Nýr Gunnarshólmi

Þetta var mér sent. Mér er ókunnugt um höfundinn.

- - -

Eitt smákvæði um hólma

Norður í Dumbshafi er dálítill hólmi, fjöllum settur og jöklum. Þar eru og veiðivötn og „fiskar vaka þar í öllum ám“. Hólmi þessi byggðist fyrir um það bil 1100 árum af norrænum víkingum og þrælum af keltnesku bergi sem víkingar gripu með sér á leiðinni norður til að létta sér störfin í nýjum heimkynnum. Hefur síðan togast á með innbyggjurum þessa hólma víkingseðlið og þrælslundin. Þrælslundin og seiglan hafa jafnan ráðið mestu þegar hart hefur verið í ári og þörf var þolgæðis en víkingslundin blossað upp í góðæri þegar sól skein í heiði og byr gaf til fjarlægra stranda. Smákvæði það sem hér fer á eftir er ort við lok eins slíks góðæris þar sem víkingslundin hefur gripið nokkra helstu syni þessa hólma.

1. Skein yfir hólma glatt á gróðavegi

gullfagur röðull, lýsti fjallatind,

háreistir bankar heilsa nýjum degi,

2. óskabörn þjóðar, auðsins bjarta mynd,

einkavædd svo að frelsishetjur frægar

fái sinn þorsta slökkt í gróðans lind.

3. Við fjörur lóa úthafsöldur hægar,

álverin rísa glæst við dal og strendur,

á ystu miðum veiðivonir nægar.

4. En handan ála heilla nýjar lendur,

hafbúnir knerrir toga í festarbönd,

víkingar bíta í bláar skjaldarrendur.

5. Þeim blá og göfug vísar föðurhönd

útrásar til svo eflist þjóðar hagur

og æskan vinni ný og frjórri lönd.

6. Svo uppreis gróðans sanni dýrðardagur,

þar Davíð réði og frjálshyggjunnar trú

og Hólmsteinskunnar sunginn sældarbragur:

7. „Þótt víst sé talsvert betra undir bú

á strönd sem áður örbirg þjóð vor hjarði

til auðlegðar skal stefnan tekin nú.

8. Ef fé án hirðis finnst í þjóðar garði

vér fáum það í hendur þeim sem kann

það fara með og mútur aldrei sparði

9. því eigingirnin okkar betri mann

eflaust mun vekja og bæta hagsæld þjóðar“

– Í sælli trú þann sannleik margur fann.

10. Vor hólminn sæll þér hlífi vættir góðar

er hleypa sínum drekum yfir haf

nýfrjálsir garpar, glampa kesjur rjóðar.

11. Og fjöllin þín með gullið geislatraf

glampandi fögur, kringd af sjónum bláa,

þau vona að ekki keyrist þeir í kaf

12. þá kreppist sjór og brotnar aldan háa

en snúi heim með orðstír, fremd og fé

svo falli dýrðarljómi á hólmann smáa.

13. Svo dró þá enginn drengur sig í hlé

sem dýrðir nýfrjálshyggju vildi kanna,

með barna vorra sjóð um borð hann sté.

14. Sá fyrstur leysti festar dýrðarmanna

og færði Bónus stoltur voru landi

í rústir lagði búðir góðra granna.

15. Og annar sem hér kom með brugðnum brandi

bjórdrukkinn eftir gerska ævintýrið

hafskipi fornu sigldi að okkar sandi.

16. Ístryggði margan Englending – við stýrið

öruggur jafnan – vann sín hryðjuverk;

í Gordon Brown hann vakti villidýrið.

17. Kaupþingi réði kröftug hönd og sterk

þótt kjör sín engir þar við neglur skæru

ábyrgðarstörf sem unnu gríðarmerk.

18. Samvinnumenn þótt áður ýmsir væru

af sér nú struku þennan smánarblett.

Sá mun ei lengur sverta þeirra æru.

19. Sér aðrir höfðu æðra takmark sett

þeir undu best á loftsins sigurbrautum

hófu sig yfir landsins lágu stétt.

20. Sjá mátti fara hátt með himiskautum

Hannes – ei getur nokkurn frægri síðan

sem djarfar flaug af auðvalds astronautum.

21. Síðast skal nefna manninn, frækinn, fríðan,

forseta vorn, sem kynnti langa daga

útrásargarpa út um heiminn víðan.

22. En þeir sem undu enn við frónska haga,

auðnarleg fjöll og gróðursnauðan mel,

af þeim fer, vinur – sáralítil saga.

En kappar þeir, sem heldur vildu hel

hreppa en græða land á köldum ströndum,

víst féllu skjótt er klókust kreppuvél

klófesti þá og reyrði heljarböndum.

Er bankar hrundu börðust þó svo vel

að bjuggu fjötur sínum eigin löndum.

Í atgangi þeim eins og hlöðukálfur

stóð arkitektinn mikli, Davíð sjálfur.

Nú fjöllin þín með gullið geislatraf

glampandi fögur, kringd af sjónum gráa,

oss vernda svo vér keyrumst ei í kaf

þó kreppist sjór og brotni aldan háa

og við oss blasi veglaust skuldahaf

þar váleg rís úr djúpi höndin bláa. –

En skyldi hlífa hulinn verndarkraftur

hólmanum þó að Davíð sneri aftur?