arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fimm í fjársjóðsleit á Fagurey

Logi Einarsson, formaður Samfylkingarinnar, póstar þessari mynd á Facebook. Í henni felst væntanlega ósk um að aftur verði teknar upp viðræður um fimm flokka ríkisstjórn. Fimm í fjársjóðsleit Fagurey heitir bókin á íslensku.

Kannski er þetta óskhyggja hjá Loga, það er þó aldrei að vita. Bjarni Benediktsson sleit óvænt sambandinu við Viðreisn og Bjarta framtíð í gær og fór að tala við Katrínu Jakobsdóttur. Andstaðan við stjórn með Viðreisn og BF er talsverð innan þingliðs Sjálfstæðisflokksins og vandséð að þar gangi saman.

Hins vegar er vandinn við samtal Bjarna og Katrínar að varla neinn vill fara með þeim í stjórn nema þá væntanlega Framsóknarflokkurinn. Málefnalega gæti það gengið – en fyrir VG lítur það of mikið út eins og þau fari inn líkt og hækja fyrir sitjandi stjórn.

Bjarni mun hafa reynt að fá Bjarta framtíð með í þessar viðræður, en það gekk ekki. Heitin milli BF og Viðreisnar halda enn. Þá er næst að horfa til Samfylkingar, flokkurinn er í molum, hann þurrkaðist út í Reykjavík, er orðinn landsbyggðarflokkur á þingi, maður veit varla hver ræður ríkjum þar. Þeir eru til í flokknum sem gætu hugsað sér að fara í þetta stjórnarsamstarf, en tæplega fengi það mikinn hljómgrunn meðal almennra flokksmanna.

Og Logi formaður er, eins og sjá má af bókarkápunni sem hann birtir, enn að láta sig dreyma um fimm flokka ríkisstjórnina.
Að trumpa hlutina

Í gær birtist úttekt í Kastljósi á eggjaframleiðanda sem varð uppvís að ótrúlegum sóðaskap og blekkingum. Eins og stundum er sagt fór „internetið á hliðina“ vegna þessa.

Í dag sagði kona sem fæst nú við blómaskreytingar, en sat nokkurn tíma á Alþingi, álit sitt á þessum fréttum. Internetið fór aftur á hliðina – má segja að Fjasbókin hafi farið í humátt á eftir konunni og alla leið út í móa.

Ætli megi ekki segja að þetta kallist að trumpa hlutina?

Og mikið afhjúpar þetta vel ístöðulaust eðli samskiptamiðla. Í öðru fjölmiðlaumhverfi hefði verið býsna auðvelt að leiða þetta hjá sér.
Þegar eggin voru skömmtuð

Þeir sem eru komnir til vits og ára muna eftir eggjaskorti sem gerði oft vart við sig, ekki síst fyrir jólin, þegar bakaðar voru sautján sortir á öllum heimilum.

Í desember voru egg mikil verðmæti. Ég man eftir karli sem gekk í hús og bauð til sölu „nýorpin egg“. Það gat verið dýrmætt að þekkja fólk sem var í góðum „eggjasamböndum“, gat reddað eggjum eftir öðruvísi en út úr búð, jafnvel beint úr sveitinni.

Heimilin hömstruðu egg fyrir jólin – en ég man ekki nógu langt aftur til að geta rifjað upp skömmtun á eggjum sem var við lýði. Vinur minn, sem er rúmum áratug eldri en ég, sagði mér að dreift hefði verið skömmtunarseðlum, þeir hefðu verið afhentir á Hótel Heklu sem stóð við Lækjartorg (húsið var rifið um 1961) en síðar gátu handhafar seðlanna farið í verslanir og fengið egg.

Ég velti þessu svona fyrir mér þegar einn stærsti eggjaframleiðandi landsins virðist vera úr leik. Varla fer neinn að kaupa brúnegginn fyrir þessi jól. Gæti þá komið upp eggjaskortur? Það er örugglega minna bakað á heimilunum en áður fyrr, en þeim mun meira fer af eggjum ofan í túrista sem vilja fá egg í ýmsum útgáfum í morgunmat.

Annars þarf maður kannski að fara að koma sér upp sínum eigin varphænum til að vera öruggur um að fá almennileg egg. Það er skúr hérna lóðinni hjá mér, úr timbri, sem gæti dugað sem ágætis hænsnakofi. Ef ég svo reyndi að ná þéttleika varphænsna eins og var hjá Brúneggjum gæti þetta fljótlega orðið stórbisness hjá mér.

En svo gæti maður auðvitað líka farið út í banka og reynt að kría út lán til að stofna eggjabú.
Ógeðslegur sóðaskapur og dýraníð

Út um allt er fólk sem í kvöld dauðsér eftir því að hafa keypt brúnegg, sumir árum saman – á heimilinu hérna er drengur sem spældi sér tvö brúnegg í morgunmat.

Hann tók restina af eggjabakkanum áðan og henti honum. Ekki er ólíklegt að einhverjum hafi dottið í hug að henda eggjum í höfuðstöðvar Brúneggja.

Það mun varla nokkur maður láta sér koma í hug að kaupa þessi egg eftir umfjöllun Kastljóss í kvöld. Líklega láta verslanir þess vöru hverfa strax í nótt. En hví var ekki látið vita af þessu fyrr? Óhroðinn hefur staðið yfir lengi.

Allt þetta mál vekur líka spurningar um hvort nokkuð sé að marka orðið „vistvænt“ þegar framleiðsla af þessu tagi er annars vegar?

Eins og má sjá eru umbúðirnar grænar – liturinn gefur til kynna að varan sé holl og góð – og svo stendur skrifað stórum stöfum að eggin séu vistvæn. Það er óforskömmuð blekking, samkvæmt Kastljósi, það sem þarna fer fram er sóðaskapur út í gegn og ógeðslegt dýraníð.
Slitnar milli Sjálfstæðisflokks og Framsóknar – tvístígandi VG

Eins og staðan er virðist líklegasta ríkisstjórnin vera Sjálfstæðisflokkur, Viðreisn og Björt framtíð. En meirihlutinn er samt afar naumur og ágreiningsmálin nokkuð stór. Bjarni Benediktsson virðist hafa minna svigrúm til að gefa eftir en menn ætluðu í fyrstu. En þetta felur í sér að slitnar milli Sjálfstæðisflokks og Framsóknar, hingað til hefur krafan um að Framsóknarflokkur færi með í stjórnarsamstarf verið býsna afdráttarlaus af hálfu Sjálfstæðismanna.

En Framsóknarflokkurinn fengi semsagt að róa. Viðreisn og Björt framtíð vilja ekki hafa hann með.

Menn eru samt tvístígandi. Bjarni er ekki búinn að gefa upp á bátinn möguleikann á að mynda stjórn með Vinstri grænum. Innan VG er ákveðinn vilji í þessa átt, en kjarni málsins er flokkurinn hefur fleiri en eina hlið. Annars vegar er landsbyggðarfólkið, menn eins og Steingrímur J. Sigfússon og Björn Valur Gíslason sem eru í talsambandi við útgerðina og Kaupfélag Skagfirðinga – eiga í raun ágæta samleið með Sjálfstæðisflokki og Framsókn – en hins vegar eru VG-arar á mölinni sem finnst algjör goðgá að vinna með Sjálfstæðisflokknum, líkt og það sé hreinlega andstætt eðli hans og innsta kjarna.

Það er erfitt fyrir Katrínu Jakobsdóttur að sætta þessi sjónarmið. Svo er líka spurningin hvaða flokkur ætti að fara með VG og Sjálfstæðisflokknum í stjórn. Framsókn kæmi auðvitað til greina, en það myndi líkjast því um of í augum VG-ara að þeir séu að ganga til liðs við rikisstjórn sem þeir hafa lagt fæð á. Það er ólíklegt, að minnsta kosti í þessari umferð, að Viðreisn/BF hefðu áhuga á slíkri stjórn – sem í þeirra röðum er kennd við „þjóðlegt íhald“.

Samfylkingin er líka möguleiki, það yrði nægur meirihluti á þingi, en sá flokkur er auðvitað í skrítnu ástandi. Logi Einarsson, hinn nýi formaður, situr í raun uppi með flokkinn í fanginu – hann er eini kjördæmakjörni þingmaðurinn, liðið hefur tvístrast eftir hinn beiska ósigur í kosningunum og það er eiginlega Loga að ákvarða hvert skal halda. Þátttaka í ríkisstjórn liggur kannski ekki beinast við – en hver veit?
Við andlát Castros, harðstjóra og ofurræðumanns

„Einum færri“, skrifar vinkona mín sem dvelur mikið á Kúbu við andlát Fidels Castro. Það verður ekki vart við mikinn söknuð hjá henni. Þessi vinkona mín þekkir reyndar vel einræði og vont stjórnarfar.

Það verða sjálfsagt einhverjir til að mæra Castro, í mörgum erlendum fjölmiðlum má lesa að tilfinningarnar við fráfall hans séu blendnar. Castro felldi spilltan einræðisherra á sínum tíma og bauð Bandaríkjunum byrginn. Hann varð síðar ein síðasta eftirlegukind kalda stríðsins, en Bandaríkin héldu til streitu heimskulegu viðskiptabanni þar til Obama forseti hafði vit á að afnema það.

En hann varð sjálfur einræðisherra og harðstjóri sem kom upp kerfi þrælkunarbúða, ofsótti andstæðinga og þá sem voru honum ekki þóknanlegir – þeim Che Guevara var sérlega illa við samkynhneigða sem þeir álitu vera tákn um borgaralega úrkynjun. Það er óljóst hversu margir voru beinlínis drepnir, en talan skiptir þúsundum.

Hundruð þúsunda Kúbubúa flýðu land á tíma Castros, margir týndu lífinu á hriplekum fleytum við flóttatilraunir yfir til Bandaríkjanna.

Fidel Castró kvaldi Kúbúbúa með ræðum. Áheyrendur féllu í ómegin af þreytu eða leiðindum, en enginn þorði að láta sig hverfa. Lengsta ræða Castrós var hátt í átta klukkutímar. Kúbverjum var smalað á útifundi til að hlýða á þessi ósköp.

Castro hefði auðvitað geta sagt það sem hann þurfti að segja á 15 mínútum, hann var aldrei neinn sérstakur heimspekingur og ræðurnar voru mestanpart þrugl, en hann valdi að gera það á átta klukkutímum. Þannig sýndi hann vald sitt yfir fólkinu.

Castro varð sérlegur bandamaður Sovétríkjanna. Þetta var eins og fleinn í holdi Bandaríkjamanna rétt undan ströndum þeirra. Bandaríkjamenn reyndu að myrða hann og fella hann frá völdum, en allt kom fyrir ekki. Castró tók líka þátt í hernaðarævintýrum í Afríku, en félagi hans Che var drepinn þar sem hann var að reyna að koma á byltingu í Bólivíu. Það var á þeim tíma að Bandaríkjamenn litu á Rómönsku-Ameríku sem bakgarð sinn og svifust einskis að koma frá valdhöfum sem þeim voru ekki þóknanlegir – eða vernda þá, líkt og Somoza í Nicaragua, sem sagt var um „hann er tíkarsonur, en hann er okkar tíkarsonur“.

Um tíma höfðu Castro og byltingarfélagar hans á Kúbu höfðu yfir sér nánast goðsagnakennda áru meðal róttæklinga á Vesturlöndum. Þar spilaði inn í skeggvöxtur þeirra og fötin sem þeir klæddust. Þetta þótti smart – hefur verið kallað byltingar- chic.

Svo má rekja dæmi um hvernig þetta birtist í sögum og kvikmyndum, líkt og hér að neðan.

Hér er rammi úr Tinna og Pikkarónunum sem kom út 1976. Þetta var síðasta bók Hergés.

Bananas eftir Woody Allen frá 1971.

Topaz eftir Alfred Hitchcock frá 1969.
Brynjar vitnar í Trotskíj

Brynjar Níelsson segir að Píratar muni lenda á ruslahaugum sögunnar.

Brynjar gerir sér kannski ekki grein fyrir því sjálfur, en þarna er hann að vitna í sjálfan Lev Trotskíj, einn frægasta byltingarmann og kommúnista sögunnar.

Ruslahaugar eða öskuhaugar sögunnar var einn uppáhaldsfrasi hins ofurmælska Trotskíjs.

Hann þrumaði þetta til dæmis yfir andstæðingum sínum í hreyfingu mensévíka á þingi á allsherjarþingi sovétanna í Petrograd á tíma októberbyltinarinnar. Trotskíj var þá kominn í flokk bolsévíka, sem vildu breyta samfélaginu hratt og með ofbeldi, en mensévíkar voru meira í ætt við sósíaldemókrata.

Þeim var líka útrýmt nokkuð fljótt og örugglega eða hröktust í útlegð undan bolsévíkaföntunum. Hótanir þeirra voru yfirleitt ekki innantóm orð.

Þið eruð aumkunarverðir og fullkomlega einangraðir! Þið eruð gjaldþrota! Hlutverki ykkar er lokið! Hypjið ykkur þangað sem þið eigið heima – á öskuhaug sögunnar!
Hvað eftir transferið?

Kæru gædar og dræverar !

Nú þegarþið eruð að jafna ykkur eftirsumarsísonið, er ekki úr vegi að rifja upp málfariðsem viðgengst í ferðaþjónustunni.

Ég hitti dræverinn minn við terminalinn í Keflavík. Hann var að koma úr transferifrá Selfossi. Ég spurðihvort hann væri á Sprinternum? „Nei ég er á nýja BenzinumhjáIceeitthvað. En hvað eigum við að taka marga pax?“ spurði hann, „og eru allir með vácera eða eiga þeir að borga kontant?“ Daman á deskinum var búin að láta suma hafa kynningarkittið, en við létum svo hina hafa það í bússinum.

„Ég set baradótið ítreilerinn,“ sagði hann þegar fólkið kom og svohélt hann áfram: „Við skulum sjá, þetta eru allavega 5 droppoffstaðir, en svo eigum við að taka fjögur pikkupp á leiðinni.“

„Ókey“ sagðihann, „en hvað eftir transferið?“ „Þá eigum við fara með nokkra í löns og svo afganginn í dinner um kvöldið. Á morgun eru sumir bókaðir í bröns, en þeir koma sér sjálfir. Við skiluðum svo nokkrum af okkur í löbbíinu á Hilton, en afgangurinn var í bedandbrekkfast í Skipholti. „Hann var nú ekkertliðlegur í resepsjóninni,“ sagði bílstjórinn, líklega orðinn leiður á hávaðanum á happyhour liðinu, enda ekki að furða.

Aftur fórum við í bússinn og dræverinn spurði hvort hann mætti fá sér brekkfast með okkur í fyrramálið, áður en við færum í sætsíing í Reykjavík. Þetta var prítúr sem við vorum að fara íog sumir í grúppunnivoru að fara í pasttúr, en svo kom í ljós aðþað voru nokkrir nósjós sem höfðu droppað út alveg lastminit. Líderinn þeirra sagðist ekkivita neitt um þetta fólk, því það hafði ekkert komið fram um það á brífingunni Þessihópur var svo í velkomdinner um kvöldið, en fyrsti hópurinnaftur á móti í farvelldinner kvöldið eftir.

Þið kæru lesendur bætið svo við orðaforðann.

- - -

Þessi skemmtilegi pistill er eftir Kára Jónasson, fyrrverandi fréttastjóra á Ríkisútvarpinu, en hann hefur einnig fengist við leiðsögumannastörf. Kári veitti mér góðfúslegt leyfi til að birta hann. Þarna eru smá sýnishorn af enskuskotnu tungutaki sem viðgengst í ferðaþjónustunni.
Hversu lengi hanga Viðreisn og BF saman?

Björt framtíð og Viðreisn hafa myndað bandalag þar sem hinn aðsópsmikli (segi ekki freki) og ættstóri Benedikt Jóhannesson virðist ráða ferðinni.

Óttar Proppé, formaður BF, er frægt ljúfmenni í samskiptum við annað fólk, Benedikt getur verið aðeins meira stuðandi.

Flokkarnir skilgreina sig báðir nálægt miðju – en það verður að segjast eins og er að BF virkar talsvert til vinstri við Viðreisnarfólkið flest.

Hversu lengi heldur þetta bandalag?

Það verður að segjast eins og er að líklegasta stjórnarmynstrið núna er Sjálfstæðisflokkur, Framsókn og Viðreisn – með eða án Bjartrar framtíðar.

Gerist kannski ekki alveg strax, en þetta er í kortunum.
Nýjar kosningar yrðu óskastaða fyrir stjórnarflokkana

Það benti flest til þegar ég skrifaði pistil fyrr í dag að Katrínu Jakobsdóttur myndi mistakast að mynda fimm flokka stjórnina sem innihéldi VG, Pírata, Viðreisn, Samfylkingu og Bjarta framtíð. Það kom svo í ljós nú undir kvöld, ég segi reyndar eins og er, ég hef ekki haft nokkra trú á að þetta myndi takast.

Katrín er enn með stjórnarmyndunarumboðið. Hlýtur að halda áfram að reyna – það er líklegt að hún splæsi allavega einum fundi á þann möguleika að hafa Framsóknarflokkinn með. Ekki er sennilegt að það verði barn úr brók, þar yrði Björt framtíð líka að vera með en hún er heitbundin Viðreisn, í bili. Og ekki eru beint kærleikar milli Framsóknar og Pírata.

Benedikt Jóhannesson telur sig líklega eiga að fá stjórnarmyndunarumboðið en það er vandséð hvað hann eigi að gera með það. Stjórnarmynstrin sem hann gæti komið á hafa þegar verið rædd – með aðra en hann í forsvari. Benedikt þarf að vera ansi skapandi í hugsun til að koma saman stjórn

Þá er spurning hversu lengi bandalag Bjartrar framtíðar og Viðreisnar hangir saman. Sú staða gæti komið upp að í spilunum væri ríkisstjórn þar sem annar hvor flokkanna væri með. Manni sýnist að helsta fyrirstaðan fyrir fimm flokka stjórninni hafi verið ágreiningurinn milli VG og Viðreisnar – BF er nær vinstri flokkunum.

Katrín gæti líka átt djarfan leik og farið að tala við Sjálfstæðisflokkinn um stjórn þar sem VG gæti fengið til dæmis heilbrigðis-, velferðar- og menntamálin. Margir Sjálfstæðismenn eru móttækilegir fyrir slíku, en þeir myndu samt vilja leiða slíka ríkisstjórn, gæfu það seint eftir.

Annars er líklegast að boltinn berist um síðir aftur til Bjarna Benediktssonar sem myndi þá fara sama hringinn og fyrr – í annarri umferð geta farið að gerast hlutir sem virtust óálitlegir í fyrri umferð. Bjarni hlýtur reyndar þegar að vera kominn á stúfana að kanna þá.

Takist það ekki verður farið að tala um minnihlutastjórn til bráðabirgða og væntanlega aðrar kosningar.

En eins og sagði í greininni fyrr í dag er líklegt að kosningar yrðu óskastaða fyrir sitjandi ríkisstjórn, Sjálfstæðisflokkinn og Framsókn. Þeir gætu þá bent á óeiningu og óreiðu meðal stjórnarandstöðuliðsins – notað það til hins ítrasta í kosningabaráttu.
Ef Katrínu mistekst…

Það er stundum sagt að stjórnmál séu list hins mögulega. Í raun er það ágætis frasi.

En möguleikarnir á að Katrínu Jakobsdóttur takist að mynda fimm flokka ríkisstjórn virðast fara minnkandi. Efasemdir skína í gegn um orð flokksforingja í dag. Það er býsna langt á milli sumra af þessum flokkum og það þarf að gera málamiðlanir sem erfitt gæti verið að verja fyrir stuðningsmönnum.

Að sumu leyti virðast það vera Píratarnir sem eru tilbúnir að ganga lengst í málamiðlunum.

En hvaða möguleikar eru í stöðunni ef Katrínu mistekst? Hún gæti reynt að kalla Framsóknarflokkinn að borðinu í stað Viðreisnar – eins og áður hefur verið nefnt á VG í raun meiri samleið með Framsókn en Viðreisn í mörgum málum. Þar setur strik í reikningin að Björt framtíð og Viðreisn hafa bundist fastmælum um að hanga saman – hversu lengi sem það heldur.

Hún gæti reynt að tala við Sjálfstæðisflokkinn, en slíkt er ekki vinsælt í herbúðum VG – þar virðist stemmingin fremur vera sú að flokkurinn eigi heldur að vera utan stjórnar en starfa með íhaldinu.

Hver væri þá næstur til að fá stjórnarmyndunarumboðið? Píratar eru þriðji stærsti flokkurinn en möguleikar þeirra um að hafa forystu fyrir stjórnarmyndun eru sjálfsagt ekki miklir. Líklegra er að það verði Viðreisn, og þá í samflotinu með Bjartri framtíð.

En það er satt að segja ekki sennilegt að Benedikt Jóhannessyni tækist þar sem Bjarni Benediktssyni mistókst og Katrínu Jakobsdóttur hugsanlega líka – og alveg spurning hvar hann myndi taka upp þráðinn? Með Sjálfstæðisflokki og sjálfan sig í hlutverki forsætisráðherra? Aftur með flokkunum fjórum? Myndi þá eitthvað hafa breyst?

List hins mögulega? Já, en til þess verða flokkar að vera reiðubúnir að gefa eftir. Annars blasir við stjórnarkreppa og væntanlega nýjar kosningar. Hverjir færu best út úr slíkri atburðarás? Ekki er ólíklegt að það verði ríkjandi stjórnvöld.
Fjalldalabóndinn og baráttukonan Heiða

Steinunn Sigurðardóttir skráir sögu Heiðu Guðnýjar Ásgeirsdóttur, fjalldalabónda, eins og hún kallar hana. Heiða er ung kona, einyrki, sem býr á Ljótarstöðum í Skaftártungu þar sem hún er uppalin – hún tók við búinu eftir föður sinn.

Um tíma kom til álita að Heiða yrði fyrirsæta. Hún fór til New York og reyndi fyrir sér á því sviði og varð nokkuð vel ágengt. En hún vildi frekar búskapinn, umgengni við dýr og líkamlega vinnu.

Bókin um Heiðu snýst í aðra röndina um baráttu hennar gegn virkjunaráformum í sveitinni. Hún lýsir því að mikilli innlifun hversu nátengd hún er landinu – með svokallaðri Búlandsvirkjun hefði orðið til stórt miðlunarlón við túnfótinn hennar.

Sjálf fór Heiða í framboð í sveitarstjórn til að andæfa virkjunaráformunum, en síðar var henni boðið í framboð til Alþingis og er nú varaþingmaður fyrir VG á Suðurlandi.

Um þessa bók fjöllum við í Kiljunni í kvöld.
Hættið á samfélagsmiðlum – ferill ykkar getur verið í húfi

Lífið á samfélagsmiðlum er grunnfærið og það dregur úr samfélagslegri virkni. En það getur líka skaðað starfsferil fólks, ef marka má grein sem tölvufræðingurinn Cal Newport skrifar á vef New York Times.

Það er mjög útbreidd krafa að fólk sýni stöðuga virkni á samfélagsmiðlunum, því þar séu tækifærin og tengingarnar. Sé maður ekki á samfélagsmiðlum sé hætta á því að maður sé ósýnilegur. Hjá sumum er þetta næstum eins og kvöð um að vera eins manns fjölmiðill, sífellt að uppfæra.

Newport segir að þetta sé mikill misskilningur. Markaðurinn í kapítalísku samfélagi veiti umbun fyrir það sem er einstakt og dýrmætt. Það sé alls ekki hægt að segja um samfélagsmiðlana. Hver einasti unglingur með snjallsíma geti dreift grein á netinu eða búið til hashtag.

Að ímynda sér að með því að sinna þessari þarflitlu iðju af miklu kappi verði til eitthvað mikilsvert hljóti að vera hrein blekking.

Eitt viðkvæðið sé að þetta geti þó ekki skaðað, segir Newport. En hann er ekki sammála. Hann segir að mikilvægur eiginleiki í flóknu þjóðfélagi sé að geta einbeitt sér að einhverju, ná hæfni á einhverju sviði. Samfélagsmiðlarnir veiki þessa hæfileika – enda séu þeir hannaðir til að vera ávanabindandi. Þeim mun meira sem maður noti samskiptamiðla, þeim mun örvun þurfi hugurinn – og þeim mun meira hræðist hann hvern ávæning af leiðindum.

Samskiptamiðlarnir aftri þannig fólki frá því að vinna störf og skapa hluti sem skipta máli. Setjið niður símann, lokið netvafranum og farið að gera eitthvað almennilegt, segir hann.
Hljómalindarreiturinn fyrr og nú

Hljómalindarreiturinn milli Laugavegs og Hverfisgötu var nokkuð villtur staður, kannski ekkert yfirmáta snyrtilegur, húsin voru hrörleg og mikið veggjakrot. En kannski má segja að þar hafi ríkt skapandi óreiða? Og þarna var hægt að gera ýmislegt sem kostar ekki beinharða peninga.

Nú er búið að byggja þetta allt upp á nýtt og þarna er komið torg milli gatnanna. Allt er þetta miðað við verslun, hótelrekstur eða veitingasölu. Torgið er ljómandi snyrtilegt, verslunarrýmin virka björt og rúmgóð, það er ekki gróður og engin óreiða.

Eða hvað segja lesendur um þessa breytingu?
Á gamla Keflavíkurveginum

79 af stöðinni. Kvikmynd frá 1962. Dönsk leikstjórn en íslensk saga.

Tveir ungir og glæsilegir leikarar: Kristbjörg Kjeld og Gunnar Eyjólfsson.
Ef huldumaður er ekki huldumaður

Menn rifja upp fjölflokkastjórnina 1988 til 1991. Í henni sátu Framsóknarflokkur, Alþýðubandalag og Alþýðuflokkur og síðar Borgaraflokkur. Stjórnin naut líka stuðnings Stefáns Valgeirssonar. Hann var upphaflega framsóknarmaður, en klauf sig úr flokknum og komst inn á þing á eigin vegum 1987.

En til að stjórnin gæti haldið velli þurfti stuðnings Stefáns. Þegar verið var að mynda stjórnina var þetta allt nokkuð óljóst og talað um það í fréttum að „huldumaður“ myndi vera í stjórnarliðinu eða veita stjórninni hlutleysi.

Stefán var spurður að því í fréttatíma hvort hann væri þessi huldumaður. Hann svaraði, mjög dulur á svip.

Ef huldumaður er ekki huldumaður þá er huldumaður ekki huldumaður.
Romney og Juppé

Það eru öfugsnúnir tímar sem við lifum á.

Nú sýnist manni að skásta von Vesturlanda sé að Mitt Romney verði utanríkisráðherra í Bandaríkjunum.

Og Alain Juppé verði forseti Frakklands.

„Hefðbundnir“ stjórnmálamenn, kerfiskarlar, en ekki alveg gaga.
Nýísl-enska

Sagt frá opnun nýs hótels í beinni útsendingu í fréttum Stöðvar 2. Hótelið heitir Canopy – hvað ætli margir Íslendingar skilji hvað það þýðir yfirleitt?

En hér er kafli úr viðtali sem fór fram vegna hótelbyggingarinnar:

Já, Canopy by Hilton og við erum fyrsta hótelið worldwide og Reykjavík er up and coming áfangastaður sem að komandi kynslóðir elska með náttúruna okkar og kúlturnum okkar og þarafleiðandi var þetta bara svona match made in heaven að við myndum verða fyrsta destinationið til að opna hótelið.

Er hugsanlegt að baráttan fyrir íslenskunni sé að tapast á tíma samskiptatækni, sjónvarpsveita með eintómt enskumælandi efni, fjöldatúrisma og hraðminnkandi læsis? Gæti það jafnvel gerst býsna hratt?

Kannski er aðalmálið að á svo mörgum sviðum, og þeim fer fjölgandi, koma ensk orð og hugtök til okkar á undan þeim íslensku, þau eru orðin miklu kunnuglegri, og þetta á ekki síst við um yngra fólk? Þessu er ekki auðvelt að breyta.
Alþjóðlegi klósettdagurinn

Þegar maður heyrir talað um alþjóðlega klósettdaginn er líklegt að manni stökkvi bros á vör eða skelli upp úr.

En svo hugsar maður aðeins og skilur hversu klósettdagurinn er merkilegur – þetta ætti eiginlega að vera stórhátíð.

Maður þarf ekki að pæla mikið til átta sig á því hvílíkur ótrúlegur lúxus vatnsklósettið er í sögulegu og hnattrænu samhengi. Þetta er eitthvert stærsta skref í átt til aukinna lífsgæða í gervallri sögu mannkyns.

Kóngar og keisarar fortíðarinnar bjuggu ekki við slík þægindi, heldur máttu þeir ganga örna sinna á illa þefjandi, köldum og fúlum kömrum.

Ef þá slíku var til að dreifa – og ekki var aðbúnaður sauðsvarts almúgans betri. Og svoleiðis er ástandið í klósettmálum auðvitað víða um heim enn þann dag í dag – aðstaðan lítil sem engin, ill eða heilsuspillandi.

Þannig að dagurinn er ágætur til að íhuga ýmis forréttindi sem við höfum hér í hinum vestræna heimi og við teljum algjörlega sjálfsögð – en erum þrátt fyrir það býsna gjörn á að kvarta yfir hlutskipti okkar.