arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Lög um fjármálafyrirtæki

Lesandi síðunnar sendi þessar línur.

- - -

Í 58. gr. laga um fjármálafyrirtæki nr. 161/2002 segir orðrétt:

Stjórn fjármálafyrirtækis skal ekki taka þátt í ákvörðunum um einstök viðskipti, nema umfang þeirra sé verulegt miðað við stærð fyrirtækisins. Einstakir stjórnarmenn skulu ekki hafa afskipti af ákvörðunum um einstök viðskipti.

Stjórnarmenn fjármálafyrirtækis skulu ekki taka þátt í meðferð máls ef mál varðar:

1. viðskipti þeirra sjálfra eða fyrirtækja sem þeir sitja í stjórn hjá, eru fyrirsvarsmenn fyrir eða eiga að öðru leyti verulegra hagsmuna að gæta í; eða

2. viðskipti samkeppnisaðila þeirra aðila sem ræðir um í 1. tölul.

Hið sama skal gilda um viðskipti aðila sem eru tengdir stjórnarmönnum persónulega eða fjárhagslega.

Auk framangreinds eru í gildi fyrirmæli FME ofl., lög um hlutafélög, alm. hgl. osfrv. sem er nokkuð ljóst að Jón, Pálmi og Lárus brjóta.

Það er kostulegt að þessir menn telji sig ekki bera nokkra ábyrgð á gjörðum sínum. Telur einhver læs maður að af hægt sé að gagnálykta út frá því að að afskipti stjórnarmanna eru bönnuð og komast að þeirri niðurstöðu að afskipti hluthafa séu því ekki bönnuð?

Allir sem hagsmuna eiga að gæta, eftirlistaðilar og aðrir þátttakendur í þessu þjóðfélagi eiga nú að láta reyna á lagaramann. Siðað þjóðfélag horfir ekki upp á svona lagað aðgerðalaust.
Guðrún frá Lundi, þýðandi Jónasar og Guðmundur Andri

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um Guðrúnu frá Lundi, einn vinsælasta rithöfund á Íslandi á tuttugustu öld. Guðrún var sveitakona í Skagafirði sem lagði fyrir sig ritstörf á fullorðinsárum, og skrifaði meðal annars hinn sívinsæla bókaflokk Dalalíf.

Í þættinum verður rætt við Dick Ringler, en hann er bandarískur þýðandi Jónasar Hallgrímssonar. Ringler hefur skrifað mikla bók um Jónas sem nefnist Bard of Iceland og hefur hún nú verið gefin út undir merki Máls & menningar.

Guðmundur Andri Thorsson segir frá uppáhaldsbókum sínum.

Páll og Kolbrún ræða tvær þýðingar, Veginn eftir Cormac McCarthy og Kirkju hafsins eftir Ildefonso Falcones – og Bragi er auðvitað á sínum stað aftast í þættinum.
Stefnt fyrir Stím

Það var í viðtali sem ég átti við Lárus Welding, bankastjóra Glitnis, skömmu fyrir hrun að Stímmálið var einna fyrst nefnt í fjölmiðlum hér.

Ég spurði Lárus hvað hann gæti sagt mér um þetta mál, það var nú ekki mikið – málavextir voru reyndar mjög óljósir á þeim tíma.

Nú er búið að stefna eigendum og starfsmönnum Glitnis vegna þessa máls, þar á meðal Lárusi, Jóni Ásgeiri Jóhannessyni og Pálma Haraldssyni.

Nánar er sagt frá Stím á vef DV.
Baugsmenn eiga 365, stórútgerðir eiga Moggann.

Fyrir helgi skrifaði ég í pistli að fréttamenn á Stöð 2 og Fréttablaðinu ættu að leggja sig fram um að upplýsa um eignarhald á 365 miðlum, sem eigendur þess reyna að halda leyndu – annað rýrði trúverðugleika þessara miðla verulega.

Og í gærkvöldi birti Stöð 2 frétt þar sem um þetta er fjallað.

Þar eru nefndir sem stærstu eigendur 365 Ingibjörg Pálmadóttir – sambýliskona Jóns Ásgeirs – Ari Edwald og Stefán Hilmarsson, en ekki fæst enn uppgefið hvaðan hlutafé að upphæð einum miljarði króna sem lagt var fram 1. apríl kemur.

Innbyrðis skipting hlutafjár á Morgunblaðinu fæst ekki uppgefin, en stærstu eigendurnir eru meðal annars stórútgerðir eins og Samherji, Krossanes, Rammi og Vísir, eða menn sem tengjast þessum fyrirtækjum.
Umboðsmaður skattgreiðenda

Lesandi sendi þessar línur:

- - -

Ágæti Egill

Nú þegar umboðsmaður skuldara hefur litið dagsins ljós er eðlilegt og nauðsynlegt að umboðsmaður skattgreiðenda holdgerist út úr eternum.

Hver ætlar annars að verja þá ?

Skattgreiðendafélög starfa víða og eðilegt að framkvæmdavaldið fagni sem víðastri umfjöllun á gegnsæjan hátt um störf sín, og fjármagni svona starfsemi meða skattfé.

PS :

ein hugmynd er 15 mín sjónvarpsþáttur vikulega sem tekur fyrir fjárlög og kynnir greiðendum hvernig fé þeirra er varið.

Margir yrðu hissa og það myndi veita óttablandið aðhald það sem við á.
Dæmalaus stjórnsýsla

Það var ákveðið að leggja hraðbraut um Vatnsmýri. Eftir á kannaðist eiginlega enginn í borgarstjórn við að hafa tekið þessa ákvörðun.

Ég fjallaði nokkuð um byggingu spítalans stóra á Landsspítalalóðinni á sínum tíma. Stjórnsýslufræðingur sem ég ræddi við sagði að sér virtist sem þar væri á ferðinni ákvörðun sem hefði tekið sjálfa sig.

Það er vitað hver tók ákvörðun um byggingu Háskólans í Reykjavík í Vatnsmýri. Hún var tekin með það að leiðarljósi að Reykjavíkurflugvöllur yrði á bak og burt.

Og svo er það Samgöngumiðstöðin. Eftir því sem næst verður komist er þar um að ræða eitthvað sem varð til í makki milli Steinunnar Valdísar Óskarsdóttur og Sturlu Böðvarssonar. Og sem arftakar þeirra hafa haldið lifandi.

En ákvörðunin er óskiljanleg, og þá skiptir í raun engu máli hvort maður vill að flugvöllurinn fari eða veri. Þetta er mál sem dinglar í lausu lofti – og óverjandi að ráðast í svona framkvæmd fyrr en endanleg ákvörðun liggur fyrir.

Borgarfulltrúi sem ég hitti sagði að þetta breytti ekki neinu; byggingin yrði bara notuð í annað ef völlurinn færi!

Já, það kallar maður dæmalausa stjórnsýslu.
Himinhrópandi ráðleysi í skipulagsmálum

Nú þegar ríkisstjórnin efnir ti framkvæmda er með ólíkindum að svonefnd Samgöngumiðstöð við Reykjavíkurflugvöll skuli verða fyrir valinu.

Enn er allt óráðið með framtíð flugvallarins, á aðalskipulagi er gert ráð fyrir að hann víki.

Þetta er á sama tíma og ekki er til fé til að halda uppi almennilegri slökkviliðsvakt eða flugumferðarstjórn á vellinum.

Það er heldur ekkert vit í að stefna langferðabifreiðum á þennan stað sem er langt í frá að vera miðsvæðis í bæjarlandinu. Og áform um að strætó gengi þangað í stórum stíl eru vitleysa.

Og þess vegna er þetta ekki annað en ný flugstöð, undir dulnefni.

Einna verst er þó, og það snýr að borgarstjórninni í Reykjavík sem virðist ætla að láta þetta yfir sig ganga án þess að mögla – nefnilega hvernig skipulagsmál í Vatnsmýrinni hafa þróast.

Þar eru nú komnar stórar umferðargötur sem skera svæðið þvers og kruss, og við bætist stórbygging Háskólans í Reykjavík með ógurlegu flæmi bílastæða sem geta vart talist annað en umhverfisslys.

Allt ber þetta vitni himinhrópandi ráðleysis í skipulagsmálum.
Ógnun við bandaríska öryggishagsmuni?

Guardian fjallar um hið hryllilega myndband sem birtist á WikiLeaks og sýnir – að því er virðist – tilhæfulaus morð bandarískra hermanna á saklausu fólki í Bagdad, þar á meðal börnum og blaðamönnum sem unnu fyrir Reuters.

Myndbandið má sjá með því að smella hérna.

Í fréttinni er fullyrt að bandaríska varnarmálaráðuneytið, Pentagon, telji vefinn WikiLeaks vera ógnun við öryggishagsmuni Bandaríkjanna.
Eva Joly í forsetaframboð?

Í frönskum fjölmiðlum eru uppi vangaveltur um að Eva Joly sé líklegur frambjóðandi í forsetakosningum í Frakklandi árið 2012.

Hún situr nú á Evrópuþinginu fyrir græningja sem buðu fram undir heitinu Europe Ecologie, hún og Daniel Cohn-Bendit, gamli stúdentaforinginn, unnu þar mikinn sigur.

Græningjar telja sig þurfa sterkan kandídat fyrir forsetakosningarnar eftir tvö ár og þá er nafn Joly helst nefnt.

Kosningarnar eru í tveimur umferðum, í þeirri fyrri er kosið milli nokkurs fjölda frambjóðenda, en í þeirri síðari er kosið milli tveggja efstu. Það eru yfirleitt frambjóðendur hægri aflanna og sósíalista, þótt ekki sé það einhlítt. Í kosningunum 2002 komst þjóðernissinninn Le Pen í aðra umferð.

En frambjóðendurnir fá mikla athygli í fjölmiðlum, og til þess er leikurinn gerður, fremur en að líklegt sé að Joly yrði kosin forseti.

Nicolas Sarkozy forseti verður sjálfsagt áfram frambjóðandi hægri aflanna, en hann á pólitískt í vök að verjast. Meðal hugsanlegra frambjóðenda sósíalista er Dominique Strauss-Kahn, forstjóri Alþjóða gjadeyrissjóðsins. Hann hefur forskot á Sarkosy í skoðanakönnunum.

Þetta gætu orðið kosningar með nokkuð fjölþjóðlegt yfirbragð. Faðir Sarkozys var ungverskur aristókrati, Strauss-Kahn er af gyðingaættum en ólst upp í Marokkó, en Joly er, eins og allir vita, norsk að uppruna.
Veggjöld og stöðumælar

Vegtollar eru margreynd aðferð til að byggja upp ný samgöngumannvirki.

Sums staðar eru þeir reyndar notaðir til að takmarka umferð, eins og til dæmis í Osló þar sem er tekið gjald af þeim sem aka inn í borgina.

Höskuldur Þórhallsson segir að vegtollar séu skattur á landsbyggðina.

En í höfuðborginni búa menn við stöðumæla – líklega eru stöðumælaverðir í Reykjavík einhver ötulasta stétt landsins.

Ég hef samt aldrei heyrt neinn halda því fram að stöðumælasektir eða stöðumælagjöld séu sérstakur skattur á Reykvíkinga.
Galnar bankafléttur

RÚV er með frétt um Baugsfjölskylduna sem situr í mestu skuldasúpu Íslandssögunnar en á samt fjölmiðla og gæti jafnvel náð undirtökum í verslunarveldi sínu aftur.

Lesandi síðunnar sendi eftirfarandi línur um hvernig þetta góða fólk – og félagar þess – náði að sjúga fé út úr íslensku bönkunum – um leið má geta þess að það er fagnaðarefni að Deutsche Bank ætlar að beita sér fyrir rannsókn á Landsbankanum eins og líka kom fram um helgina, það er merkilegt hversu litlar upplýsingar berast þaðan. Þorvaldur Gylfason hefur margsinnis nefnt að líklegt sé að íslenskir bankastjórnendur verði sóttir til saka erlendis eða af erlendum fjármálastofnunum, ef íslensk dómsyfirvöld gera það ekki.

En lesendabréfið er svohljóðandi:

- - -

Samtals losuðu Baugsmenn/Fons um 1 milljarð punda úr islensku bönkunum síðasta árið. ef þú tekur 1998 lánið, Skeljungsfléttuna, Gaumslán, ISP lán, osvfrv…þá bætast við 300 milljón pund við þessi 700 milljon hér að neðan.

http://mbl.is/mm/vidskipti/frettir/2010/04/01/seldi_iceland_inn_i_bankana_2008/?ref=fphelst
Annarleg sjón

Við erum á Spáni yfir páskana.

Alls staðar eru prósessíur – karlar í skrítnum kyrtlum, með hettur á höfði, sem draga á eftir sér eða bera líkneski af pínu Krists.

Sumir ganga jafnvel svo langt að hýða sjálfa sig. Aðrir rogast með krossa.

Þetta er magnað að sjá og mjög dulúðugt.

En samt eitthvað annarleg; því fer fjarri að maður hneigist til kaþólskrar trúar við að horfa á þetta. Eiginlega þvert á móti.
Gauti: Falleinkun ríkisstjórnar

Gauti B. Eggertsson, hagfræðingur í New York, skrifar um úthlutun makrílkvótans og segir að ríkisstjórnin fái algjöra falleinkun.

„ Í stað þess að bjóða þessa veiði til hæstbjóðenda ákveður ríkisstjórnin að gefa fiskinn nokkrum útvöldum?

Enginn hefur útskýrt af hverju. Ef olía finnst við Íslandsstrendur, verður hún þá kannski gefin? Og hver fær hana þá? Og af hverju? Nú hefur til að mynda Bandaríkjastjórn undir stjórn Obama ákveðið að bjóða út olíuverkun fyrir hæstbjóðendur - í opnu útboði - við strendur beggja vegna meginlandsins hér í USA.

Af hverju er ekki hægt að bjóða út nýtingu náttúruauðlinda með sama hætti heima á Íslandi? Auðlinda sem með réttu ætti að vera eign almennings, og verða til þess að skattar á almenning eru lækkaðir að sama skapi og arðinum nemur (og ekki veitir af nú til dags!),

Af hverju þarf að gefa þessar auðlindir nokkrum útvöldum aðilum?

Hvaða rugl er þetta eiginlega?„
Myndi þetta líðast á öðru sviði?

Jón Steinsson hagfræðingur skrifar pistil um úthlutun makrílkvótans á vefinn Pressuna. Bendir á að þetta sé ný fiskitegund hér við land, það sé lítil veiðireynsla, en hins vegar hafi hafist það sem hann kallar ólympískar veiðar á tegundinni í fyrra þar sem útgerðir kepptust við að moka eins miklum fiski á land og þær gátu – mest af því hafi farið í bræðslu. Það er vitað að þessar veiðar vöktu mikla hneykslun í nágrannalöndum okkar, enda getur makríll verið verðmætur fiskur.

Jón segir það skref í rétta átt að úthluta makrílkvóta á skip eins og nú er gert í fyrsta sinn. Hann segir hins vegar að aðferðin við útlutunina orki tvímælis svo ekki sé meira en sagt, nú sé úthutað eftir veiðireynslu.

En þar sem veiðarnar eru nýbyrjaðar er veiðireynslan afar lítil – og úthutunaraðferðin því sérlega handahófskennd, segir Jón. Það sé með ólíkindum að útdeila slíkum verðmætum til fárra aðila endurgjaldslaust á jafn veikum grunni.

Orðrétt segir Jón í niðurlagi greinar sinnar:

„ Það þarf varla að taka það fram að 112 þúsund tonna markílkvóti er gríðarlega verðmætur. Það er með ólíkindum að stjórnvöld skuli telja að þau geti komist upp með að úthluta jafn miklum verðmætum og hér um ræðir endurgjaldslaust til fárra útvaldra.

Myndi slíkt líðast á einhverju öðru sviði? Myndi það til dæmis líðast að aðrar eigur þjóðarinnar (svo sem Landsvirkjun eða Landsbankinn) væru færðar fáum útvöldum án endurgjalds eða á undirverði? Væri slíkt ekki hneyksli? Af hverju er þessu öðru vísi farið í sjávarútvegi?

Efnahagsáætlun stjórnvalda gerir ráð fyrir því að þau skeri niður og/eða hækki skatta um 50 ma.kr. á næsta ári. Og árið þar á eftir þarf að ganga enn lengra. Þessar aðgerðir munu vera afskaplega sársaukafullar. Í þessu ljósi skýtur sérstaklega skökku við að ríkið láti eigur sínar af hendi endurgjaldslaust til fárra útvaldra. Auðlindagjöld eru hagkvæmasta tekjulindin sem ríkið á völ á. Það sætir furðu að skattgreiðendur láti það yfir sig ganga að virðisaukaskattur sé hærri á Íslandi en annars staðar á byggðu bóli á meðan stjórnvöld gefa fáum útvöldum þjóðareignir í milljarðavís ár eftir ár
Væri ráð að þjóðnýta bensínsölu?

Öll olíufélögin hækka eldsneytisverð sama dag, á mikilli ferðahelgi, og gefa engar skýringar.

Olíufélögin hér hafa átt með sér ólöglegt samráð og allir þekkja okrið sem þau stunda, jafnt á bensíni sem öðrum varningi.

Það er greinilegt að markaðsfrelsi virkar alls ekki þegar olíufélögin eiga í hlut.

Og því er spurning hvort ekki eigi að fara þveröfuga leið – og þjóðnýta einfaldlega þessi fyrirtæki.

Þá hefðum við vinstri stjórn sem stæði undir nafni.
Eigendur sem grafa undan fjölmiðlum sínum

Eigendur Fréttablaðsins og Stöðvar 2 – Jón Ásgeir, Ingibjörg, Ari Edwald og co – vilja ekki gefa upp hvaðan nýtt hlutafé í fjölmiðla þeirra kemur.

„Þér kemur það ekki við,“ sagði Jón Ásgeir um hlutafjáraukninguna við blaðamann Viðskiptablaðsins.

En fjölmiðlar sem við vitum ekki hverjir eiga eru eiginlega óhugsandi. Hlutverk fjölmiðla er einmitt að leita upplýsinga um svona hluti – sem sumir telja sig hafa hag af að halda leyndum.

Þetta grefur því alvarlega undan tilvist Fréttablaðsins og Stöðvar 2 – í rauninni ættu fréttamenn þar innandyra að setja allt á fullt að upplýsa hvaðan þetta hlutafé kemur áður en skaðinn verður meiri.

Annars er til dæmis hætt við að menn dragi þá ályktun að peningarnir komi til dæmis frá Tortólu.
Eldfjallatúrismi

Guardian birtir fallegan myndaflokk um eldfjallatúrisma á Íslandi. Er ekki stundum talað um góða landkynningu?
Enn einn naglinn

Jóhann Hauksson skrifar að úthutun Jóns Bjarnasonar á makrílkvóta sé enn einn naglinn í líkkistu ríkisstjórnarinnar. Þetta virðist vera allt annar ráðherra en úthlutaði skötuselskvótanum hér um daginn:

Jóhann skrifar:

„Jón skapar enga sátt. Hann fer gegn stefnumiðum um inköllun kvótans. Hann gerir það á þann grófasta hátt sem hann getur með því að úthluta “nýrri tegund”, nýjum verðmætum og skapa fordæmi að nauðsynjalausu.

Eiga reynsluboltarnir nú að fá að veðsetja makrílkvóta?

Gátu reynsluboltarnir ekki bara leigt kvótann af þjóðinni?

Vildu þeir útiloka samkeppni?

Við hverja?

Vaðalinn frá ráðuneyti Jóns um alhliða verðmætasköpun skiptir hér engu máli. Maðurinn sem hélt sig við prinsípið í stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar í skötuselsmálinu hefur nú gefist upp.

Við gætum eins haft Árna M. eða Einar K. – þæga hunda í bandi LÍÚ – fyrir sjávarútvegsráðherra.

Reglugerð ríkisstjórnar Jóns Bjarnasonar í dag er enn einn naglinn í líkkistu núverandi ríkisstjórnar.

Bráðum er fullneglt.“
Kynbundið ofbeldi og bindindishugsjónin

Þegar ég var lítill drengur og kom fyrst til Danmerkur var farið með mig á veitingahús sem kallaðist Kvindernes almennyttige restaurant. Þetta var, minnir mig, staður sem var stofnaður af dönskum konum sem áttu þá hugsjón að karlar hættu að drekka áfengi. Líklega voru reknar fleiri restaurasjónir undir þessu heiti.

Á þessum stöðum var ekki veittur bjór né annað áfengi. Þótti almennt þunnur þrettándi í Danmörku.

Einn lesandi síðunnar minntist á það í athugasend að kvenréttindakonur á fyrri hluta síðustu aldar hefðu gjarnan verið áhugakonur um bindindi. Þær vissu að fátt leikur heimilin verr en drykkjúsjúkur heimilisfaðir. Það voru ekki síst konur sem á sínum tíma hvöttu til áfengisbanns.

Nú er, eins og lesandinn bendir á, þetta sjaldan rifjað upp. Það er fremur lögð áhersla á „vínmenningu“. Sem er auðvitað algjör þversögn þegar Íslendingar eiga í hlut. Þeir eru þjóð sem lærir aldrei að umgangast áfengi.
Ómissandi menn

Bræðurnir Ágúst og Lýður Guðmundssynir eru mjög sérstakir viðskiptamenn.

Með biluðum viðskiptaævintýrum sínum tókst þeim að sökkva íslenska sparisjóðakerfinu að stórum hluta – og lífeyrissjóðir á Íslandi hafa tapað stórfé á viðskiptagjörningum bræðranna. Skuldasúpan sem þeir skilja eftir nemur mörg hundruð milljörðum króna.

Það má einfaldlega segja, og þarf ekki að flækja máin umfram það, að þetta séu einhverjir lélegustu bisnessmenn í heimi. Árangurinn talar sínu máli.

Samt virðist ríkja sú trú í kerfinu að þessir menn séu ómissandi – þá líklega vegna hæfileika sinna til að reka fyrirtæki. Og þá þarf auðvitað að borga þeim góð – samkvæmt þessari frétt fær annar bróðirinn, Ágúst, 100 milljónir á ári fyrir að stýra Bakkavör, félagi sem nú hefur verið sett undir nauðasamninga.
Eru konur beittar meira ofbeldi hér en á Norðurlöndunum?

Það þarf að fá skýringar á því hvers vegna fleiri konur leita til neyðarmóttöku á Íslandi en á Norðurlöndunum líkt og kemur fram í þessari frétt á Eyjunni.

Þetta bendir til að nauðganir og ofbeldi gagnvart konum sé algengara hér en á Norðurlöndunum.

Hver er þá skýringin? Er þetta eitthvað menningarbundið?

Varla er hægt að kenna útlendingum um; það eru ekki færri innflytjendur á Norðurlöndunum en hér.

Hvað með áfengið og skemmtanalífið svokallað?

Það er hömulausara hér en víðast hvar – síðla nætur í áfengisvímu gerast oft skelfilegir hlutir.
Sendiherrann, sérstaka sambandið og fangaflugið

Albert Jónsson var einn úr fjölmennum hópi manna sem voru dubbaðir upp sem sendiherrar á stuttri tíð Davíðs Oddssonar í utanríkisráðuneytinu. Margir þessara manna naga blýanta á alltof fjölmennum skrifstofum ráðuneytisins, en Albert var gerður að sendiherra í Bandaríkjunum. Það þykir almennt fínasta staðan í bransanum.

Ingibjörg Sólrún vildi niðurlægja Albert þegar hún komst í utanríkisráðuneytið, kippti honum burt frá Washington og gerði hann að ræðismanni í Færeyjum. Það var nöturlegur húmor í því.

Albert hafði áður verið ráðgjafi Davíðs um utanríkismál. Hornsteinn þeirrar stefnu sem þá var rekin var að í einu og öllu skyldi farið að boði Bandaríkjanna. Í því fólst meðal annars að lýsa yfir eindregnum stuðningi við innrásina í Írak.

Íslensk yfirvöld voru á þeim tíma haldin þeim örlgagamisskilningi að þau ættu í „sérstöku“ sambandi við Bandaríkin umfram aðrar þjóðir. Seinni atburðir leiddu í ljós að það var kolröng greining.

Nú kemur úr dúrnum í leyniskjölum sem hefur verið lekið á WikiLeaks að Albert hafi aðstoðað bandaríska stjórnarerindreka við að gera lítið úr fangaflugi bandarísku leyniþjónustunnar.

Það kemur ekkert sérlega á óvart.
Stjórnarsamstarfið: Þrjú ár í viðbót?

Eftir flokksráðsfund VG er sagt að stjórnarsamstarfið sé ekki í hættu. Það eru greinilega ekki allir í VG sem móðgast yfir þeim orðum Jóhönnu að samstarfið sé eins og að smala köttum.

Jóhanna er ekki orðhög kona. Þetta eru hérumbil fleygustu orð sem hafa heyrst úr munni hennar – og skal ekki gera lítið úr því.

En staðreyndirnar tala sínu máli.

Eftir flokksráðsfundinn segir Guðfríður Lilja Grétarsdóttir að ekkert liggi á að gera breytingar í stjórnarráðinu – sem þó hafa verið ræddar fram og aftur og er kveðið á um í stjórnarsáttmála.

Og Mogginn hefur eftir Ásmundi Einari Daðasyni:

„ Ásmundur Einar Daðason, þingmaður VG…fullyrðir að fyrir forsætisráðherra vaki að veikja stöðu landbúnaðar og sjávarútvegs áður en aðildarviðræður við ESB hefjist af fullum krafti.“

Þetta eru stór orð – þingmaður úr stjórnariðinu segir að stjórnin sem hann styður sé vísvitandi að veikja atvinnuvegina í landinu.

Flestir í stjórnarliðinu vita þó hversu mikið er í húfi. Þarna hafa vinstriflokkarnir tveir fengið tækifæri til að stjórna landinu heilt kjörtímabil. Ef það klúðrast, er langt þangað til slíkt tækifæri kemur aftur og það mun varpa skugga yfir vinstri vænginn í langan tíma.

En svo er spurningin hvort sé yfirleitt hægt að halda áfram í þrjú ár í viðbót.
Farið ránshendi um sjóði Glitnis

Heimildir herma að ef félagarnir Jón Ásgeir Jóhannesson og Pálmi Haraldsson verði nappaðir fyrir eitthvað, þá sé það helst meðferðin á bankanum sem höfðu tök á og nefndist Glitnir.

Halldór Baldursson túlkar þetta ágætlega í tekningu í Morgganum í morgun.
Þýðing þjóðaratkvæðagreiðslu

Það eru liðnar rúmar þrjár vikur frá þjóðaratvæðagreiðslunni um Icesave. Undarlega hljótt hefur verið um málið síðan þá. En hver voru raunveruleg áhrif atvæðagreiðslunnar, hver var þýðing hennar? Um það eru menn varla farnir að ræða. Kristinn H. Gunnarsson, fyrrverandi alþingismaður, segir í pistli að myndin sem blasi við sé allt önnur en þjóðinni var talin trú um. Upphaf greinar Kristins er svohjóðandi:

„ Nú eru liðnar röskar þrjár vikur síðan þjóðaratkvæðagreiðslan um Icesave fór fram og rykið farið að setjast sem þyrlað var upp í aðdraganda hennar. Myndin sem við blasir er allt önnur en þjóðinni var talin trú um. Atkvæðagreiðslan varð engin lausn, Bretar og Hollendingar láta sér fátt um finnast, almenningur í Evrópu veit varla af málinu og það eru Íslendingar sem sitja með vandann í fanginu, á þeim brennur eldurinn.

Þetta er ekki það þjóðinni var sagt. Henni var talin trú um að með því að fella Icesave í þjóðaratkvæðagreiðslunni með afgerandi hætti myndi Bretum og Hollendingum verða send slík skilaboð að þeir þyrðu ekki annað en að semja hið bráðasta og fallast á kröfur Íslendinga áður en þjóðin hætti við að borga yfirhöfuð nokkuð. Þjóðin sendi sín skilaboð en það gerðist ekkert annað en hið gagnstæða. Engar viðræður urðu og Bretar og Hollendingar setja skilyrði fyrir frekari viðræðum sem Íslensk stjórnvöld geta ekki sætt sig við.„
DV og nýir eigendur

Það er ekki mikið af góðum fréttum úr fjölmiðlaheiminum þessa dagana. Fjölmiðlarnir hér eru veikburða og fjárvana, og svo berjast þeir sumir undir ægivaldi eigenda sem rýja þá trúverðugleikanum.

Þess vegna eru fréttirnar sem bárust af DV í dag góðar.

Lilja Skaftadóttir sem eignast stærsta hlutinn í blaðinu var framleiðandi heimildarmyndarinnar Maybe I Should Have? Hún virðist ekki hafa nein tengsl við flokka eða fylkingar hér, umfram að hún var á lista Borgarahreyfingarinnar fyrir síðustu kosningar. Á semsagt ekki hagsmuna að gæta að afbaka sumt í fréttaflutningnum eða þegja yfir öðru.

Reynir Traustason ritstjóri á stóran hlut, en í hópi hluthafa eru aðrir starfsmenn af blaðinu.

Þetta er djörf tilraun, ekki víst að hún gangi upp – reynsla erlendis frá sýnir að það gefst ekki alltaf vel að blaðamenn eigi fjölmiðilinn sem þeir skrifa í – en það er full ástæða til að fylgjast af athygli með DV á næstunni.
Stór alhæfing

Stundum heldur maður – eða vonar – að sé rangt haft eftir fólki í viðtölum.

Í grein í Guardian er vitnað í Guðrúnu Jónsdóttur hjá Stígamótum.

Hún segir þar:

„Guðrún Jónsdóttir is confident that the law will create a change in attitudes towards women: ‘ I guess the men of Iceland will just have to get used to the idea that women are not for sale. “
Klofnir flokkar með óljós stefnumál

G. Valdimar Valdemarsson skrifar um íslenska flokkakerfið, hvernig flokkarnir eru meira og minna klofnir innbyrðis, hugmyndafræðilegar krísur, hagsmunagæslu – og sérstaklega litla stefnufestu sem virðist vera einkenni á flokkunum hér, enda urðu þeir til á öðrum tíma og við önnur skilyrði en eru nú. Niðurstaða höfundar er svohljóðandi:

„ Þegar flokkakerfið er skoðað í þessu ljósi er ekki að undra að kjósendur treysti ekki flokkunum. Þeir eru allir meira og minna klofnir og í innbyrðis átökum sem menn forðast að leysa til að halda flokknum saman. Á meðan geta þeir trauðla unnið hver með öðrum eða áunnið sér traust hjá kjósendum.“

Greinina má lesa í heild sinni með því að smella hérna.