arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Um úrkynjaða list

Skáldkonan efnilega, Kristín Svava Tómasdóttir, skrifar pistil í Vefritið þar sem hún gerir að umtalsefni skoðanir sem við Jakob F. Ásgeirsson höfum sett fram á list.

Pistill Kristínar er settur fram með þeim formála að þarna fari fram „hnitmiðuð orðræðugreining“.

Ég er ekki alveg viss um það.

Að vegna þess að maður fílar ekki Tracy Emin sé maður með listasmekk Hitlers eða Jónasar frá Hriflu?

Hitler fílaði einhvers konar kits. Veit ekki með Jónas.

Það er kannski gamaldags viðhorf, en ef list á að höfða til mín vil ég að í henni birtist einhver færni, það er að segja glíma við form.

Á sýningu Hitlers á entartete kunst voru myndir eftir stórkostlega listamenn eins og Otto Dix, Max Ernst, Emil Nolde og Ernst Ludwig Kirchner, Mondrian og Klee.

Allt meira og minna meistaraverk.

Ulysses eftir Joyce var talin úrkynjuð bók, en hún er stórkostleg vegna þess að þar er tekist á við formið. En þegar margir fara að reyna að gera eins – þá verður það leiðinlegt.

Og í rauninni er fyrri hluti tuttugustu aldar áhugaverðasti tíminn í listsköpun – bókmenntum, tónlist, myndlist – einmitt vegna þeirra miklu formbyltinga sem þá urðu.

En skildu okkur kannski eftir reikandi og dösuð, síspyrjandi: er þetta ljóð, er þetta myndlistarverk?

Það er því miður ekki áhugavert til lengdar – og á kannski þátt í áhugaleysi á ljóðlist og myndlist.

Nú er þetta allt orðið mjög endurtekningasamt, og einna leiðinlegast er það sem er beinlínis gert í þeim tilgangi að hneyksla.

En í þeim póstmóderníska heimi sem við lifum í má kannski ekki lengur segja að sumt sé vond list og annað sé góð list?

Tek fram að frasinn um að Emin sé að skoða á sér píkuna er ekki kominn frá mér.
Góss

Orkuveita Reykjavíkur er eitt stærsta fyrirtæki á landinu. Samt þykir þeim sem komast til valda í borginni sjálfsagt að ráðstafa því eins og lénsherrar.

Setja þangað inn vini sína – eða þá sem þeir telja sig eiga sérstaka skuld að gjalda.

Svona var það þegar Villi skipaði Guðlaug Þór sem stjórnarformann OR og síðar vin sinn Hauk Leósson.

Og nú setur Óskar Bergsson vin sinn Guðlaug Sverrisson þangað inn.

Óskar hefði getað verið flottur á því og fengið einhvern trúverðugan mann utan úr bæ – sá hefði ekki einu sinni þurft að tengjast Framsóknarflokknum.

En það gengur auðvitað ekki, því í huga stjórnmálamannanna er þetta góss.
Umhverfismat?

Aspir eru að gerbreyta svipmóti íslenskrar náttúru. Maður keyrir um héröð Suðurlands og hvarvetna blasa við aspalundir, trjágöng úr öspum, aspir sem standa meðfram leitum.

Aspir eru svo harðgerðar að meira að segja á Íslandi vaxa þær þráðbeint upp í loftið.

Landslagið lítur allt öðruvísi út en það gerði fyrir örfáum áratugum.

Spurning hvort þetta hefði þurft að fara í umhverfismat?
Til hvers laxveiði?

Mjög athyglisverð grein um íslenskt viðskiptalíf og laxveiðar.
Georgía og Nató

Sagnfræðingurinn og blaðamaðurinn Max Hastings, höfundur merkra bóka um síðari heimsstyrjöldina og fyrrum ritstjóri íhaldsblaðsins Daily Telegraph, skrifar stórgóða grein um heimsveldapólitíkina í kringum Georgíu.

Það er rétt hjá Hastings að það er ekki komið kalt stríð aftur þótt einhverjir í Washington og Moskvu kunni að óska sér þess. En það er geggjuð hugmynd að ætla að innlima Georgíu og Úkraínu í Nató – ríki sem eru augljóslega á rússnesku áhrifasvæði og Nató getur í raun ekki veitt neina vernd.

Það er rétt hjá Hastings að leiðin til friðar og stöðugleika á þessu svæði liggur frekar í gegnum Evrópusambandið en Nató.

Hins vegar er stórveldi sem er að reyna að endurreisa sært stolt sitt og hefur leiðtoga – Pútín – sem hefur lýst því yfir að það hafi verið geopólitískt stórslys þegar Sovétríkin liðuðust í sundur.

Því miður er Rússland aftur orðið hættulegt. En leiðin til að umgangast það er kannski ekki að setja upp bandarískar eldflaugar í Póllandi.
Inga Lind en ekki Árni

Ég nefndi í gær að sá frábæri fréttamaður Árni Snævarr hefði misst vinnna á Stöð 2 þegar kom upp mál vegna laxveiða Geirs Haarde í boði Kaupþings. Það er rétt, en þó var ég minntur á að Árni hefði ekki flutt fréttina sem styrrinn stóð um, heldur var það Inga Lind Karlsdóttir.

Árni skrifar hins vegar áhugaverðan pistil um laxveiðar og fréttaflutning af þeim á vefsíðu sína.
Bláber

Við fórum að veiða í Brúará um daginn (hálfur dagur kostar 2000 krónur, veiðileyfi eru seld á Spóastöðum), fengum ekki neitt, en fundum fullt af berjum.

Svona eru berjamóar landsins umhorfs þessa síðsumardaga, lyngið svignar af safaríkum bláberjum.

Maður hefur aldrei séð annað eins. Ekki svona mikið af berjum og ekki svona stór og fallega þroskuð ber.

Á sumrum æsku minnar uxu varla bláber vegna kuldans.

Nú eru aðrir og betri tímar.
Kjánalæti

Er ekki nóg að flokkarnir séu í þessari vitleysu í borgarstjórninni – þurfa ungliðar úr þeim líka að vera að pípa á hver aðra á pöllunum?
Ögn meira um laxveiði

Geir Haarde fór í lax í boði Kaupþings árið 2003. Fréttin sætti ritskoðun á Stöð 2. Fréttamaðurinn, Árni Snævarr, missti vinnuna vegna þessa. Fréttin lak út á bloggvefinn frettir.com sem var í ritstjórn Steingríms S. Ólafssonar, núverandi fréttastjóra Stöðvar 2.

Þá skrifaði Kremlverjinn Hreinn Hreinsson þessa ágætu grein þar sem er skýrt út hvers vegna stjórnmálamenn geta ekki þegið svona ferðir.

Guðlaugur, Vilhjálmur og Björn Ingi segjast hafa þegið veiðitúrinn af Hauki Leóssyni. Vísir.is fullyrðir að dagarnir hafi verið skráðir á Baug.

Haukur var á þessum tíma stjórnarformaður Orkuveitu Reykjavíkur – var eðlilegt að maður sem hafði þegið slíka vegtyllu af þessum mönnum, einn feitasta bitling sem þekkist á Íslandi, byði þeim í lúxusferð?

Guðlaugur Þór segist hafa endurgreitt Hauki veiðitúrinn.

Annars sagði virtur kaupsýslumaður við mig um daginn að þær laxveiðiferðir sem nú eru stundaðar séu aðallega „mont- og fyllerísferðir“.
Með stein í skónum

Jafet Ólafsson fjármálaspekingur skrifar merkilega grein í Fréttablaðið í dag. Hann mælir fyrir vaxtalækkun. Segir að Íslendingar verði að hætta að hætta að fást um jöklabréfin sem byggja á vaxtamuni milli Íslands og annarra þjóða.

Jafet líkir jöklabréfunum við það að hafa stein í skónum. Eina ráðið við því, segir hann, er að fara úr skónum og henda steininum.
Meira um Bolt

Usain Bolt setur líka heimsmet í 200 metra hlaupi. Þremur dögum eftir sigurinn og heimsmetið í 100 metrunum.

Þetta er maður Ólympíuleikanna og – þótt hann sé aðeins 22 ára – einn mesti íþróttamaður sögunnar. Það er einhver sigurvissa og áreynsluleysi í fari hans sem er ómótstæðileg.

Ég mótmæli hins vegar að bronsverðlaunin séu tekin af Churandy Martina.
Laxveiðispilling

Villi, Björn Ingi, Guðlaugur Þór og Haukur Leósson fóru í laxveiði í eina dýrustu á landsins í boði Baugs. Eða það fullyrðir Vísir, fjölmiðill í eigu Baugs.

Hvenær ætla menn að skilja að boðsferðir af þessu tagi eru ekkert annað en spilling?

Stjórnmálamenn mega ekki þiggja gjafir frá fyrirtækjum, allra síst stórfyrirtækjum sem vilja nota þá.

Þetta er ekki bara á gráu svæði heldur kolsvörtu.
Gesundheit…

Gesundheit macht frei!

Það er ansi gott slagorð gegn þessu liði sem er alltaf að skipta sér af því hvernig annað fólk lifir lífinu.
Viltu vinna milljón?

Það er sérstakt að fylgjast með hjarðeðli fjölmiðlanna.

Nú hrúgast þeir á fjölskyldu í Breiðholtinu sem vann milljónatugi í lottóinu.

Manni sýnist að vinningurinn hafi lent á góðum stað.

En í kjölfarið koma líklega afæturnar.

Ég þekki mann sem á peninga. Bankarnir eru sífellt að hringja í hann til að bjóða honum frábærar ávöxtunarleiðir.

En hann er var um sig og tók hvorki þátt í uppganginum á íslenska hlutabréfamarkaðnum né hruninu.
Dagbækur Matthíasar

Það er hreint stórskemmtilegt og mikill fengur að því að Matthías Johannessen skuli birta dagbækur sínar á netinu.

Að vísu hefur upphafist mikill grát- og hneyklunarkór sem virðist helst vilja meina Matthíasi að gera þetta opinbert.

Það er sérlega heimóttarlegt viðhorf.

Hjá meiri menningarþjóðum en okkur eru dagbókaskrif sérstök bókmenntagrein. Það má til dæmis nefna dagbækur merkismanna sem hafa valdið hneykslan í Bretlandi á síðustu árum.

En þó aðallega mikilli skemmtan.

Dagbækur stjórnmálamannsins Alans Clark urðu efni í sjónvarpsseríu þar sem John Hurt lék aðallhutverkið. Hann sagði bæði frá stjórnmálaklækjum og kvennafari.

Svo eru það dagbækur Woodrows Wyatt sem var alltmúlígmaður í stjórnmálum og trúnaðarvinur Margrétar Thatcher en lét svo allt flakka í dagbókum sínum.

Ekki er heldur slor að lesa dagbækur Kenneths Williams, leikarans sem var frægastur fyrir hlutverk sín í Carry On myndunum. Þær eru eiginlega instant klassísk. Fullt af djúsí leikaraslúðri, en líka mynd af merkilega tilfinninganæmum manni.

Þeir sem gagnrýna Matthías eru algjörlega á villigötum. Við þurfum ekki fleira fólk sem þegir – heldur er ástæða til að hvetja fleiri til að skrifa dagbækur og ævisögur og hafa það allt sem hreinskilnast.

Nóg er af pempíuskapnum og skinhelginni.

Svo er mönnum algjörlega í sjálfsvald sett hvort þeir trúa því sem stendur í svona textum. Yfirleitt ber að varast það.
Frjálslyndir fagna ekki

Ég held að greining Andrésar á inngöngu Ólafs F. í Frjálslynda flokkinn sé rétt.

Hann ætlar að endur- og gernýta flugvallarmálið.

Fagnaðarlætin eru samt ekkert að drepa þá frjálslynda. Jón Magnússon segir að Ólafur fái ekki sjálfkrafa að leiða lista flokksins í næstu borgarstjórnarkosningum.

Annars eru þetta dagar mikillar spennu í pólitíkinni.

Aðalfréttin í hádeginu var að Marsibil og Dagur hefðu verið á fundi um inngöngu Marsibilar í Samfylkinguna.
Gamla Alþýðubandalagið

Alþýðubandalagið var furðulegasti stjórnmálaflokkur sem hefur verið til á Íslandi.

Milli fólks sem starfaði þar inni ríkti patólógískt hatur. Samt ætlaði þessi flokkur aldrei að gefa upp öndina.

Flokksmeðlimir voru reyndar orðnir háðir þessu hatri; þeir voru sífellt að tala um hver aðra, það var líf þeirra og yndi að rægja og baknaga félaga sína.

Innanflokksátök voru lífstíll í Alþýðubandalaginu.

Ég var eitt sinn viðstaddur þegar náinn samstarfsamaður Ólafs Ragnars faldi sig bak við súlu þegar Guðrún Ágústsdóttir, eiginkona Svavars Gestssonar, kom inn í herbergi.

Og eitt sinn kölluðu tveir meðlimir svokallaðs „flokkseigendafélags“ mig á fund við sig á Hótel Borg.

Tilefnið var að vara mig við Óskari Guðmundssyni sem þá var afkastamikill blaðamaður.

En af þessum sökum kemur mér ekkert á óvart sem stendur um alþýðubandalagsmenn hjá Matthíasi.
Hinn ótrúlegi Bolt

Michael Phelps er flottur með sínar 3000 kaloríur í morgunmat. Hins er samt að gæta að sundmennirnir eru í sérstakri aðstöðu þegar kemur að Ólympíuafrekum – það er keppt í fjórum tegundum sunds, bringusundi, flugsundi, baksundi og skriðsundi, og vegalengdirnar eru líka frekar áþekkar.

Í hlaupunum nota menn bara tvo jafnfljóta og hlaupagreinarnar eru líka mjög ólíkar. Menn sérhæfa sig í spretthlaupum, millivegalengdahlaupum, langhlaupum eða grindahlaupum. Það er óhugsandi að hlaupari geti unnið fleiri verðlaun en Jessie Owens eða Carl Lewis á sínum tíma.

Svo eiginlega finnst mér þessi náungi vera flottasti afreksmaður Ólympíuleikanna: Usain Bolt frá Jamaica, sprettharðasti maður í heimi, 193 sentímetrar að hæð, en samt er eins og hann hafi ekkert fyrir því að hlaupa hundrað metra á heimsmeti, 9,69 sekúndum.

Hann er meira að segja farinn að fíflast á síðustu metrunum – í keppnisgrein sem þykir vera hápunkturinn á frjálsíþróttakeppni Ólympíuleikanna.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=RK1ncG1mu7g]
Fylgislitlir menn

Ég held að þessi greining Þorbjörns Broddasonar sé röng – að það sé sérstaklega blogginu að kenna að Ólafur F. fékk lítinn frið í stóli borgarstjóra.

Ég man ekki betur en að svipaður ófriður hafi verið í kringum Halldór Ásgrímsson þann tíma sem hann sat sem forsætisráðherra.

Kjósendum fannst Halldór vera umboðslaus og sjálfur var hann fullur óöryggis vegna þessa. Eins og Ólafur hafði hann samið sig inn í embætti sem hann hafði í raun ekki hlotið kosningu til að gegna.

Halldór gafst upp eftir eitt og hálft ár, Ólafi var sparkað út eftir 200 daga.

Þetta er víti til varnaðar í því kerfi samsteypustjórna sem við höfum.

Nema Þorbjörn vilji aftur taka upp þéringar í fjölmiðlum.
Gísli Marteinn og sjóndeildarhringurinn

Eitt sinn var mikið talað um að íslenskir pólitíkusar væru heimalningar, hefðu aldrei komið út fyrir landsteinana.

Ekki síst hvað rammt að þessu í Sjálfstæðisflokknum. Forystumenn þar settust yfirleitt í lagadeildina upp í Háskóla eftir menntaskólanám, störfuðu í Vöku, Heimdalli og SUS; byrjuðu á því að raða stólum á fundum eða keyra gamlar konur á kjörstað og enduðu svo jafnvel sem borgarstjórar eða ráðherrar.

Svona gekk þetta kynslóð eftir kynslóð.

Ég veit ekki hvernig þetta er núna – hvort sjóndeildarhringurinn hefur víkkað. Geir Haarde stundaði allavega nám í hagfræði og stjórnmálafræði í Bandaríkjunum um árabil.

En því nefni ég þetta að margir eru að kvarta yfir því að Gísli Marteinn ætli að fara að stunda nám í borgarfræðum í Edinborg.

Það er held ég einhver misskiliningur. Edinborg er merkur háskólabær, þetta eru ábyggilega hin gagnlegustu fræði og Gísli Marteinn mun komast að því að úti í hinum stóra heimi hefur enginn heyrt minnst á Sjálfstæðisflokkinn.
Hvor er vitlausari?

Það er athyglisvert að lesa saman þessar tvær greinar.

Önnur er eftir Björn Lomborg sem hefur verið úthrópaður sem helsti afneitari loftslagsbeytinga í heiminum.

Hin er eftir Oliver Tickell. Þar spáir hann nánast heimsendi vegna gróðurhúsaáhrifa.

Hvor er nú vitlausari?
Gaui og Mourinho

Ég held að Jose Mourinho sé Guðjón Þórðarson alþjóðlega fótboltans.
Samstarfsaðili fyrir Sjálfstæðisflokk

Atburðir síðustu daga undirstrika að pólitíkin á Íslandi gengur aðallega út á að finna partner fyrir Sjálfstæðisflokkinn.

Það er einstöku sinnum að hinir flokkarnir ná saman um að stjórna, en það er sjaldgæft.

Hefur ekki gerst í ríkisstjórn síðan 1988 til 1991.

Þetta er umhugsunarefni – ekki síst fyrir flokkana á vinstri vængnum.
Ólafur á galeiðunni

Ekki sá ég Ísland í dag og ekki Kastljósið, en þessi söguburður er eiginlega fyrir neðan allar hellur. Átti að koma því á flot að Ólafur F. væri einhvers konar svallari?

Mátti hann ekki fara aðeins á skemmtistaði ef það veitti honum ánægju – án þess hann þurfi að svara sérstaklega fyrir það?

Svo er reyndar skrýtin hugmynd að hafa ætlað að gera Gunnar Smára að aðstoðarmanni.

Held það sé ekki í eðli Gunnars Smára að aðstoða.

Hann er alltaf numero uno.
Víkverjapistill um Tjörnina

Lífríkið við Tjörnina í Reykjavík er í miklu ójafnvægi. Og ekki bara vegna þess að hún er gruggugur skítapollur samkvæmt nýlegum rannsóknum.

Frá flugvellinum rennur meira að segja klóak út í tjarnarvatnið.

Mávagerið yfir Tjörninni er slík plága nú síðsumars að það er ekki farandi niður á Tjörn.

Það er eins og megi ekki segja það, en mávarnir eru auðvitað aðalástæðan fyrir því að ekki sjást andarungar á Tjörninni í sumar.

Gæsir fara líka um í stórum hópum. Nú er svo komið að ekki er hægt að nota grasblettina í Hljómskálagarðinum – þeir eru allir útbíaðir í gæsaskít!

Það er eiginlega ótrúlegt – og enn eitt dæmið um dugleysi borgaryfirvalda í Reykjavík – að ekki sé hægt að halda þessu svæði í skikkanlegu ástandi.
Horfnir framsóknarmenn

Þrír af fjórum efstu mönnum Framsóknarflokks frá því í síðustu borgarstjórnarkosningum eru ekki lengur með: Björn Ingi, Marsibil og Ásrún Kristjánsdóttir.

Það verður forvitnilegt að sjá hvernig flokkurinn ætlar að manna nefndirnar.
Hvað gerði Ólafur af sér?

Sjálfstæðismönnum hefur gengið ansi vel að stjórna fjölmiðlaumræðunni þessa síðustu daga.

Það er látið eins og þeir eigi ekki annan kost en að slíta samstarfinu við Ólaf F.

Mér skilst að sjálfstæðismenn séu ansi iðnir að tala við fjölmiðla. Þeir vilja bara ekki koma fram undir nafni. Fjölmiðlarnir spila með og rekja ýmsar ávirðingar Ólafs.

En í raun eru það þeir sem skulda borgarbúum skýringar. Það er Sjálfstæðisflokkurinn sem er að svíkja samninginn við Ólaf F. Hann hefur varla gert annað en það sem mátti búast við af honum frá upphafi.

Sjálfstæðismenn dubbuðu hann upp sem borgarstjóra – og þeir ætluðu að leyfa honum að sitja í djobbinu fram í mars á næsta ári. Hanna Birna ber alveg jafn mikla ábyrgð á þessum samningi og Vilhjálmur Þ. og Kjartan Magnússon.

Eða samþykkti hún hann ekki á sínum tíma?

Enn höfum við ekki heyrt hinar raunverulegu ástæður fyrir slitunum. Hvað gerði Ólafur til að verðskulda þessa meðferð?
Hver talaði við hvern?

Nú væri gaman að fá á hreint hvaða sjálfstæðismenn töluðu við hvaða framsóknarmenn – og hvenær?

Svona fyrst enginn hafði talað við Óskar.

Er Alfreð kannski kominn aftur á kreik?

En það er ljóst að Framsókn þráir að komast aftur á valdastóla. Staðan sem nú er uppi er algjörlega ókunnugleg fyrir flokkinn. Hann er ekki í ríkisstjórn og kemur hvergi að stjórn stærstu sveitarfélaganna – nema hvað hann fær að starfa með Gunnari Birgissyni í Kópavogi.

Framsókn er í eðli sínu valdaflokkur – kann í raun ekki að vera í stjórnarandstöðu – svo þetta er erfitt fyrir madömmuna.
Ekki vaxtalækkun

Jónas Haralz og Einar Benediktsson vöktu athygli á því í grein í síðustu viku hversu oft spár Seðlabankans hafa reynst rangar.

Svo kemur aðalhagfræðingur bankans fram á alþjóðlegri sjónvarpsstöð og stærir sig af staðfestu bankans – að hann ætli sko ekki að fara að lækka vexti fyrr en á næsta ári!

Á tíma þegar lánaviðskipti liggja nánast niðri í landinu.

Málið er bara að verðbólgan hér á er mestanpart innflutt. Hún stafar af falli íslensku krónunnar. Er Seðlabankinn enn í því að halda uppi vöxtunum til að sporna við frekara gengisfalli?

Í framhaldi af þessu má benda mjög skilmerkilega grein sem Ársæll Valfells hagfræðingur skrifaði í Viðskiptablaðið í gær. Smellið hér:

greinvb.pdf
Mynd

Mynd segir meira en þúsund orð. Tekin þegar síðasti meirihluti í borginni var myndaður. Sjá svipinn á þeim sem standa í aftari röð. Eins og Dofri segir: Í upphafi skyldi endinn skoða.

En Kjartan segir að þetta hafi verið „kortér í þrjú samband“.
Gambítur handa Ólafi

Mér var bent á lítinn gambít sem Ólafur F. á ef sjálfstæðismenn ætla að ýta honum úr borgarstjórastólnum.

Hann getur einfaldlega sagt af sér sem borgarfulltrúi eða þá farið í langt frí – og þá kemur inn í borgarstjórnina varamaður hans, Margrét Sverrisdóttir.

Hún er væntanlega til í allt með Degi og Svandísi.

Og Óskari Bergssyni?
Draumalandið

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=HadmKlt7kYg]

Nú bíður maður eftir að sjá myndina Draumalandið. Hún verður ábyggilega mjög vel gerð. Höfundurinn, Þorfinnur Guðnason, er frábær kvikmyndagerðarmaður eins og hann hefur sýnt í náttúrulífsmyndum sínum.

En þetta brot úr myndinni er frekar gamalkunnugt:

Fjöllin, auðnin, fuglar, hreindýr, lítil blóm, tónlist með Björk eða Sigurrós, vondu kallarnir og kerlinganar, vondu skurðgröfurnar, sem ætla að eyðileggja þetta allt.

Þetta er nákvæmlega sama táknmál og í myndbandi frá Saving Iceland sem ég birti hér á síðunni um daginn. Og í myndinni Heima eftir Sigurrós – og í fleiri svona myndum sem eru kannski frekar ætlaðar til sýninga í útlöndum en hér heima?

Ætli því sé haldið til haga að það er nýlega búið að stofna stærsta þjóðgarð Evrópu, Vatnajökulsþjóðgarð, utan um þessa náttúru?

Líklegt er að þegar myndin verður sýnd fari fram einhvers konar endurmat á þeirri áhrifamiklu bók Draumalandinu. Ég hef haldið því fram að röksemdafærslan standist illa skoðun. Hin eindregna stóriðjustefna sem Andri Snær segir að hafi verið hér í gangi um næstum fimmtíu ára skeið er stórýkt – þar fer hann langt út á svið skáldskaparins. Það var aldrei neinn að hræða íslensku þjóðina. Hún var kannski ekki snjallari en þetta.

Það var líka farið út í loðdýrarækt og fiskeldi – og við fjárfestum í Decode.

Stóriðja var á sínum tíma sett í gang til að skjóta fleiri stoðum undir útflutning sem var bara fiskur og ket og lopi. Samkvæmt Andra hefðum við átt að gera eitthvað annað. Það er hins vegar mjög óljóst í hverju þau tækifæri fólust. Þau voru allavega ekki nýtt. Þegar álverið í Straumsvík var reist var ennþá til margháttaður íslenskur iðnaður til heimabrúks. Sambandið framleiddi föt og skó. Þetta lognaðist út af þegar landið opnaðist.

Draumalandið er skrifað á góðæristíma þegar íslensk fjármálafyrirtæki voru á fullu blússi. Þeir sem störfuðu í fjármálageiranum hrifust mjög af bókinni. Þeim fannst óþarfi að Íslendingar væru líka að bræða ál. Þegar þetta fjármála- og útrásarævintýri er svo gott sem hrunið horfir þetta dálítið öðruvísi við.
Húsavík

Stundum getur verið ráð að halda aðeins aftur af sér í vælinu.

Það er eins og einhver benti á:

Annars vegar er umhverfisráðherrann með sína ákvörðun – sem kann að vera hæpin – og hins vegar er hópur af stútungskörlum sem hegða sér eins og grátkonur.
Þriðja hjól undir vagni

Framsókn er varla svo vitlaus að hún láti plata sig inn í meirihluta með Sjálfstæðisflokki og F-lista þar sem hægt væri að nota hana til að valda Ólaf F. Magnússon.

Einhverjum í Sjálfstæðisflokknum hefur kannski fundist þetta sniðugt plott – en það heima í fantasíulandinu.
Korputorg

Korputorg er ótrúlega stórt ferlíki sem stendur við Vesturlandsveginn – húsið er sagt vera á stærð við fjóra fótboltavelli, séð af veginum virkar það ekki minna en álverið í Straumsvík.

Þessu er ætlað að vera verslunarhúsnæði – en lítur út eins og vöruskemma. Bjartsýnin undir lok góðærisins var slík að menn töldu nóg að hrúga upp svona skálum og fylla þá af varningi. Fólkið myndi koma og kaupa.

Nú er kreppa og húsnæðið stendur að mestu leyti autt.

Ekki hefur maður heyrt neinn ræða ljótleika eða stærð þessarar byggingar. Allir horfa eins og í gegnum rör niður á Laugaveg, en á meðan rísa svona byggingar á bæjarmörkunum – jú og heilu hverfin með kassalaga húsum eins og Grafarholt.

Andspænis Grafarholti, hinum megin við ánna Korpu, er hverfið Úlfarsfell. Þar er búið að leggja götur og grafa grunna. En aðeins örfá hús eru risin. Hvenær ætli fólkið flytji inn?
Seinn að fatta

Þegar ég frétti að Gunnar Smári ætti að gera úttekt á upplýsingamálum hjá Reykjavíkurborg hélt ég fyrst að hann ætti að yfirfara vef borgarinnar, prófa notendaviðmótið og mæla með endurbótum.

Svo fattaði ég að hann ætti líklega að auka vinsældir Ólafs F. Magnússonar.

Það er dálítið annar handleggur.

Annars sé ég ekki betur en að Guðni Ágústsson gefi Óskari Bergssyni grænt ljós á að fara í meirihluta með Sjálfstæðisflokknum í borginni – eins og Þorsteinn Pálsson mælir með.

Óskar hefur engu að tapa, en þorir Hanna Birna?
Kristjana F

Myndin um Christiane F. hafði þau áhrif á mig – sérstaklega í bland við tónlistina eftir Bowie (Heroes og Sound & Vision) að mig langaði mest að fara út og dópa.

Líklega misskildi ég myndina alveg. Ég hef hins vegar vissan fyrirvara á því að forvarnir skili alltaf tilætluðum árangri.

Tek samt fram að þetta var fínasta mynd – og bók.
Stríð í Kákasus

Allt í einu finnst manni heimurinn vera ótryggari staður en maður hélt.

Má vera að Georgíumenn hafi komið illa fram við íbúa Suður-Ossetíu. Forseti Georgíu virðist vera lýðskrumari og kjáni. En hernaður Rússa er yfirgengilegur, hann vekur viðbjóð og ótta.

Enginn þarf að að halda því fram að Rússum sé svona annt um sjálfsákvörðunarrétt smáþjóða. Þeir kæra sig ekki um fleiri sjálfstæð smáríki í Kákasus.

Það mætti segja mér að færi um nágranna Rússa – til dæmis í Eistlandi, Lettlandi og Litháen. Það var kannski ekki að ástæðulausu að þeir vildu komast inn í Nató.

Því miður eru það hættulegir menn sem fara með völdin í Kreml og nú vilja þeir sýna mátt sinn.
Samhæfðar dýfingar

Þetta eru Ólympíuleikar.

Aðalfréttirnar í Bretlandi eru frá samhæfðum dýfingum karla.
Mannfjöldi

Í eina tíð var mikið um það rætt að lögreglan í Reykjavík kynni ekki að telja, sérstaklega ef áttu í hlut fundir hjá vinstri mönnum.

Vinstri menn efndu til mótmælaaðgerða sem þeim sýndust vera fjöldafundir, en lögreglan taldi aldrei nema örfáar hræður.

Þegar Mogginn flutti fréttir af mótmælaaðgerðum komma notuðu ljósmyndarar blaðsins víða linsu þannig að fundirnir virtust eins og krækiber í helvíti á Lækjartorgi. Ljósmyndarar Þjóðviljans notuðu hins vegar þröngar linsur og tóku myndir beint inn í „mannhafið“.

Kannski ekki furða að Björn Bjarnason hafi ekki skilið að þjóðin var klofin vegna herstöðvamálsins?

Nú um helgina var þetta sama uppi á teningnum, þó í dálítið öðru samhengi.

Lögreglunni taldist til að 30 til 40 þúsund manns hefðu verið í bænum í gleðigöngu.

Heimir Már Pétursson, einn skipuleggjenda göngunnar, telur hins vegar einsýnt að 90 til 100 þúsund manns hafi verið í bænum.