arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
1 á móti 500

Einn ísraelskur hermaður er fallinn í árásinni á Gazasvæðið.

Hið ömurlega slömm þar sem ein og hálf milljón Palestínumanna er lokuð inni á litlum bletti af herliði ísraelsku nýlendukúgaranna.

Án einföldustu hluta sem við teljum vera sjálfsagt frelsi og mannréttindi.

Og vatns og rafmagns ef kúgurunum sýnist svo.

En 500 Palestínumenn hafa fallið.

Apartheid- og rasistaríkið Ísrael lætur ekki að sér hæða. Þetta eru nokkurn veginn hlutföllin eins og þau eru í hinum ójöfnu samskiptum Ísraels og Palestínu.

Annar aðilinn hefur einn fullkomnasta og tæknivæddasta her í heimi og nýtur stuðnings stórveldis. Hinn aðilinn á í rauninni ekki neitt – nema kannski hatrið.

Það er ekki hægt að fordæma þetta með nógu sterkum orðum.

Það er sjálfsögð krafa að stjórnmálasambandi sé slitið við Ísrael.

(Tek það fram við þá sem eiga eftir að gera athugasemdir við þessa færslu að ég hef nákvæmega enga samúð með Hamas. Samtökin eru hins vegar skilgetið afkvæmi kúgunarstefnunnar sem hefur verið rekin í Palestínu.)
Ekki svo slæmt segir Össur

Össur Skarphéðinsson skrifar á blogg sitt að fall þjóðartekna færi okkur aftur til 2005.

Þetta sé nú ekki alvarlegra en svo.

Árið 2005 voru fjárlög samþykkt með 10 milljarða króna afgangi.

Sem var auðvitað alltof lítið; þenslan var þá í hámarki.

Í ár er gert ráð fyrir 150 milljarða króna halla.

Fyrir utan peningana sem þarf að taka frá í vaxtagreiðslur af öllum þeim lánum sem ríkið þarf að taka. Fjórða hver króna sem kemur inn af skattpeningum þessa árs fer í vaxtagjöld.

Á næsta ári er gert ráð fyrir að þurfi að grípa til mjög harkalegs niðurskurðar.

Það er beinlínis gert ráð fyrir því í samkomulaginu við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn að vondu tíðindunum sé ekki öllum dembt yfir okkur í einu.

Þess má svo geta að í stefnuræðu forsætisráðherra sem flutt var 2. október var Geir Haarde að tala um að hagvöxtur yrði hér meiri en gert hefði verið ráð fyrir.

Þannig að maður tekur eiginlega öllum spám með fyrirvara.
Eignarhaldsfélögin eru meinsemd

Morgunblaðið fjallar í dag um fjárhagslega endurskipulagningu fyrirtækja. Þetta er eitt af stóru viðfangsefnunum þennan veturinn og afskaplega mikilvægt að það sé gert með gagnsæi og réttlæti að leiðarljósi.

Blaðið vitnar meðal annars í Gylfa Magnússon hagfræðing sem varar við því að stóru eignarhaldsfélögunum sé bjargað. Þau hafi verið ein af meinsemdunum í gamla hagkerfinu, rétt sé að leysa þau upp ef þau eiga ekki fyrir skuldum.

Gylfi segir:

- - -

„ÞAÐ er ekki hægt að slá því föstu að einhver ein úrlausn sé betri en önnur fyrir fyrirtæki í rekstrarerfiðleikum. Það verður að meta fyrst hvort fyrirtæki geti haldið áfram rekstri, þ.e.a.s. hvort fyrirtækið sé að skila einhverju meiru en fengist með því að leysa það upp og selja eignirnar. Það er alltaf matsatriði hvort fyrri eigendur eigi að eiga eitthvað í fyrirtækjum eftir fjárhagslega endurskipulagningu. Ef viðkomandi fyrirtæki á ekki fyrir skuldum geta fyrri hluthafar varla gert kröfu um að fá að stjórna því áfram.

Það getur verið réttlætanlegt í ákveðnum tilvikum að banki sem er stór lánveitandi fyrirtækis taki það yfir og selji hæstbjóðanda ef fyrirtækið getur ekki staðið í skilum við kröfuhafana. Eigendurnir verða hreinlega að sætta sig við að kröfuhafar reyni að gera sér fé úr fyrirtækinu með þeim hætti sem þeir telja skynsamlegast. Nýir eigendur gætu hugsanlega tekið betri ákvarðanir og leitt fyrirtækið úr vandræðum ef eldri eigendur hafa keyrt það í þrot.

Ég get tekið undir það sjónarmið að ekki sé sanngjarnt að bjarga fjárfestingarfélögum með lánalengingum, eða breytingu skulda í eignarhluti, eins og öðrum fyrirtækjum sem eru í verðmætasköpun og skapa fólki atvinnu. Það er erfitt að sjá réttlætinguna fyrir því að halda einhverjum eignarhaldsfélögum gangandi. Það má benda á að þessi félög og eignatengsl þeirra á milli voru ein af meinsemdunum í gamla hagkerfinu sem gerðu það ógagnsætt og drógu úr samkeppni.

Þess vegna er æskilegt að flest af þessum eignarhaldsfélögum verði leyst upp ef þau eiga ekki fyrir skuldum. Réttlætingin fyrir eftirgjöf skulda er að menn standa frammi fyrir orðnum hlut. Fyrirtæki getur ekki greitt skuldir sínar og þá er lítill ávinningur fólginn í því að þvinga það í þrot því við gjaldþrot fæst yfirleitt lítið fyrir eignir. Með því að búa til lífvænlegt fyrirtæki, annars vegar með nýju hlutafé og hins vegar með eftirgjöf skulda, er hugmyndin sú að hægt sé að bjarga sem mestum verðmætum fyrir lánardrottna til lengri tíma þótt hluta af tapinu sé kyngt strax með eftirgjöfinni.“

- - -

Svo er spurning með hinn ofurveðsetta kvóta – þar sem menn gátu ekki beðið með að taka út peningana löngu áður en fiskurinn var kominn úr sjónum?

Árni Johnsen segir að útgerðarmenn hafi verið plataðir. En er ekki nær að halda að þeir hafi verið viljugir þátttakendur í braskvæðingunni.

Níels Ársælsson talar um kvótavafninga, svipaða íbúðalánunum í Bandaríkjunum.
Björgólfur og fallnir milljarðamæringar

Hér er listi Forbes viðskiptatímaritsins yfir billionaire blowups á síðasta ári.

Milljarðamæringa sem töpuðu stórt.

Björgólfur Guðmundsson er þarna í hópnum.

Það er sagt að hann að auður hans hafi verið virði 1,1 milljarða dollara.

En sé nú núll.
Fegrunaraðgerð í Kauphöllinni

Þetta er eiginlega átakanlegt.

Kauphöllinn ætlar að fara að nota nýja vísitölu. Svokallaða OMXI6.

Gildi hennar byrjar í 1000.

Lítur náttúrlega miklu betur út í markaðsfréttunum en gamla vísitalan sem var búin að hrynja um 95 prósent niður í 355 stig.

Annars er þetta gott dæmi um hvernig komið er fyrir Kauphöllinni. Eitt aðalfélagið þar til skamms tíma, Exista, er nú virði eins þúsundasta af því sem var þegar gengið var hæst.

Hæst fór gengið í fjörutíu en nú er það fjórir aurar.

Sá sem keypt hefði fyrir þúsundkall á sínum tíma ætti eina krónu í dag.

Kauphöllin og hvernig hlutabréfaverð var blásið upp þar inni er reyndar sérstakt rannsóknarefni.

Hugsanlega má halda því fram að þarna hafi verið mesta verðbréfabóla sögunnar – a.m.k. miðað við fólksfjölda.
Mun ofbeldið magnast?

Erum við að stefna í tíma þegar barist verður hér á götunum?

Maður spyr sig hvort raunveruleg hætta sé á því.

Hér er stungið upp á því að stofnaðar verði hvítliðasveitir.

Landsfundur Sjálfstæðisflokksins er síðar í mánuðinum.

Einhvern veginn óttast maður að sjóði upp úr í kringum hann.

Stjórnvöld þurfa að átta sig á því að þetta er raunverulegur möguleiki.

Við gætum verið að stefna inn í hrikalega dapurlega atburðarás.
Slæmar eru horfurnar

Horfurnar fyrir árið 2009 eru verstar á Íslandi samkvæmt þessari frétt í Economist. Það er að segja mestur samdráttur.
Helen Suzman

Hér er minningargrein um merka og hugrakka konu sem barðist fyrir hugsjónum sínum gegn einni af alræðisstefnum tuttugustu aldarinnar, ofbeldi og kúgun.

Hvítur þingmaður í Suður-Afríku sem studdi réttindi svartra á myrkasta skeiði apartheid.

Var eina konan á þingi um langt skeið á móti 165 karlmönnum sem studdu helstefnuna.

Hún heimsótti Mandela og samfanga hans á Robben eyju.

Hún virðist hafa verið jarðbundin og dugleg kona, með sterka kímnigáfu, sem notaði þversagnir í lögunum og til að gera yfirvöldunum lífið leitt.

Einkunnarorð hennar voru fengin frá Teddy Roosevelt:

„ I did what I could, where I was, with what I had.„
Orð og gerðir

„ En vandinn virðist einnig sá að tækni þeirra sem hafa hag af því að koma hlutum í uppnám, spila á kerfið og veðja gegn hagsmunum almennings, hefur líka fleygt fram. Þess vegna er mjög brýnt að herða reglur um hegðan á fjármálamarkaði og taka fast á öllum brotum.“

Þetta sagði Geir Haarde í áramótaræðu sinni. Mikilvæg orð, skyldi maður ætla.

Raunveruleikinn er hins vegar svona, eins og segir í pósti frá ágætum manni:

„Það er hinsvegar dapurlegra en orð fá lýst hvað er í gangi í dag og hefur verið í gangi sl. 12 vikur frá hruni alls íslenska bankakerfisins.

Enginn ber ábyrgð.

Enginn sagt af sér.

Engar eigur frystar.

Enginn handtekinn.

Engin formleg lögreglurannsókn. Bogi Nilsson sagði lykilatriði að fá erlenda sérfræðinga að rannsókninni s.k. „forensic auditors“ en ekkert slíkt er planað. Enn er ekkert verið að rannsaka eitt eða neitt.

Það er fækkað í efnahagsbrotadeildinni og ársframlög til hennar eru 130 millur á landsvísu. Sérsveitin fær um 200 millur til að leita að Bin Laden uppi á hálendi. Hann hefur ekki enn fundist.

FME gerir ekkert nema að tefja og nánast neita að rannsaka mál og hefur ekki skilað neinni sakfellingu frá stofnun sinni í einhverju alvöru efnahagsbrotamáli.“
Salinger níutíu ára.

Þetta er ein af heillandi ráðgátum bókmentanna.

J.D. Salinger.

Maðurinn sem skrifaði Catcher in the Rye og svo safn frábærra smásagna.

Hann hefur ekkert gefið út síðan rétt upp úr 1960.

Hann er felumaður, sagt er að hann búi í New Hampshire í húsi með ókláruðum handritum.

Menn hafa lengi beðið eftir nýrri bók eftir þennan höfund.

Þennan snilling. Lesið bara For Esmé with Love and Squalor.

Og Catcher in the Rye – þá frábæru unglingasögu.

J.D. Salinger er níræður í dag.
Góð ræða hjá biskupi

Ég fór í Dómkirkjuna í morgun, fannst Karl Sigurbjörnsson biskup flytja mjög góða ræðu.

Ræðuna má finna hér.

„ Við þurfum að endurheimta þá sameiginlegu samfélagssýn á Íslandi, sem byggir á umhyggju og þjónustu umfram allt, á virðingu og trausti, á ábyrgð og skyldu fremur en réttindum, á langtíma uppbyggingu samfélags fremur en skyndigróða til eigin hagsmuna fárra. Látum það móta viðhorf og stefnu, ekki síst gagnvart þeim öldruðu og sjúku, fötluðu og svo börnunum. Þau mega ekki verða fórnarlömb félagslegrar upplausnar vegna fjármálahrunsins.„

Og:

„ Einhverjir fóru framúr sjálfum sér, og ofan fyrir. Og við vorum dregin með sem þjóð. Ísland hefur verið á forsíðum virtustu dagblaða heimsins og því haldið fram að þjóðin hafi farið á neyslufyllerí. Nú gjöldum við dýru verði græðgi og hroka undangenginna ára, og berum þyngri skuldaklafa en nokkur önnur þjóð er bundin. Við vorum í hópi ríkustu þjóða heims og lifðum hátt. Öllu virtist vikið til hliðar nema nauðsynjum fjármagnsins, fátt virtist álitið heilagt nema rétturinn að græða.“
Rauða kross svindlið

Hlutabréf starfsmanna Landsbankans eru vistuð í skattaskjóli í Panama. Til að hylma yfir gjörninginn er nafn Rauða krossins notað.

Hvaða orð notar maður um svona?

Bíræfni? Ófyrirleitni? Siðleysi?

Kjartan Pierra fjallar um þetta svindl hérna.
Árið sem er að líða

Pressan hafði samband við mig og bað mig að svara nokkrum spurningum um árið sem er að líða. Sum svörin áttu að birtast undir nafni en önnur ekki.

Ég birti svörin hérna, enda held ég að Pressan sé búin að moða úr þeim – þetta eru bæði svörin sem birtust nafnlaust og svo hin sem voru merkt mér.

Sigurvegari ársins?

Sigurvegari ársins hlýtur að vera Jón Gnarr. Að fara frá því að vera grínisti yfir í að vera borgarstjóri í einu stökki er sérstakur árangur. Og svo má ekki gleyma rannsóknarnefnd Alþingis sem skilaði glæsilegu starfi.

Tapari ársins?

Jóhanna Sigurðardóttir. Tök hennar á landstjórninni eru veik og þar stendur tvennt upp úr, þjóðaratkvæðagreiðslan um Icesave þar sem hún reyndist vera alveg úr takti og tafirnar við að leysa skuldavanda heimila. Og fyrrum stjórnendur bankanna, það kemur í ljós að viðskilnaður þeirra var enn skelfilegri en nokkurn grunaði.

Afleikur ársins?

Að ekki skyldi vera gengið fram af meiri ákveðni við að taka á skuldavanda heimila. Það er mikið klúður hvernig hefur verið tekið á því máli.

Besta ákvörðun ársins?

Skipan rannsóknarnefndar Alþingis og birting skýrslunnar frá henni. Þetta er óhemju vandað og traust plagg þar sem ekkert er dregið undan, grundvallarrit. Hins vegar má gera athugasemdir við hvernig var síðan farið með efni skýrslunnar – og þá staðreynd að Geir Haarde er einn dreginn fyrir dóm meðan t.d. Davíð Oddsson og Ingibjörg Sólrún sleppa.

Endurkoma ársins?

Það hlýtur að vera Ólafur Ragnar Grímsson. Það er samt dálítið skuggaleg tilhugsun ef hann ætlar að reyna að sitja áfram kjörtímabil í viðbót.

Óvæntasti atburðurinn?

Kosningasigur Besta flokksins.

Besti viðburður ársins?

Skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis var gagnmerkt plagg um hrunið og íslenskt samfélag, unnið af heilindum og visku.Tvær þjóðarakvæðagreiðslur teljast algjörar nýungar á Íslandi, annars vegar um Icesave og hins vegar til stjórnlagaþings. Það gæti verið partur af merkilegri þróun.

Versti viðburður ársins?

Gosið í Eyjafjallajökli minnti okkur á óblíð náttúruöfl – og einhvern tíma er víst að kemur gos sem verður stærra og veldur meiri spjöllum. Hvar sem maður fór í útlöndum vissi fólk um eldgosið. En um leið fann maður fyrir samstöðu meðal þjóðarinnar á tíma gossins – og það var gleðilegt.

Hvað einkenndi árið 2010?

Ósætti, sundurlyndi, úlfúð og gagnkvæmar ásakanir, erfið þjóðfélagsumræða – vonir um að úr kreppunni risi einhvers konar nýtt og breytt Ísland sýnist mér að eigi erfitt uppdráttar.

Hvernig sérðu árið 2011 fyrir þér?

Ég er að vona að þetta verði árið sem Ísland getur lýst því yfir að kreppunni sé lokið. Umræðan má gjarnan verða jákvæðari og sanngjarnari, en um leið verðum við að passa okkur á að læra af sögu síðustu ára. Þar mun mæða mikið á Stjórnlagaþinginu og margt veltur á því að þar takist vel til.

(Ég tek svo fram að það er frábært að björgunarsveitamaðurinn Þórður Guðnason skuli vera valinn maður ársins á ýmsum fjölmiðlum eins og til dæmis Rás 2. Afrek hans þegar hann bjargaði litlum dreng úr jökulsprungu lýsir eins og skært ljós.)
Fannfergi í New York

Mikill bylur sem gekk yfir austurströnd Bandaríkjanna hefur valdið margháttuðum vandræðum. Flugvellir voru lokaðir í meira en sólarhring, ófærð var mikið og í New York er kvartað undan því að seint hafi gengið að moka burt snjó í sumum hverfum. Miklir snjóruðningar eru víða á götum sem fólk þarf að köngrast yfir. Fjöldi bíla festist í snjó og sumir eru ennþá fastir.

Borgarstjórinn Michael Bloomberg tók snjókomunni með léttúð fyrsta daginn, en nú hefur hann þurft að biðjast afsökunar á seinum viðbrögðum borgarstarfsmanna.

Verst finnst manni nú, á fjórða degi eftir bylinn mikla, að sorphirða hefur öll farið úr skorðum og pokar með rusli hlaðast upp við götur. Eitt dagblaðið hafði uppi stór orð um þetta og uppnefndi starfsmenn sorphirðunnar, kallaði þá abominable snowmen.

Manni verður hugsað um hvað stórar borgir eru í raun viðkvæmar, og hversu lítið má bera út af til að kerfið fari úr skorðum.

Hér er mynd af bíl sem er ennþá fastur í snjó á miðri Manhattaneyju.

Snjó rutt burt af Times Square fyrir hátíðarhöldin þar á gamlárskvöld. Í gær var þar allt í slabbi. Einhverjum á eftir að verða kalt á tánum þar í kvöld.
Ólíkar greinar kvikmyndalistarinnar

Nokkuð útbreidd tegund af kvikmyndum er það sem ég hef lært að kalla freeze motherfucker myndir.

Ég veit ekki hvar ég heyrði þetta, en ég hef ekki orðið var við að margir aðrir noti það.

Nú er komin fram önnur kategóría.

Hún varð til þegar ég stakk upp á því við fjölskyldu mína að við færum á kvikmynd sem heitir True Grit, það er vestri, byggður á gamalli mynd með John Wayne.

Þá sagði Kári og leist ekki vel á myndina:

„Er það ekki svona howdy stranger mynd?“
Blöðin og áhrif þeirra

Það er verið að tala um ábyrgð og útbreiðslu Morgunblaðsins.

Eins og komið hefur fram hefur lestur blaðsins hrunið, hann mælist ekki nema um 30 prósent.

Það sem er eiginlega athyglisverðara er lesturinn meðal yngri hópa – þar er hann algjörlega hverfandi.

Mogginn birtir mikið af minningargreinum. Það er kaldhæðnislegt, en í raun má segja að í hverri minningargrein sem Moggin birtir um aldraðan Íslending sjái það á bak lesanda.

Svo er lesendahópurinn gamall.

Það sást í blaðinu fyrir jól að auglýsendur líta varla við blaðinu – jafnvel þótt auglýsingaverðið sé miklu lægra en á velmektarárum blaðsins.

Það er líka spurning um áhrif þess. Það er lítið vitnað í leiðaraskrif í blaðinu, enda eru þau mjög endurtekningarsöm og fátt í þeim sem kemur á óvart. Eins er með aðsendar greinar í blaðinu, maður hefur orðið var við að greinar sem eru sendar þangað til birtingar falla oft dauðar niður – þær ná einfaldlega ekki til nægilega stórs lesendahóps nema þeim sé gefið líf með því að vitna í þær á netinu.

Mogginn er að sumu leyti kominn í svipaða stöðu og flokksblöðin gömlu, Tíminn, Alþýðublaðið og Þjóðviljinn. Þar var lítið um auglýsingar, áhrifin ekki mikil nema í takmörkuðum hópi og öllu sem þar birtist var tekið með miklum fyrirvara. Stundum tókst þessum blöðum þó að gera dálítil læti.

Í krafti útbreiðslu sinnar er Fréttablaðið miklu öflugri fjölmiðill. Til dæmis fá aðsendar greinar þar miklu meiri lestur en í Mogganum. En það er ekki þar með sagt að Fréttablaðið sé gott dagblað, eignarhaldið þvælist skelfing mikið fyrir því og eins og gjarnt er um fríblöð er það óttalega karakterlaust.

Maður flettir Fréttablaðinu á örskotsstund, staldrar við fátt, en það á raunar líka við um Moggann – nema maður sé lesandi minningargreinanna.

Það er hins vegar áhugavert að skoða vefina sem báðir þessir fjölmiðlar halda úti. Mbl.is og Vísir.is eru báðir feiki öflugir miðlar og notendavænir. Það virðist hins vegar passað upp á að láta ekki pólitíkina sem sést í blöðunum leka of mikið út á netið – enda gæti það fælt frá.
Misheppnuð innrás á bókamarkaðinn

Forstjóri N1 kom af miklum hroka inn á bókamarkaðinn.

Talaði um að hrista upp í stöðnuðum markaði með því að selja bækur á bensínstöðvum.

Þetta mistókst algjörlega. Bókamarkaðurinn er heldur ekkert staðnaður, hann er mjög lifandi og á honum er grimm samkeppni.

Bensínmarkaðurinn er hins vegar algjörlega staðnaður. Eina samkeppnin þar virðist felast í að byggja ofvaxnar sjoppur sem selja varning á okurverði.

Löngu fyrir jól var N1 forstjórinn búinn að heykjast á því að selja útgáfubækurnar einungis á bensínstöðvum. Líklega höfðu hin upphaflegu áform mjög vond áhrif á söluna.

Það er náttúrlega miður fyrir höfundana, bók Björgvins G. Sigurðarsonar er ekki sérlega áhugaverð, en það eru margir ágætir bitar í bók Sölva Tryggvasonar um Jónínu.
Hvað á að gera á gamlárskvöld?

Vorum að skoða hvað við ættum að gera á gamlárskvöld hér í New York.

Það er líklega of margt fólk á Times Square.

Tékkuðum á siglingu með mat og öllu, en það er kannski verra að vera fastur á bát þegar líður á nóttina.

Leituðum áfram á vefnum og fundum loks ómótstæðilegt tilboð – New Year's: Swing into 2007.

Hljómar of gott til að vera satt – kjörið tækifæri fyrir þá sem héldu að 2007 kæmi aldrei aftur.

Nennir einhver að hringja í Jón Ásgeir og láta hann vita?
Catalina og ruglið

Geysilegar sögur hafa gengið um viðskiptavini vændiskonunnar Catalinu.

Og þá ekki endilega um menn sem voru dæmdir fyrir að eiga viðskipti við hana.

Heldur kjaftagangur og rugl um alls konar menn, þar sem stundum er jafnvel slegið saman kjaftasögum og allt fer í graut.

Mig minnir að í bókinninni um Catalinu segi að hún hafi átt 1600 kúnna.

Miðað við sögurnar sem hafa gengið mætti ætla að þeir séu allir meira og minna þjóðþekktir.
Heathrow er alþjóðlegt vandamál

Ein niðurstaðan eftir tafir í flugi síðustu vikurnar er að Heathrow sé meira og minna ónýtur sem samgöngumiðstöð.

Það gekk ekkert að hreinsa flugbrautir á Heathrow af snjó, ástæðan er fyrst og fremst sú að tæki og mannskapur er ekki fyrir hendi.

En forstjóri fyrirtækisins sem rekur Heathrow var fullur iðrunar og sagðist ætla að afsala sér bónusnum sínum þetta árið.

Breska ríkisstjórnin hefur einkavætt nánast allt samgöngukerfið. Framkvæmdin var með þeim ósköpum að Bretar búa nú við furðulega vondar samgöngur.

Lestir eru niðurníddar, rándýrar og koma of seint. Heathrow flugvöllur er óskapnaður sem flugfarþegar hræðast.
Áhugaverð leikmynd

Á næsta ári er ég að hugsa um að breyta settinu í Kiljunni.

Fyrirmyndin verður úr þessum franska þætti frá 1968 þar sem birtist viðtal við Milan Kundera um bók hans Brandarann.

Gestir sem þurfa fá sjóveikitöflur.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ndz4DPtRCVU]
Vafasöm stjörnugjöf

Jónas Sen skrifaði um daginn vægast sagt umdeilda gagnrýni um Kristján Jóhannsson.

Sjálfum fannst mér hann ganga alltof langt þegar hann sagði nánast að ferill Kristjáns hefði verið einskis virði.

Kristján átti mikilli velgengni að fagna á tímabili, ekki síst á Ítalíu, þar sem menn kunnu vel að meta kraftmikla rödd hans. Jónas hreykti sér óþarflega hátt á kostnað þessa tónlistarmanns sem náði lengra en flestir Íslendingar.

Jónas gaf safndiski með söng Kristjáns eina stjörnu í dóm sínum.

Í dag skrifar Jónas grein í Fréttablaðið og víkur að stjörnugjöf fyrir tónlist. Hann játar að það sé erfitt og óþægilegt að gefa tónlist stjörnur.

„Listin er í eðli sínu margþætt, jafnvel óræð, enda fjallar tónlistin oft um það sem ekki er hægt að koma orðum að. Með því að gefa tónlist stjörnur er verið að segja að hægt sé skilgreina tónlist með örfáum orðum, setja hana í glas með merkimiða á. Vissulega er sumt einfaldlega gott og sumt er frábært. En annað er flóknara og það passar illa að gefa því stjörnur.“

Upp á síðkastið hefur maður séð stjörnugjöfina fara út í öfgar. Stundum er hún beinlínis bjánaleg – það sem Jónas skrifar á ekki síður við um bókmenntir og leikhús. Það er ágætis áramótaheit fyrir fjölmiðlana að hætta þessu.
Vænisýki

Þegar Halldór Ásgrímsson var í pólitík upphófst ógurleg vænisýki í kringum hann.

Það var talað um „aðför“ að Halldóri Ásgrímssyni. Meðal annars var Spaugstofan sökuð um að taka þátt í aðförinni.

Umræðan um meintar árásir á Ásmund Einar Daðason, Lilju Mósesdóttur og Atla Gíslason minnir á þetta.

Þau þrjú skjóta í allar áttir og eru ekkert að spara sig eða hlífa öðrum.

Það barasta eðlilegt.

Svo er tekið á móti og þau fá að finna fyrir gagnrýni.

Þá er farið að væla um árásir.

Það er nokkurn veginn tilefnislaust.
Valkostir Lilju Mós

Áhrif Lilju Mósesdóttur helgast að miklu leyti af því að hún er í andstöðu innan flokks sem er í ríkisstjórn og þar sem ríkir lítill agi.

Hún getur mótmælt stjórnarstefnunni hvað eftir annað og fengið mikla athygli í fjölmiðlum.

Ef Lija gengur úr VG er nánast öruggt að áhrif hennar minnka og sömuleiðis athyglin sem hún fær.

Þá hefði Lilja þrjá kosti vilji hún halda áfram á þingi – að sitja sem sjálfstæður þingmaður, að ganga í Hreyfingun þar sem hún finnur samhljóm eða að reyna að stofna nýjan flokk á vinstri vængnum.

Fyrsti kosturinn dæmir hana til áhrifaleysis – og athygli sem beinist að henni myndi minnka mikið.

Annar kosturinn virðist nokkuð eðlilegur, en þá yrði Lilja einfaldlega stjórnarandstöðuþingmaður.

Þriðji kosturinn er áhugaverðastur, en um leið áhættusamur. Það er óvíst hversu margir myndu vilja fylgja Lilju og stofna flokk lengst til vinstri – og hvert fylgi slíks flokks yrði.
Hræðslutaktík

Herferðin gegn Julian Assange snýst og WikiLeaks ekki aðallega um þennan mann eða vefinn sem hann heldur úti.

Aðalatriðið er að hræða.

Að hræða þá sem gætu hugsað sér að gera það sama – að leka upplýsingum sem leynd hvílir yfir eða birta slíkar upplýsingar á vefnum.

WikiLeaks heldur sjálfsagt áfram – og nú á líka að stofna vef sem nefnist OpenLeaks – en hræðslutaktíkin er að virka ágætlega.

Við sjáum Bradley Manning í einangrunarvist í Bandaríkjunum – og það virðast afar fáir vera tilbúnir að berjast fyrir því að hann verði látinn laus. Manning verður sjálfsagt dæmdur í áratuga langt fangelsi.