arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hvern langar í gamla kengúru?

Góður vinur minn sem veit margt um sögu kalda stríðsins tjáir mér að fram til 1968 hafi birst örfáar málsgreinar í Þjóðviljanum þar sem Sovétríkin voru gagnrýnd. Það tíðkaðist semsagt eiginlega ekki.

Hins vegar var eytt ótal dálksentímetrum í að skammast yfir því hvað væru til sölu margar tegundir af kexi í verslunum.

Þjóðviljanum var í nöp við kaupmenn og honum fannst alveg óþarft að hafa mikið úrval. Það átti heldur ekki að eyða dýrmætum gjaldeyri í innflutning.

En nú lifum við á allt öðrum tímum. Úrvalið er svo mikið að það getur gert mann ringlaðan – sumar vöru koma og hverfa svo jafnskjótt aftur.

Ég hef til dæmis séð dádýrakjöt í búðum í Reykjavík, zebrahestakjöt og kengúrukjöt – allt reyndar gaddfreðið ofan í frystikistu.

Aldrei hefur mér dottið í hug að smakka neitt af þessu. Það er kannski jafn gott, því nú kemur fram í fréttum að heildsala í Garðabæ hefur verið að reyna að selja okkur gamalt kengúrukjöt. Fengið senda kengúru alla leið frá Ástralíu og límt yfir pökkunardaginn.

Hvern langar í gamla kengúru?
Pútín ber fé í evrópska hægriöfgaflokka

Eitt af því sem manni hefur fundist furðulegt í pólitískri umræðu síðasta árið er að vinstrimenn skuli hlaupa í vörn fyrir Pútín Rússlandsforseta.

Það liggur við að maður haldi að þetta sé ósjálfrátt taugaviðbragð – Pútín setur sig upp á móti Bandaríkjunum og því hljóti hann að vera góður.

En stjórnmálastefnan sem Pútín gælir við heitir fasismi. Vinstri menn töldu lengi að af öllu illu væri fasisminn verstur.

Pútín tekur sér stöðu með afturhaldssamri kirkju, hann ofsækir fólk sem er öðruvísi (samkynhneigða), hann þrengir stöðugt að tjáningarfrelsinu.

Það er enda svo að ysta hægrið í Evrópu er hrifið af Pútín. Allt frá Farage í Bretlandi yfir til Gylltrar dögunar í Grikklandi.

Nú er líka komið á daginn að stjórn Pútíns veitir fé til öfgahægriaflanna í Evrópu. Undanfarna daga hefur mikið verið fjallað um 9 milljón evra lán sem Þjóðfylkingin franska, undir stjórn Marine Le Pen, fékk frá Rússlandi.

Því er líka haldið fram að Rússar hafi látið Gyllta dögun fá fé, sem og Norðurbandalagið á Ítalíu, Jobbik í Ungverjalandi og Vlaams Belang í Belgíu. Allt eru þetta flokkar yst á hægri væng stjórnmálanna – sumir geta beinlínis talist vera fasistar – og eru andsnúnir Evrópusambandinu.
Tónleikar til minningar um Ástu í kvöld

Mig langar að minna á þessa tónleika sem eru í kvöld. Þeir eru haldnir til minningar um Ástu Stefánsdóttur sem fórst með vofveiflegum hætti í Bleiksárgljúfri í sumar. Ástu var saknað lengi og leitin að henni var fjarskalega erfið og sársaukafull. Með henni fórst vinkona hennar Pino Becerra Bolaños.

Tónleikarnir eru haldnir til að safna fé í svokallaðan Ástusjóð. Hann á að nota til að styrkja björgunarsveitir. Eins og mátti sjá í Kastljósi í gærkvöldi, þar sem kom fram Kolbeinn, bróðir Ástu, er hugmyndin að kaupa dróna sem hægt er að nota við leit og björgun. Það er afskaplega verðugt verkefni.

Það eru flottir listamenn sem koma fram á tónleikunum: Svavar Knútur, Byzantine Silhouette, Megas og Magga Stína, Árstíðir og Ragga Gröndal.

Ásta var glæsileg og gáfuð kona, lögfræðimenntuð, hafði áhuga á umhverfismálum, jafnrétti, menningu og listum. Hún var harmdauði fyrir marga.
Ísland er ekki ónýtt

Ísland er ekki ónýtt og það er heldur engin ástæða til að láta sig dreyma um að hlaupa í faðm Norðmanna og ríkidæmis þeirra. Norðmenn myndu heldur ekki vilja taka við okkur, munu reyndar eiga nóg með sitt þegar olíuverð fer lækkandi.

Síðustu daga höfum við meira að segja séð dæmi þess að lýðræði geti virkað ágætlega á Íslandi. Ráðherra sem varð illilega á í messunni sagði af sér, byssum sem var búið að kaupa með dularfullum hætti frá Noregi er skilað. Gagnrýnisraddirnar urðu ofan á.

Margt af því sem við eigum við að etja hér er partur af alþjóðlegri þróun, eins og til dæmis ill framkoma við ræstingafólk. Hér er þó farin í gang umræða um að laga þetta – maður vonar að hún beri ávöxt. Þeir sem vinna erfiðustu láglaunastörfin eru flestir útlendingar – enn er það gæfa okkar að hér skuli ekki starfa hægriöfgaflokkar eins og í flestöllum nágrannalöndunum.

Þjóðfélagsumræðan getur vissulega verið erfið. Fámennið og nábýlið hjálpar ekki. Nú eru framundan harðvítug átök um stjórn fiskveiða. Þar ríður á miklu að fámennur en mjög valdamikill minnihluti reyni ekki að troða hagsmunum sínum ofan í kokið á þjóðinni sem lítur á þessa auðlind sem eign sína. Í því sambandi er kannski ágætt að minnast þess hvernig fór í Icesave málinu – þar var annað dæmi um það að lýðræðið getur spjarað sig vel á Íslandi.
Vinnubrögð sem tíðkast varla

Það er ótrúleg hugmynd að aðstoðarmaður ráðherra eða ráðherra sjálfur geti fengið upplýsingar úr réttarkerfinu að vild. Barasta með símtali. Þess vegna í óskráðan síma.

Við getum ímyndað okkur hvað þetta getur haft í för með sér. Ráðherra og aðstoðarmenn sitja á skrifstofu og panta alls kyns upplýsingar um fólk sem þeim er í nöp við.

Nota þær kannski, dreifa áfram eftir hentugleikum. Hafa þær í bakhöndinni.

Þetta gengur auðvitað ekki og því verður varla trúað að lögreglustjórinn sem var á Suðurnesjum og er nú í Reykjavík trúi því að þetta sé eðlilegur framgangsmáti.

Í þessu samhengi virkar ráðherra ekki sem yfirmaður lögreglu – þótt hann kunni að fara með lögreglumál í ríkisstjórn.

Fréttablaðið fjallar um þetta mál í morgun og segir að lögreglustjórar sem blaðamaður talaði við hafi heldur ekki kannast við að þetta verklag tíðkaðist. Einn lögreglustjórinn segir að þessi vinnubrögð séu undarleg.

Blaðið hafði einnig samband við Ragnhildi Hjaltadóttur, ráðuneytisstjóra í innanríkisráðuneytinu og hefur eftir henni þessi orð:

Ragnhildur Hjaltadóttir, ráðuneytisstjóri í innanríkisráðuneytinu, telur aðstoðarmenn ekki hafa heimild til að óska eftir gögnum um einstök mál sem heyra undir ráðherra þeirra. Aðstoðarmenn geti einungis óskað eftir gögnum sem varða pólitísk störf ráðherra sem þeir vinna fyrir eða stefnumótun. Ragnhildur bendir jafnframt á að rannsókn lögreglu á sakamálum og meðferð ákæruvalds lýtur ekki eftirliti dómsmálaráðherra heldur ríkissaksóknara sem er æðsti handhafi ákæruvalds.
Væntingastjórnun

Það sem kallast væntingastjórnun getur verið afar lýjandi – og er í raun eitt af því sem fær mann til að missa trú á stjórnmálum. Hún er ein tegundin af pólítískum spuna og er mikið notuð.

Nú er skýrt frá því að rætt sé um að matarskatturinn verði 11 prósent en ekki 12 prósent.

Katrín Jakobsdóttir bendir á að þegar fjárlagafrumvarpið var kynnt hafi virðisaukaskattsþrepið verið 11 prósent en í glærukynningu hafi það verið 12 prósent.

Katrín segir á Facebook í morgun:

Dagurinn minn byrjaði á frétt um að rætt væri um 11% matarskatt. Þá rifjaðist upp fyrir mér að í september sagði ég þetta í umræðum um stefnuræðu forsætisráðherra:

„Hver veit nema ástæða þess að virðisaukaskattsþrepið er 12% í glærukynningu hæstv. ráðherra en 11% í frumvarpinu sjálfu sé sú að búið sé að ákveða málamiðlunina milli stjórnarflokkanna og semja leikritið sem á að leika fyrir forviða Íslendinga fram í nóvember. Ég bíð spennt.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson lýsti því yfir um helgina að miklu meira fé myndi fást í heilbrigðismál, menntamál og ýmislegt fleira en áætlað hafði verið í fjárlögum. Eins og áður hefur verið sagt á þessari síðu er það sankallað gleðiefni.

En stafar þetta af breyttum forsendum eða spilar væntingastjórnun þarna inn í?
Dýrmæt gömul plata

Ég rakst á þessa mynd af plötu sem ég átti þegar ég var lítill strákur og hlustaði oft á. Kannski fyrstu kynni mín af klassískri músík – ásamt Árstíðum Vivaldis með ítalska kammerhópnum I Musici sem var líka til heima.

Þetta er Pétur og úlfurinn eftir Prokofieff. Leikinn inn á plötu 1956 af Sinfóníuhljómsveit Íslands undir stjórn Dr. Václavs Smetácek. Helga Valtýsdóttir segir söguna, ég held að systir hennar Hulda hafi þýtt. Þær voru þá með barnatíma í útvarpinu.

Það var Fálkinn sem gaf út plötuna sem naut mikilla vinsælda. Hún var tíu tommur að stærð – semsagt nokkuð minni en venjuleg lp-plata.

Á hulstrinu má sjá merki Sinfóníunnar frá þessum tíma – það sést ekki núorðið. Mér sýnist þetta vera fiðla og óbó innan í hring, en í ytri hringnum er nafn hljómsveitarinnar.

Umslag plötunnar er sérlega fallegt. Það væri gaman að vita hver listamaðurinn er.
Hörkumynd um samfélagsmein

Kvikmyndin Nightcrawler er merkileg fyrir ýmissa hluta sakir.

Jake Gyllenhaal leikur þarna einhver mesta sósíópata sem maður hefur lengi séð í bíó.

Þarna er fjallað á mjög ágengan hátt um hvernig fréttir – ekki síðst fréttir í sjónvarpi – gera ótta og öryggisleysi að söluvöru, hvað fjölmiðlar eru til í að teygja sig langt í þeim sensasjónalismanum til að fá meira áhorf.

Myndin gerist í kringum svæðisfréttastöðvar í Los Angeles sem draga upp hræðilega mynd af heimi glæpa og ófriðar – á sama tíma og glæpum í borginni fækkar.

Þarna er líka fjallað um erfiðleika ungs fólks við að fá vinnu og réttindaleysi þess, hvernig er hægt að fá það til að vinna óþverrastörf, fyrir lítið sem ekkert kaup, í voninni um að komast einhvers staðar að. Siðleysingjum er í lófa lagið að notfæra sér slíkt umkomuleysi – og það á ekki bara við um mann eins og Lou Bloom, sem Gyllenhaal leikur, heldur líka stórfyrirtæki eins og til dæmis WalMart og McDonalds.

Þetta er hörkumynd.
Hin alltumlykjandi umræða

Ég hef verið að fletta blöðum úr kalda stríðinu. Umræðan nú er eins og pís of keik miðað við það sem þá var.

Menn voru einatt kallaðir landráðamenn, geðsjúklingar eða skríll. Stóru orðin voru ekki spöruð.

En umræðan er auðvitað ekki eins alltumlykjandi og þá. Nú höfum við internetið og samskiptamiðla þar sem birtast viðbrögð við því sem stjórnmálamenn segja og gera nær samstundis. Netið gleymir heldur ekki því sem þeir segja – það getur verið frekar óþægilegt.

Eitt sinn var Þjóðarsálin á Rás 2 hálftíma í viku. Nú er eins og hafi verið skrúfað frá þjóðarsálinni allan sólarhringinn.

Pólitíkusar kvarta undan óvæginni umræðu eftir hrun. En ég held að þetta hafi minnst með hrunið að gera. Þróunin á samskiptamiðlunum er alþjóðleg. Við erum ekki sér á báti hérna.

Veruleiki stjórnmálanna er dálítið annar vegna þessa. Þeir eru undir meiri smásjá, orð þeirra eru vegin og metin jafnóðum. Hroki og oflæti virkar mjög illa. Pólítíkusar mega samt ekki festast í að horfa inn í þennan heim, þá missa þeir sálarfriðinn.

Ég hef vitnað í þau orð Davíðs Oddssonar að ekki sé gott að liggja með eyrun of þétt að grasrótinni – þá kunna ormar að skríða upp í þau.
Góðar fréttir – en það þarf líka að bæta kjörin

Það er frábært ef aflögu eru peningar, eftir langan niðurskurðartíma, til að bæta við í heilbrigðisþjónustuna og menntakerfið.

Þetta boðar Sigmundur Davíð Gunnlaugsson forsætisráðherra.

Hann nefnir líka landhelgisgæsluna – það er svo margt sem hefur setið á hakanum. Innviðir samfélagsins eru farnir að láta á sjá – einhvers staðar sá ég sagt að þeir væru farnir að „ryðga“.

Sé að verða til meira „svigrúm“ – orð sem Sigmundur er gjarn á að nota – gætum við kannski átt von á framfara- og lífskjarasókn í landinu.

Hin hliðin á peningnum eru nefnilega lífskjörin. Þeim hefur hrakað. Það er alltof margt fólk sem nær ekki endum saman. En það virðist varla mega ámálga kauphækkanir án þess að á móti komi hagræðingarkröfur. Slíkar kröfur fela yfirleitt í sér fleiri vinnustundir og færra starfsfólk. Skuldaniðurfellingin kemur ekki í staðinn fyrir launahækkanir. Nei, það þarf einfaldlega að hækka laun á Íslandi.

Sigmundur Davíð sagði sjálfur í fyrsta áramótaávarpi sínu að þyrfti að bæta kjör hinna lægstlaunuðu og rétta hlut millitekjuhópanna. Þetta er í raun einhver mikilvægasta yfirlýsing hans á ferlinum.

„Á nýja árinu og árunum sem á eftir fylgja þurfum við að auka kaupmátt Íslendinga jafnt og þétt. Það ætlum við að gera í sameiningu. Sérstaklega þarf að bæta áþreifanlega kjör þeirra lægstlaunuðu en þau eru miklu lakari en við getum talið ásættanlegt á Íslandi. En það þarf líka að rétta hlut millitekjuhópanna sem hafa tekið á sig miklar byrðar á undanförnum árum“.
Veður á Íslandi og á Nýja-Íslandi

Vinur minn Nelson Gerrard á Eyrarbakka við Winnipegvatn setti þessar myndir inn á Facebook í gær. Nelson er safnvörðurinn merki sem fjallað var um í þriðja þætti Vesturfara.

Hér má sá mikið vetrarríki, vatnið hefur lagt en ísinn síðan borist undan sterkum vindi upp á vesturströndina þar sem Nelson býr.

Ég las í Lögberg/Heimskringlu um daginn að á Íslandi væri „indian summer“. Það er hugtak notað þegar koma óvænt löng hlýindi í byrjun vetrar.

Trausti Jónsson veðurfræðingur segir á bloggi sínu að hitamet fyrir árið kunni að falla í Reykjavík. Það gæti fellt metið frá árinu 2003 – Trausti getur þess að engir sérstakir kuldar séu framundan í kortunum.
Lausnin

Í ljósi umræðunnar kemur manni í hug lítið kvæði sem Bertolt Brecht orti eftir uppreisnina í Austur-Berlín 1953. Þar er líka fjallað um þjóð sem brást ríkisstjórn sinni. Kvæðið heitir einfaldlega Lausnin, þýðingin er eftir Þorstein Þorsteinsson.

Eftir uppreisnina 17. júní

lét formaður Rithöfundasambandsins

dreifa flugritum í Stalinallee.

Á þeim gat að lesa að þjóðin

hefði fyrirgert trausti

ríkisstjórnarinnar

og gæti því aðeins endurheimt það

ef hún legði á sig tvöfalda vinnu.

En væri ekki nær að stjórnin

veitti þjóðinni lausn og

veldi sér aðra?
Við þjóðina að sakast?

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson forsætisráðherra skriplar frekar illa á skötu í viðbrögðum sínum við afsögn Hönnu Birnu Kristjánsdóttur.

Af frétt á mbl.is má helst ráða að þetta sé allt þjóðinni að kenna – „þjóðin“ læri af lekamálinu segir í fyrirsögn.

Á þessum tímapunkti hefur Sigmundur mestar áhyggjur af þjóðfélagsumræðunni.

Það má vel velta henni fyrir sér, en á þessum tíma upplifa fæstir stjórnmálamenn sem fórnarlömb heldur fremur sem gerendur.

Og hugsa að stjórnmálamennirnir þurfi kannski að læra sitthvað um meðferð valdsins af þessu máli. Hefði Sigmundur kannski getað sagt eitthvað í þá veru – eða hvenær er tími til að sýna smá auðmýkt?
Er Ragnheiður ekki augljós kostur?

Bjarni Benediktsson segir að ekki sé „úrslitaatriði“ að eftirmaður Hönnu Birnu Kristjánsdóttur sé kona.

Það er nú svo.

Ef Sjálfstæðisflokkurinn setur karl í ráðherraembættið verða kynjahlutföllin í ráðherraliði flokksins 4 á móti 1.

Og í ríkisstjórninni verður staðan 7 á móti 2.

Það þykir varla mjög gott á þessum jafnréttissinnuðu tímum.

Formaður þingflokks Sjálfstæðisflokksins er Ragnheiður Ríkharðsdóttir. Hún hefur verið þingmaður síðan 2007, var áður bæjarstjóri í Mosfellsbæ. Hún er vinsæl og sat í öðru sæti á lísta Sjálfstæðisflokksins í Suðvesturkjördæmi í síðustu kosningum.

Hvað gæti verið því til fyrirstöðu að hún verði ráðherra?
Ekki svart og ekki hvítt

Það er algengt í stjórnmálum á Íslandi að menn séu annað hvort alveg vondir eða alveg góðir. Hlutirnir eru annað hvort svartir eða hvítir.

Hanna Birna Kristjánsdóttir segir af sér ráðherraembætti. Yfirlýsingin sem hún gefur vegna afsagnarinnar er ekki góð, hún reynir enn að kenna öðrum um. Staðreyndin er sú að hún getur aðallega kennt sjálfri sér um og dómgreindarbresti sínum í máli sem hefði aldrei þurft að verða neitt neitt.

En það er ekki þar með sagt að Hanna Birna sé alslæm sem stjórnmálamaður.

Gísli Marteinn Baldursson vekur athygli á því að Hanna Birna hafi verið góður „bandamaður Reykjavíkur í ráðherrastóli“.

Vegna þessa dynja skammir yfir Gísla – hlutirnir eru annað hvort alvondir eða algóðir. En þetta er hárrétt hjá Gísla. Hanna Birna hefur ekki ljáð máls á þeirri fásinnu sem komin er upp á Alþingi að taka skuli skipulagsvaldið af Reykjavík. Það verður forvitnilegt að sjá hvernig nýr innanríkisráðherra höndlar það.

Og svo eru það innflytjendamálin. Þar er ljóst að Hanna Birna vildi gera betur en forveri hennar, Ögmundur Jónasson. Ögmundur kemur úr flokki sem þykist vera mjög vinveittur innflytjendum. Samt er staðreyndin að á ráðherraferli Ögmundar varð afar lítið úr umbótum í málefnum innflytjenda og hælisleitenda.

Hanna Birna skipaði hins vegar nefnd til að vinna úr umbótum í útlendingamálum. Formaður nefndarinnar er stjórnarandstæðingur, Óttarr Proppé úr úr Bjartri framtíð. Svandís Svavarsdóttir situr líka í nefndinni, Össur Skarphéðinsson, Birgitta Jónsdóttir, Líneik Anna Sævarsdóttir og Unnur Brá Konráðsdóttir. Frumvarp frá nefndinni á að koma fram í vetur.

Ráðuneytið gaf líka út reglugerð um flýtimeðferð hælisumsókna nú í haust, það markmið hefur líka verið sett að stytta málsmeðferðartíma í hælisleitendamálum í 90 daga. Valinkunnur sómamaður, Hjörtur Bragi Sverrisson, fyrrverandi yfirmaður mannréttindamála hjá ÖSE í Kosovo, hefur verið skipaður nýrrar kærunefndar útlendingamála frá 1. janúar næstkomandi.

Nú eru sjálfsagt einhverjir sem munu upplifa reiðitilfinnngu þegar þeir lesa þessa grein. En þarna er ráðherra sem er að reyna að standa sig í stykkinu. Þeim mun sorglegra er að Hanna Birna skuli falla með þessum hætti – og varla sjá neitt athugavert við framgöngu sína þegar hún hættir. Þar er hún á valdi þess sem Grikkir kölluðu hubris.

Annars er smá lærdómur þarna fyrir ráðherra, nokkuð praktískur: Ekki ráða töskubera og stólaraðara úr flokknum sem aðstoðarmenn. Ekki jámenn, skotgrafafólk, ekki heldur skoðanasystkin, heldur fólk sem getur lagt eitthvað gott af mörkum, fólk sem getur bætt ráðuneytið og hjálpað ráðherranum að komast lengra og hærra.
Afsögn Hönnu Birnu

Fjölmiðlar skýra frá því að Hanna Birna Kristjánsdóttir ætli að segja af sér sem innanríkisráðherra í dag – ári eftir að lekamálið kom fyrst upp. Það er þá endirinn á sorgarsögu hennar í ráðherraembætti.

Málið sem fellir hana er eiginlega kennslubókardæmi um hvernig vond og vitlaus viðbrögð geta gert smámál að svo stóru máli að það felli ráðherra – eins óvenjulegt og það er nú á Íslandi.

Til hvers var ráðuneytið yfirleitt að skipta sér af máli Tony Omos – var það til að mæta fáeinum mótmælendum sem von var á fyrir utan innanríkisráðuneytið fyrir réttu ári síðan?

Þetta er dæmi um míkróstjórnun eins og hún verður verst. Og hvers vegna var sannleikurinn ekki sagður þegar upp komst að lekinn var frá ráðuneytinu? Hvers vegna var sett í gang málamyndarannsókn innanhúss? Hvaða dómgreindarskortur réði því að ráðherrann var sífellt að amast við lögreglurannsókn?

Mótsagnirnar eru svo margar og ósannsöglin hefur verið svo margháttuð að margir trúa ekki öðru en að Hanna Birna hafi vitað af málinu frá fyrstu stund. Dapurlegur leikþáttur Gísla Freys Valdórssonar breytir engu þar um. Það blasti við að einlægni hans var uppgerð.

Eins og segir – það er hægt að nota þetta sem kennsluefni í stjórnunar og pr-fræðum, um það hvernig á ekki að gera.

Það sem er ekki síst sorglegt við þetta er að Hanna Birna lofaði góðu sem ráðherra. Manni sýndist hún vera einlæg í því að vilja bæta meðferðina á málum hælisleitenda. Forveri hennar, Ögmundur Jónasson, gerði ekki mikið í því vegna sífellds pólitísks ófriðar. Því voru vonir bundnar við Hönnu. Hugsanlega hlaut hún vont pólitískt uppeldi sem fór að segja illa til sín – bak við hana glittir í heldur óráðvanda menn.

Hugmyndin er að ráðherrar skuldi helst engum svör, að ráðuneyti séu einhvers konar lén sem stjórnmálamenn fái afhent til varðveislu. „Ég á þetta, ég má þetta“, er viðhorfið.

Loks þekkti Hanna Birna sinn vitjunartíma, seint og um síðir. Hefði hún brugðist við fyrr, hefði hún getað bjargað miklu meira af stjórnmálaferli sínum. Hún hefði jafnvel getað orðið ráðherra aftur. Nú er líklegt að hún sitji ekki lengi sem varaformaður Sjálfstæðisflokksins. Það eru innan við tvö ár síðan að talið var líklegt að hún yrði formaður flokksins – gæti velt Bjarna Benediktssyni og stóraukið fylgið.
Stefnir í miklar deilur

Það verður seint sagt að nýs frumvarps um stjórn fiskveiða sé beðið með óþreyju, frekar að maður skynji kvíða gagnvart því.

Líklegt er að frumvarpið verði uppspretta mikilla deilna.

Ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur einsetti sér að breyta fiskveiðistjórnuninni, en mistókst það hrapallega. Samfylkingin og Vinstri græn voru ekki sammála og stjórnin hafði einfaldlega ekki pólitískan styrk til þessa.

Nú eru komir til valda eindregnustu kvótasinnar landsins og það er stefnt í allt aðra átt. Kvótahöfum skulu tryggð yfirráð yfir auðlindinni til langs tíma – og veiðigjöld skulu lækkuð. Þetta eru meginlínurnar.

Hætt er við að samfélagið muni loga þegar þetta verður kynnt nú innan tíðar. Ekki hjálpar þá að við lifum tíma þegar stór útgerðarfélög skila ótrúlegum hagnaði til eigenda sinna.
Fræðsla um sorgarviðbrögð og kynlíf

Kári kom heim úr skólanum í dag og kvartaði undan því að dagurinn hefði verið ótrúlega erfiður.

Fyrst var fræðsla um sorg og sorgarviðbrögð.

Síðan var kynfræðsla. Hann sagði að hún hefði verið mjög nákvæm og hreinskilin. Ekkert dregið undan.

Óþarflega svo – bekkurinn var í flisskasti.

Þegar hann kom heim sagðist hann vilja horfa á mynd um sætar mörgæsir.

Ég held hann hafi átt við Magga mörgæs, ekki myndirnar um mök mörgæsa og sela sem hafa birst á veraldarvefnum undanfarið.

Við þetta rifjaðist upp skólaganga mín.

Það datt engum í hug að kenna okkur sorgarviðbrögð, en hvað varðar kynfræðsluna þá var hún á blaðsíðu 82-84 í heilsufræðinni. Öll börn vissu hvað var átt við þegar þetta blaðsíðutal var nefnt. Alkunna var að margir kennarar slepptu þessum síðum.

Þegar ég var í tólf ára bekk í Melaskóla beið hópurinn í ofvæni eftir því hvort kennarinn okkar myndi fara í þessar síður. Spenningurinn magnaðist eftir því sem nær þeim dró – en, vonbrigðin voru nokkur, reyndar blandin dálitlum létti, þegar kennarinn hljóp yfir þessar frægu blaðsíður.

Lét eins og þær væru ekki til.

Ég þekkti reyndar dæmi um börn sem var svo ofboðið að þau heftu síðurnar aftur eða límdu þær saman – nema foreldrarnir hafi gert það.

Og það þrátt fyrir að ekki mætti skemma bækurnar sem við fengum afhentar frá Ríksútgáfu námsbóka.

Maður varð semsagt að hafa önnur ráð með að fræðast um kynlífið. Og líklega lærði maður aldrei almennilega.
Bankamenn hafa tilhneigingu til að ljúga ef þeir græða á því

Ný rannsókn sem sagt er frá í stórblaðinu Financial Times í dag sýnir að bankamenn hafa tilhneigingu til að ljúga ef það veitir þeim fjárhagslegan ábata.

Þetta er niðurstaða hóps vísindamanna við háskólann í Zürich í Sviss. Tvö hundruð bankamenn voru rannsakaðir.

Niðurstaðan er sú að ríkjandi viðhorf innan bankageirans veikja og grafa undan heiðarleika – átaks sé þörf til að endurvekja heiðarleg gildi.

Eitt af því sem er lagt til er að bankamenn sverji eið, svipaðan Hippókratesareiði lækna, sem myndi láta þá hugleiða afleiðingar gjörða sinna fyrir samfélagið allt en ekki bara fyrir skammtíma ávinning.
Borgartún 1955

Hér er merkileg ljósmynd sem birtist á vef Ljósmyndasafns Reykjavíkur, er þar ljósmynd vikunnar.

Þarna má sjá Höfða og svæðið þar sem er nú Borgartún. Þetta er mestanpart óbyggt, en mesta athygli vekur að þarna stendur Höfði út við sjávarkambinn.

Húsið hefur færst innar í landið síðan þetta var, það eru komnar miklar uppfyllingar, þar sem er Sæbrautin. Fólk áttar sig almennt ekki á því hvað Reykjavík hefur stækkað mikið út í sjó.

Rétt utan myndrammans til hægri er Höfðaborgin, hún sést ekki – það var versta fátækrahverfi Reykjavíkur á þessum árum.

Myndin er tekin af Pétri Thomsen um 1955.