arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Blásið á málamiðlanir

Sérstök nefnd undir forystu þess virta verkfræðings Helga Hallgrímssonar, fyrrverandi vegamálastjóra, komst að því að það væri þjóðhagslega hagkvæmt að flytja flugvöllinn úr Vatnsmýri. Það var bent á þrjá staði sem allir eru hagkvæmari en að hafa völlinn áfram á sama stað: Keflavík, Hólmsheiði og Löngusker.

Segjum að Keflavík sé út úr myndinni vegna fjarlægðar frá höfuðborginni. Það kann þó að breytast ef samgöngur þangað batna.

En þá stendur eftir sú niðurstaða að það margborgi sig að færa völlinn innan höfuðborgarsvæðisins.

Ekki get ég ímyndað mér að það breyti einhverju fyrir þá sem nota innanlandsflugið hvort völlurinn er á Lönguskerjum, Hólmsheiði eða í Vatnsmýri.

Það eru heldur ekki allir sem fljúga innanlands á leiðinni í alþingishúsið. Sumir eru meira að segja á leið út í heim.

Samt æpa menn hástöfum: Nei, nei, nei. Af einhverjum ástæðum – aðallega einskærum þvergirðingi – kjósa sumir að láta eins og þessi skýrsla hafi aldrei verið gerð.

Það skal ekki einu sinni hlustað á málamiðlanir eða tillögur til að leysa málið. Það skal vera allt eða ekkert.

Nú er borgarstjórnin í Reykjavík komin í gíslingu eina borgarfulltrúans sem hefur þá skoðun að flugvöllurinn eigi að vera í Vatnsmýri um aldur og ævi. Allir hinir fjórtán hafa lýst annarri skoðun. Borgin – bæði minnihlutar og meirihlutar – hafa staðið að samkeppni um framtíðarskipulag Vatnsmýrarinnar. Í dómnefndinni eru meðal annars Hanna Birna, Gísli Marteinn og Dagur B. Eggertsson.

Svo les maður greinar eins og þessa – eftir speking sem helst vill troða millilandaflugi ofan í Vatnsmýrina líka. Við höfum reyndar fengið forsmekkinn að því með tíðum ferðum einkaþota og líka þyrluflugi sem er stundað af auðmönnum.
Prog

Hér er smá glaðningur fyrir áhangendur prog-rokks. Ég sá þessa útgáfu af Genesis í London þegar ég var unglingur. Eftir á að hyggja var bandið betra eftir að Gabriel hvarf á braut – allavega þennan tíma sem leið áður en þeir fóru út í hreint popp.

[youtube=http://youtube.com/watch?v=KU2bOYiBX28&feature=related]
Svarti listinn

Þrír litlir grísir – komnir á svarta listann.
Ólafur í Silfrinu

Hér er slóð á viðtal við Ólaf F. Magnússon í Silfri Egils 2. desember síðastliðinn:

http://http.ruv.straumar.is/static.ruv.is/geyma/olafurf.2007-12-02.wmv
Loftslagsváin

Danski prófessorinn Ole Humlum segir að hitastig á jörðinni hafi ekki hækkað.

Þetta er ekki alveg það sem manni er yfirleitt sagt. Er það þá bara fjölmiðlasannleikur?

Eðe er Humlum að bulla?
Lærdómsrit í Kiljunni

Kiljan í kvöld er að mestu helguð Lærdómsritum Bókmenntafélagsins, einhverjum merkasta bókaflokki á Íslandi. Þessi ritröð hefur komið út síðan 1970 og hefur að geyma verk eftir andans jöfra eins og Voltaire, Platón, Aristóteles, Kant, Kierkegaard, Nietzsche, Sartre, Hume, Descartes, Zizek – og svo mætti lengi telja.

Sigurður Líndal, forseti Hins íslenska bókmenntafélags, er meðal gesta í þættinum.

Páll og Kolbrún ræða um Friðþægingu eftir Ian McEwan og Gyllta áttavitann eftir Philip Pullman, en eftir þessum bókum hafa nýskeð verið gerðar stórar kvikmyndir.

Bragi segir frá dýrustu bók Íslands.
Flækjan í hagkerfinu

Það er nauðsyn að lækka vextina sem fyrst. En um leið og vextirnir verða lækkaðir fellur krónan.
Persepolis

Persepolis er merkileg kvikmynd. Hún er öll teiknuð – af miklu listfengi – en er þó að öllu leyti fullorðinsmynd. Myndin gerist mestanpart í Íran á tíma byltingarinnar, íslamska lýðveldisins og stríðsins við Íraka. Í upphafi sýnir hún vonir sem voru bundnar við byltinguna, en þær snúast fljótt upp í skelfilega kúgun. Konur eru neyddar til að ganga með blæjur, skemmtanir eru bannaðar, fólk hverfur í stórum stíl, er fangelsað og drepið. Kúgunin undir keisaranum Palavi er ekkert miðað við það sem tíðkast í klerkaveldinu.

Ung kona er líflátin fyrir að vera kommúnisti. Hún er hrein mey og fyrir aftökuna er hún látin giftast lýðveldisverði. Það má ekki drepa hreinar meyjar.

Stúlkan Marjane Satrapi elst upp á þessum tíma – sagan er byggð á raunverulegu lífi hennar. Þegar hún er komin í hættu vegna þess hversu sjálfstæð hún er í framkomu senda foreldrar hennar hana til Austurríkis. Þar tekur við annar kafli myndarinnar, gjörólíkur hinum fyrri.

Í hinu vestræna ríki er frelsi, það vantar ekki. En lífið hefur ekki sama þunga og í alræðisríkinu. Það er einhvern veginn létt og marklaust. Úrvalið er takmarkalaust, en einhvern veginn skiptir ekki máli hvað maður velur. Eftir lífið undir ógnarstjórninni virkar léttleiki tilverunnar einkennilega. Það er auðvelt að glata sjálfum sér.

Marjane snýr heim – kúgunin er ekki jafn stórtæk og áður en samt þrúgandi. Klerkastjórnin hefur drepið mikið af besta fólkinu. Ungur vinur Marjane deyr á flótta undan lögreglunni eftir að hafa verið í samkvæmi þar sem er drukkið áfengi. Fjölskylda hennar segir henni að koma sér burt aftur. Í sögulok flytur hún til Parísar.

Í vestrinu er hún frjáls til að gefa út teiknimyndasögur sem eru kveikjan að kvikmyndinni.
Skrítin atburðarás

Ólafur F. óttaðist að Svandís væri að mynda meirihluta með Sjálfstæðisflokknum í gær.

Var eitthvað hæft í þessu, var þetta ímyndun hjá Ólafi eða var einhver að plata hann?
Stuðningurinn við Ólaf

Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson segir í Kastljósi að Ólafur F. Magnússon sé vel að því kominn að verða borgarstjóri.

Samt er það svo að framboð Ólafs fékk einungis tíu prósent atkvæða í síðustu kosningum. Það var í sjálfu sér ágætis útkoma, en í því felst engin krafa um að hann verði borgarstjóri eða stuðningsyfirlýsing til þess.

Alls ekki.

Við höfum nýlegt dæmi um stjórnmálamann sem tók að sér embætti sem hann hafði ekki stuðning til að gegna. Halldór Ásgrímsson varð forsætisráðherra 2004. Þetta varð honum til lítillar gleði. Hann hrökklaðist úr stjórnarráðinu löngu áður en hans tími var kominn og lét sig hverfa úr stjórnmálum.

Ólafur er samt strax farinn að tala eins og sá sem valdið hefur. Hann segir að flugvöllurinn verði í Vatnsmýrinni um langa framtíð og að málefnasamningur hans og Vilhjálms sé „70 prósent F-lista plagg“.
Valdabrölt

Á vef Deiglunnar sem er haldið úti af ungu sjálfstæðisfólki má lesa prýðilegan leiðara um ófremdarástandið sem ríkir í borgarstjórn Reykjavíkur:

„Það verður að segjast að sú atburðarrás sem borgarbúar, og þjóðin öll hefur horft upp á, er ákaflega dapurlegur vitnisburður um þau öngstræti sem valdabrölt í pólitík getur leitt menn í. Það þarf mikið hugmyndaflug til þess að trúa því að hugsjónir og hugmyndir hafi ráðið miklu um þær fléttur sem settar hafa verið á svið á síðustu mánuðum. Sjálfstæðismenn, sem voru sviknir síðastliðið haust, hafa náð fram hefndum. En hefndin er hvorki gott vegarnesti né góð ástæða til þess að leggja í vegferð. Það er því ákaflega brýnt að hinn nýi meirihluti – þegar gleðivíman er runninn af honum – finni sér brýnna erindi í sínum störfum heldur en að fullnægja hefndarþorsta.“

Og ennfremur:

„Til þess að unnt sé að réttlæta fyrir kjósendum þá ákvörðun Sjálfstæðisflokksins að taka þessa pólitísku áhættu dugir ekki aðeins Þórðargleði yfir óförum andstæðinga flokksins. Slíkar hvatir ættu með réttu að renna hratt af flokksmönnum eftir að helsti hamagangurinn er yfirstaðinn. Það sem Sjálfstæðisflokkurinn þarf er að sýna og sanna að hann sé verðugur trausti kjósenda, að hann starfi samkvæmt skynsemi og hugsjónum – og láti ekki borgarbúa greiða ofurverð fyrir embætti og titla.

Meirihlutasamningurinn sem kynntur var í gær lofar ekki góðu. Hann var bersýnilega settur saman í flýti og að undanskilinni hækkun á tekjumörkum vegna fasteignaskatta er ekkert málefnalega við þennan meirihluta sem miðar að þeim nauðsynlegu breytingum sem gera þarf í borginni – að draga úr útþenslu borgarkerfisins, lækka álögur á borgarbúa og setja kraft í uppbyggingu borgarinnar. Það litla sem má lesa úr þeim 17 punktum sem taldir eru upp eru íhaldssöm viðhorf, varðveisla gamalla kofa og pattstaða í flugvallarmálinu – einu brýnasta verkefni borgarmálanna.“
Viðhorfin breytast fljótt

Hlutabréfamarkaðurinn hrynur enn. Úrvalsvísitalan hefur ekki verið lægri síðan 2005.

Helgi Magnússon, formaður Samtaka iðnaðarins, skrifar grein í Moggann í morgun um það hvernig bregðast skuli við.

Lækka vexti. (Þarf ekki einfaldlega að gera það strax, ekki bíða eftir fyrirfram settum vaxtaákvörðunardegi?)

Hraða ákvörðunum um uppbyggingu stóriðju.

Lækka skatta á fólk og fyrirtæki.

Er ekki líklegt að viðhorfin breytist fljótt ef enn harðnar á dalnum – sérstaklega hvað varðar virkjanir og stóriðju?
Ólafur í Íslandshreyfingunni

Á bloggsíðu sinni segir Sigurjón Þórðarson að Ólafur F. Magnússon komi til greina sem næsti formaður Frjálslynda flokksins.

Ungir frjálslyndir fagna líka í ályktun.

Í viðtali í Silfri Egils 2. desember síðastliðinn sagði Ólafur frá því að hann hefði gengið í Íslandshreyfinguna stuttu fyrir síðustu alþingiskosningar.

Reyndar er þetta viðtal mjög athyglisvert í ljósi atburða gærdagsins.
Elísabet og Hillary

Væri ég breskur þegn er ég ekki viss nema ég stæði með mótmælaspjald utan við Buckingham Palace þar sem ég heimtaði afnám konungsveldisins.

Ég segi bara eins og er: ég hef djúpa skömm á kóngum og drottningum og öllu sem því tengist. Í lýðræðisþjóðfélagi er fáránlegt að fólk eignist forréttindi og völd af þessu tagi bara vegna þess hverrar ættar það er.

Breska kóngafólkið er af þýskri ætt sem kallast Saxe-Coburg-Gotha. Þegar breska heimsveldið barðist við Þjóðverja þótti þetta pínlegt; þá var nafninu breytt í Windsor. Elísabet drottning og maður hennar Filippus eru skyld hvort öðru á svo marga vegu að það er varla hægt að reikna það út.

Þetta var útúrdúr.

Nú er mikið uppnám á Nýja Sjálandi – sem hefur Bretadrottningu að þjóðhöfðingja – vegna þess að drottningin ætlar ekki að mæta í útför fjallgöngumannsins Sir Edmunds Hillary. Hún ætlar ekki einu sinni að senda einhvern minniháttar ættingja sinn.

Ástæðan fyrir reiðinni er sú að Elísabet og Edmund hafa löngum verið tengd í hugum fólks. Tilkynnt var um afrek Hillarys er hann kleif Everesttind sama dag og Elísabet var krýnd árið 1953. Þá töluðu fjölmiðlar um að upp væri runnin ný Elísabetaröld – að breska heimsveldið væri búið að endurheimta dýrð sína eftir stríðið.

Á Nýja Sjálandi eru margir móðgaðir vegna þessa, sumir eru það í alvörunni, aðrir þykjast vera það í von um að landar þeirra fari nú að losa sig undan þessu hundleiðinlega liði.
Flokkarnir þvælast fyrir

Ólafur F. Magnússon verður sjötti borgarstjóri í Reykjavík á hálfum áratug. Eftir ár verður líklega skipt aftur.

Það er náttúrlega ekki boðlegt. Stjórnmálamennirnir hafa í raun brugðist trausti borgarbúa.

Reykjavík líður fyrir hvað stjórnarfarið er óstöðugt. Borgarpólitíkin virðist ekki ganga út á annað en valdapot.

Hvað er til ráða?

Kannski þarf að losa tökin sem stjórnmálaflokkarnir hafa á borgarstjórninni? Kjósa þangað fólk sem ann borginni meira en flokknum sínum. Borgarbúa með hugsjónir. Málefnaágreiningurinn er hvort eð er enginn lengur. Málefnasamningur Ólafs F. og Vilhjálms hefði getað verið borinn fram af hvaða vinstri flokki sem er.

Eins og er gera flokkarnir ekkert gagn í borginni. Þeir þvælast bara fyrir.
Persónur og leikendur

Ólafur F. segir að ekki sé ljóst að hvort Margrét Sverris verði í nýja meirihlutanum.

Margrét segist ekki ætla að vera með.

Hefur Ólafur talað við Margréti?

Ólafur talar um F–lista.

Stendur það fyrir eitthvað annað en F-ið í nafninu hans? Eru einhverjir aðrir í F-listanum?

Ólafur vill ekki svara spurningum um heilsu sína – segir að þær séu óviðeigandi og of persónulegar.

En snýst þetta um eitthvað annað en persónur og leikendur?
Ólafur F og nýr meirihluti

Ef Ólafur F. Magnússon myndar meirihluta með Sjálfstæðisflokksins – og verður hugsanlega borgarstjóri – er spurning hvað þær geri vinkonurnar Margrét Sverrisdóttir og Guðrún Ásmundsdóttir sem voru í öðru og þriðja sæti F-listans?

Báðar fögnuðu þær ákaft tilurð meirihlutans sem nú situr – sem Ólafur F. sagði reyndar í Silfri Egils að væri myndaður að sínu frumkvæði.

Fyrst og fremst er þetta spurning um varamenn. Ef Margrét og Guðrún fylgja ekki Ólafi mun hann varla vilja fá þær inn í borgarstjórnina sem varamenn. Hann yrði semsagt dæmdur til að sitja hvern einasta fund. Það gæti verið erfitt fyrir mann sem hefur átt við heilsubrest að stríða.

Eða hvað?

Að sumu leyti finnst manni ruglið í borgarstjórn orðið slíkt að réttast væri að kjósa upp á nýtt. Meirihlutinn sem nú situr er afar veikur – og hinn nýji yrði varla ýkja sterkur heldur.
Tækifærissinni

„Kári, handboltinn er í sjónvarpinu!“

„Jeeii, handboltinn er svo skemmtilegur.“

„Já, þér finnst það.“

„Æ, Ísland er að tapa. Þeir eru með niu.“

„Það er ekki gott.“

„Ég verð þá bara að halda með hinu liðinu. Þeir eru með átján.“
Össur býður Binga í Samfylkingu

Össur segir að innan Framsóknar sé fjöldi fólks að vinna gegn Birni Inga. Það kætist yfir því þegar honum gengur illa.

Hann býður honum að koma í Samfylkinguna.

Og reyndar Margréti Sverris líka.
Vetrarlandslag

Svona var draumfagurt um að litast í Heiðmörkinni seinni partinn í dag, undir sólarlagsbil.

Þeir eru ekki alltof margir svona dagar á Íslandi.
Járnveggur Ísraela

Anna Ólafsdóttir spyr á bloggi sínu hvort það sé gamla hugmyndin „auga fyrir auga, tönn fyrir tönn“ þegar Ísraelar ráðast af hörku á Gazasvæðið eða hvort þetta sé strategía.

Svarið er strategía.

Um það má lesa í mjög fróðlegri bok eftir ísraelska sagnfræðinginn Avi Shlaim sem nefnist á ensku The Iron Wall. Járnveggurinn er stefna sem stofnendur Ísraelsríkis tóku upp, aðallega að undirlagi Zeev Jabotinsky – sem er réttnefndur faðir Likudflokksins – og fól í sér að beita skyldi íbúana sem fyrir voru á svæðinu ítrustu hörku, hræða þá og ræna þá sjálfstraustinu, til að fá þá til að beygja sig undir vald gyðingaríkisins.

Þessi stefna er enn við lýði – og merkilegt að fylgjast með því hvernig henni er beitt stundum; á sama tíma og eiga að vera í gangi friðarviðræður er ísraelski herinn að sprengja og drepa í Gaza, fyrir utan að taka af rafmagn og stöðva matvælaflutninga.
Afríkuboltinn

Ekki veit ég hvort er hægt að horfa einhvers staðar á Afríkumótið í fótbolta, en einhvern veginn hef ég á tilfinningunni að það sé miklu skemmtilegra en Evrópuboltinn.

Eða eins og Marcel Desailly segir: Í Evrópu snýst fótboltinn um viðskipti, sjónvarp og bikara. Í Afríku snýst hann um liti, dans, að gera eitthvað sem er sérstakt.
Hjaltalín

Ég fylgist ekkert obboslega vel með, en þetta finnst mér einhver besta íslenska tónlist sem ég hef heyrt lengi.

Best að byrja á Traffic Music.
Þjóðargrafreiturinn

Þjóðargrafreiturinn á Þingvöllum mun hafa verið hugmynd Jónasar frá Hriflu. Þetta átti að vera eins konar íslenskt Westminster Abbey – undir berum himni – á þeim helga stað Þingvöllum. Guðjón Samúelsson var fenginn til að hanna grafreitinn – hann er látlaus að allri gerð.

Meintum beinum Jónasar var holað þarna niður eins og frægt var. Einar Benediktsson var líka grafinn þarna. Svo var stopp. Allir andans jöfrar sem önduðust á Íslandi eftir þetta reyndu að passa upp á að þeir lentu ekki á þessum stað. Einstöku sinnum komu upp raddir um að rétt væri að jarðsetja þennan eða hinn í grafreitnum; þá gripu yfirleitt skynsamir ættingjar í taumana.

Þjóðargrafreiturinn varð skotspónn háðfugla. Svo gleymdist hann eiginlega alveg. Stundum rekst maður á hann á göngu um Þingvelli – og verður alltaf jafn hissa.

Nú hefur verið stungið upp á að Bobby Fischer verði látinn hvíla í þjóðargrafreitnum.

Það yrði skrítin þrenning: Jónas, Einar Ben og Bobby.
Fjórtan terroristar

Það er pínu fyndið að fjórtán terroristar frá Pakistan skyldu hafa verið handteknir í sama hverfi í Barcelona og mín góða vinkona Auður Jónsdóttir býr í.

Á sama tíma og félagar hennar nýhílistar keppast við að halda því fram að engin hætta stafi af íslamistum.
Innrás úr geimnum

David Cox bloggar á vef Guardian um að hann vill meina stórhættulegt framtak rússnesku vísindaakademíunnar – að senda sterkar útvarpsbylgjur djúpt út í geiminn til að reyna að ná sambandi við geimverur.

Hér á við það sem var eitt sinn sagt: Be afraid, be very afraid.

Cox telur víst að sé til líf á öðrum hnöttum. Sumt geti jafnvel verið háþróað. En um leið álítur hann að eins líklegt sé að það sé stórhættulegt – eins og maðurinn er reyndar sjálfur.

Segjum sem svo að jarðarbúar myndu hefja landnám á hnetti þar sem væru íbúar fyrir, kannski ekki jafn þróaðir og við. Er ekki víst að þeir þyrftu ekki að kemba hærurnar – eða fálmarana?

Einhverjir marsbúar gætu semsagt numið boðin og ákveðið að koma hingað í könnunarferð eða jafnvel landnámsleiðangur. Þá er eins líklegt að útkoman verði Independance Day eða Mars Attacks fremur en ET.

Cox vitnar í tvo þekkta stjörnufræðinga. Annar sagði að verur úti í geimnum gætu verið bæði „klókar og vel vopnum búnar“.

Hinn sagði:

„Ef við heyrum geimsímann hringja skulum við í guðanna bænum ekki svara. Við skulum ekki draga athygli að sjálfum okkur.“

Cox vill að breski utanríkisráðherrann kvarti við Rússa yfir þessu – líkt og ýmsu öðru – áður en Rússar verði í ógáti valdir að tortímingu jarðarinnar.

- - -

Gott upphaf að geimmynd:

Ring Ring.

„Hello, are you calling us? You want to talk to our master. Can we talk to your master?“

Knirk knirk.

„Just wait a moment.“

Búmm. Búmm. Ba-Búmm.
Útsöluleiðin

Skrítið er að sjá vegagerðina og samgönguráðherra sem eftir að hafa grafið rándýr og fáfarin Héðinsfjarðargöng ætlar að reyna að bjóða Reykvíkingum upp á lélegasta kostinn í lagningu Sundabrautar – nokkurs konar útsöluleið.

Ómar Ragnarsson bendir á að göngin kunni að vera miklu hagkvæmari en vegagerðin lætur uppi. Þau eru líka umhverfisvæn og miklu nútímalegri en að steypa stórar bílabraut yfir sundin blá.

Borgin hefur mótað þá stefnu að vilja göng. Hún á að standa við það.
Bobby og Garrí

Ég hef tekið viðtöl við tvo mestu skákmenn sögunnar: Garrí Kasparov og Bobby Fischer.

Eftir það get ég sagt eitt: ég ætla ekki að kenna syni mínum skák.

(Annars tek ég fram að ég kunni eiginlega betur við Bobby en Garrí.)
Framsókn

Ég heyrði í dag að þekktur framsóknarmaður héldi því fram að Framsóknarflokkurinn myndi ekki ná því að verða hundrað ára.

Þetta rennir frekar stoðum undir það.

Flokkurinn var stofnaður 1916.
Stríði Fischers lokið

Þegar ég var tólf ára var heimsmeistaraeinvígið í Laugardalshöll. Ég hélt frekar með Spassky eins og þorri þjóðarinnar – hann var hæverskt prúðmenni af þeirri tegund sem var í tísku í forsetatíð Kristjáns Eldjárns – en innst inni fannst mér Fischer samt flottari.

Reyndi meira að segja að herma eftir göngulagi Fischers sem mér fannst kæruleysislegt og flott. Frétti að Fischer drykki tómatssafa. Fékk mér svoleiðis – enn þann dag í dag drekk ég aldrei tómatssafa án þess að hugsa til Bobbys.

Ævi hans er sorgarsaga. Hann hafði snilligáfu á mjög þröngu sviði. Þegar slík snilligáfa er annars vegar er stutt í brjálsemina. Hann lokaðist smátt og smátt inni í heimi eigin ranghugmynda. Brann stutt og lýsti skært. Einvígið í Reykjavík var líka ein af helstu orrustum kalda stríðsins; Bobby Fischer Goes to War heitir ein bókin um þessa atburði. Varla hjálpaði það geðheilsunni.

Ég á eftir að sakna hans af götunum í Reykjavík. Fannst frekar vinalegt að sjá hann á ferli. Það er dapurt að hann lést úr sjúkdómi sem hefði víst mátt lækna. En svona var hann – auðvitað var ekki við því að búast að hann treysti læknum eða læknavísindum fremur en öðru.

Undir lokin þótti engum vænt um þennan mann – nema kannski Íslendingum. Allavega svona smá.
Neyðaraðstoð frá ríkinu

Í Bandaríkjunum gengur nú allt út á að þurfi innspýtingu frá ríkinu í markaði sem eru í vandræðum.

Í Bretlandi er verið að þjóðnýta banka.

Frjálshyggja hvað?

Vofa Keynes gengur ljósum logum.
Ísland ófrjálsara en Svíþjóð

Hér er ansi skemmtileg bloggfærsla eftir ungan mann þar sem hann rýnir í úttekt Wall Street Journal og Heritage Foundation á frelsi í heiminum.

Ekki er allt sem sýnist.
Að vera borgaralegur

Í skrítinni bloggfærslu þar sem höfundur keppist við að gera mér upp alls kyns skoðanir og leggja margvíslega merkingu í stutta umfjöllun um gleymt skáld rekst ég á þau orð að ég hafi „borgaralegt“ viðhorf til skáldskapar.

Ég er ekki viss um að ég viti hvað þetta þýðir. Einu sinni var því að vera borgaralegur stillt upp sem andstæða þess að vera marxisti.

Svo man ég eftir Jóhanni Hjálmarssyni. Hann orti ljóðabók sem nefndist Dagbók borgaralegs skálds. Borgaralegir höfundar voru þeir sem stóðu nærri Mogganum á þeim árum. Á sama tíma taldist Thor Vilhjálmsson ekki vera borgaralegur.

Það fannst mér dálítið skrítið því Thor var ekki bara thorsari í móðurættina heldur var faðir hans forstjóri Eimskipafélagsins.

Jóhann var hins vegar kominn af alþýðufólki, starfaði á póstinum og átti örugglega ekki til neinna góðborgara að telja.
Gamla Reykjavík

Þetta er dásamleg ljósmynd. Þarna flýgur nútíminn í líki Graf Zeppelin yfir Reykjavík sumarið 1930. Framtíðin fór reyndar í aðra átt – loftskipin reyndust ekki nógu traust. En falleg voru þau og silfurgljáandi.

Á Lækjartorgi stendur enn hús Thomsensmagasíns sem Guðjón Friðriksson segir í Reykjavíkursögu sinni að hafi verið með eindæmum glæsileg verslun upp úr aldamótum – með sérstakri deild fyrir vindla og vín. Verslunarmenningin fór illa út úr því þegar Íslendingar tóku stjórn landsins í sínar hendur; gömlu dönsku kaupmennirnir hröktust burt og allt reyrðist í höft og molbúaskap.

Það er ekki enn búið að eyðileggja Íslandsbanka gamla (nú Héraðsdóm) með því að byggja ofan á hann og ekki heldur búið að skemma húsið við hliðina á sem nú er múrhúðað og grátt.

Klukkan á Lækjartorgi er á sínum stað – en á þessum tíma var torgið enn miðdepill borgarinnar, ekki sú dapurlega auðn sem nú er.
Er þetta hægt?

Davíð Oddsson er sextugur í dag.

Það stendur ekki stafkrókur um þetta í Morgunblaðinu.

Þegar hann varð fimmtugur var gefið út sérstakt fylgirit – eða það minnir mig?

Eigum við kannski von á sérútgáfu af Mogganum sem verður borin í hús seinna í dag.

Í alvörunni – Davíð er einn merkasti og áhrifamesti samtíðarmaður okkar og fær góðar hamingjuóskir á afmælinu.
Baugur selur Nyhedsavisen

Samkvæmt þessari frétt er Baugur búinn að selja meirihlutann í Nyhedsavisen eða Dagsbrun Media.

http://avisen.dk/nyhedsavisen-bliver-dansk-160108.aspx

Kaupandinn er Skype milljarðamæringurinn Morten Lund.

Danir virðast fagna þessu.
Trúðar

Kári garmurinn hefur alltaf verið dauðhræddur við trúða svo þetta kemur ekki á óvart.

Við fórum á Línu í Borgarleikhúsinu og urðum næstum að forða okkur út þegar birtist frekar meinleysislegur trúður í hópatriði.

Já. Trúðar eru virkilega scary.

Ég vorkenni þeim samt smá.
Aumt

Á stuttum tíma höfum við séð Þórunni Sveinbjarnardóttur, Árna Mathiesen og nú Kristján Möller leika þennan leik – að tjá sig ekki um mál vegna þess að ella gætu þau orði vanhæf.

Kallast þetta ekki skálkaskjól? Þarf að minna á að þau eru stjórnmálamenn ekki embættismenn?
Mánuður verður að degi

Það á ekki af greiningardeildum bankanna að ganga. Liggur við að maður sé farinn að vorkenna þeim. Ef áföllin verða fleiri gæti farið svo að þær þögnuðu alveg, þyrðu ekki lengur að tjá sig.

Síðast voru það hinar margfrægu spár um hækkun hlutabréfa á síðasta ári – allt upp í fjörutíu prósent. Nú er það krónan sem ætlar að reynast erfið viðfangs.

Fyrir fimm dögum, 11. janúar gaf greining Glitnis út spá um að krónan myndi veikjast smátt og smátt á árinu 2008. Gengisvísitalan yrði komin í sirka 125 á miðju ári og 130 í lok árs.

Á útgáfudegi spárinnar var gengisvísitalan 121,9. Núna fimm dögum síðar er hún komin í tæplega 127, fimm mánuðum á undan „áætlun“.

Hver mánuður í spá greiningardeildarinnar hefur semsagt orðið að degi.
Árni í miklum vandræðum

Það er rétt hjá Hallgrími Thorsteinssyni, Árni Mathiessen er kominn út á verulega hálan ís þegar hann segir að dómnefndin undir forystu Péturs Kr. Hafstein hafi veikt tiltrú almennings á dómstólum.

Má vera að sjálfstæðismenn og einhverjir úr Samfylkingunni slái skjaldborg um Árna en það er langt síðan maður hefur séð ráðherra flækja sig í jafn vandræðalegt mál.

Er hugsanlegt að Árni hafi mislesið stöðuna; fólk er ekki jafn flokkshollt og áður, kannski er tíminn að ráðherrar geti staðið í svona makki liðinn?

Það er jafnvel spurning hvort ekki fari að koma fram kröfur um afsögn?

Aðrir ráðherrar ættu að minnsta kosti að láta sér þetta að kenningu verða.