arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Rússlandstengslin styrkjast

Þessi teikning Halldórs Baldurssonar úr Fréttablaðinu hittir algjörlega í mark.

Þarna eru utanríkisráðherrann og norðurslóðaveldið sem að nokkru leyti er hugarfóstur Ólafs Ragnars Grímssonar.

Ólafur var í Sankti Pétursborg um daginn og talaði um norðurslóðirnar – af því mátti helst skilja að þar væri höfuðborg hins nýja norðurs.

Þar tók hann líka að sér að útskýra afstöðu Íslands til Evrópusambandsins – svona í heimleiðinni frá Sochi þar sem hann hitti Pútín stuttlega.

Fundur þeirra Ólafs og Pútín í september síðastliðinum var mun formlegri, en mærðu þeir forsetarnir hvor annan og Ólafur lagði sérstaka áherslu á mikilvægi tengslanna við Rússland – um það má lesa á heimasíðu Kremlar.

Þetta gerist á sama tíma og Úkraínumenn eru í frelsisbaráttu til að losna undan ægivaldi Moskvustjórnarinnar og þeirri spillingu og útbreiddu glæpastarfsemi sem fylgja stjórnarháttum Pútín og þeirra sem hlíta leiðsögn hans.

En Ólafur virðist vera orðinn nokkuð innmúraður í hirðina í kringum Pútín, því í fréttinni af Rússlandsför hans segir að Ólafur hafi líka hitt Vasilí Giergiev. Giergiev þessi er hljómsveitarstjóri og helsti taglhnýtingur Pútíns í menningarlífinu. Undir Gergiev er hlaðið með ýmsum hætti, hann fær ómælda peninga, orður og hljómleikahallir undir sig, en á móti er hann óbilandi stuðningsmaður forsetans – það er jafnvel sagt að hann hafi gert samning við sjálfan skrattann eins og Doktor Faustus í skáldsögu Thomasar Mann. Meðal annars hafa samkynhneigðir staðið fyrir mótmælum þegar Gergiev stjórnar á Vesturlöndum.

Heilkennið er þekkt frá tíma Sovétsins. Sem hjómsveitarstjóri er Giergiev í besta falli miðlungs, en hann er duglegur og iðinn og kemur sér í mjúkinn hjá valdsherrum.
Meirihlutinn fallinn en situr þó líklega áfram

Ný skoðanakönnun Félagsvísindastofnunar fyrir Morgunblaðið staðfestir sitthvað sem hefur verið skrifað á þessa síðu.

Skoðanakönnuninni er reyndar slegið upp í Mogganum eins og Sjálfstæðisflokkurinn sé í stórsókn. Svo er auðvitað ekki, staða hans í borginni hefur sjaldan verið verri. Fylgið er aðeins 28,4 prósent. Í síðustu kosningum fékk hann 33,6 prósent og þótti lélegt.

Það gengur eftir sem spáð var að BF (Besti flokkur/Björt framtíð) myndi ekki geta haldið fylgi sínu eftir brotthvarf Jóns Gnarr. Nú verður beinlínis fylgishrun hjá BF, fylgið fer greinilega á Pírata – sem verða uppreisnaraflið í kosningunum – og á Samfylkinguna sem er með 23,5 prósent.

Meirihlutinn í borginni er fallinn – það eru mjög litlar líkur á Samfylking og BF nái að halda óbreyttu samstarfi. En þeim ætti ekki að verða skotaskuld úr að kalla til liðs við sig VG eða þá Pírata. Sjálfstæðisflokkurinn hefur ekki neinn flokk sem hann getur starfað með að óbreyttu nema Framsókn.

En þá er til þess að líta að fylgi Framsóknar í borginni er í algjörum botni, er ekki nema 2,6 prósent.
Út á jarðsprengjusvæðið

Stjórnmálaflokkar hafa oft í sínum röðum fólk sem fer út á jarðsprengjusvæði – til að athuga hvort það springur í loft upp með málflutning sinn og hugmyndir.

Ef það springur ekki alveg í tætlur er hugsanlegt að afgangurinn af flokknum fylgi með, að minnsta kosti hluta úr leið.

Vigdís Hauksdóttir gegnir slíku hlutverki í Framsóknarflokknum. Flokksmenn eru ekki allir sammála henni, sumir fyrirverða sig jafnvel fyrir málflutning hennar. En þeir varpa henni samt ekki út.

Hún gerir líka það gagn að dreifa athyglinni – Vigdís getur verið að segja hluti sem taka sem fólk ærist yfir, en á meðan getur forysta flokksins og valdamenn í kringum hana verið að gera allt aðra hluti óáreittir.

Brynjar Níelsson hefur að nokkru leyti gengt svipuðu hlutverki í Sjálfstæðisflokknum, þó ekki í sama mæli. Hér áður fyrr var það Hannes Hólmsteinn Gissurarson látinn fara út á jarðsprengjusvæðin fyrir flokkinn. Hannes er þeirrar gerðar að hann sprakk oft í tætlur, en náði alltaf að koma sér saman aftur.

Í síðustu ríkisstjórn var það einkum Björn Valur Gíslason sem var í þessu vanþakkláta djobbi. Björn sprakk ekki alveg í loft upp, en hann datt út af þingi.

Það er ekki hægt að segja að stjórnmálamenn af þessu tagi verði fyrir einelti. Þeirra framkoma gengur beinlínis út á að ögra – ýta á mörk umræðunnar – með glannalegum, jafnvel fífldjörfum, málflutningi og töffaraskap.
Verðlaunahafinn Þórunn og bækurnar hennar

Í Kiljunni á miðvikudagskvöld skoðum við rithöfundaferil Þórunnar Erlu- Valdimarsdóttur, en hún hlaut Fjöruverðlaunin um síðustu helgi fyrir bókina Stúlka með maga.

Þórunn hefur skrifað fjölda bóka og þær eru mjög margvíslegar. Strangfræðileg sagnfræðirit, bækur um sögu þar sem hugarflugið fær líka að njóta sín, spennusögur sem eru byggðar á Íslendingasögunum, ljóðabækur, ævisögur – og svo erótísk bók sem hún skrifaði með Megasi.

Þórunn er einstök persóna, hugmyndarík og afar frjó, en um leið segja vinir hennar og ættingjar að hún sé mjög skipulögð og hafi mikinn sjálfsaga.

Í þættinum er rætt við Þórunni, fólk sem tengist henni og einnig eru sýnd brot úr safni sjónvarpsins þar sem hún kemur við sögu.

Bókamarkaður Félags íslenskra bókaútgefenda er árviss viðburður, en nú er hann haldinn við Laugardalsvöll. Gagnrýnendur þáttarins, Kolbrún Bergþórsdóttir og Sigurður Valgeirsson, fóru á markaðinn og fundu sér bækur til að lesa.

Þórunn og systir hennar Lilja. Þórunn er úr stórri fjölskyldu, skilnaðarbarn eins og hún segir sjálf, með ákveðna köllun til að uppfræða yngri systur sínar – og lesendur.
Skítalaun

Hér má sjá frétt þar sem segir að kaupmáttur sé sá sami og 2006.

Ég er ekki viss um að ég skilji útreikningana sem þetta byggir á, en einhvern veginn virðist þetta vera svo fjarri raunveruleikanum.

Launin eru almennt svo lág að kalla má þau skíta –.

Það er engin furða þótt kennarar búi sig undir verkföll.

Nýlega hef ég haft tal af tveimur mönnum sem eru að sækja um störf hjá opinberum aðilum. Í báðum tilvikum krefjast störfin sérfræðiþekkingar, eru fyrir menntað fólk með reynslu.

Og í báðum tilvikum var fjöldi umsækjanda, þannig að það er væntanlega ekki vandamál að manna stöðurnar.

Ekki þótt launin í öðru tilvikinu hafi verið 280 þúsund á mánuði og hinu 300 þúsund krónur á mánuði.
Ruglandi um þjóðaratkvæðagreiðslur

Á síðasta kjörtímabili voru haldnar fyrstu þjóðaratkvæðagreiðslur síðan 1944 þegar Ísland varð lýðveldi. Til lýðveldisins var stofnað með þjóðaratkvæðagreiðslu.

En í 64 ár eftir það sáu menn ekki ástæðu til að nota þetta lýðræðisform.

Ekki fyrr en í þjóðaratkvæðagreiðslunni um Icesave snemma árs 2010. Önnur þjóðarakvæðagreiðsla um Icesave var haldin 2011. 2012 var svo haldin þjóðaratkvæðagreiðsla um tillögur stjórnlagaráðs.

Það má nefna að fyrri tvær þjóðaratkvæðagreiðslurnar gengu gegn hugmyndum þáverandi ríkisstjórnar, með þeim var stjórninni gert að fylgja stefnu sem hún hafði ekki aðhyllst. Lýðræðið getur nefnilega líka komist að þeirri niðurstöðu.

Þriðja þjóðaratkvæðagreiðslan var einungis „ráðgefandi“ – jú, svo ráðgefandi að menn hafa kosið að taka ekkert mark á niðurstöðum hennar.

Nú ber svo við að þjóðaratkvæðagreiðslum er flaggað í tíma og ótíma. Harðar deilur eru um loforð Sjálfstæðisflokksins um að halda þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald viðræðna við ESB. Kannski stóð aldrei til að efna það?

Krókur á móti bragði í því máli virðist eiga að vera klausa í þingsályktunartillögu um viðræðuslit þar sem segir að:

…ekki skuli sótt um aðild að Evrópusambandinu á nýjan leik án þess að fyrst fari fram þjóðaratkvæðagreiðsla um hvort íslenska þjóðin stefni að aðild að Evrópusambandinu.

Það á semsagt ekki að greiða atkvæði um hvort halda skuli áfram viðræðum – en ef einhver ríkisstjórn síðar vill fara út í aðildarviðræður er reynt að leggja á hana þá kvöð að fara skuli fram þjóðaratkvæðagreiðsla?

Má kannski segja að þetta tal um þjóðaratkvæðagreiðslur sé komið út í rugl?

Tveir lagaprófessorar, Björg Thorarensen og Ragnhildur Helgadóttir segja á vef Vísis að klausan um þjóðaratkvæðagreiðslu í þingsályktuninni sé pólitísk yfirlýsing og – og ekki bindandi.

Eða með orðum Bjargar:

Loforðið um þjóðaratkvæðagreiðslu er í raun innantómt.

Í framhaldi af þessu má svo spyrja hvort tímabilinu þar sem við notum þjóðaratkvæðagreiðslur sé lokið um sinn, hvort það hafi kannski bara verið stuttur millikafli í sögu lýðveldisins – að minnsta kosti virðist hentistefnan ein ráða för í þessum efnum.
Skýringin á flýtinum í ESB-málinu – verður Bjarni forsætisráðherra?

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson forsætisráðherra og Bjarni Benediktsson fjármálaráðherra mega eiga það að þeir eru nokkuð duglegir við að koma í fjölmiðla til að standa fyrir máli sínu.

Þetta verður ekki sagt um marga fyrirrennara þeirra í embætti – sérstaklega var erfitt að eiga við Davíð Oddsson og Jóhönnu Sigurðardóttur.

Að því sögðu verður að segjast eins og er að bæði Sigmundur og Bjarni hafa komið afar illa út úr fjölmiðlaviðtölum síðustu vikna.

Bjarni var í Kastljósi í gær og gerði sitt besta til að þæfa málin, vékst stöðugt undan að svara spurningum – hann var víðs fjarri sá Bjarni sem bjargaði pólitísku skinni sínu með einlægu viðtali fyrir kosningarnar síðasta vor.

Nálgun Bjarna í viðtalinu var misráðin – staða hans er veikari á eftir.

Menn velta fyrir sér hvers vegna liggi svo mjög á að slíta aðildarviðræðunum við Evrópusambandið. Það er misskilningur sem kom fram í viðtalinu að ekki sé hægt að hafa langt viðræðuhlé – um það eru dæmi.

Framsókn vill slíta sem fyrst, það er vandséð að það sé í hag Sjálfstæðisflokksins að fara fram með þeim hætti. Það sést á viðtökum meðal flokksmanna. Flokkurinn er þarna viðskila við stóran hluta atvinnu- og viðskiptalífsins – það er jafnvel rætt um að hann geti klofnað. Því er líkast að LÍÚ ráði lögum og lofum innan Sjálfstæðisflokksins.

Hví tók Bjarni þá í mál að bjóða upp á slík átök og vekja upp erfitt deiluefni sem maraði hálfdautt í kafi? Framganga stjórnarliðsins síðustu daga hefur orðið til þess að blása nýju lífi í Evrópusinna og líklega hefur fjölgað í þeirra röðum fremur en hitt.

Ein skýringin sem er nefnd er uppstokkun á ríkisstjórninni kunni að vera framundan – að Sjálfstæðismenn séu búnir að fá nóg af verkstjórn Framsóknar í stjórninni. Sagan hefur líka sýnt að það er erfitt fyrir flokk sem er jafn fylgislítill og Framsókn að vera lengi í forsætisráðuneytinu.

Samkomulagið gæti falið í sér að Bjarni tæki við sem forsætisráðherra og Sigmundur Davíð færi í fjármálaráðuneytið – eða eitthvert annað ráðuneyti. Á móti fær Framsókn framgengt ýmsum hugðarefnum sínum, eins og til dæmis endalokum aðildarumsóknarinnar að ESB.
Mótmæli og málþóf

Það var pena fólkið sem kom saman á Austurvelli í dag. Það kastaði hvorki grjóti né eggjum, það heyrðust varla fúkyrði. Viðbúnaður lögreglu var með öllu óþarfur. Þarna var upp til hópa fólk sem er seinþreytt til vandræða – og mótmæla.

Nú er ekki vitað hvort framhald verður á mótmælunum – það er eiginlega nauðsynlegt ef menn ætla að ná árangri og skjóta stjórnvöldum skelk í bringu að mæta oftar en einu sinni.

Framganga ríkisstjórnarinnar er hins vegar býsna furðuleg. Hví er ástæða til að keyra málið áfram með ofurhraði og þjösnaskap? Hvað liggur á? Er eitthvað deadline sem þarf að standa við?

Blekið er ekki þornað á skýrslu Hagfræðistofnunar og þá er komin þingsályktunartillaga sem þarf að að afgreiða með hraði. Öðrum málum er rutt til hliðar vegna hennar, utanríkisráðherrann móðgast yfir því að flýtirinn sé ekki nægur.

Við þessar aðstæður er óhugsandi annað en að stjórnarandstaðan leggist í málþóf, að hún noti öll brögðin frá stjórnarandstöðu síðasta kjörtímabils. Það er um nóg að tala í málþófinu, allt stöffið í skýrslu Hagfræðistofnunar og alls kyns skrítar fabúleringar sem er að finna í texta þingsályktunarinnar um að draga umsóknina til baka.
Sjálfstæðisflokkurinn og Framsókn skaðast varla

Þessi grafíska útlistun á skoðanakönnun MMR sem birtist í Viðskiptablaðinu sýnir hvers vegna þingsályktunartillagan um að draga til baka aðildarumsóknina að Evrópusambandinu mun ekki skaða Sjálfstæðisflokkinn og Framsóknarflokkinn.

Einungis um tíu prósent stuðningsmanna flokkanna segjast vera hlynntir aðild. Málið vekur nákvæmlega engin heilabrot í Framsókn, en um Sjálfstæðisflokkinn er það að segja að límið í honum er svo sterkt að það virðist með öllu ómögulegt fyrir fólk eins og Þorstein Pálsson, Benedikt Jóhannesson, Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur, Helgi Magnússon og Ólaf Stephensen að segja skilið við flokkinn. Félög atvinnurekenda og viðskipta eru heldur ekki að fara að stökkva í átt til fylgis við Samfylkinguna. Það er líkast því að tröllatak lími þessa aðila við flokkinn.

Bjarni Benediktsson virðist vissulega hafa svikið sáttmála sinn við Sjálfstæða Evrópumenn, en geta þeir refsað honum fyrir það – þora þeir og eru þeir í aðstöðu til þess?

Eða ætli verði margir Sjálfstæðismenn að mótmæla á Austurvelli í dag?

Fylgi Sjálfstæðisflokks er langt undir meðaltali lýðveldistímans. Fátt bendir til þess að flokkurinn fari aftur í sín gömlu 37-40 prósent. En brátt fara menn að horfa til sveitarstjórnakosninga sem eru í maí. Líkur eru á að þar muni Sjálfstæðisflokkurinn fá góð úrslit víðast hvar, nema í Reykjavík. En einhvern veginn virðist stefna í að Framsóknarflokkurinn komist varla á blað í kosningunum.
„Við förum ekki heim fyrr en á okkur er hlustað!“

Á morgun klukkan þrjú er boðað til mótmæla fyrir utan Alþingi vegna þingsályktunar sem þá verður til umræðu á Alþingi – um að afturkalla aðildarumsóknina að Evrópusambandinu.

Fundarboðin sjást víða á Facebook og allmargt fólk hakar við og segist ætla að mæta.

Það getur þó verið dálítið tvísýnt að boða til slíkra mótmælaaðgerða. Ef mæta fáir er hætt við að vindurinn fari úr hreyfingunni.

Við höfum séð nóg af slíkum mótmælaaðgerðum síðustu árin, en líka mótmælafundi þar sem mætti mikill fjöldi fólks og gerði ríkisstjórnir þess tíma býsna skelkaðar.

Við höfum séð tunnur, eggjakast, logandi blys, brotna glugga eftir grjótkast, táragas og brynvarðar lögreglusveitin.

Því skal spáð hér að þetta verði með rólegra móti á morgun, en sjálfsagt verður nokkur viðbúnaður.

Í fundarboðunum er sagt orðrétt:

Við förum ekki heim fyrr en á okkur er hlustað!

Það getur verið mjög hæpið að lofa slíku, eða eru menn tilbúnir að tjalda á Austurvelli í febrúarkuldanum?

Líklegt er að ríkisstjórnin sem er inni í hlýjunni hafi meira þolgæði.
Áhyggjur af hungursneyð

Þegar Ísland hrundi á sínum tíma urðu vinir mínir í Grikklandi mjög áhyggjufullir. Ég fékk símtöl þar sem Grikkirnir spurðu hvort þeir gætu gert eitthvað fyrir mig, sent mat eða aðra aðstoð. Þeir óttuðust semsagt, miðað við fréttaflutninginn, að væri komin upp hungursneð á Íslandi.

Það lýsir hugarþeli Grikkja að í þessum tilvikum voru það konurnar sem hringdu en eiginmennirnir maður heyrði að eiginmennirnir stóðu álengdar við símtólið – það leyndi sé ekki að þarna fylgdi hugur máli.

Ég er ævinlega þakklátur fyrir þetta – mun aldrei gleyma vináttu og hollustu þessa fólks.

Grikkir hafa átt í erfiðleikum, en mér hefur svosem aldrei dottið í hug að hringja þangað suður og bjóða mat, teppi eða slíkt.

Í Grikklandsferðum læt ég mér nægja að haga peningagreiðslum mínum þannig að líklegt sé að skattheimtan fá sína sneið, þ.e. að borga með korti þar sem það er hægt, svo peningarnir sogist ekki ofan í hið stóra svarta hagkerfi sem er eitt helsta vandamál landsins, þiggja til dæmis ekki afslætti sem eru boðnir þeim sem borga með reiðufé.

En kannski er kominn tími til, eftir nýjustu upplýsingar formanns fjárlaganefndar Alþingis hér uppi á Íslandi, að fara að senda matvæli?

Það væri til dæmis hægt að fylla gám með svona kexi.
Edengarðar Íslands

Hér má sjá gríðarlegar hugmyndir, í anda grænna og vistvænna, sjónarmiða, um að reisa hér svonefnda Edengarða Íslands.

Þetta eru gróðurhús sem eiga að vera sjálfbær og yrðu rekin sem sjálfseignastofnun. Hugmyndirnar eru setttar fram af Pálma Einarssyni en hann er iðnhönnuður sem hefur meðal annars starfað hjá Össuri.

Hugmyndin er að rækta lífrænt grænmeti og ávexti, en að auki er þarna talað um iðnaðarhamp – og lyfjahamp (gæti verið umdeilt).

Þarna eru nefndar nokkrar leiðir til að fjármagna verkefnið, einkafjárfesting, að margir einstaklingar leggi fram litlar fjárhæðir (crowdfunding), að sveitarfélög komi að þessu.

Einnig má lesa skýringar á því hvernig við erum vön að gera hlutina, með stóriðju sem er nánast niðurgreidd og banka sem framleiða lítið annað en pappír.

Við þann samanburð líta hugmyndir um Edengarð betur út, en einnig er þarna orðaður möguleiki á grænu framboði til sveitarstjórnakosninga í vor.

Hugmyndirnar má skoða nánar hér.
ESB-umsóknin og þjóðaratkvæðagreiðslur

Síðasta ríkisstjórn gerði afskaplega stór mistök í Evrópuferlinu.

Þau stærstu voru að bera ekki aðildarumsókn að ESB undir þjóðaratkvæði. Hefði það verið gert má ætla að núverandi ríkisstjórn hefði ekki treyst sér til að draga umsóknina til baka.

En Samfylkingunni lá mikið á, kröfunni um þjóðaratkvæði á þeim tíma var tekið með lítilsvirðingu, eins og það væri fáránleg hugmynd og tíðkaðist hvergi. Því verður að segjast eins og er að krafan um þjóðaratkvæði nú, um hvort eigi að halda áfram, hefur dálítið holan hljóm.

Þjóðaratkvæði um ESB umsókn 2009 hefði líka forðað ríkisstjórninni frá margháttuðum vandræðum og klofningi. Ætla má að VG liðar hefðu unað niðurstöðu þótt hún hefði verið jákvæð – í staðinn var eilíft upplausnarástand í stjórnarliðinu vegna ESB.

Og enn stígur Ögmundur Jónasson fram fyrir skjöldu og greiðir að líkindum atkvæði með því að umsóknin verði dregin til baka. Var Ögmundur þó einn höfundur leiðarinnar sem var farin og var forsenda þess að Samfylkingin settist í ríkisstjórn með VG.

Að þessu sögðu er ekki gott að sjá hvers vegna núverandi ríkisstjórn liggur svo mikið á. Kynningin á skýrslu Hagfræðistofnunar mistókst alveg, hún varð pólitískt rifrildisefni frá því áður en hún birtist, en í henni er ýmislegt sem kallar á meiri og betri umræðu eins og Guðlaugur Þór Þórðarson bendir á í Pressupistli. Það eru örfáir dagar síðan skýrslan kom út.

Svo er von á annarri skýrslu frá aðilum vinnumarkaðarins – ríkisstjórninni getur varla verið alvara með því að láta eins og það framtak skipti engu máli.

Líklegustu skýringarnar eru heimapólitískar. Þar er að nefna þrýsting valdamiklum mönnum eins og Davíð Oddssyni og Þórólfi Gíslasyni – þeir ráða afar miklu innan stjórnarliðsins – og hins vegar er það vilji Framsóknar til að brenna fyrir að að Sjálfstæðisflokkurinn geti hlaupist burt úr stjórninni og farið að vinna með Samfylkingu/Bjartri framtíð.

Það er erfiðara að sjá hvað Sjálfstæðisflokknum liggur á. Það er hlé á umsóknarferlinu og svoleiðis er hægt að hafa það í langan tíma. Líklega væri hægt að láta málið lafa þannig út kjörtímabilið. Eftir gærdaginn logar ófriðarbál í flokknum, það virðist jafnvel möguleiki á að hann klofni. Magnús Geir Eyjólfsson bendir þó réttilega á hér á Eyjunni að mikið þurfi að ganga á til að sjálfstæðismenn yfirgefi flokkinn sinn – þeir eru sauðtyggir.

Svo er þarna verið að loka dyrum á óvissutímum. Við vitum ekki hvernig Íslandi reiðir af með sína örkrónu, gjaldeyrishöft, peningana sem vilja komast út úr kerfinu, lélegu framleiðni, lífskjör eru verri en í nágrannalöndum, bólu sem er að myndast á fasteigna og hlutabréfamarkaði í hinu lokaða krónuhagkerfi og EES samning sem er máski ekki á vetur setjandi.

Ef rétt er að slit hafi í för með að ekki verði hægt að sækja um aftur fyrr en eftir langan tíma eins og lesa má í þessari Eyjugrein – og að þá verði Ísland kannski í annarri og lakari stöðu gagnvart umsóknarferlinu en nú – virkar þetta eins og óþarfa óðagot.
Vetrarólympíuleikar í gamla daga

Þetta eru mynd frá Vetrarólympíuleikum í upphafi 17. aldar eftir hollenska málarann Henrik Avercamp.

Avercamp málaði fjölda mynda af þessu tagi, fólk á ís var aðalviðfangsefni hans. Það var kuldaskeið þegar hann var uppi, á vetrum lá ís á vötnum og síkjum í Hollandi.

Fyrri myndin er tímasett 1608.

Seinni myndin er frá sirka 1625. Hún sýnir menn á ís sem leika íþrótt sem kallast „kolf“. Búningur leikmannsins hefði varla verið Vladimír Pútín að skapi.

Myndir Avercamps eru ansi merkilegar. Í þeim er mikill fjöldi fólks, rétt eins og í myndum Pieters Breugel sem var nokkuð eldri. Yfirleitt er sjónarhornið að ofan og fólk í myndunum er mjög upptekið við iðju sína eins og sjá má ef smáatriðin eru skoðuð. Avercamp var heyrnarlaus og sagður hafa lifað í sínum eigin heimi – ísinn og vetrarleikirnir munu hafa minnt hann á hamingjusama bernskudaga.
Fyrirheit á Hverfisgötu

Ég fór Hverfisgötuna í fyrsta sinn eftir endurnýjun hennar í dag.

Þessi gata, sem var svo skelfing niðurnídd, hefur breytt um svip.

Allt í einu virkar hún full af fyrirheitum – eins og hún bíði eftir því að framtaksamt fólk komi í götuna og hefjist handa.

Það er munur frá þeirri hryggðarmynd sem gatan hefur verið.

Borgin hefur þarna lagt sitt af mörkum til að bæta umhverfið, nú geta einstaklingarnir tekið við.

Ekkert ætti að vera því til fyrirstöðu að Hverfisgatan verið lífleg borgargata með margvíslegri starfsemi.
Þarf ekki að verða eins og Framsókn

Þetta hefur verið dagur mikilla átaka. Annars vegar höfum við hugsanlegan brottrekstur Más Guðmundssonar seðlabankastjóra og hins vegar samþykkt þingflokks Sjálfstæðismanna um að slíta endanlega aðildarviðræðum við ESB.

Það er sagt að orð dagsins eigi Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, fyrrverandi varaformaður Sjálfstæðisflokksins.

Þó Sjálfstæðisflokkurinn hafi farið í stjórn með Framsókn þá þarf flokkurinn ekki að verða eins og Framsókn.
Ekki vantraust?

Merkileg er sú túlkun Más Guðmundssonar seðlabankastjóra að ekki felist í því vantraust að ríkisstjórnin ákveði að auglýsa stöðu hans lausa til umsóknar.

Már á nú þann kost að sækja um aftur – hann fer semsagt úr stöðu seðlabankastjóra í stöðu umsækjanda.

Þetta svipað og kom fyrir Pál Magnússon. Honum var sagt að útvarpsstjórastaðan yrði auglýst, hann gæti sótt um. Páll kaus að hætta við svo búið.

Fjármálaráðherra hefur reyndar talað af varúð um Seðlabankann – Bjarni Benediktsson er almennt ekki mjög stóryrtur.

En forsætisráðherrann hefur látið ýmsilegt falla um Seðlabankann sem ekki er hægt að túlka öðruvísi en sem vantraust. Síðast talaði hann um að mat á greiðslujöfnuði væri að tefja afnám gjaldeyrishafta.

Nú veit maður ekki hvað kemur út úr endurskipulagningu á Seðlabankanum. Ef haldið verður áfram með einn bankastjóra er afar ólíklegt að það verði Már Guðmundsson. Verði bankastjórarnir þrír er svosem hugsanlegt að Már verði í þeim hópi – en það er samt ekki sérlega líklegt.

Og auðvitað á eftir að koma í ljós hvort Már sækir um. Það á eftir að skýrast betur, en þetta líkist því að verið sé að reka seðlabankastjórann, á frekar penan hátt.
Guð forði mér frá því sem var að gerast á Sauðárkróki

Víst er að það mun skapa mikla ólgu innan Sjálfstæðisflokksins ef umsóknin um aðild að Evrópusambandinu verður endanlega dregin til baka.

Sagt er að von sé á þingsályktunartillögu þess efnis.

Samtökin Sjálfstæðir Evrópumenn boða til fundar nú í hádeginu, þar verður fundarstjóri Þorsteinn Pálsson, fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins.

Benedikt Jóhannesson, formaður Sjálfstæðra Evrópumanna, orðar það svo á Facebook:

Ég minni á að Sjálfstæðir Evrópumenn halda fund í hádeginu í dag. Ég heyri að mörgum er misboðið að einhverjir þingmenn vilji svíkja loforð formanns og varaformanns Sjálfstæðisflokksins um að kjósa skuli um framhald viðræðna.

Í gær voru umræður um skýrslu Hagfræðistofnunar á Alþingi og þar lýsti Vilhjálmur Bjarnason, þingmaður Sjálfstæðisflokksins, því yfir að hann væri andsnúinn því að umsóknin yrði dregin til baka. Hér má heyra ræðuna.

Vilhjálmur vísaði til þess að höfuðvígi andstöðunnar við ESB væri á Sauðárkróki, en þar hafði einmitt verið baráttufundur gegn ESB kvöldið áður:

Og ég stend með íslensku atvinnulífi og vinnandi fólki og vil hag þess sem bestan, ég vil að þeir Íslendingar, sem munu búa hér í landinu eftir minn dag, muni búa í góðu landi og þess vegna óska ég eftir því að þessum aðildarviðræðum verði lokið með því að það verði samið ellegar að samningar takist ekki, þá nær það ekki lengra, og þá verðum við bara að lappa upp á þennan samning sem er kallaður samningurinn um Evrópska efnahagssvæðið, sem er náttúrlega bráðabirgðagjörð. En guð forði mér frá því sem var að gerast á Sauðárkróki í gær.