arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Tengslin við ESB

Það er ljóst að í huga ákveðins hóps er Icesavekosningin nátengd ESB. Þeir munu líta á nei á laugardaginn sem sigur fyrir þá sem eru andsnúnir ESB. Svona horfir þetta við í Hádegismóum og Heimssýn.

Bæði verður þetta áfall fyrir ríkisstjórnina og eykur líkurnar á því að hún hrökklist frá völdum – og að aðildarumsókn að ESB verði þá hugsanlega dregin til baka.

Og svo virkar þetta eins og einhvers konar generalprufa þar sem miklar þjóðernistilfinningar eru virkjaðar gegn erlendum ríkjum.

Aðildarferilið er þannig orðið eins og dans eftir línu. Það er svo viðkvæmt að ekki einu sinni utanríkisráðherrann sem fer með málið kemur í fjölmiðla til að skýra það út – eða tala fyrir málstað sínum. Hann lætur yfirleitt ekki ná í sig.

En það er svosem ekki alveg víst að þetta muni ganga eftir. Það er ennþá eftir nokkuð langur tími þangað til farið verður að kjósa um tilbúinn samning. Það verður varla fyrr en 2013.

Á þeim tíma gæti efnahagsbatinn á Íslandi orðið svo hægur að ESB fari að líta út eins og betri kostur. Rök hafa verið færð fyrir því að neiið getið hamlað efnahagsbatanum verulega – það á eftir að koma í ljós.

Og svo getur hitt líka hafa gerst að þjóðin hafi eytt svo miklu tilfinngalegu púðri í tvær Icesavekosningar að það verði erfitt að spana hana upp aftur með þessum hætti. Það er þó ekki gefið – Íslendingar virðast vera furðu áhrifagjarnir og sveiflurnar í tilfinninglífi þjóðarinnar eru óskaplegar. Að þessu leyti erum ansi ólík grannþjóðum okkar á Norðurlöndunum.

En það er allavega víst að verulegt óbragð mun sitja í mörgum eftir kosninguna á laugardag – sumt af því sem maður er að sjá þessa dagana er svo skelfilegt að maður er hálf dapur.
Einfalt

Ég hef alltaf verið nokkurn veginn viss um að nei-ið yrði ofan á í þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesave. Og mér þykir líklegt að Ólafur Ragnar Grímsson hafi vitað það líka – það eru fáir sem þekkja þessa þjóð betur en hann.

Þetta er ósköp einfalt.

Menn færa rök fyrir jáinu fram og aftur – sum eru góð, önnur verri. Margt er ekki hægt að sannreyna.

En þau detta eiginlega dauð niður í eyrum stórs hluta Íslendinga þegar fyrsti maðurinn segir:

„Á ég (börnin mín) að greiða skuldir óreiðumanna?“

Og svo er hin fullyrðingin sem vinnur mjög á, nefnilega:

„Íslendingar láta ekki segja sér fyrir verkum!“

Í raun gæti þetta orðið klassískt dæmi um hvernig rökræða þróast í stóru, flóknu deilumáli þar sem miklar tilfinningar eru í húfi – og líka pólitískir hagsmunir. Stúdía fyrir stjórnmálafræðinga framtíðarinnar.
Seðlabankinn á afmæli

Það hefur aldrei verið sparað neitt í Seðlabankanum, hann er í stórbyggingu á besta stað í Reykjavík, hún er eins og vígi – höfuðvígi – þar situr mikill fjöldi starfsmanna og nagar blýanta, eins og eitt sinn var sagt.

Seðlabankinn á safn bóka, listaverka og þar eru borguð há laun. Mér er minnisstætt þegar ég var eitt sinn í þjóðgarðinum á Þingvöllum og þangað kom akandi lest Range Rover-bifreiða. Út úr bílunum stigu seðlabankamenn ásamt mönnum úr forystu Eimskipafélagsins. Þar lágu þræðirnir í samfélaginu saman.

Og það hefur alltaf verið pláss í Seðlabankanum fyrir afdankaða pólitíkusa sem þurfti að koma fyrir á ofurlaunum og í þægindum sem þóttu passa.

Sú skoðun er mjög útbreidd að það hafi verið vitlaus stefna Seðlabankans sem fyrst og fremst setti hagkerfið hérna í þrot. Þessu er til dæmis haldið fram af erlendum fræðimönnum sem hafa skrifað bók sem nefnist Deep Freeze.

Altént er ljóst að Seðlabankinn fór í þrot í hruninu fyrir tveimur og hálfu ári – ríkið þurfti að hlaupa undir bakka og bjarga bankanum.

Það er spurning hvort eitthvað verður fjallað um þetta á morgun þegar Seðlabankinn heldur upp á fimmtíu ára afmæli sitt með hátíðarsamkomu í Gamla bíói.

Þar verður náttúrlega margt til skemmtunar, tónlistaratriði og fleira, bein útsending á netinu – og ef maður þekkir Seðlabankann rétt verður ekkert til sparað.
Nei-ið er ofan á

Það er viðbúið að Icesave samningarnir verði felldir á laugardaginn – og það er forvitnilegt að sjá hvernig leiðtogar stjórnmálaflokkanna munu höndla það.

Ég hef áður spá því að ríkisstjórnin muni lafa að minnsta kosti fram á haustið þrátt fyrir að neiið verði ofaná.

En fley hennar er orðið mjög laskað – það er til dæmis vandséð að eftir þetta muni hún geta komið í gegn nokkrum breytingum að ráði á fiskveiðistjórnuninni.

Ein spurningin er svo hvað við þurfum að rífast mikið meira um Icesave eftir atkvæðagreiðsluna – það er orðið hreint með ólíkindum hvað þessi litla þjóð hefur eytt miklum kröftum í þetta mál.

Minnir helst á Bunuelmynd sem heitir Engill útrýmingarinnar og fjallar um fólk sem fer í veislu en kemst ekki aftur þaðan út. Það er einhver óskilgreindur kraftur sem heldur þvi föstu.

Eins og stendur eru flestir ringlaðir, nema kannski þeir sem nærast á þessari umræðu. En kannski verður ekki mikið meira að tala um í bili þegar næsta vika rennur upp. Það verður forvitnilegt að sjá viðbrögð Breta og Hollendinga. En þá verður líklega runninn upp tími dómstólanna og sú vegferð getur orðið nokkuð löng og þrátt fyrir síbylju umræðunnar er erfitt að spá hvernig það endar.

Lífið mun halda áfram sinn vanagang, en það dofnar stöðugt yfir hugmyndum um nýtt Ísland sem var haldið á lofti eftir hrunið. Þær hafa flestar týnst í innbyrðis átökum. Það verður merkilegt rannsóknarefni fyrir sagnfræðinga hvernig málin þróuðust svona.
Hús byggð á fagurri hugsjón

Verkamannabústaðirnir gömlu við Hringbraut hafa verið friðaðir af menntamálaráðherra samkvæmt tilmælum húsfriðunarnefndar. Það er í raun sjálfsagt mál.

Ég er alinn upp þarna í grendinni og hefur alltaf þótt mjög vænt um þessi hús. Saga þeirra er mjög merkileg.

Þau voru reist samkvæmt hugsjónum sósíaldemókrata í kreppunni. Húsakostur alþýðu var þá ekki merkilegur. Fólk hírðist margt saman í kjöllurum – það var svo langt í frá að það teldust mannréttindi að hafa almennilegt húsnæði. Það voru fátækrahverfi í Reykjavík – hið versta var í Pólunum, þar sem nú er Valsvöllurinn, eins og Siguður A. Magnússon hefur lýst.

En í verkamannabústöðunum var rennandi vatn, hiti, baðkör og vatnssalerni. Þetta var hreinn lúxus, þótt núorðið þyki íbúðirnar ekki yfirmáta stórar.

Húsin voru líka hugsuð eins og heilt samfélag. Bak við þau eru garðar til að rækta, svæði fyrir börn til að leika sér – það er róluvöllur og svo var alls kyns þjónusta. Íbúarnir áttu að geta unað sér í hverfinu.

Á horninu á Hofsvallagötu var brauðbúð, þar við hliðina kjöt- og nýlenduvöruverslun og einu bili neðar var fiskbúð. Önnur búð var á horninu á Bræðraborgarstíg, ég man ekki betur en að þar hafi líka verið mjólkurbúð. Og svo var þarna mjög fjölsótt útibú frá Borgarbókasafninu.

Bak við þessi hús búa fallegar hugsjónir um gott líf fyrir alþýðufólk. Þau skipa merkilegan sess i sögu borgarinnar, byggingarsögulega eru þau líka merk því þarna komu að tveir helstu arkitektar Íslands, Guðjón Samúelsson og Gunnlaugur Halldórsson.

Verkamannabústaðirnir og róluvöllurinn sirka 1945. Ófáar kynslóðir barna hafa leikið sér þarna. Myndin er eftir Sigurhans Vigni og er úr Ljósmyndasafni Reykjavíkur. Ekki er enn búið að reisa styttuna af Héðni Valdimarssyni sem þarna stendur.
Gyrðir, Kristín Steins, Konrad Maurer og hjarta Akureyrar

Eins og áður er komið fram verður rætt við Gyrði Elíasson í Kiljunni í kvöld. Einnig verður sýndur bútur úr viðtali við Gyrði frá því í kringum 1990, það efni hefur aldrei verið sýnt.

Kristín Steinsdóttir rithöfundur kemur í þáttinn og segir frá hljóðdiskum sem eru komnir út með frásögnum hennar í Þýskalandi. Diskarnir eru gefnir út hjá forlagi sem nefnist Supposé og nefnast Lífið í fiskinum. Þeir hafa komist á metsölulista yfir hljóðdiska í Þýskalandi, en þetta er með eindæmum falleg og vönduð útgáfa.

Við förm í bókabúð Eymundsonar í Hafnarstrætinu á Akureyri en þetta er eitthvert flottasta verslunarhúsnæði á Íslandi, með risastórum gluggum sem vísa út á götuna, enda var þarna forðum tíð hið glæsilega verslunarhús Kaupfélags Eyfirðinga. Þarna má segja að hjartað í bæjarlífinu á Akureyri slái nú. Þarna eru ýmis merki um gömlu verslunina sem hafa verið að koma fram síðustu árin, eins og Sædís Hilmarsdóttir verslunarstjóri segir okkur frá.

Kolbrún og Páll fjalla um þrjár skáldsögur, þær eru: Sigurðar saga fóts eftir Bjarna Harðarson, Hringurinn lokast eftir Michael Ridpath og Maður í myrkri eftir Paul Auster.

En Bragi talar meðal annars um þann mikla merkismann Konrad Maurer.

Konrad Maurer var lögfræðingur og sagnfræðingur sem hafði óbilandi áhuga á Íslandi, ferðaðist hér um 1858 ritaði bók um það. Hann var sérfróður um stjórnskipan Íslands og veitti Jóni Sigurðssyni ýmis ráð í sjálfstæðisbaráttunni.
Tími ferminga

Einhvers staðar las ég að óhófið í kringum fermingar hefði minnkað eftir hrun.

Er það alveg víst?

Það dynja á manni auglýsingar þar sem fólk er hvatt til að gefa utanlandsferðir og flottar tölvur í fermingargjöf.

Hvað varð um svefnpokann, áttavitann og Passíusálmana?

Sá sem toppar allt er þó fjármálamaðurinn sem DV segir að láti Ara Eldjárn skemmta í fermingarveislunni hjá sér og Loga Bergmann sjá um veislustjórn.

Ég hef lengi haft þá kenningu að börn eigi ekki að fá neitt nema sálmabækur og trúarleg rit í fermingargjöf. Í mesta lagi góða klassíska bók. Þetta snýst jú allt um sáluhjálp og eflingu andans.
Jón Steinsson: Trjójuhestur

Jón Steinsson, hagfræðingur í Bandaríkjunum, skrifar á vef Pressunnar um sáttaboð Samtaka atvinnulífsins í sjávarútvegsmálum. Greinin hefst með svofelldum orðum:

„ Samtök atvinnulífsins hafa lagt fram „sáttatillögu“ í sjávarútvegi. Eins og allt annað sem kemur frá SA/LÍÚ er um Trójuhest að ræða. Þessi svokallaða „sáttatillaga“ þeirra gengur í rauninni út á það að breyta kerfinu þannig að auðveldara verði fyrir útgerðarmenn að hrifsa til sín enn stærri hluta af auðlindaarðinum. Það er með ólíkindum hvað SA/LÍÚ eru óforskammaðir að setja fram svona tillögu og kalla hana „sáttatillögu“.

Lykilatriðið í tillögu SA/LÍÚ er að veiðigjald miðist í framtíðinni við hagnað útgerðarinnar í stað þess að miðast við reiknaða framleigð hennar. Hugsunin á bak við þetta hjá SA/LÍÚ er að þá geta útgerðarmenn komist hjá því að greiða veiðigjaldið með því að skuldsetja fyrirtæki sín upp í topp.“
Actavis til Sviss

Hér er frétt sem fer furðu lágt.

Actavs, eitt stærsta fyrirtæki landsins, flytur höfuðstöðvar sínar til Sviss.

Ástæðan sem er gefin upp í fréttinni er að hér sé ekki nóg af hæfu starfsfólki.

Geta varla talist góð tiðindi.
Einkennileg framganga SA og ASÍ

Nokkur hneykslunaralda gengur yfir samfélagið vegna framgöngu Samtaka atvinnulífsins í kjaraviðræðum.

Samtökin eru á mjög skrítinni vegferð – og í sumum málum teyma þau á eftir sér Alþýðusamband Íslands.

SA vill fá að ráða því hvernig fólk greiðir atkvæði í Icesave, þeir vilja stjórna því hvernig atvinnulíf verður byggt upp hérna og þeir vilja líka ákveða hvernig fiskveiðistjórnun verður háttað.

Nýjasta útspilið er að gera ekki kjarasamninga nema kvóta sé úthlutað til 35 ára með sjálfvirku ákvæði um framlengingu.

Svo vilja samtökin helst ekki þurfa að bera neinn kostnað af kjarasamningum, heldur reyna að demba því öllu á ríkisvaldið sem á koma með nógu veglega „pakka“ til að leysa kjaraviðræðurnar.

Þarna er virðist verkalýðshreyfingin vera fullkomlega samstíga

Ein krafa ASÍ var svo að ríkið færi að greiða fé til að bæta upp tap lífeyrissjóða sem töpuðu í bankahruninu.

Það er hins vegar ljóst, og lýsir því hvernig umræðunni er háttað í samfélaginu, að ýmsir sem hneykslast á yfirlýsingum SA vegna Icesave munu ekki verða hneykslaðir á framgöngu samtakanna varðandi stjórnun fiskveiða – og öfugt!

Svo dregur hver sinn vagn.
Þungir dagar

Það er ákveðin hreyfing í þá átt þessa vikuna að láta Icesave kosninguna snúast um ríkisstjórnina. Hjá sumum sem taka þátt í umræðunni er aðalmarkmiðið að fella hana – Bjarna Benediktssyni hefur verið legið á hálsi fyrir að samþykkja Icesave og hlaupa þannig undir bagga með stjórninni. Styrmir kvartaði undan því að hann hefði eyðilagt vígstöðu Sjálfstæðisflokksins.

Umræðan um Icesave verður ógeðfelldari með hverjum klukkutímanum sem líður. Sjónvarpið er að reyna að andæfa með því að halda uppi málefnalegri umfjöllun um kosninguna og samninginn. Sumir fjölmiðlar eru hins vegar farnir af hjörunum og það er varla hægt að skoða bloggsíður eða Facebook. Við þurfum að pæla lengi í því á eftir, hvernig sem málið fer, hvernig þjóðaratkvæðagreiðsla af þessu tagi er að virka. Jú, þetta er lýðræðislegt, en um leið bæði slítandi og niðurdrepandi. Margt fólk sem ég hitti þessa dagana er ringlað og dapurt.

En aftur að ríkisstjórninni. Það eru uppi vangaveltur um að hún fari frá ef neiið verður ofan á í kosningunni. Það yrði þvert á yfirlýsingar margra ráðherra sem hafa fullyrt að þetta snúist ekki um stjórnina. Það kæmi semsagt á óvart. Stjórnin yrði hins vegar enn veiklaðri en hún ef þessi yrði niðurstaðan. Að líkindum mun hún samt sitja áfram, að minnsta kosti fram á haust – það gæti verið að hún gæti talið það nokkurn sigur fyrir sig ef kjarasamningar klárast. Hún hefur þó varla bolmagn til að koma í gegn erfiðum málum eins og breytingum á fiskveiðistjórnunarkerfinu, þær munu líklega bíða eða detta endanlega upp fyrir.

Því skal spáð að pólitíkin fari fremur snemma í sumarfrí þetta árið. Margir verða uppgefnir eftir Icesave-rimmuna. Fæsta langar í miklil vígaferli eftir það. Þeir sem bíða lægri hlut munu sleikja sárin um hríð. Það mun koma í ljós hverjar afleiðngarnar af neii eða jái verða – í raun getur enginn lýst yfir sigri strax. Endanlegur dómur liggur í framtíðinni – kannski gæti líka komið á daginn að það sé alltof mikið fár í kringum þetta eina mál.

Annað sem verður pælt í er staða Bjarna Benediktssonar. Það er ljóst að hann hefur meginþorra áhrifamanna í Sjálfstæðisflokknum með sér. Meira að segja Halldór Blönda hefur snúið bakinu við sínu gamla átrúnaðargoði, Hannesarjafnanum. En það yrði talsvert áfall fyrir Bjarna ef neiið yrði ofan á, þvert á afstöðu hans. Þá myndu vakna alvarlegar spurningar um hvaða stjórn hann hafi á flokknum – og hvort hann sé ekki dæmdur til að klofna.
N1 þrot

Markaðsstrategía N1 var einföld á góðærisskeiðinu. Kaupa allt sem hreyfist. Verkstæði, sjoppur og smurstöðvar. Á sama tíma var stofnað til mikilla skulda.

Víða hafði þetta í för með sér að þjónusta varð verri og einhæfari. Þetta var tilraun fyrirtækis til að gína yfir markaðnum.

Þetta entist fram yfir hrun. 2009 var forstjóri N1 valinn markaðsmaður ársins.

Nú er fyrirtækið komið í hendurnar á lánadrottnum sínum eins og viðbúið var. Skuldirnar voru svo miklar að það var ekki hægt að brúa þær með bensínsölu og dýrum sjoppuvarningi.

En N1 heldur sjálfsagt sínu striki þótt það fari í þrot – plus ça change, plus cest la même chose.
Á móti elítunni

Icesave umræðan er farin að taka á sig ýmsar myndir nú síðustu vikuna fyrir kosningar og sumar nokkuð fáránlegar. Seinna verður þetta kannski stúdía í því hvernig samfélag fer af hjörunum.

Eitt sem nú heyrist út um allt er að það sé einhvers konar elíta sem vilji samþykkja Icesave – sjálfsagt vegna þess að það sé henni í hag, en ekki íslenskri alþýðu.

Þetta er alþekkt aðferð úr pópúlískum áróðri – að ala á óvild í garð forréttindafólks og menntamanna. Virkar vel – en er kannski alveg mátulega málefnalegt. Hefur verið notað alveg frá tíma Grikkja og Rómverja. Júlíus Sesar þótti til dæmis ansi flinkur í þessu.

Meðal þeirra sem eru farnir að beita þessu mælskubragði eru alþýðumenn eins og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, Björn Bjarnason, Styrmir Gunnarsson og Davið Oddsson.
Icesave og lánshæfismatið

Hjá okkur á Íslandi virðist vera útbreidd skoðun að ekkert sé að marka matsfyrirtækin Moody's. Fitch og Standard & Poor's. Að þetta séu hálfgerðir aular.

Vissulega eru þessi fyrirtæki langt í frá að vera alvitur og jú, þau höfðu rangt fyrir sér í aðdraganda bankakreppunnar. Þeir sem starfa hjá þessum fyrirtækjum eru örugglega ekki jafn klárir og þeir halda – sjálfur hef ég hitt þá nokkra. Þeir koma stundum til Íslands til að rannsaka málin.

Staðreyndin er nú samt sú að markaðurinn fer eftir mati þessara fyrirtækja, hvort sem okkur líkar það betur og verr. Við höfum verið að heyra það í vetur hvílíkt áfall það er fyrir þjóðir eins og Grikkland, Írland og Portúgal þegar lánshæfismat þeirra er lækkað.

Það þýðir að það verður dýrara að taka lán, lán sem þegar hafa verið tekin geta líka orðið dýrari – aðgangur að lánsfé verður líka verri.

Hvort sem okkur líkar betur eða verr.

Hér er skjal frá Moody's þar sem segir að úrslitin í Icesave atkvæðagreiðslunni muni líklega hafa áhrif á lánshæfismat Íslands.

Á skjalinu er líka að finna nöfn, tölvupóst og símanúmer þeirra sem sömdu skýrsluna, þannig að þeir sem eru ekki sammála geta kvartað.

En stutta útgáfan er svona, lengri útgáfuna má finna með því að smella hérna:

„Moodys sovereign bond ratings for Iceland (Baa3, negative outlook) will be affected by the outcome of the countrys forthcoming referendum on the revised agreement to resolve the dispute over the Icesave offshore bank deposit scheme. In the event that the agreement is approved by Icelands electorate, we would likely change the outlook on the governments current Baa3 ratings to stable from negative. If the agreement is rejected, we would likely downgrade Icelands ratings to Ba1 or below, given the negative repercussions that would follow for the countrys economic and financial normalisation.“
Gyrðir fimmtugur í Kiljunni – og gamalt óbirt viðtal við hann

Einn besti rithöfundur Íslands, Gyrðir Elíasson, er fimmtugur í dag.

Það er eiginlega skrítið til þess að hugsa – mér hefur alltaf fundist eitthvað ungt og tært við verkin hans Gyrðis. Hann byrjaði mjög ungur að gefa út, komst fljótt í hóp viðurkenndra rithöfunda, og hefur verið mjög afkastamikill.

Síðustu árin hafa verið mjög frjó hjá Gyði með verkum eins og nóvellunni Sandárbókinni, smásagnasafninu Milli trjánna og ljóðabókinni sem nefnist Nokkur almenn orð um kulnun sólar.

Tunglið braust inn í húsið er nýtt safn með ljóðaþýðingum eftir Gyrði sem er að koma út þessa dagana.

Ég er mjög ánægður með að Gyrðir skuli vera í viðtali í Kiljunni á miðvikudagskvöldið. Hann hefur ekki verið í mörgum sjónvarpsviðtölum um dagana. Við fórum heim til Gyrðis, í vinnustofu undir súð á heimili sem er fullt af bókum.

Þess má svo geta að í þættinum verður líka sýnt brot úr gömlu viðtali við Gyrði. Þetta viðtal tók ég fyrir sjónvarpsþátt sem var í vinnslu í kringum 1990. Hann var ætlaður fyrir Norðurlandamarkað og átti að fjalla um íslenskar samtímabókmenntir. Viðtalið við Gyrði var tekið á Akranesi þar sem hann bjó á þeim árum. Þetta efni hefur aldrei verið sýnt.

Myndin er fengin af vef Uppheima, forlagsins sem hefur gefið út síðustu bækur Gyrðis. Sú hugsun læðist að manni að þjóð sem er að fara af hjörunum vegna Icesave hefði gott af því að glugga í verk Gyrðis.
Skrítinn dómur

Fólk sem er í stjórnmálum verður að sætta sig við harða gagnrýni, það er partur af starfinu. Hún getur verið ósanngjörn og rætin og þarf ekki alltaf að vera hundrað prósent rétt. Svoleiðis er það bara. Svona virkar lýðræðið – og það er betra að hafa samfélag þar sem er gagnrýnt of mikið en þar sem þaggað er niðri í gagnrýnisröddum. Um það má fræðast með því að lesa til dæmis heimspekinginn Karl Popper.

Héraðsdómur Reykjaness kvað í dag upp dóm þar sem Þórarinn Ævarsson þarf að greiða Gunnari Birgissyni, fyrrverandi bæjarstjóra í Kópavogi ,miskabætur vegna ummæla sem hann lét falla um hann í blaðagrein. Þeir Gunnar og Þórarinn eru flokksfélagar og það er vitað að Þórarni hefur verið mjög uppsigað við Gunnar. En það breytir því ekki að hann er í fullum rétti að hafa þá skoðun og setja hana fram að Gunnar sé vondur, spilltur og óhæfur stjórnmálamaður – eða það skyldi maður halda.

Dómurinn er reyndar mjög skrítinn vegna þess að einungis er sakfellt fyrir tvö ummæli, en ekki er sakfellt fyrir önnur ummæli sem beinast algjörlega í sömu átt eða eins og lesa má hér. Það er einungis sakfellt fyrir ummæli B og C.

A. „[…] sem er fylgifiskur nýjasta hneykslisins sem þú hefur náð að draga flokkinn inn í […]“

B. „[…] nú eða kenna embættismönnum, sem n.b. hafa verið handvaldir af þér, um ástand mála.“

C. „[…] ert orðinn holdgervingur spillingar og valdhroka.“

D. „[…] Þú hefur skarað eld að eigin köku og hyglað ættmennum með eignarhlut þínum í Klæðningu og með óafsakanlegum viðskiptum við fyrirtæki dóttur þinnar.“

E. „[…] beitt þér fyrir hönd þröngs hóps verktaka og lóðareigenda sem ætluðu að græða ótæpilega á lóðabraski […].“
Línurnar skýrast

Helgi Seljan vinur minn setti þessa stöðu inn á Fésbókarsiðu sína:

„Línur eru teknar að skýrast í Icesave. Valið er einfalt: Hvort viljum senda börnin okkar í ánauð í breskar kolanámur eða láta hákarla éta þau?“
Viðtalið við Buchheit

Hér er ítarlegt viðtal við Lee Buchheit í Silfrinu í gær.

Smellið hérna til að horfa.
Vigdís og sjónvarps-Frakkinn

Ég ræddi hér um daginn um frönskukennsluþætti sem Vigdís Finnbogadóttir hefði stjórnað í sjónvarpinu.

Vigdís varð landsfræg vegna þessara þátta.

Ég nefndi að með Vigdísi hefði verið Frakki sem hét Gérard – en ég var ekki viss um hvaða Gérard.

Þóttist þó vita að það hefði verið hvorugur Gérardanna, þeirra miklu höfuðsnillinga sem hafa öðrum fremur flutt franska tungu hingað upp á skerið.

Semsagt hvorki Gérard Chinotti né Gérard Lemarquis.

Nú er fenginn botn í málið. Ég fékk ábendingu um að þessi sjónvarps-Frakki hefði verið Gérard Vautey sem dvaldi á Íslandi í kringum 1970, var í Háskólanum og fór líka í síld.

Samkvæmt upplýsingum á netinu er Gérard Vautey búsettur í Auvergne héraði í Frakklandi.
Icesavesveiflur

Kona nokkur sagði mér að hún ætlaði að fara að kjósa um Icesave strax á morgun – hún væri nefnilega svo hrædd við að skipta um skoðun.

Í gær hélt ég að jáið myndi vinna, í dag hallast ég frekar eð því að neiið vinni – ég veit ekki hver staðan verður á morgun.

Ég frétti af fjölskylduboði í gær sem hefði leysts upp vegna deila um Icesave. Eftir klukkutíma þref gáfust veislugestir upp.

Ég held að býsna margir sveiflist til og frá. Einhverjir hafa gengið út frá því sem vísu að nei-sinnar skili sér betur á kjörstað en þeir sem ætla að segja já. Ég er ekki viss um að það sé endilega rétt.
Úr böndunum?

Maður er alltaf að bíða eftir því að umræðan fyrir Icesave atkvæðagreiðsluna fari úr böndunum, leiðist út í algjört rugl.

Það gæti verið að gerast.

Annars vegar með hákárlsauglýsingunni sem hefur birst í blöðum og virkar alveg öfugt á mann. Hún er frá já-hópnum – en gæti alveg eins verið frá hinum.

Önnur auglýsing sem sumir segja að hafi öfug áhrif er af tuttugu fyrrverandi ráðherrum sem ætla að segja já. Hún er þó líklega aðallega beint að kjósendum innan Sjálfstæðsflokks og Framsóknarflokks, og gæti virkað þar.

Svo er það eftirfarandi auglýsing sem er ku vera farin að hljóma í útvarpinu:

„Samkvæmt annálaskrifum voru íslensk börn seld í ánauð til námuvinnu á Bretlandseyjum á fimmtándu öld. Það er engin ástæða til að endurtaka áþekka framkomu vegna börnum framtíðar. Þessvegna segi ég nei við Icesave.“
Silfrið í dag

Lee Buchheit, aðalsamningamaður Íslands í Icesavedeilunni, verður gestur í Silfri Egils í dag.

Aðrir gestir í þættinum eru Dóra Sif Tynes, Reimar Pétursson. Lára Hanna Einarsdóttir, Pétur H. Blöndal, Jón Þórisson og Magnús Halldórsson.
Kröftug ritdeila

Nú er aldeilis farið að færast fjör í ritdeilu Jóhanns Haukssonar og Hannesar Hólmsteins Gissurarsonar.

Hannes skrifar að Jóhann sé illkvittinn og heimskur,hann er á gamalkunnum slóðum og líka farinn að nota uppnefni.

En Jóhann svarar að nú sé svo illa komið fyrir Hannesi að meira að segja Tryggvi Þór Herbertsson hafi yfirgefið hann.

Maður bíður í ofvæni eftir næsta skammti, þetta eru ekki menn sem lúffa svona þegjandi og hljóðalaust.