arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Peningavaldið og skattaundanskotin

Þetta er ný auglýsing frá Verkamannaflokknum í Bretlandi. Hún rímar við hluti sem eru að gerast á Íslandi.

Á sama tíma birtast uppljóstranir um hvernig risabankinn HSBC hjálpaði völdum viðskiptavinum með skattaundanskot.

Í því sambandi má rifja upp þetta atriði úr Silfri Egils. Þarna er þjóðleikhússtjórinn Ari Matthíasson að segja samkomu sem hann sat eitt sinn:
Skuggahverfið fyrir tíma háhýsa

Þessi stórmerkilega ljósmynd af vefnum Gamlar ljósmyndir sýnir Skuggahverfið í Reykjavík eins og það var áður en Sæbrautin var lögð og áður en háhýsi tóku að rísa við Skúlagötu og síðar Lindargötu.

Þarna má sjá Kveldúlfshúsin yst, síðan olíutanka BP, Völundarhúsin sem stóðu á horni Klapparstígs, þarna eru hús Landsmiðjunnar, en Guðjón Friðriksson upplýsir að síðan komi langt timburhús sem var lager og brugghús fyrir ÁTVR.

Svo eru hús Hafrannsóknarstofnunar þar sem Ríkisútvarpið var til húsa á efstu hæð, Fiskifélagshúsið sem síðar var byggt ofan á og loks glittir í Sænska frystihúsið.

Þetta svæði var semsagt mikið til iðnaðarhverfi og kannski ekki furða að það hafi þurft að víkja fyrir íbúðabyggð. Það er eðli slíkrar starfsemi að færast stöðugt utar í byggðinni. Ekki er samt víst að fagurfræðilega hafi allar þessar breytingar verið til bóta.
Houellebecq með lögregluvernd

Eftir árásina á Charlie Hebdo og útgáfu bókarinnar Soumission er rithöfundurinn Michel Houellebecq me stöðuga lögregluvernd.

Hér sést hann yfirgefa skrifstofur útgefanda síns Flammarion 28. janúar. Með honum er kona sem er ekki nafngreind, lögreglumaður en annar lögreglumaður sem var líka með í för sést ekki á myndinni.

Það er miður skemmtilegt tímanna tákn þegar rithöfundar þurfa lögregluvörð.
„Engar málfundaræfingar, takk“

Hvað er heimilt í baráttunni gegn skattsvikum?

Ruglar það kannski myndina að mörgum er ekkert sérlega tamt að líta á skattsvik sem glæpi, heldur fremur sem einhvers konar ófyrirleitni, bíræfni – sem þeir myndu jafnvel sjálfir stunda ef þeir kæmust upp með það.

Það er líka búið að tala svo illa um ríkið á undanförnum áratugum – eins og ríkið sé óvinur okkar og sjálfsagt að svína á því. Þetta hefur verið útbreitt í pólitíkinni. En samt er það ríkið sem heldur uppi lögum og reglu, sér um menntakerfi, heilbrigðiskerfi, velferðarkerfi, samgöngukerfi – allt þetta sem við getum ekki verið án.

Þegar maður hugsar út í þetta skilur maður að skattsvik eru þjófnaður. Og þau eru ekki glæpur án fórnarlambs, því sá sem svíkur undan skatti ætlast til þess að aðrir borgi fyrir sig löggæsluna, heilsugæsluna, vegina.

Bjarni Benediktsson er komin í hnút vegna upplýsinga um skattsvik sem íslenska ríkinu býðst að kaupa. Hann er talar um töskur með peningum og er allt í einu mjög þungorður í garð skattrannsóknarstjóra.

Hvers vegna?

Önnur ríki hafa keypt svona upplýsingar. Þar á meðal Þýskaland. Ef mönnum gefst tækifæri til að nappa stórtæka skattsvikara og skjóta öðrum skelk í bringu, hlýtur það að vera gott – ekki síst fyrir fjármálaráðherra sem hefur yfirumsjón með ríkissjóði.

Góður og gegn hægri maður, Guðmundur Magnússon, skrifar á Facebook:

Mér finnst að Bjarni sé að flækja þetta mál óþarflega mikið. Við skulum greiða fyrir þessar upplýsingar með nákvæmlega sama hætti og önnur stjórnvöld í Evrópu hafa gert. Engar málfundaæfingar takk!

Líklega er tímabært að spyrja forsætisráðherra um þetta mál.
Dylan heldur ræðu

Bob Dylan er ótrúlegur maður. Sumir segja að hann sé the greatest living American – það má vel vera.

Ferillinn nær aftur til sirka 1960, þegar þessi gyðingastrákur frá hinu ískalda Minnesota mætti í Greenwich Village og sagði fólki að hann hefði alist upp með blúsurum í suðrinu. Hafði í raun bara fengið blúsplötusafn lánað hjá vini sínum og gleymt að skila því.

Hann er enn að, kominn á áttræðisaldur. Nýbúinn að gefa út plötum með lögum sem Frank Sinatra söng. Maður hefð kannski búist við því að þetta væri eitthvað hræðilegt, en svo er ekki. Þvert á móti. Lögin öðlast nýtt líf hjá Dylan, nýja dýpt. Shadows in the Night er mjög fín plata. Hann syngur That Lucky Old Sun alveg dásamlega.

Í gærkvöldi var Dylan heiðraður á hátíð samtaka sem nefnast MusiCare og þá tók hann upp á því að mæta með blöð upp í pontu og halda langa ræðu. Hann er ekki vanur því. Það var Jimmy Carter, fyrrverandi forseti sem kynnti Dylan upp á sviðið, en meðal tónlistarmanna sem léku voru Crosby, Stills & Nash, Neil Young, Tom Jones og Norah Jones, Bruce Springsteen, Sheryl Crow, Willie Nelson, Alanis Morisette, Jack White, Eddie Vedder og Jackson Browne.

Dylan er eins og lifandi lexíkon um bandaríska tónlist og í ræðunni talaði hann meðal annars um fólk sem hafði áhrif á hann eða tók upp á því að flytja lög eftir hann. Nefndi Johnny Cash, Jimi Hendrix, Joan Baez, The Staple Singers, Nina Simone, The Byrds og Peter, Paul & Mary – eins og sjá má hérna.
Merkel og Hollande reyna að koma vitinu fyrir hættulegasta mann í heimi

Það að forseti Frakklands og kanslari Þýskalands sjái sig knúin til að fara til Moskvu að reyna að koma vitinu fyrir Vladímir Pútín sýnir hversu ástandið er orðið alvarlegt. Eins og segir í grein í Guardian lýsir þetta fremur örvæntingu en að fyrirfinnist sérstök von um að stöðva átökin í Úkraínu.

Evrópusambandið stendur fyrir miklum vanda. Það er ófært að láta Rússa fara sínu fram af fullkominni ósvífni, en það er líka hræðilegur kostur að vopna Úkraínumenn til að þeir geti staðið í vegi fyrir rússneskum her – eða her útsendara Moskvustjórnarinnar. Það er stríð sem Úkraínumenn geta tæplega unnið.

Sagt er að Angela Merkel hafi fjörutíu sinnum síðasta árið talað við Pútín – en með engum árangri.

Pútín er hættulegasti maður í heimi um þessar mundir. Aðal tak hans á völdunum er í gegnum öfgafulla þjóðernisstefnu, furðulegar hugmyndir um sérstöðu Rússlands sem sé umkringt af óvinveittum öflum og órússneskum hugmyndum.

Þetta er ægilegt rugl, en gengur þó furðu vel ofan í rússneskan almenning sem geldur þess að hafa ekki aðgang að almennilegum fjölmiðlum – einungis blygðunarlausum áróðri.

Í snjallri grein sem birtist í Moscow Times líkir Lev Kadik rússnesku þjóðinni við áhöfnina á Pequod í skáldsögunni Moby Dick. Það er skipstjórinn Ahab sem heldur sjómönnunum líkt og föngnum – þá grunar að hann muni sigla með þá til glötunar en samt fylgja þeir honum.
Pólitískt notagildi sögunnar

Sagan er helsta innistæða Pútíns Rússlandsforseta. Hann myndi standa mjög höllum fæti ef túlkun hans á sögunni hefði ekki svona sterk áhrif í Rússlandi.

Túlkunin felst í því að Rússland sé umkringt, það sé fórnarlamb erlendra þjóða. Höfuðgoðsögnin er auðvitað heimstyrjöldin, og þá er því haganlega gleymt að Stalín gerði griðasáttmála við Hitler, réðst inn í Finnland og Eystrasaltslöndin – og að það voru fleiri en Rússar sem börðust gegn Þjóðverjum í Austur-Evrópu.

Pútín hefur heldur aldrei heimsótt safn og minnisvarða um Gúlagið sem er að finna í miðri Moskvuborg. Sú starfsemi hefur átt mjög undir högg að sækja.

Enn ein sögnin sem er notuð segir svo frá því að þegar Múrinn hrundi hafi Vesturlönd séð sér leik á borði með því að færa Nató upp að landamærum Rússlands. Þetta stenst ekki heldur skoðun, allt gerðist það á mjög tilviljanakenndan hátt og það voru sjálf ríkin sem höfðu verið bak við járntjald sem sóttust eftir að komast í skjól Vesturlanda.

Á þessari útgáfu sögunnar er hamrað í Rússlandi – rétt eins og helsta tilkall Hitlers til valda í Þýskalandi voru hin meintu svik gyðinga og sósíaldemókrata, þátttaka þeirra í alheimssamsæri, í lok fyrri heimstyrjaldarinnar.

Hér á Íslandi sjáum við svo hvað sagan getur skipt miklu máli í pólitík samtímans. Þetta birtist í eilífum tilraunum til að endurskrifa sögu hrunsins, áranna fyrir það og áranna á eftir. Menn eru stanslaust barðir niður eða lyft á stall með tilvísunum í eitthvað sem gerðist á þessum tíma – þessari baráttu er svo langt í frá lokið.
Zeppelin yfir Reykjavík

Stórkostlegar myndir af vefnum Gamlar ljósmyndir. Myndirnar eru teknar í 17. júlí 1930, en blaðsíðan her að neðan er úr Fálkanum. Þetta er þýskt Graf Zeppelin loftfar, glæsileg smíð, sem siglir þarna loftvegu yfir Reykjavík.

Þetta hefur greinilega verið góðviðrisdagur. Gaman er að sjá konurnar þrjár sem standa á Landakotstúni og fylgjast með loftskipinu og einnig sést að fólk stendur uppi á turni Landakotskirkju.
Eldfim mál og voðastjórnun

Mál stúlkunnar sem gleymdist í bílnum fyrir fatlaða hefur ýmsar athyglisverðar hliðar.

Auðvitað er þetta slæmt, þarna er kerfi sem virkar ekki nógu vel, en mannleg mistök virðast líka skýra hluta málsins.

En það er forvitnilegt að sjá hvernig svona mál gýs upp í reiði, vandlætingu og mikilli dómhörku á samfélagsmiðlum.

Í humátt koma stjórnmálamenn og fara strax að nota það í sínum tilgangi – ráðherra út stjórnarflokki beinlínis kallar borgarstjóra úr öðrum flokki á teppið, eða gerir tilraun til þess. Það er ekki víst að borgarstjórinn sinni því.

Og svo er merkilegt að sjá viðbrögð borgarstjórnarinnar sem ætlar ekki að sitja lengi uppi með þennan Svarta-Pétur. Allir þar gerast mjög auðmjúkir, lofa bót og betrun og umsvifalaust er skipuð svokölluð neyðarstjórn – þar sem sjálfur fyrrverandi lögreglustjórinn í Reykjavík, vinsæll og virtur embættismaður, er í forsæti.

Svo er að sjá hvernig þessi voðastjórnun tekst – hún byggir á þeim almannatengslafræðum að virðast sýna iðrun og yfirbót og kæfa þannig mál stuttu eftir fæðingu, fremur en að þræta eða réttlæta.
Ráfað um eyðimörk

Nú er gaman hjá ásatrúarmönnum. Þeir fá nýtt hof sem vekur heimsathygli.

Og eyðimerkurgöngu þeirra er að ljúka – svo notuð séu orð Hilmars Arnar Hilmarssonar allsherjargoða.

„Þetta hefur verið mikil eyðimerkurganga“, segir hann orðrétt.

Svona er allt í graut á okkar póstmódernísku tímum.

Eyðimerkurgangan er ein grundvallargoðsögn gyðingdóms – og líka kristindóms. Gyðingar rangla um eyðimörk í fjörutíu ár undir forystu Mósesar sem deyr áður en henni lýkur.

En svona er allt í graut á okkar póstmódernísku tímum. Ásatrúarmenn eru líka farnir að ráfa um eyðimörk – en vonandi finna þeir þó sína Valhöll áður en yfir lýkur.
Evrópusambandið, teknókratismi eða lýðræði

Ef Evrópusambandið, undir forystu Þjóðverja, ætlar að skella skollaeyrum við ríkisstjórninni í Grikklandi er hætt við að það missi traust vinstri manna í álfunni – sem hafa mestanpart stutt ESB hingað til og vilja upp til hópa gera það áfram.

Þá verður sviðið ennþá opnara fyrir flokka yst á hægri vængnum sem eru að rísa upp hvarvetna í álfunni.

Reyndar má færa rök fyrir því að vinstrið hafi þegar fórnað of miklu í stuðningi sínum við ESB, sem oft hefur reynst stuðningur við banka og peningaöfl fremur en almenna borgara.

Evrópusambandið er bæði í efnahags- og pólitískri kreppu. Því er stjórnað af teknókrötum og skriffinnum sem hafa hreiðrað um sig mitt á milli fjármálavaldsins og hins pólitíska valds. Aðeins með auknu lýðræði og með því að hlusta á raddir fólks utan Frankfurt og Brussel mun Evrópusambandið geta læknað sig.

Ef grísku stjórnin verður kveðin í kútinn eða gert ómögulegt að starfa þýðir það að Evrópusambandið er varla á vetur setjandi. Þetta er sorglegt, en það verða skilaboðin til almennings í Evrópu.
Verðlaunahöfundar í Kiljunni

Við fjöllum um verðlaunahafa í Kiljunni í kvöld. Bryndísi Björgvinsdóttur sem hlaut Fjöruverðlaunin og Íslensku barnabókaverðlaunin fyrir Hafnfirðingabrandarann. Ófeig Sigurðsson sem fékk Íslensku bókmenntaverðlaunin fyrir Öræfi. Við skoðum líka eldri verk Ófeigs.

Við kíkjum í Iceland Defence Force – ljósmyndabók sem sýnir varnarstöðina í Keflavík meðan hún var tóm, rétt eftir að Kaninn fór.

Í Bókum & stöðum förum við á skáldskaparslóðir Megasar í Reykjavík.

En gagnrýnendur þáttarins lesa Bonita Avenue, skáldsögu með mikinn slagkraft, og Músina sem gelti á alheiminn.
Brostnar vonir á Norðurskautinu

Áhuginn á Norðurskautinu hefur snarminnkað, bæði efnahagslega og pólítískt. Þetta segir í grein sem birtist í The Economist.

Þessi áhugi byggði einkum á þrennu, miklum orkulindum sem er að finna í Norður-Íshafinu og gætu opnast þegar ísinn hopar. Möguleikum á siglingum sem gætu stytt ferðatímann milli Shanghai og Rotterdam um fjórðung. Pútín Rússlandsforseti sagði að siglingaleiðin norður með Rússlandi myndi einhvern tíma skáka sjálfum Súezskurðinum.

Í þriðja lagi hefur Norðurskautið virst eins og gott dæmi um alþjóðasamvinnu. Þar er hið átta ríkja Norðurskautsráð – með ríkjum sem hafa sótt það fast að fá áheyrnarstöðu.

En síðan á miðju síðasta ári virðist Norðurskautið ekki eins heillandi, segir The Economist. Þar kemur einkum tvennt til, hin mikla spenna milli Rússlands og ríkja Atlantshafsbandalagið og fallandi olíuverð.

Jafnvel þegar olíuverðið er yfir 100 dollarar á tunnu er áhættusamt að vinna olíu á norðurslóðum. Þegar það er komið niður fyrir 50 dollara stefnir í bullandi tap. Þannig hafa fyrirætlanir um að bora eftir olíu verið settar á ís.

Fyrirheitin sem voru bundin við olíu- og námavinnslu á Grænlandi hafa heldur ekki ræst. Verð á járngrýti hefur fallið mikið og fyrirtæki sem ætlaði að vinna það á Grænlandi fór á hausinn á síðasta ári.

Allt talið um norðurskautssiglingar hefur heldur ekki ræst. 2013 sigldi 71 skip um íshafið fyrir norðan Rússland, en 2014 var talan komin niður í 53 skip. Aðeins fjögur þeirra sigldu frá Asíu og alla leið til hafnar í Evrópu. Á sama tíma sigldu 16 þúsund skip um Súezskurð.

Veður hafði þarna áhrif, leiðin var hættulegri 2014 en 2013, en fleira kemur til. Fyrir flutningaskip skiptir öllu máli að koma á réttum tíma, að halda áætlun, hraðinn er ekki eins mikilvægur. Nýjasta kynslóð gámaskipa er of stór til að nota í Íshafinu. Til að það verði nothæft þarf fleiri og betri hafnir, en Rússar hafa ekki efni á því.

Norðurskautsráðið starfar enn – þótt Bandaríkin og Kanada hafi sent lágt setta embættismenn á fund þess í Rússlandi í fyrra. En deilurnar milli Rússlands og Nató setja mark á starfið. Það hjálpar ekki að Rússar eru að hervæðast í Íshafinu, þeir eru að prófa nýja kafbáta í Barentshafi og hafa enduropnað herstöð við finnsku landamærin.

Hinir villtu draumar um stórkoslega efnahagslega framtíð á Norðurskautinu ætla ekki að rætast, segir Economist. Um leið þurfa umhverfissinnar ekki að hafa jafn miklar áhyggjur af þessum heimshluta og áður.
Fox News línan – tómt rugl?

Kjarninn hefur fjölmiðla mest fjallað um málflutning Víglundar Þorsteinssonar um endurreisn íslenska bankakerfisins og meint svik og samsæri íslenskra stjórnvalda.

Kjarninn, sem má segja að sérhæfi sig nokkuð í viðskiptafréttum, hallast að því að lítt sé að marka málflutning Víglundar – eins og til dæmis má lesa í grein sem nefnist Stjórnvöld ætluðu alltaf að greiða sannvirði fyrir eignir föllnu bankanna.

Þar er vitnað í yfirlýsingu frá Árna Mathiesen og Davíð Oddssyni – þeir voru þá fjármálaráðherra og seðlabankastjóri.

Jón Steinsson, prófessor við Colombia-háskóla í Bandaríkjunum, gerir athugasemd við greinina og er mjög afdráttarlaus.

Að því er ég kemst næst eru ásakanir Víglundar tómt rugl. Og það er með hreinum ólíkindum að forsætisráðherra leggist svo lágt að gefa þessum ásökunum byr (skrif ritstjóra Moggans eru svo náttúrulega bara sorgleg eins og svo oft áður). Maður hefur áhyggur af því að SDG og DO séu að taka Fox News línuna á þessa umræðu: Segja bara það sem hentar pólitískt algjörlega án tillits til þess hvað sé satt og rétt. Maður ber ekki mikla virðingu fyrir slíkum mönnum.
Hof verður heimsfrægt

Ásatrúarhof á Íslandi vekur mikla athygli – jafnvel heimsathygli.

Það þarf svosem ekki að koma á óvart, þessi bygging verður einstök í sinni röð.

Nýtt hof – helgað fornri og næstum útdauðri trú. Ekki endursmíðaðar fornminjar.

Líklegt er að hofið verði mikill og vinsæll ferðmannastaður. Þarna verður stöðugur straumur fólks og sennilega mun loga á ljósum ár og síð.

Hætt er við að hús annarra trúfélaga falli í skuggann – nema þá Hallgrímskirkja sem gnæfir yfir borgina en Íslendingum fannst alltaf ljót og asnaleg. Það finnst hins vegar ferðamönnunum ekki, enda eru þeir alltaf að mynda hana og leggja sig jafnvel í lífshættu við það á Skólavörðustígnum.

Þessi mynd birtist með einni erlendu fréttinni um Ásatrúarhofið.
Vandi vinstrisins – vill Illugi í formannsframboð?

Ég skrifaði grein hér á Eyjuna þar sem ég spurði hvort vinstri hreyfingin á Íslandi þyrfti ekki að skoða sín mál eftir skelfilegan ósigur í kosningum, dræmt fylgi síðan þá – og í ljósi hræringa á vinstri væng í Evrópu.

Viðbrögðin eru misjöfn.

Karl Th. Birgisson skrifar á vefinn Herðubreið og telur að flokkarnir þurfi lítt að bregðast við fylgistölum. Þeir eigi ekki að hlaupa á eftir pópúlisma.

Magnús Geir Eyjólfsson skrifar hér á Eyjuna og spyr fyrir hverja vinstri flokkar eigi að berjast ef ekki þá sem skrapa botn launastigans?

„Alvöru vinstri flokkur óskast“, er yfirskrift greinar Magnúsar.

Vinstri flokkarnir uppskera ekki, enda ekki búnir að sá. Þeir kjósa frekar að hoppa á mál dagsins og vona að óánægjudropinn holi steininn. Vissulega er ríkisstjórnin ekki sérlega vel þokkuð í samfélaginu en það eru vinstri flokkarnir heldur ekki.

Nú eru grjótharðar kjaraviðræður framundan sem ætti með öllu að vera kjörinn farvegur fyrir vinstri flokka. Alvöru vinstri flokkur væri til að mynda búinn að þrykkja sér á bakvið kröfuna um 300 þúsund króna lágmarkslaun. Enda sjálfsögð og eðlileg krafa í ríku samfélagi þar sem lágstéttin hefur klárlega setið eftir.

Það hafa íslenskir vinstri flokkar ekki gert, í það minnsta ekki svo eftir er tekið. Líklega of hræddir við að styggja „atvinnulífið“ og glórulaust tal þess um að allt fari á hliðina ef smælinginn fær mannsæmandi laun. Nota bene sömu menn og hækka sín eigin laun um tugi og jafnvel hundruð þúsund á milli ára. Fyrir hverja eiga vinstri flokkar að berjast ef ekki fyrir þá sem skrapa botn launastigans?

Illugi Jökulsson tekur undir þetta hjá Magnúsi og skrifar á Facebook:

Þetta er hárrétt athugað hjá Magnúsi Geir. Þetta gengur ekki lengur. Á ekki að fara að kjósa formann í Samfylkingunni? Kannski ráð að bjóða sig bara fram.

Illugi veltir semsagt fyrir sér framboði – hvort sem það er í gamni eða alvöru.

Gunnar Smári Egilsson tekur undir þetta hjá Illuga og skrifar.

Endilega Illugi! Tilhugsunin um að Árni verði aftur kosinn formaður í þessum arftaka sósíalískra flokka er óendalega sorgleg, eins endanleg uppgjöf gagnvart misskiptingu og óréttlæti.

Og hann gerir meira, stofnar strax Facebook-síðu undir yfirskriftinni Illugi Jökulsson formaður Samfylkingarinnar.
Hinir ofurskuldseigu Þjóðverjar

Þýskaland er skuldseigasta ríki seinni tíma – skuldakeisari, segir viðskiptasagnfræðingurinn Albrecht Ritschl í viðtali við Der Spiegel. Ritschl er prófessor við London School of Economics. Það hefur fengið að kasta bak við sig ríkisskuldum í stórum stíl.

Í viðtalinu er rakið hvernig Þýskaland gat ekki greitt skuldir sínar margsinnis á tuttugustu öld, eftir tvær styrjaldir, á tíma heimskreppunnar – og meira að segja eftir sameiningu þýsku ríkjanna 1990. Þá ákváðu menn að gleyma ákvæði í Lundúnasamningnum frá 1953 sem kvað á um að stríðskaðabætur Þýskalands myndu hækka ef ríkin sameinuðust.

Það voru fyrst og fremst Bandaríkjamenn sem léttu skuldum af Þýskalandi – á ensku er talað um „hárskurð“ í þessu sambandi. Ritschl segir að 1953 hafi Þýskaland beinlínis verið nauðrakað af skuldum. Þetta var grundvöllurinn undir sambandslýðveldið Þýskaland sem varð að miklu viðskiptaundri.

Ritsch segir að miðað við þetta sé skuldaniðurfelling til handa Grikkjum smámunir. Hann hefur hins vegar áhyggjur af andróðrinum gegn Grikkjum sem má finna í stjórnmálalífi og fjölmiðlum í Þýskalandi og telur hann vera mjög hættulegan. Þar séu Þjóðverjar að kasta steinum úr glerhúsi. Grikkir séu heldur ekki búnir að gleyma því hvernig Þjóðverjar lögðu land þeirra í rúst – og fengu eftirgjöf skulda furðu fljótt eftir það.

Á endanum segir Ritsch að skynsamlegast sé að fella niður skuldir Grikkja. Saga Þýskalands á tuttugustu öldinni sýni einmitt það. Þeir sem lánuðu fé þurfi líka að bera ábyrgð. Þetta geti þýtt að þurfi að hjálpa einhverjum bönkum. En hin leiðin gæti orðið ennþá kostnaðarsamari á endanum, Evrópa gæti snúist gegn Þjóðverjum. Með þessu gæti Grikkland fengið tækifæri til að byrja upp á nýtt – rétt eins og Þýskaland á sínum tíma.
Hvað gera Samfylking og VG?

Liðsmenn flokkanna sem mynduðu síðustu ríkisstjórn hljóta að vera hugsi yfir nýrri skoðanakönnun þar sem Samfylking og Vinstri græn eru samanlagt með 29 prósenta fylgi.

Jú, þetta er meira en 24 prósentin sem flokkarnir fengu samanlagt í kosningunum 2013, en þá beið ríkisstjórn þeirra sögulegt afhroð.

En samt lítið miðað við að ríkisstjórnin sem nú situr er langt í frá að vera vinsæl. Fylgi hennar er ekki mikið.

Stjórnarandstöðumegin dreifist fylgið til Bjartrar framtíðar og Pírata – báðir flokkarnir mælast nú stærri en VG.

Þetta gerist á sama tíma og mikill uppgangur er í nýjum vinstri flokkum á jaðri Evrópu – það er þróun sem gæti haft mikil og ófyrirséð áhrif. Þessar hreyfingar ryðja burt hefðbundnum vinstri flokkum – það er jafnvel talað um að vinstrið sé að ganga í endurnýjun lífdaga eftir að hafa verið ógnar kerfislegt, sýnt fjármálaöflunum mikla auðsveipni.

Samfylking og VG hljóta að þurfa að taka afstöðu til þessa – og það er kannski ekki seinna vænna að byrja. Báðir flokkar fengu það orð á sig að vera alltof linir við banka- og peningavaldið á ríkisstjórnartímanum – minna má á að Steingrímur J. Sigfússon sagði sjálfur frá því að AGS hefði boðið honum að fara til Grikklands.

Flokksþing Samfylkingarinnar er í mars og hefur Árni Páll Árnason lýst því yfir að hann sækist eftir endurkjöri. Það er spurning hvað flokksmenn ætla að ræða á þeim fundi?
Eign þjóðarinnar – en samt

Sjö útgerðarfyrirtæki skipta á milli sín verðmætum sem eru metin á 25 milljarða króna þegar viðbótarloðnukvóta er úthlutað.

Þar af fær Ísfélagið í Vestmannaeyjum fimmtung – fimm milljarða króna.

Sjávarútvegsráðherra segir að ekki komi til greina að setja þennan viðbótarkvóta á uppboð. Nei. En samt tekur hann fram að þessi fyrirtæki eigi ekki kvótann. Hann sé eign þjóðarinnar.

Um þetta skrifar Jón Steinsson, hagfræðingur og prófessor við Colombia-háskólann í Bandaríkjunum, á Facebook:

„Nei við höfum mjög gott kerfi á þessu. Þessi fyrirtæki eiga auðvitað ekki kvótann. Hann er eign þjóðarinnar. Þeir hafa nýtingarréttinn og þetta kerfi virkar mjög vel.“ LOL! Þjóðin „á“ kvótann en fær ekki krónu þegar nýtingarréttinum er úthlutað. „Þetta kerfi virkar mjög vel“, þ.e.a.s. fyrir útgerðarmennina sem kosta þessa blessuðu stjórnarflokka. Við ættum kannski að taka upp sama kerfi með Landsvirkun ef það virkar svona vel. Pant fá nýtingarréttinn!

Eigandi Ísfélagsins í Vestmannaeyjum fékk um daginn sérstaka viðurkenningu frá Félagi kvenna í atvinnurekstri. Hún hefur ekki látið sér nægja að geyma fé sitt í útgerðinni, heldur hefur hún líka fjárfest í dagblaði, prentsmiðju og einni stærstu heildverslun Íslands.

Í því árferði sem ríkir á eftir hrun er kvótaeign helsti stökkpallurinn til að geta eignast Ísland. Hver veit nema eignarhluti í banka sé bak við næsta horn?

Og á sama tíma gætum við horft á meiri auð færast til hinna fáu ríku – í samræmi við þetta stöplarit.
Ekki íþyngjandi að mega ekki áreita fólk

Undarlegur er málflutningur Brynjars Níelssonar um nálgunarbönn – sem eru ein aðferðin til að takast á við heimilisofbeldi.

Hinn mæti lögreglumaður Jökull Gíslason svarar honum afar vel. Hann segir að eitt hið átakanlegasta sem lögreglumenn upplifi sé að koma aftur og aftur á sama stað til að stöðva ofbeldi.

Jökull er nær nútímanum en þingmaðurinn með hin forneskjulegu viðhorf þegar hann segir:

Það er ekki íþyngjandi að mega ekki áreita fólk.