arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kvöldganga í Kaupmannahöfn

Ég var mikið í Kaupmannahöfn þegar ég var ungur maður – svona fram til tvítugs. Þá lágu einhvern veginn allar leiðir þangað. Kaupmannahöfn var ennþá aðalborgin í huga Íslendinga, staðurinn sem þeir komu á fyrst þegar þeir fóru til útlanda. Þetta var á þeim tíma að enn var auglýst að ný dönsk blöð væru komin í bókabúðirnar í Reykjavík, Hjemmet og Familije Journal. Maður las Andrés Önd á dönsku, þegar ég útskrifaðist þaðan gerðist ég um tíma kaupandi blaðs sem hét Vi unge og fjallaði um popptónlist og kvikmyndir með smá ívafi af kynfræðslu.

Eftirminnilegasta efnið í Vi unge eru samt auglýsingar frá búð sem verslaði með plaköt. Þar mátti finna innan um agnarlitlar myndir af nöktum konum. Þetta var eina efni af því tagi sem var í boði á mínu heimili þegar ég var þrettán ára.

Jú, svo var það Æskan sem maður fékk senda heim þótt maður vissi ekki að maður væri lengur áskrifandi – þar voru einatt myndir af hamingjusömum börnum sem höfðu unnið ferðir í Tívolí. Maður öfundaði þessi börn, tók þátt í verðlaunagetraunum en vann aldrei neitt.

Kaupmannahöfn var þegar ég kom þangað fyrst afskaplega frjálsleg og hippísk borg. Leifar af klámbylgjunni upp úr 1970 voru að hverfa – nú sést ekki tangur né tetur af „live shows“ sem voru þá víða um bæinn. Ungt fólk hjólaði á gömlum sendlareiðhjólum, með flaksandi lokka, í Afganpelsum og klossum.

Maður fann sig ágætlega í þessu umhverfi, þótt maður næði einhvern veginn ekki að vera eins líbó og Danirnir. Íslendingar hópuðust á þessum árum til Danmerkur til að stunda hassreykingar – mér fannst hass alltaf vont og í raun höfðuðu meira til mín sögur af ungum íslenskum námsmönnum sem fóru utan á tímanum þegar tók hálft ár fyrir bréf að berast heim, lögðust í drykkjuskap, ollu fjölskyldu sinni hroðalegum vonbrigðum og drukknuðu oftar en ekki í síkjunum.

Maður skimaði stundum eftir því hvort Jónas Hallgrímsson væri kannski enn að staulast um borgina.

Svo hætti ég að fara til Kaupmannahafnar, hef varla komið í borgina í þrjátíu ár. Fyrr en ég er staddur hér nú. Mér sýnist hún hafa breyst mikið. Hún er miklu efnishyggjulegri. Ekki eins notaleg. Kannski var ég að leita að sjálfum mér eins og ég var einu sinni í kvöld – en fann auðvitað ekki.

Nema bara einhverja svipi.

Samt eru ennþá til staðir sem ég þekki. Til dæmis kínaveitingahúsið Shanghai, þar borðaði ég kínamat á veitingahúsi í fyrsta skipti (sökum tengsla fjölskyldu minnar við Kína var matur þaðan oft á borðum heima í æsku minni). Ítalski staðurinn með chiantiflöskunum í loftinu í Fiolstræde. Þar fékk ég pítsu í fyrsta sinn.

Þá var hvorki kínamat né pítsur að hafa á veitingahúsum á Íslandi.

Svo settist ég og fékk mér kaffi á Café Sommersko. Þegar ég var fyrst í Höfn var þetta nýr staður, þótti afskaplega flottur, í frönskum stíl. Við sátum þar oft ég og góður vinur minn sem er látinn, Jón Þór Jóhannsson, sérstakur öndvegismaður.

Staðurinn er ennþá jafn flottur, kannski flottari, því nú fattar maður að hönnun hans er tímalaust ólíkt mörgu sem maður sér í borginni. En ég var eini gesturinn þar fyrir utan þrjár eldri konur sem hafa kannski verið ungar þegar Sommersko opnaði fyrst 1976.
Thor

Við andlát manns eins og Thors Vilhjálmssonar veit maður ekki alveg hvað maður á að segja. Kannski nær maður að henda reiður á minningunum um hann og skáldskap hans og skáldskapnum í kringum hann á næstu dögum. Ég er samt ekki viss – Thor var mörg bindi.

Ég sá á Facebook þessa tilvitnun í bókina Stríð og söngur, það var viðtalsbók við sex rithöfunda sem Matthías Viðar Sæmundsson skrifaði árið 1985. Þetta er úr kaflanum um Thor.

„Ég sé fyrir mér garð fullan af undrum þar sem ég lifði líkt og í draumi og talaði við litla fugla sem flögruðu umhverfis mig, nýlentir eða í þann veginn að hefja sig til flugs…Ég lít á það sem heilaga skyldu að berjast gegn dauðanum og fyrir lífinu. Þó svo ég viti að eitt sinn skal hver deyja.“

Ég ætla að leyfa mér að birta þessa glaðlegu mynd sem var tekin í Bankastrætinu fyrir nokkrum árum og ég á hérna í tölvunni minni.
Ábending um ráðningar dómara

Það er kannski ekki bara Jóhönnu og Steingrími að þakka að hér hafa verið gerðar smá úrbætur varðandi skipun dómara. Það hefur nefnilega verið vitað að ráðningaferlið hefur verið meingallað, sjálfur forsetinn hefur bent á það, og sama má finna í umsögn framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins frá því í fyrra en þar er rætt um hvort Ísland uppfylli skilyrði varðandi lýðræðislega stjórnarhætti. Í umsögninni stendur:

„Iceland is a parliamentary republic with deeply rooted traditions of representative democracy. Its institutions are effective and respect the limits of their competences. Icelands constitutional and legal order is stable. The rule of law and respect for human rights are guaranteed. The Icelandic authorities need to make further efforts to strengthen the independence of the judiciary, especially regarding the procedure for judicial appointments. Mechanisms to prevent conflicts of interest need to be strengthened. Overall the Commission considers that the country satisfies the political criteria set by the Copenhagen European Council in 1993.“
Ekki alveg óbirt

Eyjan tekur upp af Fésbókarsíðu Ingibjargar Sólrúnar „áður óbirt“ minnisblað um Icesavemálið.

Mörgum þótti þetta samt kunnuglegt.

Þetta var nefnilega í umræðunni fyrir meira en ári síðan – og má meðal annars finna minnisblaðið í frétt á Vísi frá því 21. desember 2009.

En kannski er þetta alveg skiljanlegt í þeirri hringrás sem Icesave-málið er orðið.
Sögurnar í Land Rover, ljóð á Sigló og þýðingar á þýsku

Í Kiljunni í kvöld förum við norður á Siglufjörð – um göngin frá Akureyri – sem einn viðmælenda okkar á Sigló sagði að væru eins og búlevarður.

Við tókum upp talsvert af efni á Siglufirði, en sýnum nú fyrsta hlutann. Þar fjöllum við um ljóðasetur sem hefur verið sett á stofn í húsi sem hallar skemmtilega og hittum forstöðumann setursins, Þórarin Hannesson, og Pál Helgason sem er ljóðmæltur og gamansamur með afbrigðum.

Emily Lethbridge er ung kona frá Englandi. Hún hefur próf í norrænum fræðum frá háskólanum í Cambridge. Hún er komin til Íslands á stórri Land Roverbifreið og ætlar að ferðast um, lesa Íslendingasögurnar á söguslóðum þeirra, blogga og skrifa bók. Emily kemur á bílnum stóra í þáttinn.

Við tölum líka við Kristof Magnússon. Hann er hálfur Íslendingur og hálfur Þjóðverji, leikritaskáld og skáldsagnahöfundur, en fæst líka við að þýða íslenskar bækur á þýsku. Meðal verka sem hann hefur þýtt eru Grettis saga, Íslenskur aðall og verk eftir Einar Kárason. Hallgrím Helgason og Sigurbjörgu Þrastardóttur.

Páll Biering les ljóð úr bók sem nefnist Speglarnir á leiðinni.

Þorgerður E. Sigurðardóttir og Haukur Ingvarsson fara á bókamarkað, en Bragi sýnir fágætan grip sem gæti verið eftir Bólu-Hjálmar.

Land Rover bíll Emily Lethbridge í snjónum á Íslandi. Bíllinn var áður hersjúkrabifreið. Blogg Emily má finna með því að smella hérna.
Ráðherra segir af sér vegna ritþjófnaðar

Þýski varnarmálaráðherrann Karl Theodor zu Guttenberg er maður sem hefur flogið hátt í pólitík og ætlaði að fljúga hærra. Hann var talinn mögulegur arftaki Angelu Merkel sem kanslari Þýskalands.

Nú hefur Guttenberg þurft að segja af sér eftir aumkunarvert svindl – og mikinn þrýsting.

Það kom upp úr dúrnum að Guttenberg hafði stolið stórum hlutum úr doktorsritgerð sinni. Helmingur ritgerðar upp á 475 blaðsíður virtist vera kominn úr verkum annarra.

Hann ætlaði hins vegar að hanga á embætti sínu. Blöðin fóru að uppnefna hann Zu Copyberg og Zu Googleberg og meira en 50 þúsund háskólamenn skoruðu á hann að segja af sér.

Merkel hikaði hins vegar þótt háskólinn í Bayreuth svipti hann doktorsnafnbótinni.

Guttenberg, sem hefur loks látið af pólitískum embættum hefur hins vegar sagt að þetta hafi verið „mistök“ – eins og það er nú sennilegt.

Barónninn zu Guttenberg hefur verið dálítið eins og poppstjarna í þýskum stjórnmálum, studdur af konu sinni Stephanie sem er Bismarck að ætterni.
Erfiðara að komast upp með pólitískar dómararáðningar

Mér var bent á það vegna pistils um dómara að reglum um skipan þeirra hefði verið breytt verulega í fyrra.

Það er sjálfsagt að koma því á framfæri. Þetta var skýrt út fyrir mér með eftirfarandi hætti, en lögin má finna á þessari vefslóð:

„Í hverju felst þessi breyting? Jú, ráðherra verður að fara að tillögu dómnefndar við skipun í embætti dómara, hvort heldur um er að ræða embætti héraðsdómara eða hæstaréttardómara. Auk þess var skipun dómnefndarinnar breytt. Nú er hún skipuð fimm fulltrúum sem eru tilnefndir af Hæstarétti (tveir), dómstólaráði (einn) Lögmannafélagi Íslands (einn) og svo einn af Alþingi, sem er hugsaður þá sem fulltrúi almennings í dómnefndinni. Það er nýmæli.

Vilji ráðherra svo ekki fara eftir rökstuddri tillögu dómnefndarinnar um tiltekinn nafngreindan umsækjanda, verður hann að fara með tillögu um að skipa annan umsækjanda fyrir Alþingi. Þar þarf tillaga ráðherra að hljóta samþykki einfalds meirihluta þings. Þetta er reglan sem fram kemur í nýrri 4. gr. a.

Sem sagt – ráðherra er óheimilt að skipa mann í dómarambætti sem dómnefnd hefur ekki talið hæfastan meðal umsækjenda. Frá þessu má þó víkja ef Alþingi samþykkir tillögu ráðherra um heimild til að skipa í embættið annan nafngreindan umsækjanda. Skipunarvald ráðherra var því takmarkað verulega með setningu laga nr. 45/2010. Ég get líka upplýst að við meðferð frumvarps var mikið um það rætt hvort einfaldur meirihluti Alþingis ætti að duga, eða hvort áskilja ætti samþykki aukins meirihluta þingsins, ef ráðherra vildi leita þangað með sína tillögu. Að lokum var talið að einfaldur meirihluti myndi duga, því kæmi slíkt upp á og ef ráðherra vildi fara gegn rökstuddu dómnefndaráliti fælist í því pólitísk áhætta fyrir viðkomandi ráðherra, auk þess sem aðrir sem með honum sætu í ríkisstjórn og á þingi, yrðu þar með að taka afstöðu, gætu ekki með öðrum orðum ekki setið hjá. Auk þess var talið að ef áskilið væri samþykki 2/3 hluta Alþingis væri hættan sú að allt valdið væri í reynd komið til dómnefndarinnar. Auk þess var líka nokkuð rætt um hvernig skipa ætti fulltrúa almennings, en á endanum var ákveðið að fela Alþingi það hlutverk. Ég held að Guðrún Agnarsdóttir sé sá fulltrúi nú um stundir.“
Ögmundur skipar dómara

Ólafur Ragnar Grímsson forseti sagði í viðtali við mig um daginn að einn helsti gallinn á stjórnskipan Íslands væri hvernig farið væri að því að skipa dómara í Hæstarétt.

Kerfið er einfaldlega þannig að dómarar hafa verið handvaldir af ráðherrum. Ráðherrarnir hafa yfirleitt verið úr Sjálfstæðisflokknum.

Nú stendur til að skipa þrjá hæstaréttardómara í viðbót – vegna anna í réttinum. Skipanin verður tímabundin, en gera má ráð fyrir því að þeir sem verða metnir hæfir til að sitja í Hæstarétti í þetta sinn eigi betri möguleika en aðrir að komast þar að.

Nú er það ráðherra úr Vinstri hreyfingunni, grænu framboði sem skipar dómarana. Sjálfur Ögmundur Jónasson. Stjórnmálaskoðanir Ögmundar liggja einhvers staðar á mörkum sósíalisma og anarkisma.

Það verður gaman að sjá hvernig honum tekst til við að skipa nýja dómara og hvaða viðhorf verða ofan á. Það eru náttúrlega áberandi fáar konur í réttinum. Svo er spurning eftir hverju er leitað. Þegar þurfti að skipa frænda Davíðs Oddssonar í réttinn voru notuð þau rök að það þyrfti mann með sérþekkingu í Evrópurétti. Ólafur Börkur Þorvaldsson hafði sótt námskeið í því í Svíþjóð.

Þannig er náttúrlega hægt að teygja og toga mælistikurnar.
Pínu hræsni

Það er Hollywood sem hefur kennt heimsbyggðinni að segja fuck.

Allir kunna að segja fuck og motherfucker og það er allt í boði draumaverksmiðjunnar. Ég man að maður heyrði þessi orð fyrst á áttunda áratugnum, það var einfaldlega vegna þess að farið var að nota þau í kvikmyndum sem var bannað áður.

Börn fara að segja fuck undireins og þau kunna að tala – jafnvel þótt þau hafi ekki ensku að móðurmáli.

Það eru gerðar kvikmyndir og sjónvarpsþættir þar sem er nánast ekkert sagt nema fuck.

Svo verður einhverjum kvenmanni á að segja fuck á Óskarsverðlaunahátíðinni og þá þarf hún að biðja auðmjúklega afsökunar.
New Statesman: Meira af því sama á Írlandi

Fiachra Gibbons skrifar um írsku kosningarnar í New Statesman og segir að munurinn á flokkunum Fienna Fail og Fine Gail sé eiginlega ósýnilegur í augum útlendinga, en hann sé sá helstur að Fine Gael menn hafi ekki verið jafn góðir í spillingunni og vinahyglinni og þeir í Fianna Fail. Því hafi Fianna Fail gengið betur í kosningum en Fine Gail.

Verkamannaflokkurinn sé stjórnmálaafl til að veita útrás þeim sem haldi að það þurfi – eða standi til – að breyta einhverju.

Hann segir að það gæti hjálpað að hugsa um Írland eins og bút af Suður-Ítalíu sem hafi villst af leið og sé á reki í Atlantshafinu.

Greinarhöfundur bætir því við að það sé þó kostur að Enda Kenny, tilvonandi forsætisráðherra, drekki ekki. Annars sé hann álíka heillandi og poki af mó.

Fiachra Gibbons er ekki trúuð á breytingar – og segir að Fianna Fail, sem átti alla vinina í byggingabransanum og bönkunum sem högnuðust óskaplega í efnahagsbólunni, muni snúa aftur í einhverri mynd þrátt fyrir kosningaósigur.
Ensku áhrifin

Er að horfa á samklipp úr Óskarsverðlaunahátíðinni í gær.

Kanarnir falla alltaf fyrir því sama. Því sem þeir telja vera ensk fínheit og fágun.

Maður man eftir A Room With A View, The English Patient, Elizabeth, Shakespeare in Love, The Queen – og núna The King's Speech.

Ágætar myndir sem voru verðlaunaðar á sínum tíma, en hafa samt ekki elst sérlega vel.

Sjáum þó til með Kóngsræðuna – hún er ansi vönduð og fín þótt sagnfræðin sé vafasöm.
Ofbeldisórar

Þetta er sérstök frásögn á blogginu Freedomfries. Segir frá tveimur mönnum sem magna upp óra um ofbeldi hvor hjá öðrum á Moggablogginu.

Minnir reyndar á einn Moggabloggara sem skrifaði og vildi fara að hengja fólk upp í ljósastaura. Ég held honum hafi á endanum verið úthýst þaðan.
Helmingur er óráðinn

Skoðanakönnun sem birtist í Fréttablaðinu í morgun sýnir fremur lélegt fylgi ríkisstjórnarflokka, sem þarf ekki að koma á óvart. Sjálfstæðisflokkurinn heldur fylgisaukingu sinni, Framsókn er með lítið fylgi og Hreyfingin samasem ekki neitt.

Afstaða í Icesavemálinu virðist ekki hafa nein áhrif á þessa skoðanakönnun.

En stærstu tíðindin eru eins 0og fyrr áhugaleysi um stjórnmálaflokkana. Það eru nefnilega einungis 52,5 prósen aðspurðra sem vilja gefa upp fylgi við ákveðinn flokk í könnuninni. Helmingur þeirra sem eru spurðir treystir sér ekki til þess.
Suze Rotolo – stúlkan á Dylanplötunni

Suze Rotolo er stúlkan sem var með Dylan framan á hinni stórkostlegu plötu The Freewheelin' Bob Dylan. Hún andaðist á föstudag eftir ströng veikindi.

Myndin markaði einhvern veginn tímamót eins og platan, þetta unga fólk sem gekk saman í slabbinu í New York. Hún var aðeins 17 þegar þau hittust, hann 20 ára.

Það er sagt að lagið Don't Think Twice It's Allright hafi verið samið um hana.

Rotolo var kærasta Dylans frá 1961 til 1964. Hún var frá Queens, af ítölskum ættum, foreldrar hennar voru kommúnistar sem þurftu að fara leynt með skoðanir sínar á McCarthy tímanum. Það er sagt að hún hafi haft áhrif á stjórnmálaskoðanir söngvarans á tímanum þegar hann var hvað pólitískastur.

Síðan skildu leiðir, en Suze Rotolo var áfram sögufræg í Greenwich Village. Hún skrifaði endurminningabók þaðan sem kom út árið 2008 og fékk mjög góðar viðtökur. Hún var náttúrlega kona sem átti sitt eigið líf, kenndi í Parsons lista- og hönnunarskólanum, en er partur af hinni miklu Dylan mýtólógíu.
Á skjálftavaktinni

Jörðin hér fyrir utan virðist vera farin að hósta upp peningum í jarðskjálftanum.

Verst að þetta eru gamlar krónur, en ekki nógu gamlar til að vera verðmætar.

Þær lágu hérna fyrir utan í garðinum eftir kippinn í morgun. Eða ég kann ekki aðra skýringu.

50 aur frá 1971, króna frá 1974 og 5 krónur frá 1969.

Það getur ýmislegt gerst í jarðskjálftum. Sá í gær mynd þar sem jarðskjálfti gekk yfir stöðuvatn, það hristist svo að opnaðist fyrir forsögulega pírahnafiska sem komu upp úr djúpinu og átu baðgesti.

Og úbbs, nú kemur annar kippur. Klukkan 17.20.

Ég er á skjálftavaktinni í dag.
Eldgos á Reykjanesi

Hér skrifar Sigurður Sigurðarson, sem er þekktur ferðamaður, um skjálftavirkni á Reykjanesi og veltir fyrir sér mögulegu eldgosi á svæðinu.

Sigurður segir að draumspakur maður hafi fullyrt við að eldgos muni brjótast út á Krýsuvíkursvæðinu innan skamms.

Ég ætla að geta þess að mig dreymir iðulega að sé farið að gjósa á Reykjanesi. Þetta er einn af þeim draumum sem mig dreymir oftast.

En ég tel mig ekki vera draumspakan.

Síðast þegar mig dreymdi þennan draum var hann með nýju tilbrigði. Þá var hafið gos, en það var ekki hægt að segja fréttir af því vegna þess að Broddi Broddason fannst ekki.
Silfrið í dag

Fyrrverandi starfsmaður landbúnaðarráðuneytisins í Líbýu verður gestur í Silfrinu á eftir. Hann heitir Sverrir Agnarsson og er sérlega fróður um málefni Norður-Afríku og Miðausturlanda. Hefur hitt Gaddafi.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna Lárus Blöndal lögmann sem var í síðustu samninganefnd um Icesave.

Katrínu Oddsdóttur sem var kjörin á Stjórnlagaþing, Þóru Kristínu Ásgeirsdóttur blaðamann og sagnfræðingana Guðmund Magnússon og Guðna Th. Jóhannesson.
Jarðskjálfti

Þá eru búnir að koma tveir kippir – er það ekki rétt hjá mér?

Sá síðari allmiklu snarpari en sá fyrri.

Ég bý í gömlu timburhúsi og það brakar í því þegar skelfur.
Hnattvæðing

Fékk skilaboð frá vinkonu minni sem er tyrknesk.

Hún var á ferðalagi í Saigon og hafði séð mig í sjónvarpi þar í gær.

Hún sagði að ég hefði verið að tala við franskan þingmann – sem hún kannaðist við sökum þess að hún hefur búið í Frakklandi.

Alþjóðavæddur heimur.
Framsókn og Stjórnlagaþingið

Það var frægt þegar Sigmundur Davíð Gunnlaugsson sagði á Alþingi eftir frægan úrskurð Hæstaréttar: „Guði sé lof fyrir Hæstarétt.“

Sigmundur segir nú að rétt sé að bíða með Stjórnlagaþingið.

Framsóknarflokknum lá samt mikið á Stjórnlagaþinginu á landsþingi sem haldið var í janúar 2009, það var þá að Sigmundur var kjörinn formaður.

Í ályktun landsþingsins segir um Stjórnlagaþing og breytingar á stjórnarskránni:

„Markmið

Að stjórnskipun Íslands verði endurskoðuð á sérstöku stjórnlagaþingi þar sem stjórnarskrá Íslands og eftir ástæðum viðeigandi lög um stjórnsýslu, dómstóla, löggjafarstarf og kosningar verðiendurskoðuð til samræmis við framsæknar hugmyndir um stjórnskipun landsins um gagnsæi, lýðræðislega þátttöku og jafnvægi milli valdþátta.

Leiðir

Helstu álitamál sem taka þarf afstöðu til á stjórnlagaþingi eru meðal annars:

- Hvort afnema eigi þingræði og taka upp beina kosningu æðsta handhafa framkvæmdarvalds

- Hvernig eftirliti með valdháttum eigi að vera háttað, eftirlitshlutverk Alþingis, virkari ráðherraábyrgð og óháðara val dómara

- Hvort auka eigi valfrelsi kjósenda um fulltrúa á framboðslistum - Hvort takmarka eigi hámarkssetutíma þingmanna og ráðherra - Hvort auka eigi möguleika á þjóðaratkvæði og jafnvel frumkvæði að löggjöf frá almenningi - Hvernig gagnsæi stjórnkerfisins sé tryggt - Hvort þörf sé á sérstökum þjóðhöfðingja og þá hvert hlutverk hans eigi að vera - Hver staða sveitarfélaganna eigi að vera, svo sem með hlutdeild í fjárstjórnarvaldi ríkisins - Hvort og þá hvernig skipta eigi landinu í kjördæmi - Hvernig staðið skuli að framsali valdheimilda til alþjóðlegra stofnana - Hvernig tryggja eigi skýrt og ótvírætt sjálfstæði hinna þriggja meginþátta ríkisvaldsins

löggjafarvalds, dómsvalds og framkvæmdarvalds

Fyrstu skref

Þingflokkur Framsóknarflokksins skal leggja fram tillögu á Alþingi um kosningu til stjórnlagaþings í samræmi við niðurstöður íbúalýðræðisnefndar flokksins. Einnig verði lögð fram tillaga um breytingu á stjórnarskránni þess eðlis að breytingar á stjórnarskrá verði bornar undir þjóðaratkvæði. Stefnt skal að því að stjórnlagaþing verði kallað saman sem fyrst og tillögur þess að nýrri stjórnarskrá verði lagðar fyrir þjóðina. Stjórnlagaþing skal ekki vera skipað núverandi eða fyrrverandi alþingismönnum, ráðherrum eða formönnum stjórnmálahreyfinga.“
Blaðamannaverðlaun

Verðlaunaafhendingar geta verið skrítnar.

Það þarf ekki að efast um að Kristinn Hrafnsson er vel að blaðamannaverðlaunum kominn. Og Ingibjörg Dögg Kjartansdóttir er hörku blaðakona.

En að verðlauna fréttastofur Ríkisútvarpsins, Stöðvar 2 og Morgunblaðsins sameiginlega fyrir fréttaflutning af gosinu í Eyjafjallajökli – það er bara skrítið og hlýtur að gjaldfella blaðamannaverðlaunin.
Stjórnarskipti

Stjórnarandstöðuflokkar taka við þar sem stjórnarflokkar eru taldir bera ábyrgð á hruni hagkerfa.

Á Írlandi bíður sjálfur valdaflokkurinn Fienna Fail afhroð og við tekur Fine Gael. Stjórnmál á Írlandi hafa löngu verið býsna spillt, en Írar lokuðu augunum fyrir því þegar vel gekk. Það er talið líklegast að við taki ríkisstjórn Fine Gael og Verkamannaflokksins – sá flokkur hefur lengi gagnrýnt spillinguna. Því skal spáð að innan tíðar verði þessi ríkisstjórn orðin fjarska óvinsæl.

Hið sama gerðist á Bretlandi. Þar tók Íhaldsflokkurinn við af Verkamannaflokknum. Fór svo í stórfelldan niðurskurð og skattahækkanir. Cameron var ekki kosinn af því hann var svo frábær, heldur vegna þess að hinir voru svo óvinsælir. Verkamannaflokkurinn nartar í hælana á Íhaldinu í skoðanakönnunum.

Í Grikklandi tók Papandreou við af Karamanlis. Spilling er landlæg í grískum stjórnmálum, Papandreou er að reyna að sporna gegn henni. Í leiðinni þarf hann að fara í óvinsælar efnahagsaðgerðir. Það er slegist á götunum í Aþenu, en Grikkir umbera Papandreou ennþá því þeir vita að stjórnin sem á undan kom gerði svo rosalegan óskunda.
Hreyfanlegt fylgi Ólafs Ragnars

Skoðanakönnun um hvort Ólafur Ragnar Grímsson eigi að bjóða sig fram aftur sýnir að það er langt í frá að hann geti verið viss um að ná endurkjöri.

Þá verður reyndar að taka fram að aldrei í sögunni hefur sterkur frambjóðandi farið gegn sitjandi forseta. Það hefur beinlínis verið talinn dónaskapur. Á því gæti þó orðið breyting, nú þegar forsetinn er orðinn svo virkur í stjórnmálum.

Könnunin segir að um helmingur kjósenda vilji að Ólafur Ragnar bjóði sig fram aftur. Þetta er á tíma þegar hann hefur verið mjög áberandi.

Það er líka greinilegt að fylgið við hann er óstöðugt. Það má gera því skóna að hann hafi skipt um fylgismenn. Þannig nýtur hann núorðið mests fylgis meðal kjósenda Framsóknarflokks og Sjálfstæðisflokks, en minna fylgis meðal kjósenda Samfylkingar og Vinstri grænna. Þessar hreyfingar, sem eru nánast eins og pólskipti, benda til þess að öflugur frambjóðandi gæti kannski fellt forsetann ef hann byði sig fram í fimmta sinn.
Í hliðargötunni

Það er kannski hægt að orða það svo að hugmynd hafi verið tekin, leidd niður hliðargötu og kyrkt.

Það er stjórnlagaþingið sem hér um ræðir.

Það verður einhvers konar sátt um að kjósa ekki upp á nýtt, heldur að skipa þá sem kjörnir voru í hinni ógiltu kosningu í stjórnlagaráð.

Síðan þegar þetta verður að veruleika er það notað gegn því sem nú heitir stjórnlagaráð.

Sem situr nú í hliðargötunni.
Á Siglufirði

Við vorum á Siglufirði í vikunni. Tókum upp efni í Kiljuna.

Ég hef aldrei komið þangað áður – samt er ég ekki alveg sá miðbæjarmaður sem sumir virðast halda, ég hef komið í flest plássin á Íslandi.

En Siglufjörð átti ég eftir. Segi eins og er að ég er uppnuminn eftir að hafa komið þangað.

Þetta er merkilegur bær, með stórbrotna sögu og bæjarmyndin er sérstök, maður skynjar að þarna var eitt sinn mikið líf, mikil umsvif.

Aðalgatan á Siglufirði var eitt sinn ein helsta gata á Íslandi, með samkomuhúsum, krám, verslunum, kvikmyndahúsi og iðandi mannlífi. Þarna var fólk frá ýmsum þjóðum og stundum svo mikil mannmergð að minnti á stórgötur í erlendum borgum.

Þetta var sérlega ánægjuleg ferð.

Þarna er saga við hvert fótmál, hið stórkostlega Síldarminjasafn og skemmtilegir menn sem við hittum, ég nefni frumkvöðulinn Örlyg Kristfinnsson sem er allt í senn safnstjóri, myndlistarmaður og rithöfundur, Þórarin Hannesson í Ljóðasetrinu og svo Pál Helgason sem er hagmæltur, fróður og sérlega gamansamur.

Örlygur Kristfinnsson. Í dag var hann útnefndur bæjarlistamaður Siglufjarðar. Myndin er af vefnum siglo.is.