arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hvað gerir stjórnarandstaðan við hina löngu málaskrá ríkisstjórnarinnar?

Hin langi málalisti ríkisstjórnarinnar hljómar næstum eins og grín. 76 mál sem á að koma í gegn fyrir kosningar í október – og það er ekki einu sinni minnst á afnám 110 ára reglunnar margumtöluðu!

Til að ná að vinna úr þessu þyrfti Alþingi að sitja alla daga fram að kosningum, en þar er einn hængurinn sá að venja er að taka frí meðan standa yfir forsetakosningar, það eru væntanlega sumarfrí, og svo þarf að slíta þingi tímanlega fyrir sjálfar þingkosningarnar. Varla seinna en mánuði.

Ráðherrar leggja fram óskalista með sínum málum og sum eru mjög stór. Menntamálaráðherra er með frumvarp um LÍN. Félagsmálaráðherra er með húsnæðisfrumvörp. Heilbrigðisráðherra með frumvarp um gjaldtöku í heilbrigðisþjónustu, fjármálaráðherra boðar ríkisfjármálaáætlun til næstu ára og fjárlög. Þarna er að finna frumvarp um stjórnarskrárbreytingar í þremur liðum – en formaður þingflokks Framsóknar bætir um betur og heimtar Dýrafjarðargöng fyrir kosningar.

Sigurður Ingi Jóhannsson virðist vera allt öðruvísi forsætisráðherra en Sigmundur Davíð, manni sýnist að hann ætli að leggja sig fram um að eiga góð samskipti við andstæðinga sína. Hann stuðar ekki eins og Sigmundur var alltaf að gera.

Sumpart minnir Sigurður á gamla Framsóknarflokkinn, þennan sem gat starfað bæði til hægri og vinstri – var opinn í báða enda eins og sagt er. Stökk fimlega milli ríkisstjórna. Þar er hann líka ólíkur Sigmundi sem var alveg búinn að brenna fyrir samstarf eða yfirleitt samtal yfir á vinstri vænginn.

Maður hlýtur samt að spyrja hvort stjórninni er alvara með því að koma þessu öllu í gegn. Það hlýtur að útheimta meiriháttar lagni, samningatækni, en líka gulrætur og prik. Og hún hlýtur að vera reiðubuin til að fórna einhverjum af þessum málum til að ná öðrum í gegn.

Lætur stjórnarandstaðan bjóða sér þetta? Hún er náttúrlega ekki sterk þótt náðst hafi að knýja fram kosningar – sem er óhjákvæmilegt að halda í haust. Ríkisstjórnin getur ekki bakkað út úr því, en hún hefur að nokkru leyti náð vopnum sínum.

Stjórnarandstaðan samanstendur úr fjórum fremur litlum flokkum og hefur ekki mörg tæki til að bregðast við önnur en tafir og málþóf. Mótmæli fyrir utan þinghúsið hafa fjarað mestanpart út svo ekki er mikinn stuðning að hafa þaðan.

Það er reyndar athyglisvert að Össur Skarphéðinsson túlkar það svo að hugmyndafræðileg fjarlægð sé ekki mikil milli forsætisráðherrans nýja og leiðtoga stjórnarandstöðunnar, Árna Páls, Katrínar, Helga Hrafns og Óttars Proppé.

En Össur gagnrýnir stjórnmálaforingja fyrir „átakalaus stjórnmál og kurteist þing“ og segir að Píratarnir falli furðu vel „inn í þetta fjölskylduboð“.

Stjórnarandstaðan þarf að vita hvernig hún vill vinna saman – fyrir og eftir kosningar. Hún á ekki að vera hrædd við hörð átök, svo fremi þau snúist um vel skilgreind félagsleg markmið. Um það snýst pólitík og lýðræðið. – Annars er hætt við að Sigurði Inga gangi vel að svæfa menn yfir kurteisu spjalli í Stjórnarráðinu.
Aberdeen og bresku borgarnöfnin í Reykjavík

Hér er mynd af einmana húsi sem ennþá stendur norðaustanmegin í Grjótaþorpinu, en nokkuð breytt. Húsið stendur við Vesturgötu 5 og var reist af Einari Benediktssyni 1898. Þarna er nú á jarðhæð leirkeraverkstæði Koggu, en þegar ég var að alast upp var þar reiðhjólaverkstæðið Baldur.

Á fáa staði í bænum átti maður oftar erindi í en Baldur, enda fór maður út um allt á reiðhjóli. Þar voru karlar í vinnusamfestingum, grómteknir og útataðir í smurolíu. Mér finnst eins og einn þeirra hafi talað með dönskum hreim.

Við sjáum á myndinni að húsið er nokkuð hrörlegt, það hefur verið lagað og fegrað eins og önnur hús í Grjótaþorpinu.

Í bakgrunninum sést beint upp í Garðastræti. Það er búið að byggja þarna fyrir en á þessum árum var þarna ennþá stór hlaðinn húsgrunnur, notaður sem bílastæði, það voru leifarnar af stórhýsinu Glasgow sem þarna stóð og var stærsta hús landsins þegar það var reist 1863, reist af skoskum kaupmönnum. Húsið brann 1903, en ennþá mótaði fyrir grunninum fram á níunda áratug 20. aldar. Þá var byggt hús sem meðal annars hýsir heilsugæslustöð Miðbæjar.

Aberdeen, Glasgow – í gömlu Reykjavík? Jú, það var vinsælt að nefna hús eftir borgum á Bretlandi. Liverpool var á Laugavegi, Manchester á Skólavörðustíg, tóbaksverslunin London í Austurstræti og önnur tóbaksverslun, Bristol, í Bankastræti. Ég er minntur á að verslunin Edinborg hafi líka eitt sinn verið til.

Myndina setti Karl Gustaf Smith inn á vefinn Gamlar ljósmyndir. Hann segir að hún sé tekin 1984 eða 1985. Samkvæmt borgarskipulagi frá fyrri hluta sjöunda áratugarins stóð til að rífa allt Grjótaþorpið. Þeir byrjuðu á hinum endanum, Túngötumegin. Þetta sýnir hvað er nauðsynlegt að alltaf sé hægt að endurskoða skipulag í samræmi við breyttan tíðaranda.

Á Selfossi hafa verið uppi hugmyndir um að byggja eftirlíkingar af sögufrægum húsum. Hér er tölvumynd af Glasgow sem finna má á vef sem tengist þessu verkefni.
Hin langa málaskrá – að stökkva á Píratavagninn

Maður gerir ráð fyrir að flokkarnir séu þegar komnir á fullt að undirbúa þingkosningar í haust, móta stefnu og skerpa á henni, stilla upp á framboðslista – jafnvel laða hæft fólk til framboðs.

Í fyrravor var ég í Danmörku þegar þáverandi forsætisráðherra, Helle Thorning-Schmidt, ákvað snögglega að boða til kosninga. Það var eins og við manninn mælt, innan við klukkutíma síðar voru stjórnmálaflokkarnir mættir út á götur Kaupmannahafnar með borða, veifur, ræðuhöld og spjall við kjósendur.

Staðan í stjórnmálunum er reyndar skrítin. Ríkisstjórnin leggur fram langan lista með málum sem hún vill láta klára áður en kosið verður í október. Þetta er að sönnu óvenjulegt. Stjórnin telur sig semsagt vera nógu sterka til að gera svo stórar kröfur. Þarna eru inn á milli mál sem eru til vinsælda fallin fyrir kosningar, þarna eru stjórnarskrárbreytingar – en líka til dæmis hinn mjög svo umdeildi búvörusamningur.

Það er boðað sumarþing til að afgreiða allan þennan pakka.

Er stjórnarandstaðan að fara að samþykkja þetta? Getur hún andæft – og þá með hverju öðru en málþófi?

Svo er spurningin hvernig flokkarnir stilla sér upp fyrir kosningar. Hér er til dæmis tillaga frá þingmanni Bjartrar framtíðar um að stjórnarandstaðan verði kosningabandalag. En hversu mikil spurn er eftir því? Fylgi Pítata hefur verið að sveiflast langt upp undir fjörutíu prósent, Björt framtíð er hins vegar vel undir fimm prósentum.

Heitir þetta ekki að reyna að stökkva á vagn Píratanna?
Fjölmiðlarnir, óttinn og óöryggið

Simon Jenkins fjallar um það í pistli í Guardian hvernig fjölmiðlar ala á ótta og óöryggi sem aldrei fyrr. Birtist meðal annars í því hvernig er fjallað um glæpi, innflytjendur, hvernig erlendar fréttir eru settar fram. Jenkins nefnir líka fjölmiðlaumfjöllun fyrir þjóðaratkvæði um veru Breta í Evrópusambandinu og segir að báðar fylkingarnar geri út á óttann og óöryggið. Meira að segja kosningar um borgarstjóra í London, borg þar sem ríkir ótrúleg velmegun, séu lagðar út eins og þar sé yfirvofandi ógn og skelfing.

Marsbúi sem kæmi til Bretlands myndi álykta af notkun fjölmiðla að þarna sé ríki þar sem allt er í eymd og vesöld, segir Jenkins.

Jenkins er gamall fréttahaukur, en segir að áður fyrr hafi fjölmiðlar ekki boðið upp á jafn mikla og ítarlega umfjöllun um hörmungar í heiminum, 24/7 eins og hann kallar það. Góðu fréttirnar sem birtust hafi verið fleiri – jú, stundum hafi verið af þeim áróðurskeimur, en samt hafi verið meira jafnvægi.

Nú tapi fjölmiðlar sér í vikulangri móðursýki ef til dæmis fréttist af hryðjuverkaárás.

Samt sé staðreyndin sú að glæpatíðni í Bretlandi sé fallandi, velmegun aukist og fólk lifi lengur en áður. Á heimsvísu sé mannkynið að sigrast á ýmsum sjúkdómum, tæknin bæti tilveru fólks og dauðsföll vegna stríðsátaka séu mun fátíðari en áður. Veröldin hafi verið að þróast í átt til meiri friðar og umburðarlyndis. En þegar slíku sé haldið fram sé því oftastnær afar illa tekið í fjölmiðlunum, eins og það sé fásinna að benda á þvíumlíkt, nánast eins konar svik.

Jenkins nefnir eitt mein sem fer mjög vaxandi, hefur margfaldast ef marka má tölfræðina. Það er alvarlegt þunglyndi. Ein skýringin er líklega sú að fleiri leita sér hjálpar og greiningar eru betri, en Jenkins spyr líka um hlut fjölmiðla í að ala á þunglyndinu. Vondar fréttir allan sólarhringinn, alla daga ársins, valda kvíða og öryggisleysi.

Jenkins nefnir að lokum eina góða frétt sem fjölmiðlar í Bretlandi muni ekki geta komist hjá því að flytja, en það er 90 ára afmæli Elísabetar drottningar. Hann segist reyndar sjálfur ekki vera mikið fyrir kóngafólk, en samt sé þetta eins og ljós í svartnættinu.
Brot úr menntaskólalatínu

Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? Quam diu etiam furor iste tuus nos eludet? Quem ad finem sese effrenata iactabit audacia?

Úr fyrstu ræðu Ciceros gegn Catilinu. Í ræðunni koma einnig fyrir eftirfarandi orð:

O tempora! o mores!
Svindilbrask, arðrán og ill meðferð á verkafólki

Fréttatíminn birtir ömurlegar lýsingar á framferði fyrirtækis sem er mjög umsvifamikið í húsbyggingum. Er með stór og áberandi verk í Miðborginni, á Grettisgötu og á Laugavegi 4-6. Nágrannar hafa margoft kvartað undan fyrirtækinu við borgaryfirvöld, en með litlum árangri.

Í Fréttatímanum kemur líka fram að fyrirtæki þetta, Brotafl, sé að byggja fangelsið á Hólmsheiði. Má segja að það sé dálítið kaldhæðnislegt, því eigendur fyrirtækisins hafa undanfarið verið í gæsluvarðhaldi, grunaðir um skattsvik, peningaþvætti og mansal.

Fréttatíminn lýsir því hvernig er farið með erlenda verkamenn sem vinna á vegum þessa fyrirtækis í fréttaskýringunni sem ber yfirskriftina Ábatasöm glæpastarfsemi í byggingabransanum. Verkamönnum er hrúgað saman í ótútlegt leiguhúsnæði í iðnaðarhverfum.

Þarna hringja háværar viðvörunarbjöllur. Það er feikilegur uppgangur í byggingariðnaði, en hann virðist líka vera gróðrarstía fyrir svindilbrask, og samkvæmt þessu, glæpi. Það er afskaplega viðkvæmt þegar svo mikið er byggt á erlendu vinnuafli, býður heim arðráni og illri meðferð á verkafólki.

Það er vont ef lægstu hvatir okkar mannanna fá að ráða þarna og getur komið óorði á heila atvinnugrein. Yfirvöld og aðilar í byggingariðnaði sem er annt um orðspor sitt þurfa að vera á verði gagnvart starfsemi af þessu tagi.
Gleðilegt sumar!

Það verður að segjast eins og er að sumardagurinn fyrsti var dálítið stærra mál hér í eina tíð. Það var meiri hátíðisbragur og fjölmennari skrúðgöngur, líkt og sjá má á þessari mynd utan á Barnadagsblaðinu sem Barnavinafélagið Sumargjöf gaf út 1959, árið sem ég fæddist.

Mér hefur reyndar alltaf fundist frekar skrítið að Íslendingar fari beint frá vetrinum yfir í sumar samkvæmt þessu tímatali. Það er dálítið mikill asi. Við köllum þetta ekki „fyrsta vordaginn“. En sumardagurinn fyrsti er fyrsti dagur Hörpu – enginn mánuður ber jafn fallegt og draumkennt nafn.

Halldór Laxness orti Íslenskt vögguljóð á Hörpu sem byrjar svona:

Ég skal vaka og vera góð

vininum mínum smáa,

meðan óttan rennur rjóð,

roðar kambinn bláa,

og Harpa syngur hörpuljóð

á hörpulaufið smáa.

Sumargjöf gaf út blöð og bæklinga á Sumardaginn fyrsta. Þessi er frá 1935 og þar má fræðast um dagskrána sem hefur verið á Austurvelli, í Nýja bíói, Gamla bíói og Iðnó, öllum aðal samkomuhúsum bæjarins.. Neðst er svo fjörleg barnamynd frá ljósmyndaranum Kaldal, dálítið í anda kvikmynda sem voru vinsælar á þessum tíma.

Hér er svo önnur útgáfa af Barnadagsblaðinu þar sem er hvatning um að senda öll börn í sveit yfir sumarið. Ég man að eitt sumarið fór ég ekki í sveit fyrr en seint og um síðir. Eldra fólk í bænum vorkenndi þessum dreng að þurfa að mæla göturnar yfir sumartímann.
Aldraðir frambjóðendur og þrásetumenn

Þrásetur stjórnmálamanna eru ekki sérstaklega af hinu góða – þótt kannski sé óþarfi að fara að grípa til samanburðar við blóðuga einræðisherra þegar rætt er um forsetaembætti á Íslandi.

Það er reyndar í Þýskalandi af vestrænum lýðræðisríkjum að ráðamenn sitja hvað lengst og þar erum við að tala um alvöru völd, Helmut Kohl var í 16 ár, Adenauer í 14 ár, Angela Merkel hefur verið í 11 ár og margt bendir til þess að hún muni sækjast eftir því að vera lengur í kosningum á næsta ári. Það er enginn í sjónmáli sem getur skákað henni. Stöðugleiki er náttúrlega ær og kýr Þjóðverja. Andstæðan við þetta er Ítalíu þar sem ríkisstjórnir máttu stundum þakka fyrir að lifa í viku.

Mestir þrásetumenn í okkar heimshluta hafa annars verið jafnaðarmennir sem stýrðu ríkjum á Norðurlöndunum á blómaskeiði norræna módelsins. Einar Gerhardsen var forsætisráðherra í Noregi í 17 ár, það var reyndar ekki samfella, en Tage Erlander var samfleytt forsætisráðherra í Svíþjóð í 23 ár. Uhro Kekkonen, forseti Finnlands, á þó metið, en hann sat í embætti í 26 ár.

Undir lokin þótti reyndar mörgum að Kekkonen væri farið að förlast.

Svo er það þetta með aldurinn. Miklar breytingar urðu í þingliði Íslands í tvennum kosningum eftir hrun. Það hefur ekki borið meiri árangur en svo að traust til stjórnmála á Íslandi er enn í algjöru lágmarkið. Má segja að endurnýjunin hafi mistekist? Hvernig verður endurnýjunin eftir næstu kosningar?

Í þessu sambandi er merkilegt að sjá hvað er að gerast í Bandaríkjunum. Þar eru frambjóðendurnir nefnilega býsna aldraðir margir hverjir – og ættu samkvæmt því sem almennt tíðkast á Íslandi (með fáum undantekningum) að vera komnir á pólitískt elliheimili.

Óðinn Jónsson, umsjónarmaður Morgunvaktarinnar á Rás 1, skrifar lítinn pistil um þetta á vefinn. Eins og hann bendi á er það frambjóðandinn sem er 75 ára sem nær best til ungs fólks.

Annars er það athyglisvert hversu baráttuglöð og valdsækin kynslóð Ólafs Ragnars Grímssonar er um þessar mundir. Þegar forsetakosningar fara fram í Bandaríkjunum verður Donald Trump orðinn eldri en Ronald Reagan var, þegar hann var kjörinn 1980. Hann á enn aldursmetið. Varð forseti 69 ára og 341 dags að aldri. Trump verður sjötugur í sumar, Hillary Clinton 69 ára í haust, nokkrum mánuðum yngri en Reagan var við forsetakjör. Þá er ótalinn Bernie Sanders, sem verður 75 ára í haust. Þetta fólk er allt í fullu fjöri, skoðanaríkt og býr að mikilli reynslu. Sérstaka athygli vekur að sá elsti, Bernie Sanders, nær best allra frambjóðendanna vestra til yngstu kjósendanna.
Ólafur girðir fyrir framboð Davíðs

Davíð Oddsson var orðinn mjög heitur að fara í forsetaframboð. Honum mun ekki hafa vaxið það í augum að takast á við Andra Snæ Magnason. Davíð er náttúrlega vanur að fara í kosningabaráttu – og hafa sigur. Hann hefði sett upp sparisvipinn í kosningabaráttu, þótt hann hafi sýnt aðrar hliðar í ritstjórnarskrifum í Morgunblaðinu.

Það kann að vera rangt mat, en stuðningsmenn hans töldu stöðu hans sterka.

Þá stígur fram Ólafur Ragnar Grímsson, býður sig enn einu sinni fram til forseta, og gegn honum getur Davíð Oddsson ekki farið. Þótt pólitískar aðstæður hafi leitt þá saman tímabundið, Davíð og Ólaf, þá er enn grunnt á því góða milli þeirra, þótt kannski sé það ekki sama hatrið og áður fyrr.

En í leiðara Morgunblaðsins í dag getur Davíð ekki dulið gremju sína. Hann tekur hinn daglega snúning á Ríkisútvarpinu og snýr sér svo að Ólafi.

Ólafur Þ. Harðarson, prófessor í stjórnmálafræði, gamall nemandi Ólafs Ragnars skrifar um þessar vendingar á Facebook og nefnir pólitísk örlög Jónasar frá Hriflu til samanburðar:

Var eiginlega hættur að trúa eigin hálfkærings-spádómi í tveimur liðum: 1) Hann verður ellidauður í embætti. 2) Hann verður allra karla elstur. – En svo lengi lærir sem lifir. Performansinn minnti mig á kennslustundir haustið 1973, nema þá var hann með vasa-úr og deildi við nemanda sinn í frímínútum um hvort Fram léki göngu-handbolta. Kom mér ungum á óvart að hann léti sem hann vissi eitthvað um handbolta … Nú lengi kemur ekkert á óvart. – Hann hefur gjörbreytt forseta-embættinu, en enn hefur varla reynt á ríkisstjórnarmyndun … Freisting sem ekki varð staðist!

Lærði ungur um glímur: Sigtryggur vann! (Og held að honum líki ekki illa að DO skrifar bara í Mogga einsog Hriflu-Jónas skrifaði bara í Ófeig og Mánudagsblaðið fyrir rest …).

Og var þá kyrrt um hríð …
Facebook sem bergmálsherbergi

Er Facebook speglasalur eða bergmálsherbergi?

Ég hef velt þessu fyrir mér undanfarið.

Facebook velur ofan í mann vini, skráir notkun manns, það eru tölvuforrit sem vinsa úr og ákveða hvað maður sér.

Á endanum virðist vera hætta á því að maður lokist af með hópi af fólki sem hefur svipuð áhugamál og maður sjálfur, svipaðar skoðanir og kemur úr svipuðu umhverfi.

Þetta getur verið bagalegt þegar fólk er farið að nota Facebook sem sinn helsta fjölmiðil, fyrsta staðinn sem það fer á á internetinu og kannski þann eina.

Tökum til dæmis framboð Ólafs Ragnars Grímssonar. Ég segi eins og er, í þeim stöðuuppfærslum sem ég hef séð á Facebook síðan í gær er varla neinn sem fagnar þessum tíðindum. Margir virðast reyndar vera brjálaðir af reiði. Daginn áður póstuðu þeir barnamyndum, nú dreifa þeir greinum þar sem Ólafur Ragnar er tekinn til bæna, stundum af mikilli heift.

Af þessu að dæma á Ólafur Ragnar ekki séns í kosningunum, hann er dæmdur til að skíttapa.

En samt skilst mér, og tel reyndar líklegt, að Ólafur Ragnar sé í yfirburðastöðu. Að hann sé líklegur til að vinna kosningarnar næsta auðveldlega. Þetta birtist hins vegar ekki á Facebook síðunni minni, en kannski á öðrum Facebook síðum?

Er Facebook kannski búið að þrengja heiminn sem ég lifi í? Loka mig inni með fólki sem er svipað og ég? Einn vinur minn á Facebook skrifaði þegar ég setti fram hugleiðingar í ætt við þessar:

Internet algorithmarnir setja alla í hópa og enginn fær að sjá aðrar skoðanir en hann er með sjálfur, þannig einangrar þessi tækni þjóðfélagshópa.

Hugsanlega væri gott ef maður fengi sjálfkrafa endurnýjun í vinahópnum, fyrst maður er orðinn svona háður þessu fyrirbæri. Hann þyrfti ekki að endurnýjast allur, nei, það væri of mikið, en kannski um 10-20 prósent á viku, það gæti verið nóg.

Sting þessu svona að Zuckerberg.
Ólafur Ragnar og gæði frambjóðenda

Ólafi Ragnari verður svo mikið um þegar hann sér að Magnús á Texasborgurum býður sig fram til forseta – til að auglýsa borgarana sína – að hann boðar í skyndi til blaðamannafundar.

Býður sig fram aftur.

Það er ekki lengur spurning um óvissuna í samfélaginu heldur kvalítet frambjóðenda.

Nema Ólafur ætli að tala um eitthvað allt annað.
„Slepja frá upphafi til enda“

Á stórfyrirtækið Eimskip að fá að dreifa auglýsingum í grunnskóla og þaðan inn á öll heimili landsins þar sem eru ung börn?

Í raun er skrítið að þessi umræða sé farin í gang í annað eða þriðja skiptið, en það er markaðsstjóri hjá Eimskip sem gefur upp boltann og er sármóðgaður yfir því að fá ekki að senda reiðhjólahjálma, kirfilega merkta fyrirtækinu, inn í skólana.

Það má auðvitað spyrja hvort fyrirtækið væri tilbúið að gefa hjálma sem væru ekki merktir, en aðalatriðið er auðvitað að börn í skólum eiga að fá að vera í friði fyrir ásókn auglýsenda og fyrirtækja.

Einn reyndasti markaðsmaður landsins, Andrés Jónsson, skrifar og segir að bréf markaðsstjórans sé „slepja frá upphafi til enda“. Það hjóti að þurfa að hafa almennar reglur um markaðssetningu í skólum, annars væri ásóknin óendanleg.

Kannski er einkennilegast að fyrirtækið standi í svona deilum ár eftir ár?

Ólafur William Hand upplýsingafulltrúi og markaðsstjóri Eimskips skrifar á Facebook og kvartar yfir að mega ekki dreifa reiðhjólahjálmum merktum EIMSKIP til barna í fyrsta bekk grunnskóla í Reykjavík. Þessi status Ólafs Williams, sem margir hafa dreift í morgun (vonandi í hugsunarleysi) er algjör slepja frá upphafi til enda.

Í fyrsta lagi birtir hann mynd af barni með svona hjálm en sýnir ekki þá hlið sem er merktur fyrirtækinu. Sem er frekar óheiðarlegt í ljósi þess að það er merkingin sem málið snýst um, en ekki barnið eða aukin hjálmanotkun. Þá ræðst hann á nafngreint saklaust fólk sem vinnur hjá borginni og vænir kjörna fulltrúa um annarlegar hvatir. Hann lætur enn fremur eins og tilgangurinn með dreifingunni sé tóm góðmennska en ekki hluti af markaðssetningu fyrirtækis hans (ef svo væri afhverju dreifir hann þá ekki ómerktum hjálmum til barna og sendir svo fréttatilkynningu um það).

Staðreyndin er sú að við lifum ekki á jafn saklausum tímum og áður. Að geta markaðssett til heimila í gegnum grunnskólabörn er hið heilaga gral í markaðsmálum. Það er dreifileið sem kemur markaðsskilaboðum alla leið inn í innsta ból fjölskyldna og á hluti sem verða hluti af daglegu lífi þeirra. Eimskip, þar sem margir starfsmenn nota hjálma við vinnu sína, sá þetta tækifæri fyrir nokkrum árum og maður skilur það vel að þeir nýttu sér það.

Það verður hins vegar að hafa almennar reglur um auglýsingar í skólum og draga línu um hvað megi nota grunnskólana í. Ásóknin væri annars óendanleg í að fá grunnskóla til að dreifa merktu auglýsingaefni til barna. Það er enginn að halda því fram að börn þoli ekki að sjá vörumerki eða að það valdi þeim stórkostlegum skaða að vera merkt fyrirtækjum. Það er heldur ekkert sem bannar Eimskip að dreifa merktum vörum til barna, þeir verða bara að gera það annars staðar en í skólastofunni. Þeir geta sent hjálmana heim til fólks, þeir geta dreift þeim í Kringlunni eða þeir geta boðið fólki að sækja þá á bensínsstöðvar. Ég kem ekki auga á þetta óréttlæti sem þetta forríka fyrirtæki hefur orðið fyrir af hálfu borgarinnar að mati Ólafs Williams Hands.
Bláa geislasverðið og Davíð Oddsson

Forsetaframbjóðandinn Andri Snær Magnason á tilsvar vikunnar í viðtali við Jakob Bjarnar á Vísi.is. Fyrir þá sem þurfa skýringa við má nefna að tilvitnunin er í Star Wars.

Nú liggur fyrir að þú ferð í framboð á þínum forsendum. En, óhjákvæmilega er leikjafræði innbyggð í kosningabaráttu. Þú hlýtur að líta til annarra frambjóðenda og þeirra sem gert hafa sig líklega. Hvernig líst þér til dæmis á það að mæta Davíð Oddssyni, ef hann reimar á sig kosningaskóna?

„Mig dreymdi þetta einmitt um daginn. Þar sem ég var með bláa geislasverðið mitt og Davíð Oddsson sagði: I am your father.“
Stóra krónumálið

Þetta er athyglisvert. Myndband frá Samtökum atvinnulífsins um krónuna og peningastefnuna.
Er runninn upp tími dvínandi Píratafylgis?

Það er ekki hægt að kalla það fylgishrun en fylgisminnkun Píratanna virðist vera hafin, tvær Gallupkannanir í röð sýna dvínandi fylgi, sú síðari birtist á RÚV í kvöld.

Nú er ár síðan fylgi Píratanna fór að rjúka upp á við í skoðanakönnunum. Það var í apríl 2015 að þeir fóru yfir þrjátíu prósentin og þar hafa þeir verið síðan – fyrr en nú. Þeir duttu niður í 32 prósent í könnun í síðustu viku, og nú í 29 prósent.

Það sem gerist í Gallupkönnunninni er einfaldlega að nokkurt fylgi fer frá Pírötum yfir á Vinstri græna, altént virðist það passa nokkurn veginn.

Og sömuleiðis fer fylgi frá Framsóknarflokknum yfir á Sjálfstæðisflokk. Því má ekki gleyma að Framsókn tók mikið fylgi frá Sjálfstæðisflokknum fyrir síðustu kosningar.

Annars eru hlutföllin milli stjórnar og stjórnarandstöðu nokkurn vegin eins og þau hafa verið.

Minnkandi gengi Píratanna kemur nokkuð á óvart, en hugsanlega leita frá óvissunni í kringum Píratana til hins gamalkunnuga VG. Í sjálfu sér hefur ekki gerst neitt innan stjórnarandstöðuflokkanna sem skýrir þetta, aðalbreytan er í rauninni að nú eru kosningar yfirvofandi.

Eins og staðan er sýnist manni reyndar að Píratar og VG séu býsna nálægt því að geta myndað saman ríkisstjórn – meirihlutinn væri þó varla mjög traustur. Miðað við síðustu reynslu VG í ríkisstjórn þyrfti hann helst að vera ríflegur.
Vont fyrir ímyndina?

Hafa atburðir síðustu vikna slæm áhrif á álit Íslands erlendis?

Það er ekki víst. Ísland hefur verið í heimsfréttum í þriðja skiptið á innan við áratug. Fyrst var það hrunið, svo var það Eyjafjallajökull, nú aflandsmál.

Á þessum tíma hefur ferðamannastraumur til Íslands vaxið í stökkum. Virðist mega búast við sprengingu í sumar. Spurning við ráðum yfirleitt við hana.

Erlendis er útbreidd skoðun að Íslendingar hafi tekið manna best á óförum fjármálakerfisins 2008. Þeir hafi rekið ríkisstjórn frá völdum, réttað yfir bankamönnum – og meira að segja forsætisráðherra – og ekki látið almenning taka á sig bankaskuldir.

Þetta er ekki allt nákvæmt, fjarri því, en á ferðalögum fær maður klapp á bakið fyrir framgöngu Íslendinga eftir hrun. Í mótmælum á Spáni og í Grikklandi hafa meira að segja sést íslenskir fánar.

Nú kemur upp hið alþjóðlega hneyksli varðandi Panamaskjölin? Fáum dögum eftir birtingu þeirra eru Íslendingar búnir að setja af forsætisráðherra sem tengist þeim.

Er þetta endilega vont fyrir ímynd þjóðarinnar í útlöndum?