arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Þegar bankastjórar Landsbankans sögðu af sér

1998 sögðu þrír bankastjórar Landsbankans af sér vegna deilna um risnukostnað – það snerist aðallega um laxveiði sem löngum var uppspretta spillingar á Íslandi.

Við þetta tækifæri sagði Davíð Oddsson, þáverandi forsætisráðherra, í ræðu á Alþingi.

Ekki er deilt um það í þinginu að þessar afsagnir voru eins og mál voru komin algerlega nauðsynleg forsenda þess að skapa mætti traust og frið um bankann á nýjan leik.

Upphæðirnar sem þarna var um að ræða voru afar smáar miðað við það sem maður horfir upp á í Borgunarmálinu. Þetta mál verður eiginlega svæsnara með hverri frétt sem birtist af því.

Í forsíðufrétt Morgunblaðsins í dag segir að Borgun sé metin á allt að 26 milljarða. Vildarvinir sem fengu að kaupa 32,2 prósenta hlut í Borgun í nóvember 2014 fengu hann á 2,2 milljarða, en út frá virðismati KPMG sem Morgunblaðið greinir frá í fréttinni er hluturinn nú 6-8 milljarða króna virði.

Málið verður æ pínlegra, fyrir Landsbankann, bankastjórann, stjórn bankans, Bankasýsluna – já, og það verður að segjast eins og er, fyrir fjármálaráðherra og formann Sjálfstæðisflokksins, það er óþægilegt fyrir hann að vera tengdur forréttindamönnum sem fengu að sitja að þessum feiki ábatasömu viðskiptum – nánast í skjóli nætur.

Elín Hirst, þingmaður Sjálfstæðisflokksins, krefst þess einfaldlega að peningunum verði skilað og hún vill líka óháða rannsókn Bankasýslunnar. Þar er stjórnarformaður einn af trúnaðarmönnum Bjarna Benediktssonar, Lárus H. Blöndal. Í fréttum hefur verið sagt frá því að Bankasýslan hafi „óskað eftir nánari upplýsingum um málið“.

En svo rifjast líka upp, eins og áður segir, fordæmi bankastjóranna þriggja sem sögðu af sér 13. apríl 1998.
Þingmaður sem villtist?

Hinn ungi þingmaður Sjálfstæðisflokks, Vilhjálmur Árnason, hefur farið mikinn í fjölmiðlum undanfarið. Í viðtali við Viðskiptablaðið er þetta haft eftir honum.

Vilhjálmur segir uppgang Pírata vera ákall þjóðarinnar um að breyta kerfinu, sem sé eitthvað sem Sjálfstæðisflokkurinn hafi alltaf talað um.

Það er spurning hvort þingmaðurinn sé kannski í röngum flokki, hafi ef til vill villst?

Sjálfstæðisflokkurinn hefur setið í ríkisstjórn á Íslandi í u.þ.b. 57 ár af þeim árum sem íslenska lýðveldið hefur verið til, það eru að verða 71 ár. Ríkisstjórnir hafa semsagt verið án hans í sirka 14 ár.
Mögnuð grein Árna um áfengisfrumvarpið

Sá merki maður, Árni Matthíasson, blaðamaður á Morgunblaðinu, skrifar grein um áfengisfrumvarpið sem nú liggur fyrir Alþingi í blað dagsins. Þetta er knappur og magnaður texti hjá Árna – og rökin sem hann setur fram eru afar sterk. Greinin gæti verið lengri og hægt væri að taka með rökin um að nauðsyn sé að vernda börn og unglinga fyrir áfengi eins lengi mögulegt er. Ef neysla hefst á annað borð er betra að hún hefjist eins seint og hugsanlegt er – enda ljóst að hluti ungmennanna verður alkóhólistar. Hjá því verður ekki komist, það er eðli áfengisneyslu – því hefur verið haldið fram að erfðafræðilegir þættir séu að verki.

En grein Árna talar sínu máli. Hann byrjar á að lýsa því hvernig var að alast upp á alkóhólísku heimili.
Kiljan aftur í kvöld

Kiljan fer aftur á loftið á vormisseri í kvöld. Bækur eru ekki hættar að koma út þótt jólin séu búin.

Við fáum til okkar Halldóru Thoroddsen með Tvöfalt gler, stutta skáldsögu sem fékk Fjöruverðlaunin um daginn. Hún fjallar um gamla konu sem býr við Lindargötu og verður ástfangin.

Við birtum viðtal við hinn stórkostlega Kim Leine, höfund Spámannanna í Botnleysufirði, skáldsögu sem fékk bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs 2013, gerist í Kaupmannahöfn og á Grænlandi undir lok 18. aldar.

Við fjöllum um hinar merku Napólísögur Elenu Ferrante sem fara sigurför um heiminn. Þetta eru fjórar bækur sem segja frá vinkonum sem alast upp í fátækrahverfi í Napólí á árunum eftir stríð, hin fyrsta, Framúrskarandi vinkona, er komin út á íslensku, en von er á bók númer tvö.

Í Bókum & stöðum förum við að Möðruvöllum í Hörgárdal þar sem koma meðal annars við sögu Skáld-Rósa, Bjarni Thorarensen og Bólu-Hjálmar.

Hildur Eir Bolladóttir, prestur á Akureyri, velur svo uppáhaldsbækur sínar. Hún er meðal annars hrifin af Guðbergi, þó ekki öllum pistlunum hans.

Hér er svo Facebook síða Kiljunnar þar sem birtast reglulegar uppfærslur um efni þáttarins, brot úr honum og ýmislegt fleira.
Flóttamenn, Framsókn og óþolið gagnvart Sigmundi

Eftir borgarstjórnarkosningarnar 2014 og deilurnar um moskubyggingu, gerðu margir því skóna að Framsóknarflokkurinn myndi fara að gera út á mið andúðar á innflytjendum, líkt og margir stjórnmálaflokkar í Evrópu. Hann myndi síðan sigla inn í þingkosningar 2017 með slík mál á oddinum og ná til sín fylgi frá útlendingahöturum.

Enn hefur ekkert gerst til að staðfesta þetta og í raun bendir ekkert í þessa átt, hvað sem kann að verða á næstu misserum. Undanfarnar vikur hefur formaður flokksins og forsætisráðherra í raun gert tvennt sem bendir til annars:

Hann gerði sér ferð út í flugstöð Leifs Eiríkssonar og tók á móti sýrlenskum flóttamönnum sem komu til Íslands. Í því felst viss yfirlýsing sem getur jafnvel talist mikilvæg.

Og svo fór hann til Líbanons til að sjá af eigin raun hvernig ástandið er á svæði þar sem gætir mikilla áhrifa vegna stríðshörmunga og straums flóttamanna. Hefur komið fram að forsætisráðherrann ætli að heimsækja starfsstöðvar Sameinuðu þjóðanna, Flóttamannahjálpina, flóttamannabúðir og Palestínuflóttamannaaðstoð SÞ.

Líklega hefur enginn stjórnmálamaður íslenskur í seinni tíð vakið meira óþol en Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, að meðtaldri Jóhönnu Sigurðardóttur sem fékk aldeilis fyrir ferðina meðan hún sat í embætti forsætisráðherra.

Umræðan hefur að miklu leyti snúist um að nú sé allsendis ósmekklegt hjá honum að láta mynda sig með flóttamönnum, hvað hann sé að vilja með það, miðaldra karlinn, og í stað þess að greina hvaða pólitík kann að felast í ferð forsætisráðherrans til Mið-Austurlanda ganga yfir vandlætingarbylgjur vegna myndar sem hann birti af raflínum á Snapchat.

Kannski var hún ekki voða fyndin, en samt, fyrr má nú vera hneykslunargirndin.

Getur verið að felist einhver skilaboð í því að Sigmundur Davíð tekur á móti flóttamönnum á Keflavíkurflugvelli og fer til Líbanon, umfram það að fara í taugarnar á þeim sem þola hann ekki? Stendur ekki meira að segja til að gera mynd um þetta?
Skrifað undir hjá Kára

Læknavaktin við Smáratorg. Mánudagskvöld. Fjöldi fólks bíður í þröngri biðstofu. Næstum eins og í bíósal. Setið í röðum.

Mörg börn.

Heilsugæsla undirmönnuð og í fjársvelti. Vond stefna.

Fyrstu viðbrögð: Skrifa undir hjá Kára.

Búið og gert.

Við getum gert miklu betur.
Salek og hin hækkuðu framlög í lífeyrissjóði

Það er alveg með ólíkindum hversu lítil umræða hefur verið um hina nýju kjarasamninga sem eru gerðir undir yfirskriftinni Salek. Það er ný-korporatískt samráð verkalýðsforystunnar og atvinnurekenda, hefur áhrif á kjör stórs hluta landsmanna, en er varla nefnt í öllu fjölmiðlaþrasinu. Málið er sennilega of stórt og flókið.

Í samkomulaginu felst meðal annars stórhækkun á framlögum í lífeyrissjóði.

Jóhannes Geir Sigurgeirsson, fyrrverandi alþingismaður Framsóknarflokksins og að auki fyrrverandi stjórnarformaður Landsvirkjunar, skrifaði lítinn pistil um þetta á Facebook. Spurningarnar sem hann veltir upp eru allrar athygli verðar:

Er svolítið hugsi yfir nýju kjarasamningunum. Það er vissulega gott að hafa tryggt stöðugleika í nokkur ár…en er dæmið um lífeyrissjóðina hugsað til enda? 15% af launkostnaðinum fer í sjóði sem eins og staðan er í dag þurfa að ávaxta sig í lokuðu hagkerfi örmyntar. Til þess að standa undir skuldbindingum sínum þarf kerfið 3,5% raunávöxtun. Hverjir borga? Eins og staðan er í dag þá eru það íbúðakaupendur og ríkið enda er mikill meirihluti sjóðanna ávaxtaður þar.

Minnihlutinn er ávaxtaður í margskonar innlendum þjónustufyrirtækjum. Stóru undirstöðu útflutningsfyrirtækin eru fæst á markaði og eru auk þess í öðru hagkerfi: Með erlendar tekjur og aðgang að erlendum lánamörkuðum með þeim vöxtum sem þar eru. Hér er ekkert minnst á verðtrygginguna sem virðist vera lífsandi lífeyrissjóðakerfisins; það væri efni í annan pistil.

Er málið ekki svona: Við borgum fyrir ávöxtun á lífeyrissjóðunum með okurvöxtum á íbúðalánum, í hærri sköttum og hærra vöru- og þjónustuverði auk þess sem sá hluti atvinnulífsins sem ekki hefur aðgang að erlendu lánsfé býr við margfalda vexti á við nágrannalönd okkar. Hefur einhver reiknað út muninn á að ca. 10% af þessum 15% færu beint í gegnumrennslissjóð sem starfaði þá við hlið sjóðanna eins og þeir eru í dag? Er endilega víst að að sé verra?

Gylfi Arnbjörnsson skrifar undir, ásamt Björgólfi Jóhannssyni og Þorsteini Víglundssyni. Af vef ASÍ.
Náðarhögg fyrir áfengisfrumvarpið?

Skoðanakönnun Fréttablaðsins í dag er líklega náðarhöggið fyrir frumvarp um að leyfa sölu á áfengi í matvöruverslunum.

Niðurstöðurnar eru mjög afdráttarlausar. Af þeim sem afstöðu taka eru 62 prósent andvíg, 38 prósent eru fylgjandi. Konur eru andvígari en karlar, það skiptir máli.

Reyndar er það svo að í Fréttablaðskönnunnni er einungis spurt um sölu léttvíns og bjórs í matvöruverslunum. En frumvarpið sem nú er fyrir Alþingi gengur enn lengra, þar er líka gert ráð fyrir sölu á sterku víni.

Hugsanlegt er að andstaðan væri enn meiri ef spurt væri um það.

Andstaða gegn sölu áfengis í matvörubúðum hefur aukist verulega – meðfram því sem hefur verið mikil umræða um þetta efni. Það segir manni einfaldlega að þeim sem vilja auka frelsi í áfengisverslun hefur mistekist ætlunarverk sitt, þeim hefur ekki tekist að sannfæra þjóðina. Þvert á móti.

Málið er nú fyrir Alþingi. Ólíklegt er að þingmenn verði spenntir að samþykkja frumvarpið við þessar aðstæður. Þingið getur snúið sér að næsta máli.
Fyrirtækjaáróður undir yfirskini fjölmiðlunar

Á tíma samskiptamiðla þurfa menn að vara sig á áróðri sem getur tekið á sig býsna lævíslegar myndir, villt á sér heimildir, ef svo má segja.

Á Facebook má finna tvo vefi sem er haldið úti af sömu aðilum. Annar nefnist Auðlindir okkar en hinn nefnist Atvinna og iðnaður.

Báðir þessir vefir gera út á sömu hugmyndirnar – mikilvægi stóriðju og orkufreks iðnaðar. Það er bara farið misjafnlega fínlega í hlutina.

Þeir tengjast svo aftur vefmiðli sem kallast Veggurinn og þar er að finna sams konar skrif sem er haldið úti af sömu aðilum. Þar er reyndar aðeins meira bland í poka – en rauði þráðurinn er stuðningurinn við stóriðjuna. Aðalóvinirnir eru Landvernd og hugmyndir um sæstreng. Núverandi sjórn Landsvirkjunar fær líka heldur óblíða meðferð.

Sami aðili heldur svo úti bloggi á Mbl.is og fær oft mjög fínan stað undir það á forsíðu hins öfluga vefmiðils. Þarna er enn einu sinni að finna sama þemað – stuðning við stóriðju.

Nú er ekkert að því að hafa skoðanir af þessu tagi og það er öllum frjálst að setja upp vefmiðla. En það er ágætt að vita hvað fyrir þeim vakir, og ef til vill hver borgar brúsann. Um vefinn Vegginn segir að honum sé haldið úti af Forystu ehf. Maður gúglar Forystu og sér að það er eins konar undirdeild í fyrirtæki sem nefnist Markaðsmenn.

Markaðsmenn er kynningarfyrirtæki, á vef fyrirtækisins má meira að segja lesa um námskeið sem nefnist „Allt sem þú vissir EKKI um markaðsstarf á Netinu en þorðir ekki að spyrja!“. Og jú, í þessum umsvifum á netinu er vissulega verið að að feta nýjar slóðir, að minnsta kosti á Íslandi.

En öll þessi starfsemi fellur semsagt undir það sem kallast PR eða almannatengsl, stundum nefnt áróður, þótt hún reyni að villa á sér heimildir sem fjölmiðlun. Menn skyldu gá að því. Eiginlega væri forvitnilegt að vita hvað hinni fjölmennu stétt almannatengla finnst um þetta.
Mikilvæg kvikmynd um blaðamennsku

Ég segi eins og er að mér hefur fundist umræðan um misjafnan hlut kynþátta á Óskarverðlaununum heldur einfeldnisleg. Það er talað um að þarna komist eiginlega bara að myndir um hvíta miðaldra karla. En við þurfum kannski líka að skoða hvers konar myndir þetta eru?

Þarna eru fremstar tvær framúrskarandi myndir sem mætti segja að séu grjóthörð ádeila, báðar að miklu leyti sannsögulegar. The Big Short dregur sundur og saman í háði gjörsamlega ábyrgðalaust fjármálakerfi sem hefur sagt skilið við siðferði og samfélagsvitund – nærist á blekkingum og spákaupmennsku. Eina markmiðið er skjóttekinn gróði En alvaran sem er undir niðri dylst ekki. Þeir sem þurfa mest að gjalda fyrir spilavítiskapítalismann er fólkið sem stendur neðar í þjóðfélagsstiganum.

Svo er það Spotlight sem er jafnvel talin líklegust til að hljóta Óskarsverðlaunin. Hún er komin í sýningu í íslenskum kvikmyndahúsum. Þetta er máski ein mikilvægasta kvikmynd síðari ára, því þarna er afdráttarlaust sýnt mikilvægi þess að hafa gagnrýna og öfluga fjölmiðla sem geta tekið á samfélagsmeinum.

Í þessu tilviki er meinið stórfellt barnaníð meðal klerka kaþólsku kirkjunnar. Já, glæpi sem voru yfirleitt framdir af hvítum miðaldra körlum í skjóli stofnunar sem taldi sig ósnertanlega – gegn varnarlausum börnum sem oftast komu frá efnalitlum heimilum þar sem var lítil fyrirstaða.

Myndin er gerð í raunsæisstíl, hún er hröð og alltaf spennandi. Líka allar senurnar sem gerast inni á skrifstofum dagblaðsins Boston Globe sem kom upp um athæfi prestanna og yfirhylmingu kirkjunnar með greinum sem tóku að birtast 2002. Spotlight var rannsóknarblaðamennskuteymi innan blaðsins. Eftir kom skriðan – það varð uppvíst um barnaníð innan kirkjunnar út um allan heim. Kaþólska kirkjan hefur langt í frá jafnað sig á þeim álitshnekki.

Þetta er mynd um rannsóknarblaðamennsku, minnir talsvert á klassíska mynd um sama efni, All the Presidents Men, sem fjallaði um hlut Washington Post í að koma upp um Watergate-hneykslið. En um leið verður maður svolítið áhyggjufullur við að horfa á Spotlight. Fjölmiðlum sem geta stundað alvöru blaðamennsku af þessu tagi – haft blaðamenn í sama verkefninu svo mánuðum skiptir – fer mjög fækkandi. Blöð leggja upp laupana og veikjast, internetblaðamennska byggir á snöggum fréttum sem fá sem flesta smelli á sem stystum tíma, fréttastöðvar í sjónvarpi byggja æ meir á skoðunum og linnulausri umfjöllun allan sólarhringinn – sem yfirleitt skortir alla dýpt.

Það er ekki gott. Því eins og við erum rækilega minnt á í Spotlight eru sterkir og sjálfstæðir fjölmiðlar algjörlega nauðsynlegir í lýðræðissamfélagi.
Uppáhalds hljómsveitamyndin

Af öllum hljómsveitamyndum held ég að þessi sé uppáhaldið mitt. Ég tek fram að þegar ég var drengur klippti ég út hljómsveitamyndir og hengdi upp á vegg. Hún er einhvern veginn alveg fullkomin þessi mynd.

Þetta er Trúbrot – íslenska súpergrúppan. Myndin er tekin niðri í Austurstræti meðan ennþá var bílaumferð þar í gegn. Myndin er einhvern veginn þannig að Reykjavík virkar eins og stórborg í bakgrunninum – sem hún var svo sannarlega ekki. Litirnir eru dásamlega fallegir og fötin skemmtileg.

Hljómsveitarmeðlimir eru ungir og ferskir – Gunni Þórðar, Shady Owens, Rúnar Júl, Kalli Sighvats, Gunnar Jökull. Þau voru miklar stjörnur á þessum árum. Ég man hvað var mikill sláttur á Kalla þegar ég var strákur og sá hann ganga niður Bankastrætið. Við kynntumst síðar, en þá var öldungis fjarlægt að maður ætti eftir að ná að þekkja slíkt goð.

Það er skrítið til þess að hugsa að þrír síðasttöldu skuli vera horfnir úr þessu lífi.

Ég er eiginlega viss um að myndin hafi verið tekin af Sigurgeiri Sigurjónssyni, þeim frábæra ljósmyndara, sem tók mikið af hljómsveitamyndum á bítlatímanum. Sigurgeir tók þó oftar svarthvítar myndir. Frægust er auðvitað mynd hans af Jimi Hendrix, tekin í Stokkhólmi. Hún birtist ásamt fleiri myndum í bók sem nefnist Poppkorn og kom út fyrir nokkrum árum.

Árið er væntanlega 1969. Myndir þvælast víða núorðið, ég fann hana á vef sem er helgaður hljómsveitarstjórum úr Evrovisjón. Þar er síða um Gunnar Þórðarson.
Paul Kantner 1941-2016

1978 var stóra tónleikaárið mitt. Ég sá Bowie í Marseille, Dylan tvívegis í París – í þeirri frægu tónleikaferð sem síðar kom út á tvöfaldri plötu kenndri við tónleikahúsið Budokan. Ég sá Frank Zappa og Peter Gabriel á Knebworth hátíðinni í Englandi.

En tónleikarnir sem ég hlakkaði eiginlega mest til að fara á voru aldrei haldnir. Þetta var gigg með hljómsveitinni Jefferson Starship í París. En áður en til kom leystist hljómsveitin upp í rifrildi – og væntanlega fylleríi og neyslu líka. Ég komst ekki á tónleikana og held ég hafi ekki fengið miðana endurgreidda. Ég er ennþá svolítið spældur.

Jefferson Starship var samansett úr fyrrum meðlimum hljómsveitarinnar Jefferson Airplaine, Grace Slick, Marty Balin og Paul Kantner. Þau voru sterkir persónuleikar, gátu stundum unnið saman og stundum ekki. Kantner og Slick voru hjón um tíma, eignuðust stúlku sem hét China Wing. Það var afar hippalegt.

Þau voru öll forsöngvarar, Kantner, Balin og Slick og eitt aðaleinkenni tónlistarinnar, fyrir utan stóran og breiðan hljóm, er hvernig raddir þeirra vefjast sundur og saman.

Hér er myndband við lag Kantners, Have You Seen the Stars Tonite. Hann var alla tíð heillaður af vísindaskáldskap. Þarna bregður fyrir ýmsum þekktum andlitum úr tónlistarsenunni í Kaliforníu á hippatímanum. Lagið er af plötunni Blows Against the Empire sem kom út 1970 – löngu á undan Star Wars.

Ég sé í fjölmiðlum í morgun að Paul Kantner hafi dáið úr hjartabilun, 74 ára að aldri.
Bankaplokkið – svakalegur kostnaður neytenda

Á þessari síðu hefur oft verið vakin athygli á hinu óskaplega peningaplokki banka – sem lýsir sér meðal annars í alls konar færslugjöldum. Launþegar eiga ekki annan kost en að láta banka sýsla með fé sitt – það tíðkast ekki að borga út í reiðufé, eins og ætti í raun að vera sjálfsagður valkostur fyrir þá sem vilja. Nei, allir peningarnir þurfa að fara í gegnum banka.

Bankarnir rukka svo fólk fyrir að nota rafræna peninga – við erum oft í þeirri stöðu að borga bönkunum fyrir að fá að nota okkar eigin fé.

Þetta eru ekki stórar fjárhæðir í hvert skipti, auðvitað ekki, en safnast þegar saman kemur og fyrir bankana eru þetta gríðarlegar fjárhæðir. Hver færsla á debetkorti kostar hátt í 20 krónur. Það er varla tilviljun að hraðbankar eru óvíða í Reykjavík – það er miklu hagkvæmara fyrir bankana að passa upp á að fólk noti kortin sí og æ.

Gylfi Magnússon, hagfræðingur og fyrrverandi ráðherra, gerir þetta að umtalsefni á Facebook. Hann segir að kostnaður neytenda sé „svakalegur“ og að með nútímatækni væri hægt að iðka mun ódýrari greiðslumiðlun:

Einn flötur á þessu Borgunarmáli er alveg óræddur – hvers vegna eru krítarkortafyrirtæki svona verðmæt? Skýringin er einföld, þessi krítarkortabissniss er ótrúlega ábatasamur. Ýmsir aðilar koma að, alþjóðlegu krítarkortafyrirtækin, færsluhirðar eins og Borgun, bankar sem gefa út kort o.fl. Kostnaður neytenda er svakalegur. Í hvert sinn sem kort er straujað fá þessir aðilar tekjur sem almennt hlaupa á nokkrum prósentum af veltu. Það fer beint út í verðlag og rýrir því kaupmátt. Þetta er hrein geggjun. Fyrir utan veltutengdu tekjurnar greiða neytendur offjár í kortagjöld og vexti. Það væri mikið framfaraskref að fá alvöru samkeppni í þennan geira – nútímatækni gerir það kleift að vera með miklu ódýrari greiðslumiðlun en þetta.

Bankarnir eru ríki í ríkinu. Þeir fara sínu fram og stjórnmálamennirnir ráða lítið við þá. Því sem kallast neytendavernd á fjármálamarkaði er mjög ábótavant. Í svipinn man ég bara eftir einum íslenskum stjórnmálamanni sem ætlaði að hemja peningaplokkið í bönkunum. Það var Björgvin G. Sigurðsson sem varð viðskiptaráðherra 2007. Björgvin lenti hins vegar í stórum og erfiðum málum og entist ekki tími til að fylgja þessu eftir. Einhverjir stjórnmálamenn mættu taka málið upp aftur.
Hreinir og anti-pólitískir Píratar

Píratar eru í 42 prósentum í nýrri skoðanakönnun. Fylgið vex semsagt enn. Menn hafa verið að spá því að þessu fari að ljúka, Píratarnir hafa verið að hækka flugið síðan í apríl, en það er aldeilis ekki komið að því.

Hverju sætir? Þetta er í raun stærsta spurningin í íslenskum stjórnmálum þessa dagana.

Glöggur lesandi síðunnar setti fram þessa skýringu:

Konan mín á fjölmennan ættboga hér í borginni og allt unga fólkið, mínus 30 ára, segist styðja Pírata. Ég spyr af hverju. Jú, segir þetta klára og vel menntaða fólk, þeir eru með upplýsinguna á oddi, beint lýðræði og hafa ekki tekið neinn þátt í sukkinu. Annað fæ ég ekki upp. Mér finnst þetta skrýtið, því það sem brennur á ungu fólki núna er óbærilegur kostnaður við leigu/kaup á íbúð, vanburða heilbrigðiskerfi að mörgu leyti, vaxandi misskipting; þessir krakkar hafa alls ekki hnýtt í bankakerfið í mín eyru – og þeir lesa ekki blöð. Ergó: unga kynslóðin er orðin anti-pólitísk, hún sér í Pírötum einhvers konar „hreint“ afl, syndlausa menn sem mega kasta steinum.
Facebook breiðir úr sér á auglýsingamarkaði

Erlend stórfyrirtæki taka yfir æ stærri hluta af lífi okkar. Svoleiðis er það á tíma hnattvæðingar og upplýsingatækni og ekki auðvelt að streitast gegn því.

Í Viðskiptablaðinu er sagt frá stórauknum hagnaði Facebook sem er aðallega tilkominn vegna auglýsingatekna. Þær voru 5,8 milljarðar dollara á síðasta ársfjórðungi. Hækkuðu um 52 prósent.

Við leitum í æ meira mæli að fjölmiðlaefni á internetinu. Blöð deyja drottni sínum, heyra kannski mestanpart sögunni til innan fárra áratuga. Einn vandinn við netmiðla er fjármögnunin – það er annað hvort að selja aðgang eða selja auglýsingar. Hvort tveggja getur reynst erfitt?

En Facebook hefur aldeilis fundið leiðina. Og það eru líka auglýsingar á Google og YouTube.

Ætli einhver hafi tekið saman hversu mikið auglýsingafé rennur frá Íslandi til slíkra fyrirtækja?
Danir fá fyrir ferðina

Danir fá rosalega útreið vegna þeirrar ákvörðunar danskra stjórnvalda að hirða eigur af flóttafólki. Einn frægasti listamaður heims, Ai Weiwei, ákveður að loka sýningu með verkum sínum í Kaupmannahöfn. Ai Weiwei er líka mikill baráttumaður fyrir mannréttindum.

Einn þekktasti skopmyndateiknari í heimi, Steve Bell, tekur Dani á beinið – segir að stjórnarflokkurinn Venstre sé hugsanlega einn heimskulegasti flokkur í heimi og teiknar Lars Lökke Rasmussen forsætisráðherra. Svínakjöt og Lego fær að fljóta með.

Margir spyrja hvort flóttamennirnir fái að halda tannfyllingunum. Danmörk hefur líklega aldrei orðið fyrir öðrum eins álitshnekki. Svona sér teiknarinn Dave Brown Litlu hafmeyjuna í The Independent.