arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Óseðjandi ókind

Þetta línurit sýnir ágætlega hvernig bankarnir ryksuguðu lánsfé út Seðlabankanum eftir að lánsfjármarkaðir í útlöndum lokuðust á árinu 2007. Afleiðingin er 300 milljarða króna gat í Seðlabankanum sem ríkissjóður er búið að færa yfir til sín.

Á sama tíma var svindlið með peningamarkaðssjóðina í fullum gangi, krónan var kerfisbundið felld – ókindin var gjörsamlega óseðjandi.
Iacocca um lélega leiðtoga

Lee Iacocca var mikill gúrú í viðskiptalífinu fyrir alllöngu, hann skrifaði frægar bækur sem voru lesnar upp til agna og var sagður eiga heiðurinn af því að hafa bjargað bílarisanum Chrysler.

Iacocca sem er 82 ára er búinn að skrifa nýja bók sem nefnist Where Have All The Leaders Gone?

Þar segir meðal annars:

„ Am I the only guy in this country whos fed up with whats happening? Where the hell is our outrage? We should be screaming bloody murder! Weve got a gang of clueless bozos steering our ship of state right over a cliff, weve got corporate gangsters stealing us blind, and we cant even clean up after a hurricane much less build a hybrid car. But instead of getting mad, everyone sits around and nods their heads when the politicians say, ‘Stay the course.

Stay the course? Youve got to be kidding. This is America, not the damned, ‘Titanic. Ill give you a sound bite: ‘Throw all the bums out!

You might think Im getting senile, that Ive gone off my rocker, and maybe I have. But someone has to speak up. I hardly recognize this country anymore.
Hans Jürgen Massaquoi

Sjónvarpið hefur verið að sýna afskaplega merkilega mynd síðustu tvö sunnudagskvöld.

Um svartan strák sem elst um í Hamborg á tíma Hitlers.

Hans Jürgen Massaqoui var sonur diplómata frá Líberíu og þýskrar konu. Eftir stríðið varð hann blaðamaður og ritstjóri og bjó lengst af í Bandaríkjunum. Hefur þó alltaf litið á sig sem Þjóðverja – hann er enn á lífi á níræðisaldri.

Þetta er sagan um fallegan, góðan og geðslegan pilt sem sem er ungur á hræðilegum tímum. En líf hans er ekki í hættu; nasistasamfélagið hafði enga sérstaka stefnu gagnvart blökkumönnum. Þeir voru varla til í Þýskalandi. Hans Jürgen og móðir hans verða fyrir margvíslegum óþægindum, þau eru útundan í þúsundáraríkinu, en þau eru ekk beinlínis ofsótt. Vegna húðlitar síns kemst hann meira að segja hjá því að fara í herinn.

Myndin sýnir hvernig samfélag kúgunar og alræðis leikur venjulegt fólk. Það er það besta við myndina. Hún segir frá ofurvenjulegu fólki, oftast ágætu fólki, og hvernig það bregst við og spillist af kúguninni, sjálfsréttlætingu þess. Hvernig það tekur sér í munn frasana, tileinkar sér hugmyndafræðina, lifir blekkinguna.

Eitt átakanlegasta atriðið í myndinni er þegar pilturinn Hans Jürgen lætur vinkonu þeirra mæðginanna sauma hakakross í peysuna sína. Hann langar að ganga í Hitlersæskuna en fær ekki. Eins og sjá má á þessari ljósmynd er þetta byggt á raunverulegum atburðum – hér er myndin af sjálfum Hans Jürgen Massaquoi með hakakrossinn á peysunni.
Silfrið í dag

Fyrir þá sem eiga erfitt með að horfa á Silfrið á vef Ríkisútvarpsins, þá er það að finna niðurklippt á vef Láru Hönnu.
Í sundi

Ég var í sundi áðan.

Lítill drengur, svona þriggja ára, benti á mig og kallaði:

„Davíð Oddsson!“

(Sönn saga.)
Gunnar Páll í stéttabaráttu

Gunnar Páll Pálsson, formaður Verslunarmannafélags Reykjavíkur, spáir því í viðtali við Morgunblaðið að harðari stéttabarátta sé framundan.

Maður er ekki vanur að heyra verkalýðsleiðtoga nota þetta orð.

En svo er spurningin hvoru megin línunnar Gunnar ætlar að vera í stéttabaráttunni?
Vill kaupa kröfur á félög með miklum afslætti

Vill einhver með viðskiptavit segja okkur hvað þetta þýðir?

Þetta er svona dæmigerð íslensk viðskiptafrétt, engin tilraun gerð til að skýra málið út fyrir venjulegu fólki.

Kröfukaupahópurinn svonefndur vill kaupa kröfur á Haga, Exista, Bónus og Aðföng með miklum afslætti.
Silfrið á sunnudag

Meðal gesta í Silfri Egils á sunnudag eru Njörður P. Njarðvík prófessor, Torben Friðriksson fyrrverandi ríkisbókari, Lilja Mósesdóttir hagfræðingur, Þórður B. Sigurðsson úr hópi fólks sem stendur að stofnun svonefndra Hagsmunasamtaka heimila, Hörður Torfason, Jakobína Ólafsdóttir, Björg Eva Erlendsdóttir, Vilhjálmur Bjarnason, Herbert Sveinbjörnsson og Einar Baldursson sálfræðingur sem starfað hefur í Danmörku í marga áratugi.
Laus við undirhyggju

Fréttaskýringavefurinn AMX skrifar um Kolbúnu vinkonu mína Bergþórsdóttur og pistil sem birtist eftir hana í Mogganum.

„ Smáfuglarnir hvísla að með þessum skrifum, sem eru í skjóli Ólafs Stephensens ritstjóra, sé verið að senda skilaboð til þeirra sem Kolbrún kallar með svo smekklegum hætti „harðlínuklíku“ um að þeir skuli halda sig á mottunni. Ef ekki, þá skal dylgjað um störf manna og skoðanir uns þeir láta undan.“

Nú ætla ég að gefa út vottoð.

Kolbrún kann ekki að senda einhver dularfull skilaboð.

Hreinni og beinni manneskju hef ég ekki kynnst.

Að hún sé þátttakandi í einhverju undirferli er út í hött.
Krónan átti ekki séns

Exista segist ekki hafa stundað spákaupmennsku.

En samt kemur fram í Morgunblaðinu að kröfur Exista á íslensku bankana vegna gjaldeyrisskiptasamninga séu 120 til 140 milljarðar króna.

Kröfur Kjalar vegna slíkra samninga eru 190 milljarðar króna.

Þetta eru helstu eigendur Kaupþings sem svona fóru að.

Krónan átti ekki séns.
Nafnleysi og virtir fjölmiðlar

Það er talsvert verið að fárast út af nafnlausum kommentum á netinu – og hér á Eyjunni.

Í því sambandi má benda á að nákvæmlega sama fyrirkomulag er í ýmsum erlendum fjölmiðlum, til dæmis á einum virtasta og fjölsóttasta fréttavef heims, sjálfum Guardian.

Hér er til dæmis grein um Ísrael í Guardian eftir Naomi Klein – með fjölda athugasemda.

Og flestir muna líka eftir grein Eiríks Bergmann Eiríkssonar – og athugasemdunum við hana.

Hér er nafnlaus umræða á vef Economist.

Og hér við grein eftir hina umdeildu Melanie Phillips á vef Spectator.

En ég tek það fram að ég fylgist mjög vel með athugasemdunum hér á netsilfrinu.

Og ég tek miskunnarlaust út ummæli þar sem mér finnst ritendur fara yfir strikið.

Þar sem er hvatt til ofbeldis og þar sem er gengið of langt í ummælum um nafnkunnar persónur.
Norræni íhaldsflokkurinn

Þetta er athyglisvert.

Heimasíða Íhaldsflokksins sem sagður er eiga verða borgaralegur hægriflokkur að norrænni fyrirmynd.

Evrópusinnaður.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur tekið mikið mið af breska Íhaldsflokknum. Thatcherismanum þar og andúð stórs hluta flokksmanna á Evrópusambandinu. Davíð Oddsson er mikill áhugamaður um stjórnmál í Bretlandi.

Þetta vekur spurningar um að hvort partur af hugmyndalegri endurnýjun Sjálfstæðisflokksins gæti verið að horfa meira til Norðurlandanna og hægri flokka á Norðurlöndunum.
Hvar ertu?

Þetta er kröftugur pistill hjá Láru Hönnu. Hefst með svofelldum orðum:

Hvar ertu?

Hvar eruð þið, sem skrifið svo fjálglega um ástandið og spillinguna?

Hvar eruð þið, sem ræðið um byltingu í heitu pottunum og á kaffistofunum?

Hvar eruð þið, sem fordæmið bankamenn og útrásarauðmenn?

Hvar eruð þið, sem skammið ríkisstjórn, alþingismenn og embættismenn?

Hvar eruð þið, sem hallmælið gróðærinu og viljið annað siðferði?

Hvar eruð þið, sem eruð ósátt við aðgerðir og aðgerðaleysi ráðamanna?

Hvar eruð þið, sem viljið réttlæti öllum til handa, ekki bara sumum?

Hvar eruð þið, sem hafið tapað á hlutabréfakaupum?

Hvar eruð þið, sem hafið tapað á peningamarkaðssjóðum?

Hvar eruð þið, sem hafið tapað lífeyrinum ykkar?

Hvar eruð þið, sem eruð ósátt við að bankarnir afskrifi skuldir auðmanna?

Hvar eruð þið, sem viljið ekki selja þeim fyrirtækin aftur skuldlaus?

Hvar eruð þið, sem horfið á aldraða foreldra flutta hreppaflutningum?

Hvar eruð þið, sem viljið jafnræði?

Hvar eruð þið, sem sjáið húsnæðislánin ykkar rjúka upp?

Hvar eruð þið, sem hafið misst vinnuna?

Hvar eruð þið, sem viljið kosningar og nýja stjórn?

Hvar eruð þið, sem teljið réttlætiskennd ykkar misboðið?

Hvar eruð þið, sem eruð að lenda í heljargreipum verðtryggingar – sumir aftur?

Hvar eruð þið, sem viljið láta frysta eigur auðmanna?

Hvar eruð þið, sem fordæmið leynd og ógegnsæi aðgerða stjórnvalda?
Hjálpum rannsóknarnefndinni!

Eins og ég hef sagt eigum við að styðja rannsóknarnefndina sem kynnti störf sín í dag. Og fylgjast af áhuga með störfum hennar.

Hún biður um ábendingar á þetta netfang.

Það er um að gera að verða við þeirri beiðni.
Hver borgar?

Ríkissjóður tekur á sig 300 milljarða króna skuld vegna lána Seðlabankans til fjármálafyrirtækja.

Segir í þessari frétt.

Þetta eru engir smáaurar. Næstum tvær og hálf Kárahnjúkavirkjun.

Svo stórar upphæðir að maður skilur þetta ekki.

Gjörninginn skilur maður ekki heldur.

Hver mun þurfa að borga þetta á endanum?
Flugumaður í bankanum

Hvað á maður að segja?

Tryggvi Jónsson sagði ósatt – að hann hefði hvergi komið nálægt fyrirtækjum sem tengdust Baugi.

Og stjórnendur Landsbankans létu þetta viðgangast.

Það er varla hægt að líta öðruvísi á en að þau hafi verið með í plottinu.
Sögulegt plagg

Þetta er hreint stórkostlegur bæklingur, tímarit Landsbankans á ensku, meðal annars með kynningu á Icesave í Hollandi og miklum yfirlýsingum um hvað þetta sé allt traust. Glansmyndum af Sigurjóni Árnasyni, Halldóri J. Kristjánssyni, Brynjólfi Helgasyni, Björgólfi Guðmundssyni og Kjartani Gunnarssyni.

Og sérstöku gæðavottorði frá Jóni Sigurðssyni, stjórnarformanni Fjármálaeftirlitsins.

Smellið hér:

landsbanki-islands.pdf
Næsta kynslóð útrásarvíkinga (vonandi ekki)

Kári sá á vefnum að Chelsea sé kannski til sölu.

– Pabbi, getum við keypt Chelsea?

– Ég held við getum það ekki.

– Þú átt að reyna að kaupa Chelsea.

– Ég hef ekki efni á því.

– Þá kaupi ég Chelsea.

– Hvað átt þú mikinn pening?

Hann nær í sparibaukana sína tvo.

– Sjáðu, ég á nóg.

– Ég held að þetta dugi ekki. Kannski fyrir einni tánögl á Frank Lampard?

– Nei, mig langar að kaupa allt liðið.

– Þú getur kannski hringt í afa þinn og spurt hvort hann vill kaupa Chelsea með þér.

– Af hverju er Chelsea dýrt ef þeir eru búnir að tapa öllum leikjum eða gera jafntefli?

– Kannski verða þeir á útsölu einhvern tíma, elskan.
Ókindin

Maður verður alltaf meira og meira hissa. Það hefur verið farið í alla sjóði á Íslandi og þeir tæmdir. Slegin lán út á framtíðina eins og enginn væri morgundagurinn. Hagnaður margra ára eða áratuga tekinn út fyrirfram.

Ég hitti mann á förnum vegi sem sagði að þetta sýndi að Íslendingar væru lélegir búmenn. En þarna er á ferðinni eitthvað meira en það. Þetta er einhvers konar bilun sem hefur gripið um sig. Hvar sem var von um verðmæti var reynt að sjúga þau upp – eins og einhver ókind hefði verið þarna á ferðinni.

Það eru mörg dæmi. Til að mynda sjávarauðlindin. Það tókst naumlega að stöðva að orkan færi sömu leið – samsærið um það var komið vel áleiðis.

Og svo er það þessi frétt í Mogganum í dag. Um það hvernig bankarnir sóttu fé nær óhindrað inn í Seðlabanka og skyldu eftir haug af verðlausum pappírum.

Sem ríkissjóður tók yfir nú um áramótin svo lítið bar á. Annars væri Seðlabankinn á hausnum.
Stöndum vörð um nefndina

Við eigum að standa vörð um þessa rannsóknarnefnd.

Veita henni upplýsingar.

Fylgjast vel með störfum hennar.

Gera miklar kröfur til hennar.

Sjá til þess að hún hafi góða aðstöðu til að vinna störf sín.

En við eigum að passa okkur á stjórnmálamönnum sem telja sig ekki þurfa að axla neina ábyrgð fyrr en nefndin lýkur störfum sínu.
Nýja er eins og gamla

Teitur Atlason sem heldur úti vefsíðunni Eimreiðinni birtir þetta skipurit af Nýja Landsbankanum.

Merkilegt er að skipuritið er nánast eins og í Gamla Landsbankanum. Smellið til að stækka.

Annars segja þeir sem þekkja til í bankarekstri að bankarnir séu ennþá alltof stórir miðað við það hlutverk sem þeir munu hafa næstu árin. Það fer varla neinn í mikil bankaævintýri á næstunni – þetta verða varla annað en sparisjóðir.
Þorvaldur um blaðamennsku og fjárböðun

Þorvaldur Gylfason brýnir íslenska blaðamenn til dáða í pistli í Fréttablaðinu í dag. Þar vekur hann líka máls á grunsemdum sem hafa legið í þagnargildi – um að bankarnir hafi hugsanlega stundað peningaþvætti – fjárböðun – fyrir rússneska auðmenn.

Hér er niðurlag greinar Þorvaldar:

„ Þegar allt virtist leika í lyndi, höfðu útlendingar engan sérstakan áhuga á íslenzkum innanlandsmálum. Nú er staðan gerbreytt. Neyðin steypist nú grimm og köld yfir íslenzk heimili og fyrirtæki sem fæst sleppa undan krumlunni. Tugþúsundir erlendra sparifjáreigenda hafa tapað geipifé á viðskiptum við íslenzka banka. Minningin um óðaverðbólgu áranna milli stríða lifir enn í þýzkum fjölskyldum, svo að Þjóðverjar hafa megna óbeit á fjármálaóreiðu. Þeir hefðu vísast við eðlilegar aðstæður lagt kapp á að tryggja Íslandi aðgang að Evrópusambandinu við vildarkjörum, en nú er velvild þeirra í uppnámi. Fórnarlömb bankanna utan lands og innan vilja nú fá að vita, hvernig allt var í pottinn búið. Þau vilja fá að vita, hvers vegna stjórnvöld leyfðu bönkunum að vaxa landinu yfir höfuð á örfáum árum og skilja eftir sig sviðna jörð. Þau vilja fá að vita, hvers vegna ríkisstjórnin hefur ekki enn fengizt til að fela útlendingum rannsókn bankahrunsins. Þau vilja vita, hvort skilanefndir bankanna hafa selt eignir út úr bönkunum á gráu svæði milli greiðslustöðvunar og gjaldþrots. Þau vilja fá að vita, hvort þrálátur orðrómur um, að bankarnir hafi einn eða fleiri stundað fjárböðun fyrir rússneska auðkýfinga, á við rök að styðjast. Það yrði varla til að auka hróður Íslands í útlöndum, ef íslenzkir blaðamenn héldu áfram að leiða málið hjá sér og létu erlendum blaðamönnum einum eftir að draga fram sannleikann. Eitt er víst: erlendir blaðamenn munu halda áfram að fletta ofan af bankahruninu, aðdraganda þess og úrvinnslu, að kröfu erlendra lesenda. Íslendingar mega ekki láta sitt eftir liggja, hvorki blaðamenn né aðrir. Ærinn er samt sæmdarmissirinn.„
Að steikja krónuna

Það er alltaf eitthvað skemmtilegt í fréttunum þessa dagana, nú síðast frétt í Mogganum í morgun, um félag Ólafs Ólafssonar, Kjalar að nafni, og framvirka samninga sem það gerði gegn íslensku krónunni.

Gjaldeyrissamningurinn er upp á 650 milljónir evra, en Kjalar krefst þess að fá hann greiddan út á gengi evrópska seðlabankans. Þar jafngildir evran 290 krónum, en hjá Seðlabanka Íslands er evran 166 krónur.

Kaupþing átti að greiða þennan samning 14. október, nokkrum dögum eftir hrunið. Kjalar gerði svona samning fyrst um áramótin 2007-2008 en þeir voru svo endurnýjaðir ótt og títt.

En þarna eru vísbendingar um hinar gríðarlegu stöðutökur gegn krónunni. Ólafur Ólafsson var einn aðaleigandi Kaupþings. Í þeim banka voru teknar stærstu stöðurnar gegn krónunni. Mogginn segir að í höndum skilanefnda bankanna séu svona gjaldeyrissamningar upp á 600-700 milljarða króna þar sem er veðjað á veikingu krónunnar.

Heimildarmaður minn einn í viðskiptalífinu segir:

„Annað fróðlegt við þetta er stærð stöðunnar sem Kjalar var með. Hún er af þeim skala að það er ljóst að Kaupþing og þeirra kúnnar hafa greinilega, eins og marga grunaði, steikt krónuna með slíkum risa-veðmálum á móti henni að fáránlegt má teljast. Og svo ætla þeir að hagnast á þessu eftir að landið er komið á kaldan klaka – hvaða sanngirni er í því?“
Stöðvast bygging tónlistarhússins?

Nú lítur allt út fyrir að framkvæmdir við tónlistarhúsið stöðvist.

Jónas Kristjánsson sagði reyndar að við ættum að varðveita bygginguna eins og hún er.

Þetta yrði þá okkar Gedächtniskirche, sbr. þá sem stendur í Berlín.

Ég hef reyndar haft áhyggjur af því að húsið væri fullmikið barn síns tíma.

Góðærislegt glerhýsi. Líkt og svo mörg önnur hús sem hafa verið byggð í heiminum síðustu árin. Ekki síst í Reykjavík.

Og að það færi heldur ekki vel að hafa svona mikið gler þarna úti við sjóinn þar sem gnauða saltvindar.

Einhvern tíma benti ég á að besta tillagan í samkeppninni um tónlistarhúsið hefði verið eftir franska arkitektinn Jean Nouvel.

Hugmynd hans var að húsið yrði eins og hóll í laginu – íslenskur hóll.

Þetta fékk ekki brautargengi.

Var líklega of djarft. Og ekki nógu góðærislegt.
Munaðarlaus tryggingafélög

Á tíma útrásarinnar þótti best að hver meginfylking víkinga ætti sinn banka og sitt tryggingafélag.

Baugs/FL-liðið átti Glitni og Tryggingamistöðina.

Exista hafði Kaupþing og VÍS.

Milestone átti í Glitni og Sjóvá.

Nú eru þessi eignarhaldsfélög á hausnum – og, eins og Gylfi Magnússon orðaði það, þau voru meinsemd í íslensku efnahagslífi.

En enginn veit hver á tryggingafélögin lengur eða hvers virði þau eru í rauninni.
Kvótabrask

Þetta hefur áður verið rætt hér á vefnum.

Veð í kvóta sett í skuldabréfavafninga sem síðan eru seld til útlendra banka.
Gagnvegir milli Páls og Samfylkingarinnar

Ég er sammála Sigurjóni Þórðarsyni sem segir að það sé varla neitt áfall fyrir Samfylkinguna að missa Guðmund Steingrímsson.

En Guðmundur er einn besti vinur Dags Eggertssonar og náinn stuðningsmaður hans.

Og hann fer yfir í Framsókn til að styðja Pál Magnússon sem fagnar komu hans.

Allir voru þeir í samtökum sem heita Röskva og starfa í Háskólanum.

Þeir sem voru í Röskvu finnst það mjög merkilegt. Flestum öðrum finnst háskólapólitík ekkert sérlega merkilegt, heldur frekar eins og æfingabúðir fyrir framapotara.

Meðal stuðningsmanna Páls á sérstakri Facebooksíðu er svo Steinunn Valdís Óskarsdóttir sem einnig var í Röskvu. Hún er á þingi fyrir Samfylkinguna en gerir lykkju á leið sína til að styðja sinn gamla félaga úr háskólapólitíkinni.

Meðal stuðningsmannanna eru líka samfylkingarmennirnir Jón Þór Sturluson og Magnús Árni Magnússon.

Allt er þetta fólk mjög Evrópusinnað.

Enda ljóst að undir stjórn Páls yrði Framsókn harður – en kannski ekki ýkja fjölmennur – Evrópuflokkur.

En ágætur fyrir Samfylkinguna að hafa með í ríkisstjórn!
Mikilvægasta verkefnið

Það er ekki víst að allir geri sér grein á hvílíkum tímamótum íslenskt samfélag stendur.

Hér stendur fyrir dyrum risavaxið verkefni sem er í raun útdeiling verðmætanna í samfélaginu á nýjan leik eftir skipbrot efnahagskerfisins.

Og líka byrðanna.

Það er stærsta spurning samtímans hvernig þetta verður gert. Miklu stærri en ESB.

Manni finnst eins og stjórnmálamennirnir horfist ekki í augu við þetta, kannski skilja þeir það ekki eða kannski er þetta of stórt umhugsunarefni fyrir þá.

Eignast þeir auðinn í samfélaginu sem eru frekastir, sem eru best tengdir inn í stjórnmálaflokkana, ná útrásarvíkingarnir að hirða bitana aftur á fáum árum – meðan almenningur þarf að borga brúsann?

Mest verðmæti liggja í sjávarútvegi – maður gerir ekki ráð fyrir nýju bankaævintýri næsta áratuginn – verður útgerðarvaldinu hjálpað til að ná þessum auði undir sig aftur?

Það er lag að beita skapandi hugsun og leita manneskjulegri rekstrarforma en áður – í stað þess að auðurinn safnist á fárra hendur eins og fyrr.

Um þetta þarf að ræða. Það er ekki ásættanlegt að svona stórum málum sé ráðið til lykta bak við luktar dyr skilanefnda eða stjórnarflokka.
Við gefumst ekki upp!

Þessi grein birtist á hinum víðlesna vef Huffington Post og er skrifuð af Írisi Erlingsdóttur. Fyrirsögnin er Zimbawe norðursins. Upphafið er svona:

„The catastrophic economic collapse of Iceland has in international news stories been described as simply another, inevitable casualty of the credit crunch. A Wall Street Journal story last week noted that Iceland was one of the international financial bubbles most enthusiastic players,“ but failed to mention how Icelands largely homemade crisis was created by a small group of powerful political and financial figures who literally have looted the nations treasury.

According to the Fund for Peace, a state that is failing has several characteristics, such as group-based inequality, brain drain, sharp economic decline, corruption and criminal behavior, to name a few attributes. The magnitude of corruption and wrongdoings at the highest levels of Icelandic political and financial system that have come to light following the countrys economic collapse begs this question: Is Iceland a failing state?“
Risagjaldþrot Sterling

Samkvæmt þessari frétt á vefnum Standby er gjaldþrot Sterling eitt hið stærsta í Danmörku. Kröfur í þrotabúið nema 870 milljónum danskra króna – það eru næstum 20 milljarðar íslenskir.

Mjög lítil verðmæti eru í þrotabúinu.

Á sama tíma er eigandi Sterling kaupa ferðaskrifstofu á Íslandi – að sögn fyrir nokkur hundruð milljón krónur.
Táknrænt

Árni Páll Árnason, varaformaður utanríkismálanefndar Alþingis, segir að það óskynsamlegasta sem við getum gert sé að slíta stjórnmálasambandi við Ísrael.

Er það?

Er ekki bara ágætlega táknræn aðgerð að lítil friðelskandi þjóð við ysta haf segi skoðun sína á hernaðarofbeldi með þessum hætti?
Púðrinu eytt í ESB

Ég hef alla tíð verið frekar Evrópusinnaður. Kannski einfaldlega vegna þess að ég hef dvalið langdvölum í Evrópu og þóst skynja að Evrópusambandið virki ágætlega.

Og vegna þess að ég tel ekki sjálfgefið að friður og velmegun ríki í Evrópu um aldur og ævi.

Ég hef líka talið að staður okkar Íslendinga sé meðal Evrópuþjóða.

Hins vegar hef ég efasemdir um að Evrópuumræða sé jafn brýn núna og margir vilja vera láta.

Það ríkir neyðarástand í fjármálum Íslands. Evrópusambandið hefur enga skyndilausn á þessu.

Það tekur okkur mörg ár að uppfylla skilyrði um upptöku evrunnar.

Að manni læðist jafnvel sá grunur að Evrópusambandið sé jafnvel notað til að leiða umræðuna á Íslandi frá einhverju öðru.

Að viss öfl kjósi að beina athyglinni að ESB til að fólkið fari ekki að hugsa um eitthvað sem er hættulegra fyrir ríkjandi valdhafa í stjórnmálum og fjármálalífi.

Þetta finnst mér ég greina hjá stjórnmálaflokkum, í sumum fjölmiðlum og hjá áhrifamönnum í viðskiptalífinu.

En það er ljóst að á landsfundi Sjálfstæðisflokksins verður tekist hart á um Evrópumálin eins og reyndar er þegar gert í Evrópunefndum flokksins.

Manni skilst reyndar að ástandið þar inni sé slíkt að grandvart fólk sem kemur þangað á fundi til að ræða málin megi sitja undir ásökunum um að sitja á svikráðum við þjóðina.

Á landsfundinum gæti beinlínis soðið upp úr.

Forysta flokksins er greinilega orðin áhyggjufull. Geir Haarde er allt í einu farinn að tala fyrir leið sem Framsóknarflokkurinn greip til tímabundið þegar hann var í hvað mestum vandræðum með Evrópumálin – tvöfaldri þjóðaratkvæðagreiðslu.

Fyrst um hvort eigi að ganga til viðræðna um aðildarsamning og síðan um aðildarsamninginn sjálfan.

Þetta er merkilegur viðsnúningur hjá Sjálfstæðisflokknum sem helst hefur aldrei viljað halda þjóðaratkvæðagreiðslur um nein mál.

Ingibjörg Sólrún grípur þetta á lofti og segir eðlilegt að halda þingkosningar í tengslum við atkvæðagreiðslu um hvort sækja eigi um aðild.

Það er varla óeðlileg krafa. Svona fyrst þjóðin er að ganga til kosninga. Það er ekki eins og ríkisstjórnin hafi sérlega skýrt umboð nú eftir hrunið. Engan rekur minni til að hafi verið minnst á það í stefnuyfirlýsingu stjórnarinnar að stefnt skyldi að efnahagshruni.

Þá kemur Þorgerður Katrín fram og segir að óeðlilegt sé að efna til tvennra þingkosninga með stuttu millibili.

Hugmynd hennar er semsagt sú að bíða með þingkosningar þangað til komið er í ljós hvað kemur út úr aðildarviðræðum við Evrópusambandið.

Þangað til gætu liðið allnokkur ár.

Eða hvað?
Fjármálaeftirlitið starfaði fyrir hákarlana

Hér er ágæt grein um bandaríska fjármálakerfið úr New York Times. Höfundurinn er Michael Lewis.

Fjallar meðal annars um Bernard Madoff og hvernig hann komst upp með svik sín.

Hlutur bandaríska fjármálaeftirlitsins er ekki fagur. Segir að það hafi verið skapað til að vernda fjárfesta fyrir rándýrum á markaðnum. En hlutverk þess hafi snúist við og orðið eiginlega þveröfugt.

„ Indeed, one of the great social benefits of the Madoff scandal may be to finally reveal the S.E.C. for what it has become. Created to protect investors from financial predators, the commission has somehow evolved into a mechanism for protecting financial predators with political clout from investors.“

Er ekki hægt að segja hið sama um Fjármaálaeftirlitið hér? Var það ekki einmitt í vinnu fyrir rándýrin – hákarlana?
Hví er svo lítill áhugi á málsókn?

Einhvern veginn er maður farinn að fá á tilfinninguna að stjórnvöld hér hafi ekki áhuga á að farið verði í mál við Breta vegna aðgerða þeirra gegn íslensku bönkunum.

Að þau óttist kannski að í slíkum málaferlum komi fram upplýsingar sem gætu verið neyðarlegar fyrir íslensku bankana og Ísland?

Til dæmis um vafasama fjármagnsflutninga.

Og að hætta kunni að vera á því að málið tapist vegna þessa.

Eða hvað veit ríkisstjórnin – og hvað veit Davíð?

Hví er svona lítill áhugi á þessari málsókn?