arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Efni sem rætt var um í Silfrinu

Ég lofaði í Silfrinu í dag að vísa á grein Haraldar Líndal Haraldssonar hagfræðings sem tók þátt í umræðum fremst í þættinum.

Hér er hún.

Og hér er greinin eftir Björn Þorra Viktorsson lögmann og fasteignasala sem einnig var í þættinum.

Hérna eru svo hugmyndir Árna Guðmundssonar um skuldaafskriftir, en þær bar líka á góma í Silfrinu:

Gagnagrunnur um skuldaafskriftir

Ástæða hugmyndar: Verja jafnræði og endurvekja traust á helstu viðskiptabönkum þessa lands.

Megininntak: Búinn verði til gagnagrunnur þar sem komi fram upplýsingar um:

(1) heildarfjárhæð afskrifaðara skulda hvers fyrirtækis í ISK

(2) hlutfall afskrifaðara skulda af heildarskuldum

(3) hlutfall af hlutafé sem ríkið eða fjármálastofnanir þess yfirtaka í viðkomandi fyrirtæki vegna afskriftanna

(4) eignarhald á viðkomandi fyrirtæki fyrir og eftir afskriftir

(5) ákvörðun afskrifta skuldanna þ.e. af hverjum er hún tekin og hvers vegna

Framkvæmdarleg skilyrði: Nauðsynlegt er að þessar upplýsingar séu

A ) skráðar í grunninn um leið og ákvörðun hefur verið tekin um afskrift skulda og

B) öllum aðgengilegar til þess að eftirlitið eða aðhaldið með athöfninni nýtist sem best.
Gaffall

Á skákmáli myndi það heita að Jón Baldvin hafi sett gaffal á Ingibjörgu Sólrúnu og Jóhönnu.

Riddari hótar tveimur drottningum í einu (jæja, það er kannski ólíkleg staða í skák!).

Jóhanna bregst við með því að lýsa yfir stuðningi við Ingibjörgu Sólrúnu.

Ingibjörg Sólrún segist hvergi ætla að víkja.

Samt eru þær báðar í bráðri hættu á taflborðinu. Margt bendir til þess að Samfylking undir forystu Ingibjargar Sólrúnar ríði ekki feitum hesti frá kosningum.

Jón Baldvin verður samt ekki nema riddari áfram. Ungir jafnaðarmenn lýsa yfir stuðningi við Sólrúnu. Foringjahollustan virðist vera mjög sterk í Samfylkingunni. Maður heyrir af samfylkingarfólki sem er froðufellandi af reiði út í Jón Baldvin.

En hann gerir þó ekki annað en að afhjúpa veikleika í flokknum sem hefðu hvort eð er orðið ljósir löngu fyrir kosningar.
Getum við sent varðskip?

Morgunblaðið í dag um Tortolafélög. Segir að félögin séu fyrst og fremst til þess að fela eignarhald eða til að dylja fé og eignir sem eitthvað athugavert er við hvernig hafi myndast.

„ Félögin Everest Equities Ltd. og Holt Investment Group Ltd., sem bæði eru skráð á Tortola, voru um tíma á meðal 20 stærstu eigenda í Kaupþingi. Proteus Global Holding S.A., Kargile Portfolio Inc., Peko Investment Company Ltd., Marcus Capital frá Tortola og Zimham Corp og Empennage Inc. frá Panama voru sömuleiðis um tíma á meðal 20 stærstu eigenda Landsbankans, en þar voru eignarhlutir geymdir inni í þessum félögum af bankanum sjálfum sem hluti af kaupréttarkerfi hans. Engar tilkynningar um eignarhald þessara félaga liggja fyrir og því var ómögulegt fyrir aðra þátttakendur á markaði að gera sér grein fyrir hvað bjó að baki þeim.“

Hvernig ætla menn að bregðast við þessu þegar loks er búið að rjúfa þagnarhjúpinn um þessa starfsemi? Styrmir Gunnarsson nefndi Tortola eitt sinn í Staksteinum og ég minntist á eyjuna í Silfrinu.

Nú virðist þetta vera að opnast aðeins – og hvað gera menn þá?

Getum við sent varðskipið Ægi í Karíbahafið?
Finnur og mælarnir

Þetta er athyglisverður pistill hjá Sveini Pálssyni.

Findu Finn.

Alfreð Þorsteinsson seldi Finni mæla Orkuveitunnar. Sem svo leigir þá af honum.

Orkuveitan er þannig mjólkurkýr fyrir Finn.

Framsóknarflokkurinn hefur því miður verið sokkinn á svona bix. Ekki var nóg að koma mönnum til valda, heldur þurfti líka að gera þá ríka.

Tekst nýjum formanni Framsóknar að sannfæra kjósendur um að þessi tími sé endanlega liðinn? Að algjörlega verði slegið striki yfir þessa fortíð?

kl. 18.30: Mér er bent á að Finnur Ingólfsson hafi eignast Frumherja eftir að viðskiptin við Orkuveituna voru ákveðin. Ég biðst velvirðingar á að hafa farið rangt með. EH.
Athugasemd frá Hilmari

Hilmar Hafsteinsson er einn af forystumönnum Radda fólksins. Hann hefur meðal annars setið á fundum með ráðamönnum ásamt Herði Torfasyni – til dæmis með Ólafi Ragnari Grímssyni.

Hilmar ritaði eftirfarandi athugasemd hér á vefinn í gærkvöldi.

Mér þykir hún merkileg að tvennu leyti.

Hann virðist telja það ósvinnu að beina sjónum að „auðmönnum og bankamönnum“ í mótmælum og talar í því sambandi um að með því yrði „farið á svig við landslög“.

Og síðan gagnrýnir hann mig fyrir að „vega að forseta lýðveldisins“ – að með því að beina athygli að honum sé verið að „vega að grunnþáttum lýðræðis í landinu“.

Og eitt enn: Hverjir eru hliðverðir flokkseigenda á RÚV?

Eru þeir að störfum á fréttastofunni, í Speglinum, Kastljósi, Víðsjá, í þáttum Hjálmars Sveinssonar eða í Silfrinu?

Hér er bréf Hilmars, sem eins og ég segi, gengur næstur Herði að tign innan Radda fólksins.

- - -

EH virðist sleginn pólitískri blindu að hætti næstumþvíframsóknarmanna.

Hví í ósköpunum mega talsmenn Radda fólksins ekki ræða við forsætisráðherra, viðskiptaráðherra og forseta Alþýðusambandsins um stöðu Seðlabankastjóra og “hústöku” Davíðs? Þurfa Íslendingar núna uppáskrift hjá kommissar EH ef þeir vilja ræða við mann og annan? ”

“Í síðustu viku boðuðu Raddir fólksins hreinsanir í fjölmiðlum og háskólum” margtyggur EH af heilagri vandlætingu. Hið sanna er að í yfirlýsingu Radda fólksins frá 6. febrúar sl. segir: “Nú er nauðsynlegt að taka upp virkt lýðræði og losa þjóðina við útsendara flokkseigenda í fjármálafyrirtækjum, stjórnsýslunni, háskólum og fjölmiðlum.” Mótmælir einhver því að það sé tímabært að ýta sérplöntuðum hliðvörðum flokkseigenda út úr RÚV? Á ekki “Útvarp allra landsmanna” að vera hlutlaus og ópólitísk stofnun?

EH hefur lengi verið með “ólígarkana og kleptókratana sem settu landið á hausinn” á heilanum og viljað stjórna framgöngu mótmæla á þann veg að fyrst yrði ráðist á auðmenn og bankamenn og síðan landsfeður. Í pólitískum barnaskap telur EH að það sé vísasta leiðin til árangurs að fara á svig við landslög. Hann verður að eiga það við sjálfan sig.

Þáttastjórnandanum sjónumhrygga munar ekki um að vega að forseta lýðveldisins og biðja aðra um að beina athygli að honum. Gerðu það sjálfur Egill! Þáttastjórnandi á ofurlaunum ætti að vera í stakk búinn að vega að grunnþáttum lýðræðis í landinu. Bara að muna að undirbúa sig einu sinni dálítið vel.

EH virðist því miður staddur í öngstræti pólitísks barnaskapar og farið að slá á silfrið.
Pólstjörnufanginn

Allt bendir til þess að framinn hafi verið skelfilegur réttarfarsglæpur gegn ungum manni, Birgi Pál Marteinssyni, sem færeyskur dómstóll dæmdi í sjö ára fangelsi fyrir aðild að svokölluðu Pólstjörnumáli.

Á bloggsíðu Þórðar Más Jónssonar má lesa um þetta mál, en einnig var fjallað um það í Kastljósi í vikunni.

Þórður skrifar:

„ Jafnvel þó að í Færeyjum sé farið eftir öðrum reglum en við eigum að venjast hér á landi ber færeyskum yfirvöldum að virða ákvæði MSE. Verður að telja nokkuð líklegt að það hafi ekki verið gert í máli Birgis Páls Marteinssonar. Ljóst er að baráttan við fíkniefni er gríðarlega mikilvæg og nauðsyn þess að sú barátta beri árangur verður seint vanmetin. Hins vegar má hún ekki snúast upp í að menn séu dæmdir í refsingu fyrir brot sem menn hafa ekki framið eða, eins og í máli Birgis, að menn séu dæmdir fyrir miklu alvarlegri glæp en þeir hafa framið. Slíkt ætti að vera óásættanlegt í hvaða vestræna réttarríki sem er. Það væri að öllum líkindum rík ástæða fyrir Birgi til þess að láta reyna á það fyrir Mannréttindadómstól Evrópu hvort réttur hafi verið brotinn á honum samkvæmt MSE.“
Axlaði Samfylkingin ábyrgð?

Ingibjörg Sólrún svarar Jóni Baldvini með því að Samfylkingin hafi axlað ábyrgð á hruninu með því að slíta stjórnarsamstarfi við Sjálfstæðisflokkinn.

Er víst að það sé almennur skilningur, eða er þetta kannski bara túlkun í þrengsta hring Samfylkingarinnar?

Samfylkingin sat í ríkisstjórn þegar voru framin það sem Þorvaldur Gylfason hefur kallað „mestu afglöp lýðveldissögunnar“ – að leita ekki hjálpar vegna yfirvofandi efnahagsvandræða strax síðastliðið vor.

Í haust fóru Ingibjörg og Geir Haarde svo í áróðursherferð til útlanda, til að reyna að telja mönnum trú um að staða íslenska hagkerfisins væri góð – þvert á staðreyndir.

En ef Ingibjörg Sólrún ætlar að sitja áfram sem formaður – ætlar hún þá líka að vera forsætisráðherraefni flokksins?

Hvað ef Jóhanna stendur sig vel og stemming verður fyrir því að hún sitji áfram?

Það hafa engin teikn verið um að sérstök endurnýjun verði í Samfylkingunni fyrir kosningar. Flestallir þingmennirnir vilja sitja áfram og aðrir sem sækjast eftir þingmennsku eru gamalkunnug andlit úr flokksstarfinu.

Svo er spurning hver verða áhrif þessara yfirlýsinga Jóns. Sjálfur á hann litla möguleika á að verða formaður flokksins. Hann gæti hins vegar haft þau áhrif að endurnýjunarkrafan verði sterkari.

Munum að það gerðist í raun á örfáum dögum að Geir Haarde missti frá sér bæði formennskuna í Sjálfstæðisflokknum og forsætisráðherraembættið.
Lyfjarisi ætlar að útdeila ódýrum lyfjum til fátækra

Kreppan sem nú ríður yfir heiminn sýnir okkur að það þarf að hugsa allt hið kapítalíska kerfi upp á nýtt. Kerfi gróðahyggju og mannfyrirlitningar hefur gengið sér til húðar.

Þarna er eitt skref í þá átt, og nokkuð myndarlegt að því er virðist.

Lyfjarisinn GlaxoSmith Kline breytir um stefnu og ætlar að sjá fátæku fólki fyrir ódýrum lyfjum, styrkja sjúkrahús og heilsugæslustöðvar og deila með öðrum lyfjategundum sem eru háðar einkaleyfum.
Íslendingar trúa þróunarkenningunni

Í ár eru liðin 150 ár frá því Charles Darwin birti tímamótaverk sitt Uppruna tegundanna. Economist birtir þessa könnun á því hvernig þjóðir hafa tileinkað sér þróunarkenninguna. Íslendingar eru á toppnum.
Þröng sýn Radda fólksins

Hví í ósköpunum eru Raddir fólksins að ræða við forsætisráðherra, viðskiptaráðherra og forseta Alþýðusambandsins um stöðu Seðlabankastjóra og „hústöku“ Davíðs?

Í síðustu viku boðuðu Raddir fólksins hreinsanir í fjölmiðlum og háskólum.

Hvað með ólígarkana, kleptókratana, sem settu landið á hausinn? Og hafa líklega komið stórum fjárhæðum undan.

Er ekki kominn tími til að beina athyglinni að þeim?

Eða jafnvel forsetanum sem klappaði hvað mest fyrir útrásinni?

Davíð situr í bankanum, rúinn trausti, arfleifð hans er hrunin, og fer hvort sem er. Málið er núorðið fyrst og fremst sorglegt.

En greining Radda fólksins á samfélaginu virðist vera fjarska þröng.
Umsýslufélagið og Samtök atvinnulífsins

Eitt flóknasta úrlausnarefni kreppunnar er hvað eigi að gera við fyrirtæki sem eru svo skuldug að eigendurnir hafa í raun misst þau út úr höndunum á sér. Þau eru í eign bankanna, sem búið er að þjóðnýta, og þar af leiðandi eign skattgreiðenda – en svo eru auðvitað erlendir kröfuhafar sem banka fast á dyrnar.

Þessi fyrirtæki eru ýmissar gerðar. Sum eru smá, önnur eru risastór. Sumt eru eignarhaldsfélög.

Viðskiptaráðherrann, Gylfi Magnússon, hefur sagt að eignarhaldsfélögin hafi verið meinsemd í íslensku viðskiptalífi.

Sum fyrirtækin hafa kannski verið ágætlega vel rekin en farið illa út úr gengishruni og okurvöxtum. Önnur eru vonlaus vegna ofurskuldsetningar og kannski vegna þess að óvandaðir viðskiptajöfrar hafa blóðmjólkað þau.

Tillögur sænska kreppusérfræðingsins Mats Josefsson ganga út á að stofnað verði sérstakt eignarumsýslufélag á vegum ríkisins sem taki yfir stór fyrirtæki sem eru til sérstaka vandræða.

Nú er þessu mótmælt af Vilhjálmi Egilssyni, framkvæmdastjóra Samtaka atvinnulífsins, og Þorsteini Pálssyni, fyrrverandi framkvæmdastjóra sömu hreyfingar.

En hafa þeir einhverjar betri hugmyndir, hugmyndir sem gætu tryggt minni hættu á spillingu eða réttlátari meðferð á fé skattborgara?

Hagfræðingur sem starfar erlendis sendi mér þessa nótu eftir pistil sem ég skrifaði um þetta í gær, en þar fjallaði ég meðal annars um hvernig hagsmunatengingarnar eru í Samtökum atvinnulífins:

„ Ég var stórhneykslaður á ummælum Vilhjálms hvað varðar umsýslufélag ríkissins um gjaldþrota fyrirtæki. Þetta er leið sem hefur verið farin í Bandaríkjunum, og öllum Norðurlöndum við svipaðar aðstæður, einmitt til að takmarka þá gífulegu hættu á spillingu sem nú vofir yfir okkar litla landi.

Það er fáránlegt að halda því fram að gegnsætt eignarumsýslufélag ríkissins, sem sett yrði um sérlög, séu verri kostur en að þessi pólitísku bankaráð séu að pukra í skjóli bankaleyndar að útdeila skattpeningum landsmanna til vildarvina. Allt verður þetta svo gert í krafti ‘viðskiptasjónarmiða'. We have seen this show before.“
Fjárböðun

Gunnar Tómasson hagfræðingur setti inn þessa skýringu á hugsanlegri fjárböðun í athugasemdir við grein hér á vefnum.

- - -

Ein tegund peningaþvættis er eftirfarandi:

1. Svartir peningar (segjum $100 milljónir) eru lagðir inn á (skúffu-)bankareikning á einhverri Kyrrahafseyju.

2. Skúffu-bankinn leggur $100 milljónir inn á reikning alvörubanka í Evrópu sem er þátttakandi í peningaþvættinu.

3. Alvörubankinn í Evrópu lánar íslenzkri fjármálastofnun $100 milljónir á vöxtum sem eru háir en þó lægri en vextir á Íslandi.

4. Íslenzka fjármálastofnunin fjárfestir krónu-andvirði $100 milljóna í íslenzkum hávaxtaeignum.

5. Og borgar háa vexti af $100 milljóna láninu til evrópska alvörubankans.

6. Evrópski alvörubankinn heldur eftir hluta af vöxtunum fyrir aðstoðina.

7. Og leggur afganginn inn á (skúffu-)bankareikninginn á Kyrrahafseyjunni.

8. Allir þátttakendur hafa eitthvað fyrir sinn snúð – nema íslenzkir lántakendur!

NB.

Háir stýrivextir Seðlabanka Íslands og okurvextir/verðtrygging í skjóli fákeppni á íslenzkum fjármálamarkaði er forsenda peningaþvættis af þessu tagi.

Skv. hagtölum Seðlabanka Íslands hækkuðu vaxtagjöld þjóðarbúsins úr 3.9% af vergri landsframleiðslu 2004 í ca. 34% árið 2008.

Eða úr tuttugusta-og-fimmta hluta vergrar landsframleiðslu 2004 í einn-þriðja hluta árið 2008.

Skv. nýlegri skýrslu Alþjóðagjaldeyrissjóðsins tvöfölduðust erlendar skuldir þjóðarbúsins miðað við verga landsframleiðslu á þessu tímabili.
Viðtalið

Lára Hanna birtir hér viðtalið við Geir Haarde af BBC í gær.
Vilhjálmur uppgötvar spillinguna

Við höfum lifað í gerspilltu samfélagi, með spilltar fjármálastofnanir og spillt stjórnvöld sem ráðstöfuðu eigum almennings í hendurnar á vildarvinum. Þegar menn töldu sig hafa losnað við pólitísku spillinguna sem fylgdi ríkisbönkum, fóru þeir yfir í annað kerfi sem fljótlega varð miklu spilltara en hið fyrra.

Maður heyrði Samtök atvinnulífsins ekki kvarta mikið undan þessu.

En nú talar framkvæmdastjóri þeirra um hættu á spillingu ef ónýt fyrirtæki verða sett í sérstakt eignaumsýslufélag.

Vissulega er úr vöndu að ráða.

En ég er ekki viss um að ég treysti skilanefndum banka eða bankaráðum eitthvað betur.

Nú eru til dæmis nýfarnir úr bankaráðum tveir menn sem eitt sinn voru innmúraðir meðlimir í óformlegum félagsskap sem kallaðist Kolkrabbinn.

Kolkrabbinn var háþróað einokunarkerfi sem réð ríkjum í íslensku viðskiptalífi í skjóli Sjálfstæðisflokksins – til mótvægis við SÍS veldi Framsóknar.

Magnús Gunnarsson og Valur Valsson voru handvaldir í bankaráðin af Sjálfstæðisflokknum og telja að sér beri ekki skylda til að sitja þar lengur eftir að flokkurinn er kominn úr ríkisstjórn.

Við hverja er hollusta þeirra?

Í Þýskalandi var sett á stofn svona félag sem kallaðist Treauhand eftir fall alþýðulýðveldisins. Það tók yfir fyrirtæki í gamla Austur-Þýskalandi og reyndi að gera úr þeim verðmæti. Þetta var erfitt verkefni; einn af forstjórum Treuhand var meira að segja myrtur af hryðjuverkamönnum.

Vilhjálmur vill sjálfsagt sjá þetta allt í höndum einkaaðila sem fyrst. Og þá er líklegt að fylgi í leiðinni stórfelld skuldauppgjöf til margra sem hafa rekið fyrirtæki sín illa eða beinlínis í þrot.

Hvað til dæmis með hin stórskuldugu sjávarútvegsfyrirtæki? Eins og sjá má í meðfylgjandi lista yfir stjórnendur SA eru fulltrúar þeirra fyrirferðarmiklir.

Og líka stjórnendur úr eignarhaldsfélögunum sem Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra hefur lýst sem meinsemd í íslensku viðskiptalífi.

En eins og bent hefur verið á var ekki einungis um ríkisvæðingu banka að ræða í byrjun október. Þeir voru þjóðnýttir.

Og eitt af verkefnið er að byggja upp nýtt bankakerfi. Í raun er ekkert sem segir að það geti ekki verið allt öðruvísi en það sem við höfum fyrir. Manneskjulegra. Þjónn en ekki meistari. Ekki svo gegnsýrt af mammonsdýrkun.

Laust við spillinguna sem grasseraði hér árum saman – án þess að Vilhjálmur og vinir hans segðu múkk.

Svona lítur framkvæmdastjórn SA út:

og hér er stjórn SA:
Offramboð á byggingum

Ari Skúlason ritar grein um geysilegt offramboð á byggingum. Ýmsir virðast eiga þar sök, framkvæmdaaðilar, fjármálafyrirtæki, sveitarfélög.

Það sem er einna athyglisverðast er sú fullyrðing að skort hafi áreiðanlegar tölur um þetta.

Almennilegar talnaupplýsingar hefðu kannski getað forðað Íslendingum frá ýmiss konar vitleysu.

Sjá hér.
Aldrei kynnst öðrum eins sóðaskap

„Aldrei áður höfum við kynnst eins miklum viðskiptasóðaskap á þeim tíma sem við höfum tengst viðskiptum, kennslu í viðskiptafræðum og rekstri félaga.“

Þetta segja Hilmar Ragnarsson og Þórhallur Örn Guðlaugsson sem sátu stutta hríð í stjórn símafélagsins Tals.
Davíð í Time

Time útnefnir 25 menn sem beri ábyrgð á efnahagshruninu.

Hér fær Davíð Oddsson að vera með.

Sagt að hann hafi ætlað að innleiða gullöld frjáls framtaks.

En í staðinn hafi hagkerfið brætt úr sér.

Góð tilraun, segir Time.

„ Over the two decades in which David Oddsson held public office, first as Icelands Prime Minister and then as the governor of the central bank, he ushered in a new era of free market economics, privatizing Icelands three main banks, floating its currency and ushering in a golden age of entrepreneurship. Whoops. Icelands economy instead is a textbook case of macroeconomic meltdown: The three banks, which were massively leveraged, are in receivership, GDP could drop by 10% this year, and the IMF has stepped in after the currency has lost more than half of its value. Nice experiment.„
Merkilegir viðskiptahættir

Hér kemur fram í lítilli frétt í Mogganum að Bakkabræðurnir sem ábyggilega munu neita því að hafa verið með í samanteknum ráðum um að græða á falli krónunnar, krefjist þess að íslenskir bankar greiði þeim 120-140 milljarða króna vegna afleiðusamninga vegna krónufalls.

Talið er að kröfur innlendra fyrirtækja á hendur Exista nemi 125 milljörðum króna.

Margt í þessu er óskiljanlegt, en einum gjörningnum er lýst svona í fréttinni:

„ Þegar Kaupþing ætlaði að taka Exista yfir í desember nýttu Ágúst og Lýður heimild hluthafafundar til hlutafjáraukningar og lögðu einn milljarð í handbæru fé inn í félagið á genginu 0,02. Við það eignuðust þeir tæplega 78% í Exista í gegnum félagið BBR. Kaupþing tók hins vegar yfir félag þeirra bræðra, sem var fyrir hlutafjáraukninguna stærsti einstaki hluthafinn, Bakkabræður Holding, og eignaðist 10,4% í félaginu.“

En ef ég skil rétt var hluturinn í félaginu þarna kominn niður í 2 aura sem hentaði Bakkabræðrum ágætlega á þessum tímapunkti.

Gengi Exista fór hæst í ríflega 40 fyrir hlutinn.
Selst sem íslenskt

Hún vakti mikla athygli umfjöllun Stöðvar 2 í gær um hvað af vöru sem selst sem íslensk – sé í rauninni íslensk.

Andrés Jónsson skrifar til dæmis um þetta hérna.

Má til dæmis geta þess að sá sem vill selja vöru sem telst vera lífræn þarf að fá til þess sérstaka vottun.

Kona mín hefur lengi talað um nauðsyn þess að hér spretti upp markaðir þar sem eru seldar íslenskar afurðir, eins konar bændamarkaðir. Að hægt sé að selja beint frá búum til neytenda. Það yrðu þá alvöru íslenskar vörur.

Gildismatið er að breytast ansi mikið í hruninu. Margir eru komnir með upp í kok af stórverslunum.

En það er merkilegt hvað menn seilast langt til að þykjast vera þjóðlegir. Allt fyrir ímyndina.

Sjáum til dæmis þessar auglýsingar frá N1 þar sem er lögð áhersla á íslenska vöru.

En hvað er það sem N1 selur sem telst vera íslenskt? Kleinurnar með kaffinu á bensínstöðinni?
Málagjöld

Hver er aftur íslenska þýðingin á –

what goes around, comes around?
Þingmenn á villigötum

Þetta eru tímabær orð frá Ragnheiði Ólafsdóttur, varaþingmanni að vestan, sem kemur inn á þing og blöskrar ástandið þar.

Ég held að þjóðin hafi ekki lyst á að horfa á áttatíu daga kosningabaráttu.

Svo þingmenn ættu að vinna störf sín með stillingu og reisn.

Forðast of mikið kjaftæði.

Ég spyr mig til dæmis um þetta frumvarp hér, um hvalveiðarnar.

Væri ekki nær að fara fram á greinargóða úttekt á söluhorfum á hvalaafurðum?

Og taka svo ákvörðun.
Steingrímur í Nei-inu

Hér er ítarlegt viðtal við Steingrím J. í vefritinu Nei.

Þar er meðal annars þessi greining á valdakerfi Sjálfstæðisflokksins:

„ Á Íslandi er vald sterks pólitísks framkvæmdarvalds gríðarlega samtvinnað stofnunum og atvinnulífi. Þetta sjáum við einfaldlega á þeim ósköpum sem fóru í gang þegar Sjálfstæðisflokkurinn missti allt í einu völdin. Það er uppnám í öllu kerfinu hjá þeim því þeir eru hluti af risavöxnu neti embættismanna-, stofnana- og fjármálavalds sem nú hefur misst einn þáttinn fyrir borð, sem er ríkisstjórnin.“
Ríkið, stjórnmálin og bankarnir

Mats Josefsson, sem hefur unnið skýrslu fyrir íslensk stjórnvöld, segir að ríkið verði að fara að haga sér eins og eigandi bankanna.

Annars séu þeir í tómarúmi.

Fyrir jól sendi ég orðsendingu til þingmanns (úr Samfylkingu) með nokkrum fyrirspurnum um bankana.

Þá var svarað með þjósti:

„Eigum við að fara að skipta okkur af bönkunum?“

Nú er svarið, jú – það er nauðsynlegt.

En samt ekki í þeim anda að stjórnmálaflokkarnir líti á bankana sem góss til að ráðstafa til flokksmeðlima og vildarvina.

Hallgrímur Thorsteinsson greinir þetta ágætlega.
Ingibjörg Sólrún, erfðaprinsarnir og sameiningartáknið Jóhanna

Þær vangaveltur gerast nú áleitnari innan Samfylkingarinnar að tími Ingibjargar Sólrúnar í stjórnmálum sé liðinn. Að hún eigi sér ekki viðreisnar von eftir setuna í aðgerðisleysisríkistjórn þeirra Geirs Haarde.

Jóhanna Sigurðardóttir var gerð að forsætisráðherra. Það var ekki einungis vegna heilsubrests Ingibjargar Sólrúnar, heldur líka vegna þess að hún er einfaldlega vinsælasti stjórnmálamaður á Íslandi, sá sem almenningur treystir best. Það var snilldarhugmynd að setja hana í djobbið.

Líklegustu úrslit kosninganna eru að áfram sitji stjórn Samfylkingar og Vinstri grænna, með eða án Framsóknar.

Einn framsóknarmaður sagði við mig að þeir myndu ekki vilja starfa með Sjálfstæðisflokki. Hann væri eins og geislavirkur úrgangur.

Steingrímur J. og Ingibjörg Sólrún vilja ábyggilega bæði verða forsætisráðherrar. Hermt er að grunnt sé á því góða milli þeirra; þau fara einfaldlega í taugarnar hvort á öðru.

En ef Jóhanna sleppur heil á höldnu úr forsætisráðuneytinu fram að kosningunum, verður erfitt að segja að hún eigi ekki að halda áfram.

Jóhanna er sameiningartákn sem Steingrímur og Sólrún eru ekki.

Samfylkingin hefur boðað landsfund í mars. Líklegast er að þar verði Ingibjörg Sólrún klöppuð upp sem formaður.

Hlutirnir geta þó breyst ansi hratt eins og atburðir síðustu mánaða sýna.

Árni Páll Árnason býður sig fram til varaformanns. Hann hefur ábyggilega hug á því að verða formaður flokksins í fyllingu tímans.

Stuðningsmenn Ingibjargar Sólrúnar hafa hins vegar augastað á Degi B. Eggertssyni. Í hugum þeirra er hann erfðaprins flokksins.

Heyrst hefur að Dagur sé að hugleiða að bjóða sig fram til varaformanns, gegn Árna Páli.

En svo má líka spyrja hvort tími annars hvors þeirra sé ekki kominn nú þegar?

Að ekki sé eftir neinu að bíða, nú þegar Framsókn hefur fengið nýjan formann og Sjálfstæðisflokkurinn er að skipta um.

Nema niðurstaðan verði sú að Jóhanna verði hinn eiginlegi foringi Samfylkingarinnar.
Einar Thoroddsen, Heine, Ásta og Flóra Íslands í Kiljunni

Einar Thoroddsen læknir er meðal gesta í Kiljunni í kvöld. Einar hefur lagt gjörva hönd á margt fyrir utan lækningar og nú hefur hann lokið við að þýða mikinn ljóðabálk, Þýskaland – Vetrarævintýri eftir sjálfan Heinrich Heine.

Guðmundur Oddur Magnússon, prófessor við Listaháskóla Íslands, aðstoðar mig við að fara yfir nokkrar myndlistarbækur sem hafa komið út að undanförnu. Þar á meðal er stórkostlega fögur útgáfa af Flóru Íslands.

Einnig verður fjallað um endurútgáfu bókarinnar Þjóð í hafti eftir Jakob F. Ágeirsson. Í bókinni er rakin saga lítt þekkts tíma í sögu tuttugustu aldar á Íslandi þegar höft og skömmtun voru allsráðandi.

Kolbrún og Páll fjalla um Lesarann eftir Bernard Schlink og endurútgáfu á sögum Ástu Sigurðardóttur.

Bragi talar um kynni sín af frægum erlendum leikkonum.