arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hví ættum við að treysta yfirvöldum?

Fréttablaðið hefur tekið þá einkennilegu stefnu að útvista leiðaraskrifum. Blaðið mátti síst við þessu, því það veikir prófíl þess sem fjölmiðils, en hann var býsna veikur fyrir.

Í dag skrifar samfylkingarkonan Margrét Kristmannsdóttir, formaður Samtaka verslunar og þjónustu – leiðarinn er í anda viðhorfa sem farið er að gæta hjá varðstöðumönnum kerfisins að mál séu hér í góðum og réttum farvegi, að við eigum að treysta yfirvöldum til að fara með þau.

En þá vakna nokkrar spurningar:

Er Fjármálaeftirlitið traustvekjandi?

Er Seðlabankinn traustvekjandi?

Er íslenska dómskerfið traustvekjandi?

Er það traustvekjandi að það hafi þurft hótanir frá erlendri konu til að koma rannsókn bankahrunsins á sæmilegan rekspöl?

Er starfsemi skilanefnda bankanna með þeim hætti að það sé taustvekjandi?

Var framganga ríkisstjórnarinnar í Icesave-málinu traustvekjandi, þar sem þurfti að toga út upplýsingar með töngum?

Er það traustvekjandi að stjórnmálaflokkar og stjórnmálamenn þybbist við að birta upplýsingar um fjárframlög auðmanna?

Er það traustvekjandi að gagnrýna fjölmiðla sem nú eru loks farnir að rækja hlutverk sitt en voru á tíma eins og klappstýrur fyrir auðmenn – hefði ekki verið betur fyrir okkur komið ef hið harða gagnrýna viðhorf hefði verið útbreiddara í fjölmiðlum fyrir hrunið?
Hví ættum við að treysta FME, Seðlabankanum eða Nýja Kaupþingi?

Þetta er ekki rétt ályktun hjá Tryggva Þór Herbertssyni og Thomas Devin – ef þetta er þá það sem hann sagði.

Devin þekkir ekki aðstæður hér.

Hann telur nóg að upplýsingar um lánastarfsemi Kaupþings hafi borist til stjórnar Nýja Kaupþings, Fjármálaeftirlitsins og Seðlabankans.

Við sem eigum heima hérna vitum að þessir aðilar njóta nákvæmlega einskis trausts.

Könnun frá því í vetur sýndi að FME var treyst af 6 prósentum aðspurðra, traustið á bönkunum var svipað.

Þegar upplýsingarnar leka út fá íslenskri borgarar loks einhverja trú á því að þær komi að einhverjum notum; lendi bara ekki í skúffum hjá stofnunum sem hafa ekkert gert nema að klúðra málum.

Hjá raðklúðrurum.

Og þess vegna er líka nauðsynlegt að fá nánari upplýsingar um útlán Landsbankans og Glitnis.

Til að íslenska þjóðin viti sannleikann um hrunið og það sem yfir hana hefur gengið og hvers vegna hún þarf að borga brúsann.

(Það er líka rangt hjá Tryggva að „lánabók“ Kaupþings hafi leikið. Þetta var glærusýning sem var tekin saman um útlán bankans fyrir stjórn hans. Samkvæmt þeim upplýsingum sem ég hef er ekkert samsvarandi til á svo aðgengilegu formi í Landsbankanum.)
Guðjón Arnar í sjávarútvegsmálin

Það verður athyglisvert að fylgjast með störfum Adda Kitta Gauj í sjávarútvegsráðuneytinu.

Þarna er maður sem veit hvað hann syngur í sjávarútvegsmálum, en hefur dálítið aðra sýn á tilveruna en LÍÚ-veldið.
Fjármálafimleikar Baugsmanna

Sigrún Davíðsdóttir skrifar stórmerkan fréttaauka um flókna fjármálagjörninga Baugsmanna.

Einn forviða lesandi ritar þessa athugasemd:

„ Þetta er yndislegt. Þetta er endalaus sköpun sem engan enda hefur.

hugmyndaflugið er í hæsta gír og framkvæmdin leikur einn. Engin skilur neitt í neinu en niðustaðan er gerandanum alltaf hagstæð. Bjútífúl!“

Niðurlag greinar Sigrúnar er svohljóðandi:

„ Umsvif Baugs undanfarin ár hafa verið eins og kvikasilfur, stöðugt verið að búa til nýjar einingar, brjóta upp og endurraða. Sir Philip Green ku aldrei hafa séð neitt jafn flókið og Baugsfélögin. Þannig hefur meðal annars verið hægt að búa til sífellt nýjar einingar til að veðsetja og þá flotið fé inn í félög sem síðan hefur verið hægt að taka arð út úr áður en þau félög verða efni í ný umbrot. Hreyfingarnar í kringum Baug, Haga og 1998 ehf eru sama eðlis. Munurinn er bara sá að nú er Baugur kominn í þrot – og það er verið að fjármagna hræringarnar með lánum úr banka sem er fjármagnaður af ríkinu, meðal annars af því gamli bankinn var keyrður í kaf með lánastarfsemi af þessu tagi.„
Ábyrgð

Ef við segjum að þetta sé allt einstaklingum að kenna, þá erum við að fría kerfið ábyrgð og segja að kerfinu þurfi ekkert að breyta. Það hafi aðeins orðið fyrir barðinu á óprúttnum mönnum sem hafi eyðilagt það.

En ef við segjum að þetta sé allt kerfinu að kenna, þá er eins og við teljum að einstaklingar beri ekki ábyrgð á gjörðum sínum. Og þá afsökum við alls konar óhæfuverk.

Stundum er talað um að peningamenn sem starfa innan hins kapítalíska kerfis gangi eins langt og þeir komast. Það sé bara eðlilegt. En um leið og við tökum undir þetta erum við að segja að þeir séu í raun ekki siðlegar verur, að þeir séu undanþegnir siðferði.

Því fæst göngum við eins langt og við komumst í lífi okkar. Þannig eyðileggjum við okkur sjálf og aðra.

Illt er að skynja hvernig allt traust er horfið úr viðskiptum og stjórnmálum á Íslandi.

Hvernig verður það endurvakið?

Náum við að skapa úr glundroðanum einhvers konar siðlegan kapítalisma – eða ná hinir gráðugu aftur undirtökunum, eins og í kvótanum, einkavæðingu bankanna, verslunareinokuninni, olíumálinu og bankabólunni.
Á pensúminu?

Verður þetta kennt í Háskólanum í vetur?

Myndin er eftir Halldór Baldursson og birtist í Morgunblaðinu 26. ágúst.
Að svíkja þjóð sína

Mér hefur þótt Kolbrún Bergþórsdóttir vinkona mín heldur lin í afstöðu sinni til fjárglæframannanna sem settu landið á hausinn og stjórnmálamanna sem gerðust meðreiðarsveinar þeirra og hjálparkokkar.

En ég er nokkuð sammála pistli sem hún skrifaði í Moggann í gær. Við erum engu bættari með því að nota orð eins og landráð og föðurlandssvik.

Þetta eru orð sem menn eru teknir að hrópa á andstæðinga sína í tíma og ótíma, og verða loks að merkingarlausu gelti.

„ Þingmaður Framsóknarflokksins ætti að gæta að sér og hætta að tala í ofstækisfullum upphrópunarstíl um föðurlandssvikara. Reyndar hefur orð eins og þetta heyrst of oft upp á síðkastið, eins og orðið landráðamaður, og er engum til sóma sem það notar. Menn geta lika verið ósammala þeim sem vilja ganga i Evrópusambandið. Menn geta skammað útrásarvíkinga, bankastjóra, stjórnmálamenn og hverja sem er. En að kalla þá landráðamenn og föðurlandssvikara ber vott um ofstækisfulla heift sem á ekkert erindi í opinbera umræðu. Við lifum ekki i andrúmslofti seinni heimsstyrjaldar.“

Svo er spurningin hvort smá föðurlandssvik séu ekki í lagi.

Fátt er ógeðslegra en að elta þjóð sína út í hvaða vitleysu sem er. Það viðhorf heitir á ensku my country right or wrong og getur leitt af sér stórkostlegar ranghugmyndir og hörmungar.

Rithöfundurinn meinfyndni Brendan Behan sagði einhvern tíma – hann var írskur, af þjóð sem lengi full af furðulegum og eyðileggjandi hugarórum:

„ An author's first duty is to let down his country.“

(Það er reyndar áhugavert að skoða höfundarverk Halldórs Laxness í þessu ljósi, því ansi oft var hann sakaður um að svíkja þjóð sína með opinskáum lýsingum á göllum hennar, meinlokum og ranghugmyndum.)
Hvítur flötur

Að sitja hjá í Icesave málinu er eins og að vera beðinn um að mála mynd og skila auðum striga.

Daginn eftir er svo hafist handa við að túlka myndina út og suður.

Sem er ekkert nema hvítur flötur.
Lánakreppa

Gylfi Magnússon segir að bankana vanti trausta lántakendur.

En málið er að bankarnir þora ekki að lána.

Og maður þyrfti að vera geðveikur til að taka lán á þeim kjörum sem bjóðast.
Silfrið og Kiljan

Silfur Egils byrja aftur næsta sunnudag, 6. september.

Gestur í fyrsta þættinum verður einn fægasti hagfræðingur í heimi, Bandaríkjamaðurinn og Nóbelsverðlaunahafinn, Joseph Stiglitz.

Um hann má fræðast hér. Hann er meðal annars frægur fyrir gagnrýni sína á alþjóðavæðingu, markaðsbókstafstrú, Alþjóðabankann og Alþjóða gjaldeyrissjóðinn.

Kiljan byrjar svo miðvikudaginn 9. september, en þá er einmitt bókmenntahátíð í bæ.

Kolbrún Bergþórsdóttir og Páll Baldvin Baldvinsson verða áfram með í þættinum, sem og Bragi Kristjónsson, og Guðjón Friðriksson ætlar einnig að liðsinna mér annað slagið í vetur.
Stjórnmálamenn í þjónustu auðmanna

Guttormur Sigurðsson sendi þessa línur:

„Ég var að lesa grein eftir fyrrverandi aðalhagfræðing Alþjóða gjaldeyrissjóðsins. Hann heitir Simon Johnson. Í greininni sem birtist á vefmiðlinum The Atlantic Online, lýsir Simon því hvernig bandarískir fjármálamenn á Wall Street, náðu smám saman gífurlegum ítökum í bandarískum stjórnmálum og hvernig ríkisstjórnir bæði Clintons og Bush létu meir og meir eftir þeim með nýjum lagabreytingum og rýmkuðum heimildum til fjármálastarfsemi. Árangurinn, eða öllu heldur afleiðingin varð sú að fjármálageirinn þandist út í bandarísku efnahagslífi, sem leiddi á endanum til þeirrar kreppu sem við Íslendingar lentum einnig í.

En hvers vegna við Íslendingar lentum einnig í þessari fjármálakreppu er fyrst og fremst vegna þess að íslenskir stjórnmálamenn tóku bandaríska fjármálakerfið til fyrirmyndar. Alveg eins og þar sköpuðust náin tengsl stjórnmálamanna við gróðafíkna verðbréfakapitalista. Viðskiptaráð fékk nánast að vinna störf Alþingis og gífurlegum áróðri var dælt út í samfélagið um að björt framtíð okkar Íslendinga lægi í fjármálastarfsemi. Þegar útrás íslensku bankanna hófst var m.a. höfðað til þjóðerniskenndar okkar. Útrásarvíkingarnir voru mærðir sem miklar hetjur. Ekki aðeins voru margir ráðherrar virkjaðir til að snattast fyrir þá heldur var forseti Íslands nánast fullbókaður í endalausar veislur og stuðningsfundi út um allar trissur fyrir þessar nýju hetjur Íslands.

Í Bandaríkjunum virðast, eftir því sem Simon útlistar, fjármálafurstarnir hafa nánast kverkatak á þinginu og nýja forsetanum og gífurlegum fjármunum er dælt úr ríkissjóði til að hressa við marga banka sem eru í raun gjaldþrota.

Hérna á Íslandi er staðan að sömu leyti betri. Ekki var reynt að bjarga rekstri bankanna með miklum innspýtingum úr ríkissjóði, heldur voru þeir einfaldlega yfirteknir af ríkinu. Gallinn við þá yfirtöku er hins vegar sá að bankarnir hafa alltof mikið sjálfræði og skilanefndir þeirra hafa gífurleg völd.

Margsinnis er búið að benda á allskonar tengsl á milli fólks í skilanefndunum og fyrrum aðaleigenda bankanna. Skipa hefði átt þingnefnd til eftirlits með skilanefndunum og allri starfsemi bankanna.

Alveg eins og gerðist í Bandaríkjunum, gerðist hér, valdamiklir stjórnmálamenn og fjármálamenn gengu í óformlegt bandalag, sem hafði að leiðarljósi hagsmuni fjármálageirans en ekki hagsmuni þjóðarinnar.“
Útför Kennedys

Útför Edwards Kennedy sem gerð var í Boston í gær var stórkostlegt hverjir voru hvar.

Þar voru meðal annarra:

Barack Obama, Michelle Obama, Hillary Clinton, Bill Clinton, Nancy Pelosi, John McCain, George W. Bush, Placido Domingo, Jimmy Carter, Tony Bennett, Jesse Jackson, Joe Biden, Arnold Schwarzenegger, Jack Nicholson og Ethel Kennedy, ekkja Roberts, bróður Edwards.
„Við ábyrgjumst bankana“

BBC 6. október 2008. Þarna er vitnað í Tryggva Þór Herbertsson, þá efnahagsráðgjafa ríkisstjórnarinnar, sem fullyrðir að auðvitað muni íslenska ríkið styðja bankana:
Ekki bara íslenskur ríkisstuðningur, heldur líka norrænn!

Allt tal um að stjórnendur Landsbankans hafi ekki látið eins og íslenska ríkið myndi ábyrgjast Icesave reikningana er aumkunarvert yfirklór. Tilraun til að endurskrifa söguna eftir á.

Í þessari frétt The Times í London frá því í byrjun október segir talskona Icesave, eins og það er orðað, að islenska ríkisstjórnin sé reiðubúin að koma til bjargar eigendum innlánsreikninga. Og reyndar er bætt við að ef að svo ólíklega vilji til að Ísland geti ekki staðið skil á þessu, þá muni Norðurlöndin hlaupa undir bagga!

“ The Icelandic Government has made clear it would step in to fund any shortfall.” But sceptics have again questioned whether an already beleaguered Icelandic Government would be in a position to guarantee deposits totalling about twice the countrys entire GDP.

Icesave said that in the extremely unlikely event that the Icelandic Government was not able to meet its guarantee three other Scandinavian governments – Sweden, Norway and Denmark – would back Iceland in an emergency.„
Skýjaborgir

Aðdráttarafl: Húsið má ekki vera virki eins og Seðlabankinn, það á að vera opið, það á að vera í alfararleið, miðstöð flæðis fjármagns, upplýsinga, hugmynda og menningar. Við viljum veita þessum þáttum um rýmin með markvissri hönnun. Húsið er brú milli hins gamla og hinnar nýju hafnarborgar sem rís í Víkinni. Við reynum að búa til rými sem sameinar höfuðstöðvar stórfyrirtækis og miðstöð fyrir mannlíf og menningu borgarbúa.

(Þetta er verðlaunatillagan úr samkeppninni um hönnun nýbyggingar fyrir Landsbankann sem átti að rísa við Tryggvagötu í Reykjavík. Hefði sannarlega sett svip á bæinn. Höfundar eru Arkiteó. Textinn hér að ofan fylgir með tillögunni. Takið eftir manninum sem er eins og partur af byggingunni í næstneðstu myndinni; það má ljóst vera að húsið er teiknað utan um hann.)
Leyndarmál Sigurjóns

Hvernig ætli Sigurjón Þ. Árnason hafi sofið á nóttunni vitandi að Landsbankinn var á leiðinni í þrot (sem blasti við mörgum mánuðum fyrir hrun) og að íslenskir skattgreiðendur myndu þurfa borga skaðann?

Því hann bjó yfir ægilegu leyndarmáli sem hann hlýtur að hafa vitað að myndi komast upp.

Sigurjón segir að ekki hafi verið ríkisábyrgð á Icesave innlánsreikningunum.

En varla ímyndaði hann sér að innistæðueigendur erlendis myndu vera sáttir við að tapa fé sínu án þess að mögla?

Eða að breska og hollenska ríkið bættu þeim tapið þegjandi og hljóðalaust?

Létu vísa sér á tóman íslenskan innistæðutryggingasjóð?

„Nei, því miður, það eru bara engir peningar til hérna.“

Varla er það mikið raunsæi hjá hinum snjalla bankamanni.

Sem auðvitað vissi að íslenska ríkinu og íslenskum skattborgurum yrði sendur reikningurinn.

Það var einfaldlega ekki öðrum til að dreifa.

Varla hélt hann að einhver góðhjartaður frændi (alþjóðasamfélagið?) ætti leið hjá og segði:

„Engar áhyggjur, ég skal borga.“
Óheilbrigð lánastarfsemi

Sigrún Davíðsdóttir finnur hliðstæðu við lánastefnu íslensku bankanna – í ítölskum bönkum sem mafían skiptir við. Pistilinn má lesa í heild sinni hér. Þetta er niðurlag hans:

- - -

„Eftir að lánayfirlit Kaupþings frá í september birtist hafa einmitt ýmsir erlendir miðlar undrast þessi lán. Rowena Mason blaðakona á Daily Telegraph skrifaði grein í það blað þar sem hún rekur, greinilega alveg hlessa, hversu óhugsandi svona lánastarfsemi væru í bresku fjármálaumhverfi. Í skýrslu sinni í vor undraðist Kaarlo Jännäri einnig þessa lánastefnu íslensku bankanna. Ein afleiðing ofurlánanna var til dæmis að hinir lánsömu, í bókstaflegri merkingu, fengu gífurlegar fjárhæðir til að leika sér með. Hrikaleg gjaldþrot stærstu lánþega bankanna segja hér sína sögu.

En það er að fleiru að huga. Laudati benti mér á að fylgifiskur þessarar óeðlilegu lánastefnu sé að lántakendur ná yfirhöndinni. Þegar fáum aðilum er lánað ofurmikið gegn ofurlélegum veðum geta stjórnendur bankanna lítið gert til að innheimta lánin. Ef þeir reyna að ganga að veðunum er voðinn vís.

Einnig þessi hlið er athyglisverð út frá íslensku bönkunum. Ef stærstu viðskiptavinir Kaupþings til dæmis gátu ekki staðið í skilum hafði bankinn þá einhver tök á að ganga að veðunum? Það var alla vega ekki látið reyna á það. Með þessu móti hafa stjórnendur ekki lengur töglin og haldirnar heldur þeir sem hafa tekið ofurlánin – og hagsmunir hluthafa vega ekki endilega mjög þungt.

Þetta var, af einhverjum ástæðum, útlánastefnan sem bankarnir kusu að reka. Eins og Hreiðar Már Sigurðsson fyrrum forstjóri Kaupþings sagði í Kastljóssviðtali nýlega þá voru þessi háu lán til fárra aðila ekkert sem gerðist í fáti á síðustu mínútunum. Svona var Kaupþing rekið – svona voru hinir bankarnir líka reknir.

Stjórnendur bæði Kaupþings og Landsbankans hafa, eftir fallið, talað um að skynsamlegra hefði verið, eftir á séð, að flytja bankana erlendis. Þó breska fjármálaeftirlitið hafi verið mjúkhent undanfarin ár er spurning hvort þessi útlánastefna hefði staðist grannskoðun annars staðar en á Íslandi – og þá einnig hvort þessi útlánastefna hindraði bankana í að létta áhættunni og hleypa heimdragann.

Það er sannarlega til umhugsunar að helsta hliðstæðan við útlánastefnu íslensku bankanna skuli finnast í afar óheilbrigðum ítölskum bönkum. Líka spurning hvaða glóra var í útlánastefnu íslensku bankanna og hver áhrifin voru.“
Krónan hækkar ekki

Ef krónan styrkist ekki þýðir það að Íslendingar verða í einhvers konar átthagafjötrum á næstunni.

Þeir munu einfaldlega ekki hafa efni á að fara til útlanda.

Ekki heldur til að stunda þar nám.

Verðlag heldur áfram að hækka.

Þeir sem skulda fé í erlendri mynt hljóta að fyllast örvæntingu við þessi tíðindi.

Hækki krónan ekki er nauðsynlegt að færa niður skuldir þessa hóps – og líka þeirra sem hafa horft á lánskjaravísitöluna hækka stöðugt á sama tíma og kaupið rýrnar og verðlag hækkar.

Vextirnir halda áfram að vera svo háir að enginn maður með réttu ráði tekur lán.

Enda eru íslensku bankanir svosem ekki að lána neitt.

Þeir sem græða eru útflytjendur. Þeir fá fleiri krónur fyrir varning sinn. Að því tilskildu að aurinn skili sér yfirleitt til Íslands.
Upp

Það er sagt að fyrirmyndin að Carl Fredricksen, hinni báðskemmtilegu aðalpersónu í teiknimyndinni Upp, sé stórleikarinn heitni, Spencer Tracy.

Við á Íslandi vitum betur.

Það er okkar ástsæli landlæknir, Ólafur Ólafsson.
Nauðsynlegt að rannsaka

Norðmaðurinn Tormod Hermansen var í athyglisverðu viðtali í Kastljósinu í gær. Hermansen var háttsettur embættismaður á tíma norska bankahrunsins og starfaði við að endurreisa fjármálakerfið í Noregi.

Hemansen ræddi meðal annars um nauðsyn þess að rannsaka vel það sem gerðist hér á Íslandi. Hann furðaði sig á því að bankarnir hafi fengið að verða svona stórir, á útlánaþenslunni sem þeir stóðu fyrir, krosseignatengslunum og lélegu eftirliti, en einnig fjallaði hann um þann vanda sem íslensk stjórnvöld stóðu frammi fyrir þegar þau tóku ábyrgð á innistæðum í íslenskum bönkum á dögum hrunsins.

Viðtalið má skoða með því að smella hér.
Kaupsinking

Það er nauðsynlegt að horfa út á enda :)

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=mEUVzJ-j3GQ]
Þakkarbréf

Þetta gengur ljósum logum um netið.
Stóra hneykslið

Icesave er ekki mesta hneyksli íslenskrar stjórnmálasögu.

Það er alveg rangt hjá Sigmundi Davíð.

Icesave er hins vegar afleiðing mesta hneykslis íslenskrar stjórnmálasögu.

Sem er að stjórnvöld skyldu horfa aðgerðalaus upp á klíkur „óreiðumanna“ taka völdin í landinu – nei, beinlínis hjálpa þessum klíkum að ná völdum – og aðhafast ekki neitt þegar fjármálakerfi þjóðarinnar fór gjörsamlega úr böndunum uns ekki varð komist hjá huni.

Sigmundur Davíð mætti gefa þessu gaum, en kannski ekki von til þess.
Eins og seppar

Viðskiptablaðið spyr af hverju menningarelítunni finnist ekki merkilegt að Hallgrímur Helgason segi að Davíð hafi haft rétt fyrir sér þegar hann kallaði fjölmiðla Jóns Ásgeirs Baugsmiðla.

Ég veit ekki.

Kannski af því að allir vita núorðið að svoleiðis er í pottinn búið. Eða vegna þess að Hallgrímur var búinn að segja eitthvað svipað í vetur, þá kallaði hann ritstjóra Fréttablaðsins Jón Ásgeir Kaldal.

Hér á þessum vef hefur verið staðhæft árum saman að tök Baugs á fjölmiðlum og matvöruverslun séu og hafi verið mjög skaðleg fyrir samfélagið. Það er til vansa að löggjafinn hafi ekki fyrir löngu brotið upp slíka einokunarstarfsemi.

2005 skrifaði ég þessa grein, fyrirsögnin var Eins og litlir seppar, ég var þá skrifandi á Vísi.is og þáttastjórnandi á Stöð 2:

- - -

„Kristinn Björnsson er einn af eigendum Morgunblaðsins.

Hvað myndi mönnum finnast ef Morgunblaðið birti ákærurnar í olíumálinu með ritskýringum Kristins Björnssonar?

Fréttablaðið gerir svipaðan hlut í dag. Það prentar ákærurnar í Baugsmálinu með ritskýringum Baugsmanna. Birtir aumkunarverðan leiðara þar sem þetta er réttlætt. Deginum áður var ákærunum lekið í breskt blað. Það er greinilegt að þetta er skipulögð áróðursherferð.

Almenningur á helst ekki að fá að draga eigin ályktarnir.

Þetta er einhver versti – nei, versti – dómgreindarbrestur sem maður hefur séð í fjölmiðli á Íslandi.

Því miður læðist að manni sá grunur að þeir sjái ekkert athugavert við þetta. Það er áhyggjuefni.

Ritstjórn Fréttablaðsins treystir sér ekki til að leggja sjálfstætt mat á dómsmál á hendur eigendum sínum. Blaðamennirnir haga sér eins og litlir seppar.

Á sama tíma er Gunnar Smári Egilsson, forstjóri 365, hugmyndafræðingur Baugsmiðlanna og helsti baráttumaðurinn í fjölmiðlamálinu í fyrra, að eignast stóran hlut í fyrirtækinu sem hann getur selt að vild og auðgast verulega.

Þetta er til vansa. Maður sér nú að Davíð Oddsson hafði á réttu að standa síðastliðið vor. Það var nauðsyn að setja lög um fjölmiðla. Illu heilli.

En við fjölmiðlamenn erum í vondum málum. Því miður þegja þeir nú sem ættu að hafa mikið að segja – eða tala þvert gegn öllu sem þeir hafa staðið fyrir. Beygja sig fyrir valdi og peningum. Það er óskaplegt að horfa á hvernig ólíklegustu menn eru orðnir meðfærileg verkfæri í höndum eigenda sinna.“

( Eins og sjá má í upprunalegu færslunni er hún dagsett 01.01.1969. Það er ekki rétt að ég hafi verið byrjaður að blogga þá – ég er semsagt ekki maðurinn sem hóf að blogga áður en internetið var fundið upp.)
Svo skal böl bæta

Exista boss blames bloggers for his own mess.

Og líka fjölmiðlum og skilanefndum.

Sjá hér.
Hvernig kýs Flokkurinn?

Lokaatkvæðagreiðsla um Icesave verður í þinginu í dag eða í síðasta lagi hinn.

Það er samt best að fullyrða sem minnst um lyktir Icesave málsins. Kannski lýkur þessu aldrei.

Nú er staðan sú að stjórnarliðar munu allir greiða atkvæði með ríkisábyrgðinni með fyrirvörunum sem hafa verið lamdir saman í sumar.

Framsókn verður á móti.

En það er spurning með Sjálfstæðisflokkinn. Stjórnarliðið telur sig hafa fyrirheit frá Bjarna Benediktssyni um að flokkurinn kjósi með samningnum. Þannig var tónninn þegar málið fór síðast út úr fjárlaganefnd.

Það er mikill jafnvægisgangur sem Bjarni þarf að stunda milli pólanna í flokknum.

Stundum finnst manni eins og honum takist ekki alveg að sameina þetta í persónu sinni; þá er líkt og sé dagamunur á honum eftir því hvor armurinn togar fastar.

Bjarna er mikið í mun að allur flokkurinn greiði atkvæði eins – það þykir mikið veikleikamerki hjá Sjálfstæðisflokknum ef hann gengur ekki í takt.

Það getur verið erfitt að segja já með Davíð, Kjartan og Björn á bakinu – Björn segir í nýlegum pistli að hann skilji ekki að stjórnarandstaða eigi að hjálpa ríkisstjórn.

Það er í anda þeirrar nálgunar að stjórnmál séu fyrst og fremst flokkaíþrótt.

Þeir vilja líka eiga Icesave í bakhöndinni, til að geta sagt að þeir sem raunverulega sviku í hruninu séu Steingrímur og Jóhanna.

En það er líka erfitt að segja þvert nei – því flokkurinn vill líka vera opinn í hinn endann, til atvinnulífsins og þeirra sem óttast að einangrun gæti reynst hið mesta böl.

Ætli hjáseta verði niðurstaðan?

Svo þarf að bíða eftir viðbrögðum Breta og Hollendinga, hvort þeir taka eitthvert mark á fyrirvörunum sem íslenska þingið setti.

Fyrirvararnir urðu til í samningaviðræðum Íslendinga við sjálfa sig, ekki við mótaðilana.

En ef þeir samþykkja, er þá hugsanlegt að við heyrum ekki meira af Icesave næstu árin.

Gjalddagar renna ekki upp fyrr en eftir mörg ár. Kannski höfum við þá efni á að borga – og kannski ekki.

Ég hef lengi verið þeirrar skoðunar að við munum ekki þurfa að borga allan Icesave reikninginn, máski ekki nema brot af honum. Það verður nýtt fólk við stjórnvölinn, annar pólitískur veruleiki.

Því Icesave er fyrst og fremst pólitískt mál, fremur en lagatæknilegt.

Þá er náttúrlega spurning hvort reynt verður að höfða skaðabótamál gegn stjórnendum Landsbankans vegna þeirrar hörmulegu stöðu sem þeir hafa komið þjóðinni í með Icesave reikningunum.

Jón Baldvin ritaði grein um ábyrgð Landsbankamanna í Moggann í gær: Hann sýnir fram á að þeir eru einkennilega tvísaga í málflutningi sínum.
Ekki fallegur listi til að vera á

Robert Wade skrifar í Financial Times. Þarna erum við minnt á að íslensku bankarnir þrír sem voru ekki neitt neitt árið 2002 en stækkuðu á ofurhraða upp í tólffalda stærð þjóðarbúsins eiga sæti á ófögrum lista.

Listanum yfir ellefu stærstu gjaldþrot sögunnar.

Í hvaða fantasíuheimi lifðu bankastjórnendur, stjórnmálamenn og embættismenn sem leyfðu þessu að gerast?