arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Skrýtnir dagar í pólitíkinni

Það er makalaust að sjá hversu erfitt stjórnmálaflokkarnir eiga uppdráttar í kosningabaráttuni í Reykjavík. Fylgi Besta flokksins skýrist reyndar aðallega af frammistöðu þeirra á landsvísu, algjöru vantrausti á flokkunum.

En það eru samt ákveðnir hlutir í baráttunni í Reykjavík sem hafa áhrif.

Dagur B. Eggertsson er ekki að ná til kjósenda. Hann setur á alltof langar og þvælnar ræður; fólk verður hálfringlað að hlusta á hann.

Sóley Tómasdóttir hefur sýnt sig að vera atkvæðafæla. Það er bara svo einfalt. Hún hefur of einstrengingslega tilhöfðun – og hefur misst út úr sér hluti sem hafa skaðað framboð VG verulega.

Það er reynt að segja kjósendum að Hanna Birna Kristjánsdóttir sé utan og ofan við pólitískar þrætur. Staðreyndin er samt sú að hún er skilgetið afkvæmi flokksskrifstofu Sjálfstæðisflokksins, er alin upp þar undir handarjaðri Kjartans Gunnarssonar. Hún er flokksmanneskja í húð og hár.

Framsóknarflokkurinn stendur frammi fyrir því að eiga ekki mann í borgarstjórn í Reykjavík í fyrsta sinn í langan tíma. Það hefur minnst með oddvita flokksins, Einar Skúlason, að gera, heldur helgast aðallega af því mikla spillingarorði sem hefur lengi farið af flokknum í Reykjavík.

Í Frjálslynda flokknum er ágætt fólk í framboði, en nafn flokksins er nánast ónýtt eftir langvarandi innbyrðis átök.

Reykjavíkurframboðið einbínir aðallega á Reykjavíkurflugvöll. En það er mál sem er einfaldlega ekki á dagskrá þessa dagana. Fólk hefur um annað að hugsa.

Og Besti flokkurinn, hann virðist enn vera á sinni miklu siglingu. Breytir það einhverju þetta viðtal við Jón Gnarr sem birtist í Grapevine og Illugi snaraði og setti á vefinn hjá sér? Jón Gnarr segir ýmsa hluti sem virka óþægilegir, grínið hjá honum hefur náttúrlega alltaf verið úti á ystu nöf, jafnvel við mörk brjálseminnar. Það er ekki alltaf auðvelt að sjá hver hann er í raun og veru.

Nú skilst manni að Jón útiloki samstarf við Hönnu Birnu í viðtali sem birtist á ÍNN á morgun með orðunum: „Nei, nei, nei, það verður að koma eitthvað nýtt!“

Það er þá spurning hvernig það verður í framkvæmd – ein útfærslan er náttúrlega borgarstjórn með einhvers konar þjóðstjórnarmynstri og með borgarstjóra sem er einfaldlega ráðinn til verksins.

Verklagið í borgarstjórninni gæti þurft að breytast ansi mikið – gamall borgarstjórnarmaður sem ég hitti um helgina sagði að kannski hefðu menn bara gott af því.
Víglína á Spáni

Víglína fótboltans hefur verið dregin á Spáni.

Annars vegar Barcelona með sinn glaða og flæðandi leikstíl – sjaldan hefur maður orðið jafn glaður yfir sigurliði og þegar Barca vann Evrópukeppnina í fyrra.

Og hins vegar Real Madrid undir stjórn Mourinho sem mun tileinka sér hinn neikvæða stíl hans þar sem leikurinn er skipulagður í drep með vörnina í aðalhlutverki.
Fallada: Maður litla fólksins

Þegar ég var í London um daginn keypti ég bókina Alone in Berlin eftir Hans Fallada, hún heitir á frummálinu Jeder stirbt für sich alein.

Nú les ég að bókin sé orðin metsölubók í Bretlandi.

Það á sér þá einföldu skýringu að markaðssetning hennar er fjarska góð: Kápan er falleg og það er látið eins og Fallada sé stórkostleg bókmenntauppgötvun. Hún er líka gefin út af öflugu forlagi, sjálfu Penguin. Hvarvetna var henni stillt upp í glugga bókabúða, til dæmis í Daunt Books á Marylebone High Street – fallegustu bókabúð í London og þó víðar sé leitað.

Fallada er kannski uppgötvun í hinum enskumælandi heimi, en ekki í Þýskalandi.

Ég man fyrst eftir Fallada þegar ég var unglingur, þá sýndi sjónvarpið þáttaröð eftir frægustu bók hans, Kleiner Mann, was nun? (Litli maður, hvað nú?). Bókin lýsir basli ungra hjóna á kreppuárunum, í lok Weimarlýðveldisins. Eftir það náði ég mér í bókina í velktri útgáfu á fornsölu og las hana.

Fallada átti sérkennilega ævi. Hann lenti í því ungur maður að drepa vin sinn í einvígi – í rauninni var þetta eins konar misheppnaður sjálfsmorðssamningur. Fyrir vikið datt Fallada út úr borgarastéttinni sem hann kom úr, hann vann ýmis störf – og ánetjaðist eiturlyfjum og áfengi sem átti eftir að vera honum til bölvunar alla ævi.

Í rauninni hét Fallada Rudolf Ditzen, en skáldanöfnin sín, Hans og Fallada, tók hann upp úr tveimur sögum úr Grimmsævintýrum

Hann sló rækilega í gegn með Kleiner mann, was nun?, efnaðist mjög vel – bókin var meðal annars gefin út af Book of the Month-klúbbnum í Ameríku. Hann þraukaði nasistaárin í Þýskalandi, þótt hann hafi tíma ætlað að flýja land, skrifaði meðal annars bókina Wolf unter Wölfen (Úlfur meðal úlfa) árið 1937. Hún féll nasistum ágætlega í geð, enda var í henni nöturleg lýsing á Weimar-lýðveldinu.

Í lok stríðsins var Fallada orðinn illa farinn af áfengi og morfínneyslu. Hann var lagður inn á geðsjúkrahús 1944; það er sagt að á þeim tíma hafi Göbbels beitt Fallada miklum þrýstingi að skrifa skáldsögu sem væri beint gegn gyðingum. Á hælinu skrifaði Fallada bókina Der Trinker (Drykkjumaðurinn), sjálfsævisögulegt verk sem lýsir lífi hans á tíma nasismans. Bókin var ekki gefin út fyrr en 1950, eftir dauða Fallada, enda hefði verið óhugsandi að birta hana í Þriðja ríkinu.

Fallada skrifar raunsæislegan stíl, og sjónarhornið er yfirleitt litla fólkið; fólkið sem hefur ekki völd eða peninga eða vörn gegn ofríki. Þetta einkennir líka Jeder stirbt für sich allein. Hún bregður upp mynd af íbúum fjölbýlishúss í Berlín snemma í stríðinu. Þarna eru nasistar, gömul gyðingakona, alls kyns lausafólk – og svo aðalhetjur sögunnar, gömul hjón sem missa son sinn og fara að dreifa áróðursmiðum gegn stjórn nasista. Saga þeirra er byggð á raunverulegum atburðum, ævi hjónanna Otto og Elise Hempel sem voru handtekin af Gestapo og tekin af lífi af nasistum.

Bókina skrifaði Fallada á stuttum tíma skömmu fyrir dauða sinn, hún kom út eftir að hann dó. Og nú er hún semsagt óvænt metsölubók í Bretlandi.
Til Andabæjar

Kári les mikið af Andrési Önd, kannski er hann farinn að lesa yfir sig?

Við skruppum út á land í dag. Þegar við vorum að keyra aftur í bæinn spurði Kári:

„Pabbi, hvenær komum við til Anda… ég meina Reykjavíkur?“
Ef…

Ummæli sanntrúaðs flokksfólks um Besta flokkinn gera ekkert annað en að styrkja styrkja hann og færa honum meira fylgi.

Besti hefur aðeins orðið fyrir einu áfalli um helgina, það var þegar Ingvi Hrafn Jónsson sagðist styðja flokkinn.

Nú er sagt að aðeins eitt gæti gert út af við Besta flokkinn: Ef Davíð Oddsson lýsti yfir stuðningi við hann…
Loks sammála

Hallgrímur Helgason og Agnes Bragadóttir eru ekki sammála um margt, að minnsta kosti hafa þau ekki verið saman í liði hingað til.

En í dag eru þau sammála um að Besti flokkurinn sé ómögulegur. Hallgrímur sagði í Vikulokunum í útvarpinu:

„Þetta er fólk sem þagði allan góðæristímann og var hvergi sjáanlegt í búsáhaldabyltingunni. Þetta framboð er bara skrum, svipað og á Ítalíu þegar Berlusconi kom fram, það þótti fyndið fyrst. Málið er bara að grínið er ekkert fyndið lengur þegar það er komið í meirihluta. Þjóðin á eftir að enda með miklu meiri þynnku ef hún ætlar að kjósa þetta yfir sig.“

Og Agnes segir í grein í Morgunblaðinu:

„Það setur að mér óþægilegan aulahroll, þegar ég hugsa til þess, nú viku fyrir kosningar, að ekkert bendir til annars en Jón Gnarr og Besti flokkurinn ætli að halda framboði sínu til streitu. Samt sem áður vona ég að hinir ágætu grínistar sem fara fyrir framboði Besta flokksins muni sjá að sér. Þetta var fínn brandari og áreiðanlega þörf áminning fyrir þau sem hafa tekið að sér að reka okkar ágætu borg. En nú ætti brandaranum að ljúka, eða hvernig halda þau Jón Gnarr og félagar að þau haldi út næstu fjögur ár, að vera í alvörurekstri, með mörg þúsund manns í vinnu og veltu upp á tugi milljarða króna á ári, taka erfiðar ákvarðanir og óvinsælar og komast ekki upp með að svara út og suður, eins og hefur verið einkenni þessa grínframboðs hingað til?“

Það er hugsanlegt að málflutningur Hallgríms og Agnesar gæti virkað öfugt – ég nefndi um daginn dæmi um menn sem vöruðu á sínum tíma við kjöri Ólafs Ragnars Grímssonar.

Ingvi Hrafn er hins vegar ósammála og hyggst nú stökkva á vagninn hjá Besta flokknum.

Það gæti svo virkað þveröfugt.
Badabing

Þórarinn Þórarinsson, Badabing, er snúinn aftur í bloggheima – með krafti.

Hann skrifar pistil um Besta flokkinn, Samfylkinguna, Framsókn, Sjálfstæðisflokkinn og VG – íslensk stjórnmál.

Mjög hressandi lesning í morgunsárið.

(Mér skilst að það séu erfiðleikar með vefþjón sem valda því að næst ekki samband við Badabing – stendur vonandi til bóta, því grein Tóta er skyldulestur.)
Veruleikafirring

Stundum er eins og fólkið sem stjórnar þessu landi sé algjörlega skilningsvana.

Í Samfylkingunni lifa menn enn í þeirri trú að það verði hægt að snúa þjóðinni þannig að hún fallist á aðildarsamning við Evrópusambandið.

Þá væntanlega að samningurinn verði svo góður að ekki verði hægt að hafna honum, að Icesave mál verði farin að gleymast, og að efnahagsástandið í Evrópu verði ekki svo slæmt að það fæli.

Þetta virkar eins og afar veik von.

En að tefla þessu viðkvæma máli í uppnám á mjög svo táknrænan hátt með því að láta aðildarviðræður hefjast 17. júní – það er ekki annað en veruleikafirring á háu stigi.
Uggur og ótti í pólitíkinni

Björgvin Valur er með ágæta pælingu á bloggi sínu.

Hann segir að Besti flokkurinn muni hræða gömlu flokkana þvílíkt að þeir muni alls ekki vilja efna til alþingiskosninga næstu árin.

Því nú sé raunveruleg hætta á að komi fram nýtt framboð sem gæti feykt þeim öllum burt. Tryggðin gagnvart flokkunum er afar hverful.

„Alþingismenn munu bindast tryggðarböndum um að sitja sem fastast og vona að Besti flokkurinn ráði ekki við að stjórna í Reykjavík,“ skrifar Björgvin.
Háskólarnir og ríkissjóðshallinn

Félag prófessora við Háskóla Íslands bendir á einfaldar staðreyndir sem þarf að skoða: Það er kennd verkfræði við tvo háskóla á Íslandi, lögfræði við þrjá, viðskiptafræði við fjóra skóla.

Á Íslandi búa 330 þúsund manns. Það eru álíka margir og búa í Witchita, Cardiff og Árósum.

Á næstu árum þarf að skera niður um allt að 100 milljarða króna í ríkisrekstrinum.

Slíkri upphæð er afskaplega erfitt að ná með flötum niðurskurði, að allir skeri niður um einhverja ákveðna prósentutölu, heldur útheimtir hann kerfisbreytingar.
Er þetta að virka?

Kosningabaráttan er að breyta um tón.

Vinstri flokkarnir eru hættir að ráðast á Sjálfstæðisflokkinn, en einbeita sér nú að Besta flokknum á öllum vígstöðvum – í bloggi og á Facebook.

Atlögurnar eru bæði að flokknum í heild sinni og einstökum frambjóðendum.

Því er haldið fram að Jón Gnarr sé ógurlegur hægri maður og að Páll Hjaltason arkitekt sem er í sjöunda sæti listans megi ekki sjá gömul hús án þess að vilja rífa þau.

Spurning hvort þetta virkar – eða hvort það virkar öfugt eins og stundum vill verða?

Eða man einhver eftir auglýsingunni sem nokkrir menn úr viðskiptalífinu keyptu stuttu fyrir forsetakosningarnar 1996, þar sem þeir vöruðu við Ólafi Ragnari Grímssyni. Fylgi Ólafs hafði farið dvínandi dagana áður, en tók mikinn kipp við þessa auglýsingu. Það má jafnvel segja að þeir liðsmenn Kolkrabbans sem stóðu að auglýsingunni hafi endanlega tryggt kjör Ólafs.
Einkaeign á náttúruauðlindum

Í grein í Wall Street Journal 29. janúar 2004 lýsti Hannes Hólmsteinn Gissurarson stefnu Davíðs Oddssonar sem best heppnuðu frjálshyggjutilraun veraldar og sagði meðal annars, tilvitnunin birtist í DV í dag:

„Margt er þó enn ógert. Heilbrigðis- og menntamálin eru enn í höndum hins opinbera, það á einnig við um ýmsa aðra opinbera þjónustu, fjölmiðlafyrirtæki og vatnsorkuverin. Menn nátengdir herra Oddssyni telja að tvennt beri að setja í forgang: að lækka tekjuskatta og styrkja einkaeignarréttinn, bæði á fjárfestingum og náttúruauðlindum.“

Mesta einkavæðing Íslandssögunnar var kvótakerfið, þar var verðmætustu auðlind þjóðarinnar komið í einkaeign. Morgunblað Davíðs Oddssonar ver kvótakerfið með kjafti og klóm. Nú er sagt að 70 prósent kvótans séu í eigu 70 einstaklinga.

Maður hikar reyndar við að nota orðið „eign“ í þessu sambandi, en þannig er það í raun og veru.

Ef marka má ritstjórnargreinar síðustu daga virðist Morgunblaðið hins vegar vera andsnúið sölunni á HS-Orku.

Í báðum tilvikum er um einkavæðingu náttúruauðlinda að ræða – og þá er spurning: hvenær snýst Mogginn gegn kvótakerfinu?
Hver er grínistinn?

Ungur háskólanemi, Halldór Armand Ásgeirsson, skrifar athyglisverða grein í Morgunblaðið. Í henni eru spurningar sem er ágætt að velta fyrir sér. Smellið á greinina til að stækka hana.
Träumerei

Þetta er dásamleg upptaka. Öldungurinn Vladimir Horowitz á tónleikum í Moskvu 1986, það var á tíma Gorbatsjovs, og í fyrsta sinn að Horowitz sneri aftur til Rússlands síðan 1925. Sjálfur var hann upprunalega gyðingur frá Úkraínu, fæddur í Kiev 1903.

Verkið sem hann leikur er Träumerei eftir Robert Schumann. Það má sjá tár á hvarmi meðal áhorfenda. Horowitz spilaði verkið sem uppklappslag – hann var spurður hvers vegna og svaraði að það væri vegna þess að hann næði laginu aldrei almennilega.

Skemmtilegt er að sjá hvernig þessi aldni listamaður yppir öxlum í lok lagsins.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=qq7ncjhSqtk&feature=related]
Framboð og hrukkustraujárn á sama stað

Á það er bent hér á síðunni að Vinnum saman – slagorð Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík – hafi um langt árabil verið kjörorð Sambands íslenskra samvinnufélaga.

Eða eins og segir hér í athugasemdakerfinu:

„Vinnum saman! var slagorð samvinnuhreyfingarinnar hér áður fyrr og glumdi í ótal sjónvarpsauglýsingum frá SÍS myndskreytt með traustu handabandi. Að nota það er álíka viðsnúningur hjá Sjöllum og að auglýsa: Öreigar allra landa sameinist!“

Eins og áður hefur verið sagt er margt í kosningabaráttunni sem gleður eða kemur á óvart. Það er til dæmis merkilegt að á tíma þegar margt hæfileikafólk í auglýsingagerð og almannatengslum er atvinnulaust skuli Samfylkingin tromma upp með slagorðið Vekjum Reykjavík!

Fyrir norðan er margt að gerast í kosningabaráttunni. Í blaðinu Dagskránni eru til dæmis auglýsingar frá Framsóknarflokknum. Meðal annars með eftirfarandi texta og mynd af þremur konum sem eru í framboði:

Konukvöld

Katy: Hið vinsæla hrukkustraujárn frá Nu Skin kynnt ýtarlega ásamt hinni nýju öflugu ageLOC línu.

Hrafnhildur: MICHE – ein taska endalausir möguleikar.

Ásdís Hanna: Nýútskrifuð úr Hússtjórnarskóla RV sýnir handverk annarinnar. (þessi setning er svona!)

Eydís: Volare vörurnar vinsælu verða á staðnum og kynntar.

Léttar veitingar – Happdrætti – Óvænt uppákoma

Allar konur velkomnar

Sjáumst hressar

Petrea, Gulla, Sigga og allar hinar.

X-B Fyrir betri bæ
Nýr bankastjóri

Nei, það kemur ekki á óvart að maður sem hefur áður starfað hjá ýmsum fyrirtækjum skuli vera ráðinn forstjóri Landsbankans.

En maður sem hefur unnið hjá Björgólfi Thor Björgólfssyni – og kemur beint úr fyrirtæki hans.

Jú, það kemur svolítið á óvart.
Slagorð

Það er ýmislegt skemmtilegt í gangi fyrir kosningarnar, til dæmis slagorð flokkanna:

Vekjum Reykjavík! er slagorð Samfylkingarinnar.

Vinnum saman! er slagorð Sjálfstæðisflokksins.

En Framsókn hefur strengt upp borða í Bankastrætinu, með mynd af oddvita sínum. Þar stendur:

Þú meinar Einar!
Þolendur eða gerendur

Voru lífeyrissjóðir þolendur eða gerendur í hruninu?

Stjórnendur lífeyrissjóða hallast að hinu fyrra, en Ragnar Þór Ingólfsson er ekki sammála samanber þessa bloggfærslu.

Ragnar telur hins vegar að almennir sjóðsfélagar hafi verið þolendur.
Rannsóknin er komin á annað plan

Sigurður G. Guðjónsson er í viðtali í Viðskiptablaðinu í dag. Hann skýtur fast á Evu Joly, heldur því meðal annars fram að þegar hún kom hingað hafi hún lofað að endurheimta peningana sem útrásarvíkingar hafa komið undan.

Þetta er eiginlega skot út í loftið.

Joly sagði frá fyrsta degi að við skyldum ekki gera okkur vonir um miklar endurheimtur á þessum fjármunum. Hugsanlegt væri þó að nálgast eitthvað af þessum peningum – og það ættum við að gera. Hún lagði hins vegar mikla áherslu á samfélagssáttmálann, nauðsyn þess að rannsaka mál og komast að sannleikanum.

Ég sé að Sölvi Tryggvason skrifar um að útrásarvíkingar – þá líklega þeir sem liggja undir þungum ásökunum í skýrslu rannsóknarnefndar eða eru jafnvel til rannsóknar hjá sérstökum saksóknara – vilji ekki koma í viðtöl í þáttinn hans.

Ég ætla að setja fram skoðun sem má vera umdeild. Hún er sú að í raun þurfi ekki mikið að tala við þessa menn á þessum tímapunkti. Eftir skýrslu rannsóknarnefndar þar sem ekkert er dregið undan um hrikalega stjórnarhætti í bönkunum og eftir að sérstakur saksóknari hóf að kalla grunaða fjárplógsmenn í yfirheyrslur eru málin komin á nokkuð annað plan en áður.

Málin eru semsagt meðferðar hjá yfirvöldum og þar munu þau væntanlega hafa sinn gang. Þar verða þau útkljáð. Verjendur munu setja fram sína málsvörn og þar verður ekkert sparað.

Hið sama gildir um stjórnmálamenn og fyrrverandi embættismenns sem eru sakaðir um vanrækslu af rannsóknarnefndinni. Nú er að störfum sérstök þingnefnd sem á að ákveða hvað verður aðhafst í málum þessa fólks. Hún á að skila af sér í byrjun vetrar.

Og á meðan er ekki svo mikið við það að ræða.
Skuldir borgarinnar

Skuldir Reykjavíkurborgar, úr endurskoðunarskýrslu Reykjavíkur.
Exile

Mick Jagger segir að Rolling Stones hafi verið ungir, myndarlegir og heimskir þegar þeir gerðu plötuna Exile on Main Street. Hann segir þetta í tilefni af heimildarmynd um plötuna sem verið er að frumsýna í Cannes.

Ungir og heimskir kannski, en myndarlegir – fjandakornið, það var Mick Jagger aldrei. Frekar þá Keith á sínum yngri árum.

Exile hefur löngum verið talin eitt helsta meistaraverk Stones. Þetta er fyrst og fremst plata Keith Richards, hún er hrá og virkar stundum losaraleg, þarna grautast saman rokk, blús og kántrí og alls konar stíltegundir – Jagger sagði sjálfur fyrir nokkrum árum að þetta væri ekki ein af uppáhaldsplötunum sínum.

Á þessum tíma hélt hljómsveitin til á herragarði í Suður-Frakklandi. Keith hékk með gítarleikaranum og söngvaranum Gram Parsons sem áður hafði verið í The Byrds og Flying Burrito Brothers. Sjálfur Richards farinn að nota heróín upp á hvern dag.

En Parsons var svo mikill sukkari að hann gekk á endanum fram af Keith og unnustu hans Anitu Pallenberg. Parsons andaðist stuttu síðar úr sukki. Hann var orðinn stórt nafn í tónlistinni, enda með eindæmum hæfileikaríkur, en kastaði því öllu frá sér. Hann er þó þjóðsagnapersóna og talinn einn upphafsmaður þess að blanda saman rokki og kántrítónlist.

En þetta var vissulega gullaldartími Stones, þegar þeir gáfu út plöturnar Beggars Banquet, Let it Bleed, Exile on Main Street og Sticky Fingers. Black ‘n Blue og Some Girls eru líka ágætar plötur – en síðan þá hefur hljómsveitin fremur verið að spila gömlu rulluna aftur og aftur.

Hér er Tumbling Dice af Exile – og jú annars, Mick er bara sætur.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=OmfHV8Nw8Mw&feature=related]

Og hér er Gram Parsons með Wild Horses, lag af Sticky Fingers:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=07oufBC_JjQ]
Heilsugæsla í lágmarki

Vilhjálmur Ari Arason vekur athygli á því í bloggi hér á Eyjunni að í sumar eigi að bjóða upp á ömurlega heilsugæslu hér í Reykjavík. Vilhjálmur skrifar meðal annars:

- - -

„Sl. daga hafa verið kynntar lokanir á ýmsum heilbrigðisstofnunum í sumar. Aðallega er um að ræða stofnanir á höfuðborgarsvæðinu. Geðdeild LSH lokar einni deild í sumar og lokanir verða á Barna- og unglingageðdeild LSH (BUGL). Í gær var kynnt á heimasíðu Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins að hún ætlar að loka öllum síðdegisþjónustum heilsugæslustöðvanna í sumar. Aðeins bráðustu erindum verður sinnt en öðrum vísað á kvöld- og helgarvaktir Læknavaktarinnar, Barnalæknavaktarinnar og á Slysa- og bráðamóttöku LSH. Fyrir ári síðan var skorið niður um 20% í móttöku heilsugæslustöðvanna og nú á að skera aftur niður um annað eins. Hvers eiga höfuðborgarbúar að gjalda? Fyrir er veruleg undirmönnun í heilsugæslunni á höfuðborgarsvæðinu hvað lækna varðar og atgerfisflótti er brostinn á í þeirra röðum vegna kjaraskerðingar og álags. Nýir sjúklingar fá sig ekki skráða á heilsugæslulækni og stór hluti sjúklinga er óskráður á lækni á heilsugæslustöðvunum. Gamla heimilislæknaskráningin á höfuðborgarsvæðinu er við það að springa.“
Í gamalkunnu fari

Eitt af því sem einkenndi Fjármálaeftirlitið á árunum fyrir hrun var að enginn tók mark á því. Það gerði athugasemdir, en fjármálastofnanirnar létu þær sem vind um eyru þjóta. Þeim datt ekki í hug að gera neitt í þessu.

Þeim var óhætt að gera það, enda var eftirfylgnin hjá Fjármálaeftirlitinu engin eins og lesa má í skýrslu rannsóknarnefndar.

Svokölluð kærunefnd útboðsmála kemst að þeirri niðurstöðu að bæjarstjórn Akraness hafi gerst brotleg við lög þegar hún samdi við fyrirtæki sonar forseta bæjarstjórnar um tölvuþjónustu.

En kærunefndin hefur engin ráð til að bregðast við þessu. Hún getur bara bent á lögbrotið.

Og bæjarstjórinn bregst við með kunnuglegum hætti. Hann segir:

Við erum ekki sammála, við ætlum ekkert að gera í þessu – og skellir á.
HS Orka: Er hægt að koma í veg fyrir söluna til Magma?

Hefur ríkisstjórnin einhverja möguleika til að koma í veg fyrir að Magma Energy eignist HS Orku?

Ég spurði lögfræðimenntaðan kunningja minn að þessu.

Hann sagði að væri alltaf til leið ef vilji væri fyrir hendi. Hann nefndi tvo möguleika:

Að ríkisstjórnin geti í krafti þingmeirihluta fengið samþykkt lög um að taka megi HS Orku eignarnámi. Slíkt gæti leitt til málaferla, en lögfræðingurinn telur þó líklegt að slíkt eignarnám myndi standast ákvæði stjórnarskrár.

Annar möguleiki er að véfengja söluna á þeim grundvelli að hið sænska dótturfyrirtæki Magma uppfylli ekki skilyrði laga um að einungis aðilar innan EES megi eignast íslensk orkufyrirtæki, semsagt að sænska Magma sé málamyndafyrirtæki, skapað í þeim tilgangi einum að komast framhjá lögum.
Uppreisn gegn stjórnmálaflokkunum

Mér er tjáð að í kvöld birtist skoðanakönnun þar sem fylgisaukning Besta flokksins er staðfest.

En það er ekki bara í Reykjavík að óvæntir hlutir eru að gerast. Á Akureyri er L-listinn allt í einu kominn með mest fylgi, Vinstri grænir eru næst stærsti flokkurinn, en koma þó bara tveimur mönnum inn í bæjarstjórnina samkvæmt skoðanakönnun. Sjálfstæðisflokkurinn og Samfylkingin tapa miklu fylgi.

Þannig eru kosningarnar, að minnsta kosti sums staðar, að snúast upp í uppreisn gegn stjórnmálaflokkunum. Og það er voða lítið sem þeir geta gert í því.
Stríð gegn spákaupmönnum

Evrópusambandið og Þýskaland reyna að taka á fjármálamörkuðunum og spákaupmennskunni sem veldur svo miklum óstöðugleika.

Markaðurinn berst á móti með kjafti og klóm, hann á nóga peninga og hefur mikið áhrifavald yfir stjórnmálamönnum og fjölmiðlum.

Svo er spurning hvort pólitíkusarnir séu tilbúnir til að grípa til nógu harkalegra aðgerða. Það dugir varla annað til en allsherjar yfirhalning á fjármálakerfinu.

Um þetta er fjallað í alþjóðaútgáfu Der Spiegel.
Með kynjagleraugum

Nú er talað um að eyða þurfi milljónum til að kynjagreina rannsóknarskýrslu Alþingis. Og að verði fengnir sérfræðingar til þess – sem væntanlega munu lesa skýrsluna með „kynjagleraugum“.

Í fljótu bragði sýnist manni að karlmenn hafi verðið aðalleikarar í hruninu á flestöllum vígstöðvum; það er helst á pólitísku hliðinni að verður vart við konur. Þær voru að minnsta kosti fáar í bönkunum og í embættismannakerfinu,

Þannig að niðurstöðurnar virðast vera að mestu leyti ljósar. En því er samt ekki að neita að þarna eru ákveðin tækifæri fyrir kynjafræðinga.

Og þetta er líklega í anda viðhorfa vinstri stjórnarinnar sem nú situr, því á þessum neyðartíma í ríkisbúskapnum er líka talið nauðsynlegt að skipa verkefnisstjórn um kynjaða fjárlagagerð sem á að hafa hönd í bagga með samningu fjárlaga næsta árs.