arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Samþykkt Alþingis

Þetta var Alþingi að samþykkja fyrr í dag:

“Alþingi ályktar að taka verði gagnrýni á íslenska stjórnmálamenningu alvarlega og leggur áherslu á að af henni verði dreginn lærdómur.

Alþingi ályktar að skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis sé áfellisdómur yfir stjórnvöldum, stjórnmálamönnum og stjórnsýslu, verklagi og skorti á formfestu.”
Fjör í VGR

Það hefur verið fjör á fundinum hjá Vinstri grænum í Reykjavík í gær.

Samkvæmt Óla Gneista mættu þangað félagar í Frjálshyggjufélaginu til að greiða atkvæði.
Öfugsnúið siðferði

Það má ýmislegt segja um Jóhönnu Sigurðardóttur. Ríkisstjórn hennar hafa verið mjög mislagðar hendur. Hún hefur farið frá því að vera sá íslenskur stjórnmálamaður sem naut mests trausts – stuttu eftir hrunið – yfir í að vera frekar óvinsæll forsætisráðherra. Maður hefur grun um að hún hafi lélega ráðgjafa. Stjórn hennar lafir af því það virðist ekki önnur ríkisstjórn vera í spilunum, vegna þess að stjórnmálamenn eru hræddir við kosningar og kannski vegna þess að ríkisstjórnin fer að koma sér upp eins konar ónæmi gagnvart vandræðamálum sem fella ríkisstjórnir.

En Jóhanna ber ekki ábyrgð á hruni íslenska hagkerfisins. Þegar hrunkvöðullinn ritstjóri Morgunblaðsins, fyrrverandi forsætisráðherra og seðlabankastjóri, talar um að ákæra hefði átt Jóhönnu vegna hrunsins – þá ber það vott um vægast sagt öfugsnúið siðferði.

Því miður er verið að draga umræðuna á Íslandi niður í öngstræti – þar eru gerðar ýmsar tilraunir til að kyrkja hana.
Hvað gerir Alþingi?

Mér sýnist líklegast að Alþingi felli tillögur um að draga ráðamenn fyrir landsdóm. Það bendir flest til þess.

En þá má spyrja – ætlar Alþingi eitthvað að aðhafast í málinu umfram þetta.

Nefndur hefur verið möguleikinn á að samþykkja vítur á fyrrverandi ráðherra:

Þá væntanlega Geir Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu, Árna M. Mathiesen, Björgvin G. Sigurðsson, Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson.

Verður hægt að ná samstöðu um það?
Ashkenazy og vinir hans

Listahátíð í Reykjavík byggði á upphafsárum sínum á Vladimir Ashkenazy sem þá var orðinn íslenskur ríkisborgari, burtflúinn frá Sovét, giftur íslenskri konu.

Ashkenazy kom hingað með fjölda af vinum sínum. Listinn er ótrúlega glæsilegur. Þetta var besta unga tónlistarfólkið á þeim tíma, urðu heimsnöfn sem stafar ljómi af.

Þarna má nefna Daniel Barenboim, Jaqueline du Pré, Itshak Perlman og André Previn. Sumt af þessu fólki kom oftar en einu sinni.

Það var nefnt á blaðamannafundi í gær að Karl Bretaprins myndi kannski koma á opnun tónlistarhússins Hörpu næsta vor.

En ef væri hægt að fá píanóleikarann, hljómsveitarstjórann, mannvininn og snillinginn Barenboim – já, þá væri aldeilis hægt að halda hátíð.

Mætti jafnvel sleppa prinsinum.

Daniel Barenboim og Jacqueline du Pré léku á fyrstu Listahátíðinni í Reykjavík 1972. Þau voru þá ung og glæsileg hjón, en stuttu síðar veiktist du Pré af MS-sjúkdómnum og dó fyrir aldur fram.
Ný hugsun í húsnæðismálum

Guðmundur Guðmundsson sendi þessar línur.

- - -

Í Silfrinu um daginn sýndi Chris Martensson athyglisvert graf um hvernig kaupmáttur og fasteignaverð fylgist að í sögulegu samhengi. Þegar verðið rýkur langt upp fyrir kaupmáttinn myndast svo fasteignabóla sem springur fyrr eða seinna.

Hvar er Íslenskur fasteignamarkaður staddur á sambærilegu grafi ? Kaupmátturinn er í frjálsu falli og það eru til einhverjar þúsundir af óseldum nýbyggingum. Myndin af markaðinum skekkist verulega af að fjármálastofnanir liggja á óseldum eignum. Hrina af komandi nauðungaruppboðum eykur enn á óvissuna.

Sá sem fer nýr inn á fasteignamarkaðinn í dag skrifar upp á óútfylltan víxil með x mörgum núllum. Vandséð er að nokkur eignamyndun eigi sér stað næsta áratuginn eða svo. Í besta falli “leigir “ viðkomandi húsnæðið af viðkomandi fjármálastofnun.

Í íslensku fasteignabólunni var mestallt nýtt húsnæði byggt dýrt til að selja enn dýrara. Verð á nýbyggingu samanstendur af lóðarkostnaði, byggingarkostnaði og hagnaði bygingaraðila. Allir þessir þættir fóru úr böndunum í þenslunni.

Enn er engan veginn búið að snúa niður af þessu.

Í núverandi stöðu hlýtur einhverskonar ný útgáfa af verkamannabústöðum að vera amk. hluti af svarinu. Bankarnir eru fullir af innlendu fé á negatívum vöxtum. Má ekki breyta einhverju af þessu fé í leiguhúsnæði ? Þó öllu óseldu húsnæði yrði breytt í leiguhúsnæði , þá mætti bæta þúsundum leiguíbúða á markaðinn til að hlutfallið yrði svipað og á norðurlöndum.

Til að geta leigt út ódýrt þarf að byggja hagkvæmt. Þetta er hægt núna, það er til nóg af mannskap, lóðum og ódýru fjármagni, sem annars kostar peninga inn í kerfinu.

Lífeyrissjóðir, verkalýðsfélög og sveitarfélög geta komið að þessu, eins og þekkist víða erlendis.

Flest ungt fólk sem flýr kreppuna mun búa í leiguhúsnæði erlendis. Eðlilegur Íslenskur leigumarkaður eykur líkurnar á að endurheimta þennan mikilvæga aldurshóp fyrr en ella. Ávinningur væri líka að tæma óíbúðarhæft húsnæði svo sem bílskúra, reiðhjólageymslur, iðnaðarhúsnæði osfrv. Þetta er enn furðu algengt og oft leigt út svart.

Þörf er á nýrri hugsun í húsnæðismálum.

Guðmundur Guðmundsson
Sveiflur

Sjálfstyftun Íslendinga er að ná nýjum hæðum. Það er ekki sveiflurnar í skapgerð þessarar þjóðar.

Á vefnum má lesa í dag að Íslendingar séu feitir, með skemmdar tennur og klamidíu. Þetta fer eins og eldur í sinu um Facebook.

Samt er staðreyndin sú að Íslendingar eru ein heilsuhraustasta þjóð í heimi – og langlífi hér meira en víðast hvar.
Séreignastefnan

Jónína Rós Guðmundsdóttir þingmaður segir að þurfi að koma á laggirnar nýju kerfi húsnæðislána. Það er mikið til í því.

En það er eitt orð í þessu sem heyrist ekki oft – séreignastefnan.

Þetta hefur verið ríkjandi stefna í húsnæðismálum á Íslandi, bæði í stjórnmálunum og í verkalýðshreyfingunni.

Gengur út á að allir eigi að eignast sitt eigið húsnæði – það er nánast eins konar manndómspróf á Íslandi.

Það hefur verið litið niður á leigumarkaðinn og þá sem búa í leiguhúsnæði.

En nú lítur maður í kringum sig og sér að þeir sem bjuggu í leiguhúsnæði á árum húsnæðisbólunnar voru í raun heppnir. Þeir steyptu sér ekki út í húsnæðisskuldir sem fylgja þeim alla ævi – og eru ekki í eignum sem kunna að vera illseljanlegar.

Í Evrópulöndum, sérstaklega í Þýskalandi og Skandinavíu, er virkur leigumarkaður. Það eru til ýmis leiguform – en fólk hefur þennan valkost ef kýs að binda sig ekki við eigið húsnæði.
Deilt um hrunrannsókn í Grikklandi

Í Grikklandi er deilt um hvernig gera skuli upp hrunið – rétt eins og hér heima.

Þar er líka rifist um hverja skuli rannsaka og hversu langt aftur í tímann.

Síðustu fimm árin fyrir hrunið var við völd ríkisstjórn Kostas Karamanlis. Hann er úr flokki sem heitir Nea Demokratia. Starf flokksins virðist að miklu leyti hafa gengið út á að koma flokksmönnum á spenann – útgjöld ríkisins blésu út vegna þessa, og svo þegar allt var að komast í óefni var farið út að falsa hagtölur.

Flokkur Karamanlis nýtur enn talsverðs stuðnings – vitaskuld einkum hjá þeim sem þáðu alls konar greiða frá flokknum á tíma góðærisins. Það fólk svíkur ekki svo glatt.

En eins og áður sagði er deilt um hvað eigi að rannsaka. Sumir vilja jafnvel teygja sig alla leið aftur til 1974 þegar herforingjastjórnin féll. Það yrði líklega endanlega til að drepa rannsókninni á dreif.
Varaþingmaður segir sig úr Samfylkingu

Þórður Már Jónsson, varaþingmaður Samfylkingarinnar á Norðvesturlandi, segir sig úr flokknum vegna fiskveiðistjórnunarmála og þess sem hann kallar svik flokksins. Hann segir á bloggi sínu:

„Ég er varaþingmaður Samfylkingarinnar og það í kjördæmi Guðbjartar Hannessonar sem leiddi svikanefndina og skrifaði upp á þjóðsvikaleiðina, þ.e. samningaleiðina. Leið sem Guðbjartur reynir því miður að halda fram að uppfylli þær kröfur sem bæði yfirgnæfandi hluti Íslendinga gerir, sem og þær kröfur sem við höfum fyrir langt löngu gert á okkur sjálf með stjórnarskrá okkar og með þeim alþjóðlegu mannréttindasáttmálum sem við höfum gengist undir. Mér liggur við að segja að menn hljóti að vera brjálaðir að halda að það sé hægt að selja almenningi þá hugmynd að samningaleiðin sé til þess fallin að uppfylla nauðsynlegar kröfur um mannréttindi og jafnræði, sem og þær kröfur sem almenningur í þessu landi gerir. Það stríðir mjög alvarlega gegn sannfæringu minni, eftir þessi ótrúlegu svik, að halda áfram á þessari braut. Það stríðir gegn sannfæringu minni að bakka upp fólk sem er reiðubúið til þess að svíkja málstað sinn jafn miskunnarlaust og forysta Samfylkingarinnar hefur gert í þessu máli. Því sé ég mér ekki annað fært en að segja mig hér með úr flokknum og þar með frá varaþingmannsstöðu minni.“
Um að gera að fjölmenna á Tíbetsmynd

Kínverjar reyna að stöðva mynd um Tíbet á kvikmyndahátíð í Reykjavík.

Réttu viðbrögðin eru náttúrlega að fjölmenna á myndina – helst með tíbetska fána.

Myndin nefnist When the Dragon Swallowed the Sun.

Um hana segir:

„Af hverju er ekki búið að frelsa Tíbet? Hver stendur í vegi fyrir því leyst sé úr málum? Í þessari heimildarmynd er leitast við að svara þessum spurningum og skilja hvers vegna heiminum hefur ekki tekist að leysa vanda Tíbetbúa og annarra sem standa frammi fyrir öðrum svipuðum málum. Hvað er í raun hægt að gera? Á meðal þeirra sem fram koma í myndinni eru stórleikarinn Richard Gere, Desmond Tutu og Dalai Lama. Þá leikur tónlistin stórt hlutverk í myndinni, en þeir Thom Yorke, Damien Rice og Philip Glass voru fengnir til að semja hana. Þá er gaman frá því að segja að eitt laga Bjarkar Guðmundsdóttur hljómar í myndinni, en Björk er ekki vön að leyfa notkun á tónlist sinni í kvikmyndum nema um sérlega vönduð verk sé að ræða.“

Myndin er sýnd í Iðnó í kvöldkl. 20:30. Þá verða sýningar á myndinni annað kvöld og á miðvikudagskvöld í Bíó Paradís, og hefjast þær kl. 22. Ein sýning verður á myndinni í Hafnarhúsinu hinn 1. október kl. 16.

Hér má sjá brot úr myndinni:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=notONqk7dFU]
Traust á flokkunum í lágmarki

Skoðanakönnun þar sem aðeins helmingur þátttakenda treystir sér til að lýsa stuðningi við gömlu stjórnmálaflokkana segir fyrst og fremst að traustið á þeim sé í algjöru lágmarki.

Og hún segir líka að sviðið gæti verið opið fyrir ný framboðsöfl. Rétt eins og þegar Besti flokkurinn náði að taka yfir Reykjavík.

Þetta er umhugsunarefni fyrir stjórnmálamenn.
Hebron, borg hatursins

Sænska sjónvarpið sýndi í gærkvöldi heimildarmynd þar sem var fjallað um borgina Hebron í Palestínu. Ég kom á þennan stað fyrir rúmum tíu árum – og síðan hefur mér fundist að allir sem tjá sig um Ísrael/Palestínu þurfi helst að hafa komið þangað.

Inni í borginni hafa sest að ísraelskir landtökumenn, þetta er herskáasta fólkið úr sveit landtökumanna. Það þarf þúsundir hermanna til að gæta þessara ójafnaðarmanna, þessara skelfilegu ofstækismanna sem eru fullir af hatri sem þeir miðla áfram til barna sinna. Landtökumennirnir fá að bera byssur sem þeir ganga um sveiflandi – börnin eru alin upp við að Arabarnir séu skríll sem þurfi að útrýma.

Þeir telja sig eiga tilkall til borgarinnar vegna þess að þar sé gröf ættföðursins Abrahams. Þar sem áður var blómleg borg er um að litast eins og á svæði þar sem draugar hafa tekið yfir; þetta er beinlínis eins og óvinalið tæki nokkrar götur í Reykjavík og settist að í þeim með vopnavaldi. Til dæmis Austurvöll og Aðalstræti – þetta er sambærilegt. Til að passa upp á þetta rugl eru Ísraelar með vélbyssuhreiður, varðturna, girðingar og vegatálma út um alla borgina. Eins og áður segir eru landtökumennirnir vopnaðir, almennir borgarar Hebron eru það ekki.

Ég gekk fram og aftur víglínuna dagpart. Maður gat eiginlega ekki slitið sig frá þessum hryllingi. Þarna kynntist ég norskum friðargæsluliða sem ég talaði lengi við. Þetta var fullorðinn maður, virkaði nokkuð háttsettur. Hann sagði að ekki liði sá dagur að ísraelsku hermennirnir væru ekki með fautaskap og yfirgang við íbúa borgarinnar, oft algjörlega af tilefnislausu, kannski einfaldlega af því þeim leiddist.

Og eins og alltaf getur hatur af sér hatur – hatrið gegnsýrir þennan stað. Íbúarnir kasta steinum og hrópa ókvæðisorð hverjir að öðrum – þarna var líka fylgst með fyrrverandi ísraelskum hermanni sem sagði að í Hebron kynntust hernámsliðarnir óréttlæti og yfirgangi. Þeir reyndu flestir að loka augunum gagnvart því, en það smygi samt inn í vitundina.. Sjálfur hafði hann fengið nóg og var farinn að skipuleggja ferðir erlendra fréttamanna og ferðamanna til Hebron. Landtökumenn gengu á eftir honum með gjallarhorn og hrópuðu að hann væri svikari.

Allt vegna þess að maðurinn vildi ekki taka þátt í að eyðileggja borgir, eignir og líf annars fólks vegna einhvers sem stendur í mörg þúsund ára gömlu riti.
Hverjir ættu að sitja á stjórnlagaþingi?

Kosningar til stjórnlagaþings fara fram 27. nóvember 2010. Framboðsfrestur rennur út 18. október – um þetta má fræðast hérna.. Ég hef bara heyrt um einn frambjóðanda, og líst raunar mjög vel á hann – það er Valgarður Guðjónsson.

Það er mjög mikilvægt að vel takist til við val þingfulltrúa. Hér eru nokkur nöfn sem mér datt í hug að myndu sóma sér vel á svona þingi.

Pawel Bartozsek

Margrét Pála Ófeigsdóttir

Hjörtur Hjartarson

Grímur Atlason

Kristín Vala Ragnarsdóttir

Egill Jóhannsson

Jóhann J. Ólafsson

Páll Skúlason

Svanfríður Jónasdóttir

Guðmundur Heiðar Frímannsson

Endilega bætið við fleirum.
Þorvaldur Lúðvík: Fjármagnið safnar mosa

Þorvaldur Lúðvík Sigurjónsson forstjóri Saga Capital var í viðtali í Silfrinu áðan. Hann var að tala um mikilvæga hluti í endurreisn efnahagslífsins – meðal þess sem hann nefndi var að hér væri til fullt af fjármagni en það væri ekki að nýtast – það væri að „safna mosa“ eins og hann orðaði það. Meðal þess sem Þorvaldur taldi að þyrfti að gera var að:

1. Lækka vexti meira.

2. Afnema tryggingu ríkisins á bankainnlánum.

3. Flýta endurreisn fyrirtækja.

4. Lækka ávöxtunarkröfu lífeyrissjóða.

5. Afnema verðtryggingu.

6. Minnka bankakerfið.

Eins og kom vel fram í tölum sem Hjálmar Gíslason sýndi í þættinum virðist kreppan ekki ætla að verða eins djúp og óttast var. Hins vegar stefnir í að hún dragist á langinn. Ein ástæða þess er að það vantar fé til fjárfestinga.

Síðan er hitt eins og Hjálmar benti á að þótt kaupmáttur hafi ekki færst nema aftur til þess sem hann var á árabilinu 2002 til 2004, þá tvöfaldaðist skuldabyrðin á stuttu tímabili – fólk hefur semsagt færri krónur en áður til að borga miklu meiri skuldir.

Glærur Hjálmars má sjá með því að smella hér.
Eins og enginn væri morgundagurinn

Íbúi í Kaupmannahöfn sendi þessar línur.

- - -

Ég hef sagt það ádur á tessum vettvang ad sem íbúi í København fylgdist ég med útrásinni hér í Danaveldi, og tá ekki bara útrás ”víkinganna” heldur einnig hins almenna borgara.

Sem daglegur lesandi Børsen og Berlingske Tidende las ég um fyritækjakaupin, fjárfestingarnar og ekki síst las ég athugasemdir hérlendra rekstrarmanna og hagfrædinga, tar sem engin skyldi neitt í neinu, og ekki ég heldur – heimskinginn ég.

Ég fylgdist med íslenskum almenningi flæda um midborgina kaupandi allt sem hönd á festi, búandi á gódum hótelum, bordandi fínt og ”svalla” eins og enginn væri morgundagurinn, og heimamenn botnudu ekki í neinu. Í tví sambandi væri áhugavert at vita fjölda gistinótta íslendinga í Køben (eda London) 2006 og/eda 2007.

Ég fylgdist med fjárfestingum íslendinga á Íslandi og las um einkaneysluna, sveitafélög sem ”töpudu sér” (hér í Dk er sveitafélögum bannad ad taka erlend lán).

Ég las um ferdir Haarde og ISG til annars vegar New York og København tar sem tau, í fylgd víkinga, reyndu ad sannfæra tarlenda ad allt væri í himinsins besta lagi. Las einnig féttir hérlendra blada af København fundinum og vangaveltur hélenda um hann og tad sem tar kom fram.

Hef fylgst med hruninu úr fjarska, afleidingum tess, hvad hefur verid sagt og skrifad um tad á Íslandi og hér í DK. Fylgdist med vanlætingunni yfir tví ad erlendar ríkisstjórnit skyldu ekki koma hlaupandi med hundrudi miljóna í hítina, heldur VOGA SÉR ad setja skilyrdi.

Las í Berlingske Tidene í byrjun árs 2009 ad jólaverslun í Køben hafi verid minni en ádur, m.a. vegna kreppu, en einnig vegna tess ad tad voru færri sænskir og ÍSLENSKIR ferdamenn á ferd. – ergo: Smáþjód í ballarhafi hafdi merkjanleg áhrif á afkomu danskra verslanna.

Nidurstadan virdist vera ad enginn, almenningur, víkingar eda sjórnmálamenn, telur sig hafa gert nokkud rangt.

Er nokkur furda ad umheimurinn hristi hausinn í einstakri undrun?
Allir frekar mikið eins

Ed Milliband, nýkjörinn formaður Verkamannaflokksins.

Nick Clegg, formaður Frjálslyndra demókrata.

David Cameron, formaður Íhaldsflokksins – allir úr sömu verksmiðjunni, nefnilega þessari hérna –
Gunnar Smári: Ábyrgðin á falli efnahagslífsins

Eins og hefur verið bent á hér á síðunni er málsvörn stjórnmálamanna helst sú þessa dagana annars vegar að ekkert hafi verið hægt að gera til að bjarga íslenska efnahagslífinu eftir 2006 og hins vegar að þetta sé allt bankamönnunum – og Jóni Ásgeiri – að kenna. Gunnar Smári Egilsson (það er óþarfi að geta þess í athugasemdum að hann hafi spilað með útrásarliðinu, það er alkunna) skrifar grein í Fréttablaðið í dag þar sem hann fjallar um þennan málflutning. Segir meðal annars:

„Og við hin ættum að hafa hugfast að þótt niðurstaða rannsóknarnefndar Alþingis á hruni bankanna væri að stjórnendur bankanna bæru mesta ábyrgð á falli þeirra; þá er ekki þar með sagt að þessir stjórnendur bankanna beri mesta ábyrgð á falli íslensks efnahagslífs. Það fall var í boði íslenskra stjórnmálamanna. Það var ráðherranna að fylgjast með þróun mála og bregðast við. Útlánaaukning banka í kjölfar einkavæðingar var fyrirsjáanleg og hefði ekki orðið taumlaus og skaðleg nema sökum þess að þeir sem fóru með efnahagsstjórnina voru ábyrgðarlausir lýðskrumarar sem böðuðu sig í skammvinnri gleði almennings yfir innistæðulausri velsæld. Stærsta bóla heimsögunnar hefði ekki þanist út á Íslandi nema fyrir útreiknað mat stjórnmálamanna á hag sínum af þenslunni. Þeir mátu að ávinningur sinn af almennri velsældartilfinningu og auðsöfnun væri áhættunnar virði. Ímyndað góðæri myndi halda þeim við völd – um sinn að minnsta kosti.

Það hafa margir hag af því að yfirfæra niðurstöður rannsóknarnefndar Alþingis yfir á samfélagið allt. Þegar litið er yfir fréttir haustsins af þrotarekstri sveitarfélaga, gjaldþroti orkufyrirtækja, skuldasöfnun heimila, fyrirtækja, trillukarla, bænda og safnaðarfélaga, töpuðum lífeyri, draugahverfum upp um allar heiðar, höfn sem byggð er á sandi – þá er erfitt að kyngja þeirri kenningu að þetta sé allt Jóni Ásgeiri að kenna. Eða Sigurjóni Árnasyni. Og allir aðrir séu saklausir. Og vinir Jóhönnu saklausastir allra“
Árið 2006 – Úr rannsóknarskýrslunni

Baldur sendi þessar línur.

- - -

Í rannsóknarskrýslu Alþingis kemur ártalið 2006 fyrir. Og þar af leiðandi þykjast ráðamenn eftir þann tíma ekki hafa getað gert neitt til að koma í veg fyrir hrunið. En hvað er það nákvæmlega sem stendur í skýrslunni? Skoðum 2. kafla sem heitir Ágrip um meginniðurstöður skýrslunnar .

Þar stendur:

„Grípa hefði þurft til aðgerða í síðasta lagi á árinu 2006 til þess að eiga möguleika á að koma í veg fyrir fall bankanna án þess að það kæmi verulega niður á verðmæti eigna þeirra. „

Það er semsagt niðurstaða R.A. að það hefði verið hægt að koma í veg fyrir fall bankanna eftir 2006 – en það hefði komið niður á verðmæti eigna þeirra. Og hefði það ekki bara verið allt í lagi?

Á sama stað stendur:

„Þvert á móti var það stefna ríkisstjórnar Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar samkvæmt stjórnarsáttmála frá 23. maí 2007 að tryggja að fjármálastarfsemi gæti áfram vaxið hér á landi og sótt inn á ný svið í samkeppni við önnur markaðssvæði. „
Gunnar Tómasson: Að axla ábyrgð

Gunnar Tómasson hagfræðingur sendi þessar línur:

- - -

Í bloggfærslu sinni miðvikudaginn 22. september (Um ákærur) birti Sigurður Kári Kristjánsson, lögfræðingur og þingmaður Sjálfstæðisflokksins, ræðu sem hann flutti á Alþingi daginn áður – lokaorðin voru þessi:

Menn tala mikið um mikilvægi þess að einstaklingar axli ábyrgð á því sem gerst hefur. Í mínum huga er það ljóst að hin pólitíska ábyrgð hefur verið borin. Allt þetta fólk hefur vikið úr sínum embættum, það starfar ekki lengur á vettvangi stjórnmálanna. Það hefur fengið sinn dóm sem birtist í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis og sá dómur er þeim að sjálfsögðu mjög þungbær.

Ég hlýt að lokum að varpa spurningu fram til þeirra sem standa að þessum tillöguflutningi:

Hvernig ætla þeir að axla sína ábyrgð, verði ákæran gefin út, mál höfðað fyrir Landsdómi, en málinu vísað frá eða þeir einstaklingar sem hér um ræðir sýknaðir?

Hvernig ætla þeir að axla sína ábyrgð?

***

Ég lagði inn og staðfesti eftirfarandi umsögn mína um ábyrgð ráðandi manna í aðdraganda hrunsins sem Sigurður Kári sá ekki ástæðu til að birta:

Stuttu eftir fund Davíðs Oddssonar með lykilmönnum ríkisstjórnarinnar snemma árs 2008 birti Ögmundur Jónasson eftirfarandi athugasemd mína á vefsíðu sinni:

Frá lesendum

29. Apríl 2008
Almenn ábyrgðarfælni

Aðalviðkvæði hrunpólitíkusa þessa dagana er að það hafi ekki verið hægt að gera neitt til að bjarga íslensku efnahagslífi eftir 2006 – og því hafi verið í lagi að aðhafast ekkert. Einkum heyrir maður þennan málflutning úr röðum Samfylkingarinnar.

En auðvitað er þetta ekki satt. Það hefði verið hægt að koma í veg fyrir Icesave, það hefði verið hægt að setja hæfa menn til að stjórna Seðlabankanum, það hefði verið hægt að koma í veg fyrir gjaldþrot bankans, það hefði verið hægt að grípa í taumana í bönkunum þar sem eigendurnir völsuðu um, dældu peningum út í eigin þágu og notuðu alls konar brögð til að halda uppi hlutabréfaverði. Það hefði verið hægt að þekkjast boð um aðstoð sem bárust frá útlöndum, meðal annars frá breska seðlabankanum og það hefði verið hægt að standa við samkomulag sem var við norræna seðlabanka í tengslum við gjaldeyrisskiptasamninga í maí 2008.

Þegar Samfylkingin fór í ríkisstjórn 2007 hafði hún í farteskinu skýrslu eftir Jón Sigurðsson þar sem var fjallað um ýmsar hættur í fjármálakerfinu. En eftir stjórnarmyndunina var eins og þetta plagg gleymdist – forystumenn flokksins voru svo yfir sig ánægðir að vera loks komnir í stjórn og fá smá kredit fyrir Ísland útrásarinnar.

Svo er líka spurning hvort ekki sé ámælisvert að stjórnmálamenn og embættismenn skrökvi. Það var hvað eftir annað logið upp í opið geðið á þjóðinni að allt væri í himnalagi – fólk gerði sín plön í samræmi við það, keypti hús og bíla, tók lán, en svo kemur í ljós að ráðamenn vissu betur, þeir voru bara að reyna að fegra myndina fyrir landsmönnum og umheiminum.

En það er eiginlega alveg makalaust hvað menn vilja lítið kannast við það að bera ábyrgð í þessu landi. Það er eins og allir séu á harðahlaupum undan henni.

Og nú virðist manni að sé í uppsiglingu stórsókn í Davíðsarmi Sjálfstæðisflokksins til að sannfæra fólk um að Davíð Oddsson og félagar hafi í raun ekki verið við völd í landinu, heldur hafi Baugur í raun verið búinn að ræna völdunum. Þetta má lesa í nýju hefti tímaritsins Þjóðmála og í bók sem er væntanleg frá Birni Bjarnasyni og er kynnt í ritinu.

Baugur var vissulega til mikillar óþurftar í íslensku samfélagi með verslunareinokun sinni og ítökum í fjármálakerfinu, en samsæriskenningarnar sem er veifað til að komast undan ábyrgð eru orðnar ansi trylltar.
Blundað hjá SÞ

Stund milli stríða hjá íslensku sendinefndinni Sameinuðu þjóðunum, undir ræðu Roberts Mugabe.
Abba gegn hægriöfgamönnum

Benny Anderson er flottur gæi.

Hann var náttúrlega hljómborðsleikari í Abba og lagahöfundur.

Hann hefur lengi haldið úti hljómsveitinni Benny Anderson Orkester. Þetta er fjölmenn sveit sem spilar meðal annars þjóðlega sænska tónlist, hún fer í vinsælar hljómleikaferðir á sumrin og leikur þá oft undir dansi. Í sveitinni eru bæði harmonikkuleikarar og fiðlungar.

Nú bregst Benny reiður við þegar Þjóðarflokkurinn í Danmörku notar – misnotar – lag hans Mamma mia.

Svona eiga bændur að vera.