Mikið flóð af pósti

Ég fæ sent ógurlega mikið af bréfum þessa dagana. Flest eru þau frá „venjulegu fólki“, fólki sem tók kannski ekki mikinn þátt í útrásinni, en óttast nú að missa vinnuna eða lífsviðurværið vegna hrunsins.

Flestum finnst merkilegt að enginn skuli kannast við að bera ábyrgð. Og flestir hafa séð að við höfum verið með óhæft fólk á flestum sviðum, í stjórnmáunum, bönkunum og eftirlitsstofnununum.

Ég ætla að birta fleiri af þessum bréfum á næstu dögum. Þau bera öll að sama brunni.

Fólk er búið að fá nóg.

Heilaskurðlækningar

Nú er komin upp staða þar sem þarf að finna vinnu fyrir marga mjög

góða flokksmenn sem eru búnir að mála sig út í horn.

Ég veit að það verður sársaukafullt að flytja frábæra menn sem með

styrkri stjórn hafa komið bankakerfinu á íslandi á kaldan klaka

hraðar en nokkurn hefði getað grunað. Nú eru þessir menn með

fjölbreyttan bakgrunn, afar trausta menntun sem gerir þá færa í

flestan sjó. Formaður bankaráðs er barnakennari og hefur reynst

liðtækur í flest síðan hann vann þarfaverk í hvalnum.

Annar frábær bankaráðsmaður er að vísu dæmdur fyrir að hafa tekið

ófrjálsri hendi texta frá öðrum manni. Nokkuð sem forystumenn í

fjármalalífinu skilja sjálfsagt þeir hafa sjálfir oft þurft að taka

að láni.

Hinn þriðji sem hefur stýrt bankanum hefur að margra mati alltaf

verið skemmtilega kjaftfor. Nokkuð sem ekki prýðir kollega hans útum

heim sem flestir eru afskaplega fáorðir og leiðinlegir. Hann er

menntaður lögmaður sem hefur mestalla sína starfsævi starfað hjá hinu

opinbera allt frá því hann var hjá sjúkrasamlaginu í gamla daga.

Þessi þrír frábæru menn eiga allt gott skilið og eru þekktir af góðu

sjálfstrausti og ætti því að fá að spreyta sig á öðrum verkefnum sem

gefa þeim status ekki síðri en þann sem þeir hafa með því að stjórna

peningamálum þjóðarinnar.

Nú datt mér í hug að heilaskurðlækningar myndu henta þeim vel. Það

er starf sem hefur þótt henta vel mönnum sem vilja leika guð og gæti

hentað æfðum flensara og manni með stabíla reynslu úr sjúkrasamlaginu

neitt verr en starfið í Seðlabankanum. Ef það skildu verða einhver

vandræði þá yrðu það bara smá persónlegir harmleikir og mun ódýrari

fyrir þjóðarbúið en vandræðin í Seðlabankanum. Þetta gæfi þeim

öllum hina bestu leið út úr vandanum og ég er viss um að margir góðir

flokksmenn myndi glaðir leggjast undir hníf sem yrði stýrt af þessum

snillingum.

- - -

Svikamyllur

Ég horfði á Silfur Egils í kvöld og fanst það athiglisverður þáttur og var alveg yfir mig hrifinn hvað Egill þjarmaði að Jóni Ásgeiri Jóhannessyni. Egill minntist einhverntíman á að allir þessir sjóðir sem bankarnir voru með skipulögðum hætti að ota fólki í (svo ég noti nú hans orð) væru mesta svikamylla sem um getur hér á landi þetta eru stór orð en kanski eru þau bara sönn.

Mig langar að segja þér Egill smá sögu af mér og mínum viðskiptum við minn viðskiptabanka Kaupþing rétt áður en Landsbankinn fór yfirum.

Miðvikudaginn 1 Október hringi ég í Kaupþing og tala þar við starfsmann sem titlar sig sérfræðing, miðlara og eignastýring. É spurði hann um þetta ástand og óvissu sem var uppi í öllu þeessu peningakjaftæði og þá sérstaklega hvað varðaði öryggi minnar eignar í Peningamarkaðssjóði og Skammtímasjóði hjá Kaupþingi. Hann fullyrti við mig að þessir sjóðir væru ríkistryggðir upp að 20,000 evrum.

Ég spurði hann hvort hann gæfi mér það skriflegt og hann svaraði því til að lögfræðisvið Kaupþings væri búin að skoða málið og hann skyldii senda mér það álit og það er ég með í höndunum.

Ég þóttist hinsvegar sjá í gegnum það enda að mínu mati bara bull og hver veit hvort þeir hafi vinkað þessu framan í fleira fólk og það látist glepjast og talið sig vera öruggt.

Fimmtudaginn 2. október kl. 3,20 hringdi ég í Kaupþing og vildi ég losa mína peninga út úr Peningamarkaðssjóði og Skammtímasjóði og það strax. Miðlarinn sem ég talaði við reyndi lengi að draga úr mér en ég hélt mig við ákvörðun mína.

Salan á peningamarkaðssjóðnum gekk vel og var komin daginn eftir. Hinsvegar kom ekki peningurinn úr skammtímasjóðnum fyr en á mánudagsmorgunin 6 október. Ef þig langar að sjá þetta plagg hafðu samband og ég sendi þér það um hæl .

- - -

Er til nóg af sápu?

Ég byrja með tilvitnun:

„Við Íslendingar erum ekki vitleysingar í viðskiptum; margt af því sem við höfum gert var bara býsna laglegt. Versta heimskreppa á mörkuðum síðan í 1914 var ekki okkur að kenna.“ (Björn Ingi Hrafnsson í dag 10 .okt. 08 á sinni eigin heimasíðu á vísir.is)

Segir Bingi sem er fyrstur í röðinni að vaskinum, viss um að það sé sápa á staðnum og ætlar aðklára hana áður en hinir komast að…

Allir ætla að benda hver á annan, þannig verður það næstu ca. 2 árin og svo koma kosningar og viti menn, Bláa höndin fær 35%, Samfylkingin 30, VG 20 og svo bítast hinir um restina. Það gerist ekkert, hvenær hefur þessi þjóð horft í augun á sjálfri sér og sagt „nóg komið“?

Reyndar sagði ritstjóri Fréttablaðsins í dag, undir færri rósum en áður, að nú væri nóg komið. Það var áður en hann komst í sama eftirlaunasjóð og Styrmir…

Að horfa á forsætisráðherra þjóðarinnar dag eftir dag hér á netinu frá DK (sem virkar næstum því jafn illa og íslenskt kreditkort) er eins og að horfa á upplýsingamálaráðherra Íraks á þeim tíma sem Bandaríkin voru komin til Bagdad, kannski þess vegna hafa stjórnvöld skipt um bakgrunn, nýtt svið, nýir tímar?, Nei, hér á ekkert annað við en ógleymanleg orð Björgvins Halldórs: Ný föt; sama röddin!

Hafa þau kannski kynnt sér rússneska bókmenntasögu?

Og svo er það myndlíkingin: þetta sjómannamál er að gera mig gráhærðan. Ég fertugur maðurinn, alinn upp á sjómannsheimili þar sem við fimm bræðurnir unnum á togurum og öðrum skipum öll menntaskólasumrin og gott betur en það og svo kemur hver dulan á fætur annarri með óendanlegar yfirlýsingar á svokölluðu sjómannamáli. Viðskiptaráðherra sem lítur út fyrir að vera sjóveikur áður en dallurinn fer af stað og forsætisráðherra sem bíður eftir því að „kallinn“ segi: þú ert sjóveikur!

Menn hafa notað „sjómannamálið“ svo mikið að það hefur orðið álíka gengisfall á því og á Zimbabve-dollar, þó ekki jafn mikið og á íslensku krónunni. Þegar menn eru búinn með textann „Syngjandi sæll og glaður, til síldveiða ég fer…“, ja, þá er komið að veðurfræðinni: Óveðursský, hamfarir og svo er best að blanda þessu öllu saman og segja ÓLGUSJÓR! Brimið fær líka að komast að.

Ef allar þessar hamfarir, þetta óveður, allur þessi öldugangur, þessi stormur, hvirfilbylur og brimsjór átti að skella á okkur Íslendinga, af hverju var þá ekki ráðinn veðurfræðingur sem Seðlabankastjóri?

- - -

Iðnaðarmenn missa vinnuna og flytja úr landi

Mikið er skrifað og rætt um uppsagnirnar í Landsbankanum þar sem 450 missa vinnuna en það skrifar engin um að annar hver iðnaðarmaður í Reykjavík gangi nú með uppsagnarbréf í vasanum og leiti sér að vinnu. Ég er að tala um rafvirkja, pípara, smiði og múrara. Nú er engin að segja lélegu brandarana um að það sé líklegra að dauðin komi á undan iðnaðarmanninum.

Sjálfur er ég rafvirki og þekki orðið ansi marga mínum röðum sem er álíka komið fyrir og mér, þeas með uppsagnarbréf upp á vasann sökum þess að þeir aðilar sem er verið að vinna fyrir hafa ekki haft aðgang að fjármagni síðan snemma á þessu ári. Þessa dagana er bara verið að redda bönkunum, við iðnaðarmennirnir erum búinr að bíða síðan snemma í vor og höfum þurft að horfa upp á vinnuveitendur okkar síga stöðugt dýpra í skuldafenið því það er engin innkoma fyrir vinnu okkar og hefur ekki verið síðan snemma á þessu ári eins og ég sagði áður.

Pabbi minn sálugi fór til Svíþjóðar og Noregs að vinna í krepppuni sem ríkti hér kringum 1970, það er tími sem ég man eftir og man líka eftir að hafa saknað þess gamla. Núna er ég sjálfur farin að leita fyrir mér með vinnu á hinum Norðurlöndunum því ekki ætla ég að sitja hér heima og bíða eftir að einhver aumki sig yfir mig og bjóði mér vinnu á skítakaupi. Konan verður þá heima og gætir bús og barna eins og mamma gerði á sínum tíma.

Þetta er nakin raunveruleikinn sem birtist öllum iðnaðarmönnum Íslands í dag og verður ekki til þess að ungir menn og konur hafi áhuga á að leggja fyrir sig að læra einhverja iðn.

Ég mun í það minsta ekki ráðleggja mínum syni, sem er einmitt þessa dagana að gera upp við sig hvað skuli leggja fyrir sig í framtíðini, að spá í að gerast iðnaðarmaður. Það er hvort sem er hægt að flytja inn helling af gersamlega óhæfum og ólærðum iðnaðarmönnum til að gera það sem við erum búnir að vera að streða við að læra en hefðum getað keypt á bakhliða á kornflex pakka í Litháen.

- - -

Lítill hópur gerir þjóð gjaldþrota og enginn ber ábyrgð

Það er Þjóðverji hjá okkur að vinna þessa dagana. Hann bara horfir á okkur eins og fávita og segir:

„Þetta gæti aldrei gerst í þýskalandi í dag, það væri löngu búið að reka alla sem bera ábyrgð á þessu.

Í Þýskalandi er fjármálaeftirlit og ef einhver banki er að fara fram úr sér þá er hann stoppaður af, hingað og ekki lengra, og bent á að nú verði bankinn að snúa sér að öruggari starfsemi, venjulegum innlánum.“

Hvernig geta u.þ.b. 35 manns verið búnir að setja alla þjóðina á hausinn, gera hana gjaldþrota.

Og þeir sem bera ábyrgð á því sitja allir enn á sínum stól.