Enn fleiri bréf

Fjármálaeftirlitið/sannleiksnefnd

Viðbjóðslegt að sjá yfirmann FME þvo hendur sínar í Fréttablaðinu í dag.

Saga sem ég heyrði í gær:

Í öllum starfsmannasnúningnum hjá FME var enn á ný kominn nýr stafsmaður fyrir nokkru. Honum var gert að fara og skoða skýrslu frá einum bankanum. Til að „fatta“ hvað hann ætti að gera, tók nýji starfsmaðurinn saman allar gömlu skýrslurnar frá öllum bönkunum ásamt þeim athugasemdum sem FME hafði gert við þær.

Þá sér nýji starfsmaðurinn að í gömlu skýrslunum vantaði margar mikilvægar tölur. Þær bara voru ekki þarna, og án þeirra var engin leið að vita hvað var að gerast í bankanum. Og engar höfðu verið gerðar athugasemdir! Þannig að annaðhvort höfðu þessar skýrslur ekki verið lesnar, eða þá að vinnureglan var þegandi samþykki.

Heyrði þetta í gær frá annari hendi (verkfræðiprófessor sem hafði þetta beint frá þessum starfsmanni FME, sem var ættingi). Fylgdi ekki sögunni hvað gerðist næst.

Skýrslunum til FME var s.s. jafn vel sinnt og því að greiða í innlánstryggingasjóð–sem, eins og við vorum að komast að, fékk ekki einu sinni þetta skitna 1% sem hann átti skv. lögum að fá. Í báðum tilfellum kvartar eftirlitið ekki yfir vanskilum.

Það verður að búa til vettvang þar sem heiðarlegt fólk sem veit um eitthvað óhreint, og veit kannski upp á sig einhverja litla skömm (eins og að þegja yfir þessu að ofan), getur komið og sagt sannleikann: íslenska Truth and Reconciliation Commission með algerlega óháðum aðilum, hvers heiðarleiki er without question.

Það er nóg af íslendingum sem vita hvað gerðist, en við verðum að gefa þeim réttan „forum“ til að segja sannleikann, og gera það strax, meðan allir eru enn miður sín yfir að hafa skemmt Ísland og finna fyrir samkennd. Aðeins þannig getum við komist að því hvað gerðist, og komið í veg fyrir að við verðum enn að rífast um „stóra bankahrunsmálið“ eftir 50 ár, jafn pikkföst í fákeppninni og eiginhagsmunapólitíkinni og við höfum verið síðustu 50 árin.

- - -

Falskur forseti

Það hefur vakið athygli að Ólafur Ragnar beitti áhrifum sínum og embætti til þess að greiða götu útrásarvíkinganna á sínum tíma.

Hann flaug með einkaþotum þeirra og klippti á borða um leið og hann hrósaði þeim fyrir áhættusókn þeirra.

Bauð þeim í veislur á Bessastöðum í félagsskap með eftirlýstum fjáraflamönnum o.s.frv.

Þetta fór allt á annann veg eins og kunnugt er.

Nú bregður svo við að forsetinn gengur inn í fyritæki hér á landi og hughreystir fiskvinnslukonur og forritara vegna hörmunganna.

Einhvern veginn finnst manni að ÓRG ætti frekar að axla ábyrgð sína gagnvart þeim mörkuðum sem hann studdi útrásarvíkingana á.

Hann á að beita áhrifum sínum og embætti erlendis.

Hann á að vera í viðtölum á öllum sjónvarpsstöðvum og blöðum í Evrópu og tala máli þjóðarinnar.

Biðjast afsökunnar þar sem það á við og verjast annarsstaðar.

Hann á að fara í áróðursherferð um Evrópu.

Hann á að ferðast á almennu farrými flugvéla og lesta.

Fara í strætó á fundi og í viðtöl.

Sýna í verki að hann meinar það sem hann segir.

Afþakka far með einkaþotum auðmanna og einkabílum þeirra.

Að ræða við fiskvinnslukonur í Granda hefur einungis þann tilgang að fegra ímynd persónu Ólafs.

Það er auðvitað skoplegt svo ekki sé minna sagt.

Datt svona í hug að gauka þessari hugleiðingu að þér.

- - -

Lukkupotturinn

Ég er svo fjúkandi ill að mér er skapi næst að öskra!

Þegar maðurinn minn slasaðist var hann að vinna hjá hjá stóru fyrirtæki – hann var með árstekjur sem hljómuðu upp á rúmar 6 milljónir á ári og við höfðum það bara skratti gott . . .áttum ofan í okkur og á, vorum að kaupa okkur hús en reyndar leyfðum okkur ekki mikið og höfum aldrei tekið þátt í neyslufylleríinu sem landinn er búinn að svolgra í síðustu ár, við höfum aldrei tekið bílalán eða verið með himinháar yfirdráttaheimildir!

Þegar maðurinn minn datt í „lukkupottinn“ fyrir 4 árum síðan og slasaðist fékk hann greiddar skaðabætur – við höfum alltaf farið varlega og vel með þennan pening og gert okkur vel grein fyrir því að hann er framtíð okkar og því ekki spreðað honum villt og galið – nei, við settum hann inn á öruggan markaðssjóð að við töldum – sjóð sem átti að vera svo gulltryggður að þótt að það versta sem gæti skeð myndi ske og jafnvel þótt bankinn myndi rúlla á hausinn þá átti þessi sjóður að standa uppi og peningarnir að vera save!

Að fá greiddar skaðabætur og fá greiddar skaðabætur er ekki alltaf það sama! Þarna skiptir höfuðmáli hvort sá sem datt í lukkupottinn hafi misst vinnufærni eða ekki! Maðurinn minn var ekki svo heppinn að halda vinnufærni sinni …..og þess vegna höfum við ekki farið óvarlega með bæturnar því maðurinn minn á aldrei og þá meina ég aldrei eftir að geta unnið aftur vinnu sem gefur af sér þau laun sem hann áður hafði. . . í raun þá mun hann sennilega aldrei aftur geta farið á launaskrá!

Að sjálfsögðu höfum við núna undanfarna viku haft áhyggjur af peningnum okkar – sjóðurinn sem átti að vera svo öruggur var bara alls ekki svo öruggur og sennilega erum við búin að tapa hátt í helmingnum af aurnum okkar ef ekki öllu! Og með fullri virðingu ….hvernig dettur fólki í hug að segja við okkur – svona svona þetta eru nú bara peningar – á meðan þið hafið heilsuna þá skipta peningar ekki máli!!! HALLÓ HALLÓ – ég hef greinilega misst úr þráðinum einhverstaðar á leiðinni því hér á þessu heimili er engin heilsa til að treysta á! Hvað á maðurinn minn að gera? Hann stendur varla undir sjálfum sér! Og það verður klárlega enginn geðheilsa eftir hér á heimilinu þegar við getum varla borið mat á borðin, borgað tómstundir fyrir strákanna okkar eða veitt þeim fjárhagslegt öryggi. Trúið mér…. mánaðarlegar bætur frá Tryggingarstofnun og lífeyrissjóði duga ekki til að reka 5 manna fjölskyldu við öryrkjaræflarnir þekkjum það.

Ég er að reyna mennta mig þrátt fyrir mín veikindi – sorglegasta er að það sem mig langar til að gera gefur ekki mikið meira af sér en örorkubæturnar! Og það virðist ekki vera nóg að einhver dópistaræfill komist upp með að hálf drepa manninn minn með því að keyra á hann og gera hann að alvöru öryrkja ….að andskotans bankastofnunin og Ríkið geri hann að öreiga líka!

Ég get alveg lofað ykkur því – við hjónin myndum bæði velja – að treysta á heilsu og vinnufærni í stað fyrir örfár skitnar milljónir inn á bankareikning!

Ég vona að næsti lukkupottur verði helvítis lottópotturinn …

- - -

Dagur og Svandís í Silfrinu

allra verst þótti mér að þau tvö höfðu nákvæmlega ekkert að segja nema merkingarlausar tuggur um ekki neitt – dagur talaði eins og biskupinn á síðustu helgi um sáttagjör og svandís heldur enn eins og steingrímur að vandlæting sé sama og pólitík

mér finnst reyndar með ólíkindum hvað „þjóðarsáttin“ á sínum tíma og „uppstokkun“ flokkakerfisins skilur eftir sig

….fyrir nú utan breytingar á öllum fjölmiðlum

það hefði átt að segja okkur það – segjum 1980 eða 1970 eða 1960 að vikum saman þegar þjóðin rambar ekki bara á barmi hengiflugsins heldur hangir í bjarginu með graðhvannarnjóla einn að haldi

…að engir fundir séu í stórnmálaflokkunum þar sem allt bullar og sýður (nema á akureyri til að mæra formann Samylkingarinnar)

…að engir fundir séu í verkalýðsfélögum

…að ekki einu sinni einhver sérlunduð klíka er til sem heldur fund á lækjartorgi og talar af viti í gjallarhorn

þetta er greinilega allt saman dautt

ég held að menn geri sér ekki alveg grein fyrir því hvað þetta getur hugsanlega borið með sér – hér gæti risið ruglaður popúlismi af versta tagi

maður huggar sig bara við að greindarvísitalan er svo lág almennt í þeim ranni – a.m.k. enn sem komið er

á vinstrikantinum þarf greinilega að gera uppreisn gegn forystu flokkanna – samfylkingin sogaðist inn í ruglið hjá þotuliðinu og vg sogaðist inn í að prófílera sig eins og gjaldþrota stalínístaflokkur sbr. linke í þýskalandi

svo kemur að klassískum vandamálum þar sem reynir á félaglegar rætur stjórnmálaflanna og þá kemur í ljós hvað þetta er allt rotið og rótlaust