arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gildismat Trumps er allt í kringum okkur

Einhver beittasti pistlahöfundur á Bretlandi, Nick Cohen, skrifar um skattamál Donalds Trump í Guardian. En Cohen setur þau í alþjóðlegt samhengi og tengir þau við stórfelld skattaundanskot stórfyrirtækja.

Cohen nefnir að þrátt fyrir yfirlýsingar Trumps um að hann styðji bandaríska hermenn, lélegt ástand vega og brúa í Ameríku og milljónir Bandaríkjamanna sem þurfi á matarmiðum að halda, þá geri frambjóðandinn allt sem hann geti til að komast hjá því borga fyrir viðgerð á svo mikið sem einni holu eða fyrir mat upp í svo mikið sem einn munn.

Cohen segir að Trump hafi árum saman haldið því fram að Obama sé ekki bandarískur borgari, staðreyndin sé sú að þetta eigi við um hann sjálfan. Hann sé eins og gestur á hóteli sem vilji njóta allrar þjónustu án þess að borga reikninginn.

En í stærra samhengi sé þetta kannski ekki svo óvenjulegt. Cohen nefnir Facebook, líklegt er að fólk hafi upp til hópa rekist á greinina hans þar. Facebook birtir auglýsingar, en greiðir skatt af þeim á Írlandi. Cohn segir að þar hafi Facebook borgað aðeins 3,4 milljónir evra af tekjum sem voru 4,8 milljarðar evra.

Svipað gildir um Apple. Cohen fullyrðir að Apple hafi komi 214 milljörðum dollara í skattaskjól til að forðast skattgreiðslur í Bandaríkjunum sem gætu numið 65 milljörðum dollara.

Hann segir að nýleg athugun sýni að 367 fyrirtæki á lista Forbes yfir 500 stærstu fyrirtæki heims notfæri sér skattaskjól. Það geti verið að Trump sé algjörlega fráleitur, en gildismat hans sé allt í kringum okkur. Við erum sífellt að nota hluti sem eru framleiddir af fyrirtækjum sem ætlast til að við borgum reikningana þeirra.

Stóru fyrirtækin verða sífellt stærri, segir Cohen. Það sé mikið talað um tækniframfarir en hlutfall sprotafyrirtækja sé lægra en nokkru sinni síðan á áttunda áratugnum. Frjáls skattamarkaður, eins og Cohen kallar það, leyfi stórfyrirtækjum að flytja hagnað sinn burt og skilja eftir stöðnuð hagkerfi. Stórfyrirtækjunum er ekki ógnað af snjöllum athafnamönnum og smáfyrirtækjum sem stunda nýsköpun. Í raun sé ekkert sem ógni þeim.

Því hvernig ættu minni fyrirtæki að geta keppt við risa sem flytja fé sitt í skattaskjól. Þau hafa ekki lobbýista á sínum snærum. Þau geta ekki notað hagnað sinn, eða brot af honum, til að greiða í kosningasjóði og kaupa stjórnmálamenn.

Nick Cohen vitnar í ræðu Theresu May sem sagði á flokksþingi Íhaldsflokksins í vikunni að allir ættu borga skatta, líka þeir ríku og voldugu.

Það hefði kannski verið trúverðugra, segir hann, ef hún hefði lofað, á sama tíma og hún vill efla fullveldi Bretlands, að loka skattaskjólum sem Bretland hefur yfirráð yfir, eins Ermasundseyjunum, Mön, Bresku jómfrúreyjum og Cayman eyjum.
Fagurfræðin í borgarskipulaginu

Hér er mynd sem sýnir stíl í byggingum á Íslandi á fyrstu árum þessarar aldar. Svona til samanburðar er sett inn gömul fjölbýlishúsabyggð frá Ítalíu sem stendur líka í hlíð. Það var lesandi síðunnar sem sendi þessar myndir.

Nýja Hafnartorgið rís mjög hratt upp úr jörðinni þessa dagana, stórhýsi í þessum kassa/gáma-stíl eru líka að taka yfir svæðið fyrir ofan Hlemm. Þá er ekki vonum seinna að borgin boðar til þessa fundar, um efni sem hefur eiginlega verið tabú í umræðunni um húsbyggingar og skipulag.
Píratar með langmest fylgi meðal ungs fólks – en skilar það sér á kjörstað?

Í Morgunblaðinu í dag er ágæt úttekt á skoðanakönnun Félagsvísindastofnunar sem birtist í blaðinu í gær. Meðal þess sem kemur fram er að líklegt er að fylgishlutfall fjórflokksins svokallaðs verði lægra en nokkru sinni fyrr. Þeir voru lengstum með yfir 90 prósenta fylgi, fóru niður í 75 prósent í síðustu kosingum, að þessu sinni gæti hlutfallið farið niður fyrir 60 prósent.

Annað sem er nefnt er hlutfall dauðra atkvæða svokallaðra, atkvæða sem nýtast ekki til að koma manni á þing. Vitnað er í Ólaf Þ. Harðarson sem segir að í síðustu kosningum hafi tæplega 12 prósent atkvæða fallið dauð, áður var hlutfallið mun lægra. Hlutfallið gæti orðið svipað nú eða hærra og þetta skiptir máli varðandi stjórnarmyndanir. Blaðið hefur eftir Ólafi:

Ef 12% atkvæða eru dauð í þessum skilningi þá þarf ekki lengur rétt ríflega 50% til að fá hreinan meirihluta í þinginu. Þá þarf bara rúm 44% til þess. Það breytir því stjórnarmyndunarleiknum.

Það er svo merkilegt að skoða aldursskiptinguna í könnuninni. Píratar eru með hvorki meira eða minna en 34 prósenta fylgi í aldurshópnum 18-29 ára, hjá yngstu kjósendunum. Þetta segir manni að þeirra bíði ærið verkefni. Þetta er hópurinn sem síst skilar sér á kjörstað og liggur við að Píratar ættu að einbeita sér að því verkefni fram að kosningum.

Fylgi Framsóknarflokksins er hins vegar traustast meðal fólks sem er komið yfir sextugt, þar hefur flokkurinn 15 prósent, samkvæmt skoðanakönnun Félagsvísindastofnunar, Framsókn höfðar líka miklu meira til karla en kvenna. Svo má geta þess að Samfylkingin, sem virðist vera í afleitri stöðu, mælist ekki með nema 1 prósents fylgi meðal yngsta aldurshópsins.
Íþróttalýsingar og fyrsta persóna fleirtölu

Mér finnst fótbolti mjög skemmtilegur. Horfi oft á hann. Verð fúll þegar liðið mitt á Íslandi tapar. Held með sumum liðum í útlöndum, síður með öðrum. Tekst reyndar ekki að verða mjög heitur yfir því. Mér finnst íþróttafréttamenn frábærir, það er ekki öllum gefið að tala lengi í sjónvarp blaðlaust – íþróttafréttamenn verða oft framúrskarandi sjónvarpsmenn. Gummi Ben er án efa sjónvarpsmaður ársins á Íslandi, það keppir enginn við hann í því.

En það eru til hlutir í máli íþróttaáhugamanna og íþróttalýsingum sem fara dálítið í mínar fínu taugar. Eins og til dæmis þegar er sífellt talað um að „við“ höfum gert hitt og þetta, skorað eða varið eða kannski ekki staðið okkur nógu vel í vörninni. Þetta heyrðist dálítið mikið í lýsingum frá landsleiknum í gærkvöldi. En „við“ höfum yfirleitt ekki gert neitt nema setið í sófa horft á leikinn og talað um hann. Eða kannski bara lesið um hann á netinu eða í blöðunum.

Hér er ágætt grínatriði sem fjallar um þetta.
Spítali sem skipulagsslys?

Bílaumferð er aftur að aukast í Reykjavík eftir samdrátt árin eftir hrun. Þetta er ekki í samræmi við loftslagsmarkmið Parísarsamkomulagsins né hugmyndir um gott borgarskipulag, afleiðingin er aukinn troðningur á umferðargötum. Umferðarteppur eru algengar á leiðinni inn í borgina og út úr henni, á Miklubraut og Bústaðavegi. Hinn stóraukni fjöldi ferðamanna bætir varla úr skák, rútum hefur fjölgað ótrúlega mikið og sömuleiðis bílaleigubílum.

En byggðin er þannig skipulögð að erfitt er að bæta almenningssamgöngurnar, borgin er svo dreifð að þær verða alltaf frekar ófullkomnar, leiðirnar langar og ferðir strjálar. Það eru uppi hugmyndir um lest frá Keflavík og borgarstjórnin er að skoða sporvagna en hvort tveggja virkar á mann eins og fjarlæg draumsýn. Raunveruleikinn er fleiri bílar sem troðast hér um göturnar.

Það er líka vandséð að þetta verði leyst með breytingum á gatnakerfinu. Breikkun á einum vegarspotta mun ekki laga flöskuháls sem er á öðrum stað á sama vegi. Við höfum vísi að hraðbraut í gegnum Vatnsmýrina en svo er umferðin stopp á mjóum vegum vestast á Miklubraut og Bústaðavegi. Hraðbrautin var reyndar lögð í samhengi við byggingu stórs sjúkrahús sem enn er ekki farið að rísa. Samt eru vandræði með umferðina við báða enda hennar. Samgöngumannvirki eins og brú yfir á Álftanes eða þá Sundabrautin eru ekki beint að verða að veruleika þótt þau hafi verið í umræðunni lengi.

Það verður að segjast eins og er að miðað við þetta ástand í umferðinni virðist þessi framkvæmd – risastór spítali sem er þröngvað ofan í byggðina neðst á Skólavörðuholti – verða æ óálitlegri. Hugsanlega er of seint að snúa við, kannski er búið að leggja of mikið undir og taka of mikinn tíma í skipulagningu, en þetta hlýtur að vera áhyggjuefni.

Ein hugmyndin var sú að drjúgur hluti af starfsmönnum spítalans myndi búa í nágrenninu. En það virkar á mann eins og spítalinn og flugvöllurinn hafi náð að læsast saman. Að sjúkraflugsrökin séu svo sterk að spítalinn festi flugvöllinn rækilega í sessi. Og þá verður engin íbúðabyggð í Vatnsmýrinni. Hverfin sem eru í kring bera æ meira merki aukinnar ferðamennsku, þau eru undirlögð af hótelum, gistiheimilum og Airbnb, með tilheyrandi umferð, háu íbúða- og leiguverði og flutningi fyrri íbúa í önnur hverfi. Þorri starfsmanna spítalans mun varla hafa efni á að búa í vesturborginni.

Draumurinn um að fjöldi starfsmanna spítalans myndi ganga eða hjóla í vinnu er þannig ekki sérlega raunhæfur. Bílaumferðin mun aukast enn. Spítalinn rís líklega. En fyrirætlanirnar um byggingu hans eru komnar til ára sinna, margt hefur breyst síðan. Forsendurnar eru ekki þær sömu. Ferðamennska var þá ekki orðinn langstærsti atvinnuvegurinn í Reykjavík. Það er talað um að ferðamenn verði komnir á þriðju milljón innan fárra ára, þeir fara flestir út á litla nesið þar sem Miðbærinn er. Getur hugsast að spítalinn stóri sé í þessu samhengi skipulagsslys?
Kosningar þróast í einkennilega átt

Kosningarnar hafa undanfarnar vikur snúist nær eingöngu um Framsóknarflokkinn. Við erum ennþá að upplifa eftirhreytur þess. Fjölmiðlarnir geta ekki haft augun af Framsókn.

Á meðan hefur kosningabaráttan virkað ansi ruglingsleg, nú þegar mesta Framsóknarfárinu lýkur er eins og menn viti ekki almennilega hvað þeir eigi að tala um.

En það er farinn í gang hreyfing í þá áttina að flokkar segist ætla að gefa fólki peninga.

Þegar fyrst var farið að tala um kosningar heyrðist manni að þær ættu fyrst og fremst að snúast um innviði, heilbrigðiskerfið, öldrunarþjónustu, velferð, samgöngur, menntun. Það var talað um nauðsyn þess að gera átak á þessum sviðum.

Væri ekki ágætt að láta það nægja? Það eru næg verkefni.
„Vinir þínir sem munu drepa þig eftir byltinguna“

Vinsæl kosningapróf og niðurstöður þeirra ganga manna meðal á netinu. Það ber auðvitað að gjalda varhug við svona prófum – þau eru vart annað en samkvæmisleikur. Maður þarf allavega að skoða vel breyturnar í þeim, hvað það er sem veldur því að svarandi lendir á ákveðnum stað en ekki öðrum. Margar spurningarnar útheimta líka flóknari og blæbigðaríkarin svör er eru gefin upp.

Helstu kosningaprófin sem eru í gangi núna eru annars vegar á vef RÚV og svo Kosningavitinn svonefndur.

Og svo er líka hægt að spyrja hvort ásarnir séu heppilegir og ennfremur hvernig stjórnmálaflokkunum er raðað á þá. Til dæmis er spurt um alþjóðahyggju og þjóðhyggju og þá teljast þeir alþjóðasinnaðastir sem eru fylgjandi aðild að Evrópusambandinu, en svo mætti líka hugsa sér að setja upp ás þar sem væri reynt að greina frjálslyndi og stjórnlyndi.

Gunnlaugur Jónsson, hinn geðþekki frjálshyggjumaður, gerir grín að Kosningavitanum á síðu sinni á Facebook. Hann túlkar niðurstöðuna með þessum hætti.
Bókavertíð hefst í Kiljunni

Það er af ótalmörgu skemmtilegu af taka í fyrstu Kilju haustsins sem er á dagskrá RÚV á miðvikudagskvöld, ekki laust við að maður hlakki til að takast á við staflann.

Við skoðum óborgalegu bók Forystufé eftir Ásgeir Jónsson frá Gottorp, verk sem má kalla ástaróð til íslensku sauðkindarinnar. Hún er nú endurútgefin í veglegri útgáfu hjá bókaforlaginu Sæmundi.

Við skoðum nýjar bækur eftir Þórarin Eldjárn, Ásdísi Thoroddsen og Guðmund Óskarsson. Þórarinn er með smásagnasafnið Sögur af séra Þórarinum, Ásdís með skáldsöguna Utan þjónustusvæðis og Guðmundur með sögu sem nefnist Villisumar – gerist í Frakklandi á árunum milli 1950 og 1960 og er mjög ólík Bankster sem hann fékk íslensku bókmenntaverðlaunin fyrir.

Við fjöllum um teiknarann snjalla Halldór Pétursson, en um þessar mundir eru liðin 100 ár frá fæðingu hans. Halldór var frægur fyrir skopmyndir, mannamyndir, myndir af hestum og myndskreytingar í bókum sem allir þekktu á sínum tíma, eins og til dæmis Vísnabókinni og Skólaljóðunum.

Loks leitum við að Gunnarshólma og teljum okkur finna hann samkvæmt leiðbeiningum heimamanna í Fljótshlíð. Þ.e. hinn rétta Gunnarshólma, ekki þann sem er sýndur ferðamönnum.
Þorsteinn: Mikið ber í milli Viðreisnar og stjórnarflokkanna

Í gær birti ég pistil þar sem ég gerði því skóna að líklegasta stjórnarmynstrið eftir kosningar væri Sjálfstæðisflokkur, Framsókn og Viðreisn. Af þessu spruttu miklar umræður á netinu.

Meðal þeirra sem gerðu athugasemd var Þorsteinn Víglundsson, sem skipar efsta sætið á lista Viðreisnar í Reykjavík norður. Hann tekur nokkuð sterkt til orða varðandi samstarf við Sjálfstæðisflokk og Framsókn.

Þetta virðist ætla verða vinsæl staðhæfing fyrir þessar kosningar. Ef áherslur Viðreisnar í sjávarútvegsmálum, landbúnaðarmálum, Evrópumálum og stjórnarskrá eru bornar saman við áherslur Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks í sömu málaflokkum þá ber þar ansi mikið á milli. Í þessum málaflokkum er Viðreisn mun nær Bjartri framtíð og Pírötum. Fyrir frjálslyndan flokk sem vill stuðla að breytingum er ekki eftir miklu að slægjast í samstarfi við flokka sem lita á það sem megin hlutverk sitt að standa vörð um óbreytt ástand í þessum málaflokkum.
Líklegasta ríkisstjórnin, Sjálfstæðisflokkur, Framsókn og Viðreisn

Ýmsir hafa látið sig dreyma um að eftir kosningar tæki við ríkisstjórn sem væri mynduð af Pírötum og stjórnarandstöðuflokkum og myndi hefja róttæka uppstokkun í íslensku samfélagi.

En satt að segja er þetta ekkert sérlega líklegt.

Það er mjög sennilegt að það verði Viðreisn sem ráði miklu um það eftir kosningar hvernig ríkisstjórn verður mynduð. Í skoðanakönnunum stefnir Viðreisn í fylgi upp á 12-13 prósent.

Viðreisn gæti staði frammi fyrir valkostum. Að mynda ríkisstjórn fjögurra eða fimm flokka með Pírötum, Samfylkingu, Vinstri grænum og ef til vill Bjartri framtíð?

Eða, ef fæst nægur þingstyrkur sem er alls ekki ólíklegt, að ganga inn í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum og Framsóknarflokknum?

Hvort er líklegra að Viðreisn velji – flokkur með Þorstein Pálsson, Þorstein Víglundsson, Benedikt Jóhannesson og Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttir innanborðs?

Þetta er allt fólk sem álítur sig mjög praktískt og raunsætt, það hefur alla ævi starfað á hægri vængnum og í félögum innan atvinnulífisins, hvort er líklegra að það velji tiltölulega stabíla hægri/miðju stjórn eða óvissuferð með Pírötum, Birgittu Jónsdóttur og Smára McCarthy?

Þarf að spyrja?

Slík ríkisstjórn yrði undir forystu Bjarna Benediktssonar. Honum er stórútlátalaust að leyfa einhvers konar atkvæðagreiðslu um Evrópusambandið sé áhugi fyrir hendi. Á tíma Brexit er þetta mál sem er komið lengst út á jaðarinn, en að einhverju leyti þarf að koma til móts við Viðreisn.

Foringi Framsóknarmanna í stjórninni yrði Sigurður Ingi Jóhannsson, en það yrði erfitt að ganga framhjá Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni þegar úthlutað er ráðherraembættum. Hann er þrátt fyrir allt efsti maðurinn á lista flokksins í einu öflugasta kjördæmi hans og á marga ákafa fylgismenn.
„Okkar kynslóð ætlar að byrja á að byggja aftur falleg hús“

Ég er afar kátur með viðtökurnar sem Steinsteypuöldin hefur fengið, hef varla upplifað annað eins. Hér á vef RÚV er hægt að horfa á 4. þáttinn sem var sýndur síðastliðið fimmtudagskvöld. Hann fjallar um árin kringum 1960. Mér hafa borist alls kyns orðsendingar vegna þáttana, ég hef heyrt að þeir séu mikið ræddir og að fólk fari jafnvel og skoði staði og hús sem koma við sögu í þeim. Hér er ein sem mér þykir skemmtileg, frá Hallgrími Óskarssyni:

Afar góðir þættir. Unglingar mínir tveir fylgjast með og komu með einn ágætispunkt: Af hverju hættu menn að byggja falleg hús? Timburhúsamenningin var ægifögur, steinsteypuklassíkin einnig, fúnksjónalisminn þolanlegur en módernisminn hræðilegur. Okkar kynslóð ætlar að byrja á að byggja aftur falleg hús, segja þau, 12 og 14 ára og eru afar áhugasöm um þessa þætti. Ekki oft nú til dags sem við horfum öll á sömu þættina í línulegu dagskránni.

Eins og segir 4. þátturinn er hérna. Næsti þáttur fjallar svo um árin kringum 1975, uppbyggingu Breiðholtsins og áhuga sem spratt upp á gömlu byggðinni og verndun hennar en áður hafði staðið til að rífa hana meira og minna alla.
Samíska konan og kósakkinn – andlit sögunnar

Hér er dásamlegt myndasafn á Buzzfeed – þetta er eins og að horfa í sjálft andlit sögunnar.

Myndirnar eru af innflytjendum til Bandaríkjanna. Þetta er fólk sem flutti yfir úthafið en var ennþá í þóðbúningunum sínum. Myndirnar eru upprunalega svarthvítar en svo má líka sjá hvernig þær eru þegar þær hafa verið litaðar. Með því fæst meiri nánd. Maður skynjar betur andlitsfall fólksins og svipbrigðin, sér hvernig fötin þeirra voru á litinn.

Þarna er fólk af ýmsu þjóðerni. Konur frá Samalandi og Rútheníu, kósakkakarl, stúlka frá Alsace-Lorraine, smali frá Rúmeníu, Hindúadrengur, kona frá Guadeloupe, hermaður frá Albaníu.

Maður fær líka tilfinningu fyrir því hvernig fólk streymdi úr öllum hornum veraldarinnar til að setjast að í Ameríku og búa sér nýtt líf. Ég hef einhvern tíma haldið því fram að þessir þjóðflutningar séu í raun stærsti atburður mannkynssögunnar.

Myndirnar voru teknar á árunum 1906 til 1914 af Augustus Francis Sherman, en hann var embættismaður á Ellis Island í New York þar sem innflytjendastraumurinn til Bandaríkjanna kom í gegn. Kemur fram að eitthvað af myndunum hafi á sínum tíma birst í National Geographic, en að nú standi yfir söfnun til að gefa þær út á bók. Manni finnst eins og það sé sannarlega verðugt verkefni.

Hér eru tvö dæmi um myndirnar, samíska konan og kósakkinn. Fleiri er hægt að sjá með því að smella hérna. Það verður enginn ósnortinn af þessum myndum.
Viðbrögð Vigdísar og áhyggjur Vinstri grænna

Þetta eru viðbrögð Vigdísar Hauksdóttur við falli Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar úr formannsstóli. Nokkuð nýstárleg túlkun á Litlu gulu hænunni.

Maður hefur séð ýmisleg viðbrögð við úrslitunum, fremur jákvæð en hitt, en við dálítið annan tón kveður hjá Vinstri grænum í kvöld.

Þeir hafa áhyggjur af því að með Sigurð Inga Jóhannsson í formannssætinu verði líf núverandi ríkisstjórnar framlengt. Rósa Björk Brynjólfsdóttir sem er í fyrsta sæti hjá VG í Kraganum skrifar á Facebook:

Tíðindi dagsins eru nefnilega ekki eingöngu mikilvæg persónuleg og innanbúðar fyrir rótklofna og hatursfulla Framsókn, heldur urðu þarna líka tíðindi hvað varðar þingið og samstarf flokksins við stjórnarandstöðuflokkana þar. Með sigri SDG hefði orðið alvarleg samstarfsklemma á þinginu. En þrátt fyrir að sigurvegarinn hafi verið maður meiri yfirvegunar, samráðs og samvinnu, eru tíðindin þau að hér varð til opnun á ákveðnum möguleikum á ríkisstjórnarsamstarfi sem hefðu verið harðlokaðir með sigri SDG. Því er nú verr.

Og Björn Valur Gíslason, varaformaður VG, á bloggi sínu:

Fyrir framsóknarflokkinn hljóta úrslitin að teljast afbragðsgóð. En best þó af öllu eru úrslitin þeim sem vilja herða tök hægriflokkanna á landsstjórninni. Pólitíska landslagið hefur breyst verulega í dag og möguleikar á myndun ríkisstjórnar eftir kosningar hafa einnig skýrst með sigri Sigurðar Inga. Nú er það enn líklegra en áður að ríkisstjórn Framsóknar og Sjálfstæðisflokks lifi af hremmingarnar, ef ekki óbreytt þá með stuðningi Viðreisnar ef á þarf að halda. Í stað trausti rúins formanns Framsóknarflokksins sem enginn hefði viljað eiga í samstarfi við er nú kominn gamaldags litlaus Framsóknarmaður sem mun ekki verða Sjálfstæðisflokknum mikil þraut í samstarfi. Þetta er áhyggjuefni sem kjósendur ættu að velta vel fyrir sér.

En svo má spyrja, opnast ekki líka möguleiki á samstarfi Framsóknar við vinstri flokkana? Almennt má segja að kosningarnar séu háðar nokkuð langt til vinstri. Er svo óralangt milli Vinstri grænna og Framsóknarflokksins? Þess má geta að á árum áður lynti Framsóknarflokknum og Alþýðubandalaginu, forvera VG, oft sérlega vel í ríkisstjórnum.
Edda Heiðrún – Önnur sjónarmið

Edda Heiðrún Backman er látin. Það eru sorgleg tíðindi á þessum haustdegi. Hún stríddi við skelfileg veikindi, en bar þau af þvílíkri reisn að maður gat ekki annað en orðið snortinn.

Edda var frábær leikkona og listamaður – maður á minningar um hana þegar hún var í blóma lífsins, full af krafti og listrænum gáfum. Ein er þetta sérlega fallega lag eftir Hilmar Oddsson. Lagið er úr kvikmynd hans, Eins og skepnan deyr, frá 1986. Þar lék Edda aðalhlutverkið.

Það er við hæfi að spila þetta og minnast Eddu.
Sigurviss Sigmundur tapaði

Það var orðin almenn skoðun að Sigmundur Davíð Gunnlaugsson myndi sigra í formannsslagnum í Framsókn. Fréttir af flokksþinginu virtust benda til þess. Bæði Össur og Svanur voru búnir að spá honum sigri. Niðurstaðan, afar naumur sigur Sigurðar Inga Jóhannssonar, kom á óvart. Einna mest hissa var Sigmundur Davíð sem gekk á dyr eftir að úrslitin voru kunngjörð og vildi ekkert segja um framtíð sína í pólitík.

Hann var sjálfur sigurviss, vonbrigði hans eru þeim mun meiri. Það gæti hafa skipt sköpum hversu margir út þingflokknum sneru við honum baki.

Framsóknarflokkur undir stjórn Sigurðar Inga verður öðruvísi en flokkur Sigmundar Davíðs. Það sem Sigurður Ingi hefur lagt mesta áherslu á undanfarna daga er að aðrir stjórnmálaflokkar séu ekki „óvinir“. Ólíkt Sigmundi er hann ekki maður átaka eða ögrana. Löngum var það tilverugrundvöllur Framsóknarflokksins að hann væri á miðjunni og gæti unnið með öllum.

Hvað gerir Sigmundur þá? Hann hefur verið eins og eldibrandur í íslenskum stjórnmálum síðan hann birtist þar fyrst fyrir átta árum, varð formaður Framsóknarflokksins með litlum fyrirvara. Sigmundur á öruggt þingsæti í Norðausturkjördæmi. Hann yrði væntanlega áfram ráðherraefni í flokknum. Nægir það honum? Ef hann gæfi þingsætið eftir er Þórunn Egilsdóttir næst í röðinni.

Svo hefur verið nefndur, kannski meira í flimtingum, möguleikinn á að Sigmundur og stuðningsmenn hans fari í sérframboð. Það er ennþá tími, framboðsfrestur er til 14. október. Þetta verður samt að teljast ólíklegt, límið í Framsóknarflokknum er býsna sterkt og í seinni tíma sögu flokksins hefur verið lítið um klofning þótt átök hafi geisað – ja, varla síðan Ólafur Ragnar Grímsson yfirgaf flokkinn með Möðruvallahreyfingunni í formannstíð Ólafs Jóhannessonar.

Svona birtist fréttin á vef RÚV. Sigmundur situr sem fastast. Hlýtur að koma til greina sem ein af fréttamyndum ársins.