arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Verðlaunahafarnir Guðrún Eva og Páll í Kiljunni

Nýir handhafar Íslensku bókmenntaverðlaunanna, Guðrún Eva Mínervudóttir og Páll Björnsson, verða gestir í Kiljunni í kvöld.

Við fjöllum líka um eina umtöluðustu bók síðustu ára, Skipulag alheimsins, eftir Stephen Hawking og Leonard Mlodinow. Bókin þykir útskýra einstaklega vel nýjustu kenningar í heimsfræðum, en einnig hefur vakið athygli það sem Hawking segir um guð í bókinni.

Við förum norður á Sauðárkrók og hittum útgefandann, rithöfundinn, jógakennarann og talnaspekinginn Benedikt Lafleur.

Páll Baldvin og Kolbrún fjalla um nýjustu Útkallsbókina eftir Óttar Sveinsson og Dauðann í Dumbshaf eftir Magnús Þór Hafsteinsson. Í síðarnefndu bókinni er rakin hin magnaða saga íshafsskiptalestanna sem sigldu framhjá Íslandi í stríðinu með hergögn og vistir handa Sovétmönnum. Stundum var það svo að Hvalfjörður var fullur af stórum skipum vegna þessa – en margir lentu í miklum hrakningum eða týndu lífi.

En Bragi lýsir yfir stuðningi við frambjóðanda í biskupskjöri.
Íslendingar, Norðmenn og Brussel

Í Noregi er umræðan um Evrópusambandið á þann veg að Norðmenn séu að taka við alltof mörgum tilskipunum í gegnum EES samninginn án þess að hafa nokkur áhrif þar á. Meðal þeirra sem þykir nóg komið er stjórnarflokkurinn SV – eða Sósíalíski vinstriflokkurinn, systurflokkur Vinstri grænna á Íslandi.

Það er sagt að tilskipanirnar séu átta þúsund á tíma EES samningsins.

Norðmenn hafa þó allmiklu meiri áhrif í Brussel en Íslendingar. Þeir hafa fjölmennt lið þar sem starfar við alls konar lobbýisma í kringum EES – þeir hafa talið það nauðsynlegt til að geta einhverju ráðið. Norðmenn hafa mjög fjölmennt sendiráð í Brussel og hérna má sjá lista yfir fjölda norskra sendiskrifstofa í Brussel. Þær eru bæði á vegum ríkis og einkaaðila.

Á Íslandi er umræðan á nokkuð öðru plani. Þar heldur Ögmundur Jónasson, einn helsti foringi vinstri manna og ráðherra í ríkisstjórn, því fram að Evrópusamstarf snúist um að komast í boðsferðir:

„Það er vegna þess að það er búið að fara með flugvélafarma, viku eftir viku eftir viku, mánuð eftir mánuð eftir mánuð, út til Brussel þar sem menn halda til á kostnað ríkisins.

Þetta fólk ánetjast Evrópusambandinu og vill ólmt halda áfram og fá að fara í fleiri ferðir. Fleiri ferðir, fleiri hótelferðir, meiri dagpeninga. Það er þetta sem er að gerast. Það er þess vegna sem stofnanaveldið ánetjast Evrópusambandinu.“
Krónan og kjörin

Hér er annað viðtal úr Silfri sunnudagsins, Gylfi Arnbjörnsson og Ólafur Darri Andrason, ræða um íslensku krónuna og áhrif hennar kjörin.
Hægir verulega á undirskriftasöfnun

Þegar þetta er skrifað hafa 17606 skrifað undir áskorun til Ólafs Ragnars Grímssonar um að bjóða sig enn einu sinni fram til embættis forseta.

Þetta er nokkur fjöldi, en þó vekur athygli að verulega hefur hægt á undirskriftasöfnuninni.

Gunnar Smári Egilsson reiknaði út á Facebook síðu sinni að fyrsta sólarhringinn hefðu bæst 332 stuðningsmenn við listann á hverjum klukkutíma, næsta sólarhring 223, síðan 100, en frá því í gær hafi aðeins bæst við 23 stuðningsmenn á klukkustund.

Hann segir að með þessu áframhaldi muni það taka einn og hálfan mánuð að koma fjöldanum upp í 40 þúsund.

Það er spurning hvað stuðningsmenn Ólafs Ragnars telja ásættanlegan árangur í undirskriftasöfnuninni – og hann sjálfur?

Það er ljóst að þetta er smærra í sniðum en þegar safnað var undirskriftum vegna Icesave – kannski er ekki von á öðru – en þarna eru engin ótvíræð skilaboð um að Ólafur Ragnar geti verið öruggur með endurkjör.
Sigurbjörg um þingið og Landsdóm

Hér er viðtal úr Silfri sunnudagsins. Sigurbjörg Sigurgeirsdóttir, lektor og stjórnsýslufræðingur, um Landsdóm og hvernig Alþingi hefur gengið að vinna úr hrunmálum:
Flott hús, en ekki í Þingholtununum

Það væri nú gaman að búa í gamla húsinu hans Hannesar Smárasonar.

Meira en 400 fermetrar með spa í kjallaranum. Þótt Hannes sé löngu kominn á hausinn með allt sitt hefur hann haft „afnot“ af húsinu, en nú er það búið.

Í frétt Rúv segir að fólk sé farið að koma til að skoða eignina. Ég verð ekki í þeim hópi – ég er ekki alveg nógu forvitinn um hagi útrásarvíkinga.

Verðmiðinn er sagður vera 190 milljónir. Það hafa verið fréttir af því að einbýlishús í vesturborginni séu eftirsótt, svo kannski verður nóg af kaupendum. Þetta er mest skoðaða eignin á hinum vinsæla fasteignavef Morgunblaðsins.

Meinleg villa er reyndar í fréttinni.

Þar er sagt að húsið sé í Þingholtunum.

En það er ekki rétt.

Einbýlishús Hannesar er á Fjölnisvegi, sem er neðst í Skólavörðuholti.

Þingholtin eru á öðrum stað – í huga þeirra sem þekkja til í Reykjavík markast þau af Skólavörðustíg í norðri, Þingholtsstræti og Laufásveg í austri, Hellusundi í suðri og Óðinsgötu í vestri – eða svona sirkabát þannig.

Fjölnisvegur er allavega langt þar frá.
Andleg leti

Íslendingar virðast taka því sem sjálfsögðu að sama fólkið sé við stjórn hér ár eftir ár, áratug eftir áratug. Það er nánast eins og þeir hafi ekki hugmyndaflug til að breyta.

Yfirleitt er þetta fólk ekki þekkt fyrir að hafa sérlega frumlegar eða mikilvægar hugmyndir um heiminn – nei, hugmyndagrundvöllur íslenskra stjórnmála er algjörlega á tvist og bast – einkenni þess er frekar að það er tilbúið að skipta um stefnu þegar hentar, það kann vel list sjálfsréttlætingarinnar. Í raun er það klárara í því að rugla en skýra.

Það er spurning hvers vegna við látum gott heita.

Er andlegri leti þjóðarinnar um að kenna?
Landsdómsmálið: Mætum og verum kát

Á heimasíðu VG er að finna eftirfarandi tilkynningu um fund sem verður haldinn á morgun að Suðurgötu 3. Þetta er gamalt verslunarhúsnæði sem VG hefur til afnota – það er spurning hvort þurfi kannski að færa fundinn í Háskólabíó eða Laugardalshöll?

„Rabbfundur Vinstri grænna í Reykjavík um landsdómsmálið verður haldinn þriðjudaginn 24. janúar kl. 20 að Suðurgötu 3. Ögmundur Jónasson og Björn Valur Gíslason mæta og spjalla við félagsmenn um landsdómsmálið, uppgjör þjóðarinnar við hrunið og framtíð flokksins í ljósi nýafstaðinnar afgreiðslu um landsdómsmálið á þingi.

Mætum öll og verum kát.

Stjórn VGR.“
200 ár frá fæðingu Dickens

Það er stórafmæli í bókmenntaheiminum 7. febrúar – þá eru liðin tvö hundruð ár frá fæðingu Charles Dickens.

Í bókmenntum er erfitt að segja hver er mestur og bestur, en Dickens kemur vel til álita þegar slíkar nafnbætur eru annars vegar.

Hann var feiki afkastamikill, hafði ótrúlega frjótt ímyndunarafl, skapaði ótal frægar persónur, í bókum hans er að finna afar breiðar samfélagslýsingar. Hann tekur líka á kýlum í samfélaginu, bækur hans eru oft fullar af reiði og þrá eftir réttlæti.

Sjálfur lá ég í Dickens á tímabili og hef síðan verið fullur aðdáunar á honum.Á þeim tíma las ég Great Expectations, Bleak House, Nicholas Nickleby og Little Dorrit.

Hér á Íslandi var hann lengst af hafður sem barnabókahöfundur, ég held varla að séu til almennilegar þýðingar á verkum hans – yfirleitt eru það styttar útgáfur fyrir börn. Menningarsjóður gaf þó út Pickwick Papers, og hefur sú útgáfa legið víða. Þýðandinn var Bogi Ólafsson.

Dickens er svo miklu meira en Oliver Twist, David Copperfield og Jólaævintýrið – og meira en myndskreyttu BBC þættirnir – bækurnar hans eru heill heimur sem iðar af lífi, hin dularfulla London 19. aldarinnar, hetur og ljúfmenni, hrappar og klaufar – og mjög fjölbreytt úrval af sérvitringum. Þetta er sagnaheimur sem hægt er að fara inn í og dvelja þar lengi.

Dickenens hefur kannski ekki alltaf þótt sá fínasti í frægðarhöll rithöfunda, bækur hans þykja tilfinningasamar og ótrúverðugar á köflum, enda voru sumar þeirra samdar sem framhaldssögur í blöð og tímarit. En í þeim er einhver kraftur sem er heillandi, það eru miki átök í bókunum og persónurnar eru dregnar skörpum dáttum – enda hafa margar þeirra orðið að táknmyndum. Dickens lifir sem einn helsti rithöfundur allra tíma, en við nennum síður að lesa ýmsa sem töldust fágaðri höfundar.
Flokkslínur

Það er svosem ekki víst að VG klofni eftir atburði síðustu daga – en líkurnar á því að fólkið sem nú skipar þingflokkinn verði saman á framboðslistum í næstu kosningum fara hraðminnkandi.

Þráinn Bertelsson lýsti ástandinu innan VG í Silfrinu í dag. Hann talaði um að Steingrímur og Ögmundur gætu ekki unnið saman – og að í ellefu manna þingflokki héldu níu manns saman annars vegar og þrjú hins vegar, Ögmundur, Guðfríður Lilja og Jón Bjarnason. Þráinn telur eðlilegast að þau fari sinn veg.

Milli þremenninganna, Lilju Mósesdóttur og Atla Gíslasonar liggja svo gagnvegir. Ásmundur Einar Daðason er hins vegar kominn í Framsókn.

Það er þá spurning hvað Ögmundur – foringi hópsins – muni gera ef hann vill halda áfram í pólitík. Gengur hann til liðs við Lilju – eða vill hann hafa sitt eigið stjórnmálaafl?

Innan Samfylkingarinnar hafa líka komið fram brestir. Þar eru innandyra þingmenn sem eru í raun komnir á línu Sjálfstæðisflokksins í fjölda mála. Þar fara fara fremstir svokallaðir Vaðlaheiðardrengir, Kristján Möller og Sigmundur Ernir Rúnarsson. Ingibjargararmurinn innan flokksins er mjög vansæll – og það er ekki vitað hvar Árni Páll Árnason lendir eftir að hafa verið settur út úr ríkisstjórninni.

Jóhanna þykir vera mjög úr tengslum við þingflokkinn – það er sagt að það séu eiginlega bara tveir menn sem hafi beinan aðgang að henni, Hrannar B. Arnarson og Steingrímur J. Sigfússon. Öfl innan flokksins vinna að því hörðum höndum að koma Jóhönnu úr formannssætinu svo hægt sé að ganga til kosninga með nýjan formann. Engin samstaða er þó um hver það gæti verið.

Þannig að það er alls staðar uppnám á vinstri vængnum, kannski liggja flokkslínurnar einfaldlega rangt?

Ögmundarfólkið virðist eiga ágætlega heima í þjóðlegum flokki með til dæmis Guðna Ágústssyni, Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni, Styrmi Gunnarssyni og Davíð Oddssyni.

Sigmundur Ernir, Kristján Möller og fleiri innan úr Samfylkingu gætu alveg eins verið í flokki með Tryggva Þór Herbertssyni, Ólöfu Nordal og Bjarna Benediktssyni.

En Steingrímur J., Katrín Jakobsdóttir, Árni Þór Sigurðsson, Álfheiður Ingadóttir og Björn Valur Gíslason væru kannski ekki illa í sveit sett í flokki með Jóhönnu Sigurðardóttur og vinstri hlutanum af Samfylkingunni.

Þannig má svosem lengi draga línur, en þær virðast valda mörgum óhamingju eins og þær liggja núna.
Bandarísku kosningarnar og ójöfnuðurinn

Obama Bandaríkjaforseti er ekki vinsæll maður, Repúblíkanar þoldu hann náttúrlega aldrei – og hann hefur ekki staðið við fyrirheit sem gefin í kosningabaráttunni fyrir fjórum árum. Obama hefur engu bylt, hann er reyndar í greipum fjandsamlegs þings, en hann hefur reynst vera mikill vinur Wall Street – tök fjármálanna og stórfyrirtækjanna á bandarískum stjórnmálum eru sterkari en nokkru sinni.

Fyrir ári var stærsta málið í bandarískri pólitík stærð ríkisins og skuldir þess. Á merkilegan hátt hefur þetta verið að breytast í aðdraganda kosninganna – og að sumu leyti Obama í hag. Stóra málið núna er ójöfnuður í Bandaríkjunum. Hinir ofsaríku verða ríkari meðan hlutur millistéttarinnar skerðist. Þetta er þróun sem hefur staðið lengi yfir, en þegar fór að þrengja verulega að í hagkerfinu varð hún meira áberandi.

Það er sagt að tekjur 1 prósents hinna ríkustu hafi hækkað um 278 prósent síðustu þrjá áratugina, þeir þéna nú 21 prósent af tekjum samfélagsins – hlutfallið var 9 prósent fyrir 30 árum. Á móti hafa tekjur 60 prósentanna sem eru í miðjunni hækkað um 40 prósent.

Og þetta er farið að setja mark sitt á kosningarnar. Mitt Romney er ríkastur frambjóðendanna, hann er fjármálamaður sem veit ekki aura sinna tal – og nú er honum legið á hálsi fyrir þetta í forkosningum Repúblikana. Auðsöfnun hefur yfirleitt þótt jákvæð í þeim herbúðum. Andstæðingur hans, Newt Gingrich, hefur rekið kosningabaráttu sína að miklu leyti með fjandsamlegum auglýsingum í garð Romneys.

Gingrich uppsker og vinnur stóran sigur í forkosningunum í Suður-Karólínu. Gingrich er reyndar sá frambjóðandi Repúblikana sem er óvinsælastur meðal almennings – meira en 60 prósent kjósenda þola hann ekki. Hann á enga möguleika á að vinna Hvíta húsið – Romney virðist eini frambjóðandi Repúblikana sem er fær um það. Gingrich er mikill leikari – en það er sagt að hann hafi verið sá frambjóðendanna sem virkaði álíka reiður og kjósendurnir í Suður-Karólínu.

Obama ætti að vera í skýjunum vegna þess hvernig frambjóðendur Repúblikana fara með hver annan. Við endurtalningu kom í ljós að Rick Santorum vann í raun í Iowa – mönnum virðast einkennilega mislagðar hendur við þessar kosningar – og nú sigrar Gingrich í Suður-Karólínu þar sem kjósendur eru upp til hópa íhaldssamir, kristilegir og hallir undir Teboðið.

Ron Paul fékk lítið fylgi – frjálshyggjuboðskapur og ræður gegn stríðsrekstri eiga lítt upp á pallborðið meðal þessa fólks.

Næst er Flórída – 31. janúar.

Newt Gingrich fagnar sigri í Suður-Karólínu.
Mjólkursamsalan elur á úlfúð og hatri

Íslendingar eru skrítin þjóð – og ef þeir geta fundið sér tittlingaskít til að deila um þá fara þeir rakleitt þangað.

Guðmundur Andri Thorsson segir á Facebook-síðu sinni að ræst hafi obsúkrasta ljóðlína Megasar: „Mjólkursamsalan elur á úlfúð og hatri…“

Það er deilt um stráka- og stelpuís sem Emmess hefur sett á markað – bláan fyrir stráka, bleikan fyrir stelpur.

En um einokunarstöðu Mjólkursamsölunnar er sjaldnast talað – og alveg ábyggilega ekkert gert til að breyta því.

Og ekki er heldur rætt um vörurnar sem eru seldar hér í krafti þessarar einokunarstöðu – og varla hægt að fá neitt annað nema fyrir ótrúlegan okurprís.

Gunnar Smári Egilsson skrifar á Facebook-síðu sína í dag og margir hafa orðið til að deila þessari færslu.

„Í innihaldslýsingu á öllum hörðum osti frá Osta & smjörsölunni (Gouda, óðalsosti, brauðosti, Maribo, skólaosti o.s.frv.) stendur “rotvarnarefni (E252)”. E252 er saltpétur; saltafbrigði sem varð til þess að upplýstar mæður hættu að gefa börnunum sínum unnar kjötvörur. Vegna þessarar andstöðu er nánast ómögulegt lengur að fá unnar kjötvörur með saltpétri (það er helst að maður fái saltpétur í smygluðu ítölsku salami). Saltpétur er hins vegar í ostinum, sem upplýstu mæðurnar gefa börnunum sínum og halda að sé hollustuvara.“
Ætti að vera fagnaðarefni

DNB bankinn, sem hefur lýst áhuga á því að kaupa Íslandsbanka, á sögu sem nær langt aftur í tímann – hann rekur sögu sína allt aftur til Christiania Sparbank sem var stofnaður 1822. Nú er þetta stærsti banki Noregs með útibú út um allt landið – undir hann heyrir líka Postbanken sem er staðsettur á pósthúsum í Noregi.

Norska viðskiptaráðuneytið fer með stærsta hlutinnn í bankanum, 34 prósent.

Það ætti að vera fagnaðarefni ef svo öflugur erlendur banki hefur alvöru starfsemi á Íslandi – og myndu reyndar teljast tímamót.

Á sínum tíma var rætt um að selja Landsbankann til sænska bankans Skandinaviska Enskilda, eins stærsta banka Svíþjóðar, en við það var snögglega hætt þegar menn föttuðu að það passaði ekki inn í hrossakaupin og klíkusamfélagið á Íslandi.
Allt upp í loft í stjórnarflokkunum á afmæli Búsáhaldabyltingarinnar

Það er merkileg staða á þriggja ára afmæli Búsáhaldabyltingarinnar – sem farið er að kalla Pottaglamrið í Mogganum – að flokkanir sem tóku við völdum eftir hana séu að springa innanfrá.

Þrír þingmenn hafa þegar farið úr VG, það er eiginlega ekki hægt að ímynda sér þeir sem eftir eru geti starfað saman lengur. Fullur fjandskapur virðist vera á milli Steingrímsliðins og þeirra sem eru í hópi Ögmundar Jónassonar. Það er vandséð að flokkurinn geti haldið saman í óbreyttri mynd fram að kosningum.

Samfylkingin virtist sæmilega heillegur flokkur framan af í stjórnarsamstarfinu, en það er liðin tíð. Mikil óánægja er með Jóhönnu Sigurðardóttur í ákveðnum hópi – meira að segja forseti þingsins, Ásta Ragnheiður Jóhannesdóttir, gekk úr liði flokksformannsins í gær, en Sigmundur Ernir Rúnarsson virðist hafa gert ráðstafanir til að ekki væri hægt að kalla inn varaþingmann fyrir hann. Össur mætti svo á síðustu stundu og greiddi atkvæði gegn frávísunartillögunni.

Ríkisstjórnin tórir þó enn, Össur segir að þetta mál muni ekki sprengja hana, en það er ekki vegna eindrægninnar innan hennar, heldur fremur vegna skorts á valkostum, ósamlyndis innan þings, veikrar stjórnarandstöðu og ótta við kosningar.
Styrmir: Verður ekki trúað upp á forseta

Styrmir Gunnarsson skrifar pistil á vef Evrópuvaktarinnar og veltir fyrir sér áskorunum á Ólaf Ragnar Grímsson um að bjóða sig enn fram til forseta.

Styrmir spyr af hverju Ólafur megi ekki hætta og segir að ekki sé gott að sami maður sitji of lengi í slíku embætti.

Gamli ritstjórinn er reyndar vanur að tukta Ólaf Ragnar, það gerði hann reglulega í leiðurum Morgunblaðsins um árabil. Nú nefnir hann að það gæti orðið erfitt fyrir Ólaf þegar farið er að rifja upp stuðninginn sem hann veitti útrásarvíkingum.

Styrmir vekur einnig máls á nærveru Baldurs Óskarssonar, elsta stuðningsmanns Ólafs Ragnars, á fundi áskorendanna í gær. Hann skrifar:

„Það vekur athygli að í hópi þeirra, sem standa að undirskriftasöfnun er einn gamall og náinn samstarfsmaður Ólafs Ragnars frá fyrri tíð.

Því verður ekki trúað að forsetinn hafi hagað orðum sínum á þann veg, sem hann gerði í áramótaræðu sinni til að kalla á slíka undirskriftarsöfnun.

Sá sem situr á Bessastöðum gæti ekki leyft sér slíkan leikaraskap.“

Annar gamalreyndur blaðamaður fjallaði líka um fund áskorendanna og hlut Baldurs Óskarssonar. Það er Eiríkur Jónsson sem setti saman þessa mynd:
Andersson/Ulvaeus

Benny Andersson, Abbamaður, hefur haldið úti hjómsveit í mörg ár sem nefnist einfaldlega Benny Andersons Orchester. Hún spilar vítt og breitt um Svíþjóð og hefur gefið út nokkrar plötur. Sjálfur spilar hann á píanó og harmoníkku, með honum er fjöldi hljóðfæraleikara og söngvara, tónlistin er svona heldur á þjóðlegu nótunum.

Melódíur Bennys er þekktar frá Abba, sú hljómsveit kemur víst ekki saman aftur, en tónlistargáfan hefur síður en svo yfirgefið hann. Hljómsveit Bennys spilar lög sem hann semur – og sum þeirra með gamla félaga sínum Björn Ulvaeus. Þeir er náttúrlega í hópi helstu dægurlagahöfunda sögunnar.

Hér er afskaplega fallegt lag og texti – O klang og jubeltid.

Jú, sumarið kemur aftur.
Þáttaskil – innan VG?

„Í kvöld urðu þáttaskil“, skrifar Svandís Svavarsdóttir umhverfisráðherra á Facebooksíðu sína í kvöld.

Hún skýrir þessi orð ekki nánar, maður hlýtur að spyrja í hverju þáttaskilin felast – því þetta er stórt orð.

Það sem gerðist í þinginu var að mörgu leyti fyrirsjáanlegt.

Sjálfstæðismenn greiddu allir atkvæði eins og búist hafði verið við. Samfylkingin og Framsóknarflokkurinn klofnuðu – innan beggja flokka hefur verið ágreiningur um Landsdóm. Hann kom fram þegar málið var afgreitt á sínum tíma. Það þarf ekki að koma sérstaklega á óvart að Össur hafi greitt atkvæði á móti frávísunartillögunni – hann hefur alltaf verið á móti þessari leið. Össur sat jú í ríkisstjórninni með Geir Haarde.

Stóru tíðindin felast í hughvarfinu sem hefur orðið meðal núverandi og fyrrverandi þingmanna Vinstri grænna: Ögmundar Jónassonar, Guðfríðar Lilju Grétarsdóttur, Jóns Bjarnasonar, Atla Gíslasonar, Lilju Mósesdóttur og Ásmundar Einars Daðasonar.

Nú verður sjálft málið tekið fyrir, þá verður beinlínis ákveðið hvort afturkalla skuli ákæruna á hendur Geir Haarde.

Það verður forvitnilegt að sjá hvernig atkvæðin falla í þeirri umferð, en það er ljóst að málið stendur tæpt í þinginu.

En það er ljóst að það er aðallega innan Vinstri grænna sem atburðir dagsins gætu valdið þeim þáttaskilum sem Svandís talar um.
Vond aðstaða þingmanna

Sigurbjörg Sigurgeirsdóttir stjórnsýslufræðingur setti þessa færslu inn á Facebook síðu sína. Þarna eru í hnotskurn gallarnir á landsdómsleiðinni sem Alþingi ákvað að fara:

„Áður en Rannsóknarnefndin skilaði Alþingi skýrslu sinni í apríl 2010 og þingmannanefndin var skipuð var margsinnis á það bent í opinberri umræðu að ef til þess kæmi að taka þyrfti afstöðu til þess hvort kæri ætti ráðherra eða ekki þá væri fráleitt að setja þingmenn í þá aðstöðu að taka ákvörðun um að ákæra eða ákæra ekki fyrrum samstarfsmenn sína, félaga og vini til margra ára. Mörgum var ljóst að annmarkar eru á lögunum um Landsdóm. Viðbrögð frá þinginu voru hins vegar þau á þessum tíma að Alþingi myndi rísa undir þessar ábyrgð og lítill vilji var til að ræða það enda talið að með því væru þingmenn að lýsa yfir vantrausti á sjálft Alþingi. Nú hefur komið á daginn að Alþingi rís ekki undir þessari ábyrgð. Alþingi getur ekki unnið eftir eigin lögum! . Alþingismenn hafa ekki hirt um að gera breytingar á lögunum um Landsdóm þó tækifærin til þess hafi verið mörg. Til er sú kenning að það hafi verið með ráðum gert því ef til þess kæmi að það reyndi á þessi lög þá væri hægt að ónýta málið með því móti sem þingið er að gera nú.“
Skodi ljóti

Á mynd hér neðar á síðunni sést í afturljósið á bíl fjölskyldu minnar frá því árið 1965.

Þetta var Skoda Octavia, að ég held árgerð 1963. Fjölskyldan átti ekki marga bíla, en ég man ekki til þess að neinn hafi verið sérlega stoltur af Skodanum.

Í sumum fjölskyldum voru bara keyptir austantjaldsbílar, það var vegna pólitískrar sannfæringar og kannski verðs líka, en bíllinn sem leysti Skodann af hólmi var Volkswagen bjalla. Ég hygg að framleiðsluland hennar hafi staðið nær pólitískum skoðunum á heimilinu.

Fjölskylda vinar míns keyrði um á Ford Bronco. Mig langaði mikið í svoleiðis bíl. Enn fæ ég sting í magann þegar ég sé Bronco-jeppa.

Ekki man ég hverjar lyktir Skodans urðu, hann var oft bilaður, en eitt sinn gerðist það að ekið var aftan á bílinn á Laugaveginum, svona sirkabát þar sem sjónvarpið var til húsa.

Eða það minnir mig.

Það vildi svo einkennilega til að bíllinn sem ók á okkur var líka Skoda Octavia, af svipaðri árgerð, en ökumaðurinn var Vilborg Harðardóttir, móðir Marðar Árnasonar.

(Og ef ég er spurður af hverju ég sé að blogga um akkúrat þetta þá hygg ég að svarið sé flótti undan veruleikanum á Íslandi 20. janúar 2012.)

Skoda Octavia árgerð 1963. Fjölskyldubíllinn var þessarar gerðar, en hvítur að lit. Hann var ekki ljótur, en viðurnefnið Skodi ljóti festist á þessar bifreiðar.
Ólafur þarf að svara áskorendunum – og öllum hinum

Þá erum við komin á þann stað að hópur fólks – Guðni Ágústsson, Ragnar Arnalds, Ásgerður Jóna Flosadóttir – ætlar að stofna hreyfingu um að skora á Ólaf Ragnar Grímsson að bjóða sig enn einu sinni fram til forseta.

Það eru meira en fimm mánuðir í kosningar, en umræðan snýst meira og minna öll um Ólaf Ragnar.

Kannanir blaðanna á því hvern fólk vill sjá sem forseta eru eru fremur misheppnaðir samkvæmisleikir – við vitum ekki enn hverjir hafa raunverulegan áhuga á framboði og á hvaða forsendum. Ekkert af þessu fólki hefur komið fram opinberlega og mátað sig við embættið.

Raunveruleg framboð líta varla dagsins ljós fyrr en í mars – og það er vel hugsanlegt að kandídatar gætu enn verið að gefa sig fram í maí. Það er ekkert víst að það borgi sig að vera alltof snemma á ferðinni í þessu geimi.

En Ólafi Ragnari er viss vandi á höndum. Hann verður að fara að segja af og á um hvort hann verður í framboði. Annað er í raun ókurteisi við kjósendur og við þá sem hyggja ef til vill á framboð.

Þannig að í raun þarf hann að svara áskorendunum Guðna, Ragnari og Ásgerði, nokkuð fljótt.
Uppgjörið eftir hrunið, landsdómsleiðin og ályktun þingsins

Það verður líklega að segjast að uppgjörið eftir hrunið á Íslandi hefur að talsverðu leyti farið í handaskolum.

Fjármálastofnanir voru endurreistar í sinni fyrri mynd – skuldabyrðum var velt yfir á almenning og þar eru þær ennþá.

Hæstiréttur ógilti kosningar til stjórnlagaþings – það veikti ferlið svo mikið að varla verður séð að takist að gera alvöru breytingar á stjórnarskránni.

Flest sem stóð í skýrslu rannsóknarnefndar er rækilega gleymt. Nú er hart deilt um hvort Geir Haarde eigi að svara fyrir hrunið fyrir Landsdómi. En málið var sennilega ónýtt þegar kom í ljós að allir aðrir myndu sleppa. Réttarhaldið er í raun búið að snúast upp í pólitískt rifrildi. Landsdómsleiðin, sem mælt er um fyrir í 14. grein stjórnarskrárinnar (sem margir telja nú að eigi ekki að breyta) virðist ætla að reynast vera ófæra.

Nú er spurning hvað kemur frá sérstökum saksóknara og hvernig dómstólarnir taka þeim málum – það er spurning hvort fólk hefur sérlega háar væntingar til þess.

Fyrst sperrtu menn eyrun þegar farið var að tala um „svokallað“ hrun – nú þykir sá málflutningur bara nokkuð gjaldgengur. Hrunvaldar og hrunverjar eru orðnir mjög kokhraustir.

En hér er til upprifjunar þingsályktunin sem Alþingi samþykkti samhljóða eftir að hafa fjallað um skýrslu rannsóknarnefndarinnar.