og hann gerir.

En fyrst og fremst er sagt að Bieber höfði til ungra stúlkna. Þetta gengur svo langt að nú stendur til að halda Bieber göngu í Reykjavík, til að krefjast þess að átrúnaðargoðið komi til Ísland og haldi tónleika.

Nú held ég að Kári verði hneykslaður.
Búðir fyrir kommúnista, sósíalista og gyðingahatara

Pamela Geller er bandarískur bloggari sem er býsna vel þekkt í landi sínu. Hún hefur fengið að koma fram í fjölmiðlum sem eiga að teljast virtir, en blogginu sínu velur hún nafn úr bók eftir Ayn Rand og kallar það Atlas Shrugs.

Geller hefur verið samstarfskona Roberts Spencer sem gefur sig út fyrir að vera mikill sérfræðingur um íslam. Þau hafa meira að segja skrifað saman bók um meint stríð Obama forseta gegn Bandaríkjunum. Anders Breivik vitnar mikið í Spencer.

Það er til marks um hvernig ástandið á pólitískri umræðu er í Bandaríkjunum að Geller var einn af opinberum bloggurum á landsþingi Repúblikanaflokksins.

Geller segir á bloggi frá því í gær að sumarbúðirnar á Útey þar sem Anders Breivik framdi ódæðisverk sitt hafi verið þjálfunarstöð í gyðingahatri – búðir fyrir kommúnista og sósíalista sem gangi erinda íslams.

Það verður sífellt langsóttara að segja að þetta snúist um „einmana úlfa“. Þegar íslamistar fremja hryðjuverk er það kallað pólitík sem helst allur hinn íslamski heimur þarf að sverja af sér. þegar hvítur ljóshærður maður er á ferð – með pólitíska hugmyndafræði sem margir virðast aðhyllast – er það einstakur atburður og skýringa leitað í geðlæknisfræðinni. Passar það alveg?

Um þetta má lesa á vef sem nefnist loonwatch.com, en þar má líka lesa um bréf sem Geller fékk frá norskum manni sem sagðist vera að safna vopnum og skotfærum.
Greinin í Le Monde diplomatique

Grein Sigurbjargar Sigurgeirsdóttur og Roberts Wade sem birtist í Le Monde diplomatique gefur greinargóða mynd af hrunsögu Íslands. Þarna eru raktar bæði orsakir og afleiðingar – það er varla margt þarna sem hægt er að draga í efa með nokkurri sanngirni.

Greinin er á ensku á þessari slóð.
Hinir efnalitlu borga

Það sem gerðist í deilunum um skuldaþakið í Bandaríkjunum er í raun sáraeinfalt.

Niðurstaðan var sú að hinir efnalitlu þurfa að blæða en hinir ríku halda öllu sínu.
Fyrirmynd – er það?

Það er sérkennilegur málflutningur að Íslendingar séu fyrirmynd annarra þjóða hvað varðar efnahagsbata. Þetta má lesa á vef BBC og er haft eftir forseta Íslands.

Nýlega er komið fram að skuldir hvíla á meira en helmingi húsnæðis sem telst vera í eigu einstaklinga. Verðbólga er aftur komin í gang, skuldabyrði þyngist á nýjan leik. Lítið verður úr skuldaleiðréttingunum sem lánastofnanir hafa verið neyddar til að grípa til. Íslenska krónan á þar stóran þátt, hún er veldur verðbólgu og óstöðugleika. Lífskjörin hafa versnað til muna, það er brostinn á stórfelldur landflótti, atvinnuleysi er útbreitt. Fjárfestingar eru í algjöru lágmarki. Bankarnir lána helst ekki fé, þeir eru varla annað en innheimtustofnanir.

Laun voru hækkuð smávegis í vor, nú er öll sú hækkun að brenna upp. Fjárlagahalli er meiri en gert var ráð fyrir – menn bíða með ugg í brjósti eftir því hversu mikinn niðurskurð og skattahækkanir næstu fjárlög hafi í för með sér.

Jú, Ólafur Ragnar Grímsson getur stært sig af atkvæðagreiðslunum um Icesave – en reyndar bendir flest til þess að alltaf hafi verið nægar eignir í þrotabúi Landsbankans til að standa skil á þeirri skuld.

Þar fyrir utan hefur milljörðum á milljarða ofan verið dælt í gjaldþrota fjármálastofnanir auk þess sem ríkið tók ábyrgð á öllu sparifé landsmanna. Líka fé þeirra sem eiga tugi eða hundruð milljóna.

Hrunverjar eiga ennþá stórfyrirtæki sem almenningur virðist versla við með glöðu geði. Það er eiginlega ráðgáta.

En Íslendingar hafa fengið að gjalda fyrir hrunið með stökkbreyttum lánum, hrundum gjaldmiðli, verðbólgu, skattahækkunum, kjaraskerðingu, niðurskurði og atvinnuleysi eins og fyrr segir – og það er eiginlega móðgun við almenning að halda því fram að við séum að fara eitthvað sérstaklega vel út úr þessu. En þannig láta sjálfhælnir stjórnmálamenn helst þegar þeir eru að tala við erlenda fjölmiðla.

Jú, krónan veldur því að við fáum meira fyrir útflutning okkar – og það er eitthvað ódýrara fyrir ferðamenn að koma til landsins en áður. Verðhækkanir hafa þó vegið ansi harkalega upp á móti því. Hótelgisting er mjög dýr á Íslandi miðað við gæði, bílaleigubílar eru óheyrilega dýrir og maturinn er langt í frá ódýr heldur.

Það koma um 600 þúsund ferðamenn til Íslands á ári, gæti orðið ein milljón einhvern tíma í framtíðinni. Til Noregs komu 6,6 milljónir ferðamanna í fyrra, þá komu um 19 milljón ferðamenn til Grikklands en 80 milljónir til Frakklands.
Bandaríkin og skattarnir

Ég á talsvert af vinum í Bandaríkjunum. Flest er þetta ágætlega stætt fólk sem er í góðum störfum. Það er oft að kvarta undan útgjöldum – sérstaklega til heilsufars og menntunar. Það kostar mikið að mennta börn í Bandaríkjunum, almenningsskólar eru víða mjög lélegir og það getur hérumbil verið nauðsynlegt að setja börnin í einkaskóla ef á að tryggja þeim góða menntun.

Almenningsskólarnir eru auðvitað fjársveltir.

Og heilbrigðiskerfið bandaríska er það dýrasta og óhagkvæmasta í veröldinni.

Ég segi að eina ráðið gegn þessu sé að greiða hærri skatta – og oftast fallast Bandaríkjamennirnir á það að endingu.

Skattar í Bandaríkjunum eru lágir – og þeir hafa sjaldan verið lægri en einmitt nú þegar Rebúblikanar og Teboðshreyfingin fara hamförum gegn sköttum sem gætu lagst á ríkt fólk og stórfyrirtæki.

Samkvæmt þessari grein sem er skrifuð af Bruce Bartlett, sem hefur verið efnahagsráðgjafi í Hvíta húsinu, Bandaríkjaþingi og í fjármálaráðuneytinu, eru skattar í Bandaríkjum í sögulegu lágmarki. Alríkisskattar eru nú 14.8 prósent af þjóðarframleiðslu en voru 18,2 prósent í tíð Ronalds Reagans.

Skattar á fyrirtæki eru lágir og skattar sem auðmenn og ríkt fólk þarf að standa skil á eru furðu litlir. Kenningin hefur verið sú að ríkidæmi auðmanna myndi leka niður í lægri lög samfélagsins – en sú hefur varla verið raunin. Bartlett segir að tekjuskatturinn sem ríkið innheimtir af 400 ríkustu Bandaríkjamönnunum hafi verið 18,1 prósent árið 2008 og hafi lækkað úr 26,3 prósentum 1992.

Fyrir marga eru lágir skattar sýnd veiði en ekki gefin. Bandarísku vinir mínir þurfa að greiða marga hluti beint úr eigin vasa sem við borgum í gegnum samneysluna. Menn sleppa ekki svo glatt að borga fyrir heilbrigðisþjónustu eða menntun barna.
Rúnar á réttum stað

Íslenska fótboltalandsliðið hefur nánast orðið banabiti margra þjálfara.

Ólafur Jóhannesson var frábær þjálfari hjá FH – hann hefur átt erfitt uppdráttar hjá landsliðinu. Hið sama má segja um Ásgeir Sigurvinsson, Loga Ólafsson, Atla Eðvaldsson og Eyjólf Sverrisson.

Þetta eru allt prýðilegir þjálfarar, en verkefnið er erfitt. Væntingarnar til landsliðsins eru yfirleitt meiri en það getur staðið undir og óánægja gerir fljótt vart við sig þegar ekki vinnast sigrar yfir milljónaþjóðum – sem er í raun út í hött að krefjast.

Rúnar Kristinsson er að ná frábærum árangri með KR-liðið. Það væri algjör della hjá honum að stökkva á tilboð um að þjálfa landsliðið strax eftir fyrsta heila ár sitt sem þjálfari félagsliðs. Hann er á akkúrat réttum stað núna.
Bandamenn í Ísrael – leikur að eldi

Der Spiegel skrifar að hægri öfgamenn í Evrópu finni bandamenn í – af öllum stöðum – Ísrael. Þar séu á ferðinni meðlimir í ríkisstjórn Benjamíns Netanyahu, en einnig hafa myndast tengsl við landtökumenn sem standa í stríði við Palestínumenn.

En Torbjörn Jagland, formaður norsku nóbelsnefndarinnar og fyrrverandi forsætisráðherra, segir að evrópskir leiðtogar þurfi að gæta orða sinna þegar þeir tala um fjölmenningu og innflytjendur – annars séu þeir að leika sér að eldi.
Blaðakóngurinn og byltingarmaðurinn

Svona má að lokum settla málin í lýðræðisríki.

Axel Springer var blaðakóngur í Þýskalandi, gaf meðal annars út dagblaðið Bild. Í stúdentauppreisninni á sjöunda áratugnum var Springer mjög óvinsæll. Hann var harður andkommúnisti, byggði stórhýsi í Berlín þar sem hægt var að horfa yfir Múrinn.

Rudi Dutschke var helsti leiðtogi stúdentanna sem mótmæltu, meðal annars gegn veldi Springers. Dutschke var skotinn á götu 1968 og lést rúmum áratug síðar vegna sára sinna. Springerpressunni var kennt um að hafa magnað upp andúð á Dutschke og stúdentunum.

En nú eru þeir þarna saman, blaðakóngurinn og byltingarmaðurinn, á gatnamótum í miðborg Berlínar.
Tyrkland og mótsagnirnar

Tyrkland er mótsagnakennt land, enda er sagt að þar togist austrið og vestrið á.

Hershöfðingjar í tyrkneska hernum hafa sagt af sér í mótmælaskyni við Erdogan forsætisráðherra og stjórn hans. Tyrkneski herinn er veraldlegur, undir sterkum áhrifum frá Bandaríkjunum, hershöfðingjar hafa setið í eins konar yfirríkisstjórn með helstu stjórnmálamönnum þar sem er í raun gert út um hugmyndafræðilegan ágreining við stjórn ríkisins. Stundum hefur tyrkneski herinn tekið völdin þegar upplausn ríkir í samfélaginu, hann lítur á sig sem útvörð gegn því að íslamstrú nái of sterkum ítökum í samfélaginu.

En nú er stjórn ríkisins í höndum flokks Erdogans sem er íslamskur að upplagi. Maður skyldi þá ætla að íslömsk gildi streymdu um samfélagið. En það er ekki víst. Mikill hagvöxtur hefur verið í Tyrklandi og vestræn neyslumenning er í mikilli sókn. Fólk flytur úr sveitum landsins til að komast í tæri við hana. Í sumum Istanbul og í bæjum og borgum meðfram ströndum landsins er í raun fátt sem minnir á íslam. Jú, það eru moskur og bænaköll, en fólk klæðir sig að vestrænum sið, neytir að vestrænum sið, drekkur áfengi. Flóttinn úr sveitunum er svo mikill að íbúatala Istanbul hefur þrefaldast á þrjátíu árum.

En flokkur Erdogans er samt fylgjandi íslamstrú – og herinn tortryggir hann. Efnahagsstefna Erdogans hefur skilað miklum árangri, hann hefur bætt samskiptin við Grikkland, en á sama tíma hefur Tyrkland fjarlægst Ísrael – sem getur verið afdrifaríkt. Hann er gagnrýndur fyrir að loka stjórnarandstæðinga inni, beita ritskoðun og þagga niður í blaðamönnum.

En Tyrkland er furðulegt land. Átrúnaðargoð þjóðarinnar er sem fyrr Kemal Ataturk – faðir Tyrkjanna. Það var Kemal sem átti stærstan þátt í að stofna Tyrkland úr rústum Ottómanveldisins eftir fyrri heimstyrjöldina og stríð gegn Grikkjum. Kemal var trúlaus, hann tók upp latínuletur, lét loka trúarskólum, boðaði kvenfrelsi. Skipaði Tyrkjum að taka upp evrópskan klæðaburð.

Myndir og styttur af Kemal eru alls staðar í Tyrklandi, á götum úti, í verslunum, á flugvöllum, í skólum. Ég ók um daginn eftir einni helstu götunni sem liggur meðfram Bosporussundi – á margra kílómetra kafla héngu uppi ljósmyndir frá ýmsum tímum í lífi hans. Það eru lög gegn því að óvirða nafn hans – og þeim er beitt. Kemal var upprunalega hershöfðingi og þar er herinn sem telur sig helsta gæslumann hugmynda hans. Og þótt flokkur Erdogans sé íslamskur að upplagi forðast hann líka að ganga í berhögg við arfleið Kemals, trúleysingjans og upplýsingarmannsins.

Minnismerki um Kemal Ataturk á Taksim torgi í Istanbul.
Vart af barnsaldri

DV birtir myndir af sumum þeirra sem Anders Breivik myrti í Útey. Þetta eru ungmenni – sum vart af barnsaldri. Í öfugsnúnum hugmyndaheimi Breiviks taldi hann sig vera að vinna hetjudáð með því að myrða börn.
Lítil ógn

Fyrir nokkur hundruð árum var meirihluti Evrópumanna heittrúaður. Menn skiptust í fylkingar eftir því hvort þeir voru mótmælendur eða kaþólskir. Svonefndir trúvillingar voru ofsóttir – jafnvel myrtir kerfisbundið. Það er talið að allt að þrjátíu prósent af íbúum þýsku ríkjanna hafi týnt lífinu í 30 ára stríðinu. Síðar urðu ráðandi stefnur sem voru meira og minna trúlausar, kommúnismi, nasismi og fasismi. Um 1940 var mestöll Evrópa undir oki þessara helstefna, því var ekki endanlega aflétt fyrr en um 1990.

En trúleysið er ennþá staðreynd. Og nokkuð almennt áhugaleysi á skipulögðum trúarbrögðum. Það er ekkert sem bendir til þess að þetta muni breytast. Mikið er gert úr hættunni af múslimum og íslam – en staðreyndin er sú að flestir múslimar sem koma til Vesturlanda aðlagast vestrænni menningu. Þeir sem vilja kollvarpa þjóðfélagsskipaninni eru í miklum minnihluta – hryðjuverk eru í raun sáralítið vandamál, a.m.k. miðað við hvað hefur verið gert mikið úr hættunni af þeim.

Ég var í Tyrklandi um daginn og kom í stærstu verslunarkringlu Evrópu sem hefur verið byggð í Istanbul. Þar var múgur og margmenni – þetta fólk var a.m.k. ekki moskunni á þessum tíma. Nú er ég í Berlín, ég fór fyrir nokkrum dögum í Kreuzberg, sem er hverfið þar sem settust að flestir Tyrkir. Það er ótrúlegt rugl að halda því fram að samfélaginu stafi einhver hætta af fólkinu þar. Maður eins og Thilo Sarrazin, sem skrifaði bók um hvað þarna væri óskapleg hætta á ferðum, er ekki annað en rasisti í Armanifötum, það er ljótur blettur á tímarit eins og Der Spiegel hvernig það tók málflutning hans upp. Innflytjendum er lýst sem byrði á samfélögum, en staðreyndin er að það eru þeir sem vinna verstu og óeftirsóknarverðustu störfin.

Evrópsk menning breytist stöðugt. Þjóðríkin í Evrópu eru mörg afar ung – til dæmis Þýskaland og Ítalía. Það getur verið að með tíð og tíma verði sumir Evrópumenn aðeins dekkri á hörund og hár en nú er – en það er varla stórkostleg vá. Annars er ég ekki einu sinni viss um það – mér sýnist til dæmis að Frakkar sem einu sinni voru litlir og píreygir séu upp til hópa orðnir hávaxnir og bjarteygir.

Evrópu stafar ekki sérstök ógn af íslam. Það eru allt aðrir hlutir sem eru hættulegri álfunni, velferðarkerfi sem er erfitt að standa undir, lífskjör sem máski er ekki hægt að halda uppi lengur – og einhvers konar endurvakning þjóðernisstefnunnar sem hefur leikið álfuna svo grátt.
Ófrelsi

Í fáum löndum sem ég hef komið til er jafn lítið úrval af matvöru frá smáfyrirtækjum og úr heimaframleiðslu og á Íslandi.

Maður fer um Evrópu og hvarvetna er hægt að fá alls kyns matvæli sem komin eru frá örsmáum framleiðendum – brauð, kökur, osta, hunang, grænmeti, ávexti, sultur, vín, safa. Sumt af þessu er selt á mörkuðum sem er að finna í borgum og þorpum um alla álfuna, en það er líka hægt að kaupa þessa framleiðslu við vegina – þar er hún oft auglýst. Í Grikklandi virðast allir framleiða sinn eigin ost. Það má í raun segja að sjálf matarmenning Evrópu byggi á þessu. Í Frakklandi er hinn fjölbreytti landbúnaður skilgreindur sem menningarverðmæti. Hver sveit hefur sinn mat. Það er sagt að til séu fjögur hundruð ostategundir í Frakklandi, en vegna þess hvað afbrigðin eru mörg eru þær í raun miklu fleiri.

Á Íslandi er flest sem maður kaupir komið frá stórum aðilum sem hafa tangarhald á markaðnum. Eftirlit með matvælaframleiðslunni hefur líka verið mjög strangt, of strangt myndu margir segja. Litlum framleiðendum er gert erfitt fyrir – vegna þessa er erfitt að nálgast landbúnaðarvörur sem ekki hafa farið í gegnum stóra kerfið. Maður getur farið um íslenskar sveitir og ekki fundið aðrar landúnaðarvörur en vakúmpakkað eða gaddfreðið kjöt í kaupfélaginu – eða því sem er eftir af þeirri stofnun.

Í ljósi þessa þykir mér afar ólíklegt að það séu lög frá Evrópu sem komi í veg fyrir heimabakstur á Íslandi. Nú er reyndar ljóst að það þarf að gera einhverjar kröfur til slíkrar framleiðslu – það getur ekki bara hver sem er farið að framleiða matvæli inni í eldhúsi hjá sér. En í meginatriðum hefur ríkt mikið ófrelsi í þessum efnum hérlendis – ólíkt því sem tíðkast víðast í Evrópu.

Annars fjallar Jón Frímann um þetta í bloggfærslu á síðu sinni.
Óvinir hins opna samfélags

Í fyrstu sýndist manni eins og Anders Breivik væri einsamall byssumaður, truflaður á geði, og það þyrfti kannski ekki tengja mikla pólitík við mál hans.

En þetta horfir öðruvísi við þegar líður frá hinu skelfilega ódæði hans.

Úr skrifum hans mál sjá mynd af manni sem liggur í hatursfullum málflutningi sem beinist gegn múslimum, femínistum og innflytjendum – gegn hinu opna samfélagi.

Breivik er afar vel heima í öllu þessu og birtir tilvitnanir út og suður. Hann á sér lærifeður sem prédíka hatur – jafnvel þótt þeir drepi ekki sjálfir. Það virðist ekki vera neinn skortur á slíku hatursáróðri, hvort heldur er í bókum eða á internetinu.

Breivik gekk hins vegar skrefinu lengra og fór að drepa fyrir málstaðinn. Í lýðræðissamfélögum vestursins er mikil helgi á mannslífum og þetta vekur almenna skelfingu. Árásir sem tengjast hægri öfgum og kynþáttahatri eru þó vel þekktar bæði í Evrópu og Bandaríkjunum. Þær gerast með reglulegu millibili. En árásarmennirnir eru fæstir jafn stórtækir og Breivik og Timothy McVeigh.

Brevik beinir sjónum fólks að illskunni og hatrinu sem þrífst í þessum kimum – við þurfum líklega að vera betur á verði gagnvart því. Hægri öfgamenn hafa sótt í sig veðrið hin síðari ár, flokkar sem boða tortryggni, þröngsýni og ótta hafa náð árangri í kosningum í ýmsum löndum. Og þeir hafa áhrif á stefnu annarra flokka og jafnvel ríkisstjórna.
Engin gleðitíðindi

Gagnrýni Bjarna Benediktssonar á ríkisreikninginn er að miklu leyti skynsamleg. Það mun seint ganga að skattleggja þjóðir út úr kreppu. Áætlun ríkisstjórnarinnar og AGS gengur út á hallalaus fjárlög árið 2013 – það er vandséð að það náist miðað við þann halla sem nú er á ríkisbúskapnum. Það var talað um að síðustu fjárlög væru þau sársaukamestu frá hruninu – en það er hætt við að það verði ekki mikil gleðitíðindi að finna í næstu fjárlögum. Það verður erfitt verkefni fyrir ríkisstjórnina að koma þeim í gegn. Það er varla annað í spilunum en meiri niðurskurður og meiri skattahækkanir.

Eins og staðan er gengur efnahagsstefnan ekki síðst út á að gengi krónunnar sé lágt svo útflutningsgreinarnar og ferðamannaiðnaðurinn skili ríflegum tekjuafgangi. Verðmætasköpunin er hins vegar ekkert að aukast – en það þarf hún að gera.

Til að kóróna þetta er talað um að vextir þurfi að hækka – í hagkerfi þar sem ríkir algjör kyrrstaða.
Stjórnarskráin – hvað næst?

Stjórnlagaráð hefur samþykkt frumvarp að stjórnarskrá. Nú er spurning hvað verður gert við þetta. Verður hægt að leggja frumvarpið nokkurn veginn óbreytt fyrir Alþingi – og síðan fyrir þjóðina – eða má búast við að það verði klippt og skorið?

Þarna eru ýmis atriði sem kunna að valda deilum. Það stendur til að jafna atkvæðisrétt, rétturinn til að krefjast þjóðaratkvæðagreiðsla er mjög rúmur – aðeins 10 prósent kjósenda þarf til þess – forseti má aðeins sitja þrjú kjörtímabil og þeir sem setjast í ráðherrastóla víkja úr þingsætum.

Svo er það auðlindaákvæðið – í því eru atriði sem njóta líklega stuðnings meirihluta þjóðarinnar en gætu farið ákaflega fyrir brjóstið á öðrum:

„Auðlindir í náttúru Íslands, sem ekki eru í einkaeigu, eru sameiginleg og ævarandi eign þjóðarinnar. Enginn getur fengið auðlindirnar, eða réttindi tengd þeim, til eignar eða varanlegra afnota og aldrei má selja þær eða veðsetja.

Til auðlinda í þjóðareign teljast náttúrugæði, svo sem nytjastofnar, aðrar auðlindir hafs og hafsbotns innan íslenskrar lögsögu og uppsprettur vatns- og virkjunarréttinda, jarðhita- og námaréttinda. Með lögum má kveða á um þjóðareign á auðlindum undir tiltekinni dýpt frá yfirborði jarðar.

Við nýtingu auðlindanna skal hafa sjálfbæra þróun og almannahag að leiðarljósi.

Stjórnvöld bera, ásamt þeim sem nýta auðlindirnar, ábyrgð á vernd þeirra. Stjórnvöld geta á grundvelli laga veitt leyfi til afnota eða hagnýtingar auðlinda eða annarra takmarkaðra almannagæða, gegn fullu gjaldi og til tiltekins hóflegs tíma í senn. Slík leyfi leiða aldrei til eignarréttar eða óafturkallanlegs forræðis yfir auðlindunum.“
Lengt í hengingarólinni

Vinur minn Elías Pétursson er farinn að blogga. Ég veit að þar á margt merkilegt eftir að koma fram.

Í fyrsta pistlinum skrifar hann um 110 prósenta leiðina.
Framtíð byggðarinnar

Ég hef margsinnis skrifað um það sama og Hilmar Þór Björnsson arkitekt, að framtíð byggðar í Reykjavík liggi úti á Álftanesi. Þetta er í raun sáraeinfalt: Brú yfir Skerjafjörðinn tengir vesturborgina við Álftanes, þá er hægt að komast úr miðbænum og þangað á fáum mínútum og þaðan er stutt að aka í Hafnarfjörð. Með þessu yrði líka kominn hringvegur um höfuðborgarsvæðið – en nú má segja að umferðaræðarnar þar liggi í kross.

Það hefur held ég verið viðtekin hugmynd á Álftanesi að þar eigi að vera einhvers konar sveit í borg – en lega sveitarfélagsins er slík að það er varla stætt á því til langframa.

Hinn möguleikinn er að höfuðborgarsvæðið haldi áfram að þenjast upp í átt til heiða, norður á Kjalarnes og suður í átt til Keflavíkur, en það er miklu óhagkvæmari kostur og verri fyrir borgarmyndina.

Hvað verður um flugvöllinn í þessu skipulagi er spurning. Kannski verður hann áfram á sínum stað – með tíð og tíma má minnka hann verulega. Bessastaðanes hefur reyndar verið nefnt sem ágætis staður fyrir flugvöll, það er furðu víðlent og í tengsl við brúarsmíð yfir Skerjafjörð mætti koma honum fyrir á Lönguskerjum. Þetta er þó framtíðarmúsík – en það sem Hilmar er að benda á í grein sinni er ekki rótttækt eða djarft, heldur einungis skynsemi.
Efnahagsstefna Osbornes í öngstræti

Will Hutton skrifar í Guardian um efnahagsstefnu ríkisstjórnar Davids Cameron sem virðist vera að bíða skipbrot.

Misseri eftir misseri mælist sama og enginn hagvöxtur í Bretlandi, en ríkisstjórnin, með Cameron og George Osborne fjármálaráðherra, í fararbroddi hanga fast í plön um að ná fjárlagahalla niður á stuttum tíma með miklum niðurskurði.

Á sama tíma njóta Bretar þess ekki þótt pundið hafi fallið gagnvart öðrum gjaldmiðlum og vextir hafi verið mjög lágir, útflutningsiðnaður er í mikilli lægð eftir áralanga áherslu á þjónustugreinar, breskur almenningur er einn sá skuldugasti í heimi og hann getur ekki vænt neinnar hjálpar vegna þess, fjárfestingar eru í algjöru lágmarki.

Það sem óánægðir íhaldsmenn krefjast einna helst þessa dagana eru skattalækkanir – sem gætu helst komið ríku fólki til góða.

Plan Osbornes gengur út á á að Bretland beiti niðurskurði til að komast út úr efnahagskreppunni. Það virðist einfaldlega ekki vera að virka.
Gilels leikur Schumann

Hér er merkilegt myndbrot, væntanlega úr sovésku sjónvarpi. Píanóleikarinn Emil Gilels að leika hina dásamlegu Arabesku op. 18 eftir Schumann á tónleikum í Moskvu 1977. Tónlistin streymir úr hjóðfærinu eins og silfurfljót – Gilels hafði einstakan hljóm.

Ég á þetta sama verk á hljómdiski með Gilels, það er safn af tónleikaupptökum á tveimur diskum – ég er farinn að þekkja hóstana í sumum lögunum. Sovéskir tónleikagestir voru áhugasamir og dyggir en þeir voru oft með kvef, sérstaklega á veturna.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=CIbhjC7IhsE]
Ofvaxið Apple

Ég hef notað Apple tölvur frá því ég byrjaði að nota slík tæki. Var með Apple strax á níunda áratugnum, borðtölvur og síðar fartölvu sem nú myndi þykja ansi frumstæð.

Þá var þetta eins og maður væri í sérstökum klúbbi. Flestir voru með pc – það var voða margt sem ekki var hægt að fá á Apple.

Ég er enn með Appletölvu – ég hef ekki tölu á því númer hvað – og nú er ég líka kominn með iPhone. Konan mín á líka Appletölvu. Sonur minn telur sig hafa loforð frá ömmu sinni um að gefa honum iPad.

Við erum semsagt mjög Applevædd fjölskylda. Og nú er hefur verið tilkynnt að opnað hafi verið fyrir netverslun þar sem er hægt að kaupa alls konar dót fyrir Appletölvur og -síma. Mest af því er skelfilegur óþarfi. Ég hef farið í Applebúðir í London og New York – það eru leiðinlegustu staðir sem hægt er að hugsa sér.

Þetta er algjörlega hætt að vera sérviskulegt eða sérstakt – Apple er eins mainstream og hugsast getur. Þetta er orðið eitt af stærstu fyrirtækjum í heimi. Það dælir út nýjum varningi – maður er varla búinn að fá sér nýja gerð af tölvu eða síma áður en sú næsta kemur á markaðinn. Og jú, þetta eru fínar vörur – þær hafa aldrei brugðist mér. En það er samt eitthvað ofvaxið og græðgislegt við þetta.

Er kannski kominn tími á eitthvað annað?