arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Léttstrætóar og samgöngumiðstöð

Hugmyndir borgarstjórnar um létt-strætisvagna sem ganga ótt og títt um Miðborgina er mjög athyglisverð. Reyndar mætti vel athuga að hafa slíkt létt-strætóakerfi víða um borgina. Stærri vagnar gætu kannski gengið á álagstímum, minni vagnar þegar færra fólk er að ferðast.

Íslendingar sem hafa ferðast erlendis hafa kynnst strætisvagnakerfum af þessu tagi, til dæmis í Bodrum í Tyrklandi.

Verði þetta að veruleika er rætt um að Hlemmurinn hætti að vera miðstöð strætisvagnaumferðar í vesturborginni heldur verði það BSÍ. Þá mætti jafnvel hugsa sér að Hlemmurinn þróaðist smátt og smátt í það að vera almennilegt torg, en ekki þessi dapri staður sem nú er. Þá þyrfti að rífa forljótt strætisvagnaskýlið sem er á miðjum Hlemminum.

En hvað varðar strætisvagna er þetta eðlilegra, því þannig næst tenging við umferð langferðabifreiða.

Það eru gerðar miklar kröfur til Besta flokksins um að gera róttækar breytingar í Reykjavík. Hann getur ekki starfað eins og hinir flokkarnir sem eru samdauna kerfinu og eru afar svifaseinir. Páll Hjaltason, formaður skipulagsnefndar, talaði einmitt í þessa veru í viðtali við Fréttablaðið í síðustu viku.

Eitt af því sem hlýtur að þurfa að skoða í þessu sambandi er samgöngumiðstöðin svokallaða við Reykjavíkurflugvöll. Þetta hefur verið hjartans mál Kristjáns Möller samgönguráðherra, en það var forveri hans sem samdi upphaflega um samgöngumiðstöðina við R-listann. Það hefur verið látið eins og húsið verði notað í annað ef Reykjavíkurvöllur verður lagður niður.

Kannski hefur borgarfulltrúum fundist að það væri hvort eð er búið að vinna slík spjöll í Vatnsmýrinni – að eitt stórhýsi til skipti engu máli.

En það er ljóst að samgöngumiðstöðin verður aldrei miðpunktur fyrir umferð strætisvagna og varla langferðabifreiða heldur. Og það er líka ljóst að flugumferð er að minnka verulega – nú er fólk farið að keyra unnvörpum til Vestmannaeyja, það er komið malbik alla leið til Ísafjarðar og flugið er líka ansi dýrt.

Kristján Möller virðist vera á leið úr ríkisstjórn og það er ekki ósennilegt að þetta hugsjónamál hans fari um leið út um gluggann. Kristján gæti líka orðið fyrir öðrum vonbrigðum, því þá eru varla horfur á að hann fái að baða sig í frægðarljóma í heimabyggð sinni nyrðra þegar Héðinsfjarðargöng verða opnuð.

En það eru reyndar teikn á lofti um að Kristján ætli ekki að fara þegjandi og hljóðalaust úr ráðuneytinu. Jón Bjarnason hefur líka sýnt að það skilar ágætum árangri að streitast á móti.
Skuldaskil Björgólfs

Björgólfur Thor og áróðursmenn hans sögðu að hann ætlaði að greiða skuldir sínar að fullu.

En í heimi hinna stóru viðskipta er svonalagað voða afstætt.

Að minnsta kosti ef marka má þessa frétt Stöðvar 2.
Vonir bundnar við Ögmund

Málefni innflytjenda hafa verið í miklum ólestri hér – síðast kom upp mál brasilískrar konu sem hafði verið gift Íslendingi, skildi við hann og fær þá ekki lengur að vinna á frístundaheimili. Því miður er alltof algengt að erlendu fólki sem hér hefur búsetu sé sýnd óvirðing og jafnvel valdníðsla.

Þess vegna hljóta að vera miklar vonir bundnar við Ögmund Jónasson í hlutverki dómsmálaherra. Lengi vel hefur helst enginn mátt gegna þessu djobbi nema hann sé í Sjálfstæðisflokknum og útskrifaður úr lögfræðinni vestur á Melum. Ögmundur ætti að koma með ný viðhorf inn í ráðuneytið. Nánustu stuðningsmenn hans gera ábyggilega ráð fyrir því.

Það þarf til dæmis að taka til hendinni í þeirri leiðu stofnun Útlendingaeftirlitinu – og svo eiga Íslendingar að geta tekið miklu betur á móti flóttamönnum.

Sumir verða þó kannski áhyggjufullir yfir þessu, eins og til dæmis einn aðalmaðurinn á Moggablogginu sem gjarnan er vitnað til í Staksteinum og óttast að múslimar verði komnir í meirihluta á Íslandi innan tíðar, sérstaklega þó ef við göngum i ESB.
Tillaga um að slíta aðildarviðræðum hefur ekki meirihlutafylgi

Samkvæmt DV hefur ríkisstjórnin engu að tapa með því að hleypa í gegn þingsályktunartillögu um að aðildarviðræðum við ESB verði slitið.

DV kemst að þeirri niðurstöðu að 36 þingmenn muni greiða atkvæði á móti tillögunni en 24 séu fylgjandi henni.

Það munar um hóp þingmanna úr stjórnarandstöðunni sem vill halda aðildarviðræðunum áfram.

Um tillöguna munu náttúrlega spinnast talsverðar umræður í þinginu, en ef fer sem horfir verður hún frekar til að styrkja aðildarviðræðurnar en hitt.
Bilun

Þetta myndband gengur manna á meðal – frá eldhúsinu í musteri spillingarinnar, Orkuveituhúsinu við Bæjarháls.

Maður spyr einfaldlega – hvaða bilun var þarna í gangi?

Myndbandið má sjá með því að smella hér.

Þetta tekur algjörlega út fyrir allan þjófabálk.
Íslendingar og áltrúin

Dr. Emil Bóasson, háskólakennari í Bandaríkjunum, skrifar merkilegan pistil um áltrú á Íslandi.

Pistilinn er að finna á þessari slóð.
Ögmundur í innanríkisráðuneytið?

Eitt í nýrri skipan ríkisstjórnarinnar – sem þó hefur ekki verið kynnt formlega – er mjög áhugavert.

Það er að gera Ögmund Jónasson að innanríkisráðuneyti.

Því það er ekki algengt í vestrænum ríkjum að menn yst af vinstri væng stjórnmálanna séu settir yfir ráðuneyti sem fer með málefni lögreglu og dómstóla.

Það vekur líka athygli að Ögmundur er ekki lögfræðingur, en síðustu tuttugu árin hafa dómsmálaráðherrar haft þá menntun. Þeir hafa líka allir verið úr Sjálfstæðisflokknum sem lagði áherslu á að hafa þetta ráðuneyti í stjórnartíð Davíðs Oddssonar. Ragna Árnadóttir er lögfræðingur sem starfaði í ráðuneytinu áður en hún varð ráðherra.

Áður höfðu dómsmálaráðherrar ýmsa menntun. Til dæmis má nefna að sjálfur Vilmundur Gylfason var dómsmálaráðherra í minnihlutastjórn Alþýðuflokksins árin 1979 til 1980.

Því má svo bæta við að undir innanríkisráðuneyti heyra einnig samgöngumál. Þá yrði Ögmundur fyrsti samgönguráðherra landsins sem kemur af höfuðborgarsvæðinu í háa herrans tíð, eða allt frá því að Matthías Á. Mathiesen fór með þennan málaflokk stutta hríð 1987 til 1988.
Kjarklaus- og ákvarðanafælin stjórn

Nú virðast flokkarnir ætla að ráðast í breytingar á ríkisstjórninni sem beðið hefur verið eftir,

Og það er talað um að Gylfi og Ragna hverfi á braut. Utanflokkaráðherrarnir.

Það er auðvelt að reka þau – þau hafa ekkert bakland í flokkunum, enga stöðu.

En það virðist vera erfitt að hrófla við flokksmönnum. Þegar þeir eru á annað borð komnir í ráðherrastóla er nánast ómögulegt að slíta þá frá þeim.

Allt ber þetta vott um skort á dirfsku. Og það er kjarkleysi sem að mörgu leyti einkennir þessa stjórn. Hún þorir ekki að víkja frá gömlum normum.

Og svo er hún ákvarðanafælin – henni finnst til dæmis miklu auðveldara að kalla eftir flötum niðurskurði út um allt kerfið en að ráðast í alvöru kerfisbreytingar.

Þar mætti hún kannski taka nýju stjórnina í Bretlandi aðeins til fyrirmyndar.
Kilja og Silfur

Við erum að taka upp efni fyrir Kiljuna austur í Skaftafellssýslum.

Höfum farið í Lónssveit, á Höfn, að Hala og í Jökulsárlón.

Verðum í Mýrdalnum seinna í dag.

Þetta er afar skemmtilegt.

Í síðustu viku vorum við að taka í bænum, meðal annars fórum við í nokkra göngutúra með Guðjóni Friðrikssyni.

Kiljan byrjar 15. september.

En Silfrið er á dagskrá nú sunnudaginn.
Sinnaskipti Lomborgs

Fyrir nokkrum árum var Björn Lomborg gestur hjá mér í Silfri Egils. Hann var þá fremstur í flokki þeirra sem höfðu efasemdir um hlýnun loftslags af mannavöldum.

Nú er skýrt frá því að Lomborg hafi skipt um skoðun. Guardian segir að hann telji nú að loftslagsbreytingar séu ein mesta vá sem steðjar að mannkyninu og að þurfi stórauknar fjárveitingar til að berjast gegn henni.
Jóhannes úr Bónus

Ég held að flestir hljóti að vera fegnir að sjá á bak Jóhannesi úr Bónus.

Og það er alveg óskiljanlegt ef þarf að borga honum, skuldakónginum, peninga til að sleppa taki af búðunum.

Það hefur verið látið eins og það séu einhvers konar stjarnvísindi að reka lágverðsverslanir og að enginn geti það nema Bónusfeðgar.

Samt eru svona búðir alþjóðlegt fyrirbæri, þær spruttu víðast hvar upp aðeins á undan Bónus – var semsagt margreynt viðskiptalíkan áður en feðgarnir hófu sinn verslunarrekstur á Íslandi.

Þeim tókst reyndar ágætlega upp með þetta, en svo urðu þeir gráðugir.
Pólitíkusar í braski

Íslenska hrunið tekur á sig ýmsar myndir.

Borgurum landsins var um og ó að þurfa að borga útrásarskuldirnar vegna Icesave. En þeir eru fleiri reikningarnir sem eru sendir til almennings.

Nú blasir við að almenningur þarf að borga óreiðuskuldir vegna stóriðju.

Orkukaupendur hjá Orkuveitu Reykjavíkur borga brúsann fyrir stóriðjuóra, þar hegðuðu stjórnmálamenn sér eins og örgustu braskararar, en í Reykjanesbæ hafa menn lifað úti á ystu nöf í þeirri trú að stóriðja myndi bjarga þeim á síðustu stund.

Bæjarstjórnarmenn munu hrópa hátt um að þetta sé ekki þeim að kenna, heldur öðrum – þeim sem hafa ekki fært þeim stóriðjuna. En það er klén afsökun. Þar voru pólitíkusar líka á kafi í braski.
Kjartansverðlaunin

Veit einhver hvort InDefense eru búin að taka við Kjartans Gunnarssonar verðlaununum frá SUS – eða hvort samtökin ætla að þiggja verðlaun með þessu nafni?

Væri það ekki svolítið eins og ef Hagsmunasamtök heimilanna tækju til dæmis við Sigurðar Einarssonar verðlaununum?

Virkar allavega eins og grín.
Peningastefnan og vaxtamunurinn

Tveir Seðlabankamenn hafa birt skýrslu sem fjölmiðlar vitna nokkuð í. Þar er fjallað um „hið fjármálalega gjörningaveður“ 2007- 2008. Meðal annars er velt vöngum um hvort hefði verið betra fyrir íslenska hagkerfið að hafa evru eða krónu. Við því er ekki einfalt svar – en það er dálítið eins og það sé tabú innan Seðlabankans að viðurkenna að peningastefnan var ónýt. Eitt var auðvitað að ætla að byggja bankakerfi sem var margföld stærð ríkisins á pínulitlum gjaldmiðli – það gat ekki endað nema með ósköpum.

Og svo var það vaxtamunurinn milli Íslands og annarra landa sem var eitur – og getur hæglega orðið það aftur. Vaxtamunurinn er alltaf til staðar, á árunum fyrir hrun keyrði hann úr hófi fram vegna þenslunnar á Íslandi og síendurtekinna vaxtahækkana. Þetta varð að eins konar vítisvél. Fjármagn streymdi til landsis í leit að skjótfengnum gróða. Gengi krónunnar rauk upp og Seðlabankinn festist í að halda því háu – eins og hefur margoft verið sagt var Seðlabankinn farinn að starfa eftir gengismarkmiði ekki verðbólgumarkmiði. Nú að eru horfur á að verðbólgumarkmiðiðið náist á næstunni, en það hefur hérumbil aldrei gerst. Það segir sitt um misheppnaðan Seðlabanka.

Enn voru vextirnir hækkaðir – til að slá á þenslu, en það hafði þær afleiðingar að þenslan jókst!

Þetta olli því svo að landsmenn fóru að skuldsetja sig í erlendri mynt í stórum stíl – eða með lánum sem voru tengd við gengi erlendra gjaldmiðla. Hin verðtryggðu íslensku lán urðu vara sem fólk vildi ekki kaupa á þeim tíma – hin lánin sem byggðu á ofurgenginu og vaxtamuninum voru svo miklu meira freistandi.

Þetta er eitthvað sem breytist ekki. Stýrivextirnir á Íslandi eru núna 7 prósent – og þykir rosa gott – en víða erlendis eru þeir nálægt núllinu. Samt eru í gildi gjaldeyrishöft sem takmarka fjármagnshreyfingar til og frá landinu. Vaxtamunurinn verður alltaf mikill í núverandi kerfi og það er nauðsynlegt að brjótast út úr því.
Rússneska keisaradæmið árið 1910 – í lit

Hér á vef The Boston Globe má finna síðu með ótrúlega merkilegum ljósmyndum sem sagt er að séu teknar í Rússlandi – og í löndum heyrðu undir Rússland – í kringum 1910. Það sem er sérkennilegast er að myndirnar séu í lit. Þannig virka þær nánast eins og þær séu teknar í gær. Það vantar þennan framandleikasvip sem er á fólki á svarthvítum ljósmyndum sem eru svona gamlar. Það er eins og myndirnar kalli á mann frá því í gær – ekki frá því fyrir hundrað árum.

Á síðunni er að finna skýringar á því hvers vegna þær eru í lit – mér datt reyndar í hug að þær væru einfaldlega litaðar eftir á í tölvu – en svo virðist ekki vera.

Hvað sem því líður er þetta stórmerkilegt á að líta. Myndirnar eru eftir ljósmyndara sem nefndist Sergei Prokudin-Gorskij.

Borgin Tíflis í Georgíu árið 1910.

Aldraður vörður við skipastiga í einkennisbúningi sínum.
Falleg en ekki sérlega bragðgóð ber

Berjaklasarnir á reynitrjánum hafa sjaldnast verið fallegri en nú síðsumars. Greinar trjánna svigna undan rauðum berjunum og litadýrðin er einstök.

Berin þykja ekki sérlega góð. Af þeim er rammt bragð. Þó eru til dæmi þess að búin sé til reyniberjasulta eða reyniberjasaft. Mér skilst að nauðsynlegt sé að frysta berin áður en gerð er sulta úr þeim – og hermt er að fuglar líti heldur ekki við þeim fyrr en eftir fyrstu næturfrostin.

Mér var sagt frá hænsnabónda sem reyndi að gefa hænum reyniber meðfram öðru fóðri – en það gekk víst ekki. Þær vildu ekki berin.

En það er fleira sem vex á trjám á þessu fallega sumri. Maður í Vesturbænum sagðist hafa étið kirsuber af tré í garði sínum – og á tveimur stöðum í sama hverfi hef ég séð epli á trjám.
Sérstæð framsetning frétta

Það er oft merkilegt að fylgjast með framsetningu frétta í fjölmiðlum.

Síðustu tvo dagana hefur Morgunblaðið birt tvö stór viðtöl við klerkana Hjálmar Jónsson og Karl Sigurbjörnsson. Karl prýðir forsíðu aukablaðs Moggans í dag.

Inni í blaðinu er hins vegar að finna litla frétt af þar sem Sigrún Pálína Ingvarsdóttir gagnrýnir málflutning þeirra félaga. Segir þá ekki fara með rétt mál.

Með fréttinni er mynd af Sigrúnu Pálínu sem líklega er tekin af vefnum, það leynir sér ekki á myndinni að hún er einhvers staðar í samkvæmislífinu.
Viðtal við hrunkvöðul

Það er sérstakt að lesa viðtal við Sigurð Einarsson í Fréttablaðinu. Það má segja að hann láti vaða á súðum.

Eins og aðrir hrunkvöðlar þá finnur hann enga sök hjá sjálfum sér. Þeir eiga þetta sammerkt næstum allir, bæði þeir sem voru í bönkunum og stjórnsýslunni.

Og svo kemur í ljós að þegar Sigurður neitaði að mæta í yfirheyrslu hjá sérstökum saksóknara, ja, þá var hann að mótmæla. Eða svo segir hann.

Það er líka gaman þegar hrunkvöðlar benda hverjir á aðra. Sigurður segist ekki skilja af hverju fyrsta sakamálarannsóknin eftir hrun var ekki vegna Icesave.

Annar virkar Sigurður nánast eins og kómísk fígúra í þessu viðtali. Þetta er allt eitthvað svo furðulegt hjá honum.
Castro: Bin Laden er bandarískur njósnari

Það eru margar samsæriskenningar um 11/9. Lengi tröllriðu þær internetinu, en það er kannski aðeins farið að hljóðna um þær í seinni tíð.

Það átti að hafa verið CIA sem skipulagði árásirnar – eða gyðingar? Allavega vissu Bush og hans menn af þessu, sagði sagan.

Fidel Castro er með nýja og enn betri útgáfu. Kenning hans er að Osama Bin Laden sé bandarískur flugumaður.

Hvaðan hann hefur það? Jú, hann segist hafa séð það á WikiLeaks.
Jón Gnarr og mannskemmandi stjórnmál

Leikurinn sem stjórnmál eru hefur eyðilagt margan ágætan mann. Stjórnmál eru mannskemmandi.

Það má jafnvel segja gott fólk eigi það til að fara í hundana í stjórnmálum.

Svo er auðvitað talsvert af vondu fólki í stjórnmálum, valdasjúku, lygnu, hrokafullu fólki – ég held því miður að stjórnmál hafi aðdráttarafl fyrir það fólk sem er kallað sýkópatar.

En ég hef horft upp á það hvað eftir annað að fólk sem maður hefur trú á gengur í stjórnmálflokka og umhverfist á stuttum tíma. Það fer að spila í liðinu, verður tortryggið og vænisjúkt, getur ekki samþykkt neitt sem kemur frá pólitískum andstæðingum, hættir að geta talað af hreinskilni. Það verður eins konar stjórnmálavélar – ég fékk orðið af Facebook síðu Sigurðar Þórs Guðjónssonar.

Í pólitík á maður helst ekki að sýna veikleika, ekki að viðurkenna mistök, ekki að skipta um skoðun, ekki að segjast hafa rangt fyrir sér – upplýsingar í stjórnmálum eru til þess að staðfesta það sem maður vissi fyrir, ekki til að læra af þeim.

Þess vegna finnst mér ágætt hjá Jóni Gnarr að segja að sér finnist pólitíkin vera of hörð. Hann er ekki hefðbundinn pólitíkus og hann á ekki að spila eftir gömlu reglunum. Þetta minnir svolítið á Kjeld Magne Bondevik, forsætisráðherra Noregs, þegar hann viðurkenndi veikleika sinn hér um árið og ræddi opinskátt um þunglyndi sitt. Bondevik varð meiri maður að fyrir vikið.
Gangur lífsins

Ungliðar í stjórnmálaflokkum eru að hefja hauststarfið.

Samband ungra sjálfstæðismanna veitir Brynjari Níelssyni og InDefence frelsisverðlaun sem eru kennd við Kjartan Gunnarsson – hvern annan?

Ungir vinstri grænir álykta um að borgaryfirvöld taki á vændisvanda í Reykjavík og með því að múslimar fái lóð undir mosku.

Svona gengur lífið sinn vanagang.
Yoko verðlaunar baráttufólk

Í frétt segir að Yoko Ono ætli að halda upp á sjötíu ára afmælisdag Johns Lennon á Íslandi. Afmælið er 9. október. Það verða haldnir hljómleikar og ekki óhugsandi að einhverjir merkir tónlistarmenn komi þar fram – maður getur allavega vonað.

Yoko ætlar líka að afhenda svonefnd Lennon/Ono friðarverðlaun og það er athyglisvert hverjir hreppa þau. Allt er það þekkt baráttufólk fyrir betri heimi.

Alice Walker er rithöfundur sem hefur skrifað frægar bækur um hlutskipti blökkumanna, frægust er sjálfsagt The Color Purple. Michael Pollan er höfundur frægrar bókar sem nefnist In Defense of Food, hann hefur fjallað um iðnvæðingu matvælaframleiðslunnar og bent á ýmsar ógnvekjandi staðreyndir í því sambandi. Við hann er meðal annars rætt í heimildarmyndini Food Inc. sem hægt er að fá á vídeóleigum – það er eiginlega skylduáhorf á þá mynd. Josh Fox hefur gert heimildarmynd sem nefnist Gasland og segir frá mengun af völdum gasvinnslu í Bandaríkjunum. Barbara Kowalcyk missti son sinn vegna ecoli sýkingar og er baráttukona fyrir betri og öruggari matvælum.
Hrókeringar í ríkisstjórn?

Mál manna er að breytingar séu framundan á ríkisstjórninni. Það verði stokkað upp í liðinu um það leyti að þing kemur saman í næsta mánuði.

Innan flokkanna er í gangi ráðherrakapall. Hann felst meðal annars í því að úr heilbrigðis- og félagsmálaráðuneytum verður til velferðarráðuneyti og úr dómsmála- og samgönguráðuneytum verður innanríkisráðuneyti. Hins vegar er talað um að beðið verði með breytinguna sem felur í sér að iðnaðar-, landbúnaðar- og samgönguráðuneyti sameinast í atvinnuvegaráðuneyti.

Það er talið líklegast að í þessum tilfæringum fari Ragna Árnadóttir og Gylfi Magnússon úr ríkisstjórninni. Stjórnarliðum þykir óþægileg tilhugsun að þurfa að verja Gylfa gegn vantrausti í þinginu, þótt það yrði gert ef þannig ber undir. Það er reyndar sagt að Gylfa langi ekkert að hætta.

Hjá Vinstri grænum stendur valið um Álfheiði Ingadóttur og Jón Bjarnason, annað hvort þeirra hættir líklega. Í staðinn kemur Ögmundur Jónasson inn í ríkisstjórn. Það er talið nauðsynlegt að hann sé innanborðs.

Og hjá Samfylkingu er sennilegt að Kristján Möller sé á útleið. Guðbjartur Hannesson er nefndur sem hugsanlegur eftirmaður hans, en líka hefur verið nefnt nafn Oddnýjar G. Harðardóttur sem kom inn á þing í síðustu kosningum og var áður bæjarstjóri í Garði. Með því væri hægt að byggja hana upp sem framtíðarleiðtoga flokksins í Suðurkjördæmi.

Kristján Möller gæti þá orðið forseti Alþingis – verði hægt að telja Ástu Ragnheiði Jóhannesdóttur á að láta það embætti af hendi.

Enn er þetta á vangaveltustiginu, það flækir náttúrlega málin að það þarf að skáka til ráðherrum vegna sameiningar ráðuneytanna – þetta yrði líka í fyrsta skipti í langan tíma að ráðherrum fækkar á Íslandi. Ráðherrar hafa verið tólf talsins síðan 1999 að undanskildum stuttum tíma í fyrra þegar Samfylking og VG mynduðu minnihlutastjórn.
Skólalóð lögð undir ógeðslega húskofa

Foreldrar og börn í Vesturbæjarskóla vöknuðu upp við vondan draum í morgun – á öðrum skóladegi.

Það var búið að hola niður á skólalóðina tveimur feikistórum en forljótum skúrum sem eiga að hýsa frístundaheimili fyrir yngstu nemendur skólans.

Einn faðir velti fyrir sér hvort þetta væru sömu skúrarnir og hefðu verið notaðir við Hlíðaskóla þegar hann var í smíðatímum 1983.

Frágangur skúranna í morgun var líka þannig að beinlínis bauð upp á slys ef til dæmis bolti slæddist þangað undir. Það hafði greinilega verið illa gengið frá klósettum og lak út.

Ég veit að í dag hafa borgarfulltrúar og starfsmenn borgarinnar fengið ótal kvartanir vegna þessara skúrbygginga. Ekki bætir úr skák að þær taka upp stóran hluta af frekar rýrum leikvelli barnanna. Sonur minn sagði að þarna væri búið að taka frá þeim snjókastssvæðið. Þarna var líka körfuboltavöllur.

Útsendarar borgarinnar komu á fund í skólanum. Þar á meðal var fræðslustjórinn í Reykjavík, Ragnar Þorsteinsson. Ég hef áður lent á fundi með honum þar sem hann var ekkert nema yfirlætið. Ég veit að aðrir hafa svipaða sögu að segja af honum. Og á fundinum í dag var hann að skammast yfir því að þetta hefði verið gert að fjölmiðlafári.

En skömmin er alfarið hans og borgaryfirvalda sem eiga að sjá sóma sinn í að gæta þess að þessir húskofar verði hofnir strax í kvöld eða í fyrramálið.

Kofaskriflin við Vesturbæjarskólann, myndin var tekin fyrr í dag.
Ross Beaty og stóriðjan

Það er merkilegt að sjá hvað þarf mikla orkuöflun til að knýja eitt stykki álver – í þessu tilviki álverið í Helguvík. Þetta er ekkert smáræði.

RÚV var með frétt um þetta í gær. Sú orka sem Landsvirkjun, Orkuveitan og HS Orka geta lagt fram dugir ekki. Og þessi fyrirtæki geta ekki ráðist í framkvæmdirnar sem þarf til að tryggja næga raforku. Þau hafa ekki fjárhagslegt bolmagn til þess – eða lánstraust.

Nú spyrst út að Ross Beaty, forstjóri Magma Energy, sé ekki hlynntur því að virkja ofan í álver. Hann telur hagkvæmara að selja orkuna í minni skömmtum og fá þannig meiri arð af henni. Það er talað um „græna orku“ í þessu sambandi.

Stefna orkufyrirtækja á Íslandi sem eru í opinberri eigu hefur verið þveröfug – þar hafa stjórnmálamenn ráðið ferðinni og virkjað án afláts fyrir stóriðjuna.
Snýr öfugt hjá Jóni

Jón Bjarnason segir að nauðsynlegt hafi verið að hækka tolla til að vernda íslenska framleiðslu eftir hrun.

En var það samt ekki svo að krónan hrundi – erlend aðföng og innfluttur varningur hækkaði í verði? Ferðalög Íslendinga til útlanda nánast lögðust af um tíma.

Og þess utan eru í gildi gjaldeyrishöft.

Maður er meira að segja farinn að sjá gamlar íslenskar sælgætistegundir í búðum aftur – það er orðið hagkvæmt að framleiða þær á nýjan leik? Nú bíður maður bara eftir Malta-súkkulaðinu.

En hjá Jóni snýr þetta allt öfugt.