arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Áhyggjufullir frambjóðendur

Það líður að prófkjörum hjá stóru flokkunum, til dæmis hjá Samfylkingu og Sjálfstæðisflokki í Reykjavík og Hafnarfirði.

Og það er ágætis mannval á sumum stöðum, kannski ekki mikið um stórtíðindi, en frambærilegt fólk. Maður vonar líka að þetta sé heiðarlegra fólk en forðum og að það eigi betra með að vinna málefnalega.

Hjá Sjálfstæðisflokknum í Reykjavík er þetta mestanpart sama fólk og síðast að undanskildum Vilhjálmi Þ. Mestar vangaveltur eru um hvernig Gísla Marteini reiði af og hvort Geir Sveinsson handboltakappi á einhvern séns.

En hjá Samfylkingunni vekur mesta athygli framboð útvarpsmannsins Hjálmars Sveinssonar. Hann hefur mikið pælt í skipulagsmálum í þáttum sínum.

Hins vegar ber svo við í þessu árferði að fjölmiðlarnir sýna prófkjörunum sáralítinn áhuga – og það vekur áhyggjur hjá frambjóðendum.

Þeir eiga litla von að komast í fjölmiðlana, nema þá kannski með því að kaupa sig í viðtöl hjá Ingva Hafni.

Kosningabaráttan fer að miklu leyti fram á Facebook.

En það eru aðrir tímar en 2006 þegar fjölmiðlar veltu sér upp úr sveitarstjórnarkosningum og prófkjörum fyrir þær hálfu og heilu árin.

Annars bendir flest til þess að þetta verði eins og áður, að Framsóknarflokkurinn ráði því hverjir ná völdum í Reykjavík. Kosningaúrslitin verða að líkindum þau að hann kemst í oddaaðstöðu?

Ætli hinir flokkarnir séu ekki farnir að reyna að vingast við Einar Skúlason?
Glaumur og gleði á tíma útrásarinnar

Hér er skemmtileg síða sem léttir lundina þegar fólk er að fara inn í helgina, eins og sagt er.

Þetta er síða viðburðafyrirtækisins Carole Ward Events sem greininlega hefur séð um ýmsa hátíðlega atburði fyrir nýríka Íslendinga þegar útrásin var í hámæli.

Til dæmis opnun skrifstofu Glitnis í New York, kvennadegi á Ascot veðreiðunum á vegum Landsbankans og ferð á vegum þess sama banka til Marrakesh í Marokkó, með einkaþotum, úlfaldareið og fleiri skemmtiatriðum.

En þetta mun vera hótelið sem Landsbankamenn gistu á í Marrakesh. Ódýrasta gistingin sem þar er hægt að fá kostar 360 evrur nóttin.
Haiti, dagur þrjú eftir skjálfta

Maður getur ekki gert sér í hugarlund hvernig ástandið er á Haiti.

Guardian segir að Port au Prince sé eins og grafhýsi. Vonin um að finna fólk á lífi í rústunum dvínar með hverri klukkustundinni sem líður.

Það eru orð að sönnu að fáir staðir megi verr við svona atburðum en einmitt þessi. Þar er varla neitt heilbrigðiskerfi svo orð sé á gerandi, algjör lögleysa hefur ríkt í stórum hlutum landsins. Innviðir samfélagsins eru mjög veikir.

Fólk hefst við úti á götum. Út um allt eru rotnandi lík. Matur og vatn er af skornum skammti. Hætta er á farsóttum. Vanmátturinn getur snúist upp í andúð á björgunarsveitum. Einnig er hætta á að glæpaöfl gangi á lagið, fari að nærast á ástandinu með ránum og gripdeildum.

Björgunarsmenn eru ekki öfundsverðir að starfa í svona ástandi og það hlýtur að reyna mjög á andlegan styrk þeirra. Líklega er þetta reynsla sem mun marka þá fyrir lífstíð.
Þegar frægðarfólk hverfur

Dorrit hvarf í Mumbai og var leitað. Hún hefur sjálfsagt brotið gegn prótokoll í opinberri heimsókn. Mér skilst að Indverjar séu ansi stífir á slíku.

En þetta rifjaði upp sögu sem mér var sögð um árið þegar Bob Dylan kom hingað. Þetta var 1990.

Þá átti ég langt og skemmtilegt samtal við gítarleikarann í hljómsveitinni hans, G.E. Smith, sem sjálfur er býsna frægur tónlistarmaður.

Hann sagði að Dylan ætti það til að hverfa á tónleikaferðalögum. Hann vildi heldur ekki búa á mjög fínum hótelum, þar fyndist honum vera þrengt að sér.

Stuttu áður en hann spilaði hérna hafði Dylan haldið tónleika í Ísrael. Eftir þá hvarf hann. Það var farið að leita.

Nokkrum dögum síðar kom hann í leitirnar. Hafði þá farið til Kaíró. Keypt sér kufl með hettu að hætti þarlendra – og gengið um göturnar án þess að neinn bæri kennsl á hann.
Fást

Nú eru Borgarleikhúsið og Vesturport að setja upp hinn sígilda sjónleik Fást eftir Goethe. Og sagt að þetta sé mikið sjónarspil – með tónlist eftir sjálfan Nick Cave.

Rifjast þá upp fyrir mér að þetta er ekki í fyrsta sinn að djarfleg útgáfa af Fást er á fjölunum í íslensku leikhúsi.

Eða var það ekki í kringum 1970 að Þjóðleikhúsið setti upp Fást með tónlist eftir hljómsveitina Trúbrot?

Og voru ekki nektaratriði í þeirri sýningu sem vöktu hneykslun – í atriðinu á Valborgarmessu?

Ég sá ekki sýninguna, var bara lítill strákur, svo einhverjir muna þetta betur en ég.
Bandalag við Noreg?

Öystein Noreng, prófessor við Handelshöyskolen, skrifar í Dagsavisen, telur að Íslendingar eigi ekki að gangast við Icesave í núverandi mynd og leggur til myntbandalag við Noreg. Hann segir að Noregur eigi að hjálpa Íslandi og bendir á möguleikann á myntbandalagi þar sem Íslendingar taka upp norsku krónuna. Þetta yrði ekki mikil stækkun fyrir norska hagkerfið segir hann, því þjoðarframleiðsla Íslands sé aðeins 3,7 prósent af þeirri norsku.

Næsta skref gæti svo verið stærra efnahagssamband milli ríkjanna, jafnvel með sameiginlegri fiskveiðipólitík. Noreng telur að þetta myndi styrkja Ísland og Noreg gagnvart Evrópusambandinu – og líka gagnvart Rússum, en það er Norðmönnum ekki síst hugleikið.
Martin Wolf: Hvernig þessi Íslendingasaga ætti að enda

Martin Wolf, hinn áhrifamikli dálkahöfundur Financial Times, skrifar að Bretar og Hollendingar eigi að hætta að leggja Íslendinga í einelti. Það sé skammarlegt að hóta landi eins og Íslandi eyðileggingu, líkt og Mayners lávarður, bankamálaráðherra Bretlands, hafi gert, sérstaklega þegar litið er til þess að kerfi alþjóðavæddrar bankastarfsemi sé meingallað. Wolf tekur hins vegar fram að það sé ekki Gordon Brown að kenna að íslenska bankakerfið hrundi – það hafi verið spilaborg – og að líklega hafi verið réttlætanlegt að beita lögum eins og hryðjuverkalögunum gegn íslensku bönkunum síðastliðið haust:

Í grein hans segir meðal annars:

„ If the assets of the bank are that valuable, why not write off the debt, in return for the claims on these assets? That would be a generous gesture. It is, more importantly, one that would do much to improve the morale of a battered and vulnerable little country. Threatening such a country with destruction, as Lord Myners has done, is simply shameful. The UK and the Netherlands should stop this self-righteous bullying at once.

Yet they – and everybody else – must learn the really big lesson here. The combination of cross-border banking with generous guarantees to creditors is unsustainable. Taxpayers cannot be expected to write open-ended insurance on the foreign activities of their banks. It is bad enough to have to do so at home.„
Þyngra en tárum taki

Atburðirnir á Haiti eru hræðilegri en orð fá lýst.

Í gær sagði ég frá fjölskyldu sem lenti í skjálftanum. Emily Sanson, móður sem var að leita að eiginmanni sínum og þremur ungum dætrum í rústunum. Hjálparkall frá henni barst út í heiminn með Blackberry síma.

Yngsta dóttir hennar, Alyahna, sem er rétt innan við tveggja ára, fannst undir líki föðurins, Emmanuels Rejouis, talsvert slösuð. Hann hafði greinilega reynt að skýla stúlkunni.

Áðan frétti ég að hinar dæturnar tvær, Zenzie og Kofie Jade, væru taldar af. Þær voru fjögurra og fimm ára.

En móðirin og yngsta dóttirin hefðu verið fluttar burt til Dómíníska lýðveldisins.
Frétt Stöðvar 2: Óttaslegnir innflytjendur

Ég skrifaði fyrr í dag um Útlendingastofnun og hvernig hún beitir valdi sínu gagnvart innflytjendum, neitar fólki sem er í fullri vinnu hjá hinu opinbera um dvalarleyfi vegna þess að það geti ekki framfleytt sér – en skoðar þá tekjur þess eftir skatta.

Hér er frétt frá Stöð 2 um sama mál, birtist fyrir jólin.
Sigrún: Ólán nauðasamninga

Sigrún Davíðsdóttir fjallar um nauðasamninga í pistli á Rúv. Félög eins og FL Group, Exista og Eimskip sigla inn í nauðasamninga, kröfuhafar, oft lífeyrissjóðir, samþykkja þar með að slegið sé striki yfir fortíðina, segir Sigrún. Pistillinn er í heild sinni hérna.

- - -

„Nú virðist sýnt að Exista fái nauðasamninga. Eins og einn viðmælandi Spegilsins sagði þá væri gjaldþrot Existu svo svakalegt að stóru kröfuhafarnir hljóta að kveinka sér við nauðsynlegar afskriftir þar. Önnur fræg félög sem fóru í nauðasamninga eru Eimskip og Stoðir, áður FL Group. Allir bankarnir lánuðu þessum félögum en eins og einn viðmælandi Spegilsins sagði þá voru félögin svo nátengd hvert sínum banka að nánast mátti tala um dótturfyrirtæki: Exista og Kaupþing, Eimskip og Landsbankinn, FL og Glitnir.

Þar með vill svo til að stórt vandræðabarn hvers banka fær nauðasamning – og bækurnar lokast. Þá fást litlar skýringar á viðskiptum félaganna sem vakið hafa undrun, umræður og tortryggni undanfarin ár. Félaga þar sem ríkar ástæður eru til að spyrja hvort stjórnendur hafi til dæmis gætt hagsmuna allra hluthafa. ‘Sorglegt, segir einn viðmælandi Spegilsins, ‘hneyksli segir annar um þá niðurstöðu að lífeyrissjóðirnir skuli taka, eða sjá sig tilneydda að taka, nauðasamingum.

Öll áðurnefnd félög sem hafa fengið nauðasamninga báru einkenni spilltra félaga. Hvernig sem er í pottinn búið spilltu þau út frá sér eins og rotin epli því þau skekktu eðlilega viðmiðlun í íslensku viðskiptalífi. Það er aldrei útilokað að opinberir aðilar taki félög með nauðasamninga til rannsóknar. En fyrir þá sem vilja draga fram í dagsljósið sem mest af viðskiptum þeirra sem áttu íslensku uppsveifluna eru nauðasamningar hræmulega slæm niðurstaða.“
Gróf mismunun?

Þetta er mjög sérkennilegt mál sem er sagt frá í Icenews. Ég hafði reyndar heyrt ávæning af þessu en trúði því barasta ekki.

Það er verið að neita útlendingum sem hér hafa verið lengi um dvalarleyfi á þeim forsendum að þeir geti ekki framfleytt sér.

Fólki sem þó er í fullri vinnu – hjá hinu opinbera.

Sú breyting hefur verið gerð hjá útlendingastofnun að horfa á tekjur innflytjenda eftir skatt. Almennt er í stjórnkerfinu horft á tekjur fólks fyrir skatt. Það á allavega við um Íslendinga.

Er þetta ekki býsna gróf mismunun, gegn fólki sem getur varla borið hönd fyrir höfuð sér – og þorir það kannski ekki af ótta við yfirvöld?
Peston og Magnusson

Það er talsvert gert úr því hérna að Sally Magnusson, fréttakona BBC í Skotlandi, hafi verið ávítuð vegna þess að hún tjáði sig um málstað Íslendinga í deilunum um Icesave.

En það er lítið gert með að frægari maður en hún og háttsettari hjá breska ríkisútvarpinu, viðskiptaritstjórinn Robert Peston – sem bloggar á hverjum degi – hafi tekið málstað Íslendinga í tveimur greinum síðustu daga.
Týnd fjölskylda

Þetta er fjölskyldan sem vinkona mín Gozde saknar á Haiti. Gozde kynntist ég á Íslandi fyrir næstum fimmtán árum, hún er tyrknesk, lærði meðal annars í París, en hefur starfað við ýmislegt hjálparstarf í þróunarlöndum, aðallega við að reyna að efla menntun kvenna.

Gozde var á leið til Haiti eftir tíu daga.

Móðirin, Emily Sanson frá Nýja-Sjálandi er á lífi og hún virðist vera búin að finna yngstu dótturina sem heitir Alyahna og verður bráðum tveggja ára.

Stelpan er marin og skorin, bólgin í andliti og hugsanlega fótbrotin. Næst er að reyna að koma henni burt, til Miami eða Dómíníska lýðveldisins.

Emily hefur tekist að koma skilaboðum í gegnum Blackberry síma sem hún hefur fengið lánaðan. Fréttirnar eru óljósar en það virðist vera að hinar tvær stúlkurnar, Zenzie 4 ára og Kofie-Jade 5 ára séu lokaðar inni í rústum og líka eiginmaður Emily, Emmanuel Rejouis – að mér skilst á Keriba hótelinu í Port au Prince.

Síðustu fréttir herma að Emmanuel sé dáinn en litla stúlkan hafi fundist undir líki hans.

Nú veit maður ekki hvernig aðstæður í Port au Prince eru en ég kom boðum til íslensku hjálparsveitarinnar um vanda þessarar fjölskyldu.
Hjálparbeiðni vegna jarðskjálfta

Atburðirnir á Haiti snerta okkur á ýmsa vegu. Vinkona mín Gozde frá Tyrklandi skrifar á Facebook síðu sína fyrir fjórum stundum:

„To all my friends: Needing help; my friend (Emmanuel) who, i just learned, is trapped in Keriba Hotel in Port au Prince with his three little daughters. His family (and me) are desperate for help. Anyone knows any Turkish police force stationed in PaP. We need to send someone to help Manu- find out where himself and the girls are… ..or anyone knows anyone in Port au Prince where I can miracously contact – perhaps via satellite phone somehow- to send some urgent help? Anyone from the UN???????????“
Tvö Háskólabíó

Það er að ýmsu að hyggja á tölvuöld.

Ef maður bloggar verður maður helst að hugsa sig um tvisvar áður en maður birtir eitthvað. Því það sem er komið á netið verður ekki aftur tekið.

Það má alls ekki blogga undir áhrifum áfengis.

Maður skyldi passa hvað maður sendir í tölvupósti. Maður getur aldrei verið viss hvað viðtakandinn gerir við tölvupóstinn eða hvort hann kemst í annarra hendur.

Tölvupóst á maður ekki að senda þegar maður er reiður. Betra er að fara frá tölvunni og koma aftur að henni seinna. Sumu er best að láta alveg ósvarað.

Svipað gildir um Facebook. Maður þarf að passa hvað maður setur þangað inn.

Sérstaklega ef maður á 1700 vini.

Þá er varla hægt að segja að rabbið á Facebook sé eins og huggulegt samtal við vini inni í eldhúsi.

1700 manns fara langleiðina með að fylla tvö Háskólabíó.

Og ætli það séu ekki álíka margir lesendur og voru að Alþýðublaðinu þegar ég vann þar í eina tíð. Og taldist það þó vera fjölmiðill.
Þórður Snær: Eins og að setja útrásarvíking í Hæstarétt

Einn af blaðamönnunum sem hafa skorið sig úr eftir hrunið er Þórður Snær Júlíusson. Hann var í hópi þremenninga sem skrifuðu viðskiptafréttir í Morgunblaðið, en hvarf þaðan eftir ráðningu Davíðs Oddssonar ásamt Björgvini Guðmundssyni og Þorbirni Þórðarsyni. Þeir voru stundum nefndir skytturnar þrjár fyrir mjög vasklega framgöngu í fréttaskrifum af hrunverjum og útrásarvíkingum.

Þórður Snær og Björgvin eru nú blaðamenn á Viðskiptablaðinu.

Þórður Snær tjáir sig um atburði síðasta árs í nýjasta tölublaði Grapevine og fjallar þar meðal annars um ráðningu Davíðs Oddssonar á Morgunblaðið.

Yfirskrift greinar hans er An Invitation to Historical Forgery.

Þar segir meðal annars:

„ The first thing that comes to mind about 2009, as a sort of a milestone event for the year, is the hiring of Davíð Oddsson as editor for Morgunblaðið. It can reasonably be lienet to a bankster being appointed to the Supreme Court to rule on his own case. Fittingly, the historical analyses that have been appearing in Morgunblaðið over he past few months seem to be put forth by a man that has a great interest in how history is written, and that it will be written in a certain way – entirely ignoring how far from reality those writings are.

Aside from that, Davíð has never worked a real job in the media, and thus has neither the knowledge nor the experience to lead any part of it. It is unfair to the journalists of Morgunblaðið to work under a man who knows the answers to most of their questions, but neither can nor will answer them. As a former employee of Morgunblaðið I find it very sad to witness how the newspaper has evolved over the past few months, and the circumstances its able professionals are forced to work in. Alas, private companies can hire whomever they want to hire.„
Wade: Það þarf sáttasemjara

Robert Wade, prófessor við London School of Economics og áhugamaður um íslensk málefni, skrifar béf í Financial Times í dag. Wade segir að besti kosturinn í Icesave deilunni sé nú að kalla til sáttasemjara, það sé heldur ekki við Íslendinga eina að sakast í málinu heldur eigi eftirlitsstofnanir í Hollandi og Bretlandi líka sök. Wade telur líka að þjóðaratkvæðagreiðslan á Íslandi verði til lítils gagns, íslenska ríkisstjórnin þurfi að fá svigrúm til að draga Icesave 2 einfaldlega til baka:

- - -

Sir, The Icesave issue is caught between two contradictory narratives – “profligate country refuses to accept the consequences of its banking regulators folly” and “big bullies wield big stick on tiny country”.

The first step to a resolution is to recognise that the blame lies on the Dutch and British side as well as the Icelandic side. For example, when the Dutch central bank allowed Icesave to open a branch (as distinct from a subsidiary) in late April 2008, it ignored the February 2008 report of the Basel Committee on Bank Supervision that laid out new responsibilities for the regulation of branches on the part of host country regulators. (Previously the regulation of branches was the responsibility of the home state, not the host.) The Dutch central bank would have been much more cautious had it done the investigation that those new responsibilities entailed.

On the Icelandic side, the government was clearly wrong to promise the UK Financial Services Authority in mid 2008, when the FSA wanted to close the UK Icesave branch, that it would ensure sufficient funding for the deposit insurance scheme in the event of any difficulties.

On the British side, the FSA was wrong to take the promise at face value, since even a cursory check of assets and liabilities against Icelands tax base would have shown the promise to be less than credible.

Icesave is a classic case for third-party mediation. The mediator should be a politician or ex-politician from a European country who carries high respect for judgment and integrity (the equivalent of Paul Volcker or George Mitchell in the American polity), and who can mobilise support within the European Union.

An offer of mediation from such a person might help to break the stalemate. In particular, it would be a sufficiently new development to allow the Icelandic government to withdraw the legislation that the president refused to sign, obviating the need to put the matter to a referendum – whose outcome is only too unhelpfully predictable.

The British, Dutch and Icelandic governments should accept such an offer as the least bad option.

Robert H. Wade,

London School of Economics,

London WC2, UK
Sýn prófessors

Það er nú svo að allar mælingar á viðhorfum íslensku þjóðarinnar sýna að hún vill velferðarkerfi, en til dæmis ekki kvótakerfi.

Ef við færum í þjóðarætkvæði um þessi mál, þá væri einboðið hver niðurstaðan væri.

Ragnar Árnason prófessor telur að Íslendingar hafi ekki efni á velferðarkerfi lengur en kvótkerfið í sjávarútvegi sé svo nauðsynlegt að ekki megi hrófla við því.

Við skulum íhuga hvernig þessi sýn prófessorsins lítur út.

Sjávarútvegurinn er þegar skuldsettur upp á meira en 500 milljarða króna. Það er búið að taka geysilegar fjárhæðir út úr honum og færa burt – mikið af því út úr landinu. Kvótabraskið er af mörgum talið eitt upphafið að þeirri frumstæðu græðgisvæðingu sem varð á Íslandi; það myndaðist snögglega auðstétt í landinu – sem fékk mestu verðmæti á Íslandi gefins með einni stjórnvaldsákvörðun.

Ef við hefðum svo líka farið í það að leggja niður velferðarkerfið – þá kæmi mismununin líka fram í heilbrigðisþjónustu, menntun og grjótharðri stéttaskiptingu

Margt bendir þvert á móti til að lönd með velferðarkerfi séu betur í stakk búinn til að takast á við kreppu en önnur. Öryggisnetið kemur í veg fyrir að þeir sem missa vinnuna eða heilsuna eða verða fyrir öðrum skakkaföllum sökkvi alla leið til botns.

Má vera að það sé erfitt að reka velferðarkerfi í þessu árferði og að sums staðar þurfi að skera niður. En það var ekki velferðarkerfið sem setti þjóðina á hausinn.

En það má Ragnar svosem eiga að hann syndir á móti straumnum í sinni sturluðu frjálshyggju.
Sameiningarátak

Stofnaður hefur verið á Facebook hópur sem nefnist Sameiningarátak um framtíð Íslands.

Þessu fylgir eftirfarandi ávarp:

„ Við förum fram á að allir stjórnmálaflokkar vinni saman í að leysa Icesave deiluna. Hér er gott tækifæri til að byggja upp málefnalega umræðu og vinnu. Hér er einnig úrræði fyrir alla stjórnmálamenn til fá traust þjóðarinnar aftur. Hættum öllum skotgrafaátökum. Horfum saman fram á veginn. Byggjum á gildum sem komu fram á Þjóðfundinum. Horfum til alþjóðaumræðunnar sem er nú okkur í vil. Vinnum með öðrum þjóðum sem eru einnig í vanda í Evrópu. Fáum fært fólk erlendis frá til að taka þátt í málamiðlun milli Íslands, Bretlands og Hollands. Tökum höndum saman til að bjóða afkomendum okkar bjarta framtíð!“

Síðu hópsins er að finna hérna.
Hörmungar á Haiti

Maður er að reyna að fylgjast með fréttum frá Haiti þar sem 7,3 gráðu jarðskjálfti reið yfir í dag. Það eru ekki enn farnar að berast myndir og frásagnir eru óljósar.

En þetta er staður sem má illa við slíkum náttúruhamförum. Ein fréttin segir að í höfuðborginni Port au Prince búi nú tvær milljónir manna, í borg sem hefur innviði fyrir 50 þúsund manns.

Þarna eru einhver verstu slömm í heimi. Verst mun vera Sólarborgin, Cité Soleil.

Saga Haiti er saga stanslausrar sorgar og hörmunga. Hræðilegs stjórnarfars, harðstjóra, morðsveita og hjátrúar.
Persona non grata

Össur Skarphéðinsson segir að einhverjir aðrir geti borið töskur Ólafs Ragnars Grímssonar. Hann greinir frá því að ástæðan fyrir því að hann fer ekki með forsetanum til Indlands sé synjun hans á Icesave lögunum.

Það er vík milli þessara gömlu vina og samherja sem í eina tíð brölluðu margt saman, til dæmis á Þjóðviljanum.

En þetta er svosem ekki í fyrsta skipti að Ólafur Ragnar er persona non grata hjá ríkisstjórn.

Það má til dæmis rifja upp heimastjórnarafmælið 2004, en þá fóru vinirnir Davíð Oddsson og Halldór Blöndal í sérstæðan leik sem fólst í því að leyfa Ólafi Ragnari ekki að vera með.

Honum var ekki boðið á viðburði sem tengdust afmælinu eða þá var passað upp á að það væri öruggt að hann kæmist ekki.

Ein skýringin sem var gefin var að forsetaembættið væri yngra en heimastjórnin, og kæmi málið ekkert við. En auðvitað var það bara fyrirsláttur, undirniðri bjó óvild og frekja.
Tími til að skýra málin

Jan Gerritsen, hollenski blaðamaðurinn er góður vinur minn, hann hefur verið búsettur hérna lengi og á íslenska konu. Jan hefur flutt fréttir af hruninu í NRC Handelsblad í Hollandi.

Hér leggur hann til að íslenskir ráðamenn fari til Hollands og útskýri Icesave málið.

Sjálfur ræddi ég þetta við hann í dag. Hann talaði um að ef ráðherra á borð við Gylfa Magnússon færi til dæmis til Den Haag, héldi blaðamannafund og væri með góðar og skýrar upplýsingar sem væri hægt að afhenda pressunni, þá myndi það vekja mikla athygli.

Það væri góður tími núna, þegar málið hefur verið til umræðu á nýjan leik og þegar vart er ákveðinnar viðhhorfsbreytingar í fjölmiðlum erlendis.
Að breyta neysluhagkerfi í útflutningshagkerfi

Andri Geir Arinbjarnarson skrifar, og framtíðarsýnin er ekki ýkja björt:

- - -

„Það er ekki sársaukalaust að breyta neysluhagkerfi í útflutningshagkerfi. Markmiðið núna er að hámarka afgangsgjaldeyri til að borga erlendar skuldir. Til að það takist þarf að skrúfa niður einkaneyslu og draga sem mest úr innflutningi. Þetta er auðvita auðveldast að gera með samblandi of lágu gengi og háum sköttum.

Í framtíðinni verða Íslendingar að sætta sig við að slíta sér út í gjaldeyrisskapandi störfum þar sem afrakstur af þeirra streði endar í vösum útlendinga. Ríkið mun „skammta“ fólki vasapeninga svo það eigi til hnífs og skeiðar en allt umfram það verður skattlagt. Þetta er rétt að byrja, 2010, 2011 og 2012 þarf að hækka, hækka og hækka skatta, eins og Steingrímur gefur í skyn.

Landflótti verður eina lausnin fyrir marga, sérstaklega ungt og háskólamenntað fólk. Aðeins erlendis geta almennir launþegar byggt upp varanlegan sparnað í alvöru gjaldmiðli. Læknar vísa leiðina. Aðrar stéttir munu fylgja í þeirra fótspor.“
Þurfum við ekki að sjá lánabókina?

Hjörtur Hjartarsson birti þessa athugasemd hér á vefnum:

- - -

Klárt mál að milligöngumaður eða sáttasemjari er nauðsynlegur. Jacques Delors kæmi til greina. ESB þarf að koma að málum. Þau snúast um innri markaðinn og regluverk ESB.

Bendi annars enn og aftur á þessa frábæru grein Elviru:

http://elvira.blog.is/blog/elvira/entry/1003498/?fb=1

Meðal annarra orða: Var icesave glæpastarfsemi sem fór fram í skjóli íslenskra stjórnvalda og evrópsks regluverks eða bankastarfsemi? Er eitthvað sem íslenskir skattgreiðendur hafa ekki verið upplýstir um í sambandi við Icesave?

Er ekki rétt að birta lánabók Landsbanka Íslands hf?