arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kínversk yfirráð eða vondur arkítektúr

Einar Benediktsson, fyrrverandi sendiherra, skrifar áhugaverða grein í Fréttablaðið um Huang Nubo og fyrirhuguð umsvif Kínverja hér á landi. Einar hikar ekki að setja þetta í samband við opnun Norður-Íshafsins og hugsanlegar siglingar yfir það. Hann talar um landið sem

Nú er þetta reyndar partur af framtíðarplönum margra fyrir Íslandi, að landið verði mikilvægt einmitt vegna bráðnunar heimskautaíssins og að hér rísi höfn sem geti orðið miðstöð siglinga yfir Norðurpólinn. Það er talað um að slík höfn myndi verða byggð á Norðausturlandi. En það liggur í augum uppi að hún yrði að mestu leyti kínversk – að vörurnar sem um hana myndu fara kæmu að mestu leyti frá Kína.

Eða hvar annars staðar frá?

Einar, sem er einarður Evrópusinni, er á því að við eigum að vara okkur á Kínverjum. Hann talar um að Íslendingar misnoti orðið „vinátta“ þegar talað er um alþjóðasamskipti og segir:

„Vinsamleg tengsl þjóða og náið samstarf er milli þeirra sem hafa sömu hagsmuna að gæta og umfram allt aðhyllast sömu þjóðfélagsgildi.“

Sendiherrann lætur ímyndunaraflið njóta sín í greininni þegar hann talar um landakaupin á Grímsstöðum sem „bakland umskipunar-olíuhafnar norðarlega á Austfjörðum“.

Grímsstaðir eru nokkurn veginn eins langt frá sjó og hægt er að komast á Íslandi – kannski má halda því fram að miklu meiri hætta sé á að rísi einhver byggingahryllingur þarna nyrðra, í líkingu við það sem Eyjan segir að hafi verið stöðvað í Wales.

Máski er það þetta sem við erum að kalla yfir okkur fremur en kínversk yfirráð?
Pólitískt leikhús: Júlía Timoshenko

Júlía Timoshenko, fyrrverandi forsætisráðherra, er mikið í fréttum þessa dagana. Hún var dæmd í fangelsi fyrir leynilegar embættisfærslur sínar – Timoshenko er sannarlega enginn engill, en stjórnmál í Úkraínu virðast líka vera sannkölluð maðkaveita.

Timoshenko er í hungurverkfalli og birtar hafa verið myndir af henni með áverka sem sagt er að hún hafi fengið í fangelsi. Aðrir segja að hún hafi meitt sjálfa sig til að vekja athygli á sér.

Timoshenko hefur verið býsna slyng í hinni leikrænu hlið stjórnmálanna – ég hef dálítið verið að fjalla um hana síðustu daga.

Hér að ofan má sjá tvær myndir af henni, eftir og fyrir. Á seinni myndinni má sjá hvernig hún leit út áður en hún fór í mikla umsköpun á persónu sinni og útliti. Þetta var árið 2001.

Á seinni myndinni er hún orðin ljóshærð, andlitið hefur verið sléttað, en flétturnar vísa í hefðbundna hárgreiðslu kvenna í Úkraínu. Þetta er smart, en þjóðlegt. Þarna var hún á hátindi stjórnmálaferils síns.

Á myndinni hér fyrir neðan má svo sjá hvernig Timoshenko lítur út í fangelsinu. Hún sýnir marbletti, en eins og menn taka eftir er hárið enn ljóst.
Mitterrand og rósirnar

Stjórnmál snúast víða um leikræn tilþrif – og óvíða meir en í Frakklandi.

Í gær skrifaði ég um kveðjuræðu Giscards dEstaing forseta, þegar hann stóð upp úr stól og skildi eftir autt skrifborð.

Við embættinu tók François Mitterrand og hann setti upp enn stærri sýningu. Hún var vandlega útfærð bæði fyrir myndavélar og áhorfendur.

Mitterrand fór að Panthéon, stórhýsi þar sem fræknir Frakkar eru grafnir og trónir yfir vinstri bakka Signu. Fyrir framan fjölda áhorfenda gekk Mitterrand inn í húsið með eina rós í hendinni – hún var tákn Sósíalistaflokks hans. Undir var leikinn Óðurinn til gleðinnar.

Þarna varð reyndar kraftaverk, því þegar inn var komið voru rósirnar orðnar þrjár eins og sjá má á myndbandinu hér fyrir neðan – Mitterrand setti rósir á grafir þriggja manna: Jean Jaurès, sem er talinn einn af feðrum jafnaðarstefnunnar, Jean Moulin, sem var hetja í andspyrnuhreyfingunni í stríðinu og dó í höndum Gestapo, og Victors Schoelchers, sem var baráttumaður gegn þrælahaldi.

Þetta þótti afar táknrænt og Mitterrand var ákaft fagnað. Þetta voru miklir gleðidagar fyrir vinstri menn í Frakklandi.

Nokkrum dögum síðar tilkynnti hann ríkisstjórn sína og þar voru kommúnistar innanborðs. Mitterrand hóf mikla þjóðnýtingu sem hafði þau áhrif að fjármagn sogaðist út úr Frakklandi. Hann bætti kjör opinberra starfsmanna mikið, fjölgaði þeim og lengdi sumarfrí. Hann gerði líka ýmsar lýðræðisumbætur – og afnam dauðarefsinguna.

Tveimur árum síðar rak hann ríkisstjórn sína – það gera franskir forsetar þegar illa gengur – og sneri alveg við blaðinu í efnahagsmálum. Hagstjórninn gerbreyttist og fjárlagahallinn sem var orðinn geigvænlegur dróst saman undir prógrammi sem Mitterrand kallaði la rigeur eða aðhaldið.

Menn bera valdatöku François Hollande við þessi fyrstu ár Mitterrands – það er samdóma álit að hann muni ekki ógna kapítalismanum með þessum hætti. Það er annar tími og Mitterrand vann á þessum tíma með kommúnistum. Með því tókst honum reyndar að ganga frá Kommúnistaflokknum sem hafði verið stórveldi í frönskum stjórnmálum.
Sveiattan!

Unglingar, hælisleitendur, sem framvísa fölsuðum skilríkjum fá óskilorðsbundna fangelsisdóma og eru lokaðir inni.

Dómarnir eru svipaðir því sem þeir fá sem beita grófu ofbeldi á Íslandi. Refsingar þeirra eru reyndar oft skilorðsbundnar.

Í fréttinni segir forstjóri Barnavendarstofu að þetta sé ólíðandi. Í rauninni getur maður ekki sagt annað en sveiattan!
Hægri grænir með hreinan meirihluta

Það hefur verið rætt nokkuð um netkannanir að undanförnu – einkum þegar fjölmiðlar eru farnir að slá upp niðurstöðum þeirra eins og alvöru skoðanakönnunum.

Þær eru margar netkannanirnar.

Hér er til dæmis ein frá Útvarpi Sögu sem sýnir að Hægri grænir fá hreinan meirihluta á þingi í næstu kosningum, hvorki meira né minna en 57 prósent atkvæða.

Framsóknarflokkurinn fær 12 prósent, Sjálfstæðisflokkurinn 10, Samfylkingin ekki nema 2 prósent og VG 1 prósent.
Allt snýst kringum skoðanakannanir

Nú er um það rætt að banna skoðanakannanir daginn fyrir kjördag og á kjördag.

Maður heyrir mótmæli úr fjölmiðlunum, að þarna sé vegið að frelsi þeirra – og að skoðanakannanir séu þjónusta sem almenningur eigi heimtingu á.

En skoðanakannanir eru líka skoðanamótandi. Vægi þeirra hefur aukist svo mikið að það nálgast algjöra mettun síðustu vikurnar fyrir kosningar. Fyrir vikið verða skoðanakannanir aðalatriðið þegar líður að kosningum – frekar en hugsjónir og stefnumál.

Allt fer að snúast kringum skoðanakannanirnar. Framhjá því verður ekki horft að þær gera pólitíkina tækifærissinnaðri – já, ómerkilegri.

Fjölmiðlamenn þurfa að skilja þetta þegar þeir hneykslast á þessum hugmyndum – í reynd kæmi vel til greina að gera skoðanakannanir útlægar heila viku fyrir kosningar.
Grikkir – og Íslendingar

Í Grikkjum blundar sú hugmynd að aðrar þjóðir vilji helst ræna þá – og að flest illt sem kemur fyrir þá sé útlendingum að kenna. Maður verður sífellt var við þetta í umræðu í Grikklandi, til dæmis í ávarpi tónskáldsins aldraða Mikis Theodorakis sem hefur verið dreift um heimsbyggðina. Theodorakis talar um alþjóðlegt samsæri til að koma Grikkjum á kné sem hafi staðið síðan 1975, fyrst hafi Grikkir verið rændir sögu sinni og þjóðarsál, en síðan standi til að útrýma þeim í líffræðilegum skilningi með hungri og fátækt.

Framhaldið sé, segir Theodorakis, að Grikkir þurfi að afsala sér Akrópólis, Delfí, Ólympíu og Epídaurus. Hann kennir Þjóðverjum, Frökkum, Bretum og Bandaríkjamönnum um. Þessu bréfi var dreift hér á landi, í tengslum við einhverja samstöðu með Grikkjum.

Grikkir eru vissulega í vondum málum, það hefur þurft að skera niður skuldir þjóðarinnar um stórar fjárhæðir – og það er ekki nóg. Það verður ekki hægt að koma grísku hagkerfi af stað ef það á ekki að snúast um annað en niðurskurð og afborganir. Grískir kjósendur tjáðu þetta skýrt í kosningum í gær. Valdaflokkarnir, íhald og kratar, fengu ráðningu. Það er samt spurning hvort það sé nóg til að binda endi á hina landlægu spillingu sem er aðalvandamálið í Grikklandi.

En hugmyndirnar eru oft skrítnar. Ein er sú að Evrópusambandið og Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn vilji taka yfir Grikkland vegna hinna miklu auðlinda landsins. Auðlindirnar eru reyndar sáralitlar, því Grikkir stunda aðallega landbúnað og ferðaþjónustu, en þá er bent á að undan ströndum Krítar sé að finna olíu sem ESB og AGS ætli sér að komast yfir.

Það er ósjaldan að maður skynjar að Grikkir og Íslendingar eru nokkuð líkar þjóðir. Íslendingar trúa því líka að þeir sé nokkuð einstakir meðal þjóða – og þeim hefur hætt til að líta niður á nágrannaþjóðirnar. Kannski er þetta einhvers konar sambland af minnimáttarkennd og oflæti. Þetta finnur maður líka hjá Grikkjum. Íslendingar halda líka að útlendingar ásælist það sem þeir hafa – og vilji jafnvel taka það allt frá þeim.

Nýlegt dæmi eru deilurnar um hina eyðilegu jörð Grímsstaði á Fjöllum. Nú er þetta ekki sérlega fagur staður eða áhugaverður. En Kínverjinn Huang Nubo hefur hefur áhuga á að byggja það einhvers konar ferðamiðstöð – og jú, þessi plön virka býsna furðuleg. Það er vandséð að hann geti grætt mikið á þessu.

Við þetta hefur hugmyndaflugið aldeilis farið á ferðina. Maður heyrir bollaleggingar um að Kínverjar ætli að koma sér upp fjarskiptastöð, að þeir ætli að byggja flugvöll og hafa hann undanþeginn íslensku landamæraeftirliti, að það verði höfn einhvers staðar þarna uppi í fjöllunum, að þarna verði umframfjöldi Kínverja settur niður og síðar verði þarna nýlenda, að þarna muni hefjast hrísgrjónarækt sem muni að lokum leggja undir sig Eyjafjörð.

Altént virðist það útbreitt viðhorf að þetta sé liður í því að taka yfir Ísland.
Ógleymanleg kveðjuræða Giscards

Það er ekki alveg rétt sem kom fram í Silfrinu í gær að François Hollande væri fyrstur til að fella sitjandi forseta í Frakklandi, því árið 1981 felldi François Mitterrand forsetann Valery Giscard dEstaing.

Giscard, eins og hann er yfirleitt kallaður, var einkennilega samsettur maður. Sumir myndu jafnvel kalla hann merkikerti. Hann er minniháttar aðalsmaður og gekkst upp í því að láta koma fram við sig eins og hann væri konungborinn. Ráðherrar hans þurftu að halda sig í hæfilegri fjarlægð frá honum og hann hlóð í kringum sig húsgögnum og munum frá tíma Loðvíks XV. Hann hafði það sem Frakkar kalla hauteur, það er andstæða þess að vera alþýðlegur.

Nú er um það rætt að Sarkozy fráfarandi forseti hafi haldið flotta kveðjuræðu í gærkvöldi. En kveðjuræða Giscards er enn eftirminnilegri – hún er eiginlega klassík.

Giscard talaði í mikilli nærmynd. Hann viðurkenndi að hafa ekki komið öllu því í verk sem hann ætlaði sér, þar örlaði á auðmýkt, en svo ávítaði hann landa sína fyrir þau mistök að hafa ekki endurkosið sig, varaði þá við miklum þrengingum sem væru framundan – og taldi líklegt að þeir myndu kalla hann aftur til valda þegar þeir áttuðu sig á villu síns vegar.

Lok ræðunnar eru svo ógleymanlega leikræn. Þar kveður hann, stendur upp úr stólnum og gengur burt en myndavélin sýnir autt skrifborðið meðan franski þjóðsöngurinn, La Marseillaise, er leikinn undir.
Upplausn eftir kosningar í Grikklandi

Kosningaúrslitin í Grikklandi eru þannig að það virðist útilokað að mynda ríkisstjórn í landinu.

Gömlu valdaflokkarnir, Pasok og Nea Demokratia, kratar og íhald, bíða algjört afhroð. Þeim er kennt um ástandið í landinu – og ekki að ástæðulausu. Maður skilur vel Grikki sem ekki geta hugsað sér að kjósa þessa flokka.

Antonis Samaras, formaður Nea Demokratia, fær stjórnarmyndunarumboðið, en maður veit ekki almmennilega hvað hann á að gera. Nauðungarhjónaband Nea Demokratia og Pasok í ríkisstjórn er á enda – það er tæplega von að þeir geti fengið aðra flokka með til að styrkja ríkisstjórnina.

Helsti sigurvegari kosningana, Alexis Tsipras, formaður Syriza, sem er bandalag vinstri flokka, segist vilja mynda vinstri stjórn. Þá líklega með KKE sem er gamli kommúnistaflokkurinn og Lýðræðislega vinstrinu, sem er myndaður af klofningsmönnum úr Syriza og Pasok.

En þetta eru bara orðin tóm – vinstri vængurinn hefur heldur ekki nægt fylgi til að mynda stjórn.

Á hægri vængnum koma svo inn tveir nýjir flokkar, Sjálfstæðir Grikkir sem er klofningur úr Nea Demokratia – flokkurinn er mjög þjóðernissinnaður, er á móti aðhaldsaðgerðum og vill fá stríðsskaðabætur frá Þýskalandi – og nýnasistaflokkurinn Gullin dögun. Það vekur sjálfsagt hrylling hjá mörgum, en sá flokkur fær 7 prósenta fylgi og 21 þingmann.

Laos, sem er þjóðernissinnaður flokkur sanntrúaðra, þurrkast hins vegar út af þingi.

Flokkar sem ná inn þingmönnum þurfa að fá að minnsta kosti 3 prósent atkvæða. Þannig að þrátt fyrir að 32 flokkar hafi boðið fram eru það einungis 7 flokkar sem ná mönnum inn á þing.

Eins og áður segir virðist ekkert framundan í Grikklandi nema stjórnarkreppa, nú fær Samaras að reyna sig, svo Tsipras og þá Evangelos Venizelos, formaður Pasok, krataflokksins sem tapaði heilum 30 prósentustigum í kosningunum. Líklega tekst engum þeirra að mynda stjórn, svo líklegast er að nauðsynlegt verði að kjósa aftur innan tíðar.
Úrslitin í Frakklandi og Grikklandi

Skoðanakannanirnar lugu ekki, François Hollande var kosinn forseti Frakklands. Nicolas Sarkozy viðurkenndi ósigur sinn stuttu eftir að úrslitin voru birt. Það var nokkuð góð ræða hjá forsetanum fráfarandi – hann má eiga að hann er mun betri ræðumaður en Hollande. Sigurræða tilvonandi forseta var ekki spennandi, en hann talaði um það yrðu breytingar og að hann yrði forseti allra Frakka.

Sarkozy náði að koma sér upp einkennilegum óvinsældum, Frakkland er í efnahagsþrengingum, hann skipti eiginlega um stefnu stuttu eftir að hann var kjörinn og persóna hans þykir hrokafull og fráhrindandi. Eins hafa gælur hans við auðmenn mælst illa fyrir.

Slagurinn er þó ekki alveg búinn í Frakklandi, strax eftir að úrslitin voru ljós fóru stjórnmálaskýrendur og pólitíkusar sem komu fram í sjónvarpi að horfa til þingkosninganna sem verða í júní. Sósíalistar vonast til að vinna meirhluta þar með flokkum sem eru þeim vinsamlegir, en á hægri vængnum fer fram miklil togstreita milli gamalgróinna flokka og Þjóðfylkingarinnar sem er undir forystu Marine Le Pen. Í Frakklandi er kerfi einmenningskjördæma þannig að Þjóðfylkingin hefur ekki haft menn á þingi þrátt fyrir hagstæð kosningaúrslit. Stóru flokkarnir gera stundum bandalög við minni flokka um að hleypa þingmönnum úr þeirra röðum að, en Þjóðfylkingin hefur ekki fengið að vera með í slíku.

Hollande mun ekki bylta neinu. Hann hefur þó talað fyrir breytingum stöðugleikasáttmála Evrópu og þeirri niðurskurðarstefnu sem er ríkjandi í álfunni. Fyrir honum og fleiri stjórnmálamönnum í álfunni er að renna upp að það er ekki endalaust hægt að þjóna fjármálavaldinu.

Úrslit kosninganna í Grikklandi eru að koma í ljós og þau eru ruglingsleg – og að sumu leyti skelfileg. Það virðist ekkert blasa við nema stjórnleysi og upplausn. Gömlu valdaflokkarnir Nea Demokratia til hægri og Pasok til vinstri bíða afhroð. Það er líka vandséð að grískir kjósendur geti greitt þessum flokkum atkvæði sitt eftir það sem á undan er gengið. Þeir hafa verið þvingaðir saman í ríkisstjórn síðustu mánuði.

Fylgið færist til flokka sem eru lengra til vinstri og til hægri. Dreifingin er slík að maður sér varla að hægt sé að mynda starfhæfa ríkisstjórn. Líklega verður að kjósa upp á nýtt innan skamms.
Silfrið: Kosningar

Það eru æsispennandi kosningar í Frakklandi og Grikklandi í dag og þær gætu haft mikil áhrif á framtíð Evrópu.

Kosningarnar verða meðal umræðuefna í Sifri Egils í dag, en einnig ber á góma landakaup Huangs Nubo, íslensku forsetakosningarnar og upplausnarástand á Alþingi.

Meðal gesta í þættinum eru Styrmir Gunnarsson, Rósa Björk Brynjólfsdóttir, Gérard Lemarquis, Margrét Tryggvadóttir, Baldur Þórhallsson og Guðmundur Franklín Jónsson.

Þess má svo geta að síðdegis í dag, klukkan 17, hefst kosningavaka vegna frönsku kosninganna í Hátíðarsal Háskóla Íslands. Það vill svo til að síðuhaldari er í hlutverki nokkurs konar fundarstjóra.
Merkileg lógík

Nú set ég fram einhverja vitleysu.

Ýmsir verða til að mótmæla – sumir harðlega.

Þá bregst ég við því með því að segja:

QED.

Þetta sýnir einmitt að ég hafði rétt fyrir mér.
Auðmenn á skítugum skóm

Skáldið og athafnamaðurinn Huang Nubo virðist ekki vera sérlega mikill dipómati.

Maður hefur ekki heyrt mikið kvartað yfir áformum um að leigja honum land á Fjöllum til fjörutíu ára.

En þá hellir hann olíu á eld með því að segjast vilja fá landið til níutíu og níu ára.

Sem er mjög langur tími. Fyrir níutíu og níu árum var Morgunblaðið stofnað – þá varð sá merki atburður í sjálfstæðisbaráttunni að Einar Pétursson var tekinn með bláhvíta fánann sem hann sigldi um með í báti á höfninni.

Það er enginn á lífi lengur sem er til frásagnar um þessa atburði.

Nubo virðist líka gera það nánast að gamni sínu að storka Ögmundi Jónassyni. Og Ögmundur er fljótur að bregðast við og skrifar:

„Ég held að erlendir auðkýfingar eigi að fara varlega í að hreykja sér á kostnað íslenskra stjórnmálamanna sem vilja sporna gegn því að vaðið sé á skítugum skónum inn á Ísland.“
Kreppan og innflytjendur

Sem betur fer hefur efnahagskreppan á Íslandi ekki haft þau áhrif að andúð á innflytjendum hafi aukist.

Það er raunin víða í Evrópu. Í Frakklandi skorar öfgakonan Marine Le Pen hátt í fyrstu umferð forsetakosninganna.

Í Grikklandi er jafnvel talið að hreinn nasistaflokkur, sem stundar það að berja innflytjendur, geti náð mönnum inn á þing.

Þar taka stjórnmálamenn sem teljast hófsamari undir áróðurinn gegn innflytjendum, til dæmis Antonis Samaras, foringi stærsta hægriflokksins, Nýs lýðræðis.

Grikkir eru reyndar frægir fyrir að líta heldur niður á næstu nágranna sína – og það breytir þá engu að blóð þeirra er mjög blandað þessum þjóðum. En það voru Grikkir í fornöld sem bjuggu til orðið barbarar.

En það breytir því ekki að Grikkir hafa hin síðari ár verið hæstánægðir með að láta útlendinga vinna verstu störfin í landinu, hirða rusl og þrífa hótelherbergi á ferðamannastöðum – og það er reyndar haft fyrir satt að það hafi verið erlendir verkamenn sem byggðu hin miklu mannvirki á Ólypíuleikunum 2004.

Og það er alveg víst að vandræðin í Grikklandi eru ekki innflytjendum að kenna – og hið sama á við um Frakkland.
Furðulegt umburðarlyndi gagnvart ofbeldi

Ekki veit maður hvað þarf að gerast á Íslandi til að farið sé að taka á grófum ofbeldisglæpum af einhverjum myndugleika.

Hér er enn eitt dæmið um að fólk sem gerist sekt um hryllilegt ofbeldi gagnvart samborgurum sínum fær nánast klapp á höfuðið.

Stutt fangelsi – mestanpart skilorðsbundið. Afskaplega lágar miskabætur.

Árásin er samt, samkvæmt dómnum, stórfelld.

En við slíku liggur greinilega ekki þyngri refsing en þetta.

Þetta er óþolandi umburðarlyndi gagnvart ofbeldi.

Og hér er annað dæmi. Tveir ofbeldismenn verða uppvísir af því að pynta mann – þeir brjóta í honum bein og hvaðeina – og hver er dómurinn?

Þeir þurfa að sitja af sér tíma í fangelsi, jú, en það eru eftirstöðvar fyrri dóma sem þeir höfðu ekki klárað.
Samfellt málþóf

Á ensku nefnist málþóf filibuster – og þykir ekki fínt. Í mörgum þjóðþingum eru reglur til að koma í veg fyrir þetta, en hér á landi er eins og það virki ekki.

Alþingi Íslendinga virðist vera að leysast upp í samfellt málþóf. Það er til marks um veika stöðu ríkisstjórnarinnar að hún virðist ekki geta spornað við þessu.

En hróður þingsins eykst ekki við þetta, síður en svo. Nú heyrir maður sagða sögu af varaþingmanni sem kom í þingið og átti að sitja þar nokkurn tíma.

Eftir klukkutíma á varþingmaðurinn að hafa sagt:

„Mig langar heim.“

Það er líka ótrúlegt hvað hægt er að eyða tíma þingsins í – eins og til dæmis að ræða í þingsölum um grein sem prófessor upp í Háskóla skrifaði um Bændasamtökin.

Hvaða hugmyndir hafa þeir um lýðræði og tjáningarfrelsi sem telja að þetta eigi erindi inn á Alþingi?
Hann getur varla hætt við

Maður heyrir utan að sér vangaveltur um að Ólafur Ragnar Grímsson muni hætta við forsetaframboð sitt ef skoðanakannanir verða honum óhagstæðar. Það yrði þá á þeim forsendum að hann hafi ekki komið auga á neina aðra frambjóðendur þegar hann ákvað framboð sitt, en nú hafi það aldeilis breyst.

Því verður eiginlega ekki trúað.

Ólafur Ragnar er pólitískur bardagamaður og getur ekki verið þekkur fyrir annað en að gefast ekki upp fyrr en í fulla hnefana.

Eða hvort kæmi verr út fyrir hann, að hætta við framboð – eftir hinn langa aðdraganda – eða tapa í kosningum?

Reyndar mætti halda því fram að það væri skylda Ólafs að þrauka – hin langa atburðarás í kringum framboð hans gæti beinlínis hafa orðið þess valdandi að frambjóðendur sem hugsuðu sér til hreyfings hafi hætt við.

Svo má reyndar benda á að Ólafur gæti átt sér framhaldslíf í pólitíkinni. Traustið til hans mælist miklu meira en til annarra stjórnmálamanna. Þannig séð ætti honum að vera í lófa lagið að koma aftur inn í þjóðmálin – og gæti jafnvel stefnt til æðstu metorða.

Þá kannski sem forsætisráðherra?
Erfitt að stöðva Nubo í þetta sinn

Það hefur kostað nokkrar tilfæringar að koma Huang Nubo inn í landið. Nú virðist leiðin vera sú að sveitarfélög kaupa Grímsstaði og leigja Nubo jörðina.

Þetta er umdeilt má á vettvangi landsmálapólitíkurinnar, en það er vandséð að ríkisstjórnin eða einhver stjórnmálaöfl geti komið í veg fyrir þetta.

Það hefur reyndar lengi skort útlistanir á því hvað nákvæmlega Kínverjinn ætti að gera við landið, það væri gaman að sjá einhvers konar teikningar.

En á meðan geta menn haldið áfram að fantasera um hrísgrjónarækt nyrðra, skipalægi á Fjöllum, leyniher sem þarna yrði komið fyrir neðanjarðar eða möguleikana á að þarna verði stofnuð nýlenda með umframfólksfjölda Kína.
Arftaki Sterling á hausinn

Flestir Íslendingar muna eftir lágfargjaldaflugfélaginu Sterling – sem varð aðalleikari í furðulegum viðskiptafléttum íslenskra útrásarvíkinga.

Sterling fór svo á hausinn með brauki og bramli, það varð íslenskum viðskiptamönnum ekki til sérstaks álitsauka.

Upp úr rústunum var stofnað flugfélagið Cimber Sterling sem hefur haldið uppi flugi vítt og breitt um Evrópu.

En nú er það líka farið á hausinn og samkvæmt fréttum eru farþegar félagsins strand á flugvöllum víða um álfuna.

Þetta beinir athyglinni hingað til Íslands. Samkeppnin um sumartraffíkina til og frá Íslandi er svo grimm að maður spyr – hver gefst upp fyrst?
Forsetakosningarnar og dreifing fylgisins

Það voru nánast viðtekin sannindi af eftir því sem fleiri frambjóðendur byðu sig fram í forsetakosningum, þeim mun tryggara væri endurkjör Ólafs Ragnars Grímssonar.

Nú virðist þetta ekki endilega vera rétt.

Þarna eru nefnilega líka frambjóðendur sem geta höggvið skörð í raðir fylgismanna Ólafs Ragnars – bæði Andrea Ólafsdóttir og Ari Trausti Guðmundsson virðast líkleg til þess.

Þóra Arnórsdóttir sækir fylgi sitt, samkvæmt skoðanakönnun Fréttablaðsins, að talsverðu leyti til þeirra sem eru hlynntir núverandi stjórnarflokkum. Enn hefur ekki komið fram frambjóðandi sem er að bítast við hana um þetta fylgi.

Ef Stefán Jón Hafstein færi til dæmis í framboð, eins og hann var að hugleiða, þá fyrst gæti þetta fylgi farið að tvístrast.

Annars hefur verið gantast með það að í þessum kosningum sé það Þóra sem er „fulltrúi kerfisins“ meðan Ólafur Ragnar – sem hefur verið forseti í 16 ár – sé fulltrúi einhvers konar andófsafla.

Þetta er tæplega svona einfalt, alls ekki, en þetta sýnir hvað forsetaembættið er á sérstöku róli í höndum ólíkindatólsins Ólafs Ragnars. Það er allavega ljóst að meðal stjórnmálamanna á hann fáa vini eða stuðningsmenn.
Rányrkja við Afríku

DV er í dag með stórmerkilega úttekt á veiðum við strendur Afríku, rányrkju þar, og hlut Íslendinga í þessum umdeildu veiðum.

Þetta er eitt af því sem bar á góma í viðtali sem ég tók við Oxfordprófessorinn og auðlindahagfræðinginn Paul Collier í vetur. Collier er höfundur gagnmerkra bóka eins og The Bottom Billion og The Plundered Earth.

Annað sem Collier nefnir í viðtalinu er vandi auðlindahagkerfa og hvernig þeir sem ráða yfir auðlindum í slíkum löndum hafa tilhneigingu til að ráða flestu öðru…