Bréf um spillingu, kosningakerfi, landbúnað og peningamarkaðssjóði

Spillingin er okkar akkilesarhæll

Egill:

“Ísland er ríkt land og verður það áfram.”

Ef Seðlabankinn þarf að stunda 2007 bókhaldsaðferðir eins og að búast við svipaðri gjaldeyrissköpun á næstu árum og var og taka eignir lífeyrissjóða inn til að merja það að við getum staðið undir IceSlave þá er það ekki traustvekjandi.

Ég held að landið okkar sé frábært, auðlindir til sjávar og í iðrum jarðar, fallegt ferðamannaland og vel menntað vinnuafl sem að stendur sig vel í alþjóðlegri samkeppni.

Okkar akkilesarhæll er hins vegar spilling og n.k. mafíustarfssemi sérstaklega í fjármálageiranum sem að þrifist hefur í banvænu faðmlagi við stjórnmálamenn.

Því miður hefur ekkert af augljósum ránsfeng komið til baka í ríkissjóð. Það er dæmigert að augljóst sé að um hreint rán er að ræða, en menn segja að lög séu ekki til um þetta og því verði þjófarnir að fá að halda því sem þeir stálu og vitorðsmennirnir fá líka að halda ótrauðir áfram.

Það hve treglega gengur að innheimta ránsfengina og að það skuli taka óratíma áður en húsleitir eru gerðar og þar af leiðandi í raun öruggt að ekkert finnst, er ekki vídbending um að þessi grundvallaratriði hafi í raun breyst.

Hluti af þessari spillingu er vinasamfélagið þar sem að fólki er ekki valið hlutverk eftir verðleikum og hæfni heldur eftir því hvort að það þekkir þann sem að hefur ráðningarvald í jobbið.

Það að forstjóri FME geti uppá sitt einsdæmi leyft banka flokksbræðra sinna að ræna sparifjáreigendur í Hollandi er ömurleg birtingarmynd þessarar spillingar.

Það að maður með stúdentspróf, án sannanlegrar reynslu af alþjóðlegum samningum lendi í maður á mann stöðu gegn aðalsamningamanni Breta, ekki bara í IceSlave heldur yfir höfuð þegar Bretar semja um eitthvað er auðvitað slæm birtingarmynd þessarar spillingar.

Það þarf að gjörbreyta hugarfari hér á landi.

Bera virðingu fyrir heiðarleika og hæfni í starfi.

Viðbrögð fjármálaglæpamannanna eftir hrunið sýna að þar er nákvæmlega engin iðrun, heldur fullur vilji til að halda áfram að brjóta af sér og því miður komast þeir upp með það og troða út fjárhyrslur sínar með “lánum” úr einkalífeyrissjóðum og “gjaldeyrisviðskiptum” á sama tíma og þjóðinni blæðir.

Munum við hafa efni á því að vera rænd af þessum mönnum öllu lengur?

Setja á fót ströngustu reglur heims á sviði fjármálastarfssemi, strangari en reglurnar í Bandaríkjunum og fylgja þeim eftir ekki síður en gert er þar.

Gjörbreyta vinnubrögðum við ráðningar.

Við höfum ekki efni á því sem hér hefur viðgengist lengur.

- - -

Fáránleiki landbúnaðarkerfisins

Ég er búin að liggja yfir ESB og íslenskum reglum og lögum um landbúnað og matvælaframleiðslu og hef einnig rætt við hagsmunaaðila og niðurstaðan er sú að það verður engin róttæk breyting við inngöngu í ESB.

Ég gæti skrifað lærða grein um hvernig þessum málum er öllum háttað en læt eftirfarandi gullmola um fáránleika kerfisins nægja.

Fiðurfénaður:

Á Íslandi er þér frjálst að halda hænur og annan fiðurfénað, en óheimilt að slátra sjálfur.

Þú þarft að fara með kjúllan eða gæsina í næsta sláturhús, sem nota bene getur neitað þér um að slátra fyrir þig.

Hverjum er hagur af slíku fyrirkomulagi?

Lambakjöt:

Þér er frjálst að taka þér nokkur lömb til heimabrúks, og jafnframt er ekkert sem stoppar þig í að slátra lömbum og vinna úr þeim vörur til sölu.

Það eina sem þú þarft að gera er að fara með viðkomandi lömb í næsta sláturhús, en því miður er búið að leggja þau flest niður þannig að þegar lambið er búið að fara hringferð til og frá sláturhúsi með þeim gjöldum sem þar fylgja þá svarar það varla kostnaði, sérstaklega ekki þegar að kjötverkendur geta keypt með magnafslætti.

Hverjum er hagur af slíku fyrirkomulagi?

- - -

Peningamarkaðsjóðir

Sæll og blessaður.

Þakka enn og aftur flottar umræður. Hérna er smápæling sem hefur svosem komið að mestu fram.

1. Einkabankar ”plötuðu” fólk til að færa fé í peningasjóði.

2. Einkabankarnir nota féð óvarlega, að mestu til að halda uppi verði á hlutabréfum í sjálfum sér.

3. Íslenska ríkið hleypur upp til handa og fóta þegar sjóðirnir hrynja og dælir 200 milljörðum í skaðabætur.

4. Af hverju hlóp ríkið til?

5. Var þetta ekki mál á milli innleggseigenda og bankanna? Hverjum datt í hug að ríkið ætti að koma þarna inn?

6. Var ríkið aðili að peningasjóðunum? Hafði ríkið hagsmuni að verja?

7. Hvenær áður hefur íslenska ríkið hlaupið til og greitt skaðabætur í máli sem í raun kemur íslenska ríkinu ekkert við?

8. Hvar var heimildin? Málið er að öllum líkindum stærra en Icesave.

9. Hve mikla vexti hefur ríkið greitt frá því gjörningurinn var framkvæmdur?

10. Var gjörningurinn samþykktur af Alþingi áður en hann var framkvæmdur?

11. Ef svo er ekki, er ekki um skýlaust lögbrot að ræða?

12. Er hægt að dæma menn í tugthús fyrir að ráðstafa 200 milljörðum af almannafé án heimildar og án sýnilegrar ástæðu?

- - -

Atkvæðavægi

Svona er kosningakerfið okkar, sem þykist búa til réttlæti milli

flokka úr óréttlæti milli landshluta..

Í Norðvesturkjördæmi færa 4.018 atkæði VG þrjá þingmenn af níu.

Í Kraganum færa 8.473 atkvæði VG 2 þingmenn af 12.

Í Reykjavíkurkjördæmuni suður færa 8.106 atkvæði VG 2 þingmenn.

í Reykjavíkurkjördæmi norður færa 8.432 VG 3 þingmenn.

Þarna eru annars vegar um 25.000 atkvæði á bak við sjö þingmenn

höfuðborgarsvæðisins og hins vegar 4.018 atkvæði á bak við þrjá

þingmenn flokksins úr norðvestri.

Alls fékk VG 40.580 atkvæði og 14 þingmenn, þannig að annars vegar eru

um 25.000 atkvæði á bak við sjö á höfuðborgarsvæðinu og hins vegar um

15.000 á bak við sjö af landsbyggðinni. 4.018 á bak við þessi þrjú í

norðvestri en svo um 11.000 á bak við fjóra í norðaustri og suðri og

þessir þrír norðvestri kjósa allir gegn ESB og beita sér í botn í

framsóknarmennsku landsbyggðar án minnsta tillits til sjónarmiða

fólksins á höfuðborgarsvæðinu, fólksins sem kaus Ara Matt og Kolbrúnu

Halldórs en fékk Lilju Rafney, Ásmund Einar á þing – og Jón Bjarnason

í ríkisstjórn.

Hvernig er annað hægt en að leggja þetta kerfi niður eins fljótt og

kostur er og breyta landinu í eitt kjördæmi?

- - -

Bankamenning: Ísland vs. ESB

Fyrir 12 árum keyptum við hjónin okkur hús hér í Svíþjóð. Þá buðust okkur

lán í erlendri mynt, þýskum mörkum. Vextirnir á húsnæðislánum voru þá

helmingi lægri á þýska láninu en því sænska sem okkur bauðst.

Okkur var þó AUGLJÓS gengisáhættan og kom því aldrei til hugar að taka

húsnæðislán í erlendri mynt.

Lánið sem við tókum er á hreyfanlegum markaðsvöxtum í sænskum krónum

og breytist vaxtaprósentan á þriggja mánaða fresti. Hér eru fjölmargir aðilar

á markaði sem bjóða upp á slík lán. Á þessum 12 árum hafa vextirnir verið

á bilinu 2-5% oftast 3-4%.

Við þurfum að sjálfsögðu alltaf að borga vextina en afborgun höfuðstólsins

er algerleg í okkar höndum. Höfuðstólinn má borga upp hvenær sem er.

Þetta þýðir það að ef við teljum að þau vaxtakjör sem bankinn okkar bíður

séu verri en annarra á markaði getum við einfaldlega tekið hagstæðara lán

þar og notað til að borga upp gamla lánið með einu pennastriki.

Eins og flest, endurnýjum við fjölskyldubílinn á nokkurra ára fresti og þá

þurfum við á láni að halda. Fyrir mörgum árum fór ég í bankann til þess að

fá bílalán sem þá voru á talsvert hærri vöxtum en húsnæðislán.

Bankafulltrúanum fannst ómögulegt að ég tæki bílalán og ráðlagði mér

að taka frekar lán út á húsið og nota það til að kaupa bílinn.

Þar sem vextirnir af því voru lægri yrði auðveldara að borga niður lánið.

Ég fylgdi þessu ráði fulltrúans þá og æ síðan.

Þessi lán bera núna 1.99% vexti. Hér er verðtrygging óþekkt !!!

- - -

Markaðsmisnotkun

Carsten Valgreen i Danske Bank var buin ad gagngryni krosseignatengslin a Islandi allt aftur til 2005 og thvi midur veittu islenskir bladamenn thessu alltof litla athygli. Ahættan var mun meiri sokum thessara krosseignatengsla i peningarmarkadssjodunum og eg er ekki viss um ad menn hafi metid hana rett.

Sidan bættist vid hid hrikalega sem islenskir bankamenn stundudu ad kaupa eigin bref til ad halda verdinu kunstigt uppi, hvort thad voru fyrirtækjaskuldabref eda hlutabref. Bankarnir plotudu lika islensku lifeyrissjodina med ad lata tha kaupa handonyt bref. Eg veit ekki hvad vidlogin vid thessum markadsmanipulation er a Islandi en thad er tekid mjog hart a thessu i nagrannalondum okkar.

- - -

Gjald á ferðamannastöðum

Eftir athugasemdirnar við færsluna þína um hvort ætti að kosta inn á Þingvellii fór ég að velta fyrir mér hvort Íslendingum væri fyrirmunað að skilja hugtakið „theres no free lunch“. Það fellur ýmis kostnaður við viðhald ferðamannastaða og hann þarf að borga. Vegatollur þekkist ekki hérlendis (utan Hvalfjarðaganganna). En er hann þar með sagt vondur? Er ekki í lagi að þeir sem nota vegina meira – borgi meira?

Það er orðin hefð fyrir því í heimunum að það sé rukkað inn í þjóðgarða – en nei, við tökum það ekki í mál. Bíddu, af hverju? Er stoltið að drepa okkur? Fór umræðan um það hversu stórskuldug við erum fram hjá þessu fólki? Við erum að fara að horfa á niðurskurð yfir línuna í öllu velferðarkerfinu en að fara að rukka inn á Þingvelli og fólk fer að öskra „bloody murder.“

Ef þú ert stórskuldugur þá er bara tvennt í stöðunni. Það er að herða beltið eða fá inn meiri tekjur. Sultarólinn er byrjuð að herðast og mun herðast mjög á næstu árum. En til að geta losað um hana þá verðum við að auka tekjurnar, helst í erlendum gjaldeyri. Með falli krónunnar er Ísland orðið mjög ódýrt land og það má alveg finna leiðir til þess að fá meira fyrir hvern ferðamann.

Og þegar ég segi „fá meira fyrir hvern ferðamann“ þá meina ég að bjóða þeim þjónustu sem þeir hefðu áhuga á að kaupa. T.d. að selja túr um Höfða. Þeir sem vildu ekki fara inn gætu sleppt því (persónulega myndi ég fara, alltaf langað að fara þangað inn) en þeir sem borguðu sig inn fengu að heyra draugasögur og sögur af leiðtogafundinum. Myndi kannski skapa starf eða tvö.

Við erum öll í sama skítnum. Ef við finnum ekki leiðir til tekjuöflunnar þá bíður okkar niðurskurður og áfram niðurskurður. Hættum þessari helvítis neikvæðni og förum að leita lausna svo að það verði búandi hér áfram.