arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ne bis in idem

Nú er ég ekki lögfræðingur en maður þykist vita að ekki megi taka mál upp aftur þegar dæmt hefur verið í þeim. Það getur þó gerst, en til þess þarf sérstakan dómsúrskurð – eins og við vitum til dæmis úr Geirfinnsmálunum.

En þegar mál eru á rannsóknarstigi hefði maður haldið að giltu aðrar reglur, að það sé leyfilegt að leggja rannsókn til hliðar og taka hana upp aftur.

Ég fékk eftirfarandi ábendingu vegna greinar eftir Róbert Spanó þar sem fjallað er um mál Baldurs Guðlaugssonar:

„Mannréttindasáttmáli Evrópu kveður á um að ekki megi ákæra tvisvar í sama máli, en FME feldi niður rannsókn á máli Baldurs á sínum tíma.

„The ne bis in idem (or non bis in idem) principle is also known as the double jeopardy rule. The principle is that no-one may be prosecuted or convicted twice for the same facts or the same punishable conduct.“

http://europa.eu/legislation_summaries/justice_freedom_security/judicial_cooperation_in_criminal_matters/l16011_en.htm

Ég er ekki löglærður maður en ég sé ekki hvernig Róbert getur komist að þeirri niðurstöðu að það að taka upp rannsókn aftur og ákæra svo í framhaldinu falli undir þessi lög.“
Aftur McDonalds

Ég veit ekki hvort það teljast góðar fréttir að McDonalds sé að opna aftur á Íslandi, nú miklu fleiri staði en áður – hvar annars staðar en á bensínstöðvum N1?

Matarmenning hefur ekki beinlínis risið hátt á þeim bæ.

McDonalds hamborgarakeðjan í Bandaríkjunum er fjarskalega ódýr – mun ódýrari en þegar hún starfaði hér. Mikið af gestunum er fólk sem sem hefur orðið undir í lífinu. Það getur verið býsna sorglegt að koma inn á McDonalds í Bandaríkjunum.

Hér á Íslandi hafa verið starfandi staðir sem selja ansi góða hamborgara, miklu betri en það sem fæst á McDonalds – Hamborgarabúllan og Hamborgarafabrikkan.

Eins er það reyndar með kaffið á Íslandi. Víða í Bandaríkjunum og Bretland er varla hægt að fá annað en Starbucks kaffi. Þessi keðja hefur tekið yfir kaffihúsamarkaðinn svo aðrir komast varla að. En kaffið á Starbucks er ekki sérlega gott og staðirnir einkennilega óvistlegir. Við höfum miklu betri staði hér á Íslandi, Te & kaffi, Kaffitár, Kaffismiðjuna og Kaffifélagið – sem er minn uppáhaldsstaður.

Það má vera að þetta hljómi eins og lókalpatríótismi – en nei, þetta er einfaldlega satt.
Salt

Fréttin um iðnaðarsaltið sem Ölgerð Egils Skallagrímssonar seldi matvælafyrirtækjum í heil þrettán ár er þannig að mann setur hljóðan.

Og svo segist fyrirtækið ekki hafa vitað að þetta væri notað í matvælaframleiðslu, samkvæmt fréttinni.

Í hvað er iðnaðarsalt notað?

Og hvaða kröfur eru gerðar til efna sem eru sett í matvæli hér á landi?

Hvaða fyrirtæki voru það sem keyptu þetta salt og í hvaða matvæli var það notað?

Mikið er kvartað undan saltaustri í mat – en ef kemur svo líka í ljós að saltið er óþverri.

Við höfum fengið að upplifa það að undanförnu að stofnanir sem eru settar á laggirnar til að hafa eftirlit með svonalöguðu eru furðulega slappar.

Það er hægt að nefna Umhverfisstofnun, Landlæknisembættið (þar sem nú er komin inn Lýðheilsustöð) og nú Matvælastofnun.

Í fréttinni kemur fram að stofnunin hafi heimilað áframhaldandi sölu á þessu efni – maður hefði þvert á móti haldið að málið væri einhvers konar viðurlög.

- - -

viðbót, kl. 19.43

Í þessari frétt frá Taiwan segir frá fyrirtæki sem lenti í lögreglurassíu vegna þess að það hafði selt iðnaðarsalt sem matarsalt. Brotið hafði staðið yfir í þrjú ár og fyrirtækið hafði hagnast um stórar fjárhæðir vegna þessa.

Í fréttinni segir meðal annars:

„Investigators have confiscated all the questionable products found in the factory and will order all such products to be taken off the shelves. Seized products will be tested to conclude whether it is industrial salt. The major differences between industrial salt and edible salt are the levels of heavy metal materials. Industrial salt can contain a much higher level of heavy metal materials that could possibly harm the immune and reproduction systems in humans, and might cause cancer. Pro-longed consumption of industrial salt might also cause problems with thyroid glands.“
Magnaður skáldskapur

Það er á þessum tíma árs að mann langar mest að breiða upp fyrir haus – eða hverfa á vit annars veruleika.

Ég hef verið að lesa skáldsöguna 1Q84 eftir Haruki Murakami.

Þetta er stór og mikil bók – það má eiginlega segja að hún sé heill heimur út af fyrir sig, og nokkuð á skjön við þann veruleika sem við þekkjum.

Maður fer inn í heim sögunnar og langar ekkert endilega út úr honum aftur.

Kannski er það árstíminn eða kannski er þetta bara svona magnaður skáldskapur?
Járnfrúin

Yfirleitt held ég maður kæri sig ekki um að horfa á leiknar myndir um ævi stjórnmálamanna fyrr en þeir eru löngu horfnir af sjónarsviðinu.

Ekki myndi ég til dæmis vilja horfa á mynd um Tony Blair eða George W. Bush.

Ég hef heldur ekki getað fengið mig til að horfa á myndir sem hafa verið gerðar um Nixon.

Nú er sýnd í kvikmyndahúsi mynd sem hefur verið gerð um Margaret Thatcher. Það er dálítið afkáraleg hugmynd að bandarísk stórstjarna, Meryl Streep, sé að tileinka sér breskan hreim til að leika Járnfrúna. Því verður heldur ekki á móti mælt að Streep er allmiklu fegurri kona en Thatcher.

Það eitt sér skapar ákveðna firrð í myndinni – það sem eitt sinn var kallað Verfremdungseffekt.

Þess utan fellur myndin á tvennan hátt:

Þeir sem dá Thatcher finnst ekki vera dregin upp nógu mikil glansmynd af henni.

Þeir sem þola ekki Thatcher láta sér ekki detta í hug að sjá myndina.
Sameinaður heimur í Stones lagi

Rolling Stones lagið Gimme Shelter spilað af hópi sem kallar sig Playing for Change – það er leikið út um allan heim, í Afríku, á Ítalíu, Indlandi, Jamaíka og New York.

Þetta er frábær útgáfa á frábæru lagi – ég játa að þetta er uppáhalds Stones lagið mitt.
Skollaleikur

Morgunblaðið birtir í dag frétt þar sem segir að skýrslu um Vaðlaheiðargöng hafi verið stungið undir stól í samgönguráðuneytinu í ráðherratíð Kristjáns Möller. Segir að í skýrslunni komi fram að veggjöld þurfi að vera allt að tvöfalt hærri en ætlað er til að framkvæmdin standi undir sér. Það var Hagfræðistofnun Háskólans sem vann þessa skýrslu – en Alþingi hefur einmitt kallað eftir slíku plaggi.

Sé þetta rétt bregður það dálítið einkennilegu ljósi á þessa framkvæmd – helgar tilgangurinn algjörlega meðalið við að koma henni í kring?

Nú má vera að það sé hið besta mál að bora Vaðlaheiðargöng. Hins vegar er engin ástæða til að vera með einhvern skollaleik í kringum þau. Ef ríkið þarf að borga með framkvæmdinni er best að það sé á hreinu fyrirfram – það getur vel verið að pólitískur vilji sé til að gera göng á þeim forsendum. Það er hugsanlegt að ávinninginn af göngunum sé hægt að mæla í fleiru en krónum og aurum.

En það er ljótt afspurnar ef ráðamenn eru að lúra á upplýsingum. Þeir sem slíkt gera eiga ekki erindi í stjórnmál. Hugsanlega væri réttast í þessari stöðu að fá óháðan aðila (erlendan?) til að meta framkvæmdina upp á nýtt – eftir það er vonandi hægt að taka upplýsta ákvörðun.
Vilja Kínverjar ekki Svefneyjar?

Það hefur ekki heyrst af áhuga Kínverja á að kaupa Svefneyjar í Breiðafirði – sem nú eru til sölu.

Samt ættu Svefneyjar í raun að henta betur en Grímsstaðir á Fjöllum ef miðað er við áform Kínverja – sem við vitum reyndar ekki alveg hver eru.

Hafi þeir áhuga á að byggja upp ferðamennsku, þá eru Svefneyjar í raun draumastaður – þær eru í fallegum firði, það væri í hægt að byggja ógnarsmart hótel þar. Það rignir talsvert í Breiðafirðinum, en veðurfar er þó skaplegra en á Fjöllum.

En séu áformin meira í anda vondu karlanna í James Bond, þá eru líka miklir möguleikar. Til dæmis eru Svefneyjar úti í sjó, sem samræmist betur bollaleggingum sem hafa verið uppi um langtímaplön Kínverja en Grímsstaðir, sem eru nánast eins langt inni í landi og hægt er að komast. Það er auðveldara að gera skipalægi í Svefneyjum en á Grímsstöðum.

Svo má vera að sé ekkert plan, heldur séu Kínverjar á eyðslufylleríi út um allan heim.
Bankastjórarnir og launin

Það dynja yfir mann fréttir af ákafri kjarabaráttu bankastjóra. Þeim svíður greinilega hin bágu kjör.

Bankastjóri Seðlabankans, Már Guðmundsson, vill fá hækkun upp á 300 þúsund krónur á mánuði. Segir að um það hafi verið samið við sig.

Reyndar var það svo að launafólk víða um land – og líka hjá hinu opinbera – tók á sig kauplækkanir eftir hrunið og mætti kannski segja að væri sómi að ef seðlabankastjóri – sem á að gæta stöðugleika í landinu – væri stoltur af því að hafa lagt sitt af mörkum.

Þessar launakröfur Más vekja reyndar spurningar um hvernig var staðið að ráðningu hans á sínum tíma. Staðan var auglýst, en það var uppi orðrómur um að í raun hefði verið búið að semja við Má bak við tjöldin.

Er ekki hér komin staðfesting á því?

Annar bankastjóri sem er óánægður með kjör sín er Steindór Pálsson í Landsbankanum. Hann kom í sjónvarpsviðtal og kvartaði. Bankaráð Landsbankans vill fá völd til að ákveða kjör hans – samtryggingin lætur ekki að sér hæða.

Steindór vill fá sömu laun og stjórar bankanna sem eru í eigu vogunarsjóða. En – því miður – Landsbankinn er ríkisbanki og Steindór er ríkisforstjóri. Hví ætti hann til dæmis að hafa hærri laun en forsætisráðherra eða forsetinn – er ábyrgð hans meiri, starfið vandasamara?

Hver eiga laun bankastjóra að vera? Hefur ekki hrunið einmitt sýnt okkur að það er nákvæmlega engin fylgni milli ofurlauna í bönkum, hæfni og árangurs í starfi?

Hlutfallið gæti jafnvel verið öfugt – semsé að þeim mun lægri sem launin eru hjá bankastjórum, þeim mun heilladrýgra sé það fyrir samfélagið.
Tveir menn

Um Yasser Arafat var sagt að hann væri allt annar maður eftir því hvort hann var að tala við Palestínumenn heima í Ramallah eða við alþjóðasamfélagið í gegnum heimspressuna.

Arafat var mjög herskár heimafyrir, en þegar hann talaði við erlenda fjölmiðla var hann eins og dúfa – maður friðarins.

Vilhjálmur Egilsson minnir svolítið á Arafat að þessu leyti.

Það var að minnsta kosti tekið til þess að sá Vilhjálmur sem talaði fyrir framan erlenda hagfræðinga á ráðstefnunni í Hörpu í október var allur annar maður en ræðir við fjölmiðla á Íslandi og talar um „vesæla“ ríkisstjórn.
Skattný

AMX-vefurinn hefur verið heldur rólegur upp á síðkastið og liggur við að maður sé farinn að sakna hans.

AMX-verjar eru þó ekki dauðir úr öllum æðum, því í dag birtist lítill pistill þar – hreint eitraður.

Í pistlinum er sagt frá því að spéfuglar séu komnir með nýtt nafn á fjármálaráðherra landsins, hún hafi fengið heitið Skattný.

Er þetta fyndið ?

Dæmi nú hver fyrir sig.
Furðulegur frambjóðendahópur

Grínistinn Lizz Winstead dregur karlahópinn sem berst fyrir tilnefningu Repúblikana sundur og saman í háði.

Þarna er Newt Gingrich sem varð fyrir svo miklu álagi við að elska föðurland sitt að hann varð að halda framhjá konunni sinni. Hann spáir því að Bandaríkin verði veraldlegt guðlaust land – þar sem róttækir íslamistar deila og drottna.

Þarna er Rick Santorum sem er með homma á heilanum – áhugi frambjóðendanna á kynlífi, sérstaklega samkynhneigðra, er reyndar furðulega mikill. Santorum óttast líka getnaðarvarnir.

Rick Perry vill ekki heldur að samkynhneigðir fái að giftast eða að þeir séu í hernum. Hann er sköpunarsinni, telur rétt að kenna sköpunarkenninguna jafnhliða þróunarkenningunni.

Og svo er það Mitt Romney – sérstakur vinur stórfyrirtækjanna, Forbes 500, eins og Lizz Winstead orðar það. Hann er líklegastur til að verða frambjóðandinn gegn Obama vegna þess að hann virkar nánast frjálslyndur við hlið hinna.

En er það þó ekki. Romney virðist þó hafa ágæta hæfileika til að skipta um ham.
Formúlur og aðrar bækur

Það er sagt að Hollywoodmyndin sem er byggð á fyrstu bókinni í Milleniumþríleik Stiegs Larsson sé að kolfalla – samt er það sjálfur James Bond, Daniel Craig, sem er í aðalhlutverki. Og myndin þykir ekki slæm.

Eins og stendur er ólíklegt að ráðist verði í að gera myndir eftir hinum tveimur bókunum.

Ég held að ástæðan fyrir þessu sé nokkuð einföld – það er komin nokkur mettun í markaðinn. Bækur Larssons eru ágætar fyrir sinn hatt, sú fyrsta er reyndar mjög æsileg, en svo þynnast þær út – það eru mjög langdregnir kaflar í síðari tveimur bókunum. Bækurnar hafa verið áberandi í hillum bókaverslana í mörg ár – og það voru gerðar eftir þeim þrjár kvikmyndir í Svíþjóð.

Mér fannst þær reyndar lítt áhugaverðar – og hef ekki haft þolinmæði til að horfa á þær til enda. Hafi maður lesið bækurnar bættu þær engu við.

Svipuð mettun kom upp varðandi Dan Brown. Menn virtust um tíma ekki geta fengið nóg af bók hans Da Vinci lyklinum. Það var gerð kvikmynd með sjálfum Tom Hanks. Svo var beðið eftir nýrri bók eftir Brown. hún kom loks og kallaðist The Lost Symbol. Bókin sökk eins og steinn og var hún þó skrifuð eftir sömu formúlu og fyrri bækur hans og með sömu aðalpersónu.

Þetta eru auðvitað formúlubókmenntir sem hættir til að verða giska fyrirsjáanlegar. Hver höfundur hefur sitt afbrigði af formúlunni og bregður sjaldnast mikið út af henni. Sumt í skandinavísku glæpasögunni er orðið svo klisjukennt að vekur ekki beint spennu. Á fyrstu blaðsíðunum er framinn glæpur, gjarnan í myrkri við dularfullar aðstæður, svo er kippt yfir til lögreglunnar og þar birtast týpur sem eru þekktar úr bók eftir bók.

Svo eru til bókmenntir sem eru andstæða þessa.

Ég er til dæmis að lesa nýjustu bók japanska höfundarins Harukis Murakamis sem nefnist 1Q84. Þetta er þriggja binda verk, ógurlega langt, mikið af lesmáli á hverri síðu.

Ég er að komast á blaðsíðu 100 og enn veit ég varla hvað höfundurinn er að fara. En þetta er samt nógu forvitnilegt – og nýstárlegt – til að ég held áfram að lesa.

Kápan á hinni stóru bók Murakamis. Hún varð ógurleg metsölubók í Japan, seldist í milljón eintökum fyrsta mánuðinn eftir að hún kom út.
Baltasar stendur í stórræðum

Baltasar Kormákur er einhver besti og duglegasti listamaður sem er uppi á Íslandi.

Hann á ófáa sigra í leikhúsi og í kvikmyndum – og nú er framundan mikil vertíð hjá honum, frumsýning á tveimur kvikmyndum.

Ég var á Times Square í New York um daginn og þar hékk uppi mikið auglýsingaskilti fyrir myndina Contraband sem Baltasar hefur gert í Bandaríkjunum. Ég fór í bíó vestra og þar var sýnt úr myndinni.

Hér á Íslandi verður svo sýnd á næstunni Djúpið, mynd sem Baltasar hefur gert um hið mikla afrek Guðlaugs Friðþórssonar þegar hann bjargaði sér á sundi undan Vestmannaeyjum eina kalda og dimma nótt.

Afrek Guðlaugs hefur alltaf verið mér mjög hugleikið. Það er eiginlega utan og ofan við allt sem maður skilur – ég skrifaði í grein í vor eftir ferð til Vestmannaeyja að það væru þrjár stórar sögur sem fönguðu huga manns í Eyjum, Tyrkjaránið, gosið 1973 og sagan af Guðlaugi.

Mér sýnist á fjölmiðlaumfjöllun að Guðlaugi sé lítt um að þessi kvikmynd sé gerð. Það er skiljanlegt að Guðlaugur eigi erfitt með þessa ógnarlegu nóttt þegar félagar hans týndu lífi.

Ég hef samt trú á að þessi mynd verði öllum til sóma. Hún byggir á raunverulegum atburðum, vissulega, en um leið hafa þeir yfir sér ákveðinn goðsögulegan blæ.
Ófærð í borg sem hefur stækkað mikið

Ég er ekki viss um að gagnrýnin á borgarstjórnina vegna ófærðarinnar og hálkunnar undanfarið sé að öllu leyti réttmæt.

Það eru margir áratugir síðan svo langvarandi ótíð hefur verið í borginni. Viðbúnaður miðast eðlilega við það sem hefur verið undanfarin ár – sem hafa verið fjarska snjólétt. Það er engin von til þess að borgin eigi tæki og tól til að ráða fljótt úr ástandi eins og þessu.

Reyndar er ánægjulegt að heyra um fólk sem hefur farið út til að hjálpa samborgurunum – þegar svona gerist er ekki einungis hægt að stóla á hið opinbera.

Það sem vegur jafnvel þyngra er að borgin hefur stækkað mikið, það hafa risið ný hverfi þar sem eru mikil snjóþyngsli – gatnakerfið hefur þanist út með áður óþekktum hætti.

Aukinn bílafjöldi gerir líka erfiðara um vik þegar þarf að moka götur og gangstéttir.

Þetta hefur líka verið óvenju erfitt viðfangs, það hefur snjóað og hlánað á víxl, frosið ofan í bleytu með tilheyrandi hálku.

Maður les í fjölmiðlum að þetta hafi verið miklu betra áður fyrr. En ég held að það sé ekki rétt. Í miklu kuldaárunum í kringum 1980 var maður að klöngrast yfir hálfófærar götur og gangstéttir stóran part vetrar. Og eins og ég segi var borgin miklu minni þá, þá var Grafarvogurinn ekki til, ekki Grafarholtið, ekki Norðlingaholt og umferðarmannvirkin öll miklu smærri.
Parísarkvikmyndir eftir bandaríska meistara

Tveir stórmeistarar bandarískra kvikmynda gera myndir þar sem sögusviðið er París.

Midnight in Paris er skemmtilegasta mynd Woodys Allen í háa herrans tíð – þægilega afslöppuð kómedía um mann sem fer til Parísar og lendir óvænt á tíma Hemingways, Fitzgeralds, Picassos og Gertrude Stein.

Hugo er eftir Martin Scorsese. Hún byggir á barna- og unglingssögum dreng sem býr á lestarstöð. Sögutíminn er rétt eftir 1930. Inn í söguna fléttast ævi og verk Georges Méliès – eins helsta frumkvöðuls kvikmyndagerðar í heiminum. Hann gerði ævintýramyndir á fyrstu árum kvikmyndanna, gleymdist svo í fyrra stríði, rak litla búð á Montparnasse lestarstöðinni, líkt og kemur fram í myndinni.

Umgjörð myndarinnar – og þrívíddin – gefur Tinnamynd Spielbergs ekkert eftir, það er mikið sjónarspil þegar myndavélin eltir strákinn Hugo um rangala lestarstöðvarinnar eða horfir út yfir draumkennda mynd af París.

Midnight in Paris er sýnd í Bíó Paradís, en Hugo er ekki enn komin í bíó hérlendis.
Húsnæðisverð hækkar

Það eru merkileg tíðindi að fasteignamarkaðurinn á höfuðborgarsvæðinu sé aftur á uppleið. Hækkunin á Íslandi er meiri en víðast hvar.

Ástæðan getur verið sú að hér er heilmikið af íslenskum peningum í umferð sem er erfitt að finna not fyrir – hlutabréfamarkaður er nánast óvirkur og það eru gjaldeyrishöft sem valda því að ekki er hægt að færa fé úr landi.

Af þessum sökum gæti þetta reynst vera tímabundin bóla.

En þetta ættu að vera nokkuð góð tíðindi fyrir þá sem lentu í basli með að borga skuldir og fóru hina svokölluðu 110 prósenta leið. Með hækkun húsnæðisverðs er hugsanlegt að það fari að eignast eitthvað í fasteignunum sínum aftur. Eignirnar verða jafnvel seljanlegar á nýjan leik.

Fyrir þá sem ætla að fara að kaupa húsnæði í fyrsta sinn og eiga lítið fé eru þetta hins vegar vond tíðindi. Bankar eru ekki sérlega örlátir á lánsfé eins og staðan er og launakjörin eru þannig að vandséð er að ungt fólk geti sparað að ráði fyrir útborgun í íbúð. Því er eðlilega mikill þrýstingur á leigumarkaði og brýnt að greiða úr frumskógarlögmálunum sem þar ríkja.

Því eitt af því sem beið nokkuð afhroð í hruninu var séreignarstefnan sem hér hefur verið algjör kredda.
Flautað í tíma og ótíma

Þegar ég leigði bíl í Bandaríkjunum var ég varaður við því að vera mikið að flauta í umferðinni. Mér var sagt að það gæti vakið óvænt og grimm viðbrögð.

Ég hef komið í borgir í Bandaríkjunum þar sem hanga uppi skilti þar sem stendur að bannað sé að þeyta bílflautur.

Hér á Íslandi eru bílstjórar flautandi í tíma og ótíma. Ef verður smá hik í umferðinni er byrjað að flauta.

Oft upplifir maður þetta eins og örgustu ókurteisi. Maður æpir til dæmis ekki á gangandi vegfarendur sem manni finnst að tefji mann á gangstéttum.

Viðbrögðin við flauti sem sagt er frá í þessari frétt á Vísi eru að sönnu fáránleg.

En það er kannski allt í lagi að spara flautuna aðeins.
Arftaki Jóhönnu

Það er sagt að í Samfylkingunni standi yfir leit að formanni sem gæti tekið við af Jóhönnu og leitt flokkinn í næstu kosningum.

En Jóhanna er kannski ekkert á förum. Hún þykir hins vegar vera einangruð í flokknum og sagt að það séu einkum þeir Hrannar B. Arnarsson og Steingrímur J. Sigfússon sem hún ráðfærir sig við.

Eftirmenn Jóhönnu liggja hins vegar ekki á lausu.

Dagur B. Eggertsson er varaformaður flokksins og hefur verið talinn erfðaprins, en hann hefur verið lítt áberandi undanfarið. Árni Páll Árnason er líka nefndur, hann var að missa ráðherradóm, þótti taka því vel, en verður seint talinn vinsæll af alþýðu manna. Össur er búinn að vera formaður einu sinni, og svo má nefna Katrínu Júlíusdóttur og Guðbjart Hannesson.

Líklega væri eðlilegast að leita formanns flokksins innan þessa hóps – þótt enginn þar virðist sérlega afgerandi. Annað væri eins og yfirlýsing um að flokknum hafi mistekist í ríkisstjórn.

En svo er auðvitað hugsanlegt að leita víðar – Stefán Jón Hafstein er til dæmis enn í Samfylkingunni eftir því sem best er vitað.

Hvenær ættu þá formannsskiptin að verða?

Ekki of snemma til því þá gæti verið farið að slá í formanninn fyrir kosningar en ekki of seint því þá getur það virkað eins og örvænting.

Nema Jóhanna fari hvergi – um það gætu orðið talsverð átök.
„Fleiri hótel“

Á að byggja „fleiri hótel“ er spurt?

Þá er verið að ræða umdeilda uppbyggingu við Ingólfstorg svokallað.

Viðkvæmi punkturinn er tónlistarsalur í húsi sem nú er kallað Nasa, ein eitt sinn hét Sjálfstæðishúsið og síðar Sigtún.

Nasa er þannig nafn að maður getur varla tekið sér það í munn – og er ég þó enginn sérstakur málhreinsunarmaður.

En staðurinn hefur verið skemmtilegur og vinsæll.

Húsið sjálft sem veit út að Austurvelli mun standa, enda er það friðað í bak og fyrir, en viðbyggingin sem á að hýsa tónlistarsalinn verður væntanlega rifin.

Eigandi hússins segir að leigusamningur renni út í sumar, það hafi líka verið vanefndir á honum.

En mörgum þykir vænt um þetta hús, það er staður þar sem hópur fólks með sameiginlegt áhugamál hefur átt samastað – svona líkt og Glaumbær og Hótel Borg á sinni tíð.

Þannig að það hlýtur að rétt að leita eftir einhvers konar málamiðlun. Í fyrstu tillögum að húsum sem áttu að rísa þarna var reyndar gert ráð fyrir að tónleikasalurinn yrði endurbyggður í svipaðri mynd.

Á hinn bóginn er ágætt að skuli fara fram endurskipulagning á Ingólfstorginu. Allt þetta svæði er heldur ótútlegt – það er einkennilegt ósamræmi í öllu og torgið sjálft er eins og stór steypuklumpur.

Enda var í raun ekkert torg þarna fyrr en seint og síðarmeir og þá var farið að kenna það við Ingólf, sunnanmegin stóð Hótel Ísland sem brann í stríðinu og í rústunum af því var hið svokallaða Hallærisplan. Á móti var Steindórsplanið með gráu húsi og svo minjagripabúð í litlum skúr.

En hvað varðar fleiri hótel þá er um að gera að byggja þau meðan einhver kemur til að sofa í þeim. Ekki heyrir maður kvartað undan „fleiri hótelum“ í New York, London eða París. Þetta er jú sú starfsemi sem þrífst hvað best í borgum nútímans.
Viðtalið við Jón F. Thoroddsen

Hér er annað viðtal úr Silfrinu í gær. Þetta er Jón Fjörnir Thoroddsen, höfundur bókar um íslenska efnahagshrunið sem nú er komin út á ensku. Hann talar meðal annars um lífeyrissjóði, íslenska hlutabréfamarkaðinn og endurreisn hans.
Viðtalið við Stefán Jón

Hér er viðtalið við Stefán Jón Hafstein úr Silfrinu í gær. Þökk sé Láru Hönnu sem setti þetta inn á YouTube.
Orkusala úr landi

Það er kannski ekki alveg víst að við getum orðið jafn rík og Norðmenn.

En hugmyndirnar sem Guðmundur Steingrímsson tæpti á í gær eru allrar athygli verðar, þetta er mál sem Hörður Arnarson, forstjóri Landsvirkjunar, hefur fjallað nokkuð um.

Með því að leggja sæstreng fyrir raforku til Evrópu er hægt að selja orkuna á miklu hærra verði en nú.

Verðið yrði hugsanlega margfalt á við það sem er til stóriðjunnar á Íslandi, en stofnkostnaðurinn er vissulega nokkur.

Þegar stóriðjan á í hlut er gert mikið úr atvinnunni sem hún skapar, slík atvinnusköpun – sem oft er tengd byggðastefnu – yrði úr sögunni.

En það væri væntanlega hægt að gera fullt annað fyrir peningana sem fást af orkusölunni úr landi – eða hvað?
Bakaradrengurinn á ferð

Hafi verið ölvun í jólaboðum þá er þetta kannski skýringin.
Líf og fjör hjá lágfargjaldaflugfélagi

Nóg pláss – það fer jú eftir því hvað farþegarnir eru stórir.
BF

Er ekki sagt að heimskra manna ráð dugi verr sem fleiri koma saman?

Ég ætla ekki að segja að þetta eigi við þegar framboð Guðmundar og Heiðu er annars vegar– en kannski dugir sú aðferð að láta fjölda manns velja nafn á stjórnmálaflokki ekki vel?

Björt framtíð er ekki sérlega gott nafn – þótt það geti auðvitað vanist.

Þetta þarf að beygja, einhver verður þá væntanlega formaður eða talsmaður Bjartrar framtíðar.

Menn hafa líka tilhneigingu til að stytta nöfn svona félaga – skammstöfunin verður þá væntanlega BF.

BF er ekki mjög þjált í munni.

Koma til greina aðrar styttingar?

Jú, til konunafnið Björt, en það er ekki mjög lipurt heldur – eða þá Framtíðin, en það er nafn á málfundarfélagi í MR.

Guðmundur Steingrímsson var einmitt formaður þess félags á sínum tíma.