arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gildi sparisjóðanna

Sparisjóðirnir fá viðurkenningu vegna góðs árangurs í svokallaðri ánægjuvog. Í fréttinni segir.

„ Vörumerki sparisjóðanna, Sparisjóðurinn, Byr og SPRON raða sér í þrjú efstu sætin í hópi fjármálafyrirtækja og er þetta 10. árið í röð sem sparisjóðirnir hreppa þá viðurkenningu.“

Það er svosem ágætt. Ég er með mín bankaviðskipti í einum sparisjóðanna og hef ekki yfir neinu að kvarta varðandi þjónustu við mig prívat og persónulega. Hún er alveg ágæt, en reyndar ekki mjög umsvifamikil.

Í fréttinni segir ennfremur:

„Í kjölfar þessarar viðurkenningar munu sparisjóðirnir á Íslandi standa að kynningarátaki næstu vikur þar sem athygli verður vakin á þeim gildum sem sparisjóðirnir standa fyrir og hlutverki sparisjóðanna í íslensku samfélagi.“

Hvaða gildi eru það?

Og þá er ég ekki að meina einhvern áróður, heldur bara sannleikann.

Nú veit ég ekki betur en að Sparisjóðabankinn sé de facto gjaldþrota, Byr og Spron eru einna skýrustu dæmi algjörrar græðgisvæðingar – og umtöluð dómsmál eru í gangi tengd þeim báðum.

Hins vegar er alveg hægt að skrifa undir gildin hjá Ara Teitssyni, stjórnarformanni Sparisjóðs Suður-Þingeyinga.
DV gegn Guðlaugi

DV er í býsna svæsinni herferð gegn Guðlaugi Þór Þórðarssyni – frambjóðanda í fyrsta sætið hjá sjálfstæðismönnum í Reykjavík.

Blaðið birtir dag eftir dag fréttir af fasteignasala og gleðipinna í bænum sem á að hafa svikið undan skatti, keyrt fullur og reynt að múta lögreglu.

Í hvert sinn sem er skrifað um manninn er nefnt að hann sé stuðningsmaður Guðlaugs Þórs – og birtar stórar myndir af þeim saman.

Guðlaugur hefur sjálfsagt eitt og annað á samviskunni. En ekki verður með góðu móti séð að hann beri ábyrgð á þessum náunga.
Á bókamarkaði

Ég fór á bókamarkaðinn í fyrradag.

Keypti meðal annars glæsilega myndabók um hernámsárin eftir Þór Whitehead.

Ísland í hers höndum heitir hún.

Textinn í henni er mjög góður og upplýsandi eins og höfundarins er von og vísa.

Meðal annars er mynd af hermönnum að marséra upp Suðurgötuna í átt að herbúðum sínum á Melunum.

Undir er þessi myndatexti, tilvitnun í Gísla Kristjánsson sem var sendill í Tjarnarbúðinni.

„Fyrir hernámið þekkti maður alla, meira að segja bílana á vélarhljóðunum, það var rólegur blær yfir bæjarlífinu. Svo kom herinn, þá var alltaf eitthvað nýtt að sjá, gamli tíminn var liðinn og hann kom aldrei aftur.“
Ógeðfelld sparisjóðasaga

Græðgisvæðing sparisjóðanna í landinu – þegar stofnfjárhlutum var breytt í hlutafé sem hægt var að braska með – er einn ógeðfelldasti kaflinn í fjárgæfrasögunni miklu. Nú vilja stjórnendur Byrs að Atli Gíslason þingmaður dragi til baka ummæli sem hann lét falla um sparisjóðinn í Silfri Egils í nokkrum vikum.

Ég mæli með þessum pistli Gunnars Axels í Hafnarfirði sem nefnist Voru litlu stofnfjáreigendurnir beittir fjárkúgun?

„ Ég átti gott spjall við lítinn hóp mann á besta aldri í morgun. Þeir buðu mér á fund hjá sér og vildu fá að heyra það hvernig ég upplifði atburði síðustu mánaða og um orsakir hrunsins. Ég vona að þeir hafi haft gaman af, allavega báðu þeir mig að koma aftur.

Í þessum hópi voru tveir stofnfjáreigendur í BYR. Þeir hafa áhyggjur af sínum hag, sérstaklega í ljósi þeirra upplýsinga sem nú eru að koma fram og vildu fá mitt mat á stöðunni. Þeir eru m.a. hræddir um að fá ekki arðgreiðsluna sem var búið að lofa að þeir fengju, ef þeir bara tækju þátt í stofnfjáraukningunni í árslok 2007. Þá var þeim lofað stórri arðgreiðslu strax vorið 2008 og svo annarri ekki minni strax vorið 2009. Út á það gekk leikurinn.

Þeir eru í hópi yfir 1500 lítilla stofnfjáreigenda í BYR sem fengu um það boð árið 2007 að ef þeir ykju ekki við stofnfjárhlutinn sinn þá myndi hann rýrna margfallt. Þeim var stillt upp við vegg af nokkrum stórum aðilum sem öllu ráða í sjóðnum. Í dag taka þeir þannig til máls að þeir hafi í raun verið beittir fjárkúgun. Það eru þeirra orð. Allavega er ekki útlit fyrir að loforðið sem þeir fengu um risaarðgreiðslu á árinu 2009 eigi eftir að ganga eftir. Of margt hefur gerst í millitíðinni.

Sagan sem þeir sögðu mér rímar við þær upplýsingar sem ég hef undir höndum. Ég hef skoðað opinbera ársreikninga eins af stóru eigendunum í BYR. Þar kemur fram hvernig þurrka átti upp varasjóðinn á aðeins tveimur árum. Lán var fengið frá Glitni í desember 2007 og af því var greiddur um þriðjungur strax um vorið 2008 þegar risaargreiðslan var borguð út. Samkvæmt ársreikningnum átti síðan að greiða megnið af láninu upp ári síðar, eða í næstu arðgreiðsluatrennu.

Ef planið hefði gengið upp þá væru valdhafar í BYR nú að undirbúa næstu arðgreiðslu, sem eins og sú fyrri kæmi öll úr varasjóðnum (sem er lögum samkvæmt í almannaeign). Það er hætt við að þá hefði varasjóðurinn verið tæmdur endanlega.

Ég er líklega ekki sá eini sem bíður spenntur eftir fréttum af næsta aðalfundi BYRs. Samkvæmt hefðinni ætti hann að verða haldinn á allra næstu dögum.„
Flokkurinn og hugmyndafræðin

Bjarni Benediktsson, formannsefni í Sjálfstæðisflokknum, telur að ekki sé þörf fyrir hugmyndafræðilega endurnýjun í flokknum.

Hann er líka þeirrar skoðunar að einkvæðingarferli bankanna hafi verið skynsamlegt. Hins vegar hefði átt að fylgja öflugara regluverk.

En hugmyndafræðin var einmitt að minnka regluverkið, samanber þessa landsfundarsamþykkt frá 2007:

“ Lögbundið eftirlitskerfi verði ekki of íþyngjandi fyrir atvinnulífið og þarf að gæta þess að gera ekki óþarfar kröfur til atvinnulífsins og taka ekki upp meira regluverk en nauðsyn krefur.”
Svör Geirs

Það er málfrelsi í Sjálfstæðisflokknum.

Einhvern veginn vissi ég að Geir Haarde myndi svara gagnrýni innan flokks með þessum orðum.

Hann segir að endurreisnarnefndin eigi að einbeita sér að framtíðinni en ekki hugsa um fortíðina.

Samt hefði maður haldið að lykillinn að framtíðinni lægi í því að læra af mistökum fortíðinnar.

Geir segir líka að „frelsisvæðingin“ hafi ekki verið vandamálið heldur hvernig farið var með frelsið.

Það er eiginlega ekki nógu gott svar heldur, á tíma þegar þær raddir gerast sífellt háværari að alþjóðlega fjármálakerfið hafi verið sýkt og spillt í langan tíma.

Endurreisnarnefndin gagnrýndi meðal annars einkavæðingu bankanna harðlega.

Hvað segir Geir um hana? Er hann þeirrar skoðunar að þar hafi verið eðlilega að málum staðið?
Mogginn, nýju eigendurnir og afskriftirnar

Ég hef vonað að Morgunblaðið gæti lifað áfram. En ég veit ekki hvort þetta er aðferðin sem maður vill sjá.

Vísir, 02. mar. 2009 18:49

Íslandsbanki og Landsbanki afskrifa um 3 milljarða vegna Árvakurs

Þegar leitað var til Nýja Landsbankans vegna málsins fengust þau svör að vegna bankaleyndar gæti bankinn ekki gefið upplýsingar um Árvakur.

Þess má geta að Þorsteinn Már Baldvinsson, fyrrum stjórnarformaður Glitnis, er meðal hluthafa í Þórsmörk ehf., nýja eiganda Morgunblaðsins. Árvakur er fyrsta félagið sem hefur verið selt út úr bönkunum eftir að þeir voru þjóðnýttir.

http://www.visir.is/article/20090302/VIDSKIPTI06/804921707/-1
Upplýsingar, gegnsæjar og í rauntíma

Hjálmar Gíslason tölvumaður var í viðtali í Silfrinu í gær. Sýndi býsna merkilegt efni sem hann hefur tekið saman um efnahagshrunið og hvernig við hefðum hugsanlega verið betur stödd ef við hefðum haft aðgang að betri upplýsingum.

Til dæmis um peningamarkaðssjóðina, peningamagn í umferð, innlánsreikninga bankanna.

Hjálmar boðar í raun algjört gegnsæi, að reglan sé að upplýsingar eigi að vera aðgengilegar í skiljanlegu formi – og í rauntíma.

Hér er tengill á DataMarket, vef fyrirtækis Hjálmars.

Og hér er tengill á Gagnatorg um íslenskan efnahag sem DataMarket er að koma á laggirnar.

Hérna er svo hlekkur á viðtalið við Hjálmar, á vef Láru Hönnu.
Að kaupa þingsæti…

Benedikt Sigurðarson sem er í framboði í prófkjöri Samfylkingarinnar í Norðausturkjördæmi skrifar þessa athyglisverðu grein um kostnað við prófkjör, aðstoðarmenn sem gagnast þingmönnum og ráðherrum vel í prófkjöri, og Kristján Möller sem er farinn að endurnýta loforð um Vaðlaheiðargöng.
Þingrof og kosningar

Maður skilur ekki að ástæða sé til að hengja sig í að þing sé rofið 12. mars, eftir aðeins tíu daga. Nauðsyn hlýtur að brjóta lög í því efni.

Varla kærir neinn sig um nema örstutta kosningabaráttu. Flokkarnir ætla líka að passa sig á að eyða litlum peningum í kosningarnar – eða það heldur maður.

(Það er reyndar verðugt rannsóknarefni nú eftir hrunið að skoða hvaðan flokkar og frambjóðendur fengu fé í kosningum undangenginna ára. Það er enn eitt málið sem við höfum verið sofandi gagnvart.)

Áformað er að kjósa tveimur vikum eftir páska. Er ekki ágætt að hin eiginlega kosningabarátta taki nokkurn veginn mið af því.

Annars ætla ég að spá því hér og nú að það verði kosið í vor og svo aftur eftir eitt til tvö ár.

Efnahagskreppan sem er framundan er ávísun á mikinn óróa í stjórnmálum.
Mjúkmálir fjárglæframenn

Exista, félagið hvers hlutur fór úr 40 í 0,02 á rúmu ári, á í viðræðum um endurskoðun lánasamninga og uppgjör gagnkvæmra krafna.

Þeir kunna að koma orðum að því þessir herramenn. Svona frétt þarf eiginlega að setja í gegnum sérstaka þýðingavél.

Samkvæmt Morgunblaðsfrétt skuldar Exista 255 milljarða króna, en þar af nema skuldir gagnvart íslenskum lánastofnunum 125 milljörðum.

Þegar talað er um uppgjör gagnkvæmra skulda er um að ræða gjaldeyrisskiptasamninga. Exista ásamt KB-banka, sem það átti stóran hlut í, og Kjalari, félagi Ólafs Ólafssonar, gekk harðast fram í að fella krónuna.

Í Moggafréttinni segir:

„Stærstur hluti krafna Exista byggir á vörnum félagsins á eigin fé gegn sveiflum í öðrum myntum gagnvart uppgjörsmynt félagsins, evru

Með þessu móti gátu þessi félög sýnt þokkalega stöðu – tímabundið – en til lengdar var þetta eins og pissa í skóinn sinn til að halda á sér hita.

Og þetta sýnir að í aðdraganda hrunsins var það orðinn einn helsti atvinnuvegur á Íslandi að braska með gjaldeyri. Hreinræktuð stóriðja.

Helstu dótturfélög Exista á Íslandi eru VÍS, Síminn og Lýsing – sem væntanlega eru í höndum ríkisins nema Existamenn fái sérstöku fyrirgreiðsluna sem þeir óska eftir.

Í sömu frétt í Fréttablaðinu stendur að staða Exista sé óljós. Það er varfærnislega orðað, því fyrirtæki með svona skuldabagga er auðvitað gjaldþrota. Það rekur einhvers staðar á milli lífs og dauða og í rauninni zombie-fyrirtæki, eða svefngenglafyrirtæki eins og Gauti B. Eggertsson hagfræðingur orðaði það í Silfrinu fyrir viku.
Fræðilegur áhugi á heimskautaferðum

Þegar ég var strákur og fram eftir aldri var ég með dellu fyrir heimskautaferðum. Þessi áhugi var einungis fræðilegur, því mér er illa við kulda og vosbúð. Langar ekki vitund út á heimskautaís.

En ég hafði áhuga á hetjusögum sem gerðst á heimskautunum. Sérstaklega þó Amundsen. Ferð hans með Göja um Norðvesturleiðina. Kapphlaup hans og Scotts á Suðurheimskautið þar sem Amundsen reyndist vera yfirburða skipuleggjari og leiðtogi meðan Scott var klúðrari sem stofnaði lífi sjálfs sín og annarra í sífellda hættu.

Bretar hafa hins vegar reynt að ljúga því að sjálfum sér og heimsbyggðinni að Scott hafi verið hetja en Amundsen skúrkur sem þekkti ekki fair play.

Um þessa ferð skrifaði Roland Huntford stórkostlega bók, The Last Place on Earth, þar sem hann dregur fram muninn á fagmennsku Amundsens og vanhæfi Scotts. Bretum er sérlega illa við þessa bók, enda eru þeir aldir upp við hetjusögur af Scott og mönnum hans í tjaldinu síðustu stundirnar áður en þeir deyja úr kulda og vosbúð.

Bretar gengust upp í heroic failure meðan Amundsen stefndi þráðbeint að marki sínu, einbeittur og viljasterkur. Ferð hans á Suðurpólinn 1911 er nánast eins og ör sem er skotið inn í heim kuldans og svo kippt þaðan aftur. Amundsen notaði sleðahunda og hafi lært margt um heimskautalíf af ínuítum; Bretarnir þóttust of fínir til þess. Þeir drógu sleðana sína sjálfir.

Amundsen missti aldrei mann á ferðum sínum.

En svo dó hann sjálfur í dularfullu flugslysi 1928.

Þetta var söguefnið í bók sem ég las sem strákur og líka kvikmynd sem nefnist Rauða tjaldið. Myndin var samframleiðsla Sovétmanna, Breta og Ítala og mér fannst hún fjarska áhrifarík þegar ég sá hana í Háskólabíói. Ekki minni maður en Sean Connery lék Amundsen í myndinni

Ítalinn Umberto Nobile vildi komast á Norðurheimskautið á loftfari. Loftskipið brotlenti og Nobile var saknað ásamt mönnum sínum. En vitað var að þeir væru á lífi á ísnum. Það var gerð mikil leit – og Amundsen fór af stað í sjóflugvél þótt hann hefði lítið álit á Nobile.

Vélin týndist og með henni einn mesti landkönnuður sögunnar.

En því skrifa ég þetta að ég las frétt um að norski herinn ætli nú að reyna að finna flugvél Amundsens undan strönd Bjarnareyjar.
Siðvillingar

Stjórnendur Enron voru siðvilltir.

Þeir áttu sterka bandamenn í ríkisstjórninni.

Höfðu borgað í kosningasjóði.

Hér voru fjárglæframenn stöðvaðir þegar þeir voru kominir með hendurnar á orkuna.

Frægt er símasmáskeyti frá Jóni Ásgeiri til þáverandi formanns borgarráðs:

– Til hamingju, besti díll Íslandssögunnar, stóð þar.

Stjórnendur Enron hlutu sumir makleg málagjöld. Jeffrey Skilling hlaut langan fangelsisdóm.

Ég hef áður sagt að íslensku útrásarvíkingarnir urðu sjálfir mest hissa á því hversu linkulega stjórnvöld tóku á þeim eftir hrunið.

Þeir bjuggust við meiri hörku, jafnvel að eigur þeirra yrðu frystar.

Í staðinn fengum við marga mánuði af linku og aðgerðaleysi – og enn kvartar sérstakur saksóknari yfir því að hann fái ekki mál frá eftirlitsstofnunum.

(Annars er merkilegt að fylgjast með þingnefndafundunum í myndinni – þetta er mjög áhugavert fyrirkomulag – og svo auðvitað pappírstæturunum – hvað hafa þeir fengið að tæta á Íslandi?)
Er JBH að níða skóinn af ISG?

Dagur eru augljóslega maður Ingibjargar Sólrúnar, hennar útvaldi arftaki.

Hann gengur samt ansi langt í vörn sinni fyrir ráðherrann og flokksformanninn Ingibjörgu þegar talar um að Jón Baldvin „níði af henni skóinn“.

Ingibjörg Sólrún var annar foringinn í ríkisstjórn Íslands þegar íslenska hagkerfið hrundi. Ríkisstjórnin hefur fengið viðurnefnið „aðgerðaleysisstjórnin“. Þorvaldur Gylfason hefur kallað það „mestu afglöp“ lýðveldistímans að hafa ekki brugðist við í aðdraganda hrunsins.

Það er mikil krafa um að þeir sem stjórnuðu Íslandi á tíma hrunsins axli ábygð. Varla telur Dagur að Ingibjörg Sólrún sé þar undanþegin.

Annar er dálítið spaugilegt að minnast þess að Ingibjörg Sólrún var á sínum tíma útvalinn arftaki Jóns Baldvins. Hann hampaði henni mikið á þeim tíma þegar hann var að hverfa úr stjórnmálunum – og gerði ýmislegt til að ýta undir hana sem framtíðarleiðtoga sósíaldemókrata.

Annars talaði Sigmundur Davíð um það í viðtali um daginn að Samfylkingin væri sífelt að „hanna atburðarás“.

Er það ekki nákvæmlega þetta sem við höfum orðið vitni að nú um helgina?
Ekki hægt að nota gömlu tuggurnar

Gagnrýnin fyrri ríkisstjórn, forystu Sjálfstæðisflokksins, Seðlabankann, eftirlitsstofnanirnar og einkavæðinguna er býsna hörð í þessari skýrslu innan úr endurreisnarnefnd Sjálfstæðisflokksins.

Nú er spurning hvað forystan og flokkurinn gerir með þetta?

Því auðvitað þarf ekki bara nýtt fólk, heldur væntanlega líka nýja hugmyndafræði í stað þeirrar sem er hrunin.

Mér er það að vissu leyti ráðgáta hvernig flokkarnir ætla að kynna sig í næstu kosningum.

Því víst er að það verður ekki hægt að endurnýta gömlu frasana og tuggurnar eins og hefur verið gert ár eftir ár, áratug eftir áratug.

Um einkavæðingu bankanna segir til dæmis þetta:

Óumdeilt er að rétt hafi verið að einkavæða þá banka sem voru í eigu ríkisins árið 2002. Með því leystist úr læðingi kraftur sem var atvinnu-lífinu nauðsynlegur. Pólitísk fyrirgreiðsla skyldi líða undir lok og skilvirkni markaðarins ráða.Þetta ferli hófst árið 1990 þegar Útvegsbankinn var sameinaður minni bankastofnunum og úr varð Íslandsbankinn og lauk þegar Landsbankinn og Búnaðarbankinn voru að fullu einkavæddir. Mjög er hins vegar gagnrýnt hvernig var staðið að að einkavæðingu þessara tveggja banka. Ferlið var ógagnsætt og hagstæðari tilboð fyrir ríkissjóð á alla hefðbundna mælikvarða voru sniðgengin.Ekki var fylgt upphaflegri aðferðarfræði, s.s. um dreifða eignaraðild. Bankarnir lentu, að einhverju marki eftir pólitískum línum, í höndum aðila sem voru reynslulitlir í bankastarfsemi (alþjóðlegri sérstaklega) Meðferð sparifjár er alltaf viðkvæm og þarf að vera háð ströngum siðalögmálum, auk öruggrar framkvæmdar laga og reglugerða. Margt í upphaflegri aðferðafræði við einkavæðingu ríkisbankanna tveggja var heppilegt s.s. að geraráð fyrir mjög dreifðri eignaraðild.Að þessu öllu skal hyggja þegar kemur að því að einkavæða bankana á ný. Það ferli taki mið af þeim augljósu mistökum sem gerð voru við einkavæðingarferlið hið fyrra.
Írland, Ísland

Fer Írland sömu leið og Ísland?

Sjá þessa grein í New York Times.

Nema – þar er lögreglan þó búin að gera innrás í einn banka – vegna innherjaviðskipta og dularfullra útlána.

Still, as the slump deepens, it is becoming evident that the controversy surrounding Anglo Irish - and the broader threat it may pose to the Irish economy - is putting intense pressure on the government. This week, police raided the banks offices as part of an investigation into a murky web of insider dealings and undisclosed loans that has infuriated the public.

Og þarna virðist líka vera svosem eitt Stímmál.

Once a sleepy domestic bank, Anglo Irish became one of the biggest property lenders in Europe, its loan book growing at more than 30 percent a year.

And now Dublin - a small town where gossip travels quickly - is consumed with speculation that the government is not adequately investigating a brewing scandal over more than 400 million euros ($510 million), that Anglo Irish lent to a “golden circle” of real estate developers to support its sinking stock price.
Ekki mikil endurnýjun hjá Samfylkingu

Í Sjálfstæðisflokknum í Reykjavík fá þátttakendur í prófkjöri að velja á milli Illuga Gunnarssonar og Guðlaugs Þórs Þórðarsonar í fyrsta sætið.

Aðrir hafa ekki gefið sig fram í það. Þannig að aðrir koma ekki til greina.

Í Samfylkingunni í Reykjavík er fyrsta sætið frátekið fyrir Jóhönnu Sigurðardóttur. Ingibjörg Sólrún gaf það eftir og er ein í framboði í annað sætið.

Össur er svo einn í framboði í þriðja sætið.

Enginn virðist ætla að leggja í þessa gömlu forystumenn úr flokknum.

Nema Jón Baldvin sem mér skilst að bjóði sig fram í 1.-8. sæti. Jú og gamli byltingarsinninn Pétur Tyrfingsson.

Svo kemur hópur sem býður sig fram í fjórða sætið. Helgi Hjörvar, Ásta Ragnheiður, Mörður og Skúli Helgason.

Þetta boðar varla mikla endurnýjun í flokknum.
Bensínokur

Enn einu sinni komast olíufélögin í sviðsljósið vegna vafasamra viðskiptahátta.

Ríkisútvarpið upplýsir þetta:

Olíufélögin leggja í dag nánast tvöfalt fleiri krónur ofan á hvern lítra af díselolíu, meðal annars vegna flutningskostnaðar og álagningar en þau gerðu árið 2005. Álagning á bensín hækkar einnig mikið.

Kannski þarf að borga upp skuldasúpu sem sum félögin eru í. En á krepputímum ber þetta ekki vott um mikla umhyggju fyrir kjörum almennings.
Góður ritstjóri?

Ég held að ritstjórn blaða sé aðallega þrotlaus vinna.

Ritstjórar þurfa að hafa yfirsýn en líka næmt auga fyrir smáatriðum.

Það gerir vinnuna ekki auðveldari að alls staðar eru dagblöð í dauðateygjunum.

Það er sagt að Styrmir Gunnarsson hafi oft verið átján tíma á dag í vinnunni.

Gunnar Smári lagði sig stundum á skrifstofunni með símaskrá undir hausnum þegar hann var ritstjóri.

Óskar Magnússon – sem raunar er gamall fréttastjóri af síðdegisblaði – telur að Davíð Oddsson geti orðið góður ritstjóri.

Ég er ekki viss um það.

Eða kannski er ég bara móðgaður fyrir hönd blaðamannastéttarinnar – að álitið sé að maður sem hefur varla komið nálægt blaðamennsku geti ritstýrt stóru dagblaði.

Ég er hins vegar viss um að Davíð gæti skrifað fjarska áhugaverðar blaðagreinar. Það væri jafnvel þess virði að ráða hann sem fastan dálkahöfund.
Innan við þriðjungur ánægður með Ólaf Ragnar

Þetta sætir nokkrum tíðindum.

Því líklega er þetta í fyrsta skipti í sögu lýðveldisins að Íslendingar hafa forseta sem er verulega óvinsæll.

Traustið virðist heldur ekki upp á marga fiska meðal þjóðarinnar.

Aðeins 13 prósent segjast treysta Alþingi vel og 11 prósent Seðlabankanum.
Sigurður og stóra lánið

Sigurður Einarsson og félagar hans gengu frá íslensku krónunni í gjaldeyrisbraski sínu.

Það sem hann er í rauninni að segja í þessu viðtali er að íslenska ríkið hafi ekki tekið nógu mikla peninga að láni til að dæla í bankann hans.

Bankarnir vældu og vældu um stóra lánið. Það kom ekki.

En hefði það einhverju bjargað?

Öðru en að lengja í hengingarólinni.

Og gera íslenska ríkið ennþá skuldugra í leiðinni.
Hudson um skuldaafskriftir

Ég vitnaði um daginn í hagfræðinginn Michael Hudson.

Hann segir að við lifum í olígarkíi hér á Vesturlöndum og þess vegna sé bönkum hjálpað en ekki almenningi. Nauðsynlegt sé hins vegar að afskrifa húsnæðisskuldir venjulegs fólks sem getur ekki borgað.

Hér er ágætt viðtal við Hudson á vefsjónvarpsstöðinni Renegade Economist.

Og hér eru ummæli Hudsons sem ég birti um daginn.

“ When it comes to cleaning up the Greenspan Bubble legacy by writing down homeowner mortgage debt, the Treasury proposal offers homeowners $50 billion – just [half of one percent] of the $10 trillion Wall Street bailout to date, and less than half the amount given to AIG to pay its hedge fund speculators on their derivative gambles.

The Treasury has handed out $25 billion to each and every big bank, so just two of these banks alone got as much as the reported one-quarter of all homeowners in America suffering from Negative Equity on their homes and in need of mortgage renegotiation. Yet todays economic shrinkage cannot be reversed without a recovery in consumer demand.

The economy has lost the “virtual wealth” in higher-priced homes and the stock market, and must rely on after-tax earnings. But I see little concern for wage earners in the Treasury plan. Without debt relief, consumer spending and business investment will not recover.“
Meira um skattaskjól

Tryggvi Herbertsson og Vilhjálmur Egilsson bera það til baka að þeir hafi neitað að taka umfjöllun um eignir Íslendinga í skattaskjólum erlendis inn í skýrslu um íslenskt skattaumhverfi. Tryggvi segist lítið hafa mætt á fundi nefndarinnar.

Neitun Vilhjálms er reyndar dálítið einkennileg, því hún felur það í sér að hann hafi viljað láta kanna hvernig væri hægt að gera Ísland að einu af þessu umdeildu svæðum í heiminum – semsagt að skattaparadís.

Svona eru orð Vilhjálms í frétt Fréttablaðsins:

Vilhjálmur segir rétt að hann hafi ekki verið fylgjandi tillögu Indriða. Indriði hafi ekki kynnt neina úttekt á skattaskjólum heldur „smávegis texta eftir sjálfan sig“, unninn upp úr grein sem hann hafði skrifað, og viljað fá hann birtan óbreyttan. Nefndarmönnum hafi ekki þótt textinn eiga erindi í skýrsluna. Enn fremur hafi ekkert verið í þessum texta Indriða sem hafi neitt að gera með það sem nú er í umræðunni varðandi skattaskjól og eignir Íslendinga þar.

Hann segist hafa viljað gera víðtækari úttekt sem sneri að því að skoða hvað aðrar þjóðir gerðu til að laða til sín skattgreiðendur en nefndin hafi ekki haft tök á því og umfjöllun um þau mál því orðið afar fátækleg þegar upp var staðið. „Við Tryggvi Þór fengum aldrei hljómgrunn til að fjalla sérstaklega um þetta,“ segir hann.

„Þannig að það var ekki þannig að við hefðum verið að beita okkur gegn umfjöllun um skattaskjól heldur þvert á móti. Ef við hefðum fengið að ráða þá hefði verið vönduð úttekt á því hvað aðrar þjóðir eru að gera til að laða til sín skattgreiðendur. Sem er annað heiti á því sem Indriði kallar skattaskjól,“ segir Vilhjálmur.

Aðspurður segir Vilhjálmur orðið við í þessu samhengi meðal annars eiga við um hann sjálfan og Tryggva