arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Rök heimsýnarformannsins og bóndans

Það hefur oft verið nefnt hversu misjafnar ástæður liggja að baki hjá því fólki sem starfar í Heimssýn, samtökunum gegn aðild að Evrópusambandinu. Þarna eru hægrimenn sem telja ESB vera sósíalisma og vinstrimenn sem sjá í því frjálshyggju.

Nýr formaður Heimssýnar, bóndinn Ásmundur Einar Daðason, dregur ekki dul á hvers vegna hann er í samtökunum í viðtali við Fréttablaðið. Það er vegna þess að styrkir til bænda eru ekki eins rausnarlegir innan ESB og hér á landi:

„Margir halda því fram að undir einhverjum kringumstæðum gætu hugsanlega einhverjir sauðfjárbændur komið betur út við aðild. En heildin og dreifðu byggðirnar munu ekki koma betur út. Ríkisstuðningurinn hér við landbúnað er framleiðsluhvetjandi. Styrkjakerfi Evrópusambandsins er það ekki.“

Annað sem Ásmundur Daði nefnir er að Evrópusambandið ásælist auðlindir Íslendinga. Þarna gengur aftur sú gamla mýta að hér á Fróni sé eitthvað sem útlendir menn séu alveg óðir að komast í. Þetta er gömul bábilja sem bregður meðal annars fyrir í Íslandsklukku Halldórs Laxness þar sem því er haldið fram að Kaupmannahöfn sé byggð fyrir auð ofan af Íslandi. Þessu tóku lesendur Halldórs nánast eins og guðspjalli; en enginn velti því fyrir sér hvernig slíkt ríkidæmi gat byggt á bláfátækri þjóð sem taldi þá fimmtíu þúsund hræður.

Ásmundur segir:

„Yfirráðin yfir auðlindunum okkar eru ekki síður mikilvæg. Það er klárt mál að Evrópusambandið ásælist þær. Það sem einkennir okkur er fámennið, yfirfullt land af auðlindum og óþrjótandi möguleikar þeim tengdum. Fyrir hrun vorum við stöndugasta þjóð heims. Það er vegna þess að við eigum auðlindir og þær eru fyrir Íslendinga. Það má ekki rugla skuldsetningu í tengslum við hrunið saman við þetta.“

Auðlindirnar eru annars vegar háhitaorka og orka sem býr í fallvötnum. Hún fer ekki svo glatt í hendurnar á útlendingum. Hana munum við vilja nýta í félagi við útlendinga, og gerum það auðvitað í stórum stíl þegar.

Og hins vegar fiskimið – en um þau er verið að semja. Líklega munum við ekki þurfa að hleypa flotum annarra þjóða inn í lögsögu okkar; við erum þeir einu sem höfum veiðreynslu þar. Þá er spurning um flökkustofna. Sérfræðingur hjá franska sjávarútvegsráðuneytinu sem ég ræddi við í vor sagði að við Íslendingar ættum að stefna að óbreyttri stöðu í fiskveiðimálum, að sú kvótaúthlutun sem nú stendur gildi einfaldlega áfram. Hann taldi góðar líkur á að það yrði samþykkt. Þá er reyndar spurning með flökkustofna sem er deilt um, eins og makríl sem er mestanpart utan landhelginnar. Um þá þarf hvort eð er að semja – og þar kemur náttúrlega á móti að íslensk skip eru á veiðum út um allan heim.

Annars minnir þessi umræða á dagana þegar var deilt um EES samninginn og því var haldið fram að útlendingar myndu koma hingað og kaupa upp íslenskar sveitir. Staðreyndin var að enginn kom. Wernersbræður og aðrir íslenskir auðmenn hafa hins vegar keypt upp bújarðir vítt og breitt. Og íslenskir sægreifar hafa slegið eign sinni á fiskinn í sjónum.
Bandaríkin, Ísland og sósíalisminn

Ég er að mörgu leyti mjög hrifinn af Bandaríkjunum. Finnst einstaklega gaman að koma þangað. Stærð landsins, sagan og menningin er heillandi – og af því við lifum í ameríkaníseruðum heimi er ótrúlegt hvað maður kannast við margt. Ég hef sagt að ég gæti báðnað inn í ameríska menningu og kannski aldrei komið þaðan aftur, svo eru áhrif hennar sterk.

Ég er er þeirrar skoðunar að fólksflutningarnir miklu til Bandaríkjanna séu umþaðbil merkasti atburður mannkynssögunnar – og þau gildi sem Bandaríkin byggðu upprunalega á lýsa mannkyninu leið.

En ég vildi ekki vera snauður maður í Bandaríkjunum.

Bandaríkin eru samfélag sem er gerólíkt því sem Íslendingar vilja almennt hafa. 50 milljón Bandaríkjamanna eru án heilbrigðisþjónustu, nýjar tölur sýna að álíka stór hópur í landinu á erfitt með að brauðfæða sig.

Bandaríkin standa í stórfelldum hernaði á erlendri grund. Þau hafa herstöðvar í tugum landa, eyða ofboðslegum fjármunum í hermál, eiga í sífelldum stríðum út um heiminn, nú síðast í Írak og Afganistan. Landið er gersýrt af hernaðarhyggju.

Skuldir Bandaríkjanna eru botnlausar, þau eru rekin með gengdarlausum viðskiptahalla.. Vegna þessa er bandaríkjadollar mjög óstöðugur gjaldmiðill. Það er búist við að hann eigi eftir að lækka mikið í náinni framtíð. Bandaríkin eru hnignandi veldi – Obama forseti mun ekki geta breytt því.

Bandaríkin eru ríki sem er stjórnað af stóru og gráðugu auðvaldi. Stórfyrirtæki og bankarnir ráða ferðinni, stjórnmálamenn eru á mála hjá þeim eins og strengjabrúður. Þetta var það sem Eisenhower forseti varaði við og kallaði military-industrial complex.

Misskipting auðs og lífsgæða í Bandaríkjunum er þannig að okkur hryllir við.

Ég verð hissa þegar ég heyri talað um að Íslendingar eigi að leita undir verndarvæng Bandaríkjanna. Við vorum þar eitt sinn, en svo tók Bandaríkjaher saman föggur sínar og fór.

Aðalatriðið er þó að heimssýn Bandaríkjanna er gjörólík því sem við eigum að venjast hér á Íslandi. Hvað gildismat varðar sverjum við okkur í ætt við Evrópu; meira að segja stór hluti þeirra sem teljast til hægri á Íslandi væri álitinn hálfgildings sósíalistar í Bandaríkjunum.

Ég var einmitt að segja vinkonu minni bandarískri frá því um daginn sem teldist viðtekið í heilbrigðis- og menntamálum á Íslandi, hjá öllum stjórnmálaflokkum.

Og það var orðið sem henni datt fyrst í hug: Sósíalismi.
Baugsmyndbandið

Baugsmyndbandið hefur verið fjarlægt af YouTube.

En menn þurfa ekki að örvænta, það má finna hér, á Dailymotion.
ÍE og hinir flóknu erfðaþættir

Steindór Erlingsson vísindasagnfræðingur fjallaði mikið um málefni deCODE á fyrstu árum fyrirtækisins. Hann var í viðtali í Silfri Egils sem vakti mikla athygli, og skrifaði síðar bók sem nefnist Genin okkar, líftæknin og íslenskt samfélag.

Steindór sendi þessar línur í ljósi nýjustu frétta af deCODE.

- - -

Sæll Egill

Eftirfarandi ummæli úr frétt mbl.is eru athyglisverð í ljósi þess sem

við ræddum í Silfri Egils árið 2002:

„Hvað sem líður hugsanlegum viðskiptamistökum deCODE er mikilvæga

ástæðu fyrir falli þess að finna í vísindunum – erfðafræðilegir þættir

sjúkdóma í mönnum hafa reynst miklu flóknari en talið var,“ segir

blaðið. „Margir vísindamenn gerðu ráð fyrir því að fáeinar

stökkbreytingar gætu útskýrt flest tilfelli allra helstu sjúkdóma. En

stökkbreytingarnar sem deCODE og fleiri fyrirtæki fundu í hverjum

sjúkdómi reyndust aðeins útskýra örlítinn hluta tilfellanna.“

Ég varaði við þessu í grein sem birtist á Strik.is 26. Apríl 2002;

http://www.raunvis.hi.is/~steindor/ie.html. Mogginn hafði þá legið á

greininni í 10 daga. Mogginn birti greinina ekki fyrr en laugardaginn

22. júní og er líkleg skýring þess sú að í sunnudagblaðinu var viðtal

við Davíð Oddson þar sem hann ræddi m.a. málefni deCODE. Niðurlag

greinarinnar hljómar svona:

„Í stuttu máli má því segja að þrátt fyrir gríðarlegan fjáraustur hafi

nánast ekkert gerst í að finna lækningu við [cystic fibrosis] þrátt

fyrir að genið sem veldur honum hafi verið þekkt í 13 ár. Hvað þá að

þróuð hafi verið lyf við þessum sjúkdómi á grundvelli erfðafræði hans.

Þessi saga CF-rannsókna á undangengnum áratug varpar athyglisverðu

ljósi á áætlanir ÍE. Sjúkdómarnir sem ÍE rannsakar eru annars vegar

taldir orskast af flóknu innbyrðis samspili óskilgreinds fjölda gena

og hins vegar af flókinni víxlverkun þeirra við umhverfið. CF orskast

aftur á móti af einu geni sem er óháð ytra umhverfi einstaklingsins

sem þjáist af sjúkdómnum. ÍE hefur enn ekki tilkynnt um fund á einu

einasta af meintum orsakagenum sjúkdómanna sem fyrirtækið rannsakar, á

meðan CF-genið hefur verið þekkt í 13 ár. ÍE hyggst byggja

lyfjaþróunar- og framleiðslufyrirtæki til að vinna lyf eða

greiningartæki sem vinna á úr rannsóknarniðurstöðum sem enn eru ekki

komnar (og koma kannski aldrei), meðan 13 ára sleitulausar tilraunir,

með tilheyrandi fjáraustri, til þess að finna lækningu og lyf, byggð á

erfðafræðilegum rannsóknum, við CF hafa enn ekki borið árangur. Í

ljósi þessa tel ég fráleitt að íslenska þjóðin leggi svo mikið undir

með ríkisábyrgð til að fjármagna ÍE-drauminn um lyfjaþróun því ég tel

yfirgnæfandi líkur á að hann snúist upp í martröð. “

Einu stjórnmálamennirnir sem tóku málflutning minn alvarlega voru

innan Vinstri grænna en Ögmundur Jónasson og Kolbrún Halldórsdóttir

studdust við greinina í umræðum á Alþingi um ríkisábyrgð fyrir

Íslenska erfðagreiningu. Þessa sögu útlistaði ég nánar í Genin okkar:

Líftæknin og íslenskt samfélag (2002). Fyrir nokkru síðan tjáði

starfsmaður deCODE mér að rannsóknir fyrirtækisins á undanförnum árum

hafi staðfest margt af því sem ég hélt fram í bókinni. Ég get því

sagt: „I told you so“.

Kveðja,

Steindór
Sigrún: DeCode og langlundargeðið

Sigrún Davíðsdóttir fjallaði mikið um deCode á fyrstu árum fyrirtækisins og má segja að hún sé sérfróð um það. Hún flutti pistil um deCode í útvarpið í gær þar sem hún furðaði sig meðal annars á því að Landsbankinn skyldi setja 1,5 milljarða í félagið þegar það skilaði botnlausu tapi. Pistilinn má lesa í heild sinni hér en niðurlag hans er svona:

„Íslensk erfðagreining hefur laðað til sín gott starfsfólk sem hefur unnið áhugavert starf. Líftæknifyrirtæki koma og fara – það er ekkert nýtt. Menn prófa hugmyndir, sumar ganga aðrar ekki. Hið sérstæða er allt það sem hefur gengið á í kringum deCode. Salan á gráa svæðinu með aðkomu félaga í Lúxemborg og Panama reyndist aðalæfing fyrir það sem síðar kom. Stjórnmálamenn lögðu sig í líma. Ríkisstjórn Davíðs Oddssonar reyndi að koma stoðunum undir ógóða viðskiptahugmynd með einkaleyfi sem var heldur ekki sérlega vitleg hugmynd. Alþingi samþykkti ríkisábyrgð. Stjórnendur deCode reyndu ýmislegt – en engin þeirra hugmynda gekk upp út frá viðskiptalegu sjónarmiði. Starfsemin stóð ekki undir sér. Fyrirgreiðsla ríkisbankans í janúar sýnir gríðarlegt langlundargeð. En allt kom fyrir ekki: viðskiptahugmyndin deCode gekk ekki upp – og því fór sem fór.“
Að snúa bökum saman

Varaformenn fjögurra stjórnmálaflokka – fjórflokksins – rita bréf og segja að Íslendingar eigi að snúa bökum saman og horfa fram veginn.

Það er sjálfsagt að horfa til framtíðar. Og margir eru að því. Svo eru aðrir sem vilja vera með í uppbyggingunni en komast ekki að, ég veit til dæmis um merkilega erlenda frumkvöðla sem lögðu mikið á sig til að pæla í framtíð Íslands en fengu dræmar undirtektir hjá stjórnvöldum.

En í þinginu rífast menn eins og hundar um hvert einasta mál. Stjórnmálamennirnir ganga svo sannarlega ekki á undan með góðu fordæmi. Þeir snúa ekki bökum saman, þótt þeir ætlist nú til að aðrir geri það.

Við bíðum nú eftir skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Þegar hún kemur fram snýst umræðan um sekt og sakleysi – öðruvísi getur það ekki verið.

Og þar beinast sjónir ekki síst að hlut hrunflokkanna, Sjálfstæðisflokks, Framsóknarflokks og Samfylkingar.
Af hverju verða hinir ríku ríkari?

Lesandi sendi þetta bréf:

- - -

Nýlega voru fregnir af því að stór hluti þjóðarinnar væri illa stæður á meðan lítill hluti þjóðarinnar ætti mjög miklar eignir. Samkvæmt kenningum kapítalisma þá ætti þessi eignadreifing að skýrast á því að eignahópurinn væri einfaldlega klárari en aðrir og væri vel að þessum auð komin. Þeir hæfustu lifa – og allt það.

En staðreyndin er sú að ríkidæmi opnar margar dyr. Sem dæmi opnaði það dyr að fundarherbergi í Landsbankanum nokkrum vikum fyrir hrun þar sem verðmætustu viðskiptavinir bankans fengu að sjá skýrslu William Buiter og Anne Sibert um að hrun væri yfirvofandi. Eftir fundinn var skýrslunni stungið undir stól og aðrir viðskiptavinir Landsbankans voru í myrkrinu um hvað væri framundan.

Að einhverju leyti get ég skilað að skýrslan hafi ekki þolað dagsljósið, þ.e.a.s. birting hennar hefði klárlega dauðadæmt bankann (fyrr). En það sem er óþolandi er að vita að þeir sem voru ríkir fyrir hrun fengu betri upplýsingar en við öll hin – til að tryggja að hrunið bitnaði ekki á þeim. Ég veit fyrir víst að þessi fundur var haldinn í Landsbankanum og ég efast ekki um að sambærilegir fundir voru haldnir í hinum bönkunum. Yfirmenn bankanna sköpuðu sér með þessum aðgerðum ævilanga velvild auðstéttarinnar og eiga auðvelt með að stofna ný fjármálafyrirtæki og haldið áfram að vinna fyrir þetta fólk í framtíðinni.

Það er staðreynd að stór hluti þjóðarinnar mun eiga erfitt uppdráttar á næstu árum á meðan lítill hluti getur lifað í vellystingum. En þurfum við virkilega líka að hlusta á það í framtíðinni að þetta fólk sé gáfaðra og hæfara en við hin? Er það ekki margföld ósanngirni? Er það þannig sem við ætlum að byggja upp heilbrigt samfélag?
Uppskrift að ríkisstjórn framtíðar?

Ef menn líta á nýja stjórn Heimssýnar – sem samanstendur af meira en fjörutíu einstaklingum – sjá þeir að þarna eru langmest áberandi einstaklingar úr ysta vinstri Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs og úr ysta hægri Sjálfstæðisflokksins.

Sumir myndu þó kannski leggja meiri áherslu á þjóðernishyggju í þessu sambandi, þarna sameinast líka þjóðernissinnuð öfl úr báðum flokkum – ég er heldur ekki viss nema að Ásmundur Einar Daðason sé gamaldags framsóknarmaður þótt hann sé sósíalisti að langfeðgatali.

En altént virðast þessi öfl vera komin í nokkuð hjartanlegt bandalag, svo náið að það er spurning hvort ekki sé þarna uppskrift að framtíðar ríkisstjórn Íslands – þegar ESB aðildin verður felld.
Láglaunalandið

Íslendingar munu varla flýja til Norðurlandanna vegna skattanna, sbr. þessa frétt í Mogganum.

Á Norðurlöndunum tíðkast fjölþrepa skattur og skattar eru almennt hærri en hér. Hins vegar fær fólk meira fyrir skattana sína – og minna er um að fólk reyni að komast undan því að greiða skatt.

Hins vegar er hætt við að fólk flýi land vegna lágra launa. Ísland er láglaunaland nú ári eftir hrun og stefnir í að vera það áfram. Það er ekki síst algjöru hruni krónunnar að kenna.

Þetta er áhyggjuefni.
Góð og sanngjörn tillaga

Bloggarinn Björn S. Lárusson er með frábæra tillögu.

Endilega að borga bankamönnum bónusana sem þeir krefjast.

Björn skrifar:

„Mér finnst bara sjálfsagt að verða við þessu. Þessir menn keyptu ónýt skuldabréf og hlutabréf í vonlausum fyrirtækjum og sóuðu peningarmarkassjóðum í vitleysu. Sumir hverjir fengu lán til að kaupa hlutabréf og þurfa ekki að greiða þau aftur.

Ég legg til að þeir fái greitt í hlutabréfum í FL group, Stoðum, gömlu bönkunum, Baugi og fleiri fyrirtækjum sem þeir mátu góð og gild. Einnig geta þeir fengið skuldabréf sem þeir sjálfir mátu gulls ígildi sem greiðslu. Það eru skuldabréf á áðurnefnd fyrirtæki. Þeir geta líka fengið kúlulán sem þeir veittu hver öðrum og geta þá varið því sem eftir er til að reyna að innheimta þessi kúlulán. Þetta eru bara kaup kaups. Mér finnst tillagan bæði góð og sanngjörn. Hvað finnst ykkur? Eru skilanefndirnar ekki tilbúnar til að leysa málið á þennan hátt?“
Djöfullegt tríó

Der Spiegel skrifar stóra grein um matsfyrirtækin Standard & Poors, Moodys og Fitch undir fyrirsögnini Trio Infernale, Djöfullegt þrenning.

Í greininni eru þessi fyrirtæki tekin rækilega í gegn. Þau mærðu bóluhagkerfi áranna fyrir 2007, virðast ekkert þurfa að gjalda fyrir það, heldur eru búin að endurheimta völd sín og útdeila aftur dómum um hagkerfi heimsins.

Greinin er í heild sinni hér, á þýsku.

Trio_Infernale
Skattahækkanir og tillögur Sjálfstæðisflokksins

Sjálfstæðismenn leggja fram frumvarp um skattlagningu séreignasparnaðar – sem þeir segja að geri aðrar skattahækkanir ríkisstjórnarinnar óþarfar.

Það er full ástæða til að óttast að skattahækkanirnar virki mjög letjandi og að þær muni beinlínis tefja fyrir endurreisn hagkerfisins.

Ríkisstjórnin þarf að svara því vel og vandlega hvers vegna hún getur ekki sameinast Sjálfstæðisflokknum um þessa leið.
DeCode og tækifærin

Læknir sendi þessar línur:

- - -

„Nú hefur það loksins gerst sem maður hefur hálfpartinn verið að bíða eftir. Hið gríðarlega skuldsetta fyrirtæki DeCode orðið gjaldþrota. Í þessu tel ég að sé tækifæri fyrir Íslendinga að koma böndum yfir þetta fyrirtæki. Þetta er mjög mikilvægt ekki síst þar sem fyrirtækið gerir út á gagnagrunn byggðan á erfðaupplýsingum okkar.

Tel ég að skoða eigi möguleikann á því að Háskólinn, Ríkið og etv aðrir aðilar komi sér saman um að kaupa fyrirtækið. Þetta er mjög merkilegt fyrirtæki og Kári mikill frumkvöðull og ljóst er að fyrirtæki eins og þetta getur gert mjög merkilega hluti ef ekki er stanslaus krafa um hagnað/gróða. Fyrirtækið hefur skilað merkum vísindaniðurstöðum í virtustu tímarit læknisfræðinnar og tel ég að möguleikar sé miklir framundan. Mér líst illa á að risk-kapítalistar eignist félagið þar sem góð vísindi og kapitalismi fara ekki saman. Fyrirtæki sem starfar á non-profit grundvelli gæti verulega lífgað við hátæknisjúkrahúsið og háskólanna. Hins vegar má kljúfa út út fyrirtækinu anga sem annast markaðssetningu á afurðum sem kunna falla til og ljóst að möguleikar á alls kyns sprota fyrirtækjum þeirra sem búa til verðmætar afurðir eru fyrir hendi.“
Kommissarinn

Ef ég ætti að lýsa Baldri Guðlaugssyni þá kemur orðið kommissar fyrst upp í hugann. Það er orð sem var notað um erindreka ákveðinna stjórnmálaflokka í austurvegi sem sáu um alls kyns utanumhald.

Svona handlangarar eru til í öllum stjórnmálaflokkum. Þeir bjóða sig ekki fram sjálfir, heldur gegna alls kyns störfum á vegum flokka, setjast í nefndir og ráð, fá vegtyllur og geta orðið mjög valdamiklir. Hagnast gjarnan vel á þessu. En hvar sem þeir fara eru flokkshagsmunirnir þeim efst í huga.

Sumir kommissarar starfa alla tíð bak við tjöldin og fáir kannast við þá, aðrir verða býsna þekktir. Kommarnir höfðu í gamla daga sinn Inga R. Helgason, Framsókn átti Kristin Finnbogason kraftaverkamann og síðar Jón Sveinsson – í Sjálfstæðisflokknum var Hreinn Loftsson um tíma í svona hlutverki, áður en hann féll í ónáð.

Baldur hefur eytt mestallri starfsævi sinni í störf í kringum Sjálfstæðisflokkinn. Hann var svo tekinn úr kommisarshlutverkinu og dubbaður upp í að verða ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytinu. Það var á tíma Geirs Haarde. Þetta var þrælpólitísk ráðning. Baldur hafði ekki starfað áður í embættismannakerfinu og ekki hafði hann heldur hagfræðimenntun eins og maður skyldi ætla að væri æskilegt í þessu djobbi.
Landsdómur?

Það er alveg rétt hjá Styrmi Gunnarssyni að vel kemur til greina að stefna einhverjum af ráðherrum ríkisstjórnar Geirs Haarde fyrir landsdóm vegna aðgerða – eða aðgerðaleysis.

Þorvaldur Gylfason talaði um það á tíma hrunsins að aðgerðaleysi stjórnarinnar væri eitt stærsta hneyksli Íslandssögunnar.

Annar sem hefur talað fyrir þessu er Grímur Atlason, sveitastjóri í Dalabyggð, hann hefur skrifað um málið á bloggsíðu sína og skýrir það mun ítarlegar en Styrmir. Slík ákæra yrði að líta dagsins ljós innan þriggja ára frá því brotið er framið segir Grímur.

Í leiðinni mætti athuga með að stefna embættismönnum sem sannarlega urðu uppvísir að stórfelldum afglöpum, svo sem forstjóra Fjármálaeftirlitsins, þáverandi stjórnarformanni þess og Seðlabankastjórum.

Skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis mun hugsanlega varða veginn í þessu, ef hún verður ekki hvítþvottur.

Margir óttast að þingmenn ætli að reyna að komast í að ritskoða skýrsluna með því að skipa nefnd sem á að ákveða hvernig eigi að fjalla um hana.

Mér sýnist það vera misskilningur. Það er nauðsynlegt að þingið móti sér eitthvert vinnulag í þessu máli, annars er hætt við að allt lendi í glundroða þar sem hver reynir að spinna út frá skýrslunni og túlka skýrsluna á sinn hátt. Það gætu orðið heldur óskemmtilegar aðfarir.

Hér er engin hefð fyrir því að þingið takist á við mál af þessu tagi og verklagsreglur hljóta að vera nauðsynlegar. Til dæmis hlýtur að þurfa að ákveða eftir birtingu skýrslunnar hver verða næstu skref í málinu – ef þá einhver.
Byltingarmenn, bóhemar og fyrrum smíðakennari frá Finnlandi

Í Kiljunni í kvöld verður rætt við Ólaf Ormsson rithöfund sem hefur sent frá sér bókina Byltingarmenn og bóhemar. Bókin er framhald af Ævintýraþorpinu sem kom út fyrir tveimur árum, en þar sagði Ólafur frá unglingsárum sínum í bítlabænum Keflavík. Í nýju bókinni er Ólafur kominn til Reykjavíkur og tekur þátt í starfi Æskulýðsfylkingarinnar með mörgum þekktum borgurum af yngri kynslóð, hann gerist sanntrúaður sósíalisti, en um leið bóhem sem eyðir löngum stundum á barnum á Naustinu með listamönnum og lausafólki.

Ólafur gerðist seinna hallur undir Sjálfstæðisflokkinn, en segir frá því í viðtalinu að hann sé aftur orðinn sósíalisti.

Meðfram viðtalinu sýnum við einstakt myndefni úr safni Sjónvarpsins frá mótmælaaðgerðum áranna fyrir 1970.

Við ræðum við finnska rithöfundinn Tapio Koivukari sem talar einstaklega góða íslensku. Tapio starfaði eitt sinn sem smíðakennari á Ísafirði og slarkaði líka í verbúðum, en er nú einn vinsælasti rithöfundur á finnska tungu, auk þess að vera mikilvirkur þýðandi íslenskra bóka. Tapio er höfundur bókarinnar Yfir hafið, í steininn, sem er nýkomin út á íslensku í þýðingu Sigurðar Karlssonar.

Í leiðinni fjöllum við um þýðingu Sigurðar á annarri finnskri bók, hinu klassíska verki Óþekkti hermaðurinn eftir Väinö Linna, en það gerist í vetrarstríðinu við Sovétríkin.

Páll og Kolbrún fjalla um ævisögu Snorra Sturlusonar eftir Óskar Guðmundsson, Karlsvagninn eftir Kristínu Marju Baldursdóttir og Dóttur mæðra minna eftir Sindra Freysson.

En Bragi ræðir um bókamerki.
Stórpartí hjá Baugi, anno 2007

Hér er stórkostlegt myndband, úr partíi Baugs í Mónakó árið 2007:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=hiBTLJTBIfM]
Meðferð þrotafyrirtækja

Lesandi sendi þessar línur:

- - -

„Samningurinn er gerður í samræmi við grein 363 í bandarískum gjaldþrotalögum, en samkvæmt greininni er gildistaka samningsins háð ýmsum skilyrðum, þar á meðal samþykki dómstóla og því að fram fari gagnsætt og opinbert uppboðsferli á vegum gjaldþrotadómstólsins þar sem öllum áhugasömum aðilum verði gefinn kostur á að bjóða í eignir og starfsemi ÍE, í samkeppni við það bindandi tilboð sem nú liggur fyrir.“

Sjá: http://visir.is/article/20091117/VIDSKIPTI06/475012357

Af hverju er Alþingi ekki búið að skylda ríkisbankana í svona ferli, með fyrirtæki sem eru í þroti?
Ýtrustu kröfur

Yngvi Örn Kristinsson hagfræðingur starfar hjá félagsmálaráðuneytinu sem ráðgjafi ráðherra. Hann er lykimaður í að móta tillögur um skuldaaðlögun.

Þessar tillögur eru vægast sagt umdeildar. Sumir segja að þær geri ekki annað gagn en að lengja í hengingarólum skuldara. Að við lifum í samfélagi þar sem hagsmuna fjármagnseigenda er gætt en skuldarar megi almennt éta það sem úti frýs.

Aðrar tillögur sem heyrast úr félagsmálaráðuneytinu felast í því að lækka atvinnuleysisbætur hjá ungu fólki. Það er sérlega uppörvandi.

Á sama tíma er gerir Yngvi Örn kröfu í bú Landsbankans ásamt hópi yfirmanna úr bankannum.. Hann var forstöðumaður hagfræðideildar bankans og áður yfirmaður verðbréfasviðs.

Hann krefst þess að fá 229 milljónir króna.

Væntanlega fyrir vel unnin störf?

Þess má geta að þetta eru meira en ævitekjur margra sem hagfræðingurinn er að fjalla um í starfi sínu hjá félagsmálaráðuneytinu.
DeCode og sjúkdómsmerkin

Ekki skal ég gera lítið úr því að DeCode sé merkilegt fyrirtæki og Kári Stefánsson mikill frumkvöðull.

Og það er óskandi að starfsemi fyrirtækisins verði áfram á Íslandi. Ég er viss um að innan fyrirtækisins hefur verið unnið ágætt vísindastarf.

En nú er staðan sú að þeir sem á sínum tíma keyptu hlutabréf í DeCode hafa tapað öllu.

Og þá rifjast upp ástandið hér á gráa markaðnum á sinni tíð.

Þegar var látið eins og þeir sem ekki keyptu í DeCode væru vitleysingar; frasinn var að mesta áhættan væri að kaupa ekki. Það var alvöru fjöldahystería.

Undir þetta ýttu bankamenn, stjórnmálamenn og fjölmiðlar.

Þeir sem andæfðu voru kallaðir hælbítar.

Bak við þetta voru Kári og aðstoðarforstjóri hans á þeim tíma, maður að nafni Hannes Smárason.

Þetta var eitt af stórum skrefum sem voru tekin í átt til græðgisvæðingar Íslands, og þaðan liggur leiðin beint í hrunið á síðasta ári. Sjúkdómsmerkin voru greinileg; hlutabréfamarkaður sem auðvelt var að manípúlera, meðfærilegir stjórnmálamenn og fjölmiðlar. og þjóð sem var tilbúin að láta plata sig.
AGS – myndband um Ísland

Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn telur að Ísland muni ná fullum bata og að skuldirnar séu þjóðinni ekki ofviða. Sjá þetta myndband:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=E0r__P_2p8A]