arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Stærsta málið

Þetta er stærsta mál samtímans – einfaldlega vegna þess að það snertir öll hin.

1 prósent mannkynsins á helminginn af auði veraldarinnar – og þessi skekkja hefur farið versnandi á undanförnum árum.

Við getum varla kallað þetta annað en tortímingarbraut. Afleiðingin getur ekki verið önnur en ófriður og óöld – sagan á að hafa kennt okkur það – og einnig þykir víst að að aukinni misskiptingu fylgir efnahagslegur samdráttur.

Því auðurinn er ekki að leka niður – eins og ein kenningin sagði.
Lekinn og samráð skipafélaganna

Leki úr ráðuneyti sem varðar einkamál fólks – og þar sem hafði verið átt við gögn ráðuneytisins – bætt við niðrandi upplýsingum neðanmáls, er ekki sambærilegur við leka úr opinberri stofnun sem tengist meintum langavarandi brotum stærstu fyrirtækja landsins.

Það er meira að segja komið fram í umræðunni að Eimskip hefði átt að tilkynna um rannsókn Samkeppniseftirlitsins til Kauphallar Íslands. Hluthafar í Eimskip hafa hugsanlega átt kröfu á að vita þetta allir með tölu.

Nú hefur málið verið sent til sérstaks saksóknara – ekki veit maður hvaða bolmagn sú stofnun hefur til að rannsaka það eftir mikinn niðurskurð. Málið gæti semsagt dregist á langinn. Það er slæmt.

Varla ætla menn að reyna að halda því fram að það varði ekki allan almenning ef stærstu skipafélög landsins, einráð á markaði, gerast sek um alvarleg lögbrot?

Ólíklegt verður að teljast að slíku yrði haldið leyndu um langt skeið í nokkru erlendu ríki.

Gamalreyndur blaðamaður, Ómar Valdimarsson, orðar þetta svo á Facebook:

Leki er ekki endilega hið sama og leki. Eitt er að leka upplognum pappírum til að koma höggi á fólk sem á undir högg að sækja og annað að leka staðfestum upplýsingum sem almenningur á heimtingu á að hafa aðgang að. Hugarfar þess sem lekur skiptir einnig máli: er hann að koma öðrum illa eða vill hann koma fleirum vel?
Tvær tignarkonur og tíðarandinn

Marie Antoinette: „Af hverju borða þau ekki bara vínarbrauð?“

Dorrit: „Af hverju borða þau vínarbrauð?“
Horfinn tími í Aðalstræti

Þessi frábæra sumarmynd birtist á Facebook-síðu sem nefnist Gamlar ljósmyndir. Fylgir sögunni að myndin sé frá 1950.

Þarna er horft af gamla Landsímahúsinu í vestur yfir Fógetagarðinn, öðru nafni Víkurgarð, með myndinni fylgja þær upplýsingar að garðurinn hafi verið hannaður af Sigmari Guttormssyni Þormar.

Garðurinn hefur verið fallegur á þessum tíma – milklu fallegri en steinsteypta planið sem þar er núna og þar sem þrífst afar lítið mannlíf.

Í Aðalstræti, lengst til vinstri á myndinni, sjáum við stórhýsið Uppsali, þarna liggur Grjótagatan upp í Grjótaþorpið, en til vinstri er hús sem snýr út í garðinn, það er meðal annars frægt vegna þess að þar hafði skáldið Vilhjálmur frá Skáholti verslun og seldi blóm og listmuni. Húsið brann 1967 – og lítil prýði er að ferlíkinu sem þarna kom í staðinn.

Öll húsin á myndinni heyra sögunni til. Þarna var seinna byggt hús sem svipar aðeins til Uppsala og við hliðina á því hús sem ber svipmót Fjalakattarins. Hann var hins vegar lengra í norður.

Þarna sjáum við líka silfurreyninn fræga sem garðræktarfrumkvöðullinn Schierbeck gróðursetti 1884. Það mun vera elsta tré Reykjavíkur.
Ísland, sam-evrópskt fjármálaeftirlit og fullveldið

Heldur hefur hún farið lágt fréttin um að Ísland ætli í gegnum samninginn um Evrópska efnahagssvæðið að gerast aðili að sam-evrópsku fjármálaeftirliti.

En svona er málið kynnt í norskum fjölmiðlum:

Að Siv Jensen, fjármálaráðherra úr Framfaraflokknum, ætli að leggja til að Noregur afsali sér hluta fullveldis síns með því að undirgangast evrópska eftirlitið.

Nákvæmlega eins er komið fyrir Íslandi, því í frétt fyrr í vikunni kom fram að Bjarni Benediktsson, fyrir Íslands hönd, hafi fallist á samkomulag um innleiddar verði hér reglur um sam-evrópskt fjármálaeftirlit. Bjarni sagði að þær yrðu lögfestar hér innan tíðar.

Í fréttinni sagði reyndar líka að þetta hefði í för með sér framsal fullveldis sem stjórnarskráin heimilaði ekki.

En er það svo? Margir hafa reyndar verið þeirrar skoðunar að EES samningurinn hafi brotið gegn stjórnarskránni nánast frá fyrstu tíð með sínu stórtæka fullveldisframsali.

Í tengslum við endurskoðun stjórnarskrárinnar hefur mikið verið rætt um nauðsyn þess að setja þar inn ný ákvæði um framsal fullveldis. Heitir andstæðingar ESB hafa verið á móti því, en þetta virðist vera nauðsynlegt ef menn vilja halda áfram með EES samninginn – og hefði sjálfsagt átt að gerast fyrir löngu.
Vetrarfrí og gamla leiðin um Hvalfjörð

Vetrarfrí í skólum kemur alltaf svolítið flatt upp á mann. En nú er það að byrja og stendur fram í næstu viku.

Forsjált fólk er löngu búið að skipuleggja þessa daga, vænti ég, en við sem eigum erfitt með að hugsa langt fram í tíman vitum ekkert hvað við ætlum að gera með börnunum.

Hvalfjarðargöngin verða lokuð dagana meðan fríið stendur yfir, það á víst að laga til þar inni. Maður heyrir fólk segja að þetta sé vond tímasetning, það hljóti að verða meiri umferð en ella vegna vetrarfrísins.

En þá er bara að njóta þess að fara gömu leiðina um Hvalfjörð og rifja upp endurminningar þaðan.

Sú var tíðin að leiðin um Hvalfjörð þótti svo löng og ströng að ekki dugðu færri en þrjár stórar sjoppur – Botnskáli, Olíustö0ðin og Ferstikla.

Best þótti að stoppa í hverri einustu sjoppu. En svo voru reyndar aðrir sem ekki vildu versla hjá Esso – og svo hinir sem vildu ekki kaupa neitt hjá Shell. Á þeim árum var mjög pólitískt hvar maður keypti bensín.

Í Hvalfirðinum urðu börn sem voru á leið út á land gjarnan mjög bílveik. Þar var ekki bara um að kenna vondum og hlykkjóttum vegi eða hinni hamslausu neyslu á sjoppufæði, heldur líka því að á þeim árum reykti fólk í bifreiðum.

Fyrir börn sem ferðuðust í rútum gat þetta verið algjör martröð, þegar blandaðist saman lykt af sígarettum og London Docks-vindlum, bílstjórar reyktu þá einatt, harðfiski sem gjarnan var dreginn fram í bílferðum og blautum lopapeysum.

Ferstikla, ein af sjoppunum í Hvalfirði.
209 krónur en ekki 248 krónur?

Getur verið að fjármálaráðuneytið telji að meðalmáltíð á einstakling kosti 209 krónur, ekki 248 krónur, eins og hefur verið í umræðunni.

Gylfi Magnússon, hagfræðingur og fyrrverandi viðskiptaráðherra, setur eftirfarandi inn á Facebook síðu sína.

Það er ekkert skrýtið að fjármálaráðherra kannist ekki við að hafa miðað við að meðalmáltíð kostaði 248 krónur. Hann virðist nefnilega sjálfur hafa miðað við 209 krónur og 24 aura. Þetta má sjá á meðfylgjandi glæru úr kynningu hans á fjárlagafrumvarpinu. Þar er miðað við að hækkun virðisaukaskatts á matvæli kosti fjögurra manna fjölskyldu 3.520 krónur á mánuði. Það samsvarar því að fjölskyldan noti nú 75.328 krónur á mánuði í matvæli með 7% virðisaukaskatti. Miðað við 30 daga í mánuði og 3 máltíðir á dag gerir það 209,24 krónur á máltíð. Þetta er auðvitað fjarstæðukennd forsenda og með öllu óskiljanlegt hvernig mönnum tókst að reikna sig niður í svona lága tölu.
Misskilinn netfúndamentalismi

Nú þykja þetta kannski fjarska smáborgaraleg viðhorf – og maður sér víða á netinu að þau eiga ekki alls staðar upp á pallborðið.

En tökum til dæmis svokallaða skráarskiptisíðu sem nefnist deildu.net. Á þessari síðu hefur meðal annars verið hægt að ná í stolið efni. Við höfum dæmi um að íslenskir þættir og kvikmyndir sem eiga njóta höfundarréttarverndar er hlaðið niður í tugþúsundatali í gegnum svona síður.

Þetta er auðvitað hreinn þjófnaður og ekkert annað.

Maður heyrir þau rök, ekki síst hjá Pírötum, að ekki þýði að loka svona síðu – hún fari þá bara eitthvað annað.

En það er auðvitað fals, við hættum ekki að fara eftir lögum þótt einhverjir komist upp með að brjóta þau.

Við leyfum ekki hraðakstur þótt við vitum að margt fólk stundar hann – án þess að lögreglan nái að handsama það.

Og reyndar segir í þessari frétt á vef Rúv að bönn virki gegn deilisíðum eins og Piratebay.

Annað mál er lokun á íslömsku öfgasamtökin Isis sem notuðu íslenskt lén til að vista netsíðu. Þessu hefur líka verið mótmælt – í nafni tjáningarfrelsis.

Og svo er líka sagt að þau fari bara eitthvað annað með vef sinn. Það má vera.

En þetta er samt frekar einfalt – við eigum ekki að leyfa fasista, ofbeldismenn og morðhunda í íslenskri lögsögu.

Ekki verður betur séð en að hér eigi við eftirfarandi ákvæði um tjáningarfrelsi úr stjórnarskránni:

Tjáningarfrelsi má aðeins setja skorður með lögum í þágu allsherjarreglu eða öryggis ríkisins, til verndar heilsu eða siðgæði manna eða vegna réttinda eða mannorðs annarra, enda teljist þær nauðsynlegar og samrýmist lýðræðishefðum.

Í þessu öllu felst misskilinn fúndamentalismi, eins og engin lög og reglur megi gilda á netinu, það megi bara ekki trufla neitt – annars sé netið eiginlega bara ónýtt.
Ríkisútvarp sem er „allt fyrir alla“ – og lögin þar um

Nú er vinsælt að segja að Ríkisútvarpið eigi ekki að vera „allt fyrir alla“. Þetta ómar meira að segja í sölum þingsins.

Það er líkt og þessu sé beint að stjórnendum og starfsmönnum Ríkisútvarpsins – að nú skuli þeir hætta að gera sumt svo þeir séu nú ekki að reyna að þjóna öllum.

En það er ekki svo einfalt. Ríkisútvarpið starfar samkvæmt lögum sem eru sett á Alþingi.

Þar segir að Ríkisútvarpið skuli miðla fréttum og fréttaskýringum.

Fræðsluþáttum.

Afþreyingu af ýmsum toga.

Lista- og menningarefni.

Íþróttaefni.

Efni fyrir börn og unglinga.

Í lögunum stendur að þetta skuli gera á að minnsta kosti tveimur útvarpsrásum og einni sjónvarpsrás. Efninu skal dreift til alls landsins – og einnig skal nota aðrar miðlunarleiðir (semsé internetið).

Ríkisútvarpinu er líka skylt að varðveita hjóðritanir og myndefni sem ætla má að hafi menningarlegt eða sögulegt gildi.

Ríkisútvarpinu er gert að taka þátt í íslenskri kvikmyndagerð með því að leggja áherslu á innlent leikið efni. Því ber líka skylda til að kaupa efni frá innlendum framleiðendum.

Ýmsar fleiri skyldur eru lagðar á herðar Ríkisútvarpsins í lögum, meðal annars um að sinna íslenskri tungu, sögu, náttúru og menningararfleifð.

Það stendur í fyrstu grein laganna að Ríkisútvarpið sé „þjóðarmiðill“. Það á semsagt að framleiða efni og sýna efni sem kemur allri þjóðinni við, óháð búsetu.

Þess er líka sérstaklega getið að Ríkisútvarpið eigi að vera til fyrirmyndar um gæði og fagleg vinnubrögð.

Eins og sjá má í lögunum er það Alþingi sem skilgreinir hlutverk Ríkisútvarpsins með þessum hætti – ekki útvarpsstjóri, stjórn Ríkisútvarpsins eða starfsmenn þess. Eigi að verða grundvallarbreyting á starfseminni sem felst í því að sumu af þessu er ekki sinnt – þá er það löggjafans að ákveða það.

Frá því ég hóf störf hjá Ríkisútvarpinu 2007 hefur verið nær stöðugur niðurskurður og aðhald. Það er ekki bruðlað með fé á Ríkisútvarpinu. Á hverju hausti, við afgreiðslu fjárlaga, fer niðurskurðarkrafan aftur að hljóma. Félagið hefur gengið í gegnum margar hrinur uppsagna síðustu ári – og þær hafa valdið deilum og skapað mikið óöryggi meðal starfsfólks.

Nú er þessi hringekja farin í gang enn einu sinni. Stór hluti vandans eru lífeyrisskuldbindingar sem voru settar inn í Ríkisútvarpið þegar það var gert að opinberu hlutafélagi á sínum tíma. Þegar ég fór að vinna hjá Ríkisútvarpinu var þetta fyrirkomulag lífeyrismála ekki lengur í boði – mínar lífeyrisgreiðslur renna í almennan lífeyrissjóð sem hefur ekki ríkistryggingu.

Annað vandamál er að ríkið heldur eftir hluta af útvarpsgjaldinu. Svo hefur það verið í mörg ár, og líka í tíð síðustu ríkisstjórnar. Það myndi breyta miklu fyrir fjárhagsstöðu Ríkisútvarpsins að fá útvarspgjaldið óskert – og virðist satt að segja vera einfaldasta lausnin í þessari stöðu.
Kvikmyndin sem fær nær örugglega Óskarsverðlaunin

Kvikmyndin Boyhood var á tveimur sýningum á Riff, og síðan hefur hún verið í Háskólabíói, ég sé hún er sýnd þar í dag klukkan 17.40. Á einni sýningu.

Ég skil eiginlega ekki að þessi mynd skuli ekki vekja meiri athygli. Að minni hyggju er nær öruggt að hún fær Óskarsverðlaun og það fleiri en ein. Hún keppir ábyggilega um bestu leikstjórn, besta leik, bestu kvikmyndatöku – og um að vera kosin besta myndin.

Það er barasta enginn efi á því. Hvar sem myndin er sýnd er hún ausin lofi.

Hún kom einhvern veginn alveg óvænt þessi mynd, sem er skrítið, því hún hafði verið í vinnslu í meira en áratug. Menn áttu kannski ekki von á miklu, þetta eitthver megursta ár í sögu Hollywood. Boyhood er kærkomið frávik frá ofurhetjumyndum og myndum sem byggja á teiknimyndasögum.

Þegar ég sá myndina í sumar skrifaði ég:

Við Kári fórum þarna í bíó í kvöld og sáum bandaríska mynd sem fer sigurför um heiminn. Hún nefnist Boyhood er og eftir Richard Linklater. Hann fékk þá snjöllu hugmynd að gera mynd um líf drengs og fjölskyldu hans og taka hana á löngu árabili. Það er semsagt alltaf sami drengurinn sem fer með aðalhlutverkið, við fylgjumst með honum frá því hann er smástrákur og þangað til hann fer í háskóla. Það hafa verið gerðar heimildarmyndir með þessu sniði, en varla leiknar kvikmyndir.

Þetta er afskaplega vel heppnuð kvikmynd. Hún fjallar um fólk sem er fullkomlega venjulegt. Það gerist heldur ekki mjög mikið, nema það sem hendir fólk í hversdagslífinu. Skilnaður, alkóhólismi, kærustumissir, ístöðuleysi – en það er aldrei farið út í neitt sem myndi gera myndina að sápu. Þetta er löng mynd, meira en tveir og hálfur tími, en hún heldur manni mestanpart – er mannleg og afar sannferðug, fyndin en stundum döpur

Hún fjallar ekki bara um hlutskipti barnsins heldur líka um foreldrahlutverkið – og það að sjá börn sín vaxa úr grasi, verða að sjálfstæðum einstaklingum, fjarlægjast mann. Þar er brugðið upp smámyndum sem fanga þetta svo vel að ég verð að viðurkenna að ég, faðir tólf ára drengs, táraðist. Kári, sonur minn, segir að ég sé að verða viðkvæmur með árunum – sentimental.

Það getur ekki annað verið en að þessi mynd eigi eftir að verða mjög áberandi á Óskarsverðlaununum, hún hefur fengið framúrskarandi góða dóma. Það er ekki bara að maður sjái drenginn, leikinn af Ellar Coltrane, vaxa úr grasi, frá því hann er 6 ára og þangað til hann er 18 ára, heldur sér maður hvernig foreldrar hans, leiknir af Patricia Arquette og Ethan Hawke, eldast smátt og smátt.

Hér sjáum við hvernig Ellar Coltrane, sem leikur drenginn Mason í Boyhood, eltist meðan á tökum myndarinnar stóð – í tólf ár.
Aftur til fortíðar

Það gengur á með 248 króna bröndurum. Hvað getur maður fengið að borða fyrir 248?

Sveinbjörg framsóknarkona er hætt í pópúlismanum sem snýr að múslimum – að minnsta kosti í bili – og er komin í svelti á hinu háa Alþingi. Hún tók sæti sem varaþingmaður og kom með skyrdós og lauksúpu að heiman. Frá þessu er skýrt í fréttum.

Þekktur höfundur matreiðslubóka birtir uppskriftir þar sem eldað er úr lifur. Svo geta menn snúið sér að hjörtum og nýrum.

Það er reyndar gamla íslenska lagið, fara bara að éta allt af sauðkindinni, hverja einustu frumu.

Sláturgerð hlýtur að koma vel til álita þegar svona árar – og fagnaðarefni að aftur er hægt að fá ekta vambir. Slátur kostar ekki mikið – og maður verður fljótt saddur af því.

Þetta gæti jafnvel orðið eins konar vakning.

En grænmeti er mestanpart úti sem og fiskur. Það er einfaldlega of dýrt – fyrir utan að Íslendingar gamla tímans kunnu hvorki að éta grænmeti né fisk.
Læknar án landamæra og ebólan

Það er sagt að allt hafi farið úrskeiðis sem átti ekki að fara úrskeiðis í ebólufaraldrinum í Vestur-Afríku.

Það er hryllilegt ef 10 þúsund manns fara brátt að smitast á viku. Þá er sjúkdómurinn kominn úr böndunum. Ríkin eins og Líbería, Sierra Leone og Guínea hafa ekki heilbrigðisþjónustu eða sóttvarnir til að eiga við þetta.

Ljóst er að mikinn stuðning þarf frá alþjóðasamfélaginu – og við skulum ekki vera sjálfselsk og veita stuðning vegna óttans við að sjúdómurinn fari að snerta okkur sjálf, heldur vegna fólksins sem er að veikjast þar og nú. Það er einfaldlega ekki verið að gera nóg.

Hér er Facebook-síða Lækna án landamæra, þetta eru stórkostleg samtök sem eru í framlínunni í baráttunni gegn sjúkdómum af þessu tagi. Þetta eru hugsjónasamtök sem byggja mikið á sjálfboðavinnu og veita heilbrigðisþjónustu í löndum þar sem er fátækt og neyð.

Eftir að hafa lesið mér til um útbreiðslu ebólunnar ákvað ég að styrkja Lækna án landamæra með mánaðarlegu framlagi. Það er ekki vegna þess að ég sé svo góður eða göfugur – mér finnst það einfaldlega rétt og skynsamlegt.

Og hér er vefur Lækna án landamæra. Þar er hægt að gerast styrktaraðili.
Englaryk, strokuþrællinnn Hans Jónatan, Stundarfró

Í Kiljunni á miðvikudagskvöldið fjöllum við um nýjar bækur sem eru að koma út þessa dagana.

Guðrún Eva Mínervudóttir kemur í þáttinn og segir frá skáldsögu sem ber heitið Englaryk. Bókin fjallar um stúlku sem á heima í Stykkishólmi – og fær vitrun.

Gísli Pálsson, prófessor í mannfræði, segir frá bókinni Maðurinn sem stal sjálfum sér, en hún fjallar um Hans Jónatan, þræl úr Karíbahafinu sem settist að á Djúpavogi í byrjun 19. aldar.

Orri Harðarson segir frá skáldsögunni Stundarfró – hún hefst á Akureyri á síðasta áratug 20. aldar, þar sem býr gömul kona og dótturdóttir hennar, en þær fá svo ölvað ungskáld í heimsókn.

Gagnrýnendur þáttarins fjalla um tvær bækur: Kötu eftir Steinar Braga og Gosbrunninn eftir Guðmund S. Brynjólfsson.

Í dagskrárliðnum Bækur og staðir förum við á Patreksfjörð.
Pólitísk einkavæðing var rót hrunsins

Þorkell Sigurlaugsson hefur komið víða við í viðskiptalífinu, hann er nú framkvæmdastjóri hjá Háskólanum í Reykjavík og stjórnarformaður Framtakssjóðs Íslands. Þorkell hefur skrifað bækur um viðskipti og nýtur almennrar virðingar fyrir réttsýni og sanngirni.

Þorkell skrifar dóm um Hamskiptin, bók Inga Freys Vilhjálmssonar, á vef Landsbankans, undir liðnum Bókahornið. Það er merkilegt að sjá hvað hann segir um orsakir bankahrunsins – Þorkell velkist ekki í vafa um aðallega sé um að kenna einkavæðingu bankanna í upphafi aldarinnar og ráðabrugginu kringum hana.

Það sem mestu skiptir og magnaði upp vandann var að stjórnamálaflokkar stóðu á bak við þessar breytingar á viðskiptalífinu og þeir sem stjórnuðu bönkunum höfðu hvorki reynslu né þekkingu á bankarekstri. Viðskiptabönkunum var samhliða breytt í fjárfestingabanka nánast á einni nóttu sem gerði áhrif þeirra á íslenskt atvinnulíf mjög afdrifarík. Það var mikið hættuspil í þessu litla samfélagi okkar að renna saman fjárfestingabönkum og viðskiptabönkum. Þar að auki var augljóst að allir bankarnir höfðu samráð um uppstokkun atvinnulífsins og ótakmarkaðan aðgang að erlendu lánsfé til að fjármagna hana. Eftirlitskerfin voru veikburða og alþjóðlegt viðskiptaumhverfi ýtti undir vandann. Ingi bendir réttilega á að skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis hafi verið skýr hvað þetta varðar. Einkavæðing bankanna var gölluð, umfram allt pólitísk og stjórnvöld vildu ekki viðurkenna mistökin.

Og Þorkell segir ennfremur:

Ingi staðhæfir að „Davíð Oddsson sé sá einstaklingur sem beri einna mesta persónulega og siðferðilega ábyrgð á því að hafa markað farveginn fyrir hrunið með formennsku í Sjálfstæðisflokknum um langt árabil og auk þess taldi rannsóknarnefnd Alþingis að hann hafi einnig gerst sekur um vanrækslu í starfi seðlabankastjóra“, svo vitnað sé beint í það sem Ingi segir í bókinni. Ekki ætla ég að dæma um það hér, en það kom mér alltaf undarlega fyrir sjónir hvernig staðið var að einkavæðingu bankanna árið 2003 og ekki síður sú uppstokkun á eignarhaldi fyrirtækja sem bankarnir tóku að sér í kjölfarið. Ég hef alltaf verið þeirrar skoðunar að þar liggi rót hrunsins sem varð afdrifaríkara á Íslandi en flestum öðrum löndum. Það voru hin eiginlegu hamskipti. Bók Inga er enn eitt ritið sem staðfestir að svo hafi verið, þótt margt vanti upp á að því sé nægilega vel lýst.
Neysluviðmið ríkisins

Fréttin um að ríkisvaldið meti það svo að kostnaður við að fæða hvern einstakling á dag sé 745 krónur hefur vakið mikla kátínu, reyndar gremjublandna hjá sumum. Þetta segir í frumvarpi fjármálaráðherra um virðisaukaskatt og mun vera byggt á gögnum frá Hagst0funni.

Varaþingmaðurinn og húsmóðirin Bryndís Loftsdóttir hefur mótmælt þessu og segir að tölurnar séu fráleitar.

Það er gaman að skoða viðbrögð við þessu á Facebook, þar hefur ýmislegt verið sagt, sumt upplýsandi, annað nokkuð kaldhæðnislegt.

Mér tókst einni og óstuddri að éta og drekka upp matarskammt dagsins fyrir hádegi. En samkvæmt neysluviðmiði Bjarna Ben eigum við ekki að eyða meira en 1488 kr á dag í mat miðað við að við borðum 3 máltiðir á dag. Maðurinn minn fær því ekkert að borða í kvöld nema kannski 99 kr núðlusúpu sem ég þarf að hita upp í rigningarvatni… Ef hann er heppin og ef mér tekst að finna 99 kr. núðlusúpupakka…

Ég fékk mér Shawarma á Mandi í hádeginu. Ég er þar með kominn um 300 kr fram úr því sem kostar að borða á dag, skv. viðmiðunum Hagstofunnar.

Best að svelta sig fram til morguns.

Ein með öllu kostar 380 krónur,ekki vildi ég vera í mat hjá þessum sem reiknar þetta út .

Megrunarkúr í boði stjórnvalda.

Hvað kostar máltíðin í mötuneyti Alþingis?

Sjálfsagt er hægt skrimta á þeim 250 krónum á máltíð, sem stjórnvöld ætla fólki, en mikið er sá lífsstíll víðsfjarri þeim sem boða hann.

Hvar er jarðtengingin? Stök skólamáltíð kostar 530 í skóla barnanna minna.Verð í annaráskrift er 395 kr. máltíðin. Ef ég leyfi mér að splæsa í hádegismat í skólanum eiga 350 kr.að duga til að gefa barni morgunmat, nesti, nónhressingu og kvöldmat. Þetta er svo arfavitlaust að manni fallast bara hendur.

Ef við reiknum með þessari upphæð sem sagt 2980 fyrir 4 manna fjölskyldu á dag og þessi fjölskylda verslar ódýrustu vörurnar og ekkert bruðl í neinu í Bónus þá gæti þetta litið svona út.

Nýmjólk 1,5 líter 193,-

Ca. 1 kg. bananar 249,-

1 Bónusbrauð 249,-

1 Smjörvi 398,-

1 Ostur 1200,-

1 Sparhakkpakki 398.-

1 Spaghetti pakki 175,-

Tómatsósa 248,-

Þetta gera samt 3110 krónur sem er 130 krónum yfir daglegu viðmiði fyrir ALLAR máltíðir dagsins hjá 4 manna fjölskyldu. Þarna er líka alveg á hreinu að hollustan hlýtur að víkja í matseðli því það er ekki til peningur fyrir henni. Ok ostur,smjörvi og brauð dugar í einhverja daga og þá er hægt að kaupa eitthvað grænmeti og ávexti hina dagana. En það sér hver einasta meðalgreind manneskja að þetta er alveg galið viðmið svo milt sé til orða tekið.

Hér á þessari vefsíðu má finna nokkra tilbúna rétti sem kosta ekki meira en 1000 kr. Tilvalið fyrir fjögura manna fjölskyldur sem þurfa að halda sig innan við viðmiðunarmörk ríkisstjórnarinnar.
8. þáttur Vesturfara – Káinn

Í áttunda þætti Vesturfara, sem var sýndur í gærkvöldi, vorum við í Norður-Dakóta. Í þættinum var mikið fjallað um skáldið Káin sem þar bjó. Meðal annars var rætt við Kristínu Hall, en Káinn orti um hana afar fallegt kvæði þegar hún var barn.

Viðar Hreinsson, sem er manna fróðastur um Vestur-Íslendinga, setti þessa færslu um Káin á Facebook eftir þáttinn:

Kona nokkur hellti skömmum yfir KN fyrir það hvernig hann sóaði hæfileikum sínum í drykkju og sagði að hann hefði getað valið úr konum til að kvænast ef hann hefði ekki drukkið svona. Káinn svaraði:

Gamli Bakkus gaf mér smakka,

gæðin bestu, öl og vín,

honum á ég það að þakka,

að þú ert ekki konan mín!

Þáttinn má sjá með því að smella hérna.
Hinir vamblausu

Brandarinn er reyndar stolinn frá Sigurveigu, en það er útlit fyrir að ekki verði neinar vambir í ár, heldur sé slátrið vamblaust.

En reyndar er búið að stofna sérstakan hóp vamblausra.