arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Upplýsingaóreiða

Eitt af því sem er sagt varðandi komu bloggarans Vanessu Beeley til Íslands er að það þurfi að „dýpka umræðuna“ og „opna umræðuna“. Þetta er reyndar frasi sem maður heyrir oft, það er líka talað um að við verðum að þora að „taka umræðuna“.

Reyndur blaðamaður sendi mér þessa orðsendingu:

Þetta er samt mjög áhugaverð uppákoma í víðara samhengi. Vanessa þessi virðist, meðvitað eða ómeðvitað, hluti af herferð Rússa sem miðar að því að gera skynsamt fólk óöruggt. Upplýsingaóreiða heitir þetta, að blanda öllu saman og rugla fólk svo í ríminu að það veit fyrir rest ekki hvað snýr upp og hvað niður. Gefst þ.a.l. upp, beitir sér ekki fyrir eða gegn neinu og missir trúna á stofnanir sem það áður treysti. Ekki vegna þess að þær stofnanir hafi brugðist heldur vegna þess að ófrægingin virkar svo vel. (Valdaöfl hvar sem er geta því haldið áfram hverju sem þeim hentar).

Í þessari herferð er látið eins og allar upplýsingar séu í raun skakkar og afbakaðar, það sé ekki að marka neinn. Ekki er nefnt að mikið af þeim koma frá fólki sem hefur flúið átakasvæðin – eitthvað af því fólki má jafnvel finna á Íslandi. Upplýsingar koma líka frá alþjóðlegum hjálparstofnunum, samtökum eins og Læknum án landamæra, og svo frá Sameinuðu þjóðunum. Rannsóknarnefnd SÞ um Sýrland birtir reglulega skýrslur. En það hentar málstaðnum að láta eins og ekkert af þessu sé til – enda er markmiðið fyrst og fremst að rugla.

Hér má svo benda á lýsingu finnskrar fréttakonu Jessikka Aro sem lenti í því að rússnesk nettröll reyndu að hafa af henni æruna, starfið og lífsviðurværið. Hún lenti í raun í algjörri nauðvörn. Þetta eru allrosalegar aðfarir – en víða á Norðurlöndunum eru menn farnir að gera sér grein fyrir þessu vandamáli.
Aðdaáendur Assads, áróðurs- og samsæriskenningasmiðir

Ef ég hefði fari á fund blóðugs harðstjóra og lýst því yfir að tími minn með honum væri stoltasta stund lífs míns, þá þætti ég varla góður heimildarmaður um framferði þessa sama harðstjóra.

En þetta er tilfellið með Vanessu Beeley, breskan bloggara, sem var gestur á fundi í Safnahúsinu í dag. Fundarboðandi var Ögmundur Jónasson.

Hér er tvít frá Beeley eftir að hún hitti Bashir al Assad forseta Sýrlands fyrir hálfu ári. Hún ræður sér ekki fyrir stolti.

Markmiðið er að halda því fram að allir sem beygja sig undir vald Assads séu hryðjuverkamenn og þar af leiðandi algjörlega ómarktækir. Meginatriðið í málflutningi Beeleys er að að Hvítu hjálmarnir, hjálparsveitirnar sem hafa starfað á vettvangi í stríðinu í Sýrlandi, séu í raun hryðjuverkasamtök. Mikið af fréttum sem berast af grimmdar- og óhæfuverkum í Sýrlandi kemur frá þessum samtökum og skyldum aðilum. Sýrlandsstjórn og bandamenn þeirra Rússar hafa gengið mjög langt í áróðri sínum gegn þessum samtökum. Skýringin er einföld: Ef hægt er að kasta rýrð á þær fáu heimildir sem eru á vettvangi í stríðinu, þá vitum við í rauninni ekki neitt lengur – hugsið ykkur Vietnamstríðið þar sem allt sem kemur ekki beinlínis frá stjórnvöldum er afgreitt sem kommúnistaáróður (það var reynt!). Þessi áróðurs- og samsæriskenningaherferð er útskýrð í grein sem birtist í Guardian fyrir fáum mánuðum. Þar er áróðrinum sem kemur frá Rússlandi líkt við verksmiðju.

Málflutningi Beeleys er aðallega dreift í gegnum vef sem nefnist 21st Century Wire. Hún er aðstoðarritstjóri. Á vefnum birtast meðal annars greinar þar sem er hæðst að loftslagsvísindum og svo eru fréttaskýringar um efni eins og Hitler hafi flutt til Argentínu eftir stríðið. Stofnandi 21st Century Wire, Patrick Henningsen, hefur ferðast með Beeley til Sýrlands. Þau eru bæði aufúsugestir á rússnesku sjónvarpsstöðinni RT. Henningsen hefur líka starfað með öfgahægrimanninum Alex Jones á vefnum Infowars.

Þetta er semsagt heldur sérstæður félagsskapur. Í einni frásögn af fundinum í dag kemur fram að Katrín Jakobsdóttir forsætisráðherra hafi verið meðal gesta. Þessi Facebook-færsla er reyndar eina heimildin um það. Hvernig ætli Katrínu hafi fundist fundurinn – hafi hún verið þar?

Í þessu sambandi má benda á nýja skýrslu rannsóknarnefndar Sameinuðu þjóðanna um ástandið í Sýrlandi.
Íslenskan og holskefla tækninnar

Þetta kemur ekki á óvart. Stór hluti ungs fólks vill frekar ensku en íslensku. Verandi faðir drengs á grunnskólaaldri hef ég undanfarin ár tekið eftir því að krökkunum finnst ekki bara flottara að nota ensku, þeim finnst eðlilegra að gera það.

Og skýringin á þessu er alls ekki flókin, þetta tengist notkun á snjallsímum og samskiptamiðlum, tölvuleikjum, og efnisveitum eins og Netflix og YouTube. Í þessu umhverfi notar fólk miklu meiri ensku en íslensku.

Íslenskan í mestu erfiðleikum með að standast þessa holskeflu nýrrar tækni. Hún þykir bæði hallærisleg og úrelt – og tilfinning margra ungmenna er að það sé tímasóun að læra hana í hnattvæddum tækniheimi. Þau upplifa ekki að hún veiti aðgang í veröldina sem þau hafa vanist á að dvelja í.
Góða nótt blíði prins – 20 ár frá Big Lebowski

Menn eru að rifja það upp í dag að tuttugu ár eru síðan kvikmyndin The Big Lebowski var frumsýnd. Á sínum tíma var þessari mynd ekkert sérlega vel tekið. Hún þótti einhvern veginn út í hött. Gagnrýnendur tóku henni ekki sérlega vel, og hún fékk enga tilnefningu til Óskarsverðlauna.

Það er reyndar eitt einkennið á Óskarsverðlaununum að gamanmyndir hljóta sjaldnast náð, þær eru einhvern veginn taldar annars flokks, alls konar miðlungsmyndir sigra, en grínmyndir sem nokkrum árum síðar eru farnar að teljast kolklassískar eru eiga ekki séns.

Big Lebowski er költ mynd. The Dude er sígild týpa sem margir vildu örugglega líkjast, hann er hugprúður og með óvenjulegt jafnaðargeð. Í fyrra kynntist ég manni sem hefur atvinnu af því að herma eftir The Dude.

Þeir eru líka sérlega furðulegir, vinir hans, Donny og Walter. Fyndnasta atriðið í myndinni, það sem ég spring alltaf yfir, er útfararræða Walters þegar hann og The Dude eru að dreifa ösku Donnys úr kaffidós yfir Kyrrahafið – og allt fer auðvitað úrskeiðis.
Leiðinlegasta veðrið, glæra miskunnarlausa birtan

Þetta er veðrið sem mér finnst leiðinlegast á Íslandi. Glærir skraufþurrir dagar. Maður fær ofbirtu í augun svo tekur á alla leið inn í heila – þeir sem hafa tilhneigingu til hausverkja draga fyrir gardínur. Engin leið að fara út án sólgleraugna. Guð hjálpi mígrenissjúklingum. Maður finnur líka hvernig húðin fer öll að þorna upp. Ég fæ skellur í andlitið á þessum árstíma. Og svo kvefast ég eins og svo oft í svona frostþurrki.

Gefið mér rigningu og rok fremur en þetta þunglyndi. Jú, birta er góð, en þessi er miskunnarlaus.

Svona getur þetta verið vikum saman síðla vetrar, gæti þess vegna staðið fram í maí.

Í þurrknum verður allt svo skítugt, sandurinn sem borinn var á göturnar meðan snjóaði þyrlast upp, það syngur óþægilega í nagladekkjunum sem spæna upp malbikið.

Og magn ryks í andrúmsloftinu verður beinlínis hættulegt heilsunni. Það er varað við því að svifryksmengun sé margfalt yfir mörkum og svo verði næstu daga. Sagt að börn og þeir sem eru viðkvæmir eigi ekki að vera á ferli nálægt stórum umferðargötum.
Öflugasta stjórnarandstaðan?

Stjórnarandstöðunni tókst að koma ríkisstjórninni í bobba í vantraustsumræðunni í gær. Vinstri græn eru sár eftir. Ráðherra Sjálfstæðisflokksins kemur í útvarp og segist líta svo á að meirihluti ríkisstjórnarinnar sé 33 þingmenn, ekki 35. Andrés og Rósa eru ekki lengur með samkvæmt þessu.

Hinn ágæti stjórnmálaskýrandi Sigurjón Magnús Egilsson skrifar á vef sinn, Miðjuna, að Píratar séu „öflugasta stjórnarandstaðan í áratugi“.

Píratar eru vissulega kröftugir í stjórnarandstöðu, í flokknum virðist líka vera mikil þrákelkni, þeir gefast ekki upp, sleppa ekki, halda látlaust áfram að hamra á sömu málunum. Kannski mætti orða það svo að þeir séu prinsíppfastir.

+

En hvað varðar öfluga stjórnarandstöðu vantar þá enn talsvert upp á að jafnast við það sem var í þinginu 2009 til 2013. Þá heldu Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og Bjarni Benediktsson uppi andstöðu sem kom ríkisstjórninni hvað eftir annað í vandræði. Fylgið tættist af enni, stjórnarliðar gáfust upp og fóru í andstöðu, þeim tókst að koma í veg fyrir að stór mál næðu fram að ganga – og Sigmundur dansaði í kringum stjórnina í Icesave.

Svo geta menn deilt um hvenær stjórnarandstaða er uppbyggileg og hvenær ekki? Kannski ræðst það dálítið af sjónarhorninu.
Sólveig og Ragnar – harðari verkalýðsbarátta framundan

80 prósent þeirra sem greiddu atkvæði hjá Eflingu kusu Sólveigu Önnu Jónsdóttur – og stéttabaráttu. Í raun eru þetta stórtíðindi innan verkalýðshreyfingarinnar. Sólveig dregur ekki dul á að hún er sósíalisti og hún hefur meðal annars starfað með alþjóðlegum samtökum sem nefnast Attac sem berjast gegn kapítalisma og hnattvæðingu.

Efling er eitt stærsta verkalýðsfélag landsins. Fyrir er Ragnar Þór Ingólfsson í stærsta verkalýðsfélaginu, VR. Hann telst varla vera sósíalisti eins og Sólveig Anna – starfaði um tíma innan Dögunar – en þau ná saman í gagnrýni á hina hefðbundnu verkalýðshreyfingu og vilja til að fara í harðari aðgerðir.

Með þau tvö í forystu fyrir þessum stóru verkalýðsfélögum erum við að horfa fram á harðari verkalýðsbaráttu – sem ríkisstjórn sósíalistans Katrínar Jakobsdóttur þarf að takast á við. Og nú fer verulega að hitna undir Gylfa Arnbjörnssyni og ríkjandi öflum í Alþýðusambandinu.
Vantraust reynir verulega á ríkisstjórnina

Vantrauststillaga á Sigríði Á. Andersen dómsmálaráðherra reyndist miklu erfiðari raun fyrir ríkisstjórnina en sumir bjuggust við. Afgreiðslu málsins var flýtt, það var tilkynnt í fyrr í dag að tillagan yrði tekin fyrir nú seinnipartinn.

Það voru Samfylkingin og Píratar sem lögðu fram tillöguna, en það sætir tíðindum að allir þingmenn stjórnarandstöðunnar greiddu atkvæði með vantraustinu, utan einn, Bergþór Ólason úr Miðflokknum. Hann greiddi ekki atkvæði. Á endanum eru það 33 þingmenn sem greiddu atkvæði á móti vantraustinu en 29 voru með. Viðreisn greiddi líka atkvæði með vantraustinu, en flokkurinn sat í stjórn þegar skipun í Landsrétt var afgreidd á síðasta ári.

Fyrir Vinstri græn er þetta erfiðast. Þetta er að skaða þau allverulega. Þeir hafa lent í að verja mál sem þeir bera enga ábygð á og verður að segjast eins og er að málflutningur þeirra er frekar vandræðalegur miðað við forsöguna. Katrín Jakobsdóttir setur undir sig hausinn og álítur greinilega að ríkisstjórninni sé ekki fórnandi fyrir þetta mál. En það gerist nú að skerst í odda milli Rósu Bjarkar Brynjólfsdóttur og Andrésar Inga Jónssonar og afgangsins af flokknum. Þau samþykktu ekki sáttmála ríkisstjórnarinnar – og eru nú komin í andstöðu við hana í þessu erfiða deilumáli. Menn hljóta að spyrja hver framtíð þeirra sé innan stjórnarliðsins – og VG?

En málinu er ekki lokið þrátt fyrir þessa naumu afgreiðslu innan þingsins. Næst á Hæstiréttur eftir að taka fyrir kæru Vilhjálms H. Vilhjálmssonar lögmanns vegna hæfis Landsréttar. Í greinargerð Vilhjálms er meðal annars spurt þessara spurninga um landsréttardómarann Arnfríði Einarsdóttur:

1. Hvers vegna var dómsmálaráðherra svo mikið í mun að skipa Arnfríði í embætti dómara við Landsrétt?

2. Hvers vegna voru hæfustu umsækjendurnir samkvæmt ítarlegu og rökstuddu áliti dómnefndar ekki skipaðir?

3. Hvers vegna kaus dómsmálaráðherra að brjóta lög til þess að Arnfríður gæti orðið landsréttardómari?
Ætti að reisa styttu af Sigga séní?

Terry Gunnell, prófessor við Háskóla Íslands, lagði til í síðustu Kilju að reist yrði stytta af Sigurði Guðmundssyni málara í miðbænum. Terry er meira að segja með hugmynd um hvernig styttan ætti að líta út.

Mér finnst að ætti að vera stytta af manninum í Aðalstræti þar sem hann hallar sér upp að vegg, stytta sem nemendur Háskólans geta klætt, gefið honum trefla og sokka og hatta, þannnig að hann verður eins og tákn hugsjóna unga fólksins.

Stuttu eftir að Terry flutti hingað fyrir margt löngu fór hann að skoða leiklistarsögu Íslands, rakst á Sigurð og hreifst af honum. Siggi séní, eins og hann var kallaður, er sérlega hugnæm persóna þótt hann hafi ábyggilega verið erfiður á tíðum. Hann átti sér stóra drauma um Íslendinga sem alvöruþjóð, með menningarstofnanir, samgöngur, gróður og fagra garða og betri föt.

Stytta af honum er dálítið góð hugmynd.

Terry fór með okkur að hálfgleymdu leiði Sigurðar í gamla kirkjugarðinum. Steinninn er máður og ekki hægt að greina nafnið á honum nema rýnt sé fast – og það er meira að segja villa á honum, ð er skrifað d.

Það voru uppi áform um að reisa minnisvarða um Sigurð en ekkert varð af því. Og Terry sagði að kvæði sem Matthías Jochumsson vinur hans hefði ort um hann hefði verið endurnýtt og notað um Jónas Hallgrímsson.

Sigurður dó eftir þjóðhátíðina miklu á Þingvöllum 1874. Hafði verið fenginn til að sjá um skreytingar, fékk víst litla þökk fyrir eins og oft áður, og kom í bæinn kaldur og sjúkur. Fræg er frásögn Matthíasar af banalegu hans.

Málaraauminginn er að deyja - úr bjúg og tæringu. Ég sat yfir honum i gærkvöldi, og gjörði „skeifur“, þegar ég gekk út. Hann lá í hundafletinu i einum bólgustokk, iskaldur undir tuskumog aleinn - og banvænn, alltaf að tala um, að ekkert gangi með framför landsins.

Viðtal við Terry Gunnell um Sigurð málara er að finna hérna á vef RÚV.
Berlusconi sem ásjóna hófsemdar

Ástandið á Ítalíu er orðið býsna skrítið þegar Silvio Berlusconi er orðinn fulltrúi hófsemdar. Hann hefur undanfarið talað um sjálfan sig sem fulltrúa moderati. Og það er svo að norðar í Evrópu treysta menn hinum margreynda Berlusconi mun betur en Fimm stjörnu hreyfingu Beppes Grillo sem er sigurvegari kosninganna eða Lega Nord hreyfingunni.

Flokkur Grillos veit reyndar voða lítið hvað hann vill, er aðallega á móti, hleypur úr einu í annað, en Norðurbandalagið hefur mjög harða innflytjendastefnu – og er reyndar líka lítt um Suður-Ítalíu gefið. Matteo Salvini, formaður flokksins, er mikill aðdáandi Pútíns Rússlandsforseta. Innflytjendamál hafa verið efst á baugi í kosningunum, enda hefur Ítalía ásamt Grikklandi borið þyngstar borið þyngstar byrðar vegna hins mikla flóttamannastraums undanfarin ár. Reiðin er mikil vegna þessa og í kosningunum var rætt um að reka burt mikinn fjölda ólöglegra innflytjenda.

Úrslitin eru ekkert sérlega góðar fréttir fyrir Evrópusambandið. Reyndar eru litlar líkur á að Ítalía gangi úr evrunni, hvað þá ESB. Það verður líklega sett saman á endanum einhver samsteypustjórn, jafnvel stjórn tæknikrata, sem breytir ekki ýkja miklu. Það er ítalska leiðin.

Meðal flokkanna sem sigruðu í kosningunum er samt mikil óánægja með Evrópusambandið – Lýðræðisbandalag fyrrum gulldrengsins Matteos Renzi tapaði stórt. Langvinn efnahagsleg stöðnun hefur verið á Ítalíu. Sumpart hafa menn kennt stjórnarfari á tíma Berlusconis um, en evran leikur líka stóran þátt. Á sínum tíma hefðu Ítalir getað fellt gjaldmiðilinn, líruna, til að mæta efnahagsörðugleikum, en nú eru þeir skuldugri en Grikkir voru við upphaf kreppunnar þar í landi. Ítalía fellur hins vegar ekki eins og Grikkland, hún er of stór til þess að það fái að gerast.

En hinn valkosturinn er aðhaldsstefna og háir skattar. Það er ekki auðvelt í landi þar sem jafn lítill agi er í hagstjórninni á Ítalíu. Líkt og í Grikklandi hefur fátækt aukist. Örlítill hagvöxtur hefur verið á Ítalíu undanfarið, en ekkert í líkingu við það sem er norðar í álfunni og það sem af er öldinni hefur hagkerfið skroppið saman. Enginn raunverulegur bati er í sjónmáli – óánægðir kjósendur flýja á vit pópulistaflokka en þeir hafa engin raunveruleg svör.
Mætti rífa þessa fallegu blokk til að greiða fyrir bílaumferð?

Sumir hafa sagt að kosið verði um umferðarhnúta í borgarstjórnarkosningunum í vor. En svo hef ég heyrt aðra segja að svo verði alls ekki. Kosningarnar verði ekki fyrr en í lok maí, veðrið verði orðið betra, skólarnir komnir í frí og umferðarteppurnar minni. Sjálfstæðisflokkurinn kynnti kosningastefnumál sín í dag. þar er ekki talað um að hætta við Borgarlínuna né nýja Landspítalann, en hins vegar eru þarna fyrirætlanir um að byggja ný hverfi í Örfirisey og á Keldnaholti og svo um að setja niður samgöngumiðstöð við Kringluna.

En talandi um umferðina. Allt í einu fóru menn að tala um göng undir Miklubrautina eins og það væri eiginlega sjálfsagt mál. Staðreyndin er samt sú að við höfum aldrei farið í svo umhverfisvænar lausnir á bílavandanum í borginni. Ég segi eins og er, ég hef ekki nokkra trú á að þetta verði að veruleika, ekki fremur en t.d. Sundabrautin sem virðist algjörlega hafa gufað upp og maður heyrir ekki minnst á nema í einhverju furðulegu rugli frá Vegagerðinni sem vill helst klína henni ofan í eitthvert besta byggingaland í borginni.

Aðaltappinn á leiðinni niður og upp úr bænum er á mörkum Miklubrautar og Lönguhlíðar. Ég hef stundum rekist á þá tillögu að rífa blokkina sem stendur næst gatnamótunum til að greiða fyrir umferðinni eða þá taka af henni eina álmuna.

En þá er hins að gæta að þetta er eitt fallegasta fjölbýlishús í Reykjavík, teiknað af Einari Sveinssyni sem líka er höfundur Melaskólans, Heilsuverndarstövarinnar og Hringbrautarblokkanna. Einar er einn besti arkitektinn sem hefur starfað í Reykjavík – gluggarnir syðst á húsinu eru sérlega þokkafullir. Hið sama er er kannski ekki hægt að segja um útsýnið út um þá núorðið.

Er verjandi að rífa þetta til að greiða fyrir bílaumferð?
Jóhanna biður VG griða

Það var merkilegt að heyra Jóhönnu Sigurðardóttur stíga í pontu á landsfundi Samfylkingarinnar og biðja Vinstri grænum griða. Jóhanna er núorðið hinn óskoraði leiðtogi í sögu Samfylkingarinnar, flokkurinn kýs að hefja hana á stall sem stóra stjórnmálamanninn í sögu sinni en hirðir ekki mikið um aðra fyrrverandi formenn eins og Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur og Össur Skarphéðinsson. Orð hennar hafa gríðarlega vigt innan flokksins.

Og Jóhanna segir um VG:

Þeir eru okkar samherjar og geta orðið það fyrr en okkur órar fyrir því ég hef enga trú á að þessi ríkisstjórn sitji út kjörtímabilið.

Semsagt, að mati Jóhönnu á Samfylkingin ekki að hamast of mikið í Katrínu Jakobsdóttur og Vinstri grænum. Hún áréttaði líka að Samfylkingin ætti að vera vinstri flokkur, ekki miðjuflokkur eða hægra megin við miðjuna. Þar vísar hún greinilega í tímann fyrir hrun þegar blairisminn var allsráðandi í Samfylkingunni.

Svavar Gestsson tekur upp orð Jóhönnu á Facebook og skrifar:

Jóhanna er stjórnmálamaður sem er flínk við að finna rétta tóninn á vinstri væng; þess vegna varð hún forsætisráðherra eftir hrunið, hafði þó sjálf verið í hrunstjórninni. Ummæli hennar á landsfundi Samfylkingarinnar voru þörf áminning til allra því flokkarnir tveir eiga margt og reyndar flest sameiginlegt
Verndartollar Trumps, Smoot-Hawley – og Ferris Bueller

Donald Trump ætlar að hækka tolla á stál um 25 prósent og á ál um 10 prósent. Hann lýsir því yfir í tvíti að viðskiptastríð séu holl, annars myndum við ekki hafa Alþjóða viðskiptastofnunina. En líklegt er að Evrópa, Kanada, Kína, Mexíkó og fleiri ríki svari í sömu mynt.

Einn vinur minn í Bandaríkjunum segir – hvers vegna að hjálpa bandarísku stál- og álrisunum en skaða alla aðra í landinu? Er Trump að vinna fyrir Pútín? spyr hann.

Menn hafa rifjað upp þegar tollar voru settir á í stórum stíl rétt um það leyti þegar heimskreppan var að hefjast 1929. Þetta var byggt á frumvarpi sem var lagt fram af þingmönnum sem hétu Willis Hawley og Reed Smoot. Á tíma Roosevelts forseta var ráðist í að afnema þessa lagasetningu. Æ síðan hefur Smoot-Hawley lagasetningin verið umfjöllunarefni hagfræðinga – og líka kennsluefni í sögutímum í skólum vestanhafs.

Kannski er þetta flestum gleymt fyrr en nú að Trump – ólíkt sumum fyrrverandi forsetum – ætlar að standa við digurbarkalegar yfirlýsingar sínar um verndartolla.

En hér er atriði úr hinni stórkostlegu gamanmynd Ferris Bueller's Day Off. Þar er kennari að reyna að segja hálfmeðvitundarlausum nemendum frá Smoot-Hawley.
Atlanta ekki stofnað til að flytja vopn

Vopnaflutningar flugfélagsins Atlanta eru alþjóðleg hneisa. Þarna eru flutt vopn inn á verstu ófriðarsvæði heimsins þar sem almenningur líður miklar þjáningar. Og þarna eru vopn sem bitna verst á óbreyttum borgurum, eins og til dæmis jarðsprengjur.

Það þarf að ganga úr skugga um hvernig þetta geti gerst og hverjir beri ábygðina. Auðvitað eru það fyrst og fremst stjórnendur flugfélagsins sem koma á sig óorði með þessu. En er það virkilega svo að kontóristar hjá bákninu Samgöngustofu geti skrifað upp á viðskipti af þessu tagi?

Þóra Guðmundsdóttir, sem stofnaði Atlanta ásamt þáverandi eiginmanni sínum, Arngrími Jóhannssyni, skrifar á Facebook:

Það er alveg á hreinu að Air Atlanta var ekki stofnað 1986 til að flytja vopn.

Ömurlegt að lesa þessar fréttir.

Vil benda á samkvæmt fréttum að Samgöngustofa afgreiddi beiðnir Air Atlanta án athugasemda.

Leiðir huga minn að hversu löskuð stjórnsýslan er á Íslandi.
Afdrif íslenskunnar ofar en vítisvélar Pútíns og heilsuspillandi beikon

Fréttavefur Guardian er einn sá víðlesnasti í allri veröld og nýtur álits fyrir góðan fréttaflutning og fjölbreytilegt efni. Grein sem birtist á vefnum í vikunni um hættuna steðjar að íslenskunni vegna innrásar enskunnar í gegnum upplýsingatækni er mest lesin á Guardianvefnum nú í vikunni. Maður skyldi halda að fáir hefðu áhuga á því hvernig smámáli norður í höfum reiðir af, en reyndin virðist vera önnur.

Greinin frá Íslandi er ofar en frétt um hryllilegar vítisvélar sem Pútín stærði sig af á fundi með stuðningsmönnum sínum, dómsdagssprengjum sem geta dreift óheyrilegu magni af geislavirkni og eytt mannslífum í milljarðatali. Samkvæmt því mun vígbúnaðarkapphlaupið magnast upp á nýjan leik.

Og líka ofar en frétt um að efni sem eru notuð til að framleiða beikon séu krabbameinsvaldandi, nánar tiltekið nítrat, og að það sé bilun hversu lengi það hafi verið notað í kjötvinnslu.
Brexit – er norska leiðin málamiðlun?

Brexit er í algjöru uppnámi og Theresa May veit ekki í hvorn fótinn hún á að stíga. Hörðustu andstæðingar Evrópusambandsins í Íhaldsflokknum bíða eftir því að reka rýtinginn í bak hennar og er jafnvel talað um erkiíhaldsmanninn Jacob Rees-Mogg sem forsætisráðherraefni. En víst er að slíkt gæti leitt til mikils ófriðar. Hugsanlega er May það skásta sem er í boði ef allt á ekki að fara í bál og brand.

Svo eru hlutirnir komnir á hvolf að Jeremy Corbyn, formaður Verkamannaflokksins, lýsir því yfir seint og um síðir að hann vilji að Bretland verði áfram í tollabandalagi með ESB og uppsker mikið hrós frá frammámönnum í viðskiptalífinu sem seint verða taldir í aðdáendahópi hans.

Í Economist birtist forystugrein þar sem segir að lausnin sé fólgin í því að Bretland fari norsku leiðina í samskiptum við ESB. Hér á Íslandi er þetta kallað EES-samningurinn, en Ísland sem er aðili að honum er ekki nefnt í greininni. Economist segir að í þessu myndi felast málamiðlun sem annars sé ekki í sjónmáli, pólitísk útganga úr ESB án þess að slíta efnahagstengslin.
Mozart og Tarantino ofmetnir?

Ég er ekki búinn að hlusta á þessa þætti, en þetta er dálítið djarft hjá frændum okkar Dönum – og oggulítið kvikindislegt líka.

Þættirninir koma frá Danmarks Radio og fjalla um listamenn sem dagskrárgerðarmennirnir telja ofmetna. Í fyrsta þættinum segir píanóleikarinn Nikolaj Koppel frá því hvers vegna hann telur Mozart vera ofmetinn.

Í örðum þætti fær Quentin Tarantino sömu meðferð hjá kvikmyndaleikstjóranum Erik Clausen.

Í þriðja þætti talar listakonan Simone Aaberg Kærn um að Picasso sé ofmetinn.

Og í fjórða þættinum er það James Joyce sem fær fyrir ferðina hjá rithöfundinum Maren Uthaug.