arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Afríkustrendur: Heimamenn veiða fisk sem erlendir flotar veiddu áður

Hér er nýlegt myndband frá Greenpeace sem fjallar um fiskveiðar við strönd Senegal í Vestur-Afríku.

Fiskveiðar eru mjög mikilvægar þarna, fjöldi manna vinnur við þær og þær eru mikil uppspretta næringar.

Fiskveiðar heimamanna voru orðnar mjög lélegar en hafa tekið vel við sér, aflinn er betri og fiskurinn stærri – eftir að stórvirkir erlendir togarar voru reknir frá ströndum Senegals.

Íslendingar eru meðal þeirra sem hafa stunda þessar veiðar – sem hafa rænt lífsviðurværi fátæks fólks. Þetta er landhelgisbarátta þessa fólks – og þar eru Íslendingar í hlutverki þrjótanna.

http://www.youtube.com/user/GreenpeaceVideo?feature=CAQQwRs%3D
Sama gamla flækjustigið

Ingimar Karl Helgason hefur dregið saman ýmislegt forvitnilegt varðandi fyrirtæki sem tengjast Jóni Ásgeiri Jóhannssyni og hans fólki.

Í dag upplýsir hann á vef Smugunnar að eignarhaldið á 365 miðlum og Iceland Express tengist í gegnum félag sem heitir Moon Capital í Lúxemburg.

Þarna eru Pálmi Haraldsson og Jón Ásgeir semsagt enn að bralla saman.

Innst í netinu er félag sem kallast Moon Capital og er skráð í Luxembourg.

Þarna er líka Jóhannes, faðir Jóns Ásgeirs, hlutur í SMS verslanakeðjunni í Færeyjum – sem var sagður vera í eigu hans – var í raun eigu félags sem nefndist Apogee og var 100 prósent í eigu Moon Capital – líkt og má sjá hérna.

Þessi hlutur breyttist svo í verslunina Iceland á Íslandi – þar sem Jóhannes er andlitið út á við.
Allt á fleygiferð í Framsókn

Það er merkilegt að Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og Höskuldur Þórhallsson skuli ekki geta komið sér saman um hvort Sigmundur hafi látið Höskuld vita að hann væri á leið í framboð í Norðausturkjördæmi.

Hver sem skýringin er, þá gerist þetta allt mjög hratt.

Birkir Jón hættir fyrir norðan, Sigmundur og Höskuldur tilkynna framboð þar, Siv hættir í Kraganum og Eygló tilkynnir framboð þar – og svo segir Sigmundur að áhugavert fólk sé á leiðinni í framboð fyrir flokkinn í Reykjavík.

Það verður forvitnilegt að sjá úr hvaða átt þeir frambjóðendur koma – verður það prúðir miðjumenn eða fólk sem hefur tilhneigingu til upphlaupa?

En Framsókn má eiga að hún er búin að losa sig við alla þá sem voru á þingi fyrir flokkinn fyrir hrun og höfðu einhver áhrif. Það er meira en aðrir flokkar geta sagt.

En atburðirnir fyrir norðan eru frekar pínlegir. Það er rétt að þarna er helsta vígi flokksins. Enginn skilur Framsókn nema hann átti sig á hvað hún stendur djúpum rótum fyrir norðan og austan. Þar hefur flokkurinn stundum náð því að vera raunveruleg fjöldahreyfing – meðan hann hefur verið að ströggla við að ná inn fulltrúum í höfuðborginni.

Höskuldur Þórhallsson er leiðtogi flokksins á Akureyri, í höfuðstað Norðurlands. Hann er alinn þar upp, pabbi hans var vinsæll prestur í Akureyrarkirkju, honum fannst að sinn tími væri kominn að leiða flokkinn í kjördæminu – og lái honum hver sem vill. Nú segist hann ætla að berjast við flokksformanninn um fyrsta sætið – það gæti orðið harður slagur.
Framfarir

Óræk vísbending um að við lifum betri tíma en forfeður okkar og formæður. Allir deyja víst, en við lifum lengur og betur – og sem betur fer er búið að útrýma fjölda sjúkdóma sem þarna eru nefndir.
Landvinningar Kínverja

Hér er viðtal úr Silfri Egils frá því í gær.

Viðmælandinn er Juan Pablo Cardenal, spænskur blaðamaður, höfundur bókar sem nefnist Hinir þöglu landvinningar Kínverja. Hann er ómyrkur í máli um það sem hann nefnir heimsyfirráðastefnu Kína.
Þið stjórnið ekki landinu, plebbarnir ykkar

Áður en David Cameron tók við í Bretlandi las ég skemmtilega bók sem kallast Waiting for the Etonians. Hún er eftir þann ofurskarpa blaðamann Nick Cohen, og segir þá furðulegu sögu að á tíma efnahagskreppu var að komast til valda hópur manna sem var menntaður í einkaskólum yfirstéttarinnar – eins og Eton.

Þessu hefur nýlega verið lýst með öðrum hætti. Þar er sagt að The Drones séu við völd í Bretlandi. Drones er klúbburinn þar sem Bertie Wooster, sögupersóna P.G. Wodehouse, er meðlimur ásamt fleiri yfirstéttardrengjum.

Nú er einn þeirra í vandræðum. Hann er reyndar ekki menntaður í Eton, heldur skóla sem nefnist Rugby. Þetta er Andrew Mitchell, sem David Cameron gerði að þingflokksformanni Íhaldsmanna ( chief whip) eftir breytingar á stjórninni nýskeð.

Mitchell var á hjóli og lögreglumenn vildu ekki hleypa honum út um hlið við Downingstræti 10.

Hann brást ókvæða við, samkvæmt lögreglumönnunum hreytti hann út úr sér:

„Best learn your fucking place. You don't run this fucking government. You fucking plebs.“

Það þykir ekki gott að kalla lögreglumenn plebba og segja að þeir þekki ekki sinn stað í tilverunni – sérstaklega ekki ef maður er valdamikill yfirstéttarmaður í landi sem er haldið ofurnæmi gagnvart stéttaskiptingu.

Mitchell hefur þrætt fyrir að hafa sagt þetta, en almenningsálitið og fjölmiðlarnir hallast að því að trúa lögreglumönnunum – þessi orð eru meira að segja komin í skýrslu um atvikið.

Margir telja að Cameron eigi engra annarra kosta völ en að reka hinn snobbaða og hrokafulla yfirstéttarmann.
Dauði stríðsbókahöfundar

Maður gleypti í sig bækur Sven Hassel á bókasöfnum, með persónunum Lilla, Porta, Legíóneranum, Gamlingjanum og Sven, sá síðasttaldi var einhvers konar útgáfa af honum sjálfum. Á þeim árum var ekki um það að ræða að maður eignaðist svona bækur, maður fékk þær á söfnum.

Bækurnar hétu nöfnum eins og Hersveit hinna fordæmdu, Dauðinn á skriðbeltum – ég hætti að fylgjast með þegar Monte Cassino kom út. Það var snemma á áttunda áratugnum, ég datt semsagt snemma úr lesendahópnum.

Maður var svosem ekkert að pæla í því þá, það var sama hvaðan gott kom, en Hassel var víst danskur – og hafði barist með Þjóðverjum í stríðinu. Bækurnar gerðust í þýskri refsiherdeild og þær voru miklu hrjúfari og ofbeldisfyllri en stöffið eftir Alistair MacLean sem var selt í bílförmum til jólagjafa.

Maður var ekki viss um að maður mætti lesa þetta – vildi helst ekki að foreldrarnir kæmust á snoðir um hvað stæði í þessum bókum. Þetta var heldur nöturleg sýn á lífið, bækurnar voru fullar af morðingjum og illþýði – það örlaði á gæsku og hetjulund en slíkt átti frekar undir högg að sækja.

Það svo verið deilt um hvað Hassel upplifði af þessu sjálfur, það hefur verið sagt að hann hafi verið lygalaupur sem skáldaði þetta allt upp eða heyrði það frá dönskum SS-mönnum sem hann kynntist – hann hafi eytt stríðsárunum í Danmörku. En menn hafa samt velt því mikir sér hverjar af persónum hans séu raunverulegar – það má sjá á internetinu.

En nú er Hassel dáinn, í hárri elli, hann fæddist 1917 og dó í fyrradag á Spáni, en þar hafði hann búið lengi. Það er sagt að bækur hans hafi selst í meira en 50 milljónum eintaka.

Það er sagt að bækur Hassels hafi selst í meira en 50 milljónum eintaka.
Karlinn á kassanum

Þessari ljósmynd skaut upp á Facebook-síðu sem nefnist Gamlar ljósmyndir.

Hún er af prédikaranum Sigurði Sveinbjörnssyni þar sem hann stendur á Lækjartorgi og flytur eldlega ræðu, eins og hans var von og vísa.

Sigurður var stundum kallaður „Karlinn á kassanum, hann boðaði trú á torginu um langt árabil.

Myndin er sennilega tekin á fimmta áratugnum, hann er ansi fínn í tauinu karlinn, með hatt og í burstuðum skóm. Ég sé ekki hvað stendur á hinum stæðilega trékassa, en á klukkunni er auglýsing þar sem stendur „Persil í allan þvott“.

Myndin höfðar nokkuð mikið til mín sökum þess að Sigurður bjó í húsinu þar sem ég ólst upp á Ásvallagötu. Vistarvera hans þar var risherbergi sem afi minn leigði honum.

Karlinn er minnisstæður, hann var orðinn mjög fótfúinn, og sérstaklega man ég eftir því þegar hann var fluttur burt í sjúkrabíl. Ég held ég hafi ekki séð hann aftur eftir það. Hann dó 1967.

Sigurður firrtist nokkuð við þegar ég var skírður Egill. Honum fannst það vera heiðið nafn og því ótækt. Vildi heldur að ég héti Ólafur Helgi – eins og dýrlingurinn.
Heimsyfirráð Kínverja, ferðir Harðar Torfa, gjaldmiðilsmál í Silfri

Mjög áhugaverður sérfræðingur um Kína verður gestur í Silfri Egils á sunnudag. Hann nefnist Juan Pablo Cardenal, er blaðamaður frá Spáni og hefur lengi starfað í Peking, Shanghai og Hong Kong.

Cardenal er ómyrkur í máli um áform Kínverja – hann telur að þeir séu reknir áfram af mikilli þörf eftir orku og auðlindum, það sé í raun ekki fjarri að tala um heimsyfirráðastefnu í því sambandi.

Cardenal er ásamt Heriberto Araujo höfundur bókar um Kína sem nefnist La silenciosa conquista China, eða Hinir þöglu landvinningar Kínverja.

Sú bók einblínir á Afríku, Asíu og Suður-Ameríku, en nú eru þeir að vinna að bók sem fjallar um umsvif Kínverja í Bandaríkjunum og Evrópu.

Hér er merkileg röð ljósmynda sem þeir Cardenal og Araujo hafa tekið af umsvifum Kínverja víða um heim undir heitinu China International.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna Hörð Torfason, en fáir vita að Hörður hefur verið á stanslausum ferðalögum síðan í Búsáhaldabyltingunni – hvað er það sem fólk vill heyra frá Íslandi, hvaðan kemur þessi áhugi, og hvers hefur Hörður orðið vísari á ferðum sínum?

Við ræðum einnig um gjaldmiðilsmál með Illuga Gunnarssyni, Lilju Mósesdóttur og Árna Pál Árnason og tökum stöðu á Icesave réttarhöldunum með Eiríki Svavarssyni úr InDefence hópnum.
Allt á fullu í framboðsmálum Framsóknar

Það er mikið að gerast í framboðsmálunum hjá Framsókn.

Birkir Jón Jónsson er að hætta – hann er einn af þeim þingmönnum sem flestir kunna vel við. Frekar maður sátta en hitt.

Það er ekki dagur liðinn frá því Höskuldur Þórhallsson segist vilja fyrsta sætið í Norðausturkjördæmi þangað til kemur í ljós að formaðurinn Sigmundur Davíð Gunnlaugsson ætlar að stefna á það sæti.

Þá losnar fyrsta sætið í Reykjavík norður – Jónína Ben gæti tekið það. Vigdís Hauksdóttir er fyrir í Reykjavík suður.

Gunnar Bragi Sveinsson og Ásmundur Einar Daðason ætla sér báðir sæti á listanum í Norðvesturkjördæmi.

Þar glittir reyndar í mann sem gæti velgt þeim undir uggum. Þetta er Vilhjálmur Birgisson, verkalýðsforingi frá Akranesi, hann talaði á fundi hjá Framsókn í dag og í frásögn af honum segir að honum hafi verið „klappað lof í lófa“ þegar hann sagði að hann vildi “ að í framtíðinni yrði þess minnst að verðtrygging hefði verið afnumin með „Sigmundarlögum“ árið 2013″.

Í Suðurkjördæmi hafa svo verðið uppi raddir um endurkomu Guðna Ágústssonar. Þar er fyrir Sigurður Ingi Jóhannsson, sem þykir ekki sérlega öflugur, og Eygló Harðardóttir – en hún hefur leyft sér að hafa sjálfstæðar skoðanir á ýmsum málum.

Það er svo spurning hvað Siv Friðleifsdóttir gerir í Kraganum. Siv er ekki öldruð kona, aðeins fimmtug, en hefur verið á Alþingi í sautján ár. Hún hefur verið mjög á skjön við forystu flokksins í ýmsum málum og víst er að ýmsum þar þætti ágætt að losna við hana.
Höfundar Svörtu bókarinnar um kommúnismann og Stasilands

Ég er einn þeirra sem legg orð í belg á ráðstefnu sem fer fram í Öskju í dag. Ráðstefnan ber yfirskriftina Evrópa fórnarlambanna: Kommúnisminn í sögulegu ljósi.

Tveir gestir á ráðstefnunni vekja einkum athygli mína, annar er franski sagnfræðingurinn Stéphane Courtois, en hann var aðalritstjóri Svörtu bókarinnar um kommúnismann sem kom út í Frakklandi 1997 og vakti miklar deilur.

Höfundar bókarinnar reyna að gera nokkuð nákvæma grein fyrir glæpum kommúnismans – og freista þess að kasta tölu á hversu mörg mannslíf hann kostaði. Það er náttúrlega ekki einfalt reikningsdæmi, en talan er í kringum 100 milljónir manna.

Annar gestur er ástralski rithöfundurinn Anna Funder. Hún er höfundur frægrar bókar sem nefnist Stasiland. Bókin fjallar um lífið í Austur-Þýskalandi á tíma kommúnismans þar – sem stundum var nefndur í háði marxismus-senilismus.

Núorðið finnst manni Þýska alþýðulýðveldið vera hjákátlegt lítið ríki, en auðvitað var það dauðans alvara fyrir íbúana sem bjuggu undir stanslausu eftirliti og áreiti frá öryggislögreglunni Stasi.

Mitt hlutverk á þessari ráðstefnu er örlítið, en þessir tveir höfundar eru ágætur félagsskapur enda las ég báðar ofantaldar bækur stuttu eftir að þær komu út.

Stéphane Courtois.
Gráðuga Píratastúlkan

Píratahreyfingin er stjórnmálaafl sem hefur aðallega náð árangri í Þýskalandi.

Fylgismenn Pírata eru upp til hópa ungir karlmenn sem eyða óhóflega miklum tíma framan við tölvur og er illa við að borga fyrir efni sem þeir sækja þangað.

Meðal annars þess vegna eru þeir mjög á móti höfundarrétti.

Af þessum sökum eru rithöfundar, tónlistarmenn og kvikmyndagerðarmenn lítt hrifnir af Pírötum – að minnsta kosti þeir listamenn sem hafa náð svo langt að vera farnir að hafa tekjur af list sinni. Þeir jafna Pírötunum við ótínda þjófa.

Þessu er svarað á ýmsan hátt af Pírötum, til dæmis las ég eftirfarandi orð á vef eins helsta íslenska Píratans um daginn, þarna var verið að deila um síður á netinu þar sem er hægt að sækja sér ýmislegt höfundarréttarvarið efni:

„Þeir hefði ekki átt að vera fundnir sekir um höfundaréttarbrot. Hugsanlega ef það er til eitthvað sem heitir „að greiða leið fyrir höfundaréttarbrot“, en þá ættu allir höfundar verka að vera dæmdir á sömu nótum – það er enginn sem greiðir leið fyrir höfundaréttarbrot jafn mikið og þeir sem gera það mögulegt með sköpun sinni.“

Nú ber svo við í Þýskalandi að allt er upp í loft hjá Pírötum.

Julia Schramm er einn helsti talsmaður Pírataflokksins. Hún er orðin þekkt í Þýskalandi og hefur skrifað bók sem nefnist Klick mich – Bekentnisse einer Internet Exibitionistin.

Bókin hefur selst vel – og nú er farið að verða vart við sjóræningjaútgáfur af henni á netinu. Útgefandi Schramm brást við með með því að hóta lögfræðingum og loka fyrir dreifingu hennar á netinu. Útgáfufélagið er dótturfyrirtæki hins bandaríska Random House.

Schramm hefur mikið talað gegn höfundarrétti, og nú er hún ásökuð um tvöfeldni. Hún er sögð hafa fengið 100 þúsund evrur í fyrirframgreiðslu fyrir bókina.

Á vefsíðum þar sem píratar halda sig hefur hún verið sökuð um að vera „peningasjúk“ og „auðvaldsdrusla“ – en sjálft sorpblaðið Bild sá færi á að hjóla í hana og kallar hana Die Gierige Piratin – gráðugu Píratastúlkuna.
Nokkuð einstætt

Það verður forvitnilegt að sjá hvað Jón Steinar Gunnlaugsson skrifar um mál Baldurs Guðlaugssonar.

En ætli það sé ekki nánast einsdæmi að dómari sem situr í Hæstarétti sé að fást við að skrifa grein þar sem hann sakar meðdómendur sína í réttinum um að hafa framið „dómsmorð“.

Á gömlum vini sínum?
Nýjar þýskar erkitýpur

Guardian er að birta greinaflokk um Þýskaland þessa dagana – Ríkið sem varð óvart stórveldi, er yfirskrift greinaflokksins.

Í einni greininni eru skilgreindar nokkrar athyglisverðar erkitýpur í þýsku samfélagi – nýjar steríótýpur, eins og segir.

Ég verð að segja að mér finnst „Reiði borgarinn“ eða Der Wutbürger einna athyglisverðastur.

Þetta er eldra fólk sem er virkilega reitt, finnst samfélagið vera að þróast á ómögulegan hátt, hefur áhyggjur af eftirlaununum sínu, af innflytjendum og spilltum stjórnmálamönnum. Tuðar yfir lötum Grikkjum.

Ég er ekki frá því að þessa týpu megi líka finna hér á Íslandi, heitið Wutburger er ansi gott. Það mætti kannsi auglýsa eftir góðri íslenskun.

Önnur týpa sem er nefnd eru Píratakjósendurnir, þeir geta til dæmis verið Sozialromantiker eða Leistungsverweigerer, sósíal-rómantíkerar eða fólk sem er ósýnt um að komast áfram í lífinu. Hinn dæmigerði Píratakjósandi er karlmaður á aldrinum 18-29 ára, þokkalega vel menntaður, hann hefur eytt stórum hluta ævi sinnar við tölvu, en hann er líklega atvinnulaus að miklu leyti og nýtur einhvers fjárstuðnings að heiman – til dæmis til að borga leiguna.

Þriðja týpan sem má nefna eru Öko-góðborgarar. Þetta er fólk sem hefur góða vinnu og góð laun, en kýs að búa í gömlum hverfum í uppgerðum húsum. Það verslar í lífrænum búðum – þar sem verðlag er dýrt – það tekur þátt í neyslusamfélaginu, eyðir vissulega peningum, en vandar sig við að velja og hafna. Það flokkar rusl og veltir fyrir sér endurnýjanlegum orkugjöfum, en róttæknin nær ekki mikið lengra en þangað.
Mögnuð hárgreiðsla íslenskra kvenna

Þessa stórkostlegu ljósmynd af hárgreiðslu íslenskra kvenna er að finna í bók um íslenska þjóðbúninginn sem Hildur Hermóðsdóttir hefur tekið saman og Salka gefur út.

Þetta hefur útheimt mikla hárhirðu hjá þessum formæðrum okkar.

Stundum er sagt að mynd segi meira en þúsund orð – sú er svo sannarlega raunin í þessu tilviki.
Rannsókn sýnir hættu vegna erfðabreytts maís

Það hafa geisað miklar deilur um mögulega skaðsemi erfðabreyttra matvæla. Deilurnar hafa verið á nokkrum plönum, það er deilt um skaðsemina fyrir heilsu manna, um áhrif á náttúruna og um félagsleg áhrif – til dæmis þegar stórfyrirtæki eru að leggja undir sig landbúnaðinn í heiminum með einkarétt á sáðkorni að vopni. Það er hinn illa þokkaði auðhringur Monsanto sem hefur einkaleyfi bæði á maísnum og illgresiseyðinum.

Í gær var birt rannsókn sem þykir marka nokkur tímamót. Í henni er sýnt fram á eitrunaráhrif af erfðabreyttum maís og illgresiseyðinum Roundup, en maísinn erfðabreytti er ónæmur fyrir honum – og því er þetta tvennt gjarnan notað saman.

Þetta eru ekki síst mikil tíðindi vegna þess að erfðabreyttur maís er geysimikið notaður í matvælaiðnaði, allt að 80 prósent unninna matvæla í Bandaríkjunum innihalda hann.

Rannsóknin birtist í vísindatímaritinu Food and Toxicology, en hér er frásögn af henni í tímaritinu The Grocer. Þar segir:

„The worlds best-selling weedkiller, and a genetically modified maize resistant to it, can cause tumours, multiple organ damage and lead to premature death, new research published today reveals.“

Hér má líka benda á grein sem Oddný Anna Björnsdóttir skrifaði á vef mbl.is í gær. Þar er líka að finna ýmislegt ítarefni.
Berlínarfílharmónían í Hörpu

Á vef Hörpu má lesa að Berlínarfílharmónían undir stjórn Simons Rattle haldi tónleika í húsinu 20. nóvember.

Leiki tónlist eftir Debussy, Wagner, Schumann og Ravel.

Þetta er frægasta sinfóníuhljómsveit heims – og ein sú allra besta.

Goðsögn.

Það er stórviðburður hljómsveitin skuli leika í hinni nýju tónlistarhöll.
Charlie Hebdo lætur sér ekki segjast

Franska grínblaðið Charlie Hebdo birtir í nýjasta tölublaði sínu efni sem talið er munu reita íslamska bókstafstrúarmenn til reiði. Það þarf reyndar ekki mikið til. Útbreiðslumenn trúarinnar eru sífellt á höttunum eftir nýjum tilefnum til að móðgast.

Besta aðferðin til að mæta þessu er náttúrlega að slá öllu upp í grín – eins og Charlie Hebdo gerir. Grín afhjúpar hræsnara og ofstækismenn.

Við eigum okkar Hugleik Dagsson – honum er ekkert heilagt, sem betur fer.

Vandinn er reyndar sá að skrifstofur Charlie Hebdo urðu fyrir sprengjuárás í fyrra þegar kom út tölublað þar sem Múhammeð spámaður var kallaður gestaritstjóri. Sem betur fer meiddist enginn.

En þetta er forsíða nýja tölublaðsins. Þarna er heittrúar gyðingur að aka heittrúar múslima sem er í hjólastól, yfirskriftin er Hinir ósnertanlegu 2, en í talblöðrunni stendur:

„Það má ekki gera grín að okkur.“
Mildi eða linkind

Um ekkert er meira talað á Íslandi í dag en mál Baldurs Guðlaugssonar, sem fékk tveggja ára fangelsi fyrir innherjasvik, sat á Kvíabryggju í sex mánuði, en er nú kominn í bæinn á áfangaheimili og farinn að vinna á lögmannsstofunni Lex.

Það voru lögmenn Lex sem vörðu Baldur og eru að vinna að undirbúningi þess að fara með mál hans fyrir mannréttindadómstól Evrópu – hvernig sem það svo fer?

Er þetta sjálfsögð mildi hjá réttarkerfinu – eða er þetta linkind gagnvart afbrotamönnum, og þá sérstaklega hvítflibbabrotamönnum?

Þess má geta að DV fjallar um málið í dag og þar er rætt við nokkra alþingismenn. Þeir bregðast misjafnlega við þessu, Mörður Árnason segir að Baldur Guðlaugsson kunni ekki að skammast sín, Magrét Tryggvadóttir spyr hvort verði framhald á því að hvítflibbabrotamenn verði vistaðir á lögfræðistofum – hvort lögfræðistofur sækist eftir störfum þeirra.

Björn Valur Gíslason segir að „reglubræður“ sjái um sína, en Kristján Þór Júlíusson sér ekkert athugavert við þetta ef það samræmist verklagsreglum Fangelsisstofnunar.

Vigdís Hauksdóttir segir rétt að koma mönnum í vinnu strax eftir afplánun í fangelsi og það sé ekki aðalatriðið hvar þeir vinna, Baldur hafi menntun til að vinna á lögfræðistofunni.

Baldur Guðlaugsson ásamt verjanda sínum Karli Axelssyni, nú vinna þeir báðir á lögmansstofunni Lex, aðeins hálfu ári eftir að Baldur hóf afplánun tveggja ára fangelsisdóms.
Lítil endurnýjun hjá Samfylkingunni

Ég skrifaði fyrr í dag grein um framboðsmál hjá Sjálfstæðisflokknum og sagði að þar væru nokkuð mörg sæti í boði fyrir þá sem hafa áhuga á að hasla sér völl í pólítik.

Sömu sögu er ekki að segja um Samfylkinguna, þar er þröngt setinn bekkurinn.

Samfylkingunni tókst að vinna kosningasigur fyrir þremur og hálfu ári, þrátt fyrir að hafa setið í síðustu ríkisstjórn fyrir hrun. Það var að miklu leyti að þakka því snilldarbragði að tefla fram Jóhönnu Sigurðardóttur sem flokksformanni – á þeim tíma var hún ennþá Heilög Jóhanna.

Það hefur fallið á geislabaug Jóhönnu síðan þá, en samt er ekkert annað formannsefni sjáanlegt innan Samfylkingarinnar. Hún getur varla annað en setið áfram. Sterkast væri reyndar fyrir Samfylkinguna ef kæmi mótframboð gegn henni á landsfundi, en hún sigraði.

Fylgi Samfylkingarinnar mun dragast saman í kosningunum í apríl næstkomandi. Flokkurinn bíður kannski ekki afhroð, en þingmönnunum fækkar.

En nú ber svo við innan Samfylkingarinnar að hérumbil enginn sem situr á þingi fyrir flokkinn ætlar að hætta af sjálfsdáðum. Þess verður heldur ekki vart að nýtt fólk sé að bera víurnar í þingmennsku á hans vegum.

Þannig að það er líklegast að sama og engin endurnýjun verði hjá Samfylkingunni, það verður sama fólkið – bara aðeins færra.

Rauður bolti er merki Samfylkingarinnar.
Náðarhöggið fyrir Romney?

Það er merkilegt að heyra hvernig Mitt Romney talar við stuðningsmenn sína. Það er sagt að þetta myndband veiti framboði hans til forseta hugsanlega náðarhöggið. Fyrirlitningin frambjóðandans á samlöndum sínum er ótrúleg.
Mörg sæti laus hjá Sjálfstæðisflokknum

Það virðist ætla að verða nóg af lausu plássi hjá Sjálfstæðisflokknum næstu árin.

Flokkurinn mun sjálfsagt bæta við sig þó nokkrum þingmönnum í næstu kosningum – og svo eru einhverjir að hverfa á braut. Ólöf Nordal, Ásbjörn Óttarsson, líklega Árni Johnsen.

Einhverjir lysthafendur hafa gefið sig fram, en þó ekki margir miðað við að prófkjör eru á næsta leyti: Brynjar Níelsson og Geir Jón Þórðarson.

Þeim á sjálfsagt eftir að fjölga.

Í Reykjavík urðu þau feikn að borgarstjórnarflokkur Sjálfstæðisflokksins tvístraðist. Þorbjörg Helga Vigfússdóttir og Geir Sveinsson eru farin burt, Hanna Birna Kristjánsdóttir vill fara á þing og sagt er að Kjartan Magnússon stefni líka þangað.

Hanna Birna stefnir á toppinn og vill fá fyrsta sætið í Reykjavík – og stefnir líka á varaformennsku í flokknum. Hvort tveggja ætti að vera innan seilingar fyrir hana. Hanna hefur reyndar átt í mesta basli í stjórnarandstöðunni í Reykjavík, og hún reið ekki feitum hesti frá formannskjörinu á síðasta landsfundi Sjálfstæðisflokksins.

En innan flokksins er sterk krafa um endurnýjun í þingliðinu – og margir flokksmenn eru áhyggjufullir vegna þess hversu margir þar eru tengdir vandræðamálum frá því á tímanum fyrir hrun. Hanna Birna mun njóta þessa.

Það eru næstum tvö ár þar til kosið verður til borgarstjórnar í Reykjavík. Þar verða þá ekki eftir nema Júlíus Vífill Ingvarsson og Gísli Marteinn Baldursson af þeim sem voru kosnir sem borgarfulltrúar vorið 2010. Aðstaða Sjálfstæðisflokksis í borgarstjórninni hefur breyst mikið, hann hefur ekki stjórnað borginni nema tvö ár síðan 1994. Aðrir flokkar hafa náð að halda honum frá völdum og svo gæti vel verið áfram. Það verður ekki séð að stjórnarhættir í borginni hafi versnað þótt hið nýja stjórnmálaafl, Besti flokkurinn, sé við völd.

Þannig að það er kannski ekki ýkja spennandi lengur fyrir þá sem vilja komast á framabraut í Sjálfstæðisflokknum að fara í borgarstjórn. Það var öðruvísi hér áður fyrr.

En það eru samsagt mörg sæti laus hjá Sjálfstæðisflokknum fyrir þá sem vilja hasla sér völl í pólitík. Mannaval í þessi sæti ræður auðvitað miklu um það hvernig framtíð flokksins verður – hvort hann fetar braut, íhaldssemi, frjálslyndis, frjálshyggju eða þjóðernisstefnu…

Fálkinn er merki Sjálfstæðisflokksins.