arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Skotar, Eton-drengirnir og David Bowie

Skotar hafa margar ágætar ástæður til að sækjast eftir sjálfstæði.

Skotland er býsna langt frá London – í marga áratugi hefur áhersla stjórnvalda í London verið á suðurhluta Englands þar fjármála- og þjónustustarfsemi ræður ríkjum.

Sérstaklega á þetta við um Íhaldsflokkinn. Honum er hjartanlega sama um Skotland og hefur svo verið frá tíma Thatchers.

Þetta er gagkvæmt, Íhaldsflokkurinn hefur sáralítið fylgi í Skotlandi.

Almennt hallast Skotar meira til vinstri en Englendingar. Þeir hafa áhuga á hinum sósíaldemókratísku Norðurlöndum og telja þau vera góða fyrirmynd. Skotland er líka býsna nálægt Norðurlöndunum í landfræðilegum skilningi.

Það er ekki óhugsandi mynd að sjálfstætt Skotland hefði aðild að Norðurlandaráði.

Englendingar –gamla heimsveldið sem hefur ráðist inn í fleiri lönd á jörðinni en önnur ríki – eru farnir að hafa í hótunum við Skota vegna sjálfstæðistilburða þeirra. Þetta hefur þveröfug áhrif – Skotar vilja örugglega ekki láta Eton-drengina hans Camerons segja sér fyrir verkum.

Og ekki heldur David Bowie sem óvænt fór að tjá sig um þessi mál og uppsker lítið hrós fyrir.

Annar maður sem skarst í leikinn með þeim hætti að það hefur öfug áhrif er José Manuel Barroso, forseti framkvæmdastjórnar ESB, sem fór að lýsa því yfir að það yrði nær ómögulegt fyrir Skota að vera í Evrópusambandinu.

Þetta verður að skoða í ljósi þess að Barroso óttast fordæmið sem sjálfstætt Skotland gæti haft á Íberíuskaga þar sem Katalóníubúar eru áhugasamir um að öðlast sjálfstæði frá Spáni.
Nei og aftur nei!

Þetta eru ekki „átök“. Þarna er óvopnað fólk sallað niður – myrt – af byssumönnum.

Úkraína í dag.
Úkraína – valið milli Evrópu og Evrasíu

Timothy Snyder skrifar stórmerkilega grein um Úkraínu í The New York Review of Books.

Hann fjallar meðal annars um áróðurinn sem gengur út á að uppreisnarmenn í Úkraínu séu hægri öfgamenn og nasistar. Þetta er það sem heyrist frá Moskvu og frá stjórnarliðum í Úkraínu.

En staðreyndin er sú að það eru stjórnarherrarnir sjálfir, bæði í Kiev og Moskvu, sem eru miklu nær öfgunum með því hvernig þeir gera út á hatur á samkynhneigðum til að ala á tortryggni gagnvart Vesturlöndum, með djúprættri spillingu og trú á valdbeitingu. Það var Janúkovits forseti sem setti lög 16. janúar sem tóku almenn lýðréttindi úr sambandi – það var að undirlagi Rússa enda fylgdi fjárhagsaðstoð þaðan í kjölfarið.

Hún er sérkennileg afstæðishyggjan sem flest í því að leggja að jöfnu tilhneiginguna til að halla sér að Evrópusambandinu og tilhneiginguna til að halla sér að Rússlandi og Evrasíska bandalaginu sem Pútín vill stofna og á að binda saman Rússland og ríki eins Hvíta-Rússland, Kazakhstan, Kyrgistan og Tajikistan.

Ekkert af þessum ríkjum getur gert tilkall til að vera lýðræðissamfélag – Pútín vill að Úkraína sláist í hópinn.

Eins og Snyder segir þá er annars vegar valið um Evrópu þar sem er réttarríki, frjáls markaður, ferðafrelsi, velferð, lítil spilling, þar sem ótti ræður ekki ferðinni og takmarkanir eru á hvernig ráðamenn geta beitt valdi sínu.

Hins vegar er það hið evrasíska hugarfóstur Moskvuvaldsins. Þar er byggt á geðþóttaréttarfari, spilling er inngróin í kerfið, mannréttindi eru fyrir borð borin og lýðræði er vart til nema sem sýndarmennska.
Fórnin og Regnhlífarnar í Cherbourg

Það er alveg sama hvert leitað er og hverju framvindur, enginn Íslendingur hefur náð lengra í kvikmyndum en Guðrún S. Gísladóttir.

Ólíklegt er að neitt geti breytt þessu, og þetta er sagt með fullri virðingu gagnvart Baltasari, Friðriki Þór, Ólafi Darra, Benedikt Erlingssyni, Valdísi Gunnarsdóttur og fleirum hafa náð góðum árangri á þessu sviði.

Guðrún lék stórt hlutverk í mynd eftir einn af hinum algjöru stórmeisturum kvikmyndanna fyrr og síðar. Manni sem á heima á öllum topp tíu listum yfir mestu kvikmyndaleikstjóra allra tíma, nei – á topp fimm listanum.

Andrei Tarkovskí.

Kvikmyndin sem Guðrún leikur í nefnist Fórnin, hún var gerð í Svíþjóð 1984 – þar var Tarkovskí á flótta undan Sovétinu – hann lést úr krabbameini tveimur árum síðar.

Fórnin er sýnd í Kvikmyndasafni Íslands í Bæjarbíó á laugardaginn klukkan 16.

Önnur kolsígild mynd er svo sýnd í kvikmyndahúsi um helgina. Það eru Regnhlífarnar í Cherbourg eftir Jacques Demy sem verður í Bíó Paradís á sunnudagskvöldið.

Það má halda því fram að þetta sé einhver ljúfasta mynd sem hefur verið gerð. Hún er öll sungin, tónlistin er víðfræg. Þarna er ung og fögur Catherine Deneuve í hlutverki regnhlífasölustúlkunnar sem sér á eftir unnusta sínum í herinn. Litirnir eru einstaklega skýrir og fallegir – og sagan er sögð á hrífandi einfaldan hátt.

Myndin er sýnd sem liður í dagskrá sem nefnist Svartir sunnudagar. Það er rangnefni, því fáar kvikmyndir eru bjartari en einmitt þessi.

Hér er frægt lag úr Regnhlífunum í Cherbourg, tónlistin er eftir Michel Legrand. Sjáið myndina samt frekar í bíó en á vefnum.
Tónleikar

Hver er þessi Justin Timberland sem allir eru að tala um?
Skelkaðir skýrsluhöfundar – hví er umsóknin ekki dregin til baka?

Það er greinilegt á málflutningi Gunnars Braga Sveinssonar utanríkisráðherra að hann getur varla beðið eftir því að draga endanlega til baka aðildarumsóknina að Evrópusambandinu.

Hann finnur Evrópusambandinu allt til foráttu – og þarf enga skýrslu Hagfræðistofnunar til. Evrópusambandinu er meira að segja að kenna um ástandið í Úkraínu og það hentar ekki jafn velmegandi ríkjum eins og Íslandi, ef marka má ráðherrann.

Eins og ég hef áður sagt er skýrslan að reynast vita gagnslaus. Ein meginástæða þess er sú að höfundar skýrslunnar virðast ekki þora að koma fram til að segja fólki hvað stendur í henni.

Það er sérlega dapurlegt. Skýrsluhöfundar hefðu þurft að taka eins og einn dag til að fara yfir efnisatriðin, svo hefðu þeir getað látið sig hverfa úr umræðunni. Með því að vera ósýnilegir eru þeir í raun að bregðast hlutverki sínu.

Almenningur – sem á miklu betra skilið – þarf því að reiða sig á útskýringar stjórnmálamanna á því hvað stendur í skýrslunni.

Þessar útskýringar gerast æ háværari og eru nú komar á stig hávaðarifrildis.

Það verður í raun æ dularfyllra hvers vegna aðildarumsóknin er ekki dregin til baka – en líklega er svarsins við því að leita innan Sjálfstæðisflokksins.
Skítug borg – og grá

Reykjavík er ótrúlega skítug þessa dagana – og grá.

Það hefur ekki verið nein úrkoma í langan tíma en sandur sem var borinn á götur og gangstéttar í síðustu snjóatíð fýkur um. Við bætist svifrykið undan nagladekkjum.

Sandur og ryk sest í andlit og vit – fer í hárið á manni svo maður verður eins og reytt hæna. Fólk er fölt og grátt eftir skammdegið, frostið og vindurinn gerir mann skellóttan í framan.

Það eru eldgamlir svellbunkar á götum, brúnir og grútskítugir.

Það er svosem ekki neinum um að kenna, maður getur reynt að bölva borgarstjórninni en það er varla til neins. Þetta skolast vonandi burt ef gerir hressilega úrkomu.

Mun ekki af veita. Það vantar regn.
Allt til fjandans eftir tuttugu ár?

James Lovelock er breskur vísindamaður sem á langan og glæsilegan feril.

Í seinni tíð er hann þekktastur fyrir bók sem nefnist The Revenge of Gaia, en þar er hann afar svartsýnn á áhrif loftslagsbreytinga.

Í viðtali við Guardian tekur hann í sama streng. Segir að líklega sé orðið of seint að bregðast við loftslagsbreytingum, viðbrögðin hafi verið alltof máttlaus, eftir tuttugu ár fari allt fjandans til – það sé best að reyna bara að njóta þeirra. Lovelock hefur beinlínis sagt að mannkynið sé of heimskt til að bregðast við þessu vandamáli.

Þetta er að sönnu ógnvekjandi.

Lovelock hefur lengi haldið því fram að nýting kjarnorku sé nauðsynleg til að bregðast við loftslagsbreytingum. Þar hefur hann talað fyrir daufum eyrum.

En ef mark er takandi á Lovelock þá hlýtur kjarnorka að vera svarið – og það að nýta endurnýjanlega orkugjafa af fremsta megni, þá sem ekki valda gróðurhúsaáhrifum.

En kannski er það þegar um seinan – eins og hann segir.
Furðusögur af Íslandi, uppáhaldsbækur Óttarrs Proppé, Hildegard af Bingen, Ayn Rand og fleiri heimspekingar

Í Kiljunni á miðvikudagskvöld fjöllum við um bókina Frásagnir af Íslandi. Höfundur hennar hét Johann Anderson, var borgarstjóri í Hamborg, kom aldrei til Íslands, en safnaði alls kyns fróðleik héðan og setti á bók. Hún birtist í riti sem sagnfræðingarnir Gunnar Þór Bjarnason og Már Jónsson hafa tekið saman, ásamt tveimur frægum ritgerðum um Ísland eftir Göries Peerse og Dithmar Blefken.

Íslendingar hafa litið á þessa texta sem níð um land og þjóð – og víst er að ýmislegt misjafnt er þar fært í letur.

Alþingismaðurinn og rokkarinn Óttarr Proppé velur uppáhaldsbækur sínar.

Sigríður Þorgeirsdóttir prófessor kemur í þáttinn og segir frá nokkrum konum úr röðum heimspekinga, það má nefna Hildegard af Bingen, Susan Sontag, Emmu Goldman, Björgu Þorláksdóttur og Ayn Rand.

Við skoðum Skarðsbók postulasagna með Svanhildi Óskarsdóttur. Þetta handrit á sér merkilega sögu, það hvarf 1820, en var mikill fréttamatur þegar það var keypt hingað til lands 1965 og er fyrsta handritið sem var afhent Stofnun Árna Magnússonar til varðveislu.

Gagnrýnendur þáttarins fjalla um tvær bækur: Sem ég lá fyrir dauðanum eftir William Faulkner í þýðingu Rúnars Helga Vignissonar og nýjustu Neonbókina frá Bjarti, en hún nefnist Óskalistinn og er eftir franska höfundinn Grégoire Delacourt.

Johann Anderson hafði frásagnir sínar af Íslandi að miklu leyti frá sæfarendum. Margt er skringilegt í bók hans, en hann má eiga að hann vildi reyna að skilja náttúrufar við landið.
Í sama hnút

Það er líkt og ég skrifaði í morgun. Umræðan um ESB-skýrsluna fór strax í þekktar skotgrafir. Það hefði eins verið hægt að sleppa því að birta skýrsluna – einu áhrifin eru þau að ólíkar fylkingingar herðast í sinni afstöðu, að því manni virðist án þess að hafa lesið skýrsluna.

Allt ferlið var reyndar sett upp í loft strax í morgun þegar sjá mátti að völdum upplýsingum úr skýrslunni hafði verið lekið út. Það var augljós tilraun til að stýra umræðunni, áður en menn fengju tækifæri til að lesa og mynda sér eigin skoðun.

En þetta er svo viðkvæmt mál að skýrsluhöfundar virðast ekki treysta sér fram á sviðið til að segja frá því hvað stendur í þessu umtalaða plaggi. Það er mjög bagalegt. Pólitíkusar eru semsagt látnir um að túlka efni skýrslunnar.

Það eina sem hægt er að segja að okkur hefur ekki miðað neitt áfram í málinu – og svosem ekki afturábak heldur. Það er í sama hnút og áður.

En hér er þó grein eftir fyrrverandi formann Framsóknarflokksins sem hefur haft fyrir því að setja sig inn í málin.
Már undir verndarvæng forsetans

Már Guðmundsson gæti átt sér hauk í horni ef stendur til að setja hann út úr Seðlabankanum.

Það er enginn annar en gamall yfirmaður hans, félagi og vinur, Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands. Már var aðstoðarmaður Ólafs Ragnars þegar hann var fjármálaráðherra og enn er strengur milli þeirra.

Það yrði forsetanum semsagt ekki sérlega þóknanlegt ef Már missti starfið í bankanum.

Forsetinn er auðvitað sérstakur velgjörðarmaður Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, hann afhenti honum stjórnarmyndunarumboðið eftir kosningarnar í vor og það dylst engum að milli forsetans og forsætisráðherrans er gott og innilegt samband.

Kannski vill forsætisráðherrann ekki spilla því?

Þetta kann að vera ein ástæða þess að uppi eru hugmyndir um að ráða tvo seðlabankastjóra til hliðar við Má – þá er hægt að koma þangað inn til að mynda Sigurði Hannessyni án þess að styggja Ólaf Ragnar um of.
Hvaða not verða fyrir ESB skýrsluna?

Hér skal því spáð – og þarf engan spámann til – að ESB skýrslan sem birtist í dag leiði til nákvæmlega engrar niðurstöðu, að hún fleyti umræðunni ekki áfram um millimetra, og að allt haldi þetta áfram í sömu skotgröfunum og fyrr.

Hver mun túlka skýrsluna með sínu lagi.

Skýrslan gæti þó leitt til þess að ríkisstjórnin þokaðist nær því að slíta aðildarviðræðunum við Evrópusambandið. Þ.e. að hægt verði að nota eitthvað í skýrslunni til þess.

En það ræðst samt ekki á vettvangi skýrslunnar, heldur í pólitísku samningum milli stjórnarflokkanna. Stór hluti Framsóknarflokksins telur hag sínum best borgið með því að slíta viðræðunum strax – og nýtur þar fulltingis Heimssýnarmanna sem er að finna í Sjálfstæðisflokknum og í Hádegismóum.

Innan Sjálfstæðisflokksins eru skoðanirnar skiptari. Þar vegur þungt afstaða Samtaka atvinnulífsins og Viðskiptaráðs sem vilja halda viðræðum áfram. Að auki er nokkur hópur sjálfstæðismanna sem lítur svo á að lofað hafi verið þjóðaratkvæðagreiðslu um áframhald viðræðna. Það þarf í raun ekki að vera vont fyrir forystu flokksins að láta málið dingla í lausu lofti um sinn.

Það sem stendur í skýrslunni breytir semsagt sáralitlu um þetta – en svo er spurningin hvernig menn finna not fyrir hana til að styrkja sínar fyrirframmótuðu skoðanir.
Netflix og íslensk tunga

Björn Bjarnason skrifar um það á bloggsíðu sinni að Frakkar vilji banna Netflix og bandarískar efnisveitur af því tagi – Björn spyr svo hvort Frakkar vilji banna Netflix innan alls Evrópusambandsins?

Hér er stór menningarpólitísk spurning.

Nú er það til dæmis svo að tugþúsundir Íslendinga horfa á sjónvarpsefni og kvikmyndir í gegnum Netflix, iTunes og Hulu Plus. Það væri forvitnilegt að vita hversu stór þessi hópur er orðinn.

Þetta er reyndar á mörkum hins löglega – þ.e. þessar efnisveitur starfa ekki á íslenskum markaði, en hægt er að ná aðgangi að þeim eftir krókaleiðum.

En þarna streymir inn erlent kvikmyndaefni, á erlendum tungumálum, og allt er það ótextað. Barnaefni er ekki talsett.

Börn nota þessar efnisveitur mjög mikið. Í mörgum tilvikum eru þau hætt að horfa á íslenskt sjónvarp.

Er kannski ástæða til að ræða aðeins um framtíð íslenskrar tungu í þessu sambandi?

Þarna er hún eiginlega fallin ein varnargirðingin sem hefur verið reist um hana og fólst stífri kröfu um að erlent sjónvarpsefni skyldi vera textað.

Það þarf ekki flókinn búnað til að ná í Netflix á Íslandi, nettengingu, lítinn kubb og bandaríska ip-tölu.
Seðlabankastjóri og pólitíkin

Hvenær eru menn pólitískt skipaðir og hvenær eru menn ekki pólitískt skipaðir?

Mörkin milli þessa geta auðvitað verið nokkuð óljós – ráðherrar skipa í embætti, eða hafa síðasta orðið um hverjir fá þau, er þá skipunin ekki pólitísk?

Þó er ekki víst að þetta sé nothæft viðmið.

Tökum til dæmis Má Guðmundsson seðlabankastjóra. Hann var skipaður í embætti sitt sumarið 2009 – af Jóhönnu Sigurðardóttur, þáverandi forsætisráðherra.

Um það hefur verið deilt að hversu miklu leyti var búið að merkja stöðuna handa Má áður en ráðningin átti sér stað. Slíkt er ekkert nýtt hjá ríkinu, það er sett í gang ráðningarferli, en í rauninni er búið að ákveða málalyktir.

Þegar ráðið var í stöðu seðlabankastjórans 2009 birtist eftirfarandi fréttatilkynning:

„Forsætisráðherra hefur skipað Jónas Haralz, hagfræðing, formann nefndar sem leggja ber mat á hæfni umsækjanda um embætti seðlabankastjóra og aðstoðarseðlabankastjóra. Auk Jónasar skipa nefndina Guðmundur K. Magnússon fyrrverandi rektor Háskóla Íslands, tilnefndur af samstarfsnefnd háskólastigsins og Lára V. Júlíusdóttir, hæstaréttarlögmaður, tilnefnd af bankaráði Seðlabanka Íslands. Við mat á hæfni umsækjanda skal nefndin m.a. hafa til hliðsjónar menntun, starfsferli, reynslu og þekkingu á fjármálastarfsemi og efnahags- og peningamálum, stjórnunarhæfileika og hæfni í mannlegum samskiptum. Nefndin skal skila umsögnum sínum til forsætisráðuneytisins eigi síðar en 5. júní nk.“

Þessi nefnd, þar sem sátu tveir virtir hagfræðingar, birti síðar niðurstöður sínar og sagði þar:

Um embætti seðlabankastjóra sóttu 8 einstaklingar sem uppfylltu menntunarskilyrði laga, taldir upp í þeirri röð sem umsóknir voru lagðar fyrir nefndina, þ.e. aldursröð: Tryggvi Pálsson, Jóhann Rúnar Björgvinsson, Þorvaldur Gylfason, Már Guðmundsson, Arnór Sighvatsson, Rannveig Sigurðardóttir, Yngvi Örn Kristinsson og Ásgeir Jónsson. Nefndin mat 2 þeirra mjög vel hæfa, 3 vel hæfa og 3 hæfa. Þeir umsækjendur sem nefndin mat mjög vel hæfa til að gegna embætti seðlabankastjóra eru Már Guðmundsson og Arnór Sighvatsson.

Pólitík? Ja, svari nú hver fyrir sig, en þá ekki af sama tagi og þegar stjórnmálamenn eins og Steingrímur Hermannsson, Finnur Ingólfsson, Birgir Ísleifur Gunnarsson, Tómas Árnason og Davíð Oddsson voru settir inn í téðan Seðlabanka.

Nú verður hugsanlega skipt um Seðlabankastjóra eða þeim fjölgað. Má þá ekki búast við að fari í gang svipað ferli og er lýst hér að ofan, þar sem umsækjendur eru vegnir og metnir af grandvörum og óvilhöllum nefndarmönnum – líkt og Guðmundi Magnússyni og Jónasi heitnum Haralz?
Argentína – víti til varnaðar

The Economist birtir leiðara um Argentínu, þetta stóra land sem eitt sinn var vonarstjarna Suður-Ameríku, með hærri þjóðartekjur en Þýskaland og Frakkland. Argentína laðaði til sín fólk rétt eins og Kalífornía.

En málin þróuðust á verri veg, Economist segir að mesti óttinn í ríkjum eins og Spáni og Grikklandi séu að þau fari að líkjast Argentínu, fremur en að fasismi eða alræði nái þar tökum.

Argentína hefur upplifað langvarandi hnignun sem Economist segir að stafi af pópúlískum og heimóttarlegum stjórnmálamönnum, heimatilbúnum lausnum, veikum stofnunum, eilífri tilhneigingu til að horfast ekki í augu við staðreyndir og því hversu landið sé háð fáum auðlindum.

Þannig sé Argentína land sem er fast í fortíðinni. Ekkert skelfilegt hafi gerst, enginn einstakur atburður, heldur hafi hnignunin komið smátt og smátt, til dæmis er nefnt að stjórnmálamenn í Argentínu séu hrifnari af skyndilausnum en alvöru umbótum.

Argentína á í krónískri gjaldmiðilskreppu. Mynd úr búðarglugga í Buenos Aires þar sem er birt verð í erlendum gjaldmiðlum.
Fjölgun seðlabankastjóra – liður í væntingastjórnun?

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson játaði því ekki í hinu margumtalaða viðtali við Gísla Martein Baldursson að til stæði að fjölga seðlabankastjórum í þrjá – en hann neitaði því ekki heldur.

Ef ætlunin er í alvörunni að fjölga bankastjórunum er það líklega nokkuð örðugra eftir viðtalið. Viðtalið spilaðist ekki þannig að hugmyndin yrði sérlega aðlaðandi – og þess utan er virkar ekki sérlega traustvekjandi á aðhaldstímum, þegar kjarasamningar eru í uppnámi, að fjölga svona í hópi hæstlaunuðustu ríkisstarfsmanna.

Það er spurning hvort sé skynsamlegt fyrir ríkisstjórnina að eyða sínu pólitíska kapítali í þetta.

Því gæti hugsast – og þetta er einungis tilgáta – að það sé liður í væntingastjórnun að láta leka út að til standi að fjölga seðlabankastjórunum.

Þegar svo kemur á daginn að Má Guðmundssyni verði einungis skipt út fyrir einhvern mann sem er ríkisstjórninni þóknanlegri varpa allir öndinni léttar yfir því að bankastjórarnir verða ekki þrír – og þannig klárast málið.
Áhugalaus Bandaríki

Sumir hafa alið með sér þann draum að Bandaríkin myndu aftur fá áhuga á Íslandi nú þegar málefni norðurslóða eru komin í tísku.

Að Ísland myndi kannski aftur fá strategíska þýðingu fyrir Bandaríkin eins og var í Kalda stríðinu. Íslendingar gátu aldeilis notfært sér það eins og sagan sýnir. Hins vegar upplifðu margir gamlir Bandaríkjavinir mikið umkomuleysi í hruninu þegar Bandaríkjastjórn virtist vera alveg sama.

En svona virðist ekki vera í pottinn búið – draumurinn um að Bandaríkin séu aftur að hefja innreið sína á svæðið í kringum Ísland er jafn fjarlægur og aður.

Stjórnin í Washington er að senda hingað nýjan sendiherra í staðinn fyrir hinn vinsæla diplómata Luis Arreaga.

Þessi náungi heitir Robert C. Barber, hann fær embættið að launum fyrir að borga í kosningasjóð hjá Obama – og það er hlegið að honum í spjallþáttum vestra eins og sjá má í þessari frétt á Stöð 2.

Ísland er semsagt ekki á radarnum í Washington, ekki einu sinni sem mótvægi við Kínverjana sem seilast hér til áhrifa í gegnum pólitíska gistivini sína.

Robert C. Barber, hinn nýi sendiherra Bandaríkjanna á Íslandi. Að sönnu enginn þungaviktarmaður, en hann borgaði í kosningasjóð.
Viðtal Gísla við Sigmund Davíð

Viðtal Gísla Marteins Baldurssonar við Sigmund Davíð Gunnlaugsson í Sunnudagsmorgni er nokkuð sögulegt.

Forsætisráðherrann var í ströggli í viðtalinu, virkaði pirraður og óstyrkur, en Gísli hélt sínu striki.

Viðtalið má sjá hér, á vef Ríkisútvarpsins, byrjar á sirka 33 mínútum.
Sónar og fjöldi fíkniefnamála

Ég fór ekki sjálfur, þetta er ekki alveg mín deild, en ég hef heyrt úr mörgum áttum að tónlistarhátíðin Sónar sem var haldin í Hörpu um helgina hafi verið afar vel heppnuð.

Þetta segir mér ungt fólk sem sótti hátíðina.

Fréttirnar af hátíðinni hafa hins vegar verið nokkuð sérkennilegar.

Það er stanslaust fjallað um fjölda fíkniefnamála sem hafi komið upp á hátíðinni. Fjölmiðlarnir og lögreglan keppast við að telja þetta.

Jú, þetta bætir sjálfsagt einhverja tölfræði hjá lögreglunni og gefur fjölmiðlum smá fréttaefni um helgi þegar lítið er á seyði, en kannski er dálítið veglegt að kalla það „fíkniefnamál“ þegar einhver er tekinn með smá hass eða e-töflu til eigin nota.

Og mæli ég þó alls ekki með slíkri neyslu – fremur en notkun vímuefna almennt.
Íhaldssamir VG-arar

Líklega eru fáir stjórnmálaflokkar jafn íhaldssamir og Vinstri græn. Íhaldssemin er svo mikil að furðu sætir. En um leið birtir hún tryggð sem er nánast hjartnæm. Engum er hafnað í VG, enginn er kosinn burt – menn fá að ákveða hvort þeir hætti sjálfir.

Í dag var valið á lista Vinstri grænna fyrir borgarstjórnarkosningarnar. Niðurstaðan er sú að Sóley Tómasdóttir leiðir áfram lista flokksins í Reykjavík eins og hún hefur gerði í síðustu kosningum. Þá beið flokkurinn afhroð, fékk 7,2 prósent atkvæða. Ekki er útlitið miklu betra fyrir þessar kosningar, því í nýlegri skoðanakönnun var flokkurinn með 8,2 prósent.

Flokksmenn í Reykjavík sem völdu á listann, og voru reyndar ekki nema 370 talsins, virðast sáttir við að breyta ekki fremur en að sækja aukið fylgi.

Á landsvísu er þessu eins háttað hjá VG. Steingrímur J. Sigfússon virtist ætla að verða ævikjörinn formaður flokksins, en erfiðleikarnir sem hann lenti í á tíma síðustu ríkisstjórnar komu í veg fyrir það.

En Steingrímur hélt samt áfram sem þingmaður, hann sleppti því ekki, og ekki heldur Ögmundur sem er líka á þingi þrátt fyrir að þeir séu í stöðugum deilum um hvað gerðist í vinstri stjórninni þeirra, nýjasta uppákoman er þessi hérna sem fjallað er um í Orðinu á götunni.
Lekablaðamenn verðlaunaðir

Það er athyglisvert, og nokkur sigur fyrir DV, að blaðamennirnir Jón Bjarki Magnússon og Jóhann Páll Jóhannsson skuli fá verðlaun Blaðamannafélags Íslands fyrir rannsóknarblaðamennsku ársins.

Þessa viðurkenningu fá þeir fyrir umfjöllun um hælisleitendur en þeir hafa verið býsna ötulir við að fjalla um þau mál – svo mjög að sumum þykir nóg um.

Þannig hafa þeir félagarnir sætt aðkasti fyrir umfjöllun sína um lekamálið svokallaða.

En þarna segja kollegar þeirra í Blaðamannafélaginu að þeir séu á réttri leið – og hvetja þá til að halda ótrauðir áfram.

Í rökstuðningi fyrir verðlaunaveitingunni stendur beinlínis:

Þeir leiða lesendur sína inn í skúmaskotin, gefa röddum hælisleitenda vægi, benda á neikvæð og niðurlægjandi viðhorf, sýna fram á brotalamir í kerfinu og síðast en ekki síst fylgja mörgum þráðum vel eftir.