arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ekkert er betra en Jolly Cola – eða þannig

Maður þráði að smakka Jolly Cola eins og margt annað sem var auglýst í Andrésblöðunum og fékkst ekki á Íslandi (kókómjólk, saltlakkrís). Svo kom sending af því í eina af fjölmörgum búðum sem voru í Vesturbænum – þær voru þrjár í 30-40 metra radíus frá heimili mínu.

Það er skemmst frá því að segja að Jolly Colað olli miklum vonbrigðum – það var ekki gott á bragðið.

Þetta var tíminn áður en við gengum í EFTA og hér fór að fást erlent sælgæti. Það sá maður í hillingum – það voru helst menn sem voru í siglingum sem gátu flutt það til landsins. Líklega taldist það vera smygl. Jolly Colað var danskt að uppruna, en var framleitt um hríð á Akureyri ásamt með Valash, Mix-i og sykurlausu Valash – þar var mikið brautryðjendastarf í sykurskertum drykkjarvörum. Þetta má sjá auglýsingunni frá Sana hér að neðan.

Svo fórum við í EFTA og ótalmargt sem Íslendingar höfðu fengist við lagðist af með stórauknum innflutningi, eins og húsgagnasmíði, fatasaumur og skógerð, en sælgætið fékk einhvern aðlögunartíma, ef ég man rétt. Það var svo nokkuð sérstakt að eftir hrunið, þegar gengi erlendra gjaldmiðla varð mjög hátt, efldist aftur íslensk sælgætisgerð og horfnar gotterístegundir komu á nýjan leik á markað.

En Jolly Cola hef ég ekki smakkað í marga áratugi. Rétt er að taka að það er borið fram eins og jollí en ekki upp á ensku sem væri þá djollí.
Opið á BP?

Fjölskyldan fer í bíltúr á afmæli fjölskylduföðurins. Eftir að hafa snætt flatböku á þeim ágæta stað Eldofninum við Bústaðaveg er sest eftur út í bíl.

Þá kemur í ljós að eldsneytisljósið logar í mælaborðinu. Það þarf að taka bensín.

Fjölskyldufaðirinn, sem er aðeins farinn að reskjast, segir: „Er ekki opið á BP stöðinni sem er hérna rétt hjá?“

Hér má sjá hann dæla bensíni á bílinn.

Hvernig ætli staðan sé í dag, ætli sé opið í Haraldarbúð eða hjá Silla & Valda?
„Sami maður og vildi ekki vinna með þingflokki Framsóknarflokksins í heilt ár“

Silja Dögg Gunnarsdóttir, þingmaður Framsóknar í Suðurkjördæmi, sendir fyrrverandi formanni sínum, Sigmundi Davíð Gunnaugssyni, nokkuð þungar kveðjur eftir framgöngu hans í þættinum Víglínan á Stöð 2 í dag. Ætli megi ekki ráða af þessu að nokkuð grunnt sé á því góða milli fylkinganna sem eitt sinn voru saman í Framsókn? Kannski er ekki svo auðvelt að koma þeim saman í stjórn?

Og Silja Dögg bætir við, nokkru síðar, og segir að ágreiningurinn milli Miðflokksins og Framsóknarflokksins sé meira en persónulegt mál milli formannanna.
„Læmingjaleiðangur“ VG – má nú tala við Flokk fólksins?

Össur Skarphéðinsson, fyrrverandi formaður Samfylkingarinnar, talar um „læmingjaleiðangur“ Vinstri grænna. Össur sat tvívegis í stjórn með Sjálfstæðisflokknum. Svavar Gestsson skrifar að Katrín Jakobsdóttir sé kjarkmikill og mikilhæfur stjórnmálamaður.

Vinstri græn sitja nú á þingflokksfundi þar sem kann að ráðast hvort viðræðum við Sjálfstæðisflokkinn verði haldið áfram. Það er til þess tekið að Katrín og Svandís Svavarsdóttir hafa verið saman í viðræðunum, þær eru sterkustu foringjarnir í flokknum – fyrir utan Steingrím. Ef þær vilja stjórnmarmyndun þá gerist hún. Ef þær eru tvístígandi verður ekkert úr þessu.

Þrýstingurinn er gríðarlegur að hætta við. Samskiptamiðlarnir standa í ljósum logum vinstra megin. Vinstri vængurinn er allt í einu að uppgötva að það sé hægt að tala við Ingu Sæland. Logi Einarsson hittir hana á fundi og þau fallast í faðma. Það er upplýst á Facebook að hún sé fyrrverandi kjósandi Jóhönnu Sigurðardóttur. Gleymdar eru ásakanirnar og formælingarnar vegna innflytjendaandúðar.

Logi er mikið að sprikla, hann birtist líka um daginn með Viðreisn og Pírötum í nokkurs konar bandalagi. Hann er að reyna að hafa áhrifa á atburðarásina, en í raun hefur hann lítið vægi. Það hefur Framsókn hins vegar. Vilji hún ekki vera með er engin stjórn til vinstri í kortunum.

Þetta virðist líka vera heldur seint í rassinn gripið. Ef viðræður um „breiðu stjórnina“ fara út um þúfur er líklegast að næst sé óhjákvæmilegt að Sjálfstæðisflokkurinn fái að spreyta sig við að koma saman stjórn – og það er þá væntanlega stjórn þeirra, Framsóknarflokks, Miðflokksins og Flokks fólksins.

Þessa stjórn væri hægt að mynda meðan vinstri flokkarnir sætu hjá og fengju ekki rönd við reist. Spurning er hvort vinstrið sættir sig við áhrifaleysi í stjórnmálunum í eitt kjörtímabil í viðbót?
Það þarf ekkert umboð

Formlegar stjórnarmyndunarviðræður Vinstri grænna, Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks eru að hefjast. Sigurður Ingi Jóhannsson, formaður Framsóknar, segist verða ánægður ef þær taka viku.

Í Þýskalandi eru Kristilegir, Frjálslyndir og Græningjar enn að reyna að koma saman málefnasamingi þegar næstum tveir mánuðir eru liðnir frá kosningum.

Það er ekki hundrað í hættunni þótt menn taki tímann sinn hér á Íslandi. Það þarf ekki alltaf að fara eftir hraða samskiptamiðlanna.

Þetta gerist án þess að neinn sé með umboð frá forseta Íslands til stjórnarmyndunar. Katrín Jakobsdóttir fékk umboðið í fáa daga til að mynda ríkisstjórn, skilaði því svo aftur. Nú virðist gert ráð fyrir að hún verði forsætisráðherra, en þarna er enginn atbeini forsetans. Guðni Th. segir að hann vænti þess að fá fréttir fyrir helgi. Katrín sjálf segir að sér finnist ekki skipta máli hver sé með umboðið.

Staðreyndin er auðvitað sú að stjórnir hafa oftast verið myndaðar á Íslandi án þess að til kæmi umboð frá forsetanum. Það er í raun nóg að mæta á Bessastaði með samþykki meirihluta þingmanna og þá getur forseti ekki sagt annað en já og amen.

Margir gefa sér að þessi stjórn hljóti að verða óvinsæl og geti jafnvel orðið banabiti Vinstri grænna. Það myndi þó auðvitað að talsverðu leyti ráðast af því hverju hún vill koma í verk og hvernig henni tekst það. Það er ekki skortur á peningum á Íslandi um þessar mundir og nú er spurning hvernig þeim verður útdeilt. Það bíða mörg verkefni við endurreisn heilbrigðiskerfisins og velferðarkerfisins og uppbyggingu innviða. Það væri heldur skítt fyrir vinstri menn að sitja hjá meðan þetta fer fram.

Í því sambandi má minna á áherslur Sjálfstæðisflokksins frá því fyrir kosningar, en þar syndi flokkurinn aldeilis vinstri vangann. Það var reyndar talað um að lækka skatta, en líka um 100 milljarða í innviðauppbyggingu, átak í geðheilbrigðismálum, stórfellda hækkun frítekjumarks, stuðning við ungt fólk á húsnæðismarkaði, hækkaðar greiðslur í fæðingarorlofi, heilbrigðisþjónustu óháða efnahag, náttúruvernd og metnaðarfull markmið í loftslagsmálum.

Máski halda menn því fram að ekkert sé að marka kosningaplögg eins og þetta – en Vinstri græn hljóta að hafa lesið það. Hér eru til samanburðar kosningaáherslur þeirra.
Klýfur stjórnarmyndunin VG?

Vinstri græn samþykkja að fara í formlegar stjórnarmyndunarviðræður við Sjálfstæðisflokkinn og Framsóknarflokkinn og maður verður var við alls kyns flog á netinu, eins og til dæmis þetta frá Merði Árnasyni, fyrrverandi þingmanni Samfylkingarinnar.

Það eru samt ekki nema níu af ellefu þingmönnum VG sem greiða því atkvæði að fara í viðræðurnar. Rósa Björk Brynjólfsdóttir og Andrés Ingi Jónsson segja nei – og það birtist mynd af Rósu á göngum þinghússins þar sem hún er í peysu og með trefil, eins og hún sé á leiðinni burt.

Kannski er VG flokkur sem á mjög erfitt með að fara í ríkisstjórn. Síðast þegar VG var í stjórn brast flótti í liðið vegna málamiðlana sem voru gerðar við Samfylkinguna. Margir VG-arar upplifðu samningana við Evrópusambandið sem meiriháttar svik – rétt eins og tilfinning sumra er nú vegna samstarfs við Sjálfstæðisflokkinn. Í þetta skiptið gæti eitthvað svipað gerst, Rósa og Andrés gætu til dæmis sem hægast gengið í Samfylkinguna, í raun er sáralítill munur á VG og Samfylkingunni þegar ESB málið er frá – eins og það verður væntanlega næstu árin.

VG, Framsókn og Sjálfstæðisflokkurinn hafa samanlagt 35 þingmenn, það telst vera þokkalegur meirihluti, en án þeirra tveggja væri þingmannatalan 33, það er tæpara.

Bæði Sjálfstæðisflokkur og Framsókn virðast hafa sætt sig við að Katrín Jakobsdóttir verði forsætisráðherra. Það er ekki sjálfgefið. Hér áður fyrr hefði Sjálfstæðisflokkurinn aldrei sett sig undir stjórnmálamann úr röðum flokks sem er hallur undir sósíalisma. Þetta kann líka að verða umdeilt innan flokksins. Katrín, þessi vinsæli stjórnmálamaður, er í sérkennilegri stöðu. Hún hefur á rúmlega ári átt kost á að verða forsætisráðherra og forseti Íslands – og nú aftur forsætisráðherra. Lætur hún það sér úr greipum ganga?

Varla á hún annan möguleika en þann stjórnarmyndunarkost sem nú er kannaður. Stjórn fimm flokka, VG, Samfylkingar, Pírata, Flokks fólksins og Viðreisnar, með aðeis eins manns meirihluta virðist ansi fjarlægur möguleiki. Sumir láta sig dreyma um það – eða þá að Framsókn halli sér aftur á vinstri vænginn.
Öruggt að stjórn DBV mun ekki beygja sig undir úrskurð EFTA-dómstólsins

Það er líklegt að eitt fyrsta verkefni ríkisstjórnar Sjálfstæðisflokks, Framsóknarflokks og Vinstri grænna – ef hún kemst á koppinn – verði að ráðslaga um þann úrskurð EFTA-dómstólsins að íslenskar reglur um influtning á kjöti, eggjum og mjólk samræmist ekki EES samningnum.

Þetta er mál sem er búið að fara fyrir Héraðsdóm – álit EFTA-dómstólsins er í samræmi við dóminn sem þar féll – en næst fer það fyrir Hæstarétt. Ljóst er að Hæstiréttur mun taka mið af úrskurði EFTA-dómstólsins.

En flokkarnir sem líklega munu skipa ríkisstjórnina eru allir mjög eindregnir í stuðingi sínum við íslenska landbúnaðarkerfið. Þetta er eitt af því sem sameinar þá helst, sterkir bændaarmar eru í öllum flokkunum. Og allir eru þeir á móti Evrópusambandinu – þótt enginn þeirra hafi gengið svo langt að vilja rifta EES-samningnum sem er þó eins og hálfgildings aðild að ESB.

Líklegast er að ríkisstjórnin vilji halda algjöru status quo gagnvart Evrópusambandinu, rugga ekki bátnum eins og í raun hefur verið stefnan lengi – að pæla ekkert sérstaklega mikið í því sem felst í EES – en þarna en þarna er mál sem mun sameina og styrkja í andstöðu við það sem frá Evrópu kemur.

Frosti Sigurjónsson, fyrrverandi þingmaður Framsóknarflokksins, skrifar eftirfarandi hugleiðingu á Facebook:

Það er líklega orðið tímabært að endurskoða þetta EES samstarf frá grunni. Það er einum of langt gengið ef við ráðum því ekki sjálf hvort við flytjum inn hrátt kjöt frá meginlandinu. Nýsjálendingar láta náttúruna njóta vafans og banna allann innflutning á dýrum og óunnu kjöti, enda er landið eyja og dýrastofnarnir þar ekki með varnir gegn öllum þeim pestum sem ganga á meginlandinu. Á Íslandi gilda sömu sjónarmið.
Stjórnarandstaða sem gæti orðið ansi sundurleit

Eins og staðan er virðast meiri líkur á því en minni að ríkisstjórn Vinstri grænna, Framsóknar og Sjálfstæðisflokks verði mynduð á næstu dögum með Katrínu Jakobsdóttur sem forsætisráðherra. Það er nokkuð sögulegt, yfirlýstur sósíalisti í forystu ríkisstjórnar þar sem Sjálfstæðisflokkurinn situr. Hefði eitt sinn verið óhugsandi.

Það virðist líka vera einfaldlega svo að aðrir stjórnarmyndunarkostir séu ekki í boði, að minnsta kosti engir möguleikar sem geta talist raunhæfir.

Svo er eitt og annað sem má velta fyrir sér í þessu sambandi. Til dæmis því hvernig stjórnarandstaðan verður skipuð ef þessi þriggja flokka stjórn verður til. Hún verður vægast sagt ósamstæð.

Þarna verður Samfylkingin og Píratar og Viðreisn– þessir flokkar geta átt mikið samneyti og engin stór vandamál þar. Það vill reyndar gleymast að Viðreisn er markaðshyggjusinnuð og trúir mjög á aðhald í ríkisrekstri. En svo eru þarna Miðflokkurinn og Flokkur fólksins. Þeir gætu líka átt ákveðna samleið. En milli Sigmundar Davíðs og Samfylkingarinnar og Pírata er afar lítil vinátta. Reyndar hefur það virst svo á löngum tímabilum að Sigmundur hafi algjört ofnæmi fyrir Samfylkingunni – og það er svo sannarlega gagnkvæmt.

Píratar hafa beinlínis útilokað stjórnarsamstarf með Miðflokknum, en þurfa að sitja með þeim í stjórnarandstöðunni. Svo er tekið til þess að Magnús Þór Hafsteinsson, nánasti ráðgjafi Ingu Sæland, er orðinn framkvæmdastjóri þingflokks Flokks fólksins.

Það er ekki langt síðan Magnús Þór þýddi og lét gefa út norska bók sem nefnist Þjóðarplágan Íslam. Hann beitti sér svo fyrir því að hún var gefin öllum þingmönnum á Alþingi, 63 talsins. Þeir sem enn sitja á þingi geta kannski rætt efnisatriði hennar við Magnús.

Hermt er að Sigurði Inga Jóhanssyni þyki þessi staða ekki beinlínis leiðinleg. Þarna geti hann einangrað Sigmund, fjandmann sinn, í stjórnarandstöðu með fólki sem þolir hann ekki og hann þolir ekki á móti. Fyrir Sigurð eru þetta vænlegri aðstæður en ef hann hefði farið í stjórn til vinstri. Þá hefði Sigmundur getað átt ýmis tækifæri í stjórnarandstöðu með Sjálfstæðisflokknum – rétt eins og á árunum 2009 til 2013 þegar hann lék við hvern sinn fingur andstöðu við ríkisstjórn Jóhönnu og Steingríms og reyndist henni mjög skeinuhættur.

Sigurði Inga finnst ekki verra að skilja Sigmund Davíð eftir í stjórnarandstöðu með Samfylkingunni og Pírötum. Þau þola hann ekki og hann þolir þau ekki.
Samhljóða Steingrímur og Óli Björn í leiðaraopnu Moggans

Er ný ríkisstjórn að fæðast – jú, margt bendir til þess. Og nú má greina samhjóm með Vinstri grænum og Sjálfstæðisflokknum. Til dæmis á leiðaraopnu Morgunblaðsins í dag. Þar eru tvær greinar sem eru mjög keimlíkar. Önnur er eftir Steingrím J. Sigfússon, fyrrverandi formann VG, hin er eftir Óla Björn Kárason, þingmann Sjálfstæðisflokksins. Hingað til hafa þeir ekki átt sérstaka samleið í pólitík.

En nú mótmæla þeir báðir orðum sem hafa fallið, meðal annars frá Loga Einarssyni, formanni Samfylkingarinnar, um að í nýju ríkisstjórninni verði ekki flokkar sem teljist sérlega frjálslyndir, frjálslyndið sé að finna annars staðar.

Báðir skrifa þeir um pólitíska merkimiða. Steingrímur:

Ég læt mig hafa það að minnast að lokum á einn fremur saklausan smáfrænda í fjölskyldunni sem er merkimiðapólitíkin. Hún gengur í einfaldleika sínum út á að velja sér sjálfum jákvæða merkimiða.

Óli Björn:

Merkingarlausir merkimiðar

Frjálslyndir, víðsýnir og umburðarlyndir. Þrjú jákvæð orð sem stjórnmálamenn eru gjarnir að skreyta sig með. Merking orðanna er hins vegar litlu meiri eða dýpri en innihaldslausir frasar sem hafa tekið yfir pólitíska orðræðu.
Íslenskt átak gegn unglingadrykkju vekur heimsathygli – og fjörugar umræður

Fréttamyndband frá BBC sem fjallar um hvernig Íslendingar hafa tekið á áfengisdrykku og fíkniefnaneyslu unglinga hefur deilt 17.152 sinnum þegar þetta er skrifað. Myndbandið er að finna hér á Facebook. Má segja að það fari eins og eldur um sinu.

Þarna er rætt meðal annars við Dag B. Eggertsson, fólk á foreldravakt og unglinga á Íslandi. Einnig eru birtar tölur um hvernig ástandið var áður – býsna slæmt segir í fréttinni – og hvernig það er nú, eitt hið besta á Vesturlöndum.

Það er mikið verk að fletta í gegnum ummæli um fréttina. Þau eru orðin meira en 1000 talsins. Þar má meðal annars lesa að Ísland sé stórkostleg þjóð, að aðrar þjóðir geti lært í þessu efni af Íslendingum, svo mælir þarna fólk sem hefur komið til Íslands eða langar að fara þangað.

Aðrir segja að það sé ekkert að marka þetta, Íslendingar séu svo fáir og þjóðin sé svo einsleit að það sé í raun enginn vandi að gera átak af þessu tagi. Svo eru líka þeir sem segja að við séum þrúgandi lúterskt samfélag og það sé ekkert eftirsóknarvert að líkjast okkur.

En margir eru semsé yfir sig hrifnir eins og sjá má hérna.
Máltöfrar Jónasar

Það er dagur íslenskrar tungu og afmæli Jónasar Hallgrímssonar. Sá maður var ótrúlegt séní. Hann elskaði tunguna – eða kannski er réttara að segja að tungan hafi elskað hann. Allt sem Jónas kom nærri var svo furðulega kliðmjúkt og þokkafullt. Það á jafnt við um kvæðin hans og öll nýyrðin sem hann bjó til.

Því Jónas var einn helsti nýyrðasmiður íslenskunnar – þessa tungumáls þar sem auðvitað vantaði orð yfir ýmsa hluti þegar þjóðin komst loks í tæri við nútímann og umheiminn.

Vissuð þið að Jónas bjó til orðin páfagaukur og mörgæs? Hann bjó reyndar líka til orðið framsókn sem síðar varð nafnið á stjórnmálaflokki.

Og svo eru orð eins og aðdráttarafl, almyrkvi, dýrafræði, efnafræði, einstaklingar, fábrotinn, geislabaugur, haförn, himingeimur, knattborð, líffæri, lífvörður, ljóshraði og ljósvaki, munaðarleysingi, sjónauki, skjaldbaka, sólmyrkvi, sólmiðja, spendýr, stjörnuþoka, svarthol, undirgöng, þjóðkjörinn, æðakerfi.

Allt hljómar svo fallega – þetta eru svo fín íslensk orð og einhvern finnur maður fyrir töfrasnertingu Jónasar.

Loks má nefna orðið þjóðareign. Það er komið úr smiðju Jónasar. Sumir hafa viljað halda því fram í seinni tíð að ekki sé til neitt sem heiti þjóðareign. En það er eins og hver önnur þrætubók.
Hugmyndaauðgi, skáldskapur og listræn sýn í arkítektúr – og skortur á þessu

Þessar ljósmyndir eru af stórkostlegu nýju bókasafnið sem hefur risið í borginni Tianjin í Kína, Byggingin hefur þegar vakið heimsathygli og maður skilur hvers vegna. Höfundar byggingarinnar starfa á arkitektastofunni MVRDV í Rotterdam í Hollandi.

MVRDV er ein af leiðandi arkitektastofum í heiminum og teikna mannvirki út um allan heim. Það er gaman að skoða heimasíðuna. Maður rekst þar á ýmis hús og skipulagsverkefni sem gleðja augað eins og markaðsbygginguna í Rotterdam frá 2014.

Og hér er svo líkan að svokölluðum framtíðargarði sem stendur til að reisa í Pudong hverfinu í Shanghai. MVRDV vann samkeppni með þessum tillögum að menningarmiðstöð og lystigarði sem verða alls 100 þúsund fermetrar.

Hér í Reykjavík erum við á gríðarlegu uppbyggingarskeiði. En hér gengur allt út á að byggja sem mest og sem hraðast, húsin beinlínis þrýstast upp úr jörðinni og varla að maður skynji að neitt sé hugsað um samræmi eða fagurfræði.

Það virðist líka vera sár vöntun á því að ímyndunarafl og sköpunargáfa fái að njóta sín í þessum nýbyggingum. Þær eru kassalaga, virka skelfing praktískar, aðallega þó fyrir það sem byggja og fjármagna, en það mun enginn leggja á sig nein ferðalög til að skoða þær.

Einhvern veginn finnst manni eins og þarna sé spurning um glötuð tækifæri. Við höfðum möguleika á að byggja upp glæsilega í Miðborginni en þá hvarf úr okkur allur skáldskapur og listræn sýn. Excel-ið tók völdin.
Glundroði á skrifborði

Samstarfskona mín Ragnheiður Thorsteinsson var beðin um að taka svart/hvíta ljósmynd af einhverju hversdagslegu myndefni og setja á netið.

Þetta valdi hún.

Bókahaugurinn á skrifborði umsjónamanns Kiljunnar. Virkar eins og algjör glundroði.
Hvað gerðum við án Pólverjanna?

Pólsk yfirvöld biðla til Pólverja sem búa og starfa í Danmörku að snúa heim. Það er mikill uppgangur í Póllandi og næga atvinnu að hafa. Eins og lesa má í þessari frétt RÚV eru 40 þúsund Pólverjar á vinnumarkaði í Danmörku.

Á Íslandi eru Pólverjar um 14 þúsund talsins. Þeir eru víða í atvinnulífinu, má jafnvel segja að þeir haldi uppi heilu atvinnugreinunum. Þeir þykja upp til hópa góðir og áreiðanlegir starfsmenn. Ég hef heyrt úr hópi Pólverja sem ég þekki á Íslandi að sumir þeirra hyggi nú á heimferð. Ástæðan er sú sem stendur hér að ofan, það er nóg við að vera í Póllandi – og svo bætist við að húsnæðisástandið er mjög erfitt á Íslandi, til dæmis mjög dýrt og erfitt að leigja.

En hvað myndum við gera án Pólverjanna? Þeir eru bókstaflega orðnir ein meginstoðin í atvinnulífinu hérna.

Við getum eiginlega ekki án þeirra verið.
Heimasíða Pírata er horfin – og líka vefsíða Sjálfstæðisflokksins

Maður heyrir af fólki og félögum og fyrirtækjum sem eru í stórkostlegum vandræðum vegna hrunsins hjá vefhýsingarþjónustunni 1984 (brandarinn í nafninu virkar hálf vandræðalega núna). Blaðamaðurinn og netverjinn Eiríkur Jónsson skrifar á Facebook.

Hverjar eru skaðabætur fyrir að klúðra og týna fréttum fjölmiðils til næstum sex ára auk auglýsinga sem greitt hefur verið fyrir en sjást ekki lengur?….eirikurjonsson.is

Það eru ekki bara vefir sem eru horfnir heldur líka tölvupóstur sem finnst ekki og ekki heldur hægt að senda. Það er vægast sagt óþægilegt.

Vefsíða Pírata er horfin. Og líka vefsíða Sjálfstæðisflokksins. Þess má geta að 1984 er í eigu manna sem hafa starfað með Pírataflokknum.

Annars þarf maður kannski að hugsa sinn gang. Ég hef skrifað á vefinn síðan snemma árs 2000. Fyrst á Strikið – já, munið þið eftir þeim bráðskemmtilega vef – síðan á Vísi en síðustu tíu árin á Eyjuna.

Ég á greinarnar af Strikinu hvergi nema í útprenti. Vísisgreinarnar voru færðar yfir á Eyjuna og þar er ennþá hægt að finna pistlana. En það er óþægileg tilhugsun að þetta geti allt horfið eins og dögg fyrir sólu.
Óskiljanlega metnaðarlaust Breiðholt

Ég tók þessa mynd af ferlíkinu sem er að rísa við höfnina og fyrir neðan Arnarhól og hefur fengið heitið Hafnartorg. Torgsnafnið er reyndar dálítið skrítið í ljósi þess að þarna eru aðallega mjög stórar byggingar.

Myndin er tekin ofan af Arnarhóli. Hér er gömul mynd sem er tekin frá svipuðu sjónarhorni. Tekin um 1930.

Myndina fann ég á bloggi eftir Andra Snæ Magnason frá því 2009, í grein sem nefnist Hvað á að gera við Miðborgina? Þar er hann að velta fyrir sér framtíð þessa svæðiðs og skrifar:

Ég held að besta tillagan væri að byggja svæðið upp eins og það er á þessari mynd. Ekki eins og Borgartún, ekki eins og Kringluna, ekki eins og Smáralind, Korputorg – ekki eins og Vallarhverfið eða Norðlingaholt, ekki eins og við myndum gera það heldur með því að færa höfnina aftur nær Hafnarstræti og hafa lágreist hús í kringum höfnina. Þarna má sjá sjóinn ná langleiðina inn að Eimskipafélagshúsinu. Það mætti jafnvel flytja Árbæjarsafn niðureftir. Miðborgin er ekki borg – hún er þorp, eins og Seyðisfjörður, Hafnarfjörður, Ísafjörður og Stykkishólmur. Þorpið þarf höfn – sem sæmir þorpi.

En nú sjáum við, á hinum mikla uppbyggingarskeiði, hvernig veruleikinn verður. Andri Snær setti inn þessa athugasemd í umræðu nú í vikunni.