arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Houellebecq fær Goncourt verðlaunin

Það er Michel Houellebecq sem fær í ár Prix Goncourt, virtustu bókmenntaverðlaun Frakklands. Verðlaunin fær hann fyrir bók sem nefnist La carte et le territoire. Í bókinni er listaheimurinn dreginn sundur og saman í háði, en meðal óvæntra snúinga er að Houellebecq sjálfur er myrtur í bókinni.

Goncourt verðlaunin þykja mjög áhrifamikil. Verðlaunaféð er hins vegar ekki merkilegt, aðeins 10 evrur.

Í kringum Houellebecq hafa alltaf verið einhver hneykslismál, ekki síst vegna þess hvernig hann hefur skrifað um kynlífsiðnaðinn og um íslam.. Hann reyndar gengst upp í því að vera skrítinn – og fráhrindandi. Tvær bækur eftir hann hafa komið út á íslensku, Öreindirnar og Áform.

Stíllinn er kuldalegur, undarlega fjarlægur. Það er eins og höfundurinn sé að horfa á menn í tilraunaglasi – stundum er upplifunin eins og sé verið að slíta vængina eða lappirnar af flugu.

Af þessu hafa margir ályktað af Houellebecq sé ömurlegur maður, kaldur og tilfinningalaus. En hann má eiga það að honum tekst að vera í senn frumlegur og ágætlega læsilegur höfundur sem nær einstaklega að fanga einsemd og firringu í guðlausum heimi sem er splundraður í öreindir sínar – svo vitnað sé titilinn á frægustu bók hans, Les Particules Élémentaires. Persónur í bókum hans eru oft skelfing umkomulausar og ruglaðar.

Ein þeirra sem hefur gagnrýnt Hoellebecq er móðir hans sem skrifaði eitt sinn að hann væri „lygari og sníkjudýr“. Hún var persóna í bókinni Áform ( Plateforme) og fékk hrikalega útreið.

Houellebecq er í áhugaverðu viðtali tímaritinu Paris Review – sem er frægt fyrir stórmerkileg viðtöl við rithöfunda. Hann talar um ritstörfin, landbúnaðarverkfræði sem er menntun hans, áhrifavalda sína, fjölskylduna, Írland þar sem hann býr – og svo ögrar hann líka eins og þegar hann segir að Le Clézio, Frakkinn sem fékk Nóbelsverðlaunin í fyrra, sé leiðinlegur höfundur og þegar hann talar um vændiskonur.

Viðtalið má lesa í heild sinni hérna.
Halastjarnan og Múmínálfarnir

Finnska myndlistarkonan og rithöfundurinn Tove Jansson skapaði fjarskalega fallegan ævintýraheim í Múmíndal. Ég las þessar bækur upp til agna þegar ég var strákur – og lét ekki stöðva mig að ég grunaði fyrst að þetta væru frekar stelpubækur. Bjó reyndar þannig um hnútana að systur minni voru gefnar bækurnar, sem ég svo las snimendis.

Titlarnir voru Pípuhattur galdramannsins, Vetrarævintýri í Múmíndal, Örlaganóttin, Halastjarnan og Eyjan hans Múmínpabba.

Ég man ekki hvort fleiri komu út – og veit ekki hvort til eru fleiri titlar á frummálinu sem er n.b. sænska.

Múmínálfarnir eru reyndar líka til í smábarnabókum og teiknimyndaseríum – og svo getur maður farið til Finnlands þar sem eru víða búðir sem selja varning upp úr Múmínálfabókunum. Í fyrra var ég í Helsinki og keypti Múmínsnáðann, Múmínmömmu og Múmínpabba.

Persónurnar í Múmíndal eru hver annarri hugþekkari:

Hinn hugprúði Múmínsnáði, hinn hugsandi en dálítið klaufski pabbi, hin jarðbundna og góðhjartaða móðir, ólíkindatólið Mía, Snúður með flökkueðli sitt, Hemúllinn með söfnunaráráttuna og hinn huglausi Snabbi.

Svo er fullt af minni persónum sem er ógleymanlegar: Morrinn í köldum einmanaleik sínum, Skíðahemúllinn sem minnti mig alltaf á Valdimar Örnólfsson, hundurinn Aumi sem þráir félagsskap úlfa, Tikka-tú, Fillifjonkan með dætur sínar, Bísamrottan sem les bókina um tilgangsleysi allra hluta, strangi lystigarðsvörðurinn.

Þetta eru sígildar bókmenntir. Þær komu út á sínum tíma og hafa ekki alltaf verið fáanlegar síðan þá. En ég sá í bókabúð um daginn að Halastjarnan er komin út aftur í kilju. Það er gott.
Forstjóri Landsvirkjunar: Hægt að fá hærra verð fyrir orkuna

Þetta er athyglisverð frétt á Smugunni.

Hörður Arnarson, forstjóri Landsvirkjunar, segir að fyrirtækið eigi að hætta að selja orkuna ódýrt, það sé möguleiki á að fá mun hærra verð fyrir orkuna en stóriðjan hafi verið að borga.

Og að til að ná hagstæðum raforkusamningum sé kannski nauðsynlegt að semja ekki við fyrstu tíu fyrirtækin sem bjóðast.
Eldklerkurinn, Martröð millanna og Takk útrásarvíkingar

Nýútkomnar íslenskar bækur verða til umfjöllunar í Kiljunni í kvöld.

Við förum austur í Reynisfjöru í Mýrdal, en þar bjó Jón Steingrímsson, síðar kallaður eldklerkur, í helli veturinn 1755. Það sama ár gaus Katla og voru miklar hörmungar í landi. Ófeigur Sigurðsson hefur skrifað skáldsögu um Jón og vist hans í hellinum.

Óskar Hrafn Þorvaldsson blaðamaður segir frá spennusögu sinni sem nefnist Martröð millanna – þetta er blóðug glæpasaga sem fjallar um útrásarvíkinga, sukk þeirra og ríkidæmi.

Og meira um útrásarvíkinga – eða þannig.

Lára Björg Björnsdóttir er höfundur bókar sem nefnist Takk útrásarvíkingar! Bókin fjallar samt eiginlega ekki um útrásarvíkinga, heldur er þetta gamansöm lýsing á lífi ungrar konu í Reykjavík á árunum 2008 til 2010.

Kolbrún og Páll Baldvin ræða um þrjár bækur: Þóru biskups og raunir íslenskrar embættismannastéttar eftir Sigrúnu Pálsdóttur, Sýrópsmánann eftir Eirík Guðmundsson og ljóðabókina Þrjár hendur eftir Óskar Árna Óskarsson.

Reynisdrangar við Reynisfjöru en þar dvaldi Jón Steingrímsson veturinn 1755 á miklum umbrotatímum í lífi hans sjálfs og þjóðarinnar.
Söngur og kvæði um stríð

Í síðustu grein skrifaði ég um þann sið á Englandi að setja lítil blóm í jakkaboðunginn til að minnast fallinna í fyrri heimstyrjöld.

Blómin eru af þeirri tegund sem heitir poppies á ensku – er það ekki tegund af valmúa? Um þau er sagt í einu frægasta ljóði úr stríðinu mikla sem fer hér á eftir.

Það er eftir fallinn kanadískan hermann sem hét John McCrae, en það birtist ekki á prenti fyrr en eftir vinur hans fann það í minnisbók McCraes.

Svo var mér bent á söng sem lýsir hryllingi og tilgangsleysi heimstyrjaldarinnar vel. Lagið heitir the Green Fields of France og er eftir Eric Bogle sem er Ástralíumaður af skoskum ættum. Mikill fjöldi Ástralíumanna barðist einmitt í stríðinu í Evrópu – eins fráleitt og það virðist. Lagið er sungið af írsku hljómsveitinni The Fureys – og þá rifjaðist reyndar upp fyrir mér að ég sá þessa hljómsveit spila á Írlandi fyrir löngu síðan.

Höfundur lagsins ímyndar sér að hann sé við gröf Willies McBride, ungs hermanns sem féll 1916, aðeins 19 ára að aldri. Lagið er samið 1976, svo Willie McBride hefði hæglega getað verið á lífi þá ef hann hefði ekki verið drepinn í stríðinu.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=wN-NIHbfJ1k&feature=related]
Fyrirlitlegir menn

Á hverju ári, um þetta leyti, setja Englendingar upp lítil rauð blóm (oftast úr pappír, þótt til séu dæmi um að þau séu sé úr fínna efni), til að minnast fallinna í fyrri heimsstyrjöldinni.

Þetta er svosem ágætur siður. Nú erum við reyndar komin á þann stað að enginn er lengur á lífi sem barðist í þessu stríði. Síðasti enski hermaðurinn, Harry Patch, dó í fyrra, 111 ára að aldri.

Styrjöldin var blóðug, hryllileg og fyrst og fremst tilgangslaus.

Hún spratt meðal annars upp úr heimsvaldastefnu stórvelda, braust svo út líkt og af slysni, kóngar og keisarar í ríkjum sem börðust voru náskyldir, allt var þetta eins og hámark fáránleikans.

Í fyrri heimstyrjöldinni er að leita orsaka hinna síðari – það var af völdum hennar að kommúnistar komust til valda í Rússlandi og nasistar síðar í Þýskalandi. Þetta er algjör lykilatburður í sögu tuttugustu aldarinnar.

Hernaðurinn byggði aðallega á því að ungir karlmenn voru reknir í milljónatali út á vígvellina, nánast eins og búfénaður, og þeim slátrað í þeim tilgangi að ná örlitlum hernaðaryfirburðum, kannski bara fáum metrum. Þetta var óvenju kaldrifjað og miskunnarlaust – þeir sem reyndu að komast undan voru skotnir fyrir liðhlaup beggja vegna víglínunnar.

Það er ekkert dýrðlegt við þetta – það var bara hryllilegt og glæpsamlegt.

En ég byrjaði á litlu pappírsblómunum sem maður sér aðallega í jakkaboðungum breskra stjórnmálamanna á þessum tíma.

Eins og ég segi eru þau ágæt. Það er rétt að hugleiða þessar hörmungar endrum og eins. En þegar ég kem til London sé ég styttur af mönnum sem keyrðu þetta blóðbað áfram. Hershöfðingjum eins og Douglas Haig og John French. Í Frakklandi er að finna styttur af Joffre. Þjóðverjar kusu Hindenburg sem forseta, en eftir seinna stríð hafa lítt verið hafðar uppi styttur af honum og Ludendorff.

Konan mín veit að ég fer alltaf að tuða þegar ég sé þessar styttur af svona körlum. Og stundum skyrpi ég svo lítið ber á. Ég get vart hugsað mér fyrirlitlegri menn.

Hryllingurinn í skotgröfunum, málverk eftir þýska listamanninn Otto Dix. Dix var hermaður við Somme og á Flandri. Nasistar þoldu ekki verk hans og eyðilögðu mikið af þeim.
Hrikalegur ójöfnuður

Íris Erlingsdóttir skrifar grein um ójöfnuð í Bandaríkjunum á blogg sitt. Hún endursegir hluta úr grein eftir frægan blaðamann og bókarhöfund, Nicholas Kristof. Það er furðulegt að i raun virðist ekkert af stærri stjórnmálaöflunum í Bandaríkjunum hafa alvöru hug á að breyta þessu.

- - -

„Starfs míns vegna ferðast ég reglulega til bananalýðvelda sem eru alræmd fyrir ójöfnuð. Í sumum þessara auðvaldsræða gleypir ríkasta 1% þjóðarinnar 20% af þjóðarkökunni.

En gettu hvað? Nú þarf maður ekki lengur að ferðast til fjarlægra, hættulegra landa til að virða fyrir sér ójöfnuð af slíkri stærðargráðu. Við höfum hann hér heima! Og nú í kjölfar kosninganna sl. þriðjudag er allt útlit fyrir að ójöfnuðurinn versni.

Ríkasta 1% Ameríkana hirðir nú 25% af þjóðartekjunum, 9% meira en árið 1976. Bandaríkin búa nú við meiri ójöfnuð en hefðbundin bananalýðveldi eins og Nicaragua, Venezuela og Guyana.

Forstjórar stærstu bandarísku fyrirtækjanna höfðu árið 1980 42 sinnum hærri laun en meðal launþegi, en 531 sinnum hærri árið 2001. Kannski er þetta það ótrúlegasta: Meira en 80% allrar þeirrar tekjuaukningar sem varð í landinu á bilinu 1980 – 2005 fór til ríkasta 1% af þjóðinni.“
Klám, ofbeldi og fjárhættuspil á heimilunum

Það er hægt að berjast gegn ýmsum ófögnuði, strippbúllum og spilavítum.

En vandinn er sá að mikið af þessu er komið inn á heimilin.

Rétt eins og leiktækjasalirnir sem þóttu óhollir í eina tíð fluttust inn í barnaherbergin í líki tölvuleikja. Margt af því eru svæsnir morð- og ofbeldisleikir.

Það er upplýst að tuttugu prósent íslenskra pilta horfi á klám í tölvunni á hverjum degi. Þetta er hrikalega há tala – við erum að tala um óharðnaða unglinga, hugmyndirnar sem þeir fá um kynlíf af því að horfa á klám eru vægast sagt brenglaðar.

Svo eru menn alveg á móti því að hér opni kasínó. Gott og vel.

En skammt frá heimili mínu og Menntaskólanum í Reykjavík hefur verið sett upp auglýsing frá fyrirtæki sem býður fjárhættuspil á netinu. Og þá er varla spurt hverjir séu að spila eða í hvernig ástandi þeir séu.

(Svo tek ég fram að ég er ekki að mælast til þess að internetinu verði lokað – þótt það væri kannski til bóta í sumum tilvikum :))
Of hefðbundinn?

Hitti mann í morgun sem var með athyglisverða kenningu um Jón Gnarr og Besta flokkinn.

Flestir hafa tekið þann pól í hæðina að Jón sé of óhefðbundinn og því ráði hann ekkert við borgarstjóradjobbið.

Maðurinn var á þveröfugri skoðun.

Hann sagði að Besti flokkurinn væri alltof upptekinn af því að fara hefðbundnu leiðirnar – hann væri í rauninni að bregðast við vandanum í Reykjavík eins og hver annar stjórnmálaflokkur.
Húrra við borgum – Sjálfsblekking millistéttarinnar

Lesandi síðunnar í Þýskalandi sendi þessa stuttu orðsendingu í tilefni af grein um millistéttina sem birtist hér á vefnum fyrr í dag. Hann bendir á bók eftir blaðakonuna Ulrike Hermann sem er mjög umtöluð í Þýskalandi, en bókin nefnist Hurra wir dürfen zahlen! – Der Selbstbetrug der Mittelschicht.

- - -

Hér í Þýskalandi kom nýverið út afar fróðleg bók eftir Ulrike Herrmann blaðakonu hjá taz þar sem hún tætir sundur og flettir ofan af þessu hugtaki Mittelklasse sem hefur gjarnan verið notað af stjórnmálamönnum allra flokka í þeim tilgangi að kjósendur sætti sig við ríkjandi ástand. Allir séu í sömu millistéttar-skútunni þegar öllu er á botninn hvolft og eigi því sömu hagsmunanna að gæta. Þess vegna megi til dæmis ekki hækka skatta og þess vegna sé rétt að lækka atvinnuleysisbætur. Þeir sem í raun hagnast á þessari pólitík séu hinir fáu rorríku sem einnig segðust vera Mittelstand enda herbragð þeirra sem hafa töglin og hagldirnar að fara leynt með auðæfi sín og völd.
Hvaða æskulýðsstarf?

Stundum verður maður dálítið þreyttur á því þegar sífellt er verið að bauna á 101 Reykjavík. Það því líkast að í 101 búi ógurlegt forréttinda- og lúxusfólk, þegar staðreyndin er sú að þetta er það svæði á Íslandi þar sem býr fólk af ólíkustu tagi.

Kona í Kópavogi er í viðtali á vef Vísis og segist vera brjáluð vegna hugmynda sem Jón Gnarr setti fram um að loka skíðasvæðum í Bláfjöllum og spara þannig peninga.

Nú hélt ég reyndar að vandamálið væri að þarna er varla snjór lengur – skíðaíþróttin er holl og alls góðs makleg, en það er tæplega hægt að stunda hana lengur þegar enginn er snjórinn. En ég er svosem ekki dómbær á það.

Langar hins vegar að fjalla aðeins um þau orð konunnar að Jón eigi að beina sjónum sínum að æskulýðsstarfinu fyrir utan 101.

Ha?

Hvaða mikla æskulýðsstarf er það sem er boðið upp á í 101?

Í 101 er ekkert íþróttahús svo ég viti. Börn í hverfinu fara yfir stórar umferðargötur til að sækja íþróttir í KR eða Val. Hjá hvorugu þessu félagi eru knattspyrnuhús eins og eru komin í sum úthverfi og í nágrannasveitarfélögin.

Í póstnúmerinu eru tveir barnaskólar – sá sem ég þekki til, Vesturbæjarskóli býr við afskaplega mikil þrengsli. Leikvöllurinn þar er langt undir viðmiðunarmörkum. Það er kannski lítið við því að gera í bili – það hefur nefnilega orðið barnasprengja í hverfinu.

Vestur hjá gamla Stýrimannaskólanum er sparkvöllur á stærð við frímerki, en annars er aðstaða til boltaíþrótta frekar bágborin. Hún var miklu betri þegar ég var lítill – þá var enn hægt að finna ósnortin tún í hverfinu.

Það er lítið um skemmtilega leikvelli eða smíðavelli eða slíkt, en reyndar nokkrir úrsérgengnir róluvellir eins og gamli Hringbrautarrólóinn og rólóinn á Freyjugötunni.

Jú, gamla Sundhöllin er í 101 – og þá held ég eiginlega að það sé upptalið. Það er auðvitað stutt að fara í Vesturbæjarlaugina, hún er í póstnúmeri 107, en hún verður seint talin sérlega nýmóðins eða bjóða upp á mikla aðstöðu fyrir börnin.

Staðreyndin er sú að hverfin sem mynda 101 hafa orðið talsvert útundan síðustu áratugina. Mestallur kraftur borgarinnar hefur farið í að þenjast út, í byggingu nýrra hverfa, og meðan hefur alls konar uppbygging í eldri hverfum mátt bíða. Það er fórnarkostnaðurinn við útþensluna.

Athugasemd kl. 23.25

Blaðamaðurinn sem skrifaði fréttina á Vísi sendi mér eftirfarandi skilaboð:

„Sæll Egill. Ég er höfundur greinarinnar, og verð að koma því á framfæri að ég hafi vitlaust eftir konunni í lokin. Ég tek mistökin að sjálfsögðu á mig. En það sem hún sagði við mig var að hún óskaði þess að borgarstjórinn horfði út fyrir hundrað og einn en nefndi ekki æskulýðsstarf í því samhengi.“

Greinina læt ég standa – hún lýsir veruleika fjölskyldufólks í 101 og andæfir þeirri þrálátu þjóðsögu að sífellt sé verið að hlaða undir fólk í þessum bæjarhluta.

kv, Egill
Viðtalið við Jón

Þetta var áhugavert viðtal í Kastljósi áðan.

Brynja spurði nokkuð fast og Jón svaraði.

Eitt er öruggt að hann lætur ekki eins og hefðbundinn stjórnmálamaður sem þykist hafa svör við öllum spurningum eða vandamálum.

Vissulega getur verið svolítið neyðarlegt að hlusta á hann stundum, en svo spyr maður: Er eitthvað betra að hlusta á stjórmálamennina með sinn vélræna talanda?

Og enn er ekki kominn sá dagur að hann hafi farið sérlega illa að ráði sínu sem borgarstjóri – hvað svo sem síðar verður.

En reyndar er þar ekki úr háum söðli að detta eftir langt tímabil upplausnar þegar hver borgarstjórinn kom á fætur öðrum, hér voru gerð margvísleg mistök í skipulagsmálum og Orkuveitu Reykjavíkur var komið á heljarþröm.
Millistétt og alþýða

Þetta eru hugtök sem eru mjög á reiki.

Það er mikið talað um millistétt þessa dagana. Eitt er víst að margir vilja vera millistétt sem eru það ekki í rauninni.

Er það til dæmis millistéttarmaður sem má ekki missa úr tvenn eða þrenn mánaðarlaun án þess að vera kominn á vonarvöl?

Eins og ég hef skilið hugtakið allt mitt líf hef ég kannski rétt náð því að vera lægri millistétt – en hugsanlega hefur merking orðsins verið að breytast.

Njörður P. Njarðvík auglýsir eftir orðinu „alþýða“. Það er eins og það megi ekki nota það lengur – kannski vill enginn tilheyra alþýðunni?

Í byltingarfræðum er talað um lumpenproletariat – merking þess er líka óræð – en það getur þýtt þann sem dettur niður um stétt, hvort sem það er fyrir eigin tilstilli eða vegna utanaðkomandi aðstæðna. Marx sagði reyndar að þetta væri sá hluti öreigastéttarinnar sem myndi aldrei öðlast stéttarvitund.

Trotský skrifar um valdarán Mussolinis á Ítalíu, tilvitnunin er á ensku – af Wikipediu:

„Through the fascist agency, capitalism sets in motion the masses of the crazed petty bourgeoisie and the bands of declassed and demoralized lumpenproletariat - all the countless human beings whom finance capital itself has brought to desperation and frenzy.“

Herra Micawber í David Copperfield eftir Dickens er frægt dæmi um mann sem vill lifa umfram stéttarstöðu sína. Hann þráir að taka þátt í lífi millistéttarinnar en það eina sem hann hefur upp úr því er skuldabasl. Leikarinn W.C. Fields var stórkostlegur í hlutverki Micawbers í klassískri kvikmynd frá 1935.
Góður Þjóðfundur

Þátttakandi á Þjóðfundinum um helgina sendi þessar línur.

- - -

Núna er Þjóðfundurinn að byrja að kikka inní umræðuna, ég sjálfur var þátttakndi og verð að tjá ánægju mína með þetta.

Þetta er mjög lýðræðislegt og gott fyrirkomulag, þarna mætti þverskurður þjóðarinnar til að ræða grundvallaratriðin.

Þarna var allt annað munstur heldur en við sjáum á t.d. fundum flokka og verkalýðs sem hafa svo mikið ráðið ferð okkar.

Það var mjög mikil jákvæðni og bjartsýni ríkjandi.

Þetta gefur manni sannarlega von um að við getum losnað úr böndum stjórnmálaflokkanna og hafið enduruppbyggingu.

Þarna var ekki hægt að smala saman já-fólki eða hagsmunaöflum. Þannig að umræðan og niðurstöður eru mjög athyglisverðar.

Þetta er hin sanna rödd Þjóðarinnar!

Mig langar að benda á eitt atriði sem ég ræddi í mínum hóp og fékk góða og jákvæða umræðu.

Það er að takmarka þann tíma sem fólk getur setið á Alþingi!

Ég nefni 2 kjörtímabil og e.t.v. 3 kjörtímabil fyrir flokksformenn og þingflokksformenn.

Með því munum við losa okkur við flokksræðið, við munum losna við stjórnmálamenn sem horfa á þetta sem lífstíðarstarf.

Fólk mun setjast á Alþingi til að vinna tímabundið og ekki vera eins bundið af því að hugsa um hvað muni tryggja þeirra frama til lengri tíma.

Í þessu ljósi mætti hugsa sér að fækka þingmönnum og jafnvel hækka laun þeirra til að gera þetta eftirsóknarverðara.

Annars voru margir mjög góðir punktar sem komu útúr þessu sem verður að fylgja vel eftir.

Ég velti því fyrir mér hvort ekki sé hægt að nýta þetta fyrirkomulag meira.

T.d. mætti hugsa sér svona fund haustið fyrir næstu Alþingiskostningar, til leiðbeiningar fyrir flokkana.
Á einu máli

Bjarni Benediktsson og Árni Páll Árnason voru sammála um eitt í Silfrinu í gær: Að flöt niðurfelling skulda kæmi varla til greina.

Þetta virðist semsagt vera endanlega úr myndinni, tveir stærstu stjórnmálaflokkarnir eru á einu máli.

Árni Páll boðaði hins vegar úrræði fyrir skuldug fyrirtæki í þessari viku og að í þeirri næstu og þarnæstu kæmi að skuldugum heimilum.
kosning.is

Þessi vefur hérna kosning.is er til fyrirmyndar. Þarna er hægt að sjá yfirlit yfir frambjóðendur til Stjórnlagaþings með upplýsingum um þá og svo er þarna hjálparkjörseðill svokallaður þar sem fólk getur sett þá frambjóðendur sem því líst vel á.

Þetta er meira að segja skemmtilegt að leika sér í þessu – raða upp alls konar samsetningum. Mæli eindregið með þessu!
Sigrún: Fasteignum mjatlað út á markaðinn

Sigrún Davíðsdóttir flutti pistil í Speglinum fyrir helgina þar sem hún fjallaði um frosinn fasteignamarkað í Bandaríkjunum og á Íslandi. Pistilinn má lesa í heild sinni hérna, en niðurlag hans hljómar svo:

- - -

„Nýlega fréttist að Félag fasteignasala og stórfasteignaeigandinn bankarnir hefðu samið um að mjatla fasteignum á markaðinn. Það er gott og blessað en það segir sig eiginlega sjálft að annað gengur ekki. Ýmsir viðmælendur Spegilsins hafa bent á að íslenski fasteignamarkaðurinn sé botnfrosinn því fólk trúi því ekki að botninum sé náð. Það voru þó fleiri sölusamningar gerðir í Reykjavík í haust en undanfarið svo kannski er eitthvað að glæðast.

Ef Íbúðalánasjóður væri ekki svona illa stæður mætti hugsa sér að sjóðurinn keypti eignir í stórum stíl, losaði kúfinn af markaðnum og byggi til leigumarkað úr þessum eignum. Og ef ekki væru gjaldeyrishöft vildu erlendir aðilar hugsanlega kaupa íslenskar fasteignir.

Það er ekkert sem heitir rétt fasteignaverð, bara verð sem menn vilja borga. Mjatlið dugir ekki til, aðeins sannfærandi verðlækkun svo kúrvan geti aftur tekið stefnuna upp á við, seljendur farið að selja og kaupendur að kaupa. Í Bandaríkjunum getur verð lækkað hratt en það réttir sig líka hratt við. En snögg leiðrétting gerist ekki nema að stórfasteignaeigandinn bankarnir sætti sig við að verðið lækki. Þeir verða að afskrifa. Og það kostar. En það kostar kannski enn meir að bíða og vona því á meðan er fasteignamarkaðurinn eins og helvíti Dantes, ekkert líf en heldur ekki dauði.“
Íslenska efnahagsundrið

Eyþór Gunnarsson hljómborðsleikari er útsetjari þessa tónverks sem er að finna á YouTube.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=KryNUikY21I&feature=player_embedded]
Tilboðspakkar vegna Stjórnlagaþings

Mér er sagt að Morgunblaðið sendi frambjóðendum á Stjórnlagaþing tilboð um auglýsingapakka. Þeir kosta frá 100 þúsundum upp í eina milljón.

Það er náttúrlega eftir nokkru að slægjast fyrir fjölmiðlana.

Frambjóðendur eru sirka 525. Ef hver þeirra myndi eyða hámarkinu sem leyft er í auglýsingar, tveimur milljónum, já þá erum við að tala um 1050 milljónir.

En það eru auðvitað voða margir frambjóðendur sem segjast ekki ætla að eyða neinu. Og kjósendur sem segjast ekki ætla að kjósa þá sem eyða peningum í baráttuna.
Óborganleg skopmynd

Þessi skopmynd eftir Halldór Baldursson birtist í Fréttablaðinu í gær. Það þarf varla að segja það að Halldór er skopteiknari sem er algjörlega á heimsmælikvarða.