arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Varla leið til sátta

Jón Baldvin Hannibalsson sagði í Silfrinu á sunnudag, og var ekki að skafa utan af því, að ef ríkisstjórnin stæði ekki við fyrirheit sín í fiskveiðistjórnunarmálum væru það svik.

Víst er að þannig líður mörgum stuðningsmönnum ríkisstjórnarinnar – og öðrum sem hafa vænst þess að breytingar yrðu gerðar á kvótakerfinu.

Hin svokallaða samningaleið virðist ekki vera annað en væg formbreyting – enda eru helstu stuðningsmenn LÍÚ mjög glaðhlakkalegir þessa dagana. Það er vandséð að þessi leið bindi enda á deilur um kvótakerfið.

Ríkisstjórnin boðaði í tuttugu punktum sínum að ef ekki næðist sátt um breytingar á fiskveiðistjórnuninni yrði farið í þjóðaratkvæðagreiðslu um kostina sem eru í boði.

Hún gæti verið býsna hatrömm – og reyndar spurning hvort þjóðin má við slíkum deilum ofan á allt hitt.

En það er víst að svonefnd tilboðsleið myndi eiga talsvert meiri stuðning hjá þjóðinni en hjá LÍÚ eða stjórnmálastéttinni – enda hafa skoðanakannanir hvað eftir annað sýnt að mikill meirihluti þjóðarinnar er mótfallinn kvótakerfinu.
Hvað með Nató?

Hjörtur J. Guðmundsson spyr á bloggi sínu hvort Nató eigi ekki að fá að ekki veita miklum fjármunum hingað ef svo færi að haldin yrði þjóðaratkvæðagreiðsla um veruna í Atlantshafsbandalaginu.

Svarið er auðvitað að það hefur þegar verið gert. Hversu margir Íslendingar ætli hafi farið í Natóferðir í gegnum tíðina?

Og sumir hafa meira að segja farið oft í ferðalög á vegum hernaðarbandalagsins – bæði til Evrópu og Bandaríkjanna. Já, sumir margoft held ég að megi fullyrða.

Það hafa verið í gangi sérstök samtök sem hafa snúist meira og minna um þessar ferðir.

Því má heldur ekki gleyma að árunum þegar Ísland varð þátttakandi í Nató var miklu fjármagni dælt hingað. Við fengum mjög ríflega Marshall-aðstoð, meira en efni stóðu til miðað við skaðann sem Íslendingar urðu fyrir í stríðinu. Því hefur verið lýst í sagnfræðiritum hvernig Bandaríkjamenn keyptu fisk af Íslendingum sem þeir gátu ekki annars selt.

Fjöldi Íslendinga græddi óskaplega á hermanginu, og þess var gætt að skipta gróðanum bróðurlega á milli ríkjandi afla í samfélaginu. Sumar fjölskyldur urðu moldríkar á þessu. Þetta gat verið alls konar starfsemi, allt frá verktakabisness til veiðileyfasölu. Sagnfræðingar hafa sagt frá því að Bandaríkjamenn hafi keypt af Íslendingum afurðir sem þeim tókst ekki að selja annars staðar.

Um Natóaðildina var aldrei haldin þjóðaratkvæðagreiðsla, þrátt fyrir háværa kröfu þar um. Margt bendir til þess að hún hefði verið felld í mars 1949 þegar Alþingi samþykkti inngönguna í Nató.

Nú er eilíflega verið að tala um hlutverk Nató – og ég ætla að geta þess að ég tel að bandalagið hafi haft talsverða þýðingu á árum Kalda stríðsins. Hins vegar er þetta hernaðarbandalag að sumu leyti ráðgáta núorðið – þegar það er farið að stunda hernað lengst austur í Afganistan.

ps. Ég læt þess getið að ég hef ekki farið í Natóferð þótt mér hafi verið boðið nokkrum sinnum. Hins vegar fór ég einu sinni til Brussel á vegum bandaríska sendiráðsins. Það var árið 1997 að mig minnir.
Gengið fær ekki að styrkjast meira

Líkt og margoft hefur verið sagt á þessari síðu mun Seðlabankinn ekki leyfa gengi krónunnar að styrkjast mikið meira en orðið er. Um þetta er fjallað í þessari frétt á Vísi, þar segir að líklegt sé að Seðlabankinn muni sporna við styrkingu krónunnar.

Eins og staðan er flæða peningar inn í útflutningsgreinarnar og svo verður áfram meðan genginu er haldið svo veiku. Það er gott í sjálfu sér. Það er verið að færa peninga til útflutningsgreinanna, einkum sjávarútvegsins – og þar eru margir að hagnast mjög vel.En á sama tíma hríðversna lífskjör alls almennings í landinu, þau eru að færast mörg ár aftur í tímann og dragast verulega aftur úr samanburðarlöndunum hefðbundnu.

Kannski er þetta skásta leiðin út úr kreppunni, en þarna er að verða mikil tilfærsla á fjármunum.
Trúfrelsi

Umburðarlyndi í trúmálum felur meðal annars í sér að manni er alveg sama þótt einhverji rugludallar í Ameríku brenni Kóraninn.

Og manni er alveg sama þótt rugludallur í Færeyjum vilji ekki sitja til borðs með Jóhönnu Sigurðardóttur

Manni er líka sama þótt sett sé upp félagsheimili múslima nálægt 11/9 staðnum og líka þótt reist sé moska í Reykjavík.

Þá skiptir engu máli þótt bannað sé að reisa kirkjur í Saudi-Arabíu – það erum við sem höfum fattað trúfrelsið, þeir ekki.

Manni er sama þótt birtar séu skopmyndir af Múhammeð. Og manni er sama þótt Monty Python geri grín að guðspjöllunum.

Manni verður heldur ekki heitt í hamsi þótt annað fólk – sem maður þekkir líklega ekki neitt – trúi einhverju sem maður trúir ekki sjálfur og finnst kannski tóm vitleysa.
Umdeildir kristsmenn

Tom Phillips og Duncan Robertson skrifa á bloggvef breska tímaritsins New Statesman og velja ellefu umdeildar persónur sem hafa haft áhrif á kristindóminn og mannkynssöguna og vekja spurningar um hlutverk trúarinnar.

Þeir velja Martein Lúter, Hinrik VIII, Guy Fawkes, Jóhönnu af Örk, Thomas Cranmer, Thomas More, páfana Úrban II, Úrban VIII, Píus XII og Píus IX og sjónvarpspredíkarann Jerry Falwell.

Listinn er nokkuð bundinn við enskt sjónarhorn. Ég sakna til dæmis Savonarola, Jan frá Leiden, Tomas de Torquemada og jafnvel Ferdínands og Ísabellu. Allt eru það heillandi persónur á sinn hátt, sumar þó ekki sérlega yndislegar. Og auðvitað má nefna marga fleiri.

Savonarola á bálinu á Piazza della Signorina í Flórens árið 1498.
Færeyskur bókstafstrúarmaður vill ekki í mat með Jóhönnu

Jenis af Rana er formaður Miðflokksins í Færeyjum, flokks sem er bæði hómófóbískur og xenófóbískur. Hann vill ekki snæða kvöldverð með Jóhönnu Sigurðardóttur, eða svo segir í fréttum. Kannski er þetta dæmigerð ekkifrétt, en það er svosem allt í lagi að sjá hvaða maður þetta er.

Anna Jóna Ármannsdóttir hefur skrifað blogg þar sem meðal annars er fjallað um færeysk stjórnmál. Um Jenis frá Rana skrifaði hún fyrir nokkrum árum:

„ Jenis av Rana er heimilislæknir, formaður Miðflokksins er hefur á stefnuskrá sinni að Færeyjum verði stjórnað eftir því sem flokkurinn kallar lögum Biblíunnar. Einnig er hann háttsettur í vissri trúarhreyfingu í Færeyjum. Hann hefur skrifað reglulega í blöðin um samkynhneigð. Eitt það eftirminnilegasta sem ég man frá því ég var nýfarin frá Færeyjum er grein sem birtist í blöðunum eftir hann sem lýsa átti símtali samkynhneigðs manns við hann og hversu illa þessum manni leið. Greinin var innihélt margar beinar tilvitnanir þar sem orð þessa óþekkta manns voru í gæsalöppum eins og tíðkast með beinar tilvitnanir. Þarna voru margar heilar setningar.

Dagana eftir að þessi grein birtist voru nokkrir pistlar í blöðunum þar sem fólk undraðist hversu ótrúlega minnugur Jenis av Rana var. Hvort hann hefði skrifað samtalið niður eða notað upptökutæki án vitundar mannsins. Hann taldi að hann hefði munað allt þetta orðrétt og að hann færi hárrétt með hvert orð.

Nú gerðist það í haust að að 16. ára stúlka kom til hans í læknisvitjun. Þessi stúlka var í fjölskyldu sem er í söfnuði Jenis av Rana. Hún sagði frá kynferðislegu áreiti föður síns. Aðspurð sagði stúlkan að hún vildi ekki að hann talaði við foreldra hennar um þetta. Hann hélt þeirri skoðun sinni að stúlkunni að, best væri að tala við foreldrana en hún tók skýrt fram að það vildi hún ekki. Eftir samtalið hafði Jenis samband við Foreldrana og boðaði þau á sinn fund ásamt stúlkunni. Ætlun hans var að fá þau til að sættast eins og hann komst að orði seinna, en í raun vildi hann ekki að þetta bærist út fyrir söfnuðinn. Þó að færeysk barnaverndarlög kveði á um að slíkt skuli tilkynnt til barnaverndarnefndar, gerði hann það ekki. Málið var kært og enn er ekki komin niðurstaða um hvort hann hafi brotið gegn þagnarskyldu lækna og brotið gegn barnaverndarlögum.“
Fjölmiðlastofa og tjáningarfrelsið

Einhvern veginn finnst manni að á niðurskurðartímum í ríkisbúskapnum sé sérlega lítil ástæða til að koma á fót sérstakri Fjölmiðlastofu.

Guðbjartur Hannesson, nýr heilbrigðis-og félagsmálaráðherra, var einmitt að tala um að ýmsar puntstofnanir á vegum ríkisins yrðu að víkja á svona tímum.

Fjölmiðlastofu er ætlað að hafa úrskurðarvald í málefnum fjölmiðla – eða þannig skil ég málið. En hverjir eiga að sitja þar inni, hvaða einstaklingar eiga að fara með slíkt vald?

Í stjórnarskránni er líka tryggt tjáningarfrelsi. Stjórnarskráin er æðri öðrum lögum. Og tjáningarfrelsisákvæði hennar hljóta að vera æðri því sem kemur frá kontóristum á Fjölmiðlastofu.
Kirkjan og eineltið

Í leiðara Morgunblaðsins í dag er lagt út af grein formanns Framsóknarflokksins um kirkjuna. Þeir Sigmundur og Davíð eru sammála um að kirkjan sé lögð í einelti í fjölmiðlum. Davíð hrósar Sigmundi fyrir kjarkinn að skrifa svona grein.

Kirkjunnar menn eru sjálfir að kvarta undan þessu, að fréttist af úrsögnum úr Þjóðkirkjunni. Og þá er auðvelt að kenna fjölmiðlunum um.

Staðreyndin er hins vegar sú að kirkjan hefur höndlað alvarleg kynferðisbrotamál sem hafa komið upp innan hennar afskaplega óhönduglega. Hún hefur tekið afstöðu með valdinu, ekki hinum veikburða – eins og hún ætti auðvitað að gera.

Þetta kemur svosem ekki á óvart. Kirkjan er valdastofnun. Kristur sjálfur segir ekki orð um að sett skuli á stofn fyrirbæri af þessu tagi, með prestum og prelátum.

En víða þar sem maður fer skynjar maður að fólki – ja, grandvöru fólki – finnst að kirkjan hafi staðið sig skammarlega í þessum málum. Það hefur verið slegið úr og í, en eftir stendur að varðstaðan um þann skelfilega mann sem kirkjan valdi sem biskup sinn rofnaði ekki. En kirkjan hefur reyndar lifað það af víða í heiminum að hafa ónýta og ömurlega menn í fyrirsvari – kannski vegna þess að stofnunin er þrátt fyrir allt stærri en einstaklingarnir sem stjórna henni. Það þarf mjög mikið til að brjóta niður kristnina í landinu.

Í Morgunblaðsleiðaranum er formanni Framsóknarflokksins hrósað, aðrir fá skammir.

Til dæmis er þar talað um „tengdason Stígamóta“ sem stjórni umfjölluninni á Rúv.

Tengdasonurinn er vinnufélagi minn Sigmar Guðmundsson. Hann er reyndar fyrrverandi tengdasonur Guðrúnar Jónsdóttur í Stígamótum.

En hver er í raun aðdróttunin? Býr þarna undir sú hugmynd að Stígamót – samtök sem berjast gegn kynferðisofbeldi – séu að baki herferð gegn kirkjunni? Er þetta kannski vondur félagsskapur?

Í næstu línu leiðarans stendur að á sjónvarpinu vinni líka „systir Exista“.

Eru Stígamót og útrásarfélagið Exista af sama meiði á einhvern hátt?

Og þetta skrifar fyrrverandi forsætisráðherra Íslands, utanríkisráðherra, bankastjóri Seðlabankans og eftirlaunaþegi – sem telur sig frábærlega hæfan til að hafa skoðanir á öllu sem viðkemur íslenskri pólitík og hruni efnahagskerfisins, eins og hann hafi hvergi komið þar nærri sjálfur.
Berjaruglingur

Konan mín kom heim með stikilsber og sauð úr þeim merkilega sultu, alveg eðalfína.

Þegar við fórum að ræða berin varð ég fyrir áfalli.

Einu sinni las ég Huckleberry Finn eftir Mark Twain og er þeirrar skoðunar að hún sé ein mesta skáldsaga sem hefur verið skrifuð. Gæti jafnvel verið The Great American Novel.

Á íslensku heitir bókin Stikilsberja Finnur.

En nú skilst mér að stikilsber séu ekki huckleberries.

Huckleberries eru eins konar bláber.

En stikilsber eru það sem kallast gooseberries.

Einhver þýðandi sagna Mark Twain hefur farið að hringla með þetta og líklega fundist að Stikilsberja Finnur hljómaði nokkuð vel.
Elvis og sonur hans

Ég var fræddur um það um daginn að Elvis Presley hefði verið ljóshærður. Það fannst mér athyglisvert.

Ennþá merkilegri kenningar eru ræddar meðal barnanna í Vestubæjarskóla.

Þar telja sumir að Michael Jackson hafi verið sonur Elvisar.
Níumenningarnir og árásin á Alþingi

Í Silfrinu í dag spurði ég Ögmund Jónasson, nýorðinn ráðherra dómsmála, um mál níumenninganna sem eru ákærð fyrir árás á Alþingi.

Til glöggvunar má skoða þessa samantekt Helga Seljan úr Kastljósi frá því í 20. maí síðastliðinn. Hún varpar nokkru ljósi á það sem raunverulega gerðist.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=cvL53nMMoxY]
Gauti: Herkostnaður af Icesave?

Gauti B. Eggertsson, hagfræðingur í New York, veltir fyrir sér tölunum sem komu eins og köld vatnsgusa framan í landsmenn í vikunni og sýndu að landsframleiðsla dregst mikið saman. Gauti spyr hvort þetta tengist því að lánsfjármarkaðir eru að miklu leyti lokaðir fyrir Íslendinga – sem hann segir aftur að tengist Icesave málinu.
Orðið hrunkvöðull

Eins og lesendur hafa tekið eftir hef ég undanfarið notað orðið „hrunkvöðull“.

Höfundur orðsins er Gunnar Þorsteinsson, þýðandi og dagskrárritstjóri á Ríkisútvarpinu, fjarskalega málhagur maður og skemmtilegur.

Flestir landsmenn þekkja röddina hans Gunnars, því hann hefur lesið inn á marga þætti sem eru sýndir á Rúv.

Og orðið er ansi gott – maður getur jafnvel sagt að það sé ísmeygilegt.
Hrunkvöðlar fá kyrrstöðu

Það eru gerðir „kyrrstöðusamningar“ við skuldakóngana Jón Ásgeir og Björgólf Thor.

Felur væntanlega í sér að ekki er gengið að þeim vegna skulda þeirra þótt þeir borgi ekkert af þeim – og manni skilst líka að ekki leggist vextir á skuldirnar í einhverjum tilvikum.

En umboðsmaður skuldara segir að sé ekki til neitt sem heiti „kyrrstöðusamningar“ í íslenskum lögum.

Úrræðið þekkist ekki – og stendur engum til boða nema útvöldum hrunkvöðlum.
Nauðsyn veikrar krónu

Eins og margoft hefur verið sagt hér á síðunni byggir núverandi hagstjórn á Íslandi meðal annars á því að gengi krónunnar sé lágt. Og gengi hennar verður ekki leyft að hækka mikil meira en það hefur gert.

Óli Kristján Ármannsson skrifar leiðara í Fréttablaðið í dag þar sem hann vitnar í orð Gylfa Zöega, prófessors í hagfræði sem á sæti í peningastefnunefnd Seðlabankans.

Óli skrifar:

„Hann [Gylfi] segir markmið hagstjórnar til skamms tíma eiga að vera að „tryggja lágt en stöðugt“ gengi krónunnar þannig að afgangur sé í viðskiptum við útlönd og erlend skuldastaða fara batnandi, lága vexti, aðgengi að erlendu fjármagni og aðhald í ríkisrekstri. „Reynslan mun leiða í ljós hvaða atvinnugreinar munu eflast við þessar aðstæður,“ segir hann.

Ekki þarf hagfræðimenntun til að sjá að við lágt gengi krónu eflast útflutningsatvinnuvegir og um leið halda áfram vandræði þeirra sem skulda, bæði þeirra sem skulda í erlendri mynt og hinna sem búa við hækkandi afborganir í aukinni verðbólgu. Sterkara gengi krónu myndi til dæmis vinna hratt á skuldum Orkuveitu Reykjavíkur og fjölda sveitarfélaga og þar með draga úr þörfinni fyrir hækkandi álögur. Veik króna þýðir hærra verð á innfluttum vörum.

Staða gjaldmiðilsins eftir hrun frá því í ársbyrjun 2008 er óásættanleg þrátt fyrir smábata þann sem náðst hefur fram í gjaldeyrishöftum síðustu mánuði. Vonandi er skilningur stjórnvalda og þeirra sem ráða stefnunni í Seðlabankanum sá að lágt gengi krónu megi ekki vera nema mjög tímabundið ástand. Svara þarf spurningunni um hvernig eigi að efla gjaldmiðilinn og tryggja stöðugleika hans í gildi sem ekki rýrir öll lífskjör í landinu. Hvaða stöðugleiki er það sem stefnt er að? Vísast hugnast fáum að við stillum okkur upp með láglaunaþjóðum heims og fögnum stöðugum rýrum lífskjörum.“
Skuldakóngar fá silkihanskameðferð

Maður skilur ekki alveg fréttir sem segja manni að útrásarvíkingar séu meðhöndlaðir með silkihönskum.

Björgólfur Thor fær niðurfelldar persónulegar ábyrgðir á Íslandi og ef áætlanir um framtíð Actavis ganga eftir getur hann orðið margmilljarðamæringur aftur.

Jón Ásgeir og fjölskylda gera eitthvað sem kallast „kyrrstöðusamningur“ við Arionbanka. Það þýðir að ekki leggjast vextir á skuldir hans, hann fær að vera í friði með félag sitt sem nefnist Gaumur.

Fær almenningur í þessu landi svona trakteringar með sínar skuldir?

Nei, auðvitað ekki.
Silfrið á nýjan leik

Silfur Egils er á dagskrá sjónvarpsins á sunnudaginn á hefbundnum tíma, klukkan 12.30.
Hugmyndastraumar frá Bretlandi

Sölvi Tryggvason skrifar um áhrif Tonys Blair á Samfylkinguna.

Ég hef áður bent á – og það er verðugt rannsóknarefni – hvernig hugmyndastraumar sem berast hingað koma mestanpart frá Bretlandi á löngu tímabili.

Thatcherisminn var tekinn upp hrár af ungum mönnum í Sjálfstæðisflokknum – þar voru fremstir í flokki Hannes Hólmsteinn Gissurarson og Davíð Oddsson. Um leið er eins og rofni öll tengsl við hægrimenn á Norðurlöndunum og í Evrópu. Fram að þessu hafði Sjálfstæðisflokkurinn eiginlega frekar átt samleið með flokkum Kristilegra demókrata í Evrópu.

Þegar Blair kemst til valda í Bretlandi liggur straumurinn af íslenskum krötum þangað. Sjálf Ingibjörg Sólrún fer í LSE til að nema fræðin hjá Anthony Giddens. Áður hafði Alþýðuflokkurinn gamli horft til Norðurlandanna og Þýskalands þar sem var vagga sósíaldemókratíunnar.

London var líkt og önnur höfuðborg Íslands um tíma. Hún er það tæplega lengur – eftir hrun útrásarinnar. Vegna tungumálsins liggja vissulega miklir menningarlegir og pólitískir straumar frá Bretlandi til Íslands – en breskt samfélag með sínum ójöfnuði er ekki endilega góð fyrirmynd fyrir Ísland.
Börnin teikna Pútín

Í Rússlandi er starfandi heil ungliðahreyfing sem dýrkar og dáir Vladimir Pútín, fyrrverandi forseta, núverandi forsætisráðherra.

Aðdáunin á þessum sterka stjórnmálamanni ríður ekki við einteyming. Hér er vefur sem er helgaður teikningum sem börn hafa gert af Pútín. Þarna eru myndir af honum í ýmsum hlutverkum, hann líknar sjúkum, vaggar börnum, iðkar júdó, gengur á fjöll, heldur uppi Móður Rússlandi.

En það eru alltaf einhverjir sem ekki eru ánægðir. Hér á þessari síðu heldur Grigori Pasko því fram að sonur hans teikni aldrei myndir af Pútín – og gefur jafnvel í skyn að börnunum hafi verið uppálagt að gera myndirnar af leiðtoganum mikla.
Tveir ósannindamenn

Í ævisögu sinni hrósar Tony Blair Bandaríkjaforsetanum Georg W. Bush fyrir heiðarleika og hugrekki.

Báðir þessi menn lugu vísvitandi að þjóðum sínum til að geta komist í stríð.

Það er ansi hátt á skalanum yfir það sem stjórnmálamenn eiga og mega ekki gera.
Innlimun

Ögmundur Jónasson skrifar grein í Fréttablaðið í gær og hún verður varla skilin öðruvísi en að hann myndi greiða atkvæði með áframhaldandi aðildarviðræðum að Evrópusambandinu, Lokaorð greinarinnar er varla hægt að túlka öðruvísi:

„Endanlegar ákvarðanir í þessu umdeilda máli koma hins vegar til með að liggja hjá þjóðinni. Við deilum um markmið og leiðir en hlítum síðan úrskurði þjóðarinnar. En til þess að geta tekið upplýsta ákvörðun þurfa allar staðreyndir að vera ljósar. Það er málefnalegt. Hræðsluáróður, spyr séra Þórir. Staðreyndir geta náttúrlega vakið óróa, jafnvel ótta. Ef eitthvað er að fara úrskeiðis í þessu ferli, þannig að það valdi okkur áhyggjum, þá ræðum við málið – orð eru til alls fyrst – og færum það síðan til betri vegar. En á endanum þá á þetta mál einsog öll stór mál sem varða þjóðarhag að vera í ákvörðunarvaldi þjóðarinnar. Og þannig verður það. Það er kjarni málsins.“

Ögmundur var í sumar gagnrýndur fyrir nokkuð hæpnar fullyrðingar um Evrópusambandið, þegar hann talaði um lífsrými, glerperlur og eldvatn. Í raun má segja að hann bæti um betur í grein sinni. Þar er nefnilega talað um „innlimun“ Austur-Evrópuríkja í ESB.

Austur-Evrópuríki voru sum hver innlimuð bæði í Hitlers-Þýskaland og Sovétríki Stalíns. Hvað ætli ráðamönnum þar finnist um meinta „innlimun“ ESB? Það mætti til dæmis spyrja Eista, Letta og Litháa?
Rússneskir sjóliðar af seglskipi

Rússneskir sjóliðar ganga um í rigningunni hér í Reykjavík, heldur þungbúnir á svip. Ég efast um að þeir hafi efni á að kaupa margt í búðum hér eða veitingahúsum.

Glaðlyndu stúlkunni sem afgreiðir í Krambúðinni fannst þeir heldur fúlir og spunnust af því nokkrar umræður í búðinni. Ég sagði að Rússar væru almennt ekki þekktir fyrir glaðvært viðmót.

En það er svosem ósköp grátt hérna úti, þótt hitastigið sé frekar hátt. Samt ekki jafn grámyglulegt og í Múrmansk en einn sjóliðinn sagði mér að þangað væri skipið þeirra að fara.

Múrmansk þykir einhver daprasti staður á norðurhveli jarðar.

Skipið sem Rússarnir eru á heitir Sedov og mun vera eitt stærsta seglskip í heimi. Það liggur við Miðbakkann og möstrin á því gnæfa yfir borgina.

Ég skrifaði að koma skipsins hingað tengdist kannski valdatöku Alþýðubandalagsins, en ég var bara að bulla.
Alþýðubandalagið kemst til valda

Steingrímur J. Sigfússon, Ögmundur Jónasson, Árni Páll Árnason, Össur Skarphéðinsson, Guðbjartur Hannesson, Katrín Júlíusdóttir, Svandís Svavarsdóttir.

Allir þessir ráðherrar eru upprunnir í Alþýðubandalaginu.

Jóhanna Sigurðardóttir getur talist bona fide Alþýðuflokkskona þótt hún hafi farið í Þjóðvaka. Pabbi hennar og amma voru bæði í Alþýðuflokknum.

Katrín Jakobsdóttir er eiginlega of ung til að hægt sé að kenna hana beint við Alþýðubandalagið en hún er samt þeim megin í tilverunni – og svo þekki ég ekki nógu vel pólitískan uppruna Jóns Bjarnasonar.

En Alþýðubandalagið hefur greinilega náð völdum í landinu, tíu árum eftir að flokkurinn var lagður niður.

Sama dag er risastórt rússneskt skip í höfninni.

Það hefði einvern tíma vakið skelfingu – var ekki meira að segja bók skrifuð hér um árið um valdarán Alþýðubandalagsins?
Grein fjögur

Í yfirlýsingu vegna breyttrar ríkisstjórnar Jóhönnu Sigurðardóttur eru nefnd tuttugu atriði. Sumt eru almælt tíðindi, annað er nokkuð merkilegt. Þar á meðal grein númer fjögur:

„Lög um stjórn fiskveiða endurskoðuð á grunni niðurstöðu sáttanefndar og breytingar á stjórnarskrá (sameign á auðlindum) tryggðar. Þjóðaratkvæðagreiðsla um kvótakerfið undirbúin ef ekki næst viðunandi sátt.“

Þarna er gefið sterkt fyrirheit um að framtíð fiskveiðistjórnunarkerfisins verði ákveðið í lýðræðislegri kosningu – en um leið er þetta eins og svipa yfir nefndinni sem nú er að störfum og á að finna tilhögun sem getur orðið sátt um. Ef hún stendur sig ekki, þá fær þjóðin að ákveða.

Athygli vekur að í yfirlýsingunni er ESB ekki nefnt á nafn né heldur aðildarviðræður við sambandið. Er það tilviljun eða er það gert til að hlífa tilfinningum VG-ara?

Hins vegar er sagt að fækka eigi ráðuneytum enn frekar – þannig að Jón Bjarnason þarf kannski ekki að kemba hærurnar í ráðuneyti sínu.
Hakkarar ráðast á DV

Tölvuhakkarar munu hafa ráðist á vef DV. Þannig birtist nú viðvörun þegar farið er inn á vefinn. Eftir því sem mér skilst er samt óhætt að fara þangað inn. En það er spurning hverjir standa í því að ráðast með þessum hætti á þennan vefmiðil?
Orkuveitan og Landsvirkjun, upp á náð og miskunn lánadrottna

Í Morgunblaði dagsins er úttekt á stöðu orkumála á Íslandi. Þar segir að ekki sé beinlínis hætta á að missa eignarhaldið á Landsvirkjun eða Orkuveitu Reykjavíkur, lög koma í veg fyrir það, en hins vegar eru þessi fyrirtæki landsmanna að miklu leyti að vinna fyrir erlenda lánadrottna. Peningarnir sem koma inn fara í að borga lán og vexti.

Meðan svo er virðist vafasamt að hægt sé að ráðast í mikla uppbyggingu.
Obama leitar friðar í Miðausturlöndum

Thomas L. Friedman, dálkahöfundurinn frægi sem skrifar fyrir New York Times, segir að Obama forseti sé að reyna hið ómögulega í Miðausturlöndum, bæði í Ísrael/Palestínu þar sem hann reynir að koma á friðarviðræðum á nýjan leik og í Írak þar sem hann reynir að stilla til friðar milli súnnía og shía-múslima. Friedman segir að öfgamenn muni reyna að sjá til þess að forsetanum mistakist:

„President Barack Obama is embarking on something Ive never seen before - taking on two Missions Impossible at the same time. That is, a simultaneous effort to heal the two most bitter divides in the Middle East: the Israeli-Palestinian conflict and the Shiite-Sunni conflict centered in Iraq.

Give him his due. The guys got audacity. Ill provide the hope. But kids, dont try this at home.

Yet, if by some miracles the Israeli-Palestinian peace talks that open in Washington on Thursday do eventually produce a two-state solution, and Iraqi Shiites and Sunnis do succeed in writing their own social contract on how to live together, one might be able to imagine a Middle East that breaks free from the debilitating grip of endless Arab-Israeli wars and autocratic Arab regimes.“

“