arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fundir

Ég er stundum spurður að því hvort ég ætli í pólitík. Jú, og í fyrra var mér boðið þingsæti sem telja mátti nokkuð öruggt.

En ég hef alltaf sagt nei – og ein aðalástæðan er sú hvað mér þykir erfitt að sitja á fundum.

Sumt fólk er á fundum alla daga, kannski mörgum sinnum á dag – það eyðir mestum vinnutíma sínum á fundum. Og það þarf líka að vera á fundum utan eðlilegs vinnutíma.

Fundir eiga það yfirleitt sammerkt að þeir eru of langir. Það eru alltaf einhverjir sem taka fundi í gíslingu, tala of lengi, segja almælt tíðindi. Jú, og það er auðvitað til fólk sem er fundafíklar.

Ég hef lengi dáð Ingvar Kamprad, stofnanda IKEA. Mér skilst að í fyrirtæki hans sé reglan sú að fólk skuli standa á fundum og það séu ekki veitingar. Kamprad skilur semsagt gildi þess að stytta fundi. Það gera ekki allir.

Líf stjórnmálamanna fer að miklu leyti fram á fundum. Og ég get eiginlega ekki láð þeim þótt þeir sofni stundum á fundunum.

Ef þeir eru þá ekki bara að hlusta með lokuð augun?
Sterk rök

Kári vildi ekki fara að sofa í gær. Um þetta snerust nokkrar umræður, hann var upptekinn við að lesa stóru Disney matreiðslubókina sem er nýkomin út.

Þegar enn var reynt að koma honum til að fara að hátta sagði hann.

„Þið verðið nú að meta það við mig að ég ætla ekki að láta ykkur fara á elliheimili.“
Að rústa fjárlögum

Fjárlagafrumvarpið er erfitt – það hefur verið vitað lengi að ýmislegt þar yrði þungbært.. Aldrei hefur verið gerður stærri niðurskurður á íslenska ríkinu. Ýmsir þingmenn stjórnarliðisins eru hlaupum út og suður undan fjárlagafrumvarpinu. Mörður Árnason segir að frumvarpið sé prófsteinn á líf ríkisstjórnarinnar. Björn Valur Gíslason álítur að það eigi að halda til streitu þeirri stefnu að hafa sjúkrahúsþjónustu á þéttbýlisstöðum. Hún er mörkuð í fjárlagafrumvarpinu, en hefur reyndar verið í burðarliðnum í heilbrigðisráðuneytinu um nokkurt skeið – frá því á tíma fyrri ríkisstjórna.

En Kristján Þór Júlíusson sem hefur setið í fjárlaganefnd fyrir Sjálfstæðisflokkinn segir:

„Það er enginn meirihlutastuðningur við þær tillögur sem hér liggja fyrir. Fimm af ellefu þingmönnum í fjárlaganefnd Alþingis eru þingmenn Norðausturskjördæmis, stillum saman strengi okkar og rústum fjárlagafrumvarpinu.“

Nú spyrja menn hvort fjárlagafrumvarpið verði banabiti ríkisstjórnarinnar? Sársaukaþol hennar er reyndar mjög hátt. En nú eru það ekki bara þingmenn VG sem kvarta heldur eru þingmenn Samfylkingar líka órólegir.

Flestir virðast þó vera sammála um nauðsyn þess að skera niður – það er bara spurning um hvar á að klípa?
Kínverjar í Grikklandi

Kinverjar eru mættir til Grikklands og farnir að skrifa upp á alls kyns fjárfestingarsamninga.

Þetta er túlkun skopmyndahöfundarins Ammers.
Nú má ekki þegja

Það spyrst ekkert til friðarverðlaunahafans Liu Xiaobo, ekki er vitað hvort hann veit að hann hefur fengið Nóbelsverðlaunin, og nú er kona hans horfin líka.

Þetta sýnir best dapurt ástand mannréttinda í Kína.

En nú er kjörið tækifæri fyrir forseta Íslands að láta rödd sína heyrast – því ekki þykir honum það leiðinlegt. Hann er tíður gestur í Kína og þekkir þar mjög háttsetta menn.

Fáir eru í betri aðstöðu en hann að mótmæla meðferðinni á Liu og hvetja til þess að hann verði látinn laus.
Þetta á ekki að vera svona

Jenný Anna birtir þessa mynd af fólki sem stendur í röð og bíður eftir aðstoð hjá Fjölskylduhjálpinni.

Jenný kann að koma orði fyrir sig og bölvar stjórnvöldum og útrásarvíkingum og þeim sem keyrðu íslenska hagkerfið í kaf.

Ég ætla að bæta einu við:

Hvers konar samfélag er það sem lætur fólk sem er í nauðum statt standa í langri biðröð, norpa úti í öllum veðrum. Og það fyrir allra augum, fyrir suma er það niðurlæging að leita hjálpar.

Það hlýtur að vera hægt að gera þetta á siðaðri hátt. Eða er ekki til nóg af lausu húsnæði í bænum?

Ég sé að myndin er upprunalega úr DV – ég vona þeir fyrirgefi mér að nota hana.
Ólafur: Skattgreiðendur borguðu

Ólafur Arnarson skrifar um dvöl Davíðs Oddssonar á einu fínasta hóteli í heimi og segist hafa fengið upplýsingar um að íslenska ríkið hafi borgað, þvert á það sem hefur verið haldið fram.
Umbrot á blaðamarkaði

Samkeppni á blaðamarkaði harðnar til muna við útgáfu Fréttatímans.

Blaðið hefur nú komið út tvívegis, það er reyndar furðu líkt Fréttablaðinu, enda starfar við blaðið fólk sem mestanpart kemur þaðan.

Ég hef aldrei verið mjög trúaður á fyrirbærið fríblöð. Hef reyndar aldrei á ævinni séð fríblað sem telja má verulega gott. Skýringin liggur í tvennu: Annars vegar að aðalmarkhópur fríblaða eru í raun auglýsendur. Og svo í hinu að fríblöð eiga helst ekki að stuða neinn – svipmót þeirra er því oft frekar slappt.

Eigendur Fréttablaðsins bregðast ókvæða við útgáfunni að því er manni skilst. Þeir vilja ekki sjá að baki krónu í auglýsingatekjur. Hafa að sögn haft samband við ýmsa auglýsendur og hótað að þeir missi afslætti ef þeir auglýsi í Fréttatímanum.

Það eru ólíðandi vinnubrögð.

Að því sögðu sýnist manni að Fréttatímin taki ekki síður auglýsingar frá Morgunblaðinu en Fréttablaðinu. Fyrirtæki eins og Nóatúnsbúðirnar sem hafa auglýst mikið í Mogganum auglýsa nú í Fréttatímanum. Það er skiljanlegt. Blaðið er borið í hvert hús á höfuðborgarsvæðinu – eða það er stefnan – meðan lesendahópur Moggans minnkar stöðugt og verður aldraðri. Í raun er lítill tilgangur í að auglýsa í Morgunblaðinu nema maður ætli að ná í mjög þröngan markhóp eða vilji beinlínis styrkja útgáfuna.

Morgunblaðsmenn hafa kvartað undan því að auglýsingar frá Högum birtist ekki í blaðinu. En á móti kemur að auglýsingar frá sýslumönnum og opinberum stofnunum birtast í Mogganum, rétt eins og það sé ennþá útbreiddasti fjölmiðill landsins.

Í þessari baráttu hefur DV nokkra sérstöðu. Blaðið byggir að mjög litlu leyti á auglýsingatekjum, á móti hefur því tekist að fjölga áskrifendum. Það er sjálfstæðasti og krítískasti prentfjölmiðillinn á Íslandi – og í raun sá mikilvægasti.
Brynjar vill réttarhöldin heim

Það er svosem ekki furða að lögmaðurinn Brynjar Níelsson vilji láta færa réttarhöldin yfir Glitnismönnum heim til Íslands.

Í Baugsmálinu tókst sakborningunum að terrorísera dómskerfið með því að beita valdi sínu. Þeir höfðu á snærum sínum sveitir lögfræðinga sem höfðu úr miklu meiri fjármunum að spila en rannsóknaraðilarnir – það var haldið uppi linnulausum árásum á þá og dómstólarnir voru truflaðir í sífellu með alls kyns lagatækni.

Menn voru líka bláeygir hér. Ákærur saksóknarans voru klaufalegar, dómarar virðast ekki alveg hafa skilið málið. Málalokin voru svo nokkuð furðuleg, Það endaði með því að Tryggvi Jónsson, Jón Ásgeir Jóhannesson og Jón Gerald Sullenberger fengu skilorðsbundna dóma.

Málið var flopp, það verður að segjast eins og er. Og með þessu má segja að stjórnendum fyrirtækja hafi verið gefið grænt ljós á að blóðmjólka þau í eigin þágu.
Lennondagurinn

Það er stóri Lennondagurinn í dag eins og Dr. Gunni kallar það. Hann hefði orðið sjötugur í dag.

Þetta er ágætt lag í tilefni dagsins. Kannski ekki besta Bítlalagið, en það hitti mjög vel inn í tíðarandann og þeir eru ansi svalir þarna fjórmenningarnir.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=CzCjGgrewYY]

Hér er svo annað sem er eiginlega uppáhalds Lennonlagið mitt þessa stundina. Sexy Sadie. Myndefnið er reyndar dálítið skrítið, það er frá höfuðstöðvum Maharishi Mahesh í Rishikesh á Indlandi þar sem Bítlarnir dvöldu 1968. Sagt er að lagið fjalli um Maharishi.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=bYck2B_0-DI]
Ill meðferð á dýrum

Ég skrifaði litla grein hérna á vefinn um daginn þar sem ég minntist á illa meðferð á dýrum í iiðnvæddum sláturhúsum. Fólk gerir sér líklega fæst grein fyrir þvi hvers konar starfsemi fer fram í slíkum húsum – eða verksmiðjum – en það má nálgast ýmislegt efni um þetta í kvikmyndum, bókum og á netinu. Það er ekki síst kjúklingarækt sem er hrollvekjandi.

Og reyndar fleira.

Guardian birtir þetta myndband í gær. Það sýnir hroðalega meðferð á svínum í sláturhúsum í Bretlandi. Myndirnar eru kannski ekki fyrir viðkvæma.
Þorsteinn Pálsson og miðjan í stjórnmálum

Þorsteinn Pálsson, fyrrverandi forsætisráðherra og formaður Sjálfstæðisflokksins, flutti ræðu á fundi hjá Félagi atvinnurekenda 6. október. Þorsteinn boðar það sem hann kallar Hófsemdarstefnu – og vill að þungamiðja stjórnmálanna færist inn á miðjuna. Ræðan er athyglisverð, en það er spurning hvort menn verði ekki að segja B fyrst þeir eru búnir að segja A. Er mönnum eins og Þorsteini vært lengur í Sjálfstæðisflokki sem þeir telja að sé á valdi öfga? Hvað til dæmis ef boðað yrði til kosninga í vetur – myndi Þorsteinn þá styðja sinn gamla flokk?

Þorsteinn segir í ræðunni:

„Sósíalistar í Vinstri grænum ásamt meirihluta Sjálfstæðisflokksins eru nú Þrándur í Götu frekara samstarfs Íslands við Evrópuþjóðirnar. Þar með er útilokað að íslensk heimili og íslenskt atvinnulíf geti reist nýja framtíð á stöðugri mynt.

Grundvallarágreiningur er hins vegar á milli Sjálfstæðisflokksins og sósíalista í Vinstri grænu um skattamál, orkunýtingu og fiskveiðistefnu. Þessir flokkar geta því ekki unnið saman þó að þeir eigi samleið í Evrópumálum og peningamálum.

Evrópumálin útiloka samstarf Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar þótt ágreiningur á öðrum sviðum sé brúanlegur.

Komi til þess að Samfylkingin króist af í Evrópumálunum er líklegt að hún gefi þau fremur eftir gagnvart samstarfsflokknum í núverandi ríkisstjórn en Sjálfstæðisflokknum.

Ólíklegt er að Samfylkingin myndi í því falli kjósa að standa utan stjórnar. Þó er ekki unnt að útiloka það.

Þetta er einföld mynd af þeirri óleysanlegu málefnakreppu á vettvangi stjórnmálanna sem veldur stöðnun efnahagslífsins og upplausn í samfélaginu.

Eigi þessi staða að breytast þarf þingmönnum á miðju og hægri væng stjórnmálanna sem styðja frekari Evrópusamvinnu að fjölga til muna. Ella verður málefnakreppan viðvarandi.

Telja verður líklegt að einhvers konar þróun af þessu tagi muni eiga sér stað. Annað væri merki um varanlega grundvallarbreytingu á viðhorfi fólks á miðju og hægri væng stjórnmálanna.

Smám saman mun koma í ljós að pólitískir og efnahagslegir hagsmunir kalla á að slíkt hugmyndafræðilegt jafnvægi verði á ný að veruleika í íslenskum stjórnmálum.“
Verðugur verðlaunahafi

Friðarverðlaunahafi Nóbels, Liu Xiaobo, er í fangelsi og veit sennilega ekki af því að hann hefur fengið verðlaunin. Liu er afar verðugur verðlaunahafi. Hann afplánar nú ellefu ára fangelsisdóm.

Ætli honum verði sleppt lausum til að taka við verðlaununum?

Liu er meðal annars frægur fyrir að vera einn af hvatamönnum svokallaðrar Stefnuskrár 08, en það er plagg sem var undirritað af 303 menntamönnum og mannréttindabaráttufólki.

Þar eru settar fram kröfur um endurbætur í lýðræðisátt, meðal annars um sjálfstæða dómstóla, aðgreiningu valds, tjáningar- og félagafrelsi, umhverfisvernd og mannréttindi.

Kínverska stjórnin hefur ofsótt marga sem skrifuðu undir Stefnuskrá 08, algjört bann hefur verið við að fjalla um hana í kínverskum fjölmiðlum og einnig hafa stjórnvöld reynt að þurrka út öll merki um hana á internetinu.

Í þessari vídeófrétt Guardian er sagt frá Liu Xiaobo og þessu merka plaggi sem margir telja að marki tímamót í mannréttindabaráttu í Kína.
Deilt um niðurskurð

Það er dálítill vandi í umræðu á Íslandi hversu margir eru æpandi.

Nú erum við að ganga í gegnum fjárlög sem hefur verið vitað lengi að yrðu þau erfiðustu sem um getur. Það verður deilt um margt í þessum fjárlögum. Fyrirfram töldu margir að þau yrðu erfiðasta verkefni ríkisstjórnarinnar.

Nú er til dæmis rifist um stjúkrastofnanir úti á landi.

Fólk á stöðum þar sem þessi niðurskurður kemur sér illa rís upp – kannski eðlilega. Um leið myndast ógurlegur þrýstingur á stjórnmálamenn, ekki síst þá sem sitja í fjárlaganefnd. Þess má geta að í fjárlaganefnd eru einungis tveir þingmenn frá höfuðborgarsvæðinu.

Þetta er vond umræða. Það verður að kynna kosti og galla þessa á þessum tíma samdráttar og niðurskurðar. Stjórnmálamönnum og fjölmiðlum ber skylda til þess að hafa umræðuna á vitrænum nótum.

Það eru vitaskuld margir kostir við að hafa heilbrigðisþjónustu í héraði, sem næst notendunum. En á móti kemur að samgöngur eru miklu betri en áður – og auðveldara að koma fólki á spítala á þéttbýlisstöðum. En á hinn bóginn eiga allir rétt á góðri heilsugæslu – til þess borgum við skatta – hvaða kröfur eigum við að gera til hennar?

Og svo má spyrja í framhaldi af þessu hvaða vit sé í að byggja stórt svokallað hátæknisjúkrahús í Reykjavík þegar verið er að skera alls staðar niður í heilbrigðisþjónustunni – læknar fara úr landi í leit að betri kjörum og lyfjaverð hækkar?
Listin og virðisaukinn

Listamenn og peningar – það er vandræðalegt efni.

Van Gogh seldi aldrei mynd – og dó geðsjúkur og snauður.

Mozart átti í ægilegu skuldabasli.

En Haydn til dæmis vann alltaf hjá Ezterhazy greifunum, hafði það sennilega nokkuð gott – en það hefur kannski ekki alltaf verið jafn gaman að semja tækifærisverk fyrir aðalinn.

Bach var ekki ríkur, en hann átti tuttugu börn.

Halldór Laxness virðist hafa verið dálítið kræfur í því þegar hann var ungur að fá lánaða peninga og gleyma að borga aftur. En hann var líka sviptur listamannalaunum.

Guðbergur Bergsson er eins og ritmunkur – maður horfir á Guðberg og finnst eins og maður sé að sjá nægjusamasta mann í heimi. Ég kíkti einu sinni inn í ískáp hjá Guðbergi. Hann var tómur.

Góð list er annars ekki metin í peningum. Við vitum heldur ekki hvenær og hvar góð list verður til. Sumt sem er hampað á eftir að reynast lítilsvirði – annað nýtur sannmælis í fyllingu tímans.

Í gamla daga var listin borguð að kóngum, greifum og kirkjunni. Svo rann upp tími borgarastéttarinnar og listamenn fengu fé frá auðugu fólki. Í Bandaríkjunum er það enn svo að nokkru leyti – ríkt fólk styrkir listastofnanir, það þykir fínt. Í Sovétríkjunum voru listamenn forréttindafólk sem nutu fríðinda – þ.e.a.s. þeir sem voru ekki drepnir eða sendir í gúlagið.

Stuðningur við ákveðnar greinar lista er almennur í Evrópu núorðið. Við leikhús, óperu, söfn, kvikmyndagerð að einhverju leyti – og svo eru ritlistarstyrkir. Það koma út um 700 bækur á Íslandi á ári. Í kringum þetta er mikil starfsemi, útgáfufyrirtæki, hönnun, prentun, auglýsingagerð, bóksala, bókasöfn – rithöfundurinn fær í raun ekki svo mikið af virðisaukanum.

En á okkar tímum finnst okkur mikilvægt að listamenn séu sjálfstæðir, ekki ofurseldir yfirvaldi sem skammtar þeim lífsafkomuna. Hið frekar ópersónulega styrkjakerfi virkar í raun ágætlega – andstætt til dæmis heiðurslaunum Alþingis þar sem pólitíkusar hafa bein afskipti.

Halldór Laxness fjallar um sjálfstæði listamanna á einstakan hátt í Gerplu – skáld sem yrkja kvæði um kónga sem eru kannski ekkert sérstaklega verðir þess.

W.H. Auden kemur inn á þetta í kvæði sem nefnist The Cave of Making og er augljóslega innblásið af kynnum Audens af norrænum bókmenntum:

Who would, for preference,

be a bard in an oral culture,

obliged at drunken feasts to improvise a eulogy

of some beefy illiterate burner,

giver of rings, or depend for bread on the moods of a

Baroque Prince, expected,

like his dwarf, to amuse? After all, its rather a privilege

amid the affluent traffic

to serve this unpopular art which cannot be turned into

background noise for study

or hung as a status trophy by rising executives,

cannot be „done“ like Venice

or abridged like Tolstoy, but stubbornly still insists upon

being read or ignored: our handful

of clients at least can rune.
Ljóð Kristínar

Margir hafa haft samband við mig vegna umfjöllunar Kristínu Jónsdóttur skáldkonu í Hlíð í Lóni sem birtist í Kiljunni í gær.

Ég var sjálfur fjarskalega sáttur við þetta efni. Við vorum í hinni fögru Lónssveit – sem mér hefur alltaf fundist ævintýralegur staður – í fögru veðri síðsumars.

Ljóðabók Kristínar, Bréf til næturinnar, kom út í fyrra. Það var svosem ekki hávaðanum fyrir að fara vegna útgáfunnar – útgefandinn eru ljóðaunnendur á Austurlandi – en bókin spurðist vel út og ég veit að nú er hún eftirsótt.

Mér heyrist að margir vilji kaupa bókina og vona að þeir geti náð í eintak.
Baggalútur: Listamaður fær sér vinnu

Sjá hér á snilldarvefnum Baggalúti.
Undirmáls

Lesandi síðunnar sendi þennan pistil.

- - -

Með því að fylgjast með umræðum undanfarin ár, t.d. í Silfrinu, má með tímanum gera sér grein fyrir heildarmyndinni af þeim vanda sem felst í því að vera Íslendingur. Fyrir það er aðeins hægt að skammast sín þessa dagana.

Ýmsir hafa bent á undarleg einkenni þessa þjóðflokks og hafa því til stuðnings birt áratugagömul skrif Halldórs Laxness um að „Íslendinga setji hljóða þegar kemur að kjarna máls, stunda orðhengilshátt, deila um tittlingaskít og telja að þau lög ein gildi sem sýkna þá af öllum glæpum“.

Í Silfrinu síðastliðinn sunnudag kom fram einstaklega góð yfirsýn Einars Steingrímssonar á einkennum hópamyndunar í íslensku samfélagi þar sem undirmálsfólk nær oftast að hafa þá sem meiri verðleikum eru gæddir undir. Þetta gegnsýrir alla hefðbundna hérlenda stjórnmálaflokka og náði t.d. hámarki í Sjálfstæðisflokknum á nú síðustu áratugum. Samsetning Alþingis Íslendinga er svo afurðin af þessum ófögnuði. Því er eðlileg krafa að þar verði hreinsað alveg út.

Íslendingar hafa ætíð verið sjálfum sér og sínum verstir. Þeir þurfa ekki að leita að óvinum annars staðar. Í þessum efnum er rétt að minnast þátta um þjóð í hlekkjum hugarfarsins sem sýndir voru í sjónvarpi 1993. Hér varð allt vitlaust þegar þættirnir afhjúpuðu þrælahald sem Íslendingar stunduðu og nefndist vistarband. Gott væri því að endursýna þættina hið fyrsta.

Árátta „undirmáls“ Íslendinga til að stunda þrælahald á samborgurum sínum er enn inngróin í stóran hluta starfsemi þjóðfélagsins. Áráttan birtist okkur m.a. í formi okurs á öllu vöruverði í skjóli ónýts gjaldmiðils, klíkumyndunar, okurvaxta, verð- og gengistrygginga á lánum sem yfirframboð var af áður en fjármálakerfi landsins hrundi. Niðurstaðan er svo sú að unga fólkið okkar, fólkið sem tekur við og elur börnin, afkomendurna, er orðið að þrælum okrara og nokkurra fjölskyldna sem hirt hafa eignir þjóðarinnar. Við erum að tala um nútímaform á þrælahaldi. Vistarband undir nýjum formerkjum. Krónan virkar vel til að loka liðið inni.

Íslendingar eru hver öðrum verstir. En ömurlegra er að sjá hvernig þeir huga að börnum sínum og framtíð þeirra. Sem dæmi er í sumum grunn- og leikskólum börnununum boðið upp á óætt útboðssull sem fullorðnir leggja sér ekki til munns. Hver rannsóknin á fætur annarri sýnir að menntun er hér lakari en í nágrannalöndunum. Svokallaðir háskólar eru verstir. Að skólagöngu lokinni er ekkert vit í að festa ráð sitt, stofna heimili eða eignast börn. Slíkt er, í flestum tilfellum, ávísun á langvarandi þrældóm og erfiðleika. Ef ráða á börnunum heilt þá er það að koma sér fyrir í öðrum löndum.
Skáldkona í Lóni, kínversk spekimál og uppáhaldsbækur Þórarins

Í Kiljunni í kvöld förum við austur í Lónssveit og hittum skáldkonuna Kristínu Jónsdóttur. Hún býr í Hlíð í Lóni, en gaf í fyrra út ljóðabókina Bréf til næturinnar, sem inniheldur einstaklega falleg og vel ort kvæði sem flest fjalla um ástina í einni eða annarri mynd. Myndirnar sem Jón Páll Pálsson kvikmyndatökumaður tók fyrir austan síðsumars eru algjör dásemd.

Við fjöllum um nýja þýðingu því fræga verki sem á íslensku hefur heitið Bókin um veginn. Ragnar Baldursson hefur nú íslenskað ritið eftir kínverskum textum, en fyrri þýðingar eru allar gerðar úr öðrum tungumálum. Bókin kemur senn út í flokki Lærdómsrita Bókmenntafélagsins, í tvítyngdri útgáfu, og nefnist Ferlið og dyggðin. Bókin er með formála og útskýringum eftir Ragnar.

Við heimsækjum Þórarin Eldjárn í þeim hluta þáttarins sem nefnist Úr bókahillunni. Þórarinn sýnir okkur nokkrar bækur sem hann hefur dálæti á.

Illugi Jökulsson og Þorgerður E. Sigurðardóttir ræða um skáldsögurnar Arsenikturninn eftir Anne B. Ragde og Sögu eftirlifenda eftir Emil Hjörvar Petersen, en einnig spjöllum við um hverjir séu líklegir til að hljóta Nóbelsverðlaun í bókmenntum sem verða veitt á fimmtudag.

En Bragi talar um Jón Dúason.
Listin er löng, lífið stutt

Líklega eru engir í þessu samfélagi sem hafa meiri meðgjöf en kvótahafar. Þeim eru beinlínis gefin afnot af fiskveiðiauðlindinni sem aðrir landsmenn njóta ekki. Þeir hafa líka getað verslað með hana að vild og veðsett. Ef einhverjir eru styrkþegar samfélagsins þá eru það kvótamenn.

Einn helsti talsmaður kvótahafa á Alþingi er Ásbjörn Óttarson. Það komst upp fyrr á þessu ári að hann hefði greitt sér mikinn arð úr fyrirtæki sem var algjörlega á hausnum. Þá var spurt hvort Ásbjörn myndi segja af sér þingmennsku.

En hann þolir ekki menningu.

Hann er nánast eins og Hermann Göring sem sagði: „Þegar ég heyri orðið menningu dreg ég fram skambyssuna.“

En Ásbjörn vill láta afnema alla styrki til listiðkunnar og spyr hvort listamenn geti ekki fengið sér vinnu eins og annað fólk.

Listin er nú samt eitt af því fáa sem virðist standa almennilega af sér kreppuna á Íslandi. Nýskeð fékk íslenski leikhópurinn Vesturport evrópsku leiklistarverðlaunin. Hér er að hefjast eftir nokkra daga hin frábæra tónlistarhátíð Iceland Airwaves sem dregur mikinn fjölda útlendinga til landsins.. Það er verið að þýða 80 íslenskar bækur á þýsku, þær verða í brennidepli á bókamessunni miklu í Frankfurt sem er heimsviðburður. Á Íslandi er blómlegasta bókaútgáfa í heimi miðað við fólksfjölda. Gestir í leikhús árið 2009 voru hátt í hálf milljón. Tónlistarlífið blómstrar, undirstaðan undir því eru tónlistarskólar sem starfa um allt land. Framlag svokallaðra skapandi greina til íslenska hagkerfisins er mjög mikið – þótt gildi menningar eigi ekki endilega að mæla í peningum.

Um tónlistarhúsið má vissulega deila. En í raun er það miklu frekar birtingarmynd útrásartímans og hugmynda hans en listalífsins hér í landi.

Á latínu segir að lífið sé stutt en listin sé löng. Ars longa, vita brevis.

Það er merkilegt, og því tekur maður eftir þegar maður sér um bókmenntaþátt, hvað minning listamanna og skálda lifir, ólíkt til dæmis pólitíkusa (eða fjölmiðlamanna) sem flestir gleymast voða fljótt.
Togstreita milli banka og ríkisstjórnar

Það er togastreita milli bankanna og ríkisstjórnarinnar um hvernig eigi að taka á skuldamálum heimilanna. Ríkisstjórnin bendir á bankana og bankarnir benda á ríkisstjórnina. Í raun er þetta sorglegt, bankarnir voru komnir á hnén, en svo var ákveðið að endurreisa þá í nánast óbreyttri mynd. Það er að koma á daginn að þetta voru mikil mistök.

Þessi togstreita tekur á sig ýmsar myndir. Pressan er í dag með miklar innanhúsupplýsingar úr Arionbanka um hvernig hann hafi ætlað nánast að bjarga skuldurum þessa lands upp úr feninu – en Jóhanna Sig hafi ekki haft áhuga

Lesandi síðunnar sendi eftirfarandi nótu vegna þessa:

„Þessi frétt á augsýnilega að fegra Arionbanka í debatti þessara daga.

Ekki kann ég nú utanað hvaða eignar- og samskiptatengsl eru á milli VÍS, eins aðaleiganda Pressunnar, og Arion. En náin eru þau tengslin, VÍS býður viðskiptavinum sínum vildarkjör ef þeir eru hjá Arionbanka og Arionbanki býður sínum kúnnum að tryggja hjá VÍS. Þetta má auðvitað rekja lengr aftur í tímann, þegar einn banki og eitt tryggingafélag rugluðu saman reitum sínum – og þannig er þetta reyndar ennþá.
Það var ekki beðið um fundarhöld

Manni heyrist að fundur ríkisstjórnar og foringja stjórnarandstöðu í gær hafi skilað engu. Við því var að búast. Þetta fólk hefur hist margoft áður og ekkert komið út úr því.

Maður veltir því samt fyrir sér hvort Jóhanna hafi misskilið skilaboðin frá mótmælendum. Þeir voru ekki að biðja um fundi milli stjórnar og stjórnarandstöðu. Held reyndar að þeir kæri sig flestir kollótta um slíkt fundarhald.

Heldur að ríkisstjórnin grípi til einhverra aðgerða – helst ekki seinna en nú í vikunni.

Í svona ástandi gæti stjórnandstaðan reyndar séð sér leik á borði og skákað ríkisstjórninni með því að leggja fram frumvarp um hvernig eigi að takast á við skuldavanda heimilanna – og þá eitthvað sem skiptir máli.