arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Uppstigningardagsframboð Guðna

Það gæti farið að hitna aðeins í kolunum í forsetakosningunum.

Guðni Th. Jóhannesson er greinilega á leiðinni í framboð.

Það boðar enginn fund í stórum sal með margra daga fyrirvara til að skýra frá því að hann ætli ekki að gera eitthvað.

Og það á uppstigningardag.

Fundurinn er boðaður á Facebook. Hann er í Salnum í Kópavogi, eins og tölur standa nú hafa 1.6000 áhuga á að mæta, 442 ætla að mæta, en 7.100 hefur verið boðið. Miðað við þetta þyrfti kannski frekar að panta Laugardalshöll?

Það er líklega sniðugt að byggja upp spennu fyrir þennan viðburð – þótt varla dyljist neinum hvað gerist þarna.

Frambjóðandinn væntanlegi verður líka að láta hendur standa fram úr ermum. Þegar framboðið verður tilkynnt verða ekki nema mánuður og tuttugu dagar til kosninga, það þarf talsvert átak til sigra Ólaf Ragnar Grímsson.

Þá erum við að tala um fundahöld og ferðalög út um byggðir landsins. Það er svo spurning hvort þurfi ekki líka að eyða fé í að auglýsa í fjölmiðlum.

En um leið bendir flest til þess að framboð Andra Snæs Magnasonar sé ekki að gera sig – ekki þegar Guðni er líka kominn til skjalanna.
Peningahimnaríkið fundið

Það var frægt á sínum tíma þegar athafnamaðurinn Björgólfur Thor Björgólfsson sagði að peningarnir sínir hefðu farið til money heaven.

En nú er hugsanlega búið að finna þetta himnaríki fyrir peninga. Það er reyndar stundum kallað paradís – sem er annað nafn yfir himnaríki. Skattaparadís.

Og það er svo merkilegt að hugsanlega geta peningar snúið aftur úr þessari himnavist og nýst til að eignast hitt og þetta – til dæmis fyrirtæki.

Svona var frétt á forsíðu Morgunblaðsins í gær.
Frímínútur árið 1929

Sonur minn er í Landakotsskóla svo ég hef gaman af þessari mynd sem sýnir börn að leik við Landakotsskóla árið 1929. Flest er breytt, en ég hef séð börn leika sér á svipaðan hátt á þessu svæði. Þau eru þó ekki í matrósafötum lengur eins og tveir drengir á myndinni.

Myndin er tekin í vesturátt, við horfum út að sjónum og það er lítið búið að byggja þar sem nú eru Hofsvallagata, Hávallagata, Sólvallagata og Ásvallagata, hvað þá á Melunum eða Gröndunum.

Hann er dálítið merkilegur þessi steinveggur á myndinni, með stóru hliði. Það virkar eins og innan hans sé kálgarður. Kannski kunna einhverjir lesendur skil á þessu mannvirki?

Lengra má sjá lágreist timburhús á stangli. Það er erfitt að átta sig á því hver þeirra standa lengur, en þarna er enn að finna eitt og eitt timburhús innan um byggðina.
Engin epli fyrir tíma Davíðs

Þetta er svo skemmtilegt að það er eiginlega ekki annað en hægt að vekja sérstaka athygli á því.

Úr grein stjórnmálafræðiprófessors um ritstjóra og fyrrverandi forsætisráðherra í Morgunblaðinu í dag.

Mjólkurbúðunum var reyndar lokað 1976, bannið við sölu áfengis á miðvikudögum var afnumið 1979, þá var Steingrímur Hermannsson dómsmálaráðherra og kynnti breytingar á opnunartíma vínveitingahúsa, sjónvarpið fór að senda út á fimmtudögum 1987 en bjórinn var leyfður 1989 – í stjórnartíð Steingríms Hermannssonar.

Þá var íslenska neyslusamfélagið löngu komið á fullt og landsmenn drógu hvergi af sér. 1991 voru það ekki bara epli, heldur voru menn farnir að borða kiwi og mangó að staðaldri.
Lofgjörð um ritstjóra

Morgunblaðið er borið í hvert hús í dag. Maður nýtur þess semsagt með morgunkaffinu á laugardegi.

En Morgunblaðið verður stöðugt skrítnari fjölmiðill – má jafnvel stundum sjá skoplegar hliðar á því.

Í dag birtist í blaðinu risastór lofgjörð um sjálfan ritstjóra blaðsins. Hún er á fjórum blaðsíðum og skrifuð af helsta skósveini ristjórans. Það er hvergi sparað til, með fylgja stórar og glæsilegar litmyndir.

Hugsanlegt er að slík sjálfsupphafning ritstjóra sé einsdæmi í vestrænum fjölmiðlum.

Það voru uppi bollaleggingar um að Davíð Oddsson hefði í hyggju að bjóða sig fram til forseta. Þessi greinaskrif hefðu líklega talist gott innlegg í þá baráttu.
Síðasti valsinn – besta tónleikamynd allra tíma

Bíó Paradís sýnir á næstunni The Last Waltz, kvikmynd sem kemur vel til álita sem besta tónleikamynd allra tíma. Myndin er gerð af sjálfum Martin Scorsese árið 1976 og setti ný viðmið í því hvernig tónlistarflutningur var kvikmyndaður. Í því tilviki er nánast hægt að tala um fyrir og eftir The Last Waltz.

List Scorseses felst í því hvernig hann undirbyggir tónlistina, spennuna og stígandina í lögunum, með klippingunni. Annað eins hafði varla sést áður. Kvikmyndavélin missir ekki af neinu. Það virkar eins og hann sé alltaf á réttum stað á réttum tíma, hann nær svipbrigðunum, tilþrifunum í hljóðfæraleiknum og söngnum – ólíkt því sem var til dæmis í hinni frægu Woodstock heimildarmynd þar sem kvikmyndatakan var bæði ómarkviss og flöktandi.

Útkoman er undarlega skemmtileg – og eiginlega má segja að önnur eins tónleikamynd hafi ekki verði gerð síðan. Þetta er meistaraverkið í greininni, enda leikstjórinn náttúrlega einn helsti kvikmyndagerðarmaður sögunnar – og mikill unnandi tónlistar í þokkabót.

Scorsese var með sjö 35 millimetra kvikmyndavélar og á þeim voru meðal annarra meistarar eins og Michael Chapman, Laszlo Kovacs og Vilmos Zigismond. Hann teiknaði upp handrit upp á 300 blaðsíður. Hann einbeitti sér að tónlistarmönnunum, það sjást engar myndir af áhorfendum. Sjálfur sagði hann: „Hver þarf að sjá áhorfendurna eftir Woodstock?“

The Last Waltz var tekin á kveðjutónleikum hinnar sögufrægu hljómsveitar The Band í Winterland danshöllinni í San Fransisco 25. nóvember 1976. Meðlimir sveitarinnar voru þá búnir að vera á stanslausu hljómleikaferðalagi í mörg ár, þeir hljóma í viðtölum eins og gamlir og lífsreyndir menn – þótt í rauninni væru þeir kornungir ennþá.

Allir meðlimir The Band voru minnistæðir karakterar – þrír þeirra eru látnir – og þegar þarna var komið höfðu þeir haft gríðarleg áhrif með blöndu sinni af rokki og þjóðlegum stefjum, með textum sem oft rúmuðu furðu stórar frásagnir. Þetta hljómar mjög amerískt, eins og leit að amerískum rótum, en samt voru allir í hjómsveitinni frá Kanada utan einn.

Svo koma þarna líka fram stórstjörnur vinir þeirra, Joni Mitchell söng Coyote, lag sem er fullt af ólgandi kynferðisþrá. Bob Dylan var næstum hættur við að koma fram. Van Morrison mætti í mjög sérkennilegum samfestingi en tók salinn með trompi, gat varla hætt. Ringo Starr var á fylleríi með Ron Wood og kom undir lokin. Emmylou Harris var glæsilegust með rödd eins og silfurfljót (hvernig sem það svo hjómar). Enginn vissi hvað Neil Diamond var að gera þarna, en Neil Young kynnti sig fyrir honum og sagðist heita Neil Sedaka.

Kvikmyndin skilar því hvað andrúmsloftið í tónleikasalnum var rafmagnað. Flutningurinn er mjög tilfinningaþrunginn, The Band spilar í síðasta skipti saman eins og það eigi lífið að leysa.

Hér eru tvö brot úr myndinni. Levon Helm syngur The Night They Drove Old Dixie Down.

Og þetta er uppáhaldið mitt, Stage Fright, sungið af Rick Danko. Ósvikið.
Fjárgræðgin knýr þá áfram…

Jónas frá Hriflu var umdeildasti stjórnmálamaður Íslands á 20. öld. Hann átti þátt í að stofna bæði Alþýðuflokkinn og Framsóknarflokkinn – ef við teljum að Samfylkingin sé afsprengi Alþýðuflokksins má segja að báðir þessir flokkar séu í miklum vandræðum um þessar mundir.

Spillingarmál skekja Framsóknarflokkinn, en Samfylkingin er að fara að kjósa sér nýjan formann – en almennt áhuga- og stemmingsleysi virðist ríkja í kringum kosninguna.

Jónas var ekki mikið fyrir að skafa af hlutunum. Hér er brot úr grein eftir hann sem birtist í Skinfaxa, riti Ungmannafélaganna, árið 1913. Þá var Jónas ungur kennari við Kennaraskólann, en stjórnmálin snerust enn að miklu leyti um sjálfstæðismál – en við stofnun Alþýðuflokksins og Framsóknarflokksins hefst tíð stjórnmálabaráttu þar sem hagur almennings var í fyrrúmi.

Hugmynd Jónasar var að flokkarnir skyldu vinna saman, Alþýðuflokkurinn sem fulltrúi alþýðu bæjanna en Framsóknarflokkurinn sem fulltrúi sveitafólks. Höfuðandstæðingurinn var peningavaldið og stórgróðamenn.
„Fæstir virðast hafa gert nokkuð rangt“

Við erum að horfa upp á uppgjör við hrunið númer 2. Nú beinist það að þeim sem dældu peningum frá Íslandi í aflandsfélög. Það var vitað að þetta hafi gerst, en Panamaskjölin sýna þetta atferli svart á hvítu. Við sjáum hvernig fjármagnseigendur kepptust við að koma peningum í skattaskjól á löngu tímabili og hvernig bankarnir reru ákaft undir. Og við sjáum líka dæmi þess að auðfólk sem varð algjörlega gjaldþrota hér heima, svo ofboðslega að ekki eru dæmi um annað eins, hefur komið stórfé undan og getur flutt það aftur til landsins á frábærum kjörum og notað það til fjárfestinga.

Páll Harðarson, forstjóri Kauphallar Íslands, skrifaði fyrir stuttu grein sem birtist í Kjarnanum. Það fór lítið fyrir greininni, enda voru hörð átök í stjórnmálunum daginn sem hún birtist. En þarna koma fram athyglisverð sjónarmið, Páll veltir fyrir sér vantrausti almennings á viðskipta- og atvinnulífinu. Hann telur að við forsvarsmenn viðskiptalífsins sé að sakast, því þeir hafi ekki verið afdráttarlausir í að fordæma þá afleitu viðskiptahætti sem tíðkuðust fyrir hrun.

Páll segir að alvarleg lögbrot hafi verið framin, til dæmis stórkostleg markaðsmisnotkun sem hafi eyðilagt trúna á markaðshagkerfið, en mest heyrist gagnrýni á dómstóla og ákæruvaldið frá atvinnulífinu:

Að mínu mati ber opinber umræða þess merki að almenningi er ekki ljóst hvaða skoðun er ríkjandi í atvinnulífinu á þeim vafasömu starfsháttum sem viðgengust fyrir hrun. Þar með hlýtur að ríkja vafi á því í huga fólks að atvinnulífið rýni markvisst eigin starfshætti. Umræða um þá dóma sem fallið hafa í málum tengdum hruninu einkennist af harðri gagnrýni á ákæruvaldið og dómstóla af hálfu þeirra sem hafa verið sakfelldir. Fæstir, ef nokkrir, virðast telja sig hafa gert nokkuð rangt. Á meðan aðrir blanda sér ekki í umræðuna er hættan sú að litið verði á þessa sömu menn sem málsvara viðskiptalífsins. Að mínu mati má færa sterk rök fyrir því að forsvarsmenn í íslensku viðskiptalífi eigi að láta sig þessa umræðu varða til þess að ekki leiki nokkur vafi á viðhorfi meginþorra atvinnulífsins á viðskiptaháttum í aðdraganda hrunsins. Alvarleg lögbrot voru framin. Afleitir viðskiptahættir kostuðu gríðarlega fjármuni og mikla þjáningu. Stórkostleg markaðsmisnotkun átti sér stað. Trú á markaðshagkerfið og hið frjálsa framtak hefur beðið hnekki. Starfsumhverfi atvinnulífsins hefur laskast af þessum sökum. Mikið er í húfi. Þörf er á skýrum skilaboðum.
Trump ræðst á matarvenjur Kasich

Forsetakosningarnar í Bandaríkjunum verða stöðugt fáránlegri. Donald Trump gerir atlögu að John Kasich vegna þess hvernig hann borðar.

Trump segist aldrei hafa séð mann neyta matar á jafn ógeðslegan hátt.

Þetta er árás Trumps á bandalag Cruz og Kasich – sem virkar raunar ekki betur en svo að Trump sigraði í öllum ríkjum sem var kosið í á þriðjudaginn.

Kasich hefur reyndar virkað skástur hjá Repúblikönunum, en kannski er eitthvað til í þessu með hann og matinn.

Það er kannski hægt að viðurkenna að þetta sé smáfyndið, á sinn ömurlega hátt – svona ef maður lítur framhjá því að þarna eru frambjóðendur til valdamesta embættis í heimi.
Hin 77 mál ríkisstjórnarinnar – truflar þingið forsetakosningar?

Fréttablaðið birtir afar greinargott yfirlit yfir málaskrá ríkisstjórnarinnar – þau mál sem stjórnin vill fá í gegn áður en haldnar verða kosningar. Þetta er ansi langur og mikill listi og sum málin eru stór.

Árni Páll Árnason og Katrín Jakobsdóttir segja að þetta sé fullkomlega óraunsætt, þarna séu meira að segja lög sem á beinlínis eftir að skrifa. Óttar Proppé segir að ekki sé hægt að líta á þetta sem forgangslista, heldur sé þetta „samtíningur allra mála sem eru í vinnslu“.

Helgi Hrafn Gunnarsson pírati segir að það myndi ekki koma sér á óvart þótt loforð um kosningar í haust yrðu svikin.

Miðað við þetta skyldi maður ætla að væri enginn tími fyrir Alþingi að fara í frí. Einar K. Guðfinnsson, forseti þingsins, segir samt að líklega verði starfað fram í maílok, en svo komi þing aftur saman í ágúst. Svo segir hann:

Við þurfum að gefa forsetakosningum svigrúm sem munu fara fram í lok júní.

Þetta er reyndar viðhorf sem virkar ankanalega. Er ekki hægt að kjósa forseta þótt þing sé starfandi? Hvernig truflar þing forsetakosningar? Ráða þingmenn ekki við þetta – eða er það þjóðin sem mun finna slíkt ónæði frá þingstörfum að hún nær ekki að einbeita sér að forsetakosningum?

Það virðist hins vegar vera tími til að fara í stórfellda sölu á ríkiseignum.
Ólafur Ragnar með sama fylgi í könnun og í síðustu kosningum

MMR birtir könnun um fylgi frambjóðenda í forsetakosningum. Tölurnar eru áhugaverðar, og kannski ekki síst fyrir hvað þær eru líkar kosningaúrslitunum 2012.

Í könnuninni er Ólafur Ragnar Grímsson með 52,6 prósent, hann fékk 52,8 prósent í kosningunum.

Andri Snær Magnason er með 29,4 prósent í könnuninni, Þóra Arnórsdóttir fékk 33.2 prósent í kosningunum.

Halla Tómasdóttir er með 8,8 prósent í könnuninni, en Ari Trausti Guðmundsson var með 8,6 prósent í kosningunum.

Þarna eru vitaskuld einungis mældir frambjóðendur sem eru komnir fram, ekki þeir sem eru að hugsa málið. En staða Ólafs Ragnars er fjarska sterk. Enginn þeirra frambjóðenda sem eru komnir fram eru líklegur til að ógna honum að marki.

Það kemur fram að fylgi Ólafs er hlutfallslega meiri meðal þeirra sem búa á landsbyggðinni, hafa minni menntun og lægri tekjur.

Þetta þýðir einfaldlega að sá sem ætlar að sigra Ólaf þarf að leggja langt út á þjóðardjúpið.

Guðni Th. Jóhannesson er enn að velta vöngum yfir því hvort hann eigi að bjóða sig fram. Hann er mun líklegri að taka fylgi frá Ólafi en Andri Snær. Hann myndi ábyggilega taka fylgi frá Andra Snæ líka.

En ef við gefum okkur að Guðni hafi víðari skírskotun en Andri, gæti náð í svo mikið fylgi að Ólafi væri ógnað, þyrfti þá ekki Andri Snær að draga framboð sitt til baka á einhverjum tímapunkti – þ.e. ef á að takast að fella Ólaf?

En er líklegt að hann væri til í það? Og svo er auðvitað ekki víst að það myndi virka heldur.
Viðhorfsvandamál gagnvart sköttum

Hér hefur margsinnis á síðunni verið vitnað í Friðrik Jónsson sem hefur ritað ýmislegt skynsamlegt um efnahagsmál, meðal annars í bloggi hér á Eyjunni. Friðrik skrifar á Facebook í morgun og er tilefnið greinar sem birtast í Morgunblaðinu í dag:

Partur af vandanum er líka ákveðið viðhorfsvandamál gagnvart skattinum sem m.a. hefur verið hamrað á sérstaklega sl. aldarfjórðung af ákveðnum pólitískum öflum. Það viðhorf endurspeglast bæði Staksteinum Morgunblaðsins í morgun og í opnugrein varaþingmanns Sjálfstæðisflokksins í sama blaði. Að skattar séu í reynd í grunninn ósanngjarnir, ill nauðsyn og mestmegnis fari í einhverja óskilgreinda „hít“ hins opinbera – en ekki að hið opinbera sé framlenging af okkur sjálfum.

En eins og Friðrik bendir á er skattkerfið í raun hannað til hagsbóta fyrir ríkt fólk og eignafólk og þá sem hafa tekjur af fjármagni:

Það er ósköp einfaldlega þannig að skattkerfið í dag er mun frekar hannað af tillitsemi við hátekju- og eignafólk. Þeir einu sem greiða alla sína skatta til fulls eru almennt launafólk, þ.m.t. opinberir starfsmenn. Smávægilegir plástrar á móti koma í formi ýmissa – yfirleitt tekjutengdra – bótamillifærslna eins og húsnæðis- og barnabóta. Hinir raunverulegu skattafslættir felast t.d. í mismunun á skattlagningu fjármagns- og launatekna. Tekjur eru tekjur eru tekjur og réttlæting núverandi aðgreiningar er ekkert annað en þæfingarþvoglumál.

Ef menn sannarlega meina eitthvað með því að vilja einfalda skattkerfið og auka gagnsæið þá væri kannski rétt að byrja á því að hætta að gera þennan greinarmun.

Launafólk hefur heldur engan aðgang að aflandsfélögum eða not af slíkri starfsemi. En þangað sækja fjármagnseigendur –sem þó er boðið upp á afar hagfellt skattaumhverfi í heimalandinu.

Vegna aflandsfélagaumræðunnar er kannski rétt að hafa í huga að um sumt er hér um stigs- en ekki eðlismun að ræða varðandi hina ríkjandi tilhneigingu þeirra sem aðstöðu hafa til að koma sér hjá, eða draga úr (mínimisera), eins og mest þeir geta og mega skattgreiðslur. Að setja sitt í aflandsfélag er sumpart svona fyrsta farrýmis uppfærsla frá viðskipta farrýmis útfærslunni sem felst t.d. í að ehf-a sjálfan sig.
Skuggabankastarfsemi og skattaskjól

Krabbamein á efnahagskerfinu í heiminum.

Þannig var skattaskjólum og skuggabankastarfsemi lýst í Silfri Egils 21. febrúar 2010. Þá var í viðtali John Christensen, hagfræðingur og sérfræðingur um slíka starfsemi. John Christensen var í þættinum sem fulltrúi samtaka sem nefnast Tax Justice Network.

Nafn Evu Joly er nefnt í þættinum en þegar hún kom hingað fyrst var aðalstarfi hennar að berjast gegn skattaskjólum og notkun þeirra, ekki síst þegar áttu í hlut ráðamenn og elítur í ríkjum þriðja heimsins sem máski höfðu stolið undan stórum hluta af auði heilla þjóða.

Á Evrópuþinginu hefur Joly svo mikið fjallað um skattaskjól og meðal annars lýst því yfir að Jean Claude Juncker, forseti framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins, eigi að víkja úr embætti enda hafi hann verið forsætisráðherra í Lúxemborg á tíma þegar aðstoð við skattaundanskot og skattsvik voru þar stóriðnaður.

Athyglisvert er svo í viðtalinu við Christensen hvernig hann lýsir London sem fyrirrennara skattaskjólanna og því hversu mörg skattaskjólanna í heiminum eru tengd Bretlandi. Stærstu leikendurnir séu í raun Bretland og Bandaríkin.

Við verðum að gera okkur grein fyrir því að Panamaskjölin, eins stórkoslega áhugaverð og þau eru, veita bara smá innsýn inn í þennan heim. Þau eru svo óralangt frá því að vera öll sagan.

(Þökk sé Láru Hönnu fyrir að halda þessu efni til haga.)
Ræða Obamas og kosningaúrslit í Austurríki

Obama Bandaríkjaforseti kemur til Evrópu með mikilvægan boðskap. Evrópa verður að standa saman. Hann segir að heimurinn þurfi sterka, vegmegandi, lýðræðisinnaða og sameinaða Evrópu.

Obama segir að það komi ungu fólki, sem horfir á tölvuskjái og síma og sjái ekki neitt nema vondar fréttir, líklega á óvart að heyra að við séum að lifa mesta velmegunarskeið í sögu mannkyns.

En það sé hættulegt þegar hin sameinaða, friðsama, frjálslynda Evrópa fyllist af efasemdum um sjálfa sig og framfarirnar sem hafa orðið á síðustu áratugum.

Það segir sína sögu að sama dag og Obama flytur þessa ræðu berast kosningaúrslit frá Austurríki, landinu þaðan sem nasisminn upphófst á sínum tíma. Frambjóðandi hægriöfgamanna vinnur stórsigur í fyrri umferð forsetakosninga.

Þetta er í því landi Evrópu þar sem ríkir hvað mest velmegun, en höfuðborgin, Vín, er einatt talin besta borg í heiminum til að lifa í.
Finnið Finn, vandræði ÓRG, siðbótarkrafa Vilhjálms

„Finnið Finn“ hefur löngum verið sagt, og þá er átt við Finn Ingólfsson, stjórnmálamanninn sem fór frá því að vera ráðherra fyrir Framsóknarflokkinn yfir í það að vera Seðlabankastjóri og svo yfir í að vera auðmaður á undraskömmum tíma.

Nú er Finn að finna í Panamaskjölunum – og kemur satt að segja ekki sérstaklega á óvart. Hér er gömul mynd af Finni og félaga hans.

Ýmislegt fleira er að finna í því mikla uppgjöri sem stendur yfir þessa dagana. Nafn Ólafs Ragnars Grímssonar er tengt við aflandsfélag.

Það verður þó að segjast eins og er að það er ekki alveg víst að Ólafur Ragnar hafi vitað sérlega mikið um félög sem voru í eigu tengdaföður hans og tengdamóður. Tengdafaðirinn, Schlomo Moussaieff, lést í fyrra og var að mörgu leyti ævintýralegur náungi – og margt mjög dularfullt í sögu hans. Hann safnaði forngripum, beitti stundum aðferðum sem teljast í hæsta máta vafasamar, og seldi skartgripi og auðgaðist mjög.

Þetta veikir stöðu Ólafs vissulega, en samt er spurning hvort þetta telst ekki vera það sem heitir á ensku heitir guilt by association.

Og svo er það Vilhjálmur Þorsteinsson sem sagði af sér um daginn sem gjaldkeri Samfylkingarinnar, heimtaði afsökunarbeiðni frá Eyjunni vegna umfjöllunar um sig og dúkkar nú upp í Tortólapappírum.

Vilhjálmur hefur upp á síðkastið staðið fyrir utan Alþingishúsið, lamið tunnu, og heimtað siðbót í samfélaginu og að ríkisstjórnin fari frá. Verður að segjast eins og er, þetta er einkar vandræðalegt.
Ósamhljóða netkannanir Hringbrautar og Útvarps Sögu

Svonefndar netkannanir sem sumir fjölmiðlar standa fyrir eru mjög skemmtilegar – svona á sinn hátt.

Á vef Hringbrautar er kynnt með pompi og prakt svona könnun þar sem niðurstaðan er sú, að minnsta kosti enn sem komið er, að Guðni Th. Jóhannesson sé tvöfalt vinsælli en Ólafur Ragnar Grímsson. Segir að þetta séu áhugaverðar niðurstöður.

Á vef Útvarps Sögu er hins vegar könnun þar sem er einfaldlega spurt hvort þátttakendur vilji að Guðni Th. Jóhannesson bjóði sig fram til forseta.

Óhætt er að segja að niðurstaðan sé allt öðruvísi en á Hringbraut, að minnsta kosti enn sem komið er, því auðvitað er hægaleikur fyrir aðdáendur Guðna eða andstæðinga að hrúgast þarna inn og fikta í niðurstöðunum, líkt og er líka hægt að gera við Hringbrautarkönnunina.

Það væri auðvitað hægt að komast að enn einni niðurstöðunni með því að hræra saman netkönnunum Hringbrautar og Útvarps Sögu.

En þeir sem láta sig forsetakosningarnar einhverju varða hljóta að bíða eftir alvöru skoðanakönnunum. Fyrirtækjunum sem framkvæma slíkar kannanir er reyndar nokkur vandi á höndum, á bara að spyrja um þá sem þegar hafa boðið sig fram eða á líka að hafa þá með sem eru að hugsa málið.

Því það sem flestir eru að ræða þessa dagana er hvort Guðni Th. eigi séns á að fella Ólaf Ragnar?
Varla mikill framtíðarbisness?

Ríki eins og Noregur og Holland hafa sett í gang áætlanir um að bifreiðar sem eru knúðar af bensíni eða díselolíu hverfi af götunum innan tíðar. Hollenska þingið samþykkti í síðustu viku að bílar sem ganga fyrir jarðefnaeldsneyti yrðu bannaðir eftir 2025.

Líklegt er að fleiri ríki fylgi í kjölfarið og jafnvel er talið að einstök ríki innan Bandaríkjanna freisti þess að setja á slíkt bann. Tímamörkin eru þó ekki jafn ströng og í Hollandi.

Íslendingar, með sína hreinu orku, hljóta að vilja vera þarna framarlega í röðinni, en héðan berast fréttir að bensín- og olíusölufyrirtækið Skeljungur sé á leiðinni á hlutabréfamarkað. Þar er fyrir N1.

Spyrja má í ljósi þróunar í orkumálum hversu álitlegt er að fjárfesta í fyrirtækjum eins og þessum. En það er auðvitað hægt að spenna upp verð á ýmsum hlutum á íslenska fákeppnismarkaðnum – þar sem lífeyrissjóðir eru í aðalhlutverki.

Lesandi síðunnar sendi þessar línur:

Hver er tilgangurinn með því að skrá eldsneytissölu- og olíudreifingarfyrirtæki á hlutabréfamarkað á Íslandi? Að sögn þessara fyrirtækja er samkeppnin mjög hörð. Varla eru horfur á að markaðurinn þarna fari umtalsvert stækkandi. Þvert á móti er nú t.d. boðaður orkusparnaður skipa, sparneytnari bílar og fleiri rafbílar.

Miðað við þær aðstæður er þetta varla mjög áhugaverð fjárfesting.

Vissulega geta þessi fyrirtæki spjarað sig prýðilega á íslenska fákeppnismarkaðnum. Og skilað eigendum sínum bærilegri arðsemi.

En er kannski tilgangurinn með skráningu fyrirtækja af þessu tagi á íslenska hlutabréfamarkaðinn, fyrst og fremst sá að nýta lífeyrissjóði almennings til að spenna upp hlutabréfaverð þessara fyrirtækja? Og þannig skapa fámennum hópi einstaklinga mikil verðmæti. Er verið að endurræsa bóluhringekjuna á Íslandi?