Bréf um Barbabrellur, Samfylkingu og Þorvald Gylfa

Lenging í ólinni

Góðan daginn

Gylfi Arnbjörnsson,

Ert það þú sem ert að bjóða okkur launafólkinu upp á þessar aðgerðir ríkisstjórnarinnar? Það að lánin munu hækka um margar milljónir í viðbót, við fáum bara að borga það seinna!!!! Sem sagt lenging í hengingarólinni, ekkert annað. Þvílíkt rugl. Þið vitið EKKERT hvernig það er að lifa af venjulegum launum sem eru 200-300.000 á mánuði. Þið ASÍ fólk (launafólk borgar launin ykkar) eruð hátekjufólk. Þið hafið enga hugmynd um hvernig verkalýður landsins hefur það í dag. ÞIÐ ÆTLIÐ AÐ LÁTA ÞAÐ VIÐGANGAST AÐ FÓLKIÐ MISSI HÚSNÆÐIÐ SITT, BARA AÐEINS SEINNA. Þegar verðtryggingin er búin að tikka inn langt umfram söluverðmæti eignanna hvað haldið þið að gerist þá? SVO MEGUM VIÐ NÁÐARSAMLEGAST LEIGJA HÚSNÆÐIÐ ÞEGAR RÍKIÐ (EÐA LÁNASTOFNANIR) ER BÚIÐ AÐ EIGNAST HÚSNÆÐIÐ OKKAR. Margir áttu sparifé sem þeir lögðu í húsnæðið en nú er það horfið í hækkanir á lánum og mjög margir komnir í þá stöðu að þeir eiga minna en ekkert.

Ingibjörg R. Guðmundsdóttir,

Mér líkaði það ekki að þú skyldir vera í klappliðinu með Gunnari Páli, formanni VR, ég var á fundinum. Þið ASÍ fólk áttuð EKKI að skipta ykkur af. Félagsmenn VR eru margir mjög reiðir vegna ofurlauna þessara manna sem stjórnuðu Kaupþingi og því að Lífeyrissjóðurinn okkar sé búinn að tapa stórt á þessu. Og að Gunnar Páll hafi þegið 550.000 á mánuði og utanlandsferðir og fleira á vegum þessara spilltu Kaupþingsstjórnenda plús það að vera með á aðra milljón í laun frá VR félögum. Gunnar Páll er eflaust ágætis maður en þið ASÍ fólk eigið EKKI að tala máli fólks sem ofbýður venjulegu VR fólki með sjálftöku launa eins og Kaupþingsstjórnin var að skammta sér. Gunnar Páll þarf að segja af sér vegna þess að hann lét þetta viðgangast. Þótt hann hafi „setið hjá“ við afgreiðslu sjálftöku hlutabréfakaupa með sölutryggingu árið 2004, þá er þetta mál þannig að hinn venjulegi VR maður getur ekki verið sáttur. Þið ASÍ fólk og verkalýðsforingjar eruð með ALLTOF HÁ LAUN. Farið svo að gera það sem ykkur ber, að vinna fyrir fólkið í landinu, verkalýðinn, afgreiðslufólk í búðum, iðnaðarmenn og fleiri venjulega launamenn. EKKI sjálftökufólkið.

- - -

Allt innistæðulaust

Var að velta fyrir mér því ástandi sem virðist vera að koma upp í fjármálakerfum heimsins. Ég fór að tengja þetta við kenningar George Soros, sem hefur sagt að fjármálakerfi nútímans séu ekki annað en loftbóla sem eigi eftir að springa…allt eftir 1987 sé innistæðulaust. Ef þetta er málið þá verða þau lönd verst úti sem hafa hlutfallslega stærstu fjármálakerfin, því má segja að það styðji kenninguna að hrunið á Íslandi skuli koma snemma og vera nokkuð bratt. Hinsvegar eru önnur Evrópulönd eins og Ungverjaland, Sviss, Danmörk og Bretland sem eru líka með stór fjármálakerfi og koma því líka til með að fara illa út úr kreppunni. Af þessum löndum (og okkur meðtöldum) hugsa ég að Bretland fari hvað verst út, því þeir eiga ekkert eftir nema fjármálakerfið. Öll framleiðsla hefur verið lögð niður eða flutt úr landi.

Það sem ég er að velta fyrir mér, ef þessi greining mín er rétt (og ég er að leika mér með kenningar annara svolítið) þá hugsa ég að mörg önnur mál, álika IceSave málinu, muni koma upp og mörg þeirra mun stærri. Því er líklegt að almennur farvegur verði fundin fyrir slík mál, jafnvel afskriftir, og því væri í raun glapræði fyrir okkur að skrifa undir skuldaviðurkenningu vegna þessa. Væri jafnvel réttara að bíta á jaxlinn næstu tvö árin, draga fisk úr sjó og borða riðukjöt, og sjá þá hver staðan verður í heiminum öllum. Við vitum að skuldir hverfa aldrei, þannig að við sætum þá uppi með djúpa kreppu og miklar skuldir, í stað þess að fá bara kreppuna. Því má segja að ef þetta er rétt greining, að hver dagur sem líður, án þess að nokkuð sé gert til að auka skuldir þjóðarinnar, sé happadagur. Um leið og kreppan verður farin að bíta hressilega um alla evrópu verður nefninlega meiri skilningur á þeim aðstæðum sem upp koma, enda ekki um sér íslenskt fyrirbæri að ræða.

- - -

Varnaðarorð Þorvaldar

Sæll og þakkir aftur fyrir tilveru þína í fjölmiðlum. Ég veit að það þarf ekki að segja þér frá skrifum Þorvaldar Gylfasonar, hann hefur það oft komið í þáttinn þinn. En ef þú hefðir ekki séð það þá hefur Baldur Mcqueen haldið utan um pistla hans sl. þrjú ár og það er með algjörum ólíkindum að fræðimaður af svona kaliberi skuli ekki hafa náð eyrum ráðamanna. Það er ekki eins og hann hafi ekki reynt, hann fékk birta pistlana, hann sagði fyrir um allt sem gæti gerst. En var hlustað? Nei og aftur nei. Hvers vegna ekki? Af því hver hann er? Af því hvað hann sagði? Hvort heldur sem er, það verður aldrei hægt að segja, enginn gat séð þetta fyrir. Þetta stendur svart á hvítu í stuttum, hnitmiðuðum pistlum Þorvaldar.

2005 „Kjarabótin að undanförnu hefur öðrum þræði verið knúin áfram með erlendu lánsfé.“

2005 „Það er ekki prívatmál einkageirans, hversu miklar skuldir hann hefur steypt sér í erlendis. Ef þungi skuldabyrðarinnar lækkar gengi krónunnar, svo sem við má búast innan tíðar, þá mun skuldabyrðin þyngjast enn frekar, og skatttekjur ríkisins munu þá trúlega dragast saman. Ríkið þarf þá að jafna metin með nýjum álögum, einnig á þá, sem ekki hafa lifað um efni fram. Einkaskuldir geta komið þjóðarbúskapnum í koll ekki síður en ríkisskuldir, því að einkageirinn er ekki óskeikull frekar en ríkið. Við þessari hættu hefur ríkisstjórnin aldrei varað, svo að eftir væri tekið. Hún hefur þvert á móti gert lítið úr áhyggjum manna af síauknum skuldum og baðað sig í skærum ljóma lífskjarabótanna – allt á raðgreiðslum. Aðhaldið í fjármálum ríkisins hefur verið of lítið, enda hefur ríkisgeirinn bólgnað út undangengin ár.

„ 2006 „Erlendar skammtímaskuldir Íslendinga nema nú nærri fimmföldum gjaldeyrisforðanum. Það lítur ekki vel út.“

2006 „Skekkjan í greiðslujafnaðarbókhaldi Seðlabankans fyrir 2005 nemur 6% af landsframleiðslu, en svo mikil bókhaldsskekkja er fáheyrð í seðlabankareikningum þróaðra ríkja. Það verður því ekki með góðu móti ráðið af gögnum bankans, hversu mikil eignamyndun hefur átt sér stað á móti skuldasöfnun Íslendinga í útlöndum.“ 2007 „Það skiptir ekki höfuðmáli hér, að drjúgur hluti skuldasöfnunarinnar hefur átt sér stað í einkageiranum ólíkt fyrri tíð. Stórfelld gjaldþrot

heimila og fyrirtækja eru ekki einkamál, heldur smita þau út frá sér og geta kallað á dýrar

björgunaraðgerðir af hálfu almannavaldsins, svo að einnig þeir, sem gættu ýtrustu

ráðdeildar, sitja þá í súpunni. Þetta gæti gerzt til dæmis þannig, að erlendir lánardrottnar

kæri sig ekki um að framlengja skammtímalánin – þar á meðal jöklabréfin svo nefndu, sem

nema nú rösklega hálfri landsframleiðslu eins árs – og gjaldeyrisforðinn gufi upp, gengi

krónunnar og hlutabréfa hríðfalli og verðbólgan rjúki upp. Gengisfall og meðfylgjandi

verðbólga myndu þyngja skuldabyrði heimila og fyrirtækja. Einmitt þetta gerðist í Taílandi og

nokkrum öðrum Asíulöndum fyrir tíu árum við svipaðar aðstæður að ýmsu leyti og nú eru

uppi hér heima. Taílendingar héldu, áður en kreppan skall á, að skuldasöfnun einkageirans

væri ekkert umtalsvert áhyggjuefni, en annað kom á daginn. Þeir gengu í gegnum miklar

þrengingar í nokkur ár, en þeir hafa síðan rétt úr kútnum, af því að undirstaðan var sterk.

Gæti þetta gerzt hér? Já. Mun þetta gerast? Það veit enginn. Hitt má þó telja víst, að betri og

agaðri hagstjórn undangengin ár hefði dregið úr líkunum á brotlendingu.“

Að lokum vegna þess að það er langt mál kemur hér linkur http://www3.hi.is/~gylfason/sedlabankasogur.htm sem segir allt sem segja þarf.

- - -

Fréttamiðlar ríkisstjórnarinnar

Allt frá byrjun bankahrunsins fyrir rúmum mánuði hef ég verið að bíða

eftir fréttum af venjulegu fólki og viðbrögðum þess. Hér er ein slík úr

New York Times

http://www.nytimes.com/2008/11/09/world/europe/09iceland.html?pagewanted=2&_r=2&sq=Iceland&st=cse&scp=2

Íslenska fjölmiðla ætti að kalla fréttamiðla ríkisstjórnar Íslands, sbr.

ánægjuleiðara Mbl í dag yfir tveimur fundum í gær, þ.e. frétt um

Evrópunefnd og landsfundi eftir 2 mánuði og svo klappkór um aðgerðir vegna

þess að heimilin í landinu stefna allflest í gjaldþrot. Þó það nú væri að

ríkisstjórnin gerði eitthvað í því. Á forsíðu stendur Heimilum hjálpað.

HVERS VEGNA ER EKKI LEITAÐ ÁLITS HEIMILANNA Á ÞESSUM AÐGERÐUM SEM ÞARNA ER

VERIÐ AÐ BOÐA???? Ríkisstjórnin er búin að höggva fæturnar undan

heimilunum og heitir þetta svo að hjálpa heimilunum? Ég legg til að nafni

Morgunblaðsins verði breytt í Ríkisstjórnarfréttir.

- - -

Barbabrellur

Guð minn G(óður) ætlar engin að segja neitt yfir því hvernig verið er að bjóða fólki barbabrellur með nýjustu útfærslunum á verðtryggingunni… ef þetta er útspil ríkisstjórnarinnar sem einnig tilkynnti ákveðnar breytingar á barnabótum og klikkti út með því að þetta hefði ekki nein teljandi áhrif á ríkissjóð þá erum við FUC…! Ríkisstjórn og Lífeyrissjóðir verða að taka eitthvað af skaðanum á sig … það er ljóst að saklaus almenningur á greinilega að taka allt á sig! Það er til lítils að MÆRA Jóhönnu sem ráðherra litla mannsins …

Það er siðlaust að fresta vandanum með illa ígrunduðum pennastrikum og tala um að verið sé að hjálpa heimilum í landinu!

SIÐLAUST!

--

Upprifjun

Markaðurinn á Stöð 2 þann 19. mars 2008.

Sindri Sindrason: „Við höfum átt náin samtöl við forystumenn bankanna en ekki

er búið að ljúka þeim öllum sagði Davíð (Oddsson). Hann vildi ekki greina nánar

frá samskiptum sínum við forystumenn bankanna en þeir funduðu í Seðlabankanum í

fyrradag. Bolli Bollason, ráðuneytisstjóri í forsætisráðuneytinu, kallaði í gær

saman samráðshóp til að fjalla um fjármálastöðugleika í landinu en margir sem

Markaðurinn talaði við sögðu að opinberir aðilar yrðu að grípa inn í núverandi

aðstæður. Hópnum er ætlað að vera ráðgefandi en taka ekki ákvarðanir um

aðgerðir. Það sé á forræði ráðuneyta eða stofnana. Í hópnum eiga sæti auk Bolla

ráðuneytisstjórar fjármála- og viðskiptaráðuneyta, forstjóri

fjármálaeftirlitsins og framkvæmdastjóri fjármálasviðs Seðlabankans.“

Af hvaða tilefni var þessi samráðshópur settur saman?

-

Stöð 2 þann 18. mars 2008.

Sigmundur Ernir: „Ríkisstjórnin ætlar ekki að bregðast við gengishrapi

krónunnar. Forsætisráðherra hvetur fólk og fyrirtæki að fara varlega og

viðskiptaráðherra segir ekki rétt að grípa til aðgerða í óðagoti þessa síðustu

og svörtustu daga.“

Geir Haarde: „Þetta mál er ekki komið á það stig að þetta kalli á einhverjar

sérstakar aðgerðir af hálfu ríkisstjórnarinnar. Ég tel nú ekki að við þurfum að

búa okkur hér undir langvarandi kreppu eða neitt slíkt.“

-

RÚV Sjónvarp 18. mars 2008

Páll Magnússon fréttaþulur fer yfir helstu fréttir:

„Gengi krónu hélt áfram að lækka í dag. Skellurinn á hlutabréfamarkaði nú er

miklu stærri en áður eru dæmi um og lækkun krónunnar sú mesta síðan

gjaldeyrishömlum var aflétt. Þetta segir dósent við Háskóla Íslands.

Óvissutímar séu framundan.“

„Ríkisstjórnin hyggst ekki bregðast við hruni krónunnar að svo stöddu.

Forsætisráðherra vill ekki breyta stefnunni í efnahagsmálum vegna tímabundins

vanda og telur ekki að langvarandi kreppa sé í uppsiglingu.“

Síðar segir Páll í inngangi fréttar: „Ástandið á mörkuðum hér á landi er mun

alvarlegra en þegar netbólan sprakk í upphafi aldarinnar. Þetta segir Gylfi

Magnússon, dósent við Háskóla Íslands. Hann segir vandann hér djúpstæðan,

óvissutímar séu framundan og hann telur talsvert langt þangað til ró komist á.“

Gylfi Magnússon: „Nú eigum við bæði við ákveðinn innlendan vanda að stríða og

kannski fyrst og fremst langvarandi viðskiptahalla og mikla erlenda

skuldasöfnun og svo hins vegar eru vandamál erlendis sem að gera þennan

innlenda vanda enn verri en ella.“

Fréttamaður: „Gylfi segir að ástandið nú sé alvarlegra hér en þegar netbólan

sprakk 2000 og 2001.“

Gylfi Magnússon: „En það sem við stöndum frammi fyrir núna er mun dýpra og

vandinn kannski djúpstæðari þannig að það verður erfiðara að ráða við hann.“

- - -

Samfylkingin

Ég geri mér grein fyrir að þú ert líklega að drukkna í tölvupóstum þessa dagana en

ég ákvað að fá smá útrás fyrir gremju mína með „hinn“ flokkinn í ríkisstjórninni.

Ég er einn af þeim sem kaus Samfylkinguna í síðustu kosningum. Ekki vegna þess að ég

hafi gert mér gríðarlegar væntingar um að það fólk sem fór þar fremst í flokki

mundi gera einhverja stórkostlega hluti, heldur vegna þess að ég var búinn að vera

sannfærður um það ansi lengi að Sjálfstæðisflokkurinn væri orðinn eins og

graftarkýli á íslensku þjóðinni og þarfnaðist þess að fá hvíld. Það var mitt mat að

sterk Samfylking væri grundvöllur fyrir því að koma á breytingum.

Við vitum síðan hvernig spilaðist úr því sem kom upp úr kjörkössunum og þó ég væri

hundfúll með að sjá flokkinn sem ég kaus framlengja valdasetu Sjálfstæðismanna þá

gat ég skilið af hverju Ingibjörg og co. kusu að fara þá leið.

Enn, um leið og ég sá málefnasamning ríkisstjórnarinnar og ráðherralistana þá fór ég

að óttast að þetta yrði ekki gæfuleg ríkisstjórn.

Á haustmánuðum í fyrra held ég að flestir sem höfðu bundið vonir við að Ingibjörg Sólrún

ætlaði sér að standa að einhverjum breytingum hafi verið búnir að átta sig á að svo var

alls ekki.

Það var sérstaklega áberandi með ráðherra Samfylkingarinnar að þar fór fólk sem hafði

misst alla jarðtengingu um leið og það kom sér fyrir í ráðherrastólunum, og einu

breytingarnar sem þau höfðu áhuga á var að reyna að losa sig við embættismenn sem

Framsóknarflokkurinn hafði skipað til þess eins að geta skipað sín kvígildi í staðinn.

Það er mín skoðun að fólk eins og Ingibjörg, Össur, Kristján, Björgvin ofl sé fólk sem

er í raun engir jafnaðarmenn lengur. Kannski voru þau einhverntíman full af eldmóði og

baráttuhug, en í dag er þetta fólk sem hefur engar hugsjónir lengur, enga sýn á hvernig

samfélag það vill eiga þátt í að móta, bara atvinnupólitíkusar sem hafa fundið persónulegum

metnaði sínum farveg í Samfylkingunni.

Fyrir sex mánuðum síðan hafði ég misst allt álit á öllum íslenskum stjórnmálamönnum. Þú

getur rétt ímyndað þér hvert álit mitt er komið í ljósi síðustu atburða.

Nú bíð ég og vona að hér muni fæðast einhver hreyfing sem vill virkilega taka á öllum

þeim aðkallandi innanmeinum sem augljóslega hrjá íslensku þjóðina. Gera landið að einu

kjördæmi, búa til stöðugleika í efnahagsumhverfinu, endurskoða fiskveiðistjórnunarkerfið,

fækka ráðuneytum, standa faglega að ráðningum á háttsettum embættismönnum,

moka flórinn eftir Davíð, Geir, Björn og Árna, rannsaka bankahrunið ofan í kjölin, taka á

eftirlaunaósómanum, biðjast opinberlega afsökunar á stuðningi Íslands við Íraksstríðið ofl.

Ég veit ekki hverjir ættu að standa að þeirri hreyfingu en ég veit hverjir mega alls ekki koma nálægt

henni, menn eins og Jakob Frímann, Kristinn H, Ástþór og fleiri í þeim dúr.

- - -

Ábyrgðin er ríkisstjórnar og Seðlabanka

Núna er hafin mikil leit að sökudólgum. En leitum ekki langt. Þetta er nefnilega mjög einfalt. Það vissu allir að bankarnir voru of stórir fyrir Ísland. Fyrir ríkisstjórnina og Seðlabankann voru tveir kostir í stöðunni. Styðja við bakið á þeim eða segja þeim að fara úr landi. En hvorug leiðin var farin og þess vegna erum við í þessari stöðu.

Við getum haft skömm á hátterni kaupsýslu- og bankamanna en það breytir engu. Hlutverk kaupsýslumanna er að græða peninga fyrir sig. Hlutverk bankamanna er að græða peninga fyrir bankann. En hlutverk stjórnmálamanna er að gæta hagsmuna þjóðarinnar. Ef lög hafa verið brotin (í bönkunum eða annars staðar) þá á að dæma viðkomandi. En ef við viljum leita að því hver á sök á kreppunni þá eigum við að beina augum okkur að síðasta hópnum.

Það er óþarfi að leita lengra. Ríkisstjórnin og Seðlabankinn bera ábyrgð á kreppunni.

Þetta er það einfalt.

- - -

Icesave umræða á villigötum

Það er orðið ansi margt sem hefur farið úrskeiðis hjá okkar ráðamönnum í aðdraganda hrunsins, en því miður ekki síður eftir það að því er virðist.

Dæmi:

Af ummælum ráðamanna sl. föstudag þá virðist sem þeir hafi fyrst frétt það frá Björgólfi í Kastljósþætti sl.fimmtudagskvöld að allar líkur væru á að eignir Landsbankans dygðu fyrir öllum innlánum þegar upp væri staðið? Þetta hefði þeim átt að vera ljóst um leið og innlánin voru sett í forgang með neyðarlögunum.

Icesave umræðan hefur að mínu mati verið á miklum villigötum frá upphafi. Ráðamenn hafa fullyrt að hundruðir milljarðar myndu falla á þjóðina ef þeir mismuna gróflega innlendum og erlendum innlánseigendum hjá Landsbankanum. Stofnuðu með því til verstu milliríkjadeilna í sögu lýðveldisins, með þeim afleiðingum að Bretar töldu sig knúna að beita hriðjuverkalögum og nánast öll Evrópa snerist gegn okkur. Glæsilegt eða hitt þó heldur! Hvaða heimavinna lá þarna að baki og hver var eiginlega stefna stjórnvalda?

Skv. bráðabirgðaefnahag Nýja Landsbankans (NBI) þá er stærð efnahags bankans um 1.300 milljarðar. Efnahagurinn samanstendur að mestu af eignum sem NBI kaupir af gamla bankanum og greiðir með yfirtöku íslenskra innlána og útgáfu skuldabréfs til gamla bankans. Þetta felur í sér að gamli Landsbankinn á von á greiðslu upp á um 558 milljarða í formi „ríkistryggðs“ skuldabréfs útgefnu af NBI, sem nýtist til greiðslu á Icesave innstæðum (forgangskröfur) í útibúum erlendis ef erlendar eignir duga ekki til.

Í þessu samhengi er rétt að hafa í huga að kröfur á ríkið vegn Icesave hafa verið taldar nema allt að 600 milljörðum. Óveðsettar eignir gamla Landsbankans á Íslandi eru á bak við innlánin eins og aðrar óveðsettar eignir bankans erlendis. Það mætti halda að menn hafi ekki áttað sig á þessari augljósu staðreynd.

- - -

Öfugmælajafnaðarmennska

http://www.althingi.is/altext/136/s/0175.html

Ég er að reyna að átta mig á nýjum lögum, eða bráðabirgðaákvæðum, sem gilda einungis til 1. maí 2009, eins og atvinnulífið verði komið í gang þá…

Eins og ég skil ákvæðin og kynningu á þeim, er verið að jafna rétt til bóta, en ekki verið að nota bætur til að ná fram jöfnuði.

Það fólk sem missir alveg vinnuna, fær ekkert útúr nýju frumvarpi, en það fólk sem fer/fór í minnkað starfshlutfall, það fær meiri réttindi.

Ef þú t.d. misstir 30% starf og ert nú í 70% starfi, færðu tekjutengingu fyrir 30% atvinnuleysisbætur í allt að 9 mánuði (nema að ákvæðið gildir bara í 7 mánuði, 1.nóv 2008-1. maí 2009).

Ef þú ert nú í 50% starfi færðu tekjutengingu 50% í 6 mánuði.

Og heldur þannig allt að 100% af tekjunum (fer eftir hve háar tekjurnar eru, en þarna er þakið líka slegið af).

Ef þú missir alveg starf, færðu tekjutengingu í 3 mánuði (óbreytt), en hámarkið er 70% af launum eða 220 þús. íkr. hvort sem er lægra.

Nú er það svo, að ef þú misstir 100% starf, ertu að missa megnið af tekjum þínum. Flestir sem ég þekki af þeim sem missa vinnu, eru millitekjufólk, með 300-500 þús. kr. og 220 þús. kr. hámarkið er því minna en 70% fyrir alla með tekjur yfir 315 þús. Eftir 3 mánuði eru brúttó atvinnuleysisbætur um 130 þús. á mánuði (um 110 þús nettó, eftir skatta).

En sumsé fólk sem heldur megninu af starfinu, tekjunum, sjálfsvirðingunni og öllu því sem fylgir að hafa starf, er bættur tekjumunurinn að langmestu leyti en hinum ekki, sem ég teldi að þyrftu enn meira á því að halda. Fólk sem missir alveg vinnuna, missir félagsskap, sjálfsmynd, tapar þekkingu og tengslum. En nei, þeim er ekki bættur missirinn.

Mér finnst þetta öfugmælajafnaðarmennska.

Ég vil gjarna að einhver úr Samfylkingu/ríkisstjórn, svari fyrir þetta í þætti hjá þér.

ps. varðandi b) hlutann væri gott að fá úr því skorið hvort þetta eigi einungis við fólk sem er sjálfstætt starfandi FYRIR eða hvort þetta eigi líka við fólk sem vill sýna sjálfsbjargarviðleitni og leita sér að verkefnum eftir að hafa misst vinnu og vill reyna að vera sjálfstætt starfandi, amk. að hluta.

Og hvað gerist 1. maí??? Hví svo stuttur gildistími.