arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sjálfstæðar þjóðir

„Erum við búin að fá nóg af því að vera sjálfstæð þjóð?“ spyr ritstjóri Morgunblaðsins í leiðara á laugardaginn. Þar er hann að fjalla um Ísland og ESB.

Hann virðist semsagt þeirrar skoðunar að aðildarríki Evrópusambandsins séu ekki lengur sjálfstæðar þjóðir?

Hvað ætli Dönum, Svíum, Finnum, Bretum, Lúxemborgurum, Írum og Pólverjum finnist um það?

Eru þetta ósjálfstæðar þjóðir?
A rose is a rose is a rose

Gertrude Stein situr svona fallega í Bryant Park, rétt hjá New York Public Library.

Garðurinn er alltaf fullur af fólki. Nú um helgina er þar hátíð helguð barnabókum.

En skyldi hún sakna Alice B. Toklas?
Á götunum í New York

Vinir okkar sem við hittum í gær og búa í New York sögðu að þau væru beitt sektum ef þau flokkuðu ekki sorpið sitt á réttan hátt.

Það er eiginlega merkilegt hvað er mikil röð og regla öllu í þessari stóru borg.

Það er kannski einn mesta afrek í borgarstjórn fyrr og síðar hvernig hnignun New York hefur verið snúið við á síðustu tuttugu árum.

Fyrir tuttugu árum flutti efnafólk úr borginni, starfaði í henni en vildi helst búa utan hennar. Nú dettur engum í hug að flytja.

Maður finnur heldur ekki annað en maður sé öruggur hér á götunum.

Þetta byggir auðvitað á miklu eftirliti. Stefnan sem var tekin upp fólst í því að taka hart á litlum brotum. Enda sést núorðið varla veggjakrot í borginni.

Og göturnar hérna eru hreinni en í Reykjavík. Við fórum í Harlem í fyrradag. Meira að segja þar eru göturnar hreinni en í Reykjavík.

Þetta byggir líka á því að einstaklingarnir séu ábyrgir fyrir tilveru sinni og umhverfi.

Heima á Íslandi er hugsunarhátturinn annar: Fólk hendir rusli og bíður svo eftir því að hið opinbera komi og hreinsi upp eftir það.
Misheppnað, því miður

Alveg þóttist ég viss um að No Country for Old Men væri frábær mynd þegar ég fór að horfa á hana í gærkvöldi.

Eftir Coen-bræðurna. Þeir eru nú algjörir snillingar. Samanber Fargo, The Big Lebowski og myndina þar sem þeir sneru út úr Odysseifskviðu – hvað hét hún aftur?

En svo reyndist myndin vera hundleiðinleg og illa leikin.

Stefnulaus og allir leikararnir muldrandi þannig að maður heyrir ekki orða skil.

Ég hefði reyndar mátt hafa vara á. Myndin er byggð á sögu eftir Cormac McCarthy.

Ég átti einu sinni bandarískan vin sem reyndi að skrifa eins og McCarthy. Fékk meira að segja eitthvað af þessu útgefið.

En það var ekkert betra en fyrirmyndin.
MOMA

Á neðri hæðum Museum of Modern Art er stór sýning á verkum Ólafs Elíassonar.

Ég verð að viðurkenna að ég dvaldi meira á fjórðu og fimmtu hæðinni þar sem er stórkostlegt safn af listaverkum frá síðari hluta nítjándu aldar og langt fram á þá tuttugustu.

Smekkur minn á myndlist er frekar íhaldsamur. Í fyrri heimstyrjöldinni verður rof í myndlistinni; myndlistarmenn hætta að leita fegurðarinnar, þykir ljótleikinn og ósamræmið eftirsóknarverðara. Fyrstu áratugina var þetta spennandi tilraun, en svo fór það að vera endurtekningarsamt og ruglingslegt.

Er það að vissu leyti enn. Maður fer ennþá á myndlistarsýningar sem spyrja ekki nema einnar spurningar – hvort þetta sé yfirleitt list?

Eins og það er áhugavert.

Þarna í MOMA er til dæmis fallegasta málverk í heimi. Stjörnunóttin eftir Van Gogh.

Svo myndin hérna að ofan. Heimur Christine eftir Andrew Wyeth. Þetta er mynd af stúlku sem bjó í nágrenni við málarann, hún hafði fengið lömunarveiki en lét það ekki buga sig, er á leiðinni heim til sín.

Hún er máluð þannig að maður sér hvert strá, hvert hár í höfði stúlkunnar. Full af tilfinningu án þess þó að vera tilfinningasöm.

Um kvöldið fórum við svo á opnun myndlistarsýningar hjá Georg Guðna í Tribeca-hverfinu sem er á neðanverðu Manhattan.

Ég tek fram að ekkert sem ég sagði um nútímalistina hér að ofan á við um hann. Hann er frábær málari.
Kántrí

[youtube=http://youtube.com/watch?v=-Xu71i89xvs]

Ameríkaníseringin heldur áfram.

Í gær keypti ég fyrstu kántríplötuna á ævinni.

Úrval sem fæst á Starbuck's, með tónlistarmönnum eins og Hank Williams, Johnny Cash, Wylon Jennings, Buck Owens og Patsy Cline.

Ég veit að höfuðstöðvar kántrísins eru vestar en New York. Á reyndar vini sem búa í Nashville Tennessee.

Umhugsunarefni er að mér þykir þetta skemmtilegt. Ég hefði seint verið gestur á kántríhátíðunum á Skagaströnd. Eða á kántríhátíðunum í Noregi sem enduðu með því að kántrívinirnir rændu lest.

Frá Mahler til Merle Haggard á tveimur dögum?

Jú, það er hægt, því sennilega var það rétt hjá Miles Davis sem sagði að það væru bara til tvær tegundir af tónlist: Góð tónlist og léleg tónlist.

Skipti ekki máli hverrar tegundar hún er.

Ég læt lag með Hank Williams fljóta með. Hann er flottastur af kántríliðinu.
Englendingar

Í útlendingabyggðum niðri á Spáni lækkar húsnæðisverðið þegar Bretar flytja inn í hverfið.

Þeir skilja eftir drasl, drekka eins og svín og hafa hátt á kvöldin.

Betra þykir að búa nærri Þjóðverjum. Þeir eru snyrtilegir og fara snemma að sofa.

Mesta hættan er að vakna fyrir allar aldir við athafnasemina í þeim.
JFM og hin langvarandi stjórnarkreppa í borginni

Ráðning Jakobs Frímanns Magnússonar í stöðu einhvers konar umsjónarmanns Miðbæjarins er ekki vond hugmynd.

Jakob er oft á ferðinni í Miðbænum. Ég geri ráð fyrir að hann þekki Miðborgina vel ólíkt sumum borgarfulltrúum sem maður sér sjaldan í bænum – og borgarstjóranum sem ég held að hafi næstum aldrei komið þangað.

Vandinn er hins vegar sá hvað hann hefur stuttan tíma, kannski ekki nema fram í mars á næsta ári.

Hin tíðu manna- og valdaskipti gera nánast ómögulegt að stjórna borginni.

Er kannski hægt að hafa of mikið lýðræði?

Hugsanlega ekki – svona í prinsíppinu – en í Reykjavík hefur þróun stjórnarfarsins verið í átt til ótrúlegrar ákvarðanafælni. Þeir sem eiga stjórna þora helst ekki að framkvæma neitt, snúast eins og skopparakringlur eða vindhanar, á stöðugu undanhaldi undan hverjum þeim sem kann að mislíka tillögur þeirra. Þessi lausatök og linka eru beinlínis að eyðileggja borgina.

Ég er svosem ekki að mælast til að við fáum einhvers konar Hausmann til að endurskipulegggja borgina með valdboði – það gerði barónninn reyndar með frábærum árangri í París á tíma Napóleons III – en það vantar drífandi framkvæmdafólk sem kann að láta mótmæli, úrtölur og nöldur eins og vind um eyru þjóta.

Allavega stundum.

Annars legg ég til að í næstu kosningum verði stjórnmálaflokkarnir kosnir frá stjórn borgarinnar. Að það verði algjör endurnýjun í bogarstjórninni og flokkarnir sem þar sitja núna fái helst ekki að koma neins staðar nærri.
Mahler í Carnegie Hall

Christoph Eschenbach stjórnaði Philadelphia Orchestra, einsöngvurum og kór, í sinfóníu númer 8 eftir Mahler – sinfóníu þúsundanna – í Carnegie Hall í gærkvöldi.

Í fáum orðum sagt stórkostlegir tónleikar – í stórkostlegu og sögufrægu húsi. Mér tókst með herkjum að útvega sæti í stúku. Það kostaði skildinginn en ég ætla ekki að sjá eftir neinu.

Tónlistin höfug blanda af síðrómantík og dulhyggju, ofboðslega stór í sniðum, við frægan texta eftir Goethe. Alles Vergängliche Ist nur ein Gleichnis; Das Unzulängliche, Hier wirds Ereignis; Das Unbeschreibliche. Hier ists getan; Das Ewig Weibliche Zieht uns hinan.
Bestu landbúnaðarvörurnar

„Íslenskar landbúnaðarafurðir eru náttúrlega þær bestu í heimi,“ er algengt viðkvæði.

Það þyrfti eiginlega að búa til tékklista – hvaða íslenskar landbúnaðarvörur eru bestar?

Eggin, ostarnir, skinkurnar, kjúklingarnir, mjólkin, grænmetið, svínakjötið, lambakjötið?

Ég fór að velta þessu fyrir mér þar sem ég sat á veitingahúsi í New York og borðaði nautasteik sem var svo margfalt betri en allar nautasteikur sem ég hef fengið á Íslandi.

Er þessi trú kannski bara minnimáttargorgeir heimalninganna?
Lesið á vegg

Ég hef stundum haldið því fram að Moby Dick sé mesta skáldsaga sem hefur verið skrifuð. Maður finnur hvergi meiri andagift.

Á vegg í South Sea Port í New York er þessi tafla með broti úr Moby Dick.

Lesið og njótið.
Flokkur einkaframtaksins

Svona er þetta í landsfundarsamþykktinni hjá Sjálfstæðismönnum samkvæmt Birki Jóni:

„…Því ber að huga að enn frekari einkavæðingu á öðrum sviðum s.s. á sviði heilbrigðis-, mennta- og orkumála. „

Eiga Sjálfstæðismenn ekki bara að ganga fram hnarreistir og segja – einmitt, svona viljum við hafa það, við erum flokkur einkaframtaksins!

Hitt skal þó tekið fram að landsfundarsamþykktir hafa aldrei verið forystu flokksins neitt yfirmáta heilagar.
Annars konar veruleiki

Við fórum í skoðunarferð um neðri hluta Manhattan í dag. Vorum á efri hæðinni á tveggja hæða strætó.

Það er orðinn til einhvers konar alternatívur veruleiki sem er búinn að leggjast ofan á gamla veruleikann.

Næstum því kæfa hann undir sér.

Leiðsögumaðurinn talaði án afláts í hljóðnemann um persónur úr Sex & The City og Friends. Þessi persóna hefði nú búið þarna, önnur persóna hefði eignast barnið á þessum spítala.

Í þáttunum.

Við fengum hins vegar lítið að heyra um þá sem byggðu borgina og gerðu garðinn frægan í henni.

Ég sperrti eyrun þegar var minnst á Dylan í eitt skipti, Whitman og Edith Wharton.

En svo hélt maðurinn áfram að rövla um Carrie Bradshaw.

Eða heitir hún það ekki kerlingin í Sex & the City?

Jú, auðvitað veit ég það.

- - -

Það skal svo tekið fram að síðar um daginn ókum við í strætó með öðrum leiðsögumanni sem nefndi til sögunnar merkisfólk eins og Bugsy Siegel, Meyer Lansky, Theodore Roosevelt, Herbert Hoover og Bette Davis.
Við getum þetta alveg sjálf

Ég held svei mér þá að Ólafur F. Magnússon eigi að fá verðlaun fyrir þessi orð:

„Þeir sem unnu tillöguna eru ekki Íslendingar og skilja þar af leiðandi ekki taktinn í íslensku samfélagi.“
Fall hugmyndafræði

Efnahagsvandinn á Íslandi snýst ekki bara um peninga heldur líka hugarfar. Þaðmá að sumu leyti tala um fall hugmyndafræði sem hefur verið ríkjandi um nokkurt skeið. Þeirrar trúar að við myndum öll fara að sýsla með peninga og bréf; það væri í raun gamaldags og púkalegt að búa eitthvað áþreifanlegt til og selja það.

Þetta hefur náttúrlega gerst víðar en á Íslandi. Stóra hluta framleiðslu fyrir Bandaríkjamarkað hefur verið úthýst til Kína. Bandaríkjamenn vakna upp við þann vonda draum að lítið er framleitt í landi þeirra lengur.

Stórskuldug þjóð eins og Ísland þarf að framleiða meira, einfaldlega til að afla gjaldeyris, borga upp skuldirnar, bæta kjörin. Þetta hefði þótt gamaldags speki fyrir nokkrum misserum, en nú er það bara raunveruleiki.
Aliber og Ragnar

Samkvæmt Rober Z. Aliber eru vandræðin í bönkunum rétt að byrja. Það er ekki há einkunn sem hann gefur stjórnendum bankanna. Orð hans eru reyndar mjög samhljóða því sem Ragnar Önundarson hefur sagt í Morgunblaðsgreinum og í viðtölum hjá mér í Silfrinu.

Bankarnir komust í hendur á gráðugum mönnum sem kunnu ekki að reka þá. Og þeir hættu að vera íhaldssamir og varfærnir eins og bankar eiga að vera heldur breyttust í áhættusjóði – sem héldu um tíma að þeir kynnu allt betur en aðrir fjármálamenn.

Ragnar hefur líka lagt til að skilið verði á milli viðskiptabanka og fjárfestingarsjóða.

Eins og stendur eru bankarnir ófærir um að gegna viðskiptabankahlutverkinu. Það er stór spurning hversu það ástand stendur lengi.

En þessi orð eru höfð eftir Aliber:

„Aliber gagnrýndi forystumenn bankanna harðlega og sagði að þeir stjórnuðust annað hvort af græðgi, fáfræði eða hvoru tveggja.

Hann sagði óhjákvæmileg að endurskipuleggja íslensku bankana enda væru þeir ekki bankar lengur í hefðbundnum skilningi þess orðs heldur sjóðir. Bankarnir þyrftu að renna saman og síðan þyrfti að skipta þeim í tvennt: í hefðbundna viðskiptabanka og fjárfestingabanka. Hið opinbera geti ábyrgst skuldbindingar viðskiptabankanna en á ekki að ábyrgjast skuldbindingar fjárfestingarbankanna. Hann segir eðlilegt að bankarnir selji dótturfélög sín áður en hið opinbera taki stórt lán til að geta komið þeim til aðstoðar.“
Minniháttar frægðarfólk á Manhattan

Í New York gengur allt út á frægðina.

Ég var að labba á 5th Avenue í dag, sá að rúða var skrúfuð niður í leigubíl og hrópað:

„Egill, Egill.“

Ég kastaði kveðju á þennan hóp Íslendinga sem sagði um leið og ekið var burt:

„Við erum þá búin að sjá einn frægan í New York!“

Stuttu áður hafði ég séð leikkonu úr Desperate Houswives í Rockefeller Center.

Ég veit ekki hvað hún heitir, en hún er rauðhærð.

Í allan dag hefur setið hópur af ömmum á klappstólum á Broadway. Þær voru þarna ennþá í kvöld, bíða sennilega í alla nótt.

Þær eiga von á að geta séð söngvarann Clay Aitken sem er væntanlegur þarna á morgun.

Annars er ég orðinn svo ameríkaniseraður eftir einn dag í Vesturheimi að ég sagði við konuna mína fyrr í dag:

„Sjáðu til dæmis þessa building…“

Minnir á manninn sem var fréttaritari útvarpsins í Washington stuttu eftir stríð og sagt var að hefði talað með hreim frá fyrsta degi.

En varð síðar utanríkisráðherra og reyndar forsætisráðherra um stutt skeið.

Konan mín stingur upp á að ég stofni aðdáendaklúbb.

Fyrir 5 dollara fæst árituð ljósmynd, en fyrir 15 dollara fylgir hárlokkur með.
NYC

Út um gluggann á hótelherbergi í morgunsárið.
Kynslóðabil

Kári fann kjálka úr sauðkind úti í garði.

Konan mín hélt fyrst að þetta væru mannabein og taldi rétt að hringja í CSI.

En mér varð hugsað til Þjóðminjasafnsins.
Ólafur og Vatnsmýrarskipulagið

Ólafur skilur ekki neitt í skipulagsmálum fremur en fyrri daginn. Það lítur reyndar út eins og hann hafi misst sig í gremjukast á þessum fundi.

Vinningstillagan í Vatnsmýrarsamkeppninni var greinilega valin vegna þess hversu opin og meðfærileg hún er.

Dagur B. og Gísli halda því meira að segja fram að hægt sé að fella samgöngumiðstöðina svokallaða inn í tillöguna.

Ég held reyndar að stærsti galli hennar sé alltof stórt grænt svæði í miðri Vatnsmýrinni. Þetta þarf ekki að vera svona stórt – með Öskjuhlíðina og Hljómskálagarðinn við hliðina á.

Annars er bútasaumurinn í kringum Vatnsmýrina til skammar.

Ætli Háskólinn í Reykjavík fagni því ekki að geta troðið sínum þúsund bílastæðum niður í Nauthólsvík og suðurhluta Öskjuhlíðar?

En „samgöngumiðstöðin“ er þungamiðjan í skipulagshugsun Ólafs. Um daginn nefndi stjórnarformaður Strætó, Ármann Kr. Ólafsson, töluna 200 milljónir króna sem aukakostnað sem verður til ef neyða á strætisvagna til að keyra þennan óþarfa krók að „samgöngumiðstöðinni“.
Túlkun á miðstjórnarsamþykkt Framsóknar

Bjarni túlkar samþykkt miðstjórnar þannig að ekki eigi að fara í aðildarviðræður við Evrópusambandið – eða atkvæðagreiðslu um þær – fyrr en eftir að stjórnarskránni hefur verið breytt.

Þetta var það sem Guðni lagði upp með á miðstjórnarfundinum.

Það yrði þá varla fyrr en 2011.

Maður sér samt ekki betur en að Guðni hafi verið kveðinn í kútinn með þetta. Í miðstjórnarályktuninni segir ekkert um að eigi að bíða eftir stjórnarskrárbreytingu.

Guðni virðist hafa þurft að taka meiriháttar viðsnúning á fundinum. Kannski hefur hann vanmetið styrk ESB-sinnanna?

Það hjálpaði honum reyndar að flokkurinn rétti aðeins úr kútnum í síðustu skoðanakönnun, fór upp í tíu prósent.

Annars er maður orðinn dálítið hugsi vegna þessa tals um stjórnarskrárbreytingu. Hver er pólitísk þýðing þess? Er þetta kannski enn einn biðleikurinn – hugsaður til þess að kaupa tíma svo ekki þurfi að ræða hin raunverulegu álitamál?

Það myndi henta sumum í Sjálfstæðisflokknum ágætlega.
Mogginn færist til hægri

Líklega mun Ólafur Þ. Stephensen færa Morgunblaðið til hægri þegar hann tekur við ritstjórn þess. Ólafur hefur í leiðurum í 24stundum talað bæði fyrir skólagjöldum og auknu einkaframtaki í heilbrigðiskerfinu.

Þetta eru hlutir sem Morgunblað Styrmis hefur ekki haft nokkurn áhuga á. Í raun má segja að Mogginn hafi á síðustu árum verið ansi langt til vinstri undir stjórn hans.

Jú, karlinn hefur verið á móti ESB. En það er engin sérstök hægristefna að vera á móti ESB. Hægriflokkar um alla álfuna vilja vera með í Evrópusambandinu.

Annars er áberandi hversu hægrimenn standa höllum fæti í hugmyndabaráttunni á Íslandi um þessar mundir. Einhvern veginn finnst manni að þá vanti kröftugri, hreinskilnari og óhræddari málsvara.
Í nafni skilnings

Það verður ekki annað sagt en að Þórarinn Jónsson sé djarfur listamaður.

Ég veit reyndar ekki hvort á að kenna þetta við myndlist.

Fyrst skilur hann eftir sprengju á opinberum vettvangi í Kanada og er handtekinn fyrir það.

Og nú útvarpar hann bænakalli yfir Austurbæinn í Reykjavík svo borgarbúar vakna upp með andfælum klukkan fimm að morgni.

Þetta er allt í nafni skilnings – hugsað sem „mótvægi við neikvæða umræðu um íslam í hinum vestræna heimi“.
Íhlutun

Í framhaldi af pistli um Natóvæðingu:

Það er ein stærsta spurning samtímans, að hve miklu leyti lýðræðisríki vestursins eigi að stunda íhlutun í málefni annarra þjóða þar sem geisa styrjaldir og ríkir kúgun.

Með Íraksstríðinu var komið óorði á svona íhlutunarstefnu.

Samt er það nú svo að Evrópuríkjum og Bandaríkjunum er álasað fyrir að stöðva ekki stríðið í Bosníu miklu fyrr.

Og fyrir að stöðva ekki fjöldamorðin í Rúanda.

Kannski hefði líka átt að slá Saddam af þegar í Persaflóastríðinu 1991?

Og það þykir aumt að Bandaríkin gáfust upp í Sómalíu eftir að hafa misst nokkra hermenn.

Við getum svosem tekið þá afstöðu að sitja alltaf hjá, segja sem svo að þjáningar og ófriður annars staðar komi okkur ekki við. En finnst mönnum það siðleg?

Í Afganistan geta milljónir kvenna nú sótt sér menntun vegna íhlutunar vestrænna ríkja. Er það eitthvað til að forsmá?
Fyrstu fíflar vorsins

Þessir fíflar teygðu sig mót sólinni í Grjótaþorpinu þegar við Kári gengum þar fyrr í dag.

Við rifjuðum upp vísurnar góðu eftir Hannes Hafstein:

Blessuð sólin elskar allt

allt með kossi vekur;

haginn grænn og hjarnið kallt

hennar ástum tekur

Geislar hennar út um allt

eitt og sama skrifa,

á hagann grænan, hjarnið kalt:

Himneskt er að lifa.

Ég fór í jarðarför Gissurar sem átti heima á Brávallagötu 26. Við systir mín lékum okkur við börnin hans. Það var nokkuð bjart yfir jarðarförinni enda eignaðist Gissur mikinn fjölda glæsilegra barna og barnabarna – jú, og líka langafabarna.

Í jarðarförinni hitti ég Laufeyju, tengdamóður Gissurar – móður Ingólfs Margeirssonar – sem er orðin 98 ára en alltaf jafn kát og skemmtileg.
Bjarni borgarstjóri og flugvöllurinn

Þór Whitehead, prófessor í sagnfræði, hélt fyrirlestur í Þjóðmenningarhúsinu á 100 ára afmælisdegi Bjarna Benediktssonar. Bjarni var ekki bara forsætisráðherra, heldur líka borgarstjóri í Reykjavík.

Samkvæmt frásögn Morgunblaðsins rifjaði Þór upp að Bjarni hefði verið á móti flugvellinum í Vatnsmýrinni, sumpart vegna þess að hann taldi í stríðinu að hann yki hættuna á loftárásum Þjóðverja á Reykjavík en sumpart vegna skipulagsmála. Bretar voru sífellt að knýja fram stækkun á flugvallarsvæðinu í trássi við vilja bæjaryfirvalda.

Þór segir:

„Þessi deila milli Bjarna og hersins snerist ekki aðeins um skipan mála á stríðsárunum heldur um framtíðarhagsmuni bæjarins, eins og við gerum okkur betri grein fyrir nú á dögum heldur en lengst af á síðustu öld. Flugvöllurinn var lagður og síðar stækkaður margfalt í andstöðu við bæjaryfirvöld, sem töldu hann standa í vegi fyrir æskilegri þróun byggðarinnar í framtíðinni.“
Natóvæðing

Nýjasta slagorð Vinstri grænna er natóvæðing – sbr. til dæmis græðgisvæðing.

Samkvæmt VG er landið allt að natóvæðast, nú síðast Háskóli Íslands.

Ísland er ein af stofnþjóðum Nató. Meðal þeirra sem helst hvöttu til stofnunar Nató voru jafnaðarmannastjórnir sem þá sátu í Noregi, Danmörku og Bretlandi.

Á síðustu árum hafa ríki í Austur-Evrópu sem áður voru undir járnhæl kommúnista sótt það fast að ganga í Nató. Þannig eru öll lýðræðisríki vestursins meðlimir nema Svíþjóð og Sviss – það stafar af sérstakri og að sumu leyti ekki alltof glæsilegri afstöðu þessara þjóða í heimstyrjöldinni.

Frakkar hafa verið meðlimir frá upphafi en ekki tekið þátt í herstjórn Nató. Nú er að verða breyting þar á undir Sarkozy forseta. Franskir hermenn munu taka þátt í heræfingum á Íslandi í sumar.

Ísland er enn meðlimur í þessu bandalagi. Það sem hefur breyst er að Bandaríkjamenn hafa ekki lengur herstöð á Íslandi. Það er veruleiki sem menn hafa kannski ekki alveg áttað sig á.

Enginn íslenskur stjórmálaflokkur hefur sett það á oddinn í stjórnarmyndunarviðræðum um langt skeið að Ísland skuli ganga úr Nató.

Vera Natóherliðs í Afganistan hefur sætt mikilli gagnrýni. Áðan las ég grein um Afganistan í DV en þar er rætt við ungan og óhræddan ferðalang, Egil Bjarnason – hann er sonur míns ágæta vinar Bjarna Harðarsonar.

Egill hefur verið á ferðalagi um Pakistan, Afganistan og Íran. Hann segir:

„Ég ímynaði mér landið sem hálfgerðan vígvöll og borgirnar eftir því. Kabúl er á hraðri leið inn í nútímann með hjálp alþjóðasamfélagsins. Starfsemi Vesturlanda í Afganistan hefur vaxið mikið í áliti hjá mér frá því að ég kom hingað.“

Þegar farið var út í hernaðinn í Afganistans var eitt yfirlýst markmið hans að frelsa konur í landinu undan skelfilegri kúgun. Fólki er tamt að taka öllu sem Bush segir með fyrirvara – líka þegar hann er að segja hluti sem myndu hljóma ágætlega úr munni einhvers annars – en það má samt fullyrða að þetta sé að sumu leyti fyrsta stríðið sem hefur verið háð með femínískum markmiðum.
Áfram Boris

Nú bíður maður spenntur eftir því að Ken Livingstone, vinur einræðisherra og alls kyns dólga, verði settur af sem borgastjóri í London.
Austurríki

Alveg er maður kominn með upp í kok af fréttum af austurrísku skepnunni.

Og þegar menn ætla að þykjast vera gáfaðir og tengja þetta við sálarlíf Austurríki, framgöngu Austurríkismanna stríðinu og svo framvegis.

Ja, þá er manni eiginlega nóg boðið – svo ekki sé sterkar að orði kveðið.
Miðar á leikinn í Moskvu

Sagan segir hið eina sem er fémætt í búi fjármálafyrirtækis í Reykjavík sem er farið á hliðina séu sjö aðgöngumiðar á úrslitaleik Meistaradeildarinnar í fótbolta sem fer fram í Moskvu á næstunni.

Miðarnir eru auðvitað á besta stað, í viðhafnarstúku – annað hefðu íslenskir fjármálafurstar ekki látið bjóða sér.

Nokkur togstreita hefur verið um hver eigi að fá miðana, en miðað við þessa frásögn eru þeir verðmætir.

Spurning að bjóða þá upp á Ebay?
Hress tónlist

Konan mín bað mig um að spila einhverja hressandi tónlist.

Ég var með tölvuna opna og setti á Love Will Tear Us Apart með Joy Division.

Henni fannst það ekki hressandi.

Söngvarinn var með sviðsframkomu eins og hann væri spastískur og fyrirfór sér stuttu eftir að hann söng lagið.

[youtube=http://youtube.com/watch?v=3Ii8m1jgn_M]

Þá setti ég á Gígjuna. Lag Sigfúsar Einarssonar við ljóð Benedikts Gröndal í flutningi Kolbeins Jóns Ketilssonar.

Henni fannst það hressara.

Um undrageim í himinveldi háu

nú hverfur sól og kveður jarðar glaum.

Á fegra landi gróa blómin bláu

í bjartri dögg við lífsins helgan straum.

Þar dvelur mey hjá dimmu fossa tali

og drauma vekur purpurans í blæ

og norðurljósið hylur helga sali,

þar hnígur máninn aldrei niður í sæ.

Þar rísa bjartar hallir sem ei hrynja

og hreimur sætur fyllir bogagöng

en langt í fjarska foldar þrumur drynja

með fimbulbassa undir helgum söng.

Og gullinn strengur gígju veldur hljóði

og glitrar títt um eilíft sumarkvöld,

þar roðnar aldrei sverð af banablóði,

þar byggir gyðjan mín sín himintjöld.

Hér er svo mynd af hinum mikla gleðigjafa Benedikt Gröndal í tilefni dagsins. Hann var kannski ekki sérlega hress, en skemmtilegur var hann.

Það hefði verið áhugavert að hitta hann í Gamla klúbbnum.

Og Reykjavík eins og hún leit út á tíma hans.