arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Knútur og uppeldisfaðir hans

Í fyrra kom ég í dýragarðinn í Berlín og sá þá Knút og Dörflein sem hné niður örendur úr heilablóðfalli í gær.

Það var merkilegt að horfa á hið nána samband mannsins og dýrsins. Þegar Dörflein fór var eins og ísbjörninn byrjaði að skæla. Hann rak upp ámátleg gól.

Kannski eyðilagði þetta möguleika bjarnarins á að lifa einhverju sem líkist eðlilegu lífi – en þetta var tilkomumikil sjón.
Er ekkert að marka Rehn?

Viðkvæði Björns Bjarnasonar og Illuga Gunnarssonar virðist vera sú að ekkert sé að marka hina æðstu embættismenn í Brussel.

Að orð manna eins og Olli Rehn séu léttvæg.

Rehn er einn af 27 embættismönnum sem eiga sæti í framkvæmdastjórn Evrópusambandsins, það er eins konar ríkisstjórn sambandsins. Þetta er fólk sem kemur úr hæstu stöðum í heimalöndum sínum, fólk með mikla reynslu, frægasti meðlimur framkvæmdastjórnarinnar er líklega Bretinn Peter Mandelson sem fer með viðskiptamál.

Jose Manuel Barroso, Portúgalinn sem er forseti framkvæmdastjórnarinnar, á sæti við háborðið á fundum G8 þar sem leiðtogar helstu iðnríkjanna koma saman. Joaquín Almunia, sem íslenska Evrópunefndin á að hitta, er eins konar fjármálaráðherra framkvæmdastjórnarinnar. Hann var áður formaður Sósíalistaflokksins sem nú fer með völd á Spáni.

Áðurnefndur Olli Rehn, stækkunarstjóri ESB, er nefndur sem líklegur frambjóðandi í næstu forsetakosningum í Finnlandi.

Vel má vera að það þyki klókt í pólitísku geimi á Íslandi að tala um þessa menn eins og þeir séu marklitlir og ráði engu. Það eru skilaboðin heim, kannski aðallega til heimabrúks. En það er ekki víst að orð Illuga hljómi jafnvel þegar þau berast út til Brussel. Þar hafa íslenskir sendifulltrúar lagt töluvert á sig til að þingmenn frá Íslandi fengju fundi með framkvæmdastjórunum.

Heimildir mínar í Brussel herma að menn efist ekki um að þetta feedback berist aftur til framkvæmdastjórnarinnar. Næst verði kannski ekki í boði nema fundir með einhverjum kontóristum.

Hugmyndin núna virðist vera að færa þetta upp á æðra valdstig í Evrópusambandinu. Tala beint við leiðtoga aðildarríkjanna. Björn og Illugi telja að þeir einir geti skorið úr um hvort þessi leið er fær. Ágætt væri að vita hvernig það gæti farið fram. Þurfum við að ná eyrum Angelu Merkel, Sarkozys eða Gordons Brown og vekja áhuga þeirra á málinu, eða nægir að ná í til dæmis Anders Fogh Rasmussen og biðja hann að reka erindi okkar inni í Evrópu.

Svo er líka spurning hver viðbrögðin yrðu þar?

Þetta fyrirkomulag, evra án ESB aðildar, yrði að fá samþykki allra aðildarríkjanna tuttugu og sjö. Og það myndi sjálfsagt líka fara til athugunar hjá framkvæmdastjórninni sem lýst var hér að ofan – þar sem þegar er búið að gefa þau svör að þetta sé ekki hægt.

Ekki er þar með sagt að maður geti fullyrt að þetta sé ekki gerlegt. Maður vildi bara fá nákvæmari útlistun á framkvæmdinni, vegvísi eins og Björn talar stundum um. En hann er ekki fáanlegur meðan ríkisstjórnin veit ekki í hvorn fótinn hún á að stíga, er annars vegar með nefnd úti í Brussel að tékka á evrunni en segir í hinu orðinu að krónan sé bara ágæt og ekki standi til að breyta.

En einhvern veginn finnst manni að 14 prósenta fall krónunnar í september hafi alveg farið með það.
Meiri spilling

Í fyrra var Ísland í fyrsta sæti yfir minnst spilltu lönd í heimi.

Í ár dettum við niður í sjöunda sæti.

Hefur eitthvað breyst? Er meiri spilling?
Ekki tekið mark á svörum

Illugi Gunnarsson segir að ekki komi í ljós hvort við getum tekið upp evruna án þess að ganga í Evrópusambandið fyrr en eftir fundi með æðstu valdhöfum ESB.

Þetta hefur verið viðkvæði sjálfstæðismanna að undanförnu. Eigum við að skilja það svo að ekkert komi þá út úr ferð Evrópunefndarinnar til Brussel? Að ekki verði að marka svörin sem þar fást.

Í dag á nefndin fund með Almunia sem fer með efnahagsmálin í Brussel, það verður forvitnilegt að heyra hvað hann segir.

Og þá líka hvernig svör hans verða túkuð.

En kenning sjálfstæðismanna virðist vera sú að það dugi ekki að spyrja minna fólk en Brown, Merkel og Sarkozy.

Eða hvaða aðra valdhafa er hér um að ræða?

Og þá er líka spurning um hvernig aðrar þjóðir innan sambandsins bregðast við. Þarf ekki líka að fá samþykki þeirra?

Svör óskast.
Kompás í kvöld

Kompás í kvöld var áhugaverður og myndefnið sem fékkst með hinni földu myndavél nokkuð krassandi.

En hvor var ógeðfelldari maðurinn sem gekk fram með hótunum og ofbeldi eða hinn sem sveik og prettaði og skildi eftir sig sviðna jörð í viðskiptum?

Ég veit svei mér ekki.
Staðreyndir um ESB

Það er oft verið að tala um að vanti staðreyndir inn í Evrópuumræðuna.

Samkvæmt þessu virðist Evrópunefndin undir forystu Ágústs Ólafs Ágústssonar og Illuga Gunnarssonar hafa fengið tvö mikilvæg atriði á hreint.

Það er ekki hægt að taka upp evruna án þess að ganga í Evrópusambandið.

Það tekur stuttan tíma að semja um aðild okkar að ESB, enda höfum við tekið upp 75 prósent af regluverki sambandsins – eða það segir Olli Rehn.
Ölkærir Danir

Danir eru eina þjóðin á Norðurlöndunum – og ein af fáum í Evrópu – sem fá sér í staupinu á morgnana, í hádeginu, síðdegis og á kvöldin. Ólíkt því sem margir halda er frekar litið niður á dagdrykkju í löndunum í kringum Miðjarðarhaf.

Samkvæmt þessari frétt eiga 860 þúsund Danir við áfengisvandamál að stríða. Það er ansi hátt hlutfall hjá þjóð sem telur ekki nema fimm og hálfa milljón.

Við Íslendingar öfunduðum Dani lengi af því að þeir kynnu að hygge sig með áfengi. Það var kannski af því við litum svo upp til gömlu herraþjóðarinnar.

En þessi frábæra skopmynd teiknarans Storms P á semsagt ennþá við:

„Du Perikles, ka' Du sige mig. Hvornaar smager en Tuborg bedst?“

„Hvergang!“
Hverjir borga moskuna?

Það er sjálfsagt að múslimar fái að iðka trú sína á Íslandi.

Og ef þeir vilja byggja mosku með mínarettu, ja, þá er það þeirra mál. Um að gera að finna henni góðan stað.

Það er bara eitt sem mér finnst að eigi að upplýsa í því sambandi.

Hver borgar brúsann?

Nú hafa Saudi-Arabar kostað byggingu bænahúsa um víða veröld, ekki síst í þeim tilgangi að breiða út afbrigði sitt af íslam, svokallaðan wahabbisma. Það má eiginlega segja að framrás íslams síðustu áratugina hafi verið kostuð af Saudum.

Wahabbismi er einhver strangasta – já, og ógeðfelldasta – trú sem þekkist í veröldinni.

Hún byggir til dæmis á massívri kúgun kvenna.

Það þýðir svo sem ekki að fást um það þótt Saudar leyfi ekki byggingu kristinna kirkna í landi sínu en standi fyrir stórkostlegri uppbyggingu moska út um heiminn.

Við erum umburðarlyndari en þeir og þetta á ekki að skipta máli.

En sjálfur myndi ég frekar vilja að moskubygging yrði kostuð af íslensku skattfé en með styrkjum frá Saudi-Arabíu.

Af tvennu illu.
Hvað er sérsveitin að gera?

Merkilegt er að lesa viðtal við Stefán Eiríksson, lögreglustjóra höfuðborgarsvæðisins, í Mogganum í morgun. Stefán heldur því fram að með endurskipulagningu lögregluliðs megi fjölga lögreglumönnum svo um munar á götum höfuðborgarinnar.

Og mun ekki af veita.

Stefán vill að lögreglan á höfuðborgarsvæðinu fái til sín fjarskiptamiðstöðina og sérsveitina sem nú heyrir undir ríkislögreglustjóra og sendir ansi eitraða pillu í leiðinni.

„ Drjúgur tími fer í þjálfun þeirra og æfingar, en utan þess tíma fáum við upplýsingar um að þeir sinni verkefnum, sem við vitum ekki hver eru, og séu því ekki tiltækir í löggæslu á höfuðborgarsvæðinu. Það er í ósamræmi við upplegg dómsmálaráðherra þegar kynnt var breytt skipulag sérsveitarinnar árið 2004. Sérsveitin nýtist að einhverju marki á höfuðborgarsvæðinu en ég tel mikla þörf á að nýta betur þessa öflugu og góðu lögreglumenn.„
Vestrænt dramb

Gamall vinur minn sendi mér þessa litlu athugasemd. Hún er nokkuð góð:

„ Í þrengingum verðbréfabraskaranna undanfarið rifjaðist upp fyrir mér um það bil tuttugu ára gömul orð einhvers franska intellekúellsins, Guy Scarpetta minnir mig, um að fall kommúnismans myndi brátt leiða til falls kapitalismans/frjálshyggjunnar líka vegna þess að mótspyrnu eða andmódel vantaði, og giskaði á…20 ár.

Röksemdirnar voru þær að með falli kommúnismans, sem hann grét sannarlega ekki, myndi vestræna módelið fyllast slíku oflæti að menn myndu ekki kunna sér hóf í auðsöfnuninni og falla á því drambi.“
Hjúkkit

Á ensku er talað um það sem heitir benefit of hindsight.

Að maður átti sig stundum betur á hlutunum þegar horft er um öxl.

Ég fór að velta því fyrir mér í morgun hvílíkt gæfuspor það var þegar komið var í veg fyrir að orkufyrirtækjum væri komið í hendurnar á Hannesi Smárasyni og co.

Hvað hefði þá orðið um þetta?

Þetta er eiginlega alveg hjúkkit!

Og – meðan ég man – hvar er Hannes Smárason?
Ísland, Noregur og ESB

Fyrir rúmu ári sat ég með tveimur mönnum sem eru sérfróðir um Evrópusambandið, annar þeirra er erlendur. Þeir sögðu að ef Ísland gengi inn í sambandið yrði það vegna efnahagsmála, en ef Noregur gengi inn yrði það vegna vaxandi umsvifa Rússa í norðrinu og ógnar frá þeim.

Hér skrifar Björn Bjarnason um Norðmenn og Rússa.
Lárus, Stefán Gunnar og Dr. Gunni í Silfrinu

Meðal gesta í Sifri Egils á sunnudag verða Lárus Welding, forstjóri Glitnis, Stefán Gunnar Sveinsson, höfundur nýrrar bókar um Hafskipsmálið, og Dr. Gunni sem ætlar að kynna niðurstöður af Okursíðunni sem á ársafmæli nú um þessar mundir.
Hrun stöðvast

Íslendingar eru hænsn.

Nú er því fagnað á Moggablogginu að krónan hafi farið 2,5 prósent upp á við eftir að hafa stefnt lóðbeint niður alla vikuna.

Það er talað um uppsveiflu.

En evran er nú samt í 133 evrum, dollarinn í 93 krónum.

Það eina sem hægt er að segja er að hrunið hafi stöðvast.

A.m.k. um sinn.
Ásta, sígarettan og Sonatorrek

Ég var að ræða um styttur og minnismerki hér um daginn.

Þessi umræða er annars fyndin. Menn eru enn að þusa um að Tómas Guðmundsson hafi stutt Sjálfstæðisflokkinn.

Þetta er ungt fólk að tala um sem var ekki fætt þegar Tómas dó. Ég hélt að það væri allt löngu gleymt.

Ég segi að styttur séu menningarlegar og menntandi. Þær eiga sér líka allnokkra hefð.

Bæði Grikkir og Rómverjar voru mikið fyrir styttur – sem og Ítalir endurreisnartímans.

Þetta er semsagt ekki alveg nýtt fyrirbæri og dálítið bratt að tala um að það sé allt í einu orðið úrelt.

Eins og við vitum allt miklu betur nú en þá.

En nú er sagt að við ættum frekar að setja upp nútímalistaverk.

Jú, þau geta verið fín. En líka óþolandi eins og til dæmis verk eftir Richard Serra sem hafa orðið tilefni mótmæla víða þar sem þau hafa verið sett upp.

En auðvitað útilokar þetta ekki hvað annað.

Einhver nefndi að þyrfti að setja upp styttu af Steini Steinarr til mótvægis við Tómas.

En þá er það gleymt að undir lok ævi sinnar var Steinn orðinn stækur andkommúnisti, algjörlega búinn að skrifa, yrkja og tala sig út úr húsi hjá vinstrinu.

Svo var bent á hér í athugasemdakerfinu að mætti reisa styttu af Ástu Sigurðardóttur.

Það er alveg sjálfsagt.

En þá má alls ekki sleppa sígarettunni sem hún er með á frægum ljósmyndum.

Andrés Magnússon benti á í pistli í Viðskiptablaðinu að við settum upp styttur af fornköppum án þess að hafa hugmynd um hvernig þeir litu út:

Ingólfi Arnarsyni, Leifi Eiríkssyni, Helga magra.

Þetta er náttúrlega ágætt og þessi minnismerki eru vinsælir áfangastaðir.

En svo er hægt að gera þetta öðruvísi, eins og til dæmis Ásmundur Sveinsson gerði þegar hann túlkaði harm Egils Skallagrímssonar í verkinu Sonatorrek.
Hverjir eru lýðskrumararnir?

Hverjir eru lýðskrumararnir sem forsætisráðherrann….nei afsakið seðlabankastjórinn… talar um með þessum hætti?

“ Sá vandi sem við erum að glíma við núna hefur ekki nokkurn skapaðan hlut með krónuna að gera. Þannig að ég held nú að ábyrgir aðilar ættu nú að gæta sín og ég er mjög hissa þegar ég sé talsmenn banka eins og Greiningardeildar Glitnis tala um að menn séu í vandræðum vegna Íslandsálagsins, eins og það er kallað. Þetta er afskaplega ósvífinn yfirlýsing vegna þess að Ísland er skuldlaust land, en ísland er ekki að fá lán á þeim kjörum sem það vill vegna bankaálagsins, þannig að menn verða að hafa hlutina í réttu samhengi. Ísland er ekki vondur stimpill fyrir bankana, en í augnablikinu þá á ísland erfitt með að taka lán vegna þess að menn óttast að Ísland kunni kannski að þurfa að bera ábyrgð á skuldum bankakerfisins. Þannig að það er til ákveðið bankaálag en það er ekkert Íslandsálag til. Þannig að menn verða að gæta sín og tala um hlutina með réttum hætti.

Atlagan gegn krónunni sem verið hefur er afskaplega ógæfuleg og óskiljaleg í rauninni og menn eiga ekki að leyfa sér hana um þessar mundir. Sjálfsagt er að ræða öll mál, Evrópumál, gjaldmiðlamál og þess háttar mál, en menn eiga ekki að láta það trufla sig og gefa í skyn og gefa fólki til kynna að menn geti leyst úr einhverjum vandamálum, sem menn eru með núna með einhverjum töfraráðum af því bragði. Það eru lýðskrumarar af versta tagi sem þannig haga sér og maður hlýtur að hafa á þeim mikla skömm og mikla fyrirlitningu.”

Eru taugarnar að bresta á Kalkofnsveginum í vikunni þegar krónan hrapar í nýjar lægðir?

Er hrapið vegna atlögu – atlögu hverra?

Það hefur verið talað um að bankarnir séu að lækka krónuna vísvitandi vegna ársfjórðungsuppgjöra – jú, við þurfum að fá úr því skorið, helst á morgun.

En hefur óvarlegt og gáleysislegt tal líka átt þátt í að fella hana?

Tal hverra?

Hvernig finnst mönnum það standast sem hagfræðiskýring?

Það er líka einhver tónn í þessu sem segir að brátt sé komið að leiðarlokum hjá Davíð í embætti Seðlabankastjóra.

Skyldi svo vera? Hvað ætli Geir sé að hugsa?
Also sprach Ólafur

Nokkrir vel valdir kaflar úr ræðu Ólafs Ragnars Grímssonar, til heiðurs Avion Group, 24. febrúar 2005:

„I know that the British business community, the press, the Times, the Telegraph, the Guardian and others, are perplexed by the Icelandic invasion and alliance with promising British partners, perplexed by, the success of the new generation of entrepreneurs who have set off from our country to these shores – even the Economist was hard put to explain it last week.“

„We understand that these developments are indeed a mystery to our British friends and I am not going to reveal the secret here today – that would certainly harm our competitive advantage. We prefer it to be dressed in a mysterious disguise.“

„The experience of Air Atlanta, now part of Avion Group, is splendid proof of how brilliantly this formula can work – and I can assure you here today, especially our British friends, that as the old Hollywood saying goes: „You aint seen nothing yet!“.“

„Somehow the airline business has suited us Icelanders well – maybe because of our Viking heritage as explorers and discoverers a thousand years ago, crossing unknown oceans and successfully arriving in virgin lands.“

„With the transformation of Air Atlanta into the Avion Group and with the addition of Excel Airways the groundwork has certainly been laid for even more impressive growth, for new chapters in this extraordinary saga of global success.“

„It is a pleasure and an honour for Dorrit and myself to be with you here today and to celebrate together a new landmark in your inspiring journey. The people of Iceland are profoundly proud of your achievements and I bring you here today their heartfelt congratulations and best wishes.“
Meirafífið ég

Það er sagt að fjármálamarkaðir byggi að miklu leyti á meirafíflskenningunni.

Að alltaf sé til meira fífl en maður er sjálfur – til að kaupa það sem maður hefur ekki trú á sjálfur.

Ég hef einu sinni íhugað að gerast þátttakandi í hlutabréfamarkaðnum.

Það var um áramótin 2006-2007 þegar ég lagði leið mína í Verðbréfaþjónustu Sparisjóðanna og spurðist fyrir um hvernig best væri nú að ávaxta mitt litla sparifé.

Sjóðurinn var reyndar ekki gildari en svo að ég hefði aldrei getað fengið toppþjónustu, sérstakan mann til að fylgjast með peningunum mínum.

Sem betur fer gleymdi ég þessu nokkrum dögum síðar og kom ekki aftur í Verðbréfaþjónustu Sparisjóðanna.

Hún heyrir nú sögunni til.

Og forstjórinn er sætir rannsókn vegna stórkostlegra fjársvika.
Okurkarlinn

Í Kiljunni í kvöld fjölluðum við Bragi Kristjónsson meðal annars um blað sem kom út stutta hríð á sjötta áratugnum og kallaðist Okurkarlinn.

Væri nú ekki ráð að einhver framtaksamur aðili tæki sig til og endurvekti þetta blað?

Okurkarlinn.

Á það ekki betur við núorðið en blöð sem til dæmis heita Viðskiptablaðið eða Markaðurinn?

Meira aktúellt.
Boðun í skólum

Jafnrétti er gott og gilt og sjálfsagt og rétt að kenna börnum að allir menn séu jafnir. Slagorð frönsku byltingarinnar um frelsi, jafnrétti og bræðralag verður ekki betrumbætt.

Ég hef hins vegar efasemdir um átak af þessu tagi, jafnréttisfræðslu í leik- og barnaskólum. Ég geri ekki ráð fyrir að við séum svo aftarlega á merinni að ekki ríki jafnrétti milli pilta og stúlkna í skólastofunni. Hef heldur ekki orðið var við það.

Það er sífellt verið að færa meira inn í skólana af hlutum sem ættu í raun að vera hluti af uppeldi barna – vera á verksviði heimilisins, foreldranna, fjölskyldunnar.

Því það er alveg nógu háleitt markmið fyrir skóla að kenna börnum að lesa, skrifa og reikna. Og gera það betur en hingað til.

Eitt sinn var boðuð þjóðernisást í skólastofum. Þá voru fánahyllingar og sungin ættjarðarlög. Það þykir ekki fínt lengur. Þegar ég var lítill stóð ég í stappi við kennara sem lét okkur biðja bænir á morgnana. Ég lét mér ekki segjast, sat þögull og horfði út í loftið. Nú hefur kristindóminum líka verið úthýst?

Er þá þörf fyrir að taka upp annars konar boðun í barna- og leikskólum?
Dejà Vu

Miðstjórn Frjálslynda flokksins vill setja Kristin H. Gunnarsson af sem formann þingflokksins.

Hér má sjá hverjir skipa miðstjórnina, þar eru ýmsir sem vitað er að eru lítt hrifnir af Kristni.

Annars er þetta eins og dejà vu.

Hið nákvæmlega sama kom fyrir Kristin hann var í Framsóknarflokknum.

Þar missti hann embætti þingflokksformanns og fékk undir það síðasta ekki að sitja í neinni nefnd á vegum flokksins lengur.

Kristinn hefur gert nokkuð hressilega upp við öfl í flokknum sem gæla við kynþáttafordóma, síðast í Silfri Egils um helgina. En það vekur ekki hrifningu í miðstjórninni.
Fréttir á Stöð 2

Það er merkilegt með fréttastofu Stöðvar 2.

Hún hefur starfað í meira en tuttugu ár, en í raun hefur hún nánast alltaf verið eins og útibú frá fréttastofu Ríkissjónvarpsins.

Það hefur ríkt sama fréttamat, sami frásagnarmáti, sami stíll. Það er eins og fréttamennirnir hafi allir gengið í sama skóla.

Ég þykist vita þetta, hafandi unnið á báðum stöðunum.

Í smátíma á síðasta áratug var fréttastofa Stöðvar 2 næstum búin að skáka fréttum sjónvarpsins. Það var þegar sjónvarpsfréttirnar voru klukkan átta.

Svo voru þær færðar fram til klukkan sjö og síðan hafa fréttirnar á Stöð 2 í raun ekki keppt við ríkið.

Nú hefur Óskar Hrafn Þorvaldsson verið ráðinn fréttastjóri á Stöð 2. Hann er er seigur fréttamaður, fundvís og áhugasamur. Mér þykir sérlega vænt um hann síðan hann var knattspyrnuhetja í KR, fótfrár varnarmaður sem gafst aldrei upp og gaman var að horfa á. Hefði hann ekki meitt sig hefði hann getað orðið landsliðsmaður.

Svo fór hann að þjálfa í yngri flokkum. Það gekk svo vel að menn voru farnir að tala um að Óskar myndi einhvern tíma taka við liðinu í meistaraflokki.

Hæfileikaríkur maður.

En hann á erfitt verk fyrir höndum. Atvinnuöryggi fréttastjóra á Stöð 2 er afar lítið. Ég man eftir sex síðasta hálfa áratuginn. Þolinmæði eigendanna gagnvart þeim er ekki mikil, ráðningarnar hafa líka verið misheppnaðar. Og eins og ég segi vantar fréttastofuna sérstöðu. Hún er ekki að skila neinu sem maður getur ekki séð á betri áhorfstíma á RÚV.

Síðustu misserin hefur fréttastofan á Stöð 2 líka lagt miklar áherslu á fréttir úr viðskiptalífinu. Nú er allt á niðurleið og allar bisnessfréttir vondar. Ég þykist eiginlega viss um að framtíð frétta á Stöð 2 liggi í einhvers konar human interest – jafnvel escapisma – fremur en þessu. Og kannski líka dálítið gulari fréttamennsku?

Og þá er þess líka að gæta að einhver takmörk hljóta að vera fyrir því hversu eigendur stöðvarinnar vilja sjá mikið af vondum fréttum um sjálfa sig. Baugsmiðlarnir hafa verið afar duglegir síðustu daga að flytja fréttir af óförum Eimskipafélagsins. Ágætt að fara í það mál með krafti. En einhvern veginn finnst manni ekki að þeir hafi verið jafn duglegir við að upplýsa mann um viðskipti t.d. Pálma Haraldssonar eða FL Group.
Mismunandi aðferðir til að spá

Ekki man ég til þess að greiningardeildirnar hafi spáð því að evran færi í 130 krónur.

Svo kannski er ekki ástæða til að taka sérstakt mark á því þótt nú sé spáð að hún fari í 99 krónur í lok næsta árs.

Maður getur í raun alveg eins búið sér til te og rýnt í laufin.

Eða skotið fugl og lesið sig í gegnum innyflin.

Svo nefndar séu tvær þekktar spádómsaðferðir.
Rússíbanareiðin

Tryggvi Þór Herbertsson, efnahagsráðgjafi forsætisráðherra, talar um að peningamálastefnan hafi látið undan.

En má ekki segja að hún hafi brugðist fyrir langa löngu, að ástandið þegar krónan var alltof hátt skráð hafi verið fullkomlega óeðlilegt?

Jafnvel þótt þá hafi verið gaman hjá sumum og yfirvöld bæði ríkis og peningamála hafi látið sér það vel líka.

Tryggvi talar líka um að það skipti ekki máli hvort hiti er mældur í celcius eða farenheit.

Gott og vel.

En er nokkur leið að mæla því mót að gjaldmiðillinn á stjóran þátt í því hvernig ástandið hefur verið síðustu árin, bæði í ofþenslunni og nú í niðursveiflunni?

Og að nú er komið að enda þessarar tilraunar í peningamálastjórnun?

Misheppnuðu tilraunar.

Tryggvi er annars býsna glúrinn í myndlíkingum og talar um að Íslendingar séu nýbúnir að „éta fíl“.

Hvaða fíll getur það verið annar en hinir einkavæddu bankar?

Eða allt hið ódýra lánsfé sem flóði hingað inn – ekki síst vegna peningamálastefnunnar?
Já já nei nei

Frægustu orð Ólafs Jóhannessonar voru þegar hann sagði um stefnu Framsóknarflokksins að hún væri ekki já já nei nei.

Gjaldmiðilsnefnd Framsóknarflokksins hefur greinilega haft þetta að leiðarljósi.

Hún skilaði skýrslu í dag og komst að þeirri niðurstöðu að tvær leiðir væru helstar:

Að styrkja krónuna eða taka upp evru.
Tómas og borgin

Tómas var fyrsti maðurinn sem orti um Reykjavík eins og borg. Hann kom auga á að fólkið í borginni gat verið frjálslegt og fallegt eins og í borgum í útlöndum. Það má eiginlega segja að hann hafi séð borgina á undan öllum öðrum .

Úðinn drýpur og sindrar í silfurgljá

Í svona veðri finnst regninu gaman að detta

Á blómin, sem nú eru upptekin af að spretta

og eru fyrir skemmstu komin á stjá.

Og upp úr regninu rís hin unga borg,

rjóð og tær eins og nýstigin upp af baði

Og sólin brosir á sínu himneska hlaði

og horfir með velþóknun yfir stræti og torg.

Og léttir geislar glitra um lygnan fjörð

eins og glóbjört minning um tunglskinið frá í vetur.

Ó, engan ég þekki, sem gæti gert þetta betur

En guð, að búa til svona fallega jörð.

Hann orti ástarkvæði, angurvær kvæði, fyndin kvæði um borgina og fólkið í henni. Enginn hefur ort jafn fallega um konurnar í borginni og hann.

Fá skáld eru jafn viðfelldin, já og elskuleg, og Tómas.

Þeir sem tala illa um minnismerki um Tómas og segja að það sé karllægt og stirt skilja lítið í bókmenntum og heldur ekki að góð list er lengri en lífið.

Annars held ég að almennt vanti okkur fleiri styttur fremur en færri. Á gönguferðum okkar um Reykjavík höfum við Kári til dæmis oft rætt um Skúla fógeta sem er í Aðalstrætinu, Jón Sigurðsson á Austurvelli, Jónas og Thorvaldsen í Hljómskálagarðinum og Jón Vídalín sem er við Dómkirkjuna.

Sá síðarnefndi er strangur á svip eins og vera ber.

Við erum sem betur fer laus við það hér að eiga herforinga sem við þurfum að reisa styttur af – ólíkt því sem er í löndum þar sem er mikil hermennskuhefð – og því getum við einbeitt okkur að styttum af góðu fólki.

Og Tómas er svo sannarlega einn af því – ég bæti hér við einu fegursta kvæði hans, In Memoriam – Jón Thoroddsen:

Í dimmum skugga af löngu liðnum vetri

mitt ljóð til þín var árum saman grafið.

Svo ungur varstu, er hvarfstu út á hafið,

hugljúfur, glæstur, öllum drengjum betri.

Og því varð allt svo hljótt við helfregn þína

sem hefði klökkur gígjustrengur brostið.

Og enn ég veit margt hjarta harmi lostið

sem hugsar til þín alla daga sína.

En meðan árin þreyta hjörtu hinna,

sem horfðu eftir þér í sárum trega,

þá blómgast enn, og blómgast ævinlega,

þitt bjarta vor í hugum vina þinna.

Og skín ei ljúfast ævi þeirri yfir,

sem ung á morgni lífsins staðar nemur,

og eilíflega, óháð því sem kemur,

í æsku sinnar tignu fegurð lifir?

Sem sjálfur Drottinn mildum lófum lyki

um lífsins perlu í gullnu augnabliki.