arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Steingrímur og ævisagan

Steingrímur Hermannsson verður jarðsettur í dag.

Það er einn kostur við stjórnmálaferil hans sem er vert að geta.

Steingrímur var afskaplega passasamur að varðveita gögn og heimildir.

Þetta gerði Degi B. Eggertssyni kleift að skrifa ævisögu hans í þremur bindum sem komu út á árunum 1998-2000.

Auðvitað er þetta hin opinbera ævisaga, skrifuð með velþóknun Steingríms, en hún er ítarleg og vönduð og að flestu leyti til fyrirmyndar.
Sjálftaka

Það verður ekki annað sagt en að stjórnmálaflokkarnir hafi komið sér vel fyrir í borginni. Nú eru ekki bara borgarfulltrúar á launum, og þiggja líka laun fyrir að sitja í nefndum, heldur fá varaborgarfulltrúar sporslur líka. Það sem lengi taldist vera aukastarf er nú full tæm djobb.

Og þess utan upplýsir Fréttablaðið í dag um háar greiðslur til stjórnmálaflokkanna í borginni. 130 milljónir síðan 2007. Segir að þetta sé gert samkvæmt heimildum í lögum frá 2006 um fjármál stjórnmálasamtaka.

Það ár voru leiddar í lög takmarkanir á því hvað flokkar gætu fengið í styrki frá fyrirtækjum – frægt er hversu gráðugir flokkarnir urðu í styrkfé stuttu áður en lögin tóku gildi.

En líklega hefur fæsta grunað að borgin væri líka að veita háum fjárhæðum í stjórnmálaflokkana.
Landbúnaðurinn og styrkirnir

Haraldur Benediktsson, formaður Bændasamtakanna, segir að stuðningur við finnskan heimskautalandbúnað sé allur á kostnað skattgreiðenda þar í landi.

Jú, en.

Hverjir bera kostnaðinn af hinu ótrúlega óhagkvæma íslenska landbúnaðarkerfi sem hér á landi eru 61 prósent af brúttótekjum greinarinnar.

Nema skattgreiðendur á Íslandi?

Línurit, byggt á tölum frá OECD.
Endurgerð á frábærum sjónvarpsþáttum

Ég hef ekki séð þess getið hér í fjölmiðlum en kvikmyndin Edge of Darkness sem nú er sýnd í bíó er gerð eftir frægum breskum sakamálaþáttum með sama nafni. Þeir fjölluðu um lögreglumann sem fer að rannsaka innbrot í kjarnorkuver eftir að dóttir hans deyr með vofveiflegum hætti.

Þessi þættir þóttu setja alveg ný viðmið á sínum tíma, en þeir voru gerðir 1985, hafa oft verið nefndir sem eitthvert besta sjónvarpsefni sem hefur verið gert. Á vefnum Internet Movie Database fá þeir 9 í einkunn.

Þetta voru hápólitískir þættir, fjölluðu um leyndarhyggjuna og valdhrokann sem einkenndu Bretland á tíma Thatchers.

Aðalleikararnir voru Bob Peck, Joe Don Baker og Johanna Whalley, tónlistin var samin af Eric Clapton, en í bíómyndinni eru það Mel Gibson sem leikur lögreglumanninn Craven og Ray Winstone sem leikur Jedburgh, hinn dularfulla aðstoðarmann hans.

Mel Gibson og Bob Peck í hlutverki lögreglumannsins Cravens – með 25 ára millibili.
Kommúnistagrýlunni veifað

Núorðið þykir frekar ljótt að dylgja um að menn séu nasistar eða kommúnistar.

Það er sagt að þegar umræðan er komin á það stig sé best að hætta henni, þá sé hún ekki lengur marktæk.

Hér er talað um að það sé kommúnismi að vilja endurskipuleggja úthlutun á fiskveiðiheimildum við Íslandsstrendur – sem mundi fela í sér að leiðrétta þann gjörning þegar fámennum hópi var afhent auðlindin án endurgjalds. Telur sig nú eiga hana, þrátt fyrir að annað standi í lögum.

Við skulum vona að þetta gefi ekki tóninn fyrir þessa umræðuna um fiskveiðistjórnunina, þótt maður búist reyndar við því versta.
Þeir sem SPRON hafði velþóknun á

Andrés Jónsson skrifar um Spron og stofnfjáreigendur og fjaðrafok sem varð þegar Ungir jafnaðarmenn gagnrýndu klíkuskapinn í kringum þetta.
Spilavíti

Fjárhættuspil eru allt í kringum okkur. Háskóli Íslands rekur spilakassa sem velta háum fjárhæðum. Það er hægt að spila fjárhættuspil á netinu – og í fjölmiðlum á netinu er að finna auglýsingar um vefi þar sem er boðið upp á slíka iðju. Efnisveitur símafyrirtækjanna dreifa sjónvarpsstöðum þar sem er spilaður póker upp á peninga inn í stofur landsmanna. Víða um bæinn kemur fólk saman og spilar fjárhættuspil. Sumt af þessu er löglegt, annað ekki. Lögreglan gengur samt ekki hart fram í því að stöðva fjárhættuspil.

Þannig að það ríkir nokkur tvískinnungur í þessum málum. Það er svo spurning hvort það yrðu biðraðir ef leyft yrði að spila upp á peninga á hóteli í Reykjavík. Ég er ekki viss.
Skrítinn reikningur

Alþingi fær erlenda lögmannsstofu til að vinna álit um Icesave. Eins og áður hefur komið fram er þetta ekki nema miðlungsgóð lögmannsstofa.

Svo berst fáránlega hár reikningur, upp á 25 milljónir.

Og stærsti hlutinn á að fara í að borga íslenskum lögmanni sem áður starfaði fyrir Björgólf Thor. Samkvæmt þessu virðist hann hafa unnið mestu vinnuna sem undirverktaki.
Það var einfaldlega logið

Hér er frásögn hins víðlesna dagblaðs De Volkskrant af yfirheyrslu rannsóknarnefndar yfir Nout Wellink, seðlabankastjóra Hollands. Greinin birtist 5. febrúar.

Svo hljómar hluti hennar í íslenskri þýðingu:

“Traust” er í teóríunni sá grunnur sem eftirlitsstofnanir evrópsku fjármálamarkaðanna byggja samstarf sitt á. Banki heyrir undir eftirlit í því landi þar sem höfuðstöðvar hans eru, og sá eftirlitsaðili miðlar upplýsingunum til þeirra landa þar sem bankinn er með starfsemi.

Nout Wellink, forseti Hollandsbanka (DNB), greindi rannsóknarnefnd De Witt á fimmtudaginn í stórum dráttum frá því hvernig samstarfinu við Ísland var háttar. Það var síðsumars 2008 og lánsfjárkreppan fór að taka á sig mjög alvarlega mynd. Ísland var augljóst fórnarlamb kreppunnar; eyþjóðin starfrækti risavaxinn fjármálaiðnað með íbúafjölda sem taldi 300 þúsund sálir.

Wellink spurði íslenska starfsbróður sinn hvernig staða íslensku bankanna og íslenska fjármálakerfisins væri. Áhyggjur hollenska eftirlitsaðilans voru þungar því þá hafði íslenski Icesafe bankinn náð til sín mörg hundruð miljónum af sparifé í Hollandi. “Hann byrjaði heillanga ræðu um möguleika íslensks efnahagslífs þegar til lengri tíma væri litið, um uppsprettur, hveri, fisk og ég veit ekki hvað meir. Og það hversu vel bankarnir stæðu,” sagði Wellink.

Þetta var þann 3ja september. Tæpri viku seinna sagði Íslendingurinn við Wellink að hann hafði þegar fyrir sex mánuðum síðan varað við valtri fjárhagslegri stöðu íslenska bankakerfisins. “Ég vonaði lengi að hann hafi einfaldlega ekki gert sér grein fyrir því”, sagði Wellink fyrir rannsóknarnefndinni. “En þá hugsaði ég með sjálfum mér: það var einfaldlega logið að okkur.”
Klár kona

Hér á þessu bloggi er skrifað um tyrkneska vinkonu mína, Gozde Avci, sem var á leið til Haiti þegar jarðskjálftinn reið yfir. Hún ákvað að fara samt og er nú að leggja hjálparstarfinu þar lið. Í greininni segir hvernig hún minnist vina sinna, en þeirra hefur áður verið getið hér á síðunni.

En maður er stoltur að þekkja fólk eins og Gozde eftir að lesa þetta.
Ofmetin skáldverk

Hér er vefur þar sem eru nefndar tíu ofmetnustu bækur allra tíma. Þetta er ágætur samkvæmisleikur. Sjónarhornið er reyndar mjög engilsaxneskt. Hér eru nefndir höfundar eins og Jane Austen, Don de Lillo, Ayn Rand og Tolkien.

Það væri gaman að heyra hvort lesendur hafi einhverjar skoðanir á ofmetnum bókum, helst með smá rökstuðningi, takk.
Robert Wade í Silfrinu

Robert Wade, prófessor við London School of Economics, verður gestur í Silfri Egils í dag. Wade var meðal þeirra fyrstu sem vöruðu við hættumerkjum í íslenska hagkerfinu og hann heldur áfram að fylgjast með íslenskum málefnum. Wade kemur meðal annars fram í myndinni Maybe I Should Have? en hún fer almennar sýningar í kvikmyndahúsum á morgun.

Af öðrum gestum má nefna Kristrúnu Heimisdóttur, Vilhjálm Bjarnason, Gísla Martein Baldursson og Gauta Sigþórsson.
Hrikalega lélegt skipulag

Ég á eiginlega ekki orð yfir Nauthólsvík og Vatnsmýri.

Í Nauthólsvíkinni er risin stórbygging Háskólans í Reykjavík með endalausum bílastæðum sem teygja sig niður að sjó og upp í Öskjuhlíð.

Bragð er að þá barnið finnur. Drengurinn Kári spurði: „Hvað er þessi bygging að gera hérna? Ég vil hafa skóg!“

Í Vatnsmýri fjölgar stanslaust bílagötunum, svæðið er gjörsamlega sundurskorið af akvegum. Nú hefur bæst við gatan Hlíðarfótur. Maður veltir því fyrir sér hvort þeir sem bera ábyrgð á þessu skipulagi séu með réttu ráði.

Ég fór þarna um í dag með fjölskyldunni, á reiðhjólum. Það er einstaklega þunglyndislegt að þurfa að skrölta yfir allar þessar stóru bílagötur til þess eins að komast úr Þingholtunum og út í Nauthólsvík.
Engin krafa um endurnýjun

Sé einhver krafa um endurnýjun í íslenskum stjórnmálum, þá birtist hún sannarlega ekki í prófkjöru fyrir sveitarstjórnarkosningarnar í vor.

Sama fólkið raðar sér hvarvetna á lista. Það þykja stórtíðindi ef nýliði kemst í þriðja sæti.
Stjórnmálamenn þurfa frí

Stjórnmálamenn þurfa oftar frí, ekki sjaldnar.

Ef þeir fara ekki í frí lokast þeir inni, festast með nefið í viðfangsefnum dagsins.

Við þurfum stjórnmálamenn sem fara í frí, ferðast í útlöndum, hafa tíma til að lesa bækur, hitta fólk – en sitja ekki bara eilíflega lokaðir inni á fundum eða innan um skjalabunka.

Það er ekki svo langt síðan að þingmennska taldist varla vera fúll tæm djobb. Þá voru þrír ráðherrar. Nú eru ráðherrarnir tólf – og meira að segja varaborgarfulltrúar í Reykjavík teljast nánast vera í fullu starfi
Norræna stórríkið

Það verður að segjast eins og er: Þær eru dálítið flottar þessar hugmyndir um norræna stórríkið.

Ég hef svosem ekki kynnt mér hvers konar hópur það er sem setur þetta fram eða hvort það fólk er í sæmilegu lagi.

En norrænt ríki þar sem byggt er á lýðræði, mannréttindum, tjáningarfrelsi, velferð og jafnrétti, það hljómar nokkuð vel. (Þótt auðvitað séu ekki nokkrar líkur á að þetta verði að veruleika.)

Ég fæ þessa skýringamynd að láni úr DV þar sem var sagt frá þessu
Vantar Dostojevskí í hann

Rowan Williams, erkibiskup af Kantaraborg, segir að Tony Blair þurfi að lesa meiri Dostojevskí. Þetta sagði hann eftir fund Blairs með rannsóknarnefnd um Íraksstríðið.

Í bókum Dostojevskís horfa persónurnar í sál sína af miskunnarlausum heiðarleika.

En Williams bætti við að Blair væri einhver ó-dostojevískasta persóna í Bretlandi.

Í dag birtist í Morgunblaðinu Reykjavíkurbréf þar sem er fjallað um þá ákvörðun þáverandi ríkisstjórnar að styðja Íraksstríðið. Sem texti er þetta að vissu leyti einstakt – sökum þess að þarna skrifar fyrrverandi forsætisráðherra um sjálfan sig í þriðju persónu.
Ólafur Ragnar og vegirnir í Barðastrandasýslu

Hér er tengill á athyglisverða frétt frá 2002. Hún er skrifuð eftir að rætt var í þinginu um hvort forseti Íslands mætti tjá sig um pólitísk deilumál. Halldór Ásgrímsson utanríkisráðherra taldi þá að Ólafur Ragnar Grímsson hefði farið yfir strikið í umræðu um alþjóðavæðingu á ráðstefnu hjá Norðurlandaráði

Í fréttinni er rifjað upp að þegar Ólafur var nýtekinn við embætti fór hann vestur í Barðastrandasýslu og talaði um hvað vegirnir þar væru vondir

Það mátti hann helst ekki segja, jafnvel þótt það væri satt. Reglan var eiginlega sú að forseti mætti ekki tjá sig um neitt sem tengdist pólitík nema spyrja ráðherra leyfis.

Halldór sagði í þinginu 2002:

„ Hér er verið að fjalla um það með hvaða hætti forseti Íslands kemur að umræðum í þessu samfélagi. Það urðu miklar deilur um það á sinni tíð þegar forseti Íslands gagnrýndi lélega vegi í Barðastrandarsýslu, það urðu engar deilur um það að vegirnir væru vondir, en mörgum þótti samt forseti Íslands hafa gengið býsna langt þá.“

Nú eru tímarnir breyttir. Það er nokkurs konar stjórnmálakreppa á Íslandi, valdatóm sem Ólafur er að fylla upp í, og nú fer hann milli fjölmiðla og segir það sem honum sýnist – án þess að spyrja ríkisstjórnina.
Utanför Jóhönnu og þingmaður sem er búinn að missa stjórnina

Það er ekki sérlega sniðugt á þessum tíma að hafa forsætisráðherra sem vill helst ekki ræða við útlenda fjölmiðla og reynir að laumast inn um bakdyrnar hjá Evrópusambandinu þegar hún fer í heimsókn þangað.

Það er eins og hún skilji ekki að þegar komið er á þetta stig í pólitíkinni skiptir ansi miklu máli að kunna að koma boðskap sínum á framfæri. Fréttamyndir geta líka verið mikilvægar

Það er sjálfsagt að gagnrýna Jóhönnu fyrir þetta.

En svo eru til þingmenn sem virðast gjörsamlega hafa misst stjórn á sér, samanber Vigdísi Hauksdóttur framsóknarkonu:

„ Komið hefur fram að forsætisráðherra hafi hafnað því að ræða við erlenda blaðamenn að fundi loknum í gær og er haft eftir blaðamönnum að slík framkoma sé einsdæmi og þeir sem hafna viðtali við blaðamann eftir fundi með forseta framkvæmdastjórnarinnar eru jafnan einræðisherrar frá Mið-Asíu. Hæstv. forsætisráðherra hefur því smánað þjóð sína með þessum hætti, þ.e. sé hún fulltrúi þjóðarinnar þarna úti á þessum fundum.“
Þjóðaratkvæðagreiðslur?

Þorgarður Katrín Gunnarsdóttir í Fréttablaðinu í dag:

„ Áður en gengið yrði til þjóðaratkvæðagreiðslu um kvótakerfið þarf að huga að þrennu, að mati varaformanns Sjálfstæðisflokksins, Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur:

„Í fyrsta lagi að ljúka þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesave. Í annan stað þarf stjórnin að móta sér skýra afstöðu til sjávarútvegskerfisins sem slíks, það er um hvaða kerfi eigi að kjósa. Í þriðja lagi þarf að setja skýr lög um þjóðaratkvæðagreiðslur.“
Lærimeistari sjötugur

Jónas Kristjánsson er sjötugur í dag.

Tveir menn höfðu mest áhrif á þá kynslóð blaðamanna sem ég er af: Jónas og Vilmundur Gylfason.

Það var skóli út af fyrir sig að lesa leiðara Jónasar í Vísi, Dagblaðinu og DV. Hann hafði skarpa og oft frumlega sýn á íslenskt samfélag – klíkuskapinn, kjördæmapotið, skinhelgina– skildi þetta betur en aðrir.

Og Jónas má líka eiga það að hann hefur getað skipt um skoðun á hlutunum – það er betra en að spóla alltaf í sama farinu.

Og hann er enn að, á vefsíðunni jonas.is.

Ég óska honum til hamingju með afmælið.
Skrökva

Það er athyglisvert að skoða hversu mikið af fólki sem er í stjórnmálum á Íslandi kemur úr stúdentapólitíkinni í Háskóla Íslands. Listinn er ansi langur, bæði yfir þingmenn og ráðherra, og líka áhrifamenn í viðskiptalífi.

Í Háskólanum lærir ungpólitíkusarnir tökin og skipa sér í lið.

Þess vegna er hressandi að sjá framboð sem kallar sig Skrökva komast í oddaaðstöðu í stúdentastjórnmálunum. Efsti maður á lista Skrökvu segir einmitt:

„Stúdentaráð hefur verið eins konar æfingabúðir fyrir frama í landspólitíkinni.“
Óli spilar sóló

Meðan Jóhanna Sigurðardóttir er á laumulegum fundi með Barroso – enginn skilur pr-ið í kringum það – spilar Ólafur Ragnar sóló. Nú síðast á Al Jazeera. [youtube=http://www.youtube.com/watch_popup?v=V-gHdFhgdC8#t=240]
Dressað upp eins og alvöru

Vinur minn sem fylgist vel með fótbolta sagði mér eitt sinn að forráðamenn ensku félaganna legðu mikla áherslu á að koma leikmönnum sínum í hjónaband með góðum stúlkum.

Það væri algjört lykilatriði.

Leikmennirnir eru ungir karlmenn, ekki sérlega vel menntaðir, en allt í einu eru þeir með fullar hendur fjár. Ef þeir eru ekki undir ströngu aðhaldi er hætt við að það séu nokkur áhugamál sem taki yfirhöndina:

Hraðskreiðir blílar, fjárhættuspil, konur og að pissa í blómapotta.

Þegar vinur minn nefndi hið síðastnefnda átti hann væntanlega við skemmtanalífið, þegar ungir karlmenn, fullir af testósteróni, skemmta sér er hætt við að ýmislegt fari úr böndunum.

Mér varð það á í gær að stilla á sjónvarpsstöðna Sky. Þar var stanslaus umfjöllun um framhjáhald fótboltamannsins Johns Terry. Það er meira að segja búið að draga Eið Smára Guðjohnsen inn málið. Það var kallað á ýmiss konar álitsgjafa sem sögðu skoðun sína. Eins og þetta sé alvörufrétt.

Sem það er auðvitað ekki. Þetta er bara dressað upp eins og alvöru. Kemur ekki nokkrum manni við.
Stofnfjáreigendur

Í athugasemd á bloggsíðu Friðriks Þórs Guðmundssonar frá því í mars á síðasta ári er sagt frá því hvaða stjórnmálamenn eignuðust stofnfjárhluti í SPRON. Nú segja fréttir að Össur Skarphéðinsson og Árni Þór Sigurðsson hafi selt sína hluti rétt fyrir hlutafélagavæðingu bankans og grætt vel á því.

Spurningin er hvernig menn eignuðust þessa stofnfjárhluti, hvaða reglur giltu um það, ef einhverjar – og hvort það var eðlilegt að stjórnmálamenn fengju svona fyrirgreiðslu?
Að draga lappirnar

Það er mjög viðkvæmt mál fyrir Björn Bjarnason hvernig hann ætlaði að haga málum varðandi rannsókn bankahrunsins.

Eins og kemur fram í frétt Morgunblaðsins 24. október 2008 fól Björn ríkissaksóknara, Valtý Sigurðssyni, að kanna hvort eitthvað væri í starfsemi bankanna sem gæfi tilefni til lögreglurannsóknar.

Valtýr fól forvera sínum í starfi, Boga Nilssyni, að stjórna þessari vinnu. Menn geta svo velt því fyrir sér hvort Björn hafi komið nálægt þeirri tilhögun, ætli það megi ekki teljast líklegt.

Það kom fljótt í ljós að bæði Valtýr og Bogi voru bullandi vanhæfir til þessa. Eftir mikla umræðu í samfélaginu sagði Bogi sig frá þessu verkefni líkt og kemur fram í frétt Morgunblaðsins 4. nóvember 2008. Valtýr þráaðist aðeins lengur við, en hætti stuttu síðar. Hann situr þó enn sem ríkissaksóknari, með afskaplega skert verkssvið.

Þá var auglýst embætti sérstaks saksóknara. Það er lögfræðingastéttinni á Íslandi til háðungar að enginn sótti um.

Björn greip til þess ráðs að fá Ólaf Þór Hauksson til verksins. Honum var úthlutuð fjárveiting upp á 50 milljónir króna. Það kom fljótlega fram að þetta var engan veginn nóg. Sjálfur kom Ólafur í fjölmiðla og bar sig aumlega. Hann var líka áfram settur undir hinn vanhæfa Valtý – en því var breytt nokkru eftir stjórnarskipti.

Björn hefur sagt að Samfylkingin hafi dregið lappirnar í málinu. Það er ábyggilega rétt. En framganga hans sjálfs er heldur ekki sérlega glæsileg. Alvöru hreyfing komst ekki á málin fyrr en Eva Joly kom til skjalanna. Það vita allir Íslendingar. Manni óar við tilhugsuninni um hvernig staða þessara mála væri ef hennar hefði ekki notið við. Fyrst var reynt að hæðast að henni og draga úr trúverðugleika hennar. En nú er hún líkt og eina manneskjan sem stjórnmálastéttin og langstaðið embættismannakerfi óttast.
Framfarir

Þegar öllu er á botninn hvolft er þetta kannski stærsta frétt ársins.

Bóluefni gegn malaríu.
Upphrópanir um níðskrif

Tónninn í Icesave umræðunni er mjög skrítinn á báða bóga.

Þórólfur Matthíasson prófessor skrifar grein um málið í Aftenposten í Noregi. Þórólfur telur að það verði Íslendingum dýrt að borga ekki og færir rök fyrir því.

Þá rís upp Ögmundur Jónasson og fer að hrópa um „níðskrif“ og útmálar Þórólf sem einhvers konar agent fyrir óvini þjóðarinnar í útlöndum.

Það er umræða af þessu tagi sem við eigum síst að stunda á þessum tíma. Þórólfur er frjáls skoðana sinna, rétt eins og Ögmundur.

Hvað varðar það að Þórólfur skrifi í erlent blað, þá eigum við ekki að vera með eina tegund af málflutningi til heimabrúks og svo aðra fyrir útlendinga.
Vancouver: Ólympíuraunir

Ólympíuleikarnir eru að verða hálfgert böl, segir í grein eftir Douglas Haddow í Guardian.. Þeir eru orðnir alltof stórir í sniðum. Grikkir hálfpartinn settu sig á hausinn við að halda Ólypíuleika og nú virðist sú ágæta borg Vancouver vera að fara sömu leið með Vetrarólýmpíuleikana sem hefjast 12. febrúar. Leikarnir þar áttu í upphafi að kosta 660 milljónir dollara en upphæðin hefur sexfaldast og er nú 6 milljarðar dollara. Stjórnin í Bresku Kólumbíu hefur þurft að skera niður alls kyns almannaþjónustu til að eiga fyrir leikunum – það hjálpar ekki að nú er erfiðara að ná í peninga frá einkaaðilum en fyrir kreppu. Fyrirtæki eru ekki jafn gjörn á að „kaupa“ leikana, eins og fór að tíðkast á tíma Samaranchs, forseta Alþjóðlegu ólympíunefndarinnar.

Einn helsti kostnaðarliðurinn er rosaleg öryggisgæsla sem nú er metin á 900 milljón dollara – og setur leiðinlegan svip á þessa borg sem hefur verið talin ein sú besta í heimi til að lifa í.

Í Kanada er talað um The Bailout Games. Íbúar Bresku Kólumbíu eru hvattir til að njóta þeirra – það séu þeir sem borga brúsann fyrir fjárhagsáætlanir sem hafa reynst fáránlega rangar.

Kínverjar gátu haldið sína Ólympíuleika – og komist upp með að eyða í þá milljörðum og aftur milljörðum. En Kína er einræðisríki þar sem er ekkert gegnsæi; leikarnir í Peking báru öll merki herskálakapítalismans sem þar ríkir. Það var hneyksli í sjálfu sér að leikarnir skyldu haldnir þar. 2012 verða Sumarólympíuleikarnir haldnir í Lundúnum. Skipuleggjendur leikanna þar segja að þeir geti ekki boðið upp á neitt í líkingu við Peking – en samt er fjárhagsáætlunin þar löngu farin úr böndunum. Í London er þörf á afar mikilli og kostnaðarsamri öryggisgæslu vegna leikanna. Og þar er varla hægt að fela spillinguna líkt og í Kína.

Könnun Merryll Lynch á Ólympíuleikum sýnir að þeir hafa kostað tíu af síðustu ellefu borgum sem hafa haldið þá fjárhagsvandræði. Versta dæmið er sagt vera Montreal en borgin var í þrjátíu ár að glíma við skuldir frá leikunum 1976. Í Aþenu standa stór íþróttamannvirki engum til gagns, en móti má þó benda á að endurbætur voru gerðar á samgöngum í borginni í tengslum við leikana sem hafa bætt lífsgæðin þar mikið.
Tíu ár á netinu

Nú um mánaðarmótin eru liðin tíu ár síðan ég fór að halda úti minni eigin síðu á internetinu.

Hún hefur alla tíð verið undir nafninu Silfur Egils (þetta er raunar heiti sem ég fór að nota þegar ég skrifaði pistla í Alþýðublaðið sáluga fyrir margt löngu).

Síðan var fyrst á Strik.is, þá á Vísi, og loks á Eyjunni.

Hér hef ég verið síðan sumarið 2007 og líkað mjög vel.

Efnið sem ég hef sett inn á vefinn er aðgengilegt síðan á Vísistímanum – það var flutt hingað yfir á Eyjuna. Því miður er ekki hægt að ná í greinarnar frá því á Strikinu.
Fleiri agndofa en Jóhanna

Um tíma reyndi hópur fjölmiðlamanna á Íslandi að halda því fram að skipti ekki máli hverjir ættu fjölmiðlana.

Það var alla tíð holur málflutningur.

Hugsanlega hafði eignarhaldið einmitt þau áhrif að fjölmiðlarnir stóðu sig hraksmánarlega á tíma stórubólunnar. Þá var Fréttablaðið í eigu Jóns Ásgeirs og Morgunblaðið í eigu Björgólfs. Þessum blöðum fylgdu áróðurssneplar sem kölluðust „viðskiptablöð“.

Á tíma mikilla þjóðfélagsátaka eins og nú verður enn augljósara hvernig fjölmiðlunum er beitt í þágu eigenda sinna.

Nú er Mogginn kominn í eigu söfnuðar í kringum kvótaeiganda í Vestmannaeyjum sem virðist helst stefna að því að endurreisa Kolkrabbann.

Stuttu eftir hrun fékk Jón Ásgeir einkennilega bankafyrirgreiðslu svo hann missti örugglega ekki fjölmiðla sína. Í kvöld les maður að Jón Ásgeir sé að herða tök sín á 365 miðlum (eins og það heitir víst núna – hvað varð um Rauðsól?)

Það finnst manni fremur sérkennilegt – á tíma þegar maður myndi halda að áhrif þessa skuldugasta manns Íslandssögunnar ættu að fara þverrandi. En þvert á móti segja heimildir að hann og Pálmi Haraldsson séu að leita að tækifærum til að auka aftur völd sín í íslensku efnahagslífi.

Jóhanna Sigurðardóttir sagði í Kastljósi í gærkvöldi að hún væri oft agndofa yfir áframhaldandi umsvifum útrásarvíkinga. Það eru fleiri.
Ábyrgð endurskoðenda – ástand lífeyrissjóða

Íslendingur sem hefur verið búsettur erlendis lengi sendi þetta bréfkorn:

- - -

Jonas Fr. Jonsson‘s defence of the FME points the finger at the banks‘ auditors, stating that the FME relied on audited accounts to provide information to the Dutch authorities. I have written before to you suggesting that an investigation into the level of compentency within the auditing profession in Iceland could be interesting. Just as the legal framework and profession were caught on the back foot by the rapidly increasing complexity of financial transactions, so I believe was the accounting profession. Yet there has been no real public debate about this. The Big Four accounting firms have deep pockets and their clients‘ shareholders in the past always been quick to sue them over negligence. Remember what happened to Andersons just a few years ago – it was the auditor of Enron and was brought down because of it. Before that is used to be the Big Five.

I am also waiting for another scandal to come out and that is the investment decisions made by the pension funds. They appear to be doing well, but that may be because of the weak krona. It is hard to believe that the people who turned every operating company in Iceland into an investment vehicle and even raided the insurance company‘s reserves, left the pension funds alone. Shouldn‘t someone look into the investment decisions made by the fund managers in the period 2005-2008? Because the funds are still going concerns they are not subject to the same scrutiny as the failed companies, but they may contain unsavoury transations all the same. In light of my first point above – I wouldn‘t rely on the audited accounts.