arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Framsókn og nýi formaðurinn

Framsóknarmenn þorðu greinilega ekki að gefa manni úr gamla flokkseigendafélaginu atkvæði sitt.

Framsóknarflokkur með Pál Magnússon í forystu hefði orðið fjarska óáhugaverður, framhald af sama gamla. Tap hans er mjög stórt.

En það verður áhugavert að fylgjast með því hvernig Sigmundur Davíð spilar úr þessari stöðu. Hún er erfið, en í henni felast tækifæri.

Hann þarf að kalla nýtt fólk á vettvang, gera upp við spillinguna og finna gundvöll til að standa á – það má vel vera að hann sé að finna í gömlum hugsjónum framsóknarmanna.
Ræða Gylfa Magnússonar

Gylfi Magnússon hagfræðingur flutti góða ræðu á útifundi á Austurvelli í gær. Ræðuna er að finna í heild sinni hérna, en þetta er brot úr henni:

- - -

Hvað  þarf  þá  að  gera?

Það  þarf  að  teikna  upp  nýtt  hagkerfi,  með  nýjum  leikstjórnendum  og  nýjum  leikreglum.

Um  flesta  þætti  þess  er  líklega  breið  samstaða.  Flestir  vilja  bæði  öflugan  einkageira  og  opinberan  geira.  Sá  síðarnefndi  heldur  uppi  velferðarkerfi  og  tryggir  öllum  aðgang  að  góðri  menntun  og  heilsugæslu.  Hið  opinbera  setur  leikreglurnar  og  sér  til  þess  að  þeim sé  fylgt.  Þar  þarf  ýmsu  að  breyta.

Einkageirinn  skapar  verðmæti  og  skatttekjur.   Hann  þarf  að  losna  við  meinsemdir  útrásarvíkinga,  með  öll  sín  eignarhaldsfélög,  „Group“,  bókhaldsbrellur,  vogaðar  stöður,  skattaskjól,  eigna  og- stjórnunartengsl,  pólitísk  tengsl  og  hvað  þetta  nú  allt  saman  heitir.  Þetta  er  hluti  af  því  sem  fara  þarf  á  öskuhauga  sögunnar.  Ekkert  af  þessu  skapaði  nein  raunveruleg  verðmæti.

Í  stað  þess  getur  komið  blómlegt  atvinnulíf  með  fleiri  og  smærri  fyrirtækjum,  dreifðara  en  einfaldara  eignarhaldi,  meiri  valddreifingu,  meira  gagnsæi,  hraustlegri  samkeppni,  meiri  nýsköpun,  fleiri  tækifærum  fyrir  alla.  Opið,  sanngjarnt og  heilbrigt efnahagslíf.

Það  þarf  mörgu  að  breyta.  Fyrst  hugarfarinu.  Sú  hugmyndafræði  sem  kom  okkur  í  núverandi  stöðu  er  andlega  gjaldþrota.   Þeir  sem  fóru  fyrir  henni  þurfa  að  víkja  strax  af  sviðinu  og  láta öðrum eftir  uppbygginguna.  Hvort  sem  þeir  eru  í  stjórnmálum,  stjórnkerfinu,  fyrirtækjarekstri,  fara  fyrir  hagsmunasamtökum  eða  voru  bara  í  klappliðinu.

Fyrsta  skrefið  til  fyrirgefningar  er  að  þetta  fólk  rétti  fram  sáttahönd  og  axli  ábyrgð  með  því  að  víkja.  Því  miður  hefur  lítið  sést  til  þeirrar  sáttahandar  enn þá.  Það  glittir  bara  í  löngutöng.

Allt  þetta  fólk  má  auðvitað  starfa  að  uppbyggingunni  en  það  má  ekki  og  getur  ekki  stjórnað  henni.  Þeir  sem  strönduðu  þjóðarskútunni  eiga  ekki  að  stýra  henni  af  strandstað.  Þeir  geta  ekki  hvatt  landa  sína  til

dáða.  Það  hefur  enginn  trú  á  þeirra  lausnum.  Þeir  mega  hins  vegar  leggjast  á  árarnar  með  öllum  hinum.  Á  almennu  farrými.
Fréttablaðið, Framsókn og ESB

Fréttablaðið rekur mjög harðan áróður fyrir því að Ísland gangi í Evrópusambandið.

Annar ritstjóri blaðsins telur að Framsóknarflokkurinn „meldi sig að nýju til leiks“ með því að samþykkja aðildarviðræður að Evrópusambandinu.

Í leiðaranum lýsir hann nánast yfir stuðningi við Pál Magnússon, hinn evrópusinnaðasta formannsefnanna í flokknum?

En hver verður sérstaða Framsóknar með stóra evróputrúaða Samfylkingu við hlið sér?

Er flokkurinn ekki dæmdur til að vera – framvegis og áfram – lítill miðjuflokkur sem reynir að koma ár sinni vel fyrir borð í ríkisstjórnum?

Meðan Vinstri grænir hirða gamla framsóknarfylgið í sveitunum?

Væri ekki hreinlegra að sameina flokkinn einfaldlega Samfylkingunni? Eða hver er meiningarmunurinn milli þessara flokka sem báðir hafa verið í samstarfi við Sjálfstæðisflokk – og báðir hegðað sér ósköp svipað í því samstarfi?
Farsakennd svikamylla

Þetta virkar eins og einhvers konar skrípaleikur.

Farsi sem mætti setja upp í Þjóðleikhúsinu.

Eða hvað á að segja um svona viðskipti, sbr. fréttastofu Rúv:

Kaupþing fjármagnaði kaup Al-Thani

Kaupþing fjármagnaði sjálft viðskipti kaupsýslumanns frá Katar þegar hann eignaðist 5% hlut í bankanum í haust. Lánið greiddi hann upp með fyrirframákveðnum hagnaði af gjaldeyrissamningi við Kaupþing.

Þetta er fullyrt í Morgunblaðinu í dag. Tvö félög á Jómfrúreyjum lánuðu því þriðja fyrir kaupunum. Féð fengu þau frá Kaupþingi. Veðið voru bréfin sjálf. Annað þessara félaga var í eigu Ólafs Ólafssonar, í Samskipum, þá næst stærsta eiganda gamla Kaupþings.

Hitt félagið var í eigu kaupandans, Sheik Mohamed bin Khalifa Al-Thani. Þriðja félagið lánaði svo Q Iceland Finance ehf, fyrirtæki Sheiksins hér á landi. Á það var svo 25 milljarða hluturinn í Kaupþingi skráður.

Kaupþing og Sheikinn gerðu síðan með sér samning sem tryggði honum ávinning í evrum, -segir Morgunblaðið. Evrurnar keypti bankinn af Al-Thani á yfirverði. Með mismuninum greiddi hann upp lánið fyrir hlutabréfunum, í gegnum Kaupþing í Lúxemborg.

Njóti maður slíkra kjara – þarf maður ekki að vera neinn Sheik til að kaupa sér banka. Þess vegna skoðar nú Fjármálaeftirlitið málið. Það ætti að vera einfalt, -enda er Q Iceland Finance, -aðeins nokkrum húsum frá eftirlitinu.

Að Suðurlandsbraut 18 er reyndar fjöldi fyrirtækja, -nöfn sumra hljóma kunnuglega í eyrum. Þarna eru Kjalar, Ker, Egla, Gift, Samvinnusjóðurinn og fleiri og fleiri. Samtals eru 109 fyrirtæki skráð þar til húsa.

Eitt þeirra er lögfræðistofan Fullthingi, -þar sem starfa bæði Kristinn Hallgrímsson, stundum kallaður lögmaður S-hópsins og Telma Halldórsdóttir, stjórnarmaður í Q Iceland Finance ehf og talsmaður Sheiks Al-Thani hér á landi. Fyrir hádegi á fimmtudag lofaði hún, að síðar sama dag, kæmi yfirlýsing frá Sheiknum vegna þessara mála. Ekkert bólar á henni enn.“
Fjárböðun

Í þessari grein í hinni ensku útgáfu Novaya Gazeta, eins af fáum frjálsum fjölmiðlum í Rússlandi segir að Ísland hafi verið notað til peningaþvættis:

“Probably, the reason is that Russian mafia came to Britain following its own business. Money laundering being its main task, Iceland and London City were used for that. The City was convenient because the new Labourits had created especially favorable conditions for attraction means into economy of London.”

Höfundur er rannsóknarblaðamaðurinn Andrei Soldatov sem reyndar virðist hafa verið rekinn af Novaya Gazeta eins og sjá má hér.

Kannski ætti einhver hérna að hafa samband við Soldatov til að sjá hvað hann veit?
Silfrið á morgun

Meðal gesta í Silfri Egils á morgun verða bresku háskólaprófessorarnir Willem Buiter og Robert Wade, Björn Bjarnason dómsmálaráðherra, Jón Ólafsson heimspekingur, Ingólfur Arnarson sjávarútvegsfræðingur, Fjalar Sigurðarson og Egill Jóhannsson.
Mótmælandinn og hvítliðinn

Þetta er dálítið skoplegt.

Mótmælandanum Sólveigu Jónsdóttur var skipaður lögfræðingur sem heitir Oddgeir Einarsson.

Sá hefur sett fram þá skoðun að nauðsynlegt gæti verið að stofna hvítliðasveitir.

Og hatar mótmælendur ef marka má bloggsíðu hans.
Ekkert fall hjá FME

Í þessari frétt stendur að stjórnendur nýju bankanna hafi staðið hæfispróf Fjármálaeftirlitsins.

Það kemur ekki á óvart. Í prófum hjá FME virðist vera aðeins ein regla:

Enginn fellur.

Þannig stóðust bankarnir álagspróf FME nokkrum dögum áður en þeir hrundu.

FME gaf þá einkunn að allt væri í sómanum með peningamarkaðssjóði bankanna.

Og forstjóri FME hélt hundrað fundi þar sem hann lýsti því hvað íslenska fjármálakerfið væri frábært.

En stjórnarformaðurinn kom fram í auglýsingabæklingi frá Landsbankanum.

FME hefur aldrei komið upp um alvöru innherjasvik á Íslandi, í landi þar sem innherjaviðskipti voru í raun sjálft eðli og inntak kerfisins.

Allt ber að sama brunni: Ekkert fall hjá FME.
Vofufyrirtæki

Hér er merkileg grein í Business Week um zombie-companies eða vofufyrirtæki.

Þau eru í eigu stórskuldugra manna sem eiga litla von að greiða skuldir sínar, en lifa áfram með hjálp lánveitenda sinna eða stjórnvalda.

Blaðið telur að þessi fyrirtæki séu mikil hætta, þau drekki í sig fé skattborgara, fjármagn og vinnuafl sem væri betur nýtt annars staðar.

„ Zombies. Seen one lately? If not, you may soon, because they are about to menace the U.S. economy. In financial lingo, zombies are debtors that have little hope of recovery but manage to avoid being wiped out thanks to support from their lenders or the government. Zombies suck life out of an economy by consuming tax money, capital, and labor that would be better deployed in growing companies and sectors. Meanwhile, by slashing prices to generate sales, zombie companies can drag healthier rivals into insolvency.“

Er þetta eitthvað sem við þurfum að pæla í hér?
Fjármálamiðstöð, Framsókn og flokksþing

Það rifjast upp fyrir manni hrollvekjandi tillögur um Ísland sem fjármálamiðstöð. Þessi hugmynd var sérstakt fósturbarn Halldórs Ásgrímssonar eins og sjá má í pistli eftir aðstoðarmann hans. Þar má einnig smella á hlekk og skoða skýrslu nefndarinnar.

Í framhaldi af því vekur athygli hverjir sátu í nefndinni. Framsóknartengingarnar leyna sér ekki. Formaður var sjálfur Sigurður Einarsson í Kaupþingi, en þarna voru líka Pálmi Haraldsson kaupsýslumaður og ötull styrktaraðili Framsóknar og Jón Sigurðsson sem þá var Seðlabankastjóri en varð síðar formaður flokksins.

Framsókn heldur flokksþing nú um helgina. Það er ólíklegt að flokkurinn eigi mikinn séns nema hann geri upp við þessa fortíð alla, einkavæðingu bankana og spillingaröflin í kringum hann.

Ungur framsóknarmaður með sögufrægt nafn, Eysteinn Jónsson, bæjarfulltrúi Framsóknar í Reykjanesbæ, skrifaði grein um þetta í Morgunblaðið fyrr í vikunni. Hann sagði:

„ÞJÓÐIN stendur á tímamótum; það gerir Framsóknarflokkurinn einnig. Flokkurinn var í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum þegar íslensku ríkisbankarnir voru seldir til einkaaðila. Nú liggur fyrir að sala bankanna er stór örlagavaldur um það hvernig komið er fyrir þjóðinni. Sérstaklega hvernig staðið var að sölu bankanna.

Sala bankanna hefur verið mikið gagnrýnd í þjóðfélaginu. Sú gagnrýni hófst strax við sölu bankanna fyrir nær sex árum. Gagnrýnin er ekki bundin við hrun bankanna nú. Hins vegar hefur og mun hrunið beina kastljósinu í ríkara mæli en áður að því hvernig staðið var að sölu þeirra.

Framsóknarflokkurinn ber þar mikla ábyrgð. Það má vel vera að allir þeir sem þar komu að verki hafi verið í góðri trú og talið sig vera að gera rétt. Það breytir ekki því að afleiðingar aðgerðanna eru þessari þjóð afar dýrkeyptar og mun þjóðin þurfa að taka á sig skellinn á næstu árum.

Mörg afglöp, viljandi eða óviljandi voru eflaust gerð við einkavæðingu bankanna. Eflaust liggja stærstu afglöpin í því að þeir sem fengu að kaupa bankanna greiddu kaupverðið að mestu með lánsfé. Það er á ábyrgð seljanda að kanna hvaðan eigið fé kaupanda kemur og hvort að um lánsfé eða raunverulegt eigið fé sé að ræða. Sú ábyrgð er enn meiri þegar um er að ræða fjármálastofnanir sem eru í raun kerfisbankar.

Með því að leyfa það var hættunni strax boðið heim; því eftir höfðinu dansa limirnir. Í kjölfarið fylgdi óheft skuldsetning íslenska bankakerfisins þar sem skuldsett kaup á fyrirtækjum voru nánast daglegt brauð. Krosseignatengsl og skuldsetning eignarhaldsfélaga sem áttu kannski ekkert annað en hlut í öðru eignarhaldsfélagi sem síðan átti hlut í öðru félagi settu bankakerfið í þrot.

Hlutur Framsóknarflokksins í þessu ferli þarf að koma upp á borðið. Þeir sem stóðu að þessari sölu verða að skýra frá öllum staðreyndum málsins þegar í stað. Ekki gengur að vera með eitthvert hálfkák og vísa í fyrri úttektir ríkisendurskoðunar eða að erlendir sérfræðingar hafi mælt með þessari sölu og þeim aðferðum sem voru notaðar. Þjóðin veit betur. Við verðum að gera hreint fyrir okkar dyrum.

Þjóðin mun ekki íhuga fyrirgefningu fyrr en við sjálf sýnum iðrun gjörða okkar.“

fjármálamoðst

http://bingi.blog.is/blog/bingi/entry/54828/
Í anda Sigtúnshópsins

Hagsmunasamtök fyrir heimilin eru bráðnauðsynleg á þessum tímapunkti.

Rétt eins og Sigtúnshópurinn var á sínum tíma.

Maður finnur glöggt hvað hagsmunasamtök í atvinnulífinu hafa greiðan aðgang að fjölmiðlum, sbr. Vilhjálm Egilsson há SA og Andrés Magnússon hjá samtökum kaupmanna.

Samtök sem stofnuð eru um hagsmuni almennings að leiðarljósi fá vonandi ekki minna pláss.
Gjaldeyrir, skilaskylda og svartur markaður

Við lifum á tíma gjaldeyrishafta sem óvíst er hvenær verður aflétt.

Þetta býður upp á svartan markað og tvöfalt kerfi. Í Argentínu hætti gjaldeyrir að skila sér heim eftir kreppuna.

Sama ástand gæti komið upp hérna þrátt fyrir lög sem kveða á um skilaskyldu og hafa í sér ströng refsiákvæði.

Nú skilst manni að gjaldeyrisviðskipti sem varðað gætu við lög séu til rannsóknar, að Seðlabanki hafi vísað slíku máli til FME.

Það var þetta sem Geir Haarde var að tala um í fréttum í kvöld – heldur óskýrt eins og honum er tamt – en þar sagði hann að krónan væri ekki að styrkjast eins og vonir stóðu til sökum þess að gjaldeyrir skilaði sér ekki.
Gott framtak

Stjórnendur útvarpsþáttarins Harmagedon á X-inu bjóða auðmönnum gott umtal gegn greiðslu.

Þessu ber auðvitað að fagna.

Allt á að vera upp á borðum eins og oft hefur verið sagt á síðustu mánuðum.
Grænir sprotar

Össur skammar fjölmiðlamenn og aðra sem sá ekki sprotana.

Ráðherra viðskiptamála í bresku ríkisstjórninni segist sjá græna sprota efnahagsbata og uppsker aðhlátur og skens.

Sagt að hún lifi í öðrum heimi.
Hvað á að gera við fyrirtækin?

Það talað um að fyrirtæki þurfi að fá „eðlilega“ fyrirgreiðslu í bönkum.

Þegar það kemur úr þessari áttinni verður maður pínu óttasleginn. Viðvörunarbjöllur hringja.

Varla viljum við að skuldir óreiðumanna verði afskrifaðar meðan almenningur þarf að borga undir drep. Svo ótalmörg fyrirtæki á Íslandi heyra undir hinar þröngu klíkur sem hér keyrðu allt í kaf og eignarhaldsfélög þeirra.

En ekki er góður kostur heldur að spákaupmenn komist upp með að kaupa fyrirtækin á brunaútsölu eins og Björgólfur Thor lýsti svo smekklega.

En það er vissulega úr vöndu að ráða. Ég auglýsi eftir tillögum.
Landsbankatvífarar

Dr. Gunni bendir á Krissrokk sem hefur komist að því að Elín og Sigurjón séu sama manneskjan.

Lævíslegt plott það.
Þegar ég var í rýnihópi

Fyrir nokkrum árum var ég fenginn til að vera ásamt fleira fólki í svokölluðum rýnihópi vegna uppbyggingar á Höfðasvæðinu.

Hópurinn hittist tvisvar að mig minnir. Allir í honum voru sammála um að byggingar þarna yrðu að vera á hóflegum mælikvarða, það yrði að gæta vel að tengja við byggðina í kring; alls ekki mætti hrúga niður of miklu byggingamagni.

Fundirnir fóru fram í mestu vinsemd. Mig minnir að við höfum fengið gjafakörfu með víni og einhverju fíneríi að launum.

Svo var farið að byggja á Höfðasvæðinu og þá sá maður að ekkert mark hafði verið tekið á þessum hópi.

Nákvæmlega ekkert. Þessi svokallaða rýni var bara yfirvarp.

Það var passað upp á að hafa byggingarnar eins stórar og þunglamalegar og hugsast gat; fyllt upp í hvern rúmmeter þar sem hægt var að byggja.

En því er ég að skrifa þetta að mér voru sendar í dag þessar teikningar af fyrirhugaðri byggð í Kringunni. Með stækkaðri verslunarmiðstöð og háum turnum.

Er hugsanlegt að menn hafi aðeins ofmetið hvað þarf að byggja mikið fyrir 300 þúsund manna þjóð?
2225,6 milljarðar

Morgunblaðið reynir í dag að gera lesendum grein fyrir skuldastöðu Íslands eftir bankahrunið.

Niðurstaðan er talan sem birtist hér að ofan.

2225,6 milljarðar.

Botnlausar skuldir.
Blekkingaleikur

Það mátti ekki leyfa Bjarna Ármannssyni að selja bréf sín í Glitni á almennum markaði, annars hefði gengi bankans fallið. Því urðu hluthafar bankans að gera sér að góðu að kaupa þau af honum á yfirverði.

Með ólíkindum er hversu mikið menn hafa lagt á sig til að halda uppi verðinu á hlutabréfum í bönkunum.

Verðmyndunin mátti alls ekki vera frjáls.

Gift, Stím, kaup bróður emírsins í Katar – allt er þetta gert til að viðhalda þeirri stóru blekkingu sem var hið ofurháa hlutabréfaverð.

Annars er merkilegt að þegar Bjarni Ármannsson er að semja um starfslok sín í bankanum þá ræðir hann við Jón Ásgeir.

Sem ekki var í stjórn bankans.
Raunverulegir peningar?

Vegna fréttar um bróður emírsins af Katar og meint kaup hans á hlut í Kaupþingi er ástæða til að rifja upp grein eftir Jón Þórisson sem birtist hér á vefnum 9. desember.

Þar stóð meðal annars:

“Enn er ekki kominn kaupandi að Kaupþingi í Lúx, en á undanförnum vikum hafa borist fréttir af áhuga Líbýumanna á bankanum og hefur nafn Sigurðar Einarssonar, fyrrum bankastjóra Kaupþings, verið nefnt í þessu samhengi.

Það er ekkert leyndarmál að Kaupþing var í ágætum tengslum í Austurlöndum áður en bankinn fór í þrot. Þess er skemmst að minnast að á síðustu metrunum fyrir hrunið keypti hans hátign, sheik Mohammed Bin Khalifa Al-Thani, sem er bróðir Emirsins í Katar, 5% hlut í Kaupþingi fyrir um 194 milljónir evra, og varð þar með þriðji stærsti hluthafinn í bankanum. Fyrirtæki Al Thani sem stofnað var í tilefni þessara viðskipta heitir Q Iceland Finance ehf. og er í eigu Q Iceland Holding ehf. sem er eignarhaldsfélag Al- Thani (afsakið, hans hátignar Al-Thani).

Q Iceland Holding ehf, sem ber kennitöluna 560408-1370, hefur lögheimili að Efstaleiti 5 í Reykjavík og deilir því heimilsfangi með Logos lögmönnum og fleiri fyrirtækjum, m.a. 11 fyrirtækjum sem bera nafnið ELL49, Ell 154 og svo framvegis.

Q Iceland Finance ehf, sem ber kennitöluna 510708-0240, er hinsvegar til heimilis að Suðuðurlandsbraut 18 og deilir því heimilisfangi með ýmsum kunnulegum fyrirtækjum svo sem FS7 ehf, Gift fjárfestingafélag ehf, Egla hf, AB 101, AB 124, AB 179, AB180, AB 25, AB 88, Á bleiku Skýi ehf (kvikmyndaframleiðsluarmur Baugs), Eignarhaldsfélagi Samvinnutrygginga að ógleymdu “Félagi áhugamanna tölvuendurskoðenda” – en ekki er vitað hvað þetta síðastnefnda fyrirtæki sýslar með. Sjá www.rsk.is en þar má finna margt skondið og skemmtilegt!

Voru raunverulegir peningar í spilinu?

Í ljósi þess að kaup Al-Thani í Kaupþingi áttu sér stað síðari hluta septembermánaðar, nokkrum dögum fyrir hrun bankanna, má velta upp þeirri spurningu, hvort raunverulegir fjármunir hafi verið í spilinu í þessum viðskiptum, eða hvort kaupin hafi verið hluti af “hringekjuleik “ bankans, þ.e. að peningarnir hafi komið frá Kaupþingi sjálfu og verið liður í þeim blekkingarleik sem var í gangi með bréf bankans?”
Huldupeningar emírsins

RÚV segir að ekki finnist nein merki um milljarða bróður emírsins af Katar í Kaupþingi.

Fínimenn af Íslandi hafa verið í miklum ferðalögum til Katar og talið sé það mjög til framdráttar.

Í fréttinni segir:

„Embættismenn spyrja sig að því hvort kaupin hafi verið risavaxið svindl þar sem raunverulegir peningar hafi aldrei skipt um hendur.“

Í framhaldi af þessu:

Man einhver eftir hinum virta erlenda banka og huldufjárfesti Hauch & Aufhäuser? Hér er smá færsla um hann og athyglisverðar athugasemdir.
Hugmyndafræði í kreppu

Vef-Þjóðviljinn segir að ekkert hafi gerst nema að þrír bankar hafi farið á hausinn og heimtar harðari löggæslu.

Er ekki nær að segja að allt það sem þetta vefrit hefur staðið fyrir og barist fyrir hafi hrunið til grunna?

Hvað er eftir af einkavæðingunni?

Eða þeirri hugmynd að þyrfti að losa um regluverkið í fjármálalífinu?

Og þeirri hugmynd að það væri samfélaginu til heilla að sumir fengju að veða ofsalega ríkir, molarnir myndu þá hrjóta niður til okkar hinna?

Og hver er staðan á sjávarauðlindinni sem var ráðstafað í hendur einkaaðila þvert á vilja meirihluta Íslendinga?

Já, og sú hugmynd að græðgi sé góð. Hvernig lítur hún út þegar tilreidd hefur verið stærsta skuldasúpa sem þekkst hefur?

Eða frjálshyggjan sjálf – finnst mönnum líklegt að hún muni eiga mikinn hjómgrunn á Íslandi – eða í veröldinni – næstu áratugina?

Ég veit að ýmsir frjálshyggjumenn munu svara því til að vandinn sé að frjálshyggjan hafi ekki verið nógu hrein. Henni hafi ekki verið fylgt í nógu tærri mynd.

En þetta er nákvæmlega það sem kommarnir sögðu eftir hrunið. Nefnilega að það hefði aldrei verið framfylgt alvöru kommúnisma.

Kannski mættu Vef-Þjóðviljamenn íhuga að líta í eigin barm, fara aðeins yfir hugmyndirnar, jafnvel henda sumu, í stað þess að heimta harðari lögregluaðgerðir? Meira að segja Alan Greenspan hefur farið að stunda smá sjálfsgagnrýni.

Má svo bæta við að samkvæmt þessu virðist Ísland vera orðið samheiti í heiminum fyrir lélega efnahagsstjórn.
Guð, Ginsberg og Karlar sem hata konur

Kiljan er á dagskrá Sjónvarpsins í kvöld, á breyttum og betri útsendingartíma, klukkan 21.10.

Í þættinum verður rætt um nýja bók eftir Árna Bergmann sem nefnist Glíman við Guð. Guðmundur Ólafsson hagfræðingur setur fram þá kenningu að Tíminn og vatnið eftir Stein Steinarr sé fyrst og fremst ástarkvæði – til nafnkunnrar konu.

Fjallað verður um hið stórbrotna bandaríska bítskáld Allen Ginsberg, Böðvar Guðmundsson sjötugan, en Páll og Kolbrún ræða spennusöguna Karlar sem hata konur eftir Stieg Larsson.

Bragi er svo auðvitað á sínum stað og talar um einnar bókar höfunda.
Yfirhúsvörður með ráðherrastatus

Fyrst minnst er á forseta Alþingis.

Njörður P. Njarðvík minntist á hvílík óvirðing það væri við þingið að forseti þess væri afdankaður ráðherrra, að embættið væri einhvers konar sárabót fyrir þann sem er að detta út úr goggunarröðinni við útdeilingu ráðherrastóla.

Forsetinn er í raun eins konar yfirhúsvörður í Alþingi. Hann passar upp á að þingið þenjist jafnt og bítandi út, að sífellt sé verið að byggja meir og meir – þannig upplifir hann sig sem ráðherraígildi. Í seinni tíð hefur svo verið passað upp á að hann njóti sömu hlunninda og ráðherrar; forsetinn fær þannig að hafa sinn bíl og bílstjóra.

Er ekki partur af því að efla virðingu þingsins að breyta þessu?
Economist: Slæmir tímar framundan

Hér er spá tímaritsins Economist fyrir íslenska hagkerfið árið 2009 undir yfirskriftinni Iceland faces the worst of times.

Þar segir að tekjur margra Íslendinga hafi þegar dregist saman um fjórðung.

Og að þjóðarframleiðsla muni dragast saman um 12 prósent á árinu en atvinnuleysi geti farið upp í 10 prósent.

Um skuldir ríkisins segir Economist að þær muni vaxa upp í 109 prósent af þjóðarframleiðslu á árinu sem þýði mikinn niðurskurð hjá ríkinu og/eða skattahækkanir:

„ Gross government debt is forecast by the IMF to increase from 29% of GDP at the end of 2007 to 109% of GDP in 2009. Apart from the widening deficit, the increase in debt will result from three main causes: first, the recapitalisation of the failed commercial banks now under public ownership will cost around Ikr385bn, or 25% of GDP; second, the costs of recapitalising the Central Bank will be close to 10% of GDP; and third, meeting the extensive obligations of the failed banks (that is, compensating depositors and other creditors) will cost around 47% of GDP. A sizeable portion of this should, however, be recovered over the coming years as the banks assets are sold. Nevertheless, there will a large debt-servicing burden on the central government that will have to be met by extensive cuts in government spending or through higher taxes.„
Hvað varð um milljarðana?

Sirkus, fylgirit Fréttablaðsins, birti í maí 2007 ítarlega úttekt á ríkustu Íslendingunum, nánar tiltekið þeim 25 ríkustu.

Allt voru þetta margfaldir milljarðamæringar á þeim tíma. Eignir þeirra voru sagðar metnar á 1390 milljarða króna.

Og svo fylgdu með viðbótarupplýsingar eins og hver ætti kraftmesta Hummerinn, að einn þeirra hafi safnað Range Roverum eins og aðrir DVD-diskum, og hvað margt þetta fólk væri fjarska hógvært en snjallt.

Þetta er allt mjög athyglisvert eins og sjá má með því að smella hér.

Svo er spurning hvað hefur orðið um alla milljarðana?
Hannes líkti Wade við Blefken

Ég tjáði mig svolítið um Robert Wade prófessor í sumar eftir að umtöluð grein hans birtist í Financial Times.

Wade fékk ómældar skammir fyrir. Meðal annars skrifaði Hannes Hólmsteinn Gissurarson í Fréttablaðið og líkti honum við Blefken þann sem rægði Ísland á 16. öld.

Og Friðrik Már Baldursson og Richard Portes skrifuðu grein þar sem þeir sögðu að íslenska fjármálakerfið væri traust.

Hér er grein sem kallaðist Wade vs. Portes og Baldursson.

Hér er grein sem ber yfirskriftina Wade búinn að vinna rökræðuna.

Og hér er grein frá 26. mars sem fjallar um Portes. Áhugavert að skoða athugasemdirnar við hana.
Orðalag

Ingibjörg Sólrún réði Sigurbjörgu Sigurgeirsdóttur að „ganga ekki á faglegan heiður sinn“?

Hvað er það?

Að ganga á faglegan heiður sinn.