arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hvernig ætla eigendur og stjórnendur Landsbankans að borga?

Ólafur Hauksson, sérstakur saksóknari, segir að ekki hafi enn verið tilefni til að kyrrsetja eignir.

Gott og vel.

En það mætti kannski fara að ræða hvernig fyrrum eigendur og stjórnendur Landsbankans hafa hugsað sér að greiða sinn hlut af Icesave?

Eða þarf kannski að hjálpa þeim til þess? En maður gerir ráð fyrir að þeir sjálfir telji rétt og sjálfsagt að þeir greiði meira en aðrir. Eða varla vilja þeir vera þekktir fyrir að láta íslenska alþýðu borga fyrir sig.

Annars skilur maður ekki hvað er í gangi þegar maður les svona vitleysu. Baldur Guðlaugsson, ráðuneytisstjórinn sem seldi hlutabréf sín í Landsbankanum á tíma þegar hann að líkindum bjó yfir mikilvægum innherjaupplýsingum, á aftur að setjast í feita stöðu í ráðuneyti.
Biti í Kaupþingspúslið

Sigrún Davíðsdóttir hefur lagst í gögn um yfirtöku Kaupþings í Bretlandi og kemst að þeirri niðurstöðum að sama dag og Kaupþing fékk 80 milljarða króna lán í Seðlabankanum á Íslandi hafi fjármálaeftirlitið breska óttast svo um stöðu bankans að það fyrirskipaði að innlán í hann yrðu lögð inn á sérstakan reikning – þannig var í raun búið að taka ráðin af Singer & Friedlander, dótturfélagi bankans.

Á sama tíma kom Sigurður Einarsson í sjónvarp á Íslandi og sagði að staða bankans væri sterk.

Og fyrst við erum að tala um Kaupþing, þá sendi hollvinur síðunnar þetta bréf um eitt svindlmálið sem er við það að gleymast:

„Stjórn gamla Kaupþings felldi niður 50milljarða skuld nokkurra

starfsmanna bankans í lok september rétt fyrir hrun. Það komst upp

nokkrum vikum síðar og þá varð almenningur brjálaður. Þá sagði

skatturinn: þessa niðurfellingu þarf að færa til tekna á skattframtali

og borga tekjuskatt ca 18 milljarða. Þá sögðust starfsmennirnar ætla

að „endurgreiða“ lánin. Síðan gleymdist þetta mál. Lögfræðiliðið úr

gamla bankanum var auðvitað flutt beint í nýja bankann og á nýju ári

fengu þessir starfsmenn það „lögfræðilega“ álit frá bankanum sínum að

þeir þyrftu ekkert að hafa áhyggjur af þessu, ekkert að vera að telja

þetta fram á skattframtalinu. Enginn gerði það.

Loka þarf auka 20 milljarða gati. Það er búið að gera ráðstafanir til

að ná inn 2-3 milljörðum með hækkun á bensíngaldi, bifreiðagjöldum og

álögum á tóbak og áfengi. Nú vantar bara 17-18 milljaraða og þeir

liggja allir í eignum sem þessir örfáu starfsmenn gamla Kaupþings eiga

skuldlausar í dag. Með því að fara þessa leið er einungis verið að

framfylgja skattalögum.
Hví er ekki leitað samstöðu?

Það er rétt hjá Einari Kr. Guðfinnssyni.

Það er fráleitt að ætla að Ólafur Ragnar Grímsson muni ekki staðfesta lögin um Icesave.

Einar upplýsir að ríkisstjórnin hafi ekki leitað stuðnings Sjálfstæðisflokksins við málið?

Hvers vegna ekki?

Er ekki rétti tíminn til að leggja niður flokkadrætti og ná breiðri samstöðu um svo alvarleg mál?
Almælt tíðindi

Sigríður Benediktsdóttir, meðlimur í rannsóknarnefnd Alþingis, liggur undir ámæli fyrir að hafa sagt eitthvað á þessa leið, samkvæmt frásögn DV:

„Í viðtalinu er Sigríður meðal annars spurð um bankahrunið og svarar að sér finnist ástandið vera afleiðingin af öfgakenndri græðgi og andvaraleysi þeirra sem hafa áttu eftirlit með fjármálakerfinu og fjármálalegum stöðugleika þjóðarinnar.“

Þetta er svona svipað því að hún hafi sagt að sólin komi upp í austri eða að það rigni oft sunnanlands?

Álíka almælt tíðindi.

Muna menn ekki eftir álagsprófum Fjármálaeftirlitsins frá því í ágúst þar sem sagði að íslensku bankarnir væru mjög stöðugir.

Því það er eins og viðskiptaráðherra sjálfur hefur sagt – það hefði mátt halda að Fjármálaeftirlit Jónasar hafi verið í „hinu liðinu“.
Hlutverkaskipti

Framsóknarmenn lentu einu sinni í því á tíma Halldórs Ásgrímssonar að vera í stjórnarandstöðu.

Þá var flokkurinn búinn að vera lengi samfellt í ríkisstjórn. Og það kom í ljós að hann var svo stjórnarsinnaður að hann kunni ekki að vera ámóti. Hann var stjórnarflokkur í hjarta sínu og eðli.

Nú eru uppi aðrir tímar og annar Framsóknarflokkur.

Sá flokkur sem við sjáum á þinginu núna er uppstökkur, æstur og yfirlýsingaglaður.

Rétt eins og VG í úfnum ham á stjórnarandstöðuárunum.

En nú ber svo við að VG-arar eru orðnir ofurpraktískir og ábyrgir, eins og Framsókn hefur gefið sig út fyrir að vera.

Það er nokkuð skrítið að horfa á þetta.
Nennti Svavar ekki lengur?

Elías Pétursson skrifar þennan pistil.

- - -

Sæll Egill,

Hér sit ég sorgmæddur og hlusta á stjórnmálamenn tala um ICESAVE, Steingrímur J. búinn að halda mikla þrumuræðu eins og honum er lagið. Allt er öðrum að kenna og hinir vondu flokkarnir þmt. núverandi samstarfsflokkur hans hafa klúðrað öllu en hann, nýi Steingrímur og Svavar stúdent hafi reddað því sem hægt var að redda. Svavar sá sagði reyndar í Morgunblaðinu um helgina þegar blaðamaður spurði hann „ Hvers vegna var svona mikil áhersla lögð á það að ljúka þessu máli núna?

„Ég var nú eiginlega bara orðinn leiður á því að hafa þetta hangandi yfir mér,“ segir Svavar og hlær. Hann segir að ekki hafi verið neinn þrýstingur á að ljúka málinu á þessum tímapunkti. „Eftir fundinn í Kaupmannahöfn [um miðjan apríl innsk.blm] vorum við eiginlega tilbúin með þessa lausn. Síðan tók langan tíma að útskýra þetta fyrir þeim [Bretum og Hollendingum].“

Þetta sagði stúdentinn Svavar Gestsson þegar blaðamaður spyr hann um ástæður þess að ekki var haldið áfram við samningaumleitanir (eins gott að hann er ekki dýralæknir), Svavar er jú fulltrúi Steingríms J Sigfússonar fjármálaráðherra.

Þess sama Steingríms og sagði í þinginu þann 5.12'08 kl 16:31, þar sem hann ræðir um riftanleika ákvörðunar fyrri ríkisstjórnar Samfylkingar og Sjálfstæðismanna.

“ Hvað heitir það á lagamáli þegar svoleiðis samningar eru gerðir þó að það sé ekki undir byssukjöftum beinlínis? Það eru nauðungargerningar. Það eru væntanlega riftanlegir, ógildanlegir nauðungargerningar sem gerðir eru við aðstæður af þessu tagi og er þekkt fyrirbæri, bæði í landsrétti og þjóðarétti, að samningar sem gerðir eru þar sem annar aðilinn er settur í slíkar aðstæður halda ekki eða þurfa ekki að standa vegna þess að það er ekki þannig sem siðað fólk semur, að annar aðilinn sé með byssu í hnakkanum eða eitthvað viðlíka í formi hótana um efnahagsþvinganir o.s.frv.”

Sá ræðufæri Steingrímur sem talaði í dag er augljóslega allt annar Steingrímur en talaði fyrir örfáum mánuðum digurbarkalega um þá aumulítilssigldu stjórnmálamenn sem væru með hugmyndum um samningaumleitanir að leggja þvílíka klafa á þjóðina að ekki yrði með nokkrum hætti staðið undir. Einkennileg þessi sífeldu fataskipti stjórnmálamanna og varðhunda þeirra, nú er meira að segja Mörður Árna farinn að verja þennan ömurlega gjörning stjórnmálanna.

Nýi Steingrímur sagði víst ef marka má formann Framsóknar í þinginu fyrir helgi að ekkert væri í gangi í ICECAVE-málinu sem máli skiptir, menn væru kannski að hittast eitthvað smá en enginn samningur væri í pípunum.

Hann hefur sennilega ekki vitað af því að Svavar var hættur að „ nenna“ þessu samningarugli.

Meira síðar…..

Elías Pétursson
Gistivinir

Það er komið í ljós að það var Marek Topolanek, fyrrverandi forsætisráðherra Tékklands, sem var á tillanum innan um fáklæddu meyjarnar í gestahúsi Berlusconis á Sardiníu.

Topolanek þykir frekar kómísk fígúra í heimalandi sínu.

Líkt og Berlusconi er – svona í aðra röndina. Ef hann væri ekki svona mikill skúrkur.

Deilt er um hvort rétt hafi verið af El Pais á Spáni að birta þessar myndir. Vísað er í dóm sem gekk um myndir sem teknar voru af Karólínu prinsessu.

Auðvitað átti blaðið að gera það: Berlusconi er leiðtogi stórþjóðar í Evrópu. Það getur ekki verið leyndarmál hvernig hann hagar sér.

Svo var annað gestahús sem forveri Berlusconis í Róm, Tíberíus keisari, hafði á Kaprí.

Þar gerðist margt sem ekki þoldi dagsljósið – fyrir tíma paparazza.

En meðan ég man: Var ekki Davíð Oddsson ekki eitt sinn gestur í bústað Silvios á Costa Esmeralda á Sardiníu?
Hægrimenn stærstir í Evrópuþinginu

Samfylkingin vill inn í Evrópu.

En sósíaldemókratar biðu afhroð í Evrópukosningunum í gær

Nema í Grikklandi, þar sem Pasok, flokkur sem nú er stjórnað af Papandreou hinum þriðja, vann góðan sigur – þrátt fyrir að sjórnarflokkurinn, Nea Demokratia, hafi veggfóðrað borgir og sveitir með kosningaplakötum. Papandreou gæti orðið forsætisráðherra innan tíðar, líkt og faðir hans og afi.

Hægri- og miðjumenn ráða ferðinni á Evrópuþinginu. Hópur EPP er þar langstærstur – þetta myndu sirkabát vera þeir sem Sjálfstæðisflokkurinn á samleið með í pólitík.
Ekki vinstri sveifla þrátt fyrir kreppu fjármagnsins

Á Íslandi er vinsti stjórn sem komst til valda eftir óeirðir og kosningar, á yfirborðinu vinstri sinnaðasta ríkisstjórn í sögu lýðveldisins, en kannski verður hún það alls ekki – margt bendir til að flestir leikir hennar séu þvingaðir.

Að hún bregðist ekki öðruvísi við en stjórn sem væri lengra til hægri.

Vinnubrögðin í Icesave benda allavega til þess að hún ætli ekki að taka upp „sósíalisma í einu landi“.

Í Evrópu er langt í frá vinstri sveifla þrátt fyrir erfitt efnahagsástand, kreppu fjármagnsins. Mið- og hægriflokkar vinna á í Evrópukosningum, hægri sinnaðir valdaflokkar halda velli eða bæta við sig fylgi. Sarkozy í Frakklandi styrkir til dæmis mjög stöðu sína.

Um leið er áhyggjusamlegt hversu pópúlistaflokkum til hægri vex ásmegin eins og breska þjóðernisflokknum og flokki Geert Wilders í Hollandi. Og í Finnlandi, þar sem ég er staddur, fékk flokkur sem nefnist Sannir Finnar 10 prósenta fylgi. BNP í Bretlandi eru bullur og fantar, meðan UKIP sem vann mikinn sigur eru frekar pópúlistar – svona í anda gamla Glistrups sagði ágætur Englendingur við mig um daginn.

Gordon Brown fékk á baukinn, og það sýtir varla neinn Íslendingur. Hann virðist samt ætla að lafa. Það styttist þó þangað til Cameron og Íhaldið taka við völdum. Við ættum kannski að fara að vingast við Íhaldsflokkinn sem væntanlega verður við stjórnvölinn næstu tíu árin.
Þjóðin sem borgaði skuldir sínar

Á árunum 1933 til 1936 birtust að minnsta kosti þrjú þúsund greinar í bandarískum blöðum um þjóðina sem borgar skuldir sínar.

Þar var átt við Finnland.

Eftir fyrri heimstyrjöldina höfðu Bandaríkin lánað nær öllum þjóðum Evrópu fé til þess eins að þær gætu brauðfætt sig. Þegar kreppan skall á hættu þjóðirnar að borga, Hoover Bandaríkjaforseti veitti þeim greiðslufrest – en allt kom fyrir ekki, peningarnir hættu að berast.

Nema frá Finnlandi.

Finnar eru enn mjög montnir af þessu. Og þetta þótti býsna góð landkynning á þeim tíma.

Meðal annars birtist þessi lýsing á Finnum í Christian Science Monitor í Bandaríkjunum, lesendur geta dæmt um hvort hún er alveg hárrétt:

„ The Finns are so pink-cheeked; they are gay, vital, and their hearts are so full of the joy of living. They know the true happiness to be derived from simple pleasures. A walk or a boat ride means more than a silly cinema in a too ornate movie palace“.
Rýtingsstungan

Þegar fyrri heimstyrjöldinni lauk þurftu sósíaldemókratar í Þýskalandi að þrífa upp óhroðann eftir þá sem á undan komu.

Þeir neyddust meðal annars til að skrifa undir Versalasamningana.

Þá voru þeir ásakaðir um að hafa svikið Þýskaland, stungið það í bakið, þegar staðreyndin var auðvitað sú að þeir sem störtuðu stríðinu sem voru svikararnir.

Þetta er Dolchstosz-þjóðsagan svokallaða. Hún varð býsna lífseig.
Við getum ekki lokað

Er möguleiki að Íslendingar taki ekki þátt í að borga Icesave?

Það virðist ekki vera, ekki ef við ætlum að halda áfram eðlilegum tengslum við útlönd og fá aðstoð við að koma okkur út úr kreppunni. Því miður var stofnað til Icesave samkvæmt íslenskum lögum.

Kreppan er því miður verri á Íslandi en víðast hvar. Bólan var svo yfirgengilega stór. Í Evrópu og Bandaríkjunum er farið að tala um að bati sé í sjónmáli. Það er náttúrlega mikilvægt fyrir Íslendinga líka.

Umræðan um Icesave er býsna ofsafengin. En það er ekki möguleiki fyrir þjóðina að skella dyrunum og segjast ekki ætla að borga. Það er versta hugsanlega leiðin. Sagan sýnir að Íslendingum hefur ekki reynst vel að loka að sér.

Friðrik Jónsson skrifar pistil um þetta hér á Eyjuna. Það er allt í lagi að skoða hvað hann segir mitt í öllum æsingnum. Margt í þessu er skynsamlegt hjá framsóknarmanninum Friðriki.
Fagur heimur Alberts Kahn

Albert Kahn var Frakki, fæddur 1860, milljarðamæringur og mannvinur, nemandi heimspekingsins Henri Bergson, sem átti sér þann draum að ljósmynda allan heiminn. Þetta var stuttu eftir að ljósmyndin varð til – þetta er frábærlega framúrstefnulegur og fallegur draumur. Hugmyndin var að mynda mannkynið í öllum sínum dásamlega fjölbreytileika.

Kahn hófst handa sjálfur, en þegar honum varð ljóst að hann gæti þetta ekki sjálfur réð hann til sín fjölda fólks sem fór um heiminn og tók myndir fyrir hann. Myndirnar sem útsendarar Kahns tóku voru í lit – þar var beitt tækni sem var glæný í upphafi síðustu aldar. Þeir mynduðu þorp á Írlandi, gríska bændur, ættbálka í Afríku og hof í Indókína, fólk í Noregi, Brasilíu og Bandaríkjunum – og líka hinn mikla hildarleik fyrri heimstyrjaldarinnar. Á myndum Kahns má fylgjast með falli Austurríkis-Ungverjalands og Ottómanveldisins.

Ljósmyndirnar má sjá í safni sem er í fyrrum heimili Kahns í Boulogne-Billancourt, úthverfi vestur af París. Þær eru teknar á árunum 1909 og fram á þriðja áratug aldarinnar. Kahn var með auðugustu mönnum í Evrópu, en hrunið 1929 þurrkaði út auðævi hans. Hinn mikli draumur hans var á enda; hann dó, slyppur og snauður, árið 1940, stuttu eftir að Þjóðverjar lögðu undir sig Frakkland.

Þessi friðarsinni hafði þá, eins og kynslóð hans, þurft að horfa upp á þrjár stórar styrjaldir í hjarta Evrópu.

Ljósmyndirnar eru 72 þúsund talsins. Frægð þeirra hefur farið vaxandi hin síðari ár eftir að þær höfðu verið gleymdar lengi, ekki síst eftir að BBC gerði sjónvarpsþætti sem nefndust The Wonderful World of Albert Kahn.
De Gaulle um samninga

„Það er með samninga eins og rósir og ungar konur. Er á meðan er.“
Einbeittur brotavilji

Menn skulu muna það að brot stjórnmálaflokka sem þáðu styrki frá stórfyrirtækjum árið 2006 var ekki bara að taka við peningunum.

Heldur líka að það var gert rétt fyrir lokun.

Rétt áður en tóku gildi lög sem þeir höfðu sjálfir átt þátt í að semja – sem bönnuðu svona styrkjasukk.

Þetta var spurning um einbeittan brotavilja og siðleysi sem verður ekki leiðrétt með því að skila aftur peningunum – með eða án verðbóta.
Fullveldið og ESB

Þetta skrifar Robert Wade um Ísland, fullveldið og ESB:

“… strong political consensus has united

groups across the political spectrum against membership in the

European Union.

Whereas most other nations have modified their

implicit concept of sovereignty to include as an important component

the right to participate in international organizations and sit

at the table where regional and global decisions are being made, a

majority of Icelanders have stuck to an older notion of sovereignty

as freedom from outside infl uence-freedom to remain “special” in

the ranks of nations.

The leader of the Left-Green political party

said in 2000, “Membership [in the EU] would mean diminished

independence and sovereignty, loss of speciality.”

A prominent

Left-Green politician echoed him, saying that “membership in the

EU will undermine Icelands self rule.”

Toward the other end of the

political spectrum, then prime minister David Oddsson declared in

2002 that the EU was “one of the most undemocratic bureaucratic

monsters man has ever created.”

Minnir ögn á Bjart í Sumarhúsum?
Eru þeir óhæfir?

Jón Helgi Egilsson, verkfræðingur og hagfræðingur, sem vakið hefur athygli fyrir framgöngu sína í Silfri Egils, skrifar á blogg sitt að Már Guðmundsson og Arnór Sighvatsson séu vanhæfir til að gegna stöðu Seðlankastjóra.

Þeir séu tveir af meginhöfundum hávaxtastefnunnar sem kom Íslandi á hausinn – og margsinnis var varað við. Meðal annars af Nóbelsverðlaunahafanum Joseph Stiglitz. Hávaxtastefnan falsaði í raun afkomu Íslendinga um langt árabil þar til hún hrundi með brauki og bramli.

Hefur Jón Helgi kannski eitthvað til síns máls?
Ísland sem Íkarus

Robert Wade, prófessor við LSE skrifar grein um íslenska efnahagshrunið í tímaritið Challenge.

Í langri og ítarlegri grein bendir hann meðal annars á þessa punkta.

Hvernig var mælikvarðinn á hamingjuna breytist þegar heil efnahagskerfi riða til falls, hvernig mönnum gat yfirsést spillingin og klíkustarfsemin í íslenska kerfinu, hvernig bankamenn frá litlu landi gátu orðið á heimsmælikvarða á örfáum árum, hvernig ofurbjartsýn trú á að hækkandi eignaverð jafngilti auðæfum villti mönnum sýn.

- how measures of “happiness”-and health-are affected when

peoples livelihoods are threatened en masse and the whole eco-

nomic structure is thrown in doubt

- how Transparency Internationals measures of “corruption”

could miss the kind of neopatrimonial practices endemic to the

Icelandic civil service-and how such a bureaucracy nevertheless

delivered good-quality public services in many ﬁelds

- how the bankers were able to zoom from obscurity to world

players in less than a decade (a Russian money-laundering con-

nection?)

- how the IMF dealt with the ﬁ rst rich country to seek its assistance

since Britain in 1976, how it decided to support Icelands capital

controls, and what was the role of the U.S. government and the

Nordic governments in its strategy for Iceland

- how timely warnings of danger ahead were drowned out by

Panglossian assurances that inﬂating asset prices equaled rising

wealth.
Raunvirði

Þetta er glúrin athugasemd hjá Stefáni Pálssyni – um að Sjálfstæðisflokkurinn sé að afnema verðtryggingu.

Á eigin skuldum.

Eða hvert er raunvirði endurgreiðslunnar ef hún er á skuldabréfi til sjö ára, án vaxta og verðbóta?
Boðar ekki gott

Hér á landi er hugsjónin um jafnrétti og jafnræði mjög ríkjandi. Þetta er arfleifð stjórnmálabaráttunnar sem hefur átt sér stað í heimshluta okkar, allt frá dögum frönsku byltingarinnar. Í Frakklandi eru orðin Frelsi, jafnrétti og bræðralag letruð á allar stjórnarskrifstofur.

Þetta er ekki raunin meðal hinna stóru og nýríku þjóða í Asíu sem sagt er að muni stjórna efnahag heimsins í framtíðinni. Þar er inngróið ójafnrétti sem fer ekkert minnkandi, himinhrópandi gap milli þeirra sem eru réttbornir og þeirra sem lifa á botninum, milli stétta, milli fátækra og ríkra. Sennilega er enginn raunverulegur vilji til að breyta þessu.

Diplómati sem ég talaði við sagði mér að það væri með óllíkindum hversu erindrekar frá Kína (og Indlandi) væru hrokafullir þegar þeir koma til Vesturlanda. Sérstaklega beinist þetta gegn þeim sem minna mega sín, bílstjórum og töskuberum.

Þeim finnst furðulegt að sá háttsetta menn sýna hinum lægra settu tillitssemi; það er talið merki um veikleika.
Búvörurnar og ESB

Íslendingar lifa í þeirri lygi að íslenskar búvörur séu sérstaklega góðar.

Það eru þær ekki – eins og allir vita sem hafa komið út fyrir landsteinana. Sumt af því besta kemst heldur ekki á markað á höfuðborgarsvæðinu.

Haraldur Benediktsson, formaður Bændasamtakana, talar um að þessum gæðum sé stofnað í hættu með mögulegri aðild að Evrópusambandinu.

Önnur lygin er þessi um matvælaöryggið. Íslenskur landbúnaður er háður eldsneyti og áburði sem kemur frá útlöndum.

Vissulega þarf að pæla vel í stöðu íslensks landbúnaðar ef gengið er í ESB. En þá þarf líka að huga að því að landbúnaður hérna er styrktur meira en í Evrópusambandinu – og að honum er miðstýrt og ofstýrt af fámennu valdi sem hverfist um Bændasamtökin og landbúnaðarráðuneytið.
Bíórottan

Fyrir tveimur árum fóru Kári og mamma hans í bíó í London. Þau urðu vör við að rotta skaust yfir salinn skömmu áður en myndin hófst.

Í kvöld fór ég í bíó utandyra hér á Krít. Myndin var á hebresku með grískum texta. Þegar myndin var nýbyrjuð hljóp rotta yfir sviðið fyrir framan tjaldið.

Ég veit ekki hvort aðrir urðu varir við það en ég.

Ég hafði samband við Kára til að segja honum tíðindin.

Hann spurði:

„Ætli þetta sé sama rottan?“
Dalai Lama á Íslandi

Kári, sjö ára, segist vera til í að hitta Dalai Lama.
Johnny

Franski söngvarinn Johnny Halliday hefur alltaf verið nokkur ráðgáta.

Í kvöld fyllir hann Stade de France – það eru 80 þúsund gestir. Karlinn er eldgamall.

Og syngur House of the Rising Sun og Summertime Blues með frönskum textum.
Garton Ash um stjórnmálaumbætur í Bretlandi

Eins og á Íslandi hefur allt traust horfið á stjórnmálamönnum í Bretlandi við efnahagshrunið – og þar bætist við hneykslið mikla þegar upp komst um allan kostnaðinn sem þingmenn létu almenning borga fyrir sig; sólpalla,

Timothy Garton Ash skrifar um þetta í Guardian og segir að nauðsynlegt sé að gera breska byltingu ef „ný stjórnmál“ eigi að verða að veruleika.

Hann mælir meðal annars með öflugri þingnefndum, breyttu kosningakerfi, hærri launum fyrir þingmenn – og nýrri stjórnarskrá.

Í því sambandi nefnir hann tvö höfuðplögg, stjórnarskrá Bandaríkjanna og stjórnarskrá Sambandslýðveldisins Þýskalands.
Pönkast á bótasjóðnum

Einhvern veginn hafa verstu grunsemdir manns tilheigingu til að koma fram þessa dagana.

Og jú, eins og orðrómurinn sagði voru eigendur Sjóvár búnir að pönkast í stórum stíl á bótasjóðnum.
Prèt-à-porter

Í gærmorgun sat ég langan fund, kannski ekki þann skemmtilegasta, um landbúnaðarkerfi Evrópusambandsins og stöðu Frakklands innan þess, sá sem talaði var fulltrúi frönsku bændasamtakanna.

Á morgun er það fiskveiðipólitíkin – seinna í dag orkumál.

Af embættismönnum sem ég hef talað við og sérfræðingum er ekki að heyra að sé sérstaklega mikilla undanþága að vænta.

Að það sé frekar eins og þetta sé að ganga inn í klúbb þar sem maður verður að beygja sig undir reglurnar.

Sé frekar prèt-à-porter en klæðskerasaumað.

En það kemur væntanlega í ljós.
Í Frans

Ég er á ferðalagi í Frakklandi – þar sem ég í morgun sat m.a. fund með stórmerkilegum fyrrverandi forsætisráðherra, Michel Rocard – og verð ekki sérlega virkur hér á vefnum næstu daga.
Gráa svæðið minnkar

Ég held það séu talsverðar líkur á að Gunnar Birgisson segi af sér í næstu viku eða þarnæstu.

Eins og ágætur maður sem ég talaði við orðaði það – gráa svæðið á Íslandi hefur dregist saman. Það er minna svigrúm fyrir einkennilega stjórnarhætti.

Jafnvel þótt Gunnar virðist hafa gott tak á framsóknarmanninum sem er forseti bæjarstjórnar.

Munum að það eru ekki nema nokkur ár síðan valdamesti maður Íslands setti lítt menntaðan og reynslulítinn frænda sinn í Hæstarétt.

Þetta voru skrítnir tímar. Gæti þetta gerst núna?
Líka þar?

Það sem allir spyrja:

Var ekki líka gerð húsleit á Bessastöðum vegna Al Thani málsins?
Þeir félagarnir

Þeir eru búnir að steypa Íslandi í botnlaust skuldafen.

Við borgum og borgum fyrir þá.

En Björgólfur Thor mætir í snekkjupartí í Cannes.

Og Jón Ásgeir skiptir um nafn og kennitölur.

Þetta heitir að kunna ekki að skammast sín.
Gagnsæi

Árni Guðmundsson kom í Silfur Egils í vetur. Hann var með hugmyndir um hvernig væri hægt að standa að skuldafskriftum vegna fyrirtækja sem eru í vandræðum.

Ég ætla að birta þetta enn einu sinni – og það er ærið tilefni til – í ljósi upphrópana um ríkissósíalisma og í ljósi þess hvernig mál eru að þróast hjá ríkisbönkunum og ríkisstjórninni:

- - -

Hugmynd: Gagnagrunnur um skuldaafskriftir

Ástæða hugmyndar: Verja jafnræði og endurvekja traust á helstu viðskiptabönkum þessa lands.

Megininntak: Búinn verði til gagnagrunnur þar sem komi fram upplýsingar um:

(1) heildarfjárhæð afskrifaðara skulda hvers fyrirtækis í ISK

(2) hlutfall afskrifaðara skulda af heildarskuldum

(3) hlutfall af hlutafé sem ríkið eða fjármálastofnanir þess yfirtaka í viðkomandi fyrirtæki vegna afskriftanna

(4) eignarhald á viðkomandi fyrirtæki fyrir og eftir afskriftir

(5) ákvörðun afskrifta skuldanna þ.e. af hverjum er hún tekin og hvers vegna

Framkvæmdarleg skilyrði: Nauðsynlegt er að þessar upplýsingar séu

A ) skráðar í grunninn um leið og ákvörðun hefur verið tekin um afskrift skulda og

B) öllum aðgengilegar til þess að eftirlitið eða aðhaldið með athöfninni nýtist sem best.