arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Rammaáætlun er ekki sátt

Það virðist ætla að fara eins og mann grunaði að Rammaáætlun, sem búið er að ræða um og vísa til í mörg ár, myndi ekki koma á neinni sátt um virkjanamál.

Það er ekki einu sinni sátt um áætlunina milli stjórnarflokkanna. Innan Samfylkingarinnar er að finna mjög eindregna virkjanasinna og í VG er fólk sem má helst ekki hugsa til þess að neitt verði virkjað.

Þannig að við höfum sömu pólitísku átakalínur og áður. Sumum finnst gengið of langt í áætluninni, öðrum finnst gengið of stutt. Enginn virðist ætla að una þessari sátt sem átti að verða.

Ríkisstjórnin sem nú situr hefur verið treg til að efna til virkjanaframkvæmda – en það er þó ekki eina skýringin á hægagangi í þeim, það hefur einfaldlega ekki verið til fé í landinu til að ráðast í virkjanir eða stóriðjuframkvæmdir.

Þegar ný ríkisstjórn tekur við – til dæmis Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks eða Samfylkingar – má búast við að þarna verði breyting á – alveg burtséð frá Rammaáætluninni.

Í dag skerst í odda milli Árna Finnssonar, formanns Náttúruverndarsamtaka Íslands, og Bjarna Benediktssonar, formanns Sjálfstæðisflokksins. Bjarni hafði talað um öfgamenn í umhverfismálum, Árni segir að þetta beri vott um lítilsvirðingu og vanþekkingu, Bjarni segir að hann sé mikill áhugamaður um náttúru landsins eins og aðrir Sjálfstæðismenn.

Mikið rétt, við erum öll í mismiklum mæli áhugafólk um náttúruna. Sjálfstæðisflokkurinn hefur átt sína náttúruverndarmenn, þeirra þekktastur er líklega Birgir Kjaran. En á tíma Davíðs Oddssonar þrengdust allar vistarverur í flokknum mjög. Önnur sjónarmið en formannsins voru eiginlega ekki liðin. Frægast var þegar Ólafur F. Magnússon var baulaður niður úr ræðustól á landsfundi – hann var þá helsti talsmaður náttúruverndar í flokknum.

Eftir þetta urðu margir náttúruverndarsinnar viðskila við flokkinn – og þeir hafa ekki skilað sér aftur.
365 til sölu?

Maður hefur lengi heyrt orðróm um að 365 kunni að vera til sölu. Aðaleigandinn er Ingibjörg Pálmadóttir, eiginkona Jóns Ásgeirs, sagan segir að það sé ekki víst að hún kæri sig um að eiga fjölmiðlafyrirtækið til lengdar. Reksturinn mun vera í þokkalegu jafnvægi, en áskriftarsala hefur ekki staðið undir væntingum í vetur.

Þetta er að mörgu leyti metnaðarfullt og gott fyrirtæki – með mörgu góðu stafsfólki innanborðs – en það hefur löngum liðið fyrir vafasama eigendur. Varla var það tilviljun að þegar allt hrundi passaði Jón Ásgeir best upp á að 365 hyrfi ekki úr eigu sinni – eða eigum við að kalla það áhrifasvæði? Sjálfur hefur hann starfsaðstöðu í Skaftahlíðinni.

Það hefur hins vegar verið óljósara hverjir kynnu að vilja kaupa og hvers vegna?

Á Íslandi hafa menn löngum keypt fjölmiðla til að hafa áhrif í gegnum þá.

Í eigendahópi Stöðvar 2 voru á sínum tíma eilífar deilur, Jón Ólafsson seldi fyrirtækið loks til Jóns Ásgeirs. Björgólfur Guðmundsson keypti Morgunblaðið og átti það um tíma. Nú er blaðið eigu stórútgerðarfólks. Það er ansi mikil hætta á að kaup á 365 yrðu gerð á einhverjum slíkum forsendum.

Best væri auðvitað að nýjir eigendur fyrirtækisins keyptu einfaldlega vegna þess að þá langaði að halda úti góðum og skemmtilegum fjölmiðlum. Þess vegna verður maður pínulítið vonglaður þegar maður sér að Simma og Jóa langar að kaupa 365. Þeir eru fínir fjölmiðlamenn – ég get ekki ímyndað mér að þeir myndu líta að eign í fjölmiðlum sem part af einhverju valdageimi.

Svo koma ábyggilega upp vangaveltur um að einhverjir aðrir séu að baki þeim, ég vona ekki – það er bara að gefa í og selja fleiri hamborgara.
Stjórnmálalandslagið

Þá erum við komin með þrjú framboð sem næsta öruggt má telja að verði með í næstu þingkosningum:

Dögun, Samstöðu og Bjarta framtíð.

Öll þessi framboð virðast vera þess eðlis að þau ættu að geta komið saman framboðslistum alls staðar um landið.

Svo er spurning með Hægri græna.

Dögun leysir Hreyfinguna af hólmi, en við höfum semsagt eftirfarandi framboðsöfl í næstu kosningum:

Samfylkingu, Sjálfstæðisflokk, Framsóknarflokk, Vinstri græn, Dögun, Samstöðu, Bjarta framtíð, kannski Hægri græn.

Það gæti náttúrlega bæst eitthvað við – og svo er spurning með VG – nær sá flokkur að bjóða fram saman í heilu lagi?

Einhvern veginn heldur maður að hljóti að fara um gömlu flokkana – stjórnarflokkarnir horfa fram á mikið fylgistap og það eru varla neinir kosningasigrar í spilunum fyrir Sjálfstæðisflokk og Framsókn við þessar aðstæður.
Stjórnmálin og upplausnin

Án Sjálfstæðisflokksins stefnir í upplausn segir Bjarni Benediktsson í ræðu á flokksstjórnarfundi Sjálfstæðisflokksins.

En við erum reyndar í langvinnu upplausnarástandi, ef marka má vitnisburði fyrir Landsdómi hófst það fyrst á öldinni og hefur tekið á sig ýmsar myndir síðan – meðal annars bankahruns. Ein megin niðurstaða réttarhaldsins virðist vera sú að stjórnvöld í landinu hafi algjörlega misst tökin á margra ára tímabili.

Vandi stjórnmálanna er að slá þann tón að upplausninni fari að ljúka. Það er ekki auðvelt verkefni þegar traustið á Alþingi er 10 prósent og þegar stefnir í þingkosningar þar sem ný framboð munu sækja hart að þeim sem fyrir eru. Margir þingmenn þurfa að óttast um sætin sín – næsti vetur getur orðið fullur af – upplausn.

Styrmir Gunnarsson telur að fylgi Sjálfstæðisflokksins sé ekki nægt til að skila honum kosningasigri eins og þeir voru hér áður fyrr eftir tíma vinstri stjórna. Styrmir hefur mikið talað um að flokkurinn sé of handgenginn sérhagsmunum. Hann veltir líka fyrir sér hvort nokkur vilji vinna með Sjálfstæðisflokknum. Líklegasti möguleikinn eftir næstu kosningar er samt stjórn Sjálfstæðisflokks með Framsókn – þó gætu flokkarnir þurft eitthvert þriðja afl með sér.

Skilaboðin af flokkstjórnarfundinum eru annars nokkuð eindregin: ekkert ESB, krónan áfram, ekki hrófla við kvótakerfinu, meiri stóriðja, það er mælt með aðgerðum fyrir skuldug heimili, en í raun er fremur óljóst hvað það ætti að vera. Lilja Mósesdóttir, sem sækir fast að gömlu flokkunum, er sett í flokk með „lukkuriddurum“.
Alþjóðlegur ruslaralýður

Ég fór að velta því fyrir mér um daginn, þegar ég las um tengdaföður Assads Sýrlandsforseta, hvers konar lýður væri saman safnaður í London.

Tengdafaðirinn er virðulegur hjartalæknir við Harley Street, en meðfram því er hann að ráðleggja einræðisherranum tengdasyni sínum um morð og annað.

Maður hefur svosem oft pælt í þessu áður þegar maður fer um London – hvernig hún tekur á móti illa fengnu fé og eigendum þess úr öllum heimshornum.

Mönnum sem hafa sölsað undir sig auðlegð heilla þjóða: Spilltum Afríkuleiðtogum, ólígörkum frá Rússlandi, olíufurstum frá Arabíu. Nú er meira að segja sagt að peningar frá Grikklandi flæði um Lundúnir – þetta er fé sem grískir auðkýfingar hafa flutt úr landi.

Marina Hyde skrifar hörkugrein um þetta í Guardian. Hún veltir fyrir sér borg sem hvað eftir annað þarf að velja á mili þess hvor eigi að vera borgarstjóri, Boris Johnson eða Ken Livingstone – borg þar sem slíkir stórlaxar fagna alþjóðlegum ruslaralýð ( global scumbags).

Breska stjórnin lætur gott heita – City stendur í ágætum blóma á meðan. Þetta er það sem er eftir af heimsveldinu. Marina Hyde segir að þetta hafi byrjað á tíma Thatcher en færst enn í aukana undir Tony Blair sem sá ekki sólina fyrir milljarðamæringum.
Herleiddir í ESB-lyftunni

Evrópusambandið er með sendiskrifstofu í gömlu Moggahöllinni. Svo vill til að þar í húsinu er þingflokkur Vinstri grænna líka til húsa.

Jón Bjarnason er hálfskelkaður yfir þessu á bloggi sínu, hann vitnar í tilfinningaþrunginn leiðara í Bændablaðinu þar sem stendur:

„Undir stjörnumprýddum fána ESB ganga þingmenn VG til vinnuaðstöðu sinnar sem þeim er sköpuð á vegum Alþingis í gömlu Moggahöllinni. ESB-fáninn blaktir á húsinu. Á hnappaborði lyftunnar sem flytur fólk milli hæða má sjá annarsvegar merkingar VG og hinsvegar merki ESB“

Þetta telur Jón að beri vott um það sem hann kallar „herleiðingu hugarfarsins“. Það er orðalag sem var mikið notað á tíma kalda stríðsins.

Það er líkast að Jón, og leiðarahöfundurinn, óttist að ef þeir ýti á vitlausan takka í lyftunni lendi þeir í ESB – verði herleiddir þangað inn.

Annars er stundum sagt að maður skuli hafa vini sína nálægt sér en óvini sína enn nær sér. Þetta vissu þeir í Morgunblaðshöllinni í gamla daga. Þar kippkorn frá var nefnilega sendiráð Sovétríkjanna sem breiddi sig yfir að minnsta kosti fimm stórhýsi í Túngötu og Garðastræti.

Ég veit ekki betur en að Moggamönnum hafi fundist þetta ágætt fyrirkomulag – að hafa óvininn svo nálægt sér.
Matarkistan

Sigurveig kona mín stofnaði fyrirtæki sem hóf starfsemi í október 2008 – já, einmitt þá. Þegar allt virtist vera að fara til andskotans.

Hún kom sér upp framleiðslueldhúsi í Grafarvogi og réð til sín starfskrafta sem hafa reynst frábærlega.

Það er nokkur kostur við fyrirtæki að hafa byrjað á þessum tíma. Það var ekki stofnað til skulda – Sigurveig hefði svosem ekki kært sig um það heldur.

Það hefur verið jafn og góður vöxtur í fyrirtækinu, engin stökk – en framleiðsluvörur hafa verið að bætast við.

Nú síðast ótrúlega flottar franskar macarons – eins og eru mjög í tísku austanhafs og vestan.

Allt er unnið af natni, vandvirkni og mikilli þekkingu – ég veit að Sigurveig kærir sig ekki um að nota nema bestu hráefni.

Þess vegna nefni ég þetta að fyrirtækið, Matarkistan, var að opna heimasíðu. Sigurveig gerði hana mestanpart sjálf –það er nokkuð dæmigert. Hún byrjar að fást við hlutina og hættir ekki fyrr en hún er búin að fatta hvernig þeir virka.

Um daginn las ég leiðara í The Economist þar sem því var lýst að stórfyrirtæki væru í raun betri en smáfyrirtæki. Þau sköpuðu meiri hagvöxt. Mér fannst þessi grein byggð á mjög hæpnum forsendum – minnti mig helst á þegar samyrkjuvæðingunni var hampað sem lausn á öllum málum í Sovétríkjunum. Smáfyrirtæki og smáatvinnurekendur eiga yfirleitt ekki upp á pallborðið hjá þeim sem gefa út svona blöð, þau gæta annarra hagsmuna, og ríkisstjórnir gefa þeim ekki mikinn gaum. En smáfyriræki setja heldur ekki þjóðfélög á hliðina.

Hér er heimasíða Matarkistunnar.

Makkarónur að frönskum hætti sem Sigurveig og starfsfólk hennar gera í mörgum litum og bragðtegundum.
Seðlabankinn fær á baukinn í varnarræðu

Seðlabankamenn, bæði fyrrverandi og núverandi, voru nokkuð hálheilagir í sölum Landsdóms.

Það var talsvert vísað til meintra viðvarana þeirra í vitnisburðum – og svo kom saksóknari og hélt ræðu þar sem hún talaði meðal annars um viðvaranir sem hefðu átt að berast Geir Haarde.

Kannski er tilgangslítið að þrasa um þetta – hafi einhverjir varað við þá virtust þeir ekki taka mark á viðvörununum sjálfir. Mikið af þessu virðist líka vera eftiráspuni.

Vissulega var þetta þó eitt atriðið sem fjalla skyldi um í Landsdómi.

Andri Árnason, verjandi Geirs, rifjaði þetta nokkuð snaggaralega upp þegar hann sagði í varnarræðu sinni í dag að beint tjón ríkissins hefði aðallega verið vegna Seðlabankans og fjárausturs úr honum gegn engum veðum.

Og það á tíma varnaðarorðanna.
Sögueyjan verðlaunuð – að vonum

Íslenski skálinn á bókasýningunni í Frankfurt var svo góður af því hann byggði á einfaldri hugmynd: Fólki að lesa bækur.

Það var nánast eins og að fara inn í helg vé bóklestrar að koma inn í skálann og sjá fólk lesa bækur á stórum kvikmyndatjöldum.

En um leið var gott að vera inni í skálanum. Þar var þægilega rökkvað, hægt að setjast í stól eða bara út við vegg og taka þátt í athöfninni – lesa bók.

Allir útlendingar sem ég talaði við mærðu íslenska skálann. Alsírski rithöfundurinn Boualem Sansal – einn hugrakkasti maður sem ég hef hitt – sagði að sá sem hannaði skálann ætti að fá medalíu.

Nú hefur það gengið eftir, því Sögueyjan, Sagenhaftes Island, fékk í dag stór verðlaun í Þýskalandi.
Næði til að hnakkrífast

Lesandi síðunnar sendi þessa bráðskemmtilegu grein.

- - -

Sæll Egill

Það er ekkert nýtt að íslendingar viðri ansi skringileg viðhorf til

umheimsins, líkt og kemur stundum fram í umræðum þessa dagana. Þá

einna helst í vangaveltum/yfirlýsingum um upptöku annarra

gjaldmiðla, ESB, IceSave og jarðakaupum útlendinga (samanber pistil

þinn frá 14.3 2012 – Raunveruleikinn).

Nú var ég að renna í gegnum gamla skýrslu frá 1875 eftir Jón

Ólafsson ritstjóra; dásamlega lesningu um kosti við að stofna

íslenska nýlendu í Alaska. Eftir lesturinn get ég eiginlega ekki

varist þeirri hugsun að lítið hafi breyst á 137 árum.

Í textanum eru nokkrir staðir þar sem koma fram ókostir við að

Íslendingar búi innan um fólk af öðru þjóðerni (akuryrkjuþjóðir!),

en eiginlega kristallast þetta seinast í atriðalista sem Jón gerir:

---–klipp

UM STOFNUN ÍSLENZKRAR NÝLENDU [1]

III. UM LANDVAL.

1º Að landið hafi frjálsa stjórn og sem rýmst borgaralegt frelsi að

verða má;

2º að það sé frjórra og bjargræðissamara en Ísland;

3º að þar sé gnœgð lands, er nýkomendr geti numið ókeypis;

4º að þar sé atvinna svo nœg, eða þá land svo agnsamt, að nýkomendr

þurfi eigi að liða nauð í byrjuninni;

5º að skógr sé nœgr til húsagjörða, smíða og eldsneytis; en þó eigi

eintómt skóglendi, er torvelt sé að yrkja;

6º að loftslag sé eigi alt of ólíkt því, sem á sér stað á Íslandi;

vor og haust blíðari, sumur lengri, en eigi miklum mun heitari, en

þar er;

7º að landið liggi við sjó;

8º að það sé lagað til kvikfjárrœktar, og að atvinnuvegir sé yfir

höfuð eigi gjörsamlega allir aðrir og ólíkir því, er á sér stað á

Íslandi.

Eigi nokkur von að vera í framtíð íslenzkrar nýlendu, þá er ómissandi:

9º að svo hagi til, að Íslendingar geti setið einir að landinu, án

þess framandi þjóðir dreifi sér innan um þá.

-----/klipp

Þetta síðasta er semsagt aðalatriði; að Íslendingar hafi næði til að

hnakkrífast á sinn sérstaka hátt. Magnað.

Hélt að þú hefðir kannski gaman af þessu.

-----–

[1] Alaska by Jón Ólafsson

http://www.gutenberg.org/ebooks/15178

Allar bækur á íslensku á ProjectGutenberg:

http://www.gutenberg.org/browse/languages/is

Hægt að ná í sem rafbækur eða sem hreinan texta.

PS:

Þess má geta til gamans að þegar Jón Ólafsson kom úr Alaskaferðinni

1875, sigldi hann til Skotlands og þurfti að bíða í viku eftir

póstskipi til Íslands.

William Lord Watts var einnig á leið til landsins í frægan

Vatnajökulsleiðangur, hann gisti á Granton Hotel í Edinborg og bauð

þangað (á fyllerí?) Jóni Ólafssyni, Jóni Sigurðssyni (forseta), Jóni

A. Hjaltalín, (bókaverði í Edinborg), Mortensen Færeyingaþingmanni,

Slimon kaupmanni, ásamt einhverjum fleirum.

Ekki veit ég hvort Jón hafi verið búinn að skila af sér skýrslunni

áður en þessi veisla fór fram. En af Jónum var þar nóg.

[“Skírnir” 1911 – “Endurminningar um Jón Sigurðsson” , eftir Jón

Ólafsson ritstjóra.]

Jón Ólafsson ritstjóri. Kannaði möguleika á að stofna íslenska nýlendu í Alaska.
Krúttin í klóm vinstri manna

Í nýju hefti Þjóðmála birtist afar sérstæð grein eftir Örvar Arnarson. Í tímaritinu er greint frá því að Örvar sé fjármálastjóri.

Greinin fjallar um krúttin svokölluðu – sem höfundur segir að séu mjög áberandi eftir bankahrunið. Ekki er gerð mikil tilraun til að skilgreina hvað felst í því að vera krútt, en þeim eru ekki vandaðar kveðjurnar.

Krúttin eru sögð vera full af óraunhæfum hugmyndum, greinin nefnist: Varúð, himnaríki á jörðu.

Það er semsagt himnaríki krúttanna – sem þykjast vera málsvarar umhverfis og náttúru – „eða hvað menn vilja kalla þessa einstaklinga sem krefjast lýðræðis, mannréttinda, persónukjörs, græns hagkerfis, bestu menntunar og heilbrigðiskerfis fyrir allara, réttlætis og virðingar fyrir náttúrunni og helst að aðrir borgi brúsann.“

Það er þó ekki allt sem sýnist með krúttinn, samkvæmt greininni, þeim er nefnilega stjórnað af vinstri mönnum sem miskunnarlaust smala þeim með loforðum um að „himnaríki á jörðu sé í seilingarfjarlægð“.

Og það er eins og segir – „himnaríki hinnar kommúnísku hugsjónar“.
Ónýtar sérleiðir

Jón Magnússon bendir á nokkur einföld atriði í stuttum pistili sem hann nefnir Sérleiðirnar duga ekki.

Verðbólga á Íslandi mælist nú tæp 7 prósent, verðbólgumarkmið Seðlabankans sem aldrei virðist ætla að nást er 2,5 prósent.

Stýrivextir Seðlabankans eru 4,75 prósent.

Þetta er hæsta verðbólga og vextir í okkar heimshluta – og þetta er í hagkerfi sem er mjög laskað eftir efnahagshrun.

Í Noregi er verðbólga 1 prósent en stýrivextir 1,5 prósent.
Katarbúar með höfuðið í sandinum

Englendingar geta haft mikið skemmtanagildi í sjálfhverfu sinni. Skemmtilegast verður þetta þegar fer að flækjast fyrir þeim að þeir voru eitt sinn heimsveldi.

Sir Dave Richards er formaður ensku úrvalsdeildarinnar í fótbolta, semsagt mikill frammámaður í þeirri íþrótt í sínu landi. Hann er jú sir.

Richards lýsti því yfir á blaðamannafundi í Katar í gær að aðrar þjóðir hefðu stolið fótboltanum frá Englendingum.

Heimsmeistarkeppnin árið 2018 verður haldin í Katar.

Richards lýsti á fundinum miklu áhyggjum vegna þessa, en þó var hann ekki síst áhyggjufullur vegna þess að ekki yrði hægt að kaupa áfengi á mótinu.Hann sagði að Katarbúar gætu alveg eins sagt við Englendinga og Þjóðverja að þeir þyrftu ekkert að koma – þeir vildu fá sitt öl og engar refjar.

Hann taldi að Katarbúar væru að stinga höfðinu í sandinn með þessu – og, jú, það er nóg af sandi í Katar.

Reyndar er sagt að Richards hafi dottið ofan í annað hvort sundlaug eða gosbrunn eftir blaðamannafundinn.
Raunveruleikinn

Ögmundur Jónasson innanríkissráðhera skrifar afar kröftuga grein um landakaup útlendinga. Hann talar eins og hér sé geysilegur ágangur erlendra manna sem vilji kaupa jarðir.

Ögmundur talar reyndar ekki um kaup heldur um landvinningahugleiðingar – hann hefur meira að segja frétt af fjórum Rússum sem fóru í þyrlu að skoða land.

Hann hefur þá kenningu að útsendarar stórvelda fari um heiminn og komi upp nýlendukjörnum innan gamalgróinna þjóðríkja. Það sem þeir sækist aðallega eftir sé vatn.

(Vatn í Rússlandi þykir ódrekkandi í flestum borgum, en það breytir því ekki að ríkið hefur yfir meira vatni að ráða en önnur ríki í heiminum.)

Svo kemur raunveruleikinn – reality check.

Magnús Leopoldsson fasteignasali, sem er afar fróður um jarðakaup, er spurður um þessa ásókn útlendinga.

Hann segir, nei, fólk sem er búsett í öðrum löndum sé lítið í því að falast eftir jörðum á Íslandi. Hann segist heyra af tveimur til þremur tilfellum á ári, og þeim hafi ekki farið fjölgandi.

Af þessum séu það helst Íslendingar sem eru búsettir erlendis sem kaupi jarðir hér, nú eða Vestur-Íslendingar.
Sértrúarsöfnuður

Þingmaður einn hafði samband við mig og sagði að fjölmiðlar einblíndu stöðugt á hið neikvæða í störfum Alþingis. Lítlar líkur væru á að virðingin ykist meðan svo væri.

Traust þjóðarinnar á þinginu er nú 10 prósent.

En meðan þingmenn sjálfir skaffa fjölmiðlunum svona uppákomur er ekki von á að margt breytist.

„Ha, ég vissi ekki að sértrúarsöfnuður væri svo slæmt orð!“
Kiljan í kvöld

Myndlistarkonan Rúrí er gestur í Kiljunni í kvöld. Nýlega er komin út í Þýskalandi stór bók þar sem er fjallað um feril hennar og verk. Samhliða er yfirlitssýning með verkum hennar í Listasafni Íslands. Rúrí leitar víða fanga í list sinni, en hún einkennist af stórum hugmyndum og einkar skýrri og nákvæmri framsetningu. Hún er listamaður á heimsmælkvarða eins og ritstjóri bókarinnar, Christian Schön, segir.

Við fjöllum um Val – já, íþróttafélagið – en Þorgrímur Þráinsson hefur lokið við ritun stórrar bókar þar sem er rakin saga Vals frá stofnun árið 1911. Þetta er glæsileg bók og ríkulega myndskreytt.

Við hittum skáldkonuna Þórdísi Björnsdóttur sem er nýbúin að gefa út ljóðabók sem nefnist Nótur gömlu nútíðarinnar.

Páll Baldvin og Kolbrún fjalla um tvær bækur: Á rauðum sokkum, sem er ritgerðasafn þar sem er fjallað um Rauðsokkahreyfinguna, og Hungurleikana eftir Suzanne Collins.
Krónan og höftin

Það er skrítin hugmynd að hægt sé að tala niður krónuna – sem er reyrð í gjaldeyrishöft.

Staðreyndin er auðvitað sú að ástandið á krónunni er óþolandi – eins og Magnús Halldórsson lýsir í ágætri grein á Vísi.

Krónan er föst i höftunum, það er enn verið að herða þau til að reyna að halda uppi gengi hennar.

En án haftanna er líklegt að stórar fjárhæðir leiti úr landinu, enda eru litlir fjárfestingarkostir í boði hér fyrir erlent fjármagn, en á sama tíma flæðir allt í íslenskum peningum sem eru að skapa bólu á skuldabréfa- og fasteignamarkaði.

Eins og stendur blasir við að höftin verði hér til langframa, því eins og Magnús lýsir er býsna erfitt að aflétta þeim – og það eru ekki ofvaxna bankakerfið sem sprakk framan í okkur sem er enn að valda okkur vandræðum.
Ríki sem vogunarsjóður

Minni þeirra sem koma fyrir Landsdóm er býsna valkvætt. Menn muna það sem hentar þeim – annað ekki.

En það þarf ekki annað en að fletta smávegis í fjölmiðlum til að sjá hvernig ástandið var.

Hér er til dæmis frétt úr helsta viðskiptablaði Noregs, Dagens Næringsliv frá því í mars 2008 þar er meðal annars fjallað um sjarmaherferð Geirs Haarde – þegar hann fór um heiminn til að reyna að sannfæra menn um allt væri í lagi með viðskiptalífið á Íslandi.

Dagens Næringsliv vitnar í Financial Times sem sagði um þetta leyti að Ísland væri fyrsta ríki í heiminum sem væri rekið eins og vogunarsjóður.
Hætt að prenta Britannicu

Nú á að hætta að gefa Encyclopedia Britannica – frægustu alfræðibók heims – út í bókarformi eftir 244 ár,

Skýringin er kannski einföld: Það eru 3,9 milljón greinar í ensku Wikipedia, en í bókarútgafu Encyclopedia Britannica eru 120 þúsund færslur.

Bragi Kristjónsson segir mér að hér áður fyrr hafi Britannica alltaf selst þegar hún kom í búðina hjá honum – svo sé ekki lengur.

Britannica verður áfram til á netinu – en þetta eru vissulega ákveðin tímamót. Britannica er eins og klettur með sínum 32 bindum meðan Wikipedia er grautur sem allir geta hrært í.

Kannski átta menn sig ekki á því hversu alfræðibækur eru merkilegur hlutur. Kirkjan vildi halda þekkingu frá alþýðu manna, aðgengi að upplýsingum var sama og ekkert – upplýsingin fór saman við ritun alfræðbóka enda áttu allir að geta fundið þá þekkingu sem þeir leituðu í heiminum, svo notuð séu orð Diderots, hins mikla franska upplýsingamanns og alfræðibókahöfundar.
Pest

Þetta er dagurinn sem fer í súginn í pest og leiðindum.

Verst þegar maður getur eiginlega ekki einbeitt sér að neinu – ekki lestri, ekki glápi, ekki skrifum.

Helltist allt í einu yfir og rauk upp í meira en 39.

Maður getur ekki hugsað heila hugsun.
Skelfileg útreið Alþingis

Þessi mynd er af vef Capacent og sýnir nýja mælingu á trausti til stofnana á Íslandi. Þjóðkirkjan hefur lækkað mikið, en mér finnst athyglisverðast að staldra við Alþingi. Traustið á því fer enn minnkandi. Í fyrra var það 12 prósent í sömu mælingu, í hittifyrra var það 13 prósent – nú er það 10 prósent. Þetta er í raun skelfileg útreið.

Við slíkt vantraust á löggjafanum verður ekki búið til lengdar í lýðræðissamfélagi. Svo einfalt er það.
Femínismi, kreddufesta og jafnrétti

Zoe Williams skrifar í Guardian og segir að femínistar verði að leggja áherslu á fjölbreytileika, en ekki eina kreddu. Kreddufesta sé vandamál í kvennahreyfingunni í dag. Femínisminn eigi að rúma margs konar viðhorf – sem sum væru nánast kölluð trúvilla í dag.

Williams, sem sjálf er femínisti, segir að mitt í öllu talinu um vændi, klám, klámvæðingu og útlitsdýrkun vilji gleymast að þá sé það baráttan fyrir jafnrétti sem skipti mestu máli.

Sjálfur verð ég að segja að ég sakna orðsins „jafnréttisbarátta“. Mér finnst eins og orðið „femínismi“ hafi komið frekar seint inn í málið. Í hugum margra hefur það núorðið mjög neikvæða merkingu – það er útilokandi.

Ég ætla ekki að segja að orðið sé ónýtt – en jafnrétti hefur óm af hugsjónum frönsku byltingarinnar og baráttunni gegn kúgun í gegnum aldirnar.
Jóhanna, völd forsetans og andúðin í garð hans

Jóhanna Sigurðardóttir talaði um forseta lýðveldisins í dag. Hún segir að hann sé að færa sig lengra út á svið stjórnmálanna.

Það má ekki gleyma því að mestallur flokkur Jóhönnu klappaði þegar Ólafur Ragnar steig stærsta skrefið í þá átt, þegar hann neitaði að undirrita fjölmiðlalögin 2004.

Þá máttu flokksfélaga Jóhönnu ekki til þess hugsa að málskotsrétturinn yrði tekinn af forseta.

Í tillögum Stjórnlagaráðs er skilningur Ólafs Ragnars á forsetaembættinu í raun staðfestur. Jóhanna vill að þessar tillögur fari í þjóðaratkvæðagreiðslu.

En ríkisstjórnarflokkunum er mjög í nöp við Ólaf Ragnar. Ástæðan er auðvitað sú að hann hafnaði Icesave-samningi tvívegis og greip þannig fram fyrir hendurnar á stjórninni.

Eftir þessa ræðu Jóhönnu er líklegra en áður að forsetakosningarnar snúist upp í baráttu milli ríkisstjórnarflokkanna og Ólafs Ragnars.

Í slíkri rimmu er sennilegra að Ólafur Ragnar hafi sigur.