arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Varað við húsnæðisbólu

Merkilegt er hvað við mennirnir erum ófærir um að læra af reynslunni – eða kannski erum við fangnir í kerfum sem eru okkur yfirsterkari.

Nú bendir til dæmis margt til þess að atburðirnir frá því fyrir hrun 2008 séu að endurtaka sig víða um heim.

Þetta er hið svokallaða boom and bust ferli – sem felur í sér að hagkerfið þenst óskaplega út í nokkurn tíma en skreppur svo saman.

Einhvern veginn skyldi maður halda að stöðugleiki væri æskilegri en þetta – að það væri allt til vinnandi að koma á stöðugum efnahag.

En kerfið virðist ganga út á að blása upp bólur – það er betra í því en að skila raunverulegri verðmætaaukningu.

Hér á Íslandi horfum við upp á húsnæðisbólu, það er gert ráð fyrir að húsnæðisverð hækki árlega um meira en 7 prósent næstu árin.

Það eru furðulegar tölur – og helgast að nokkru leyti af spákaupmennsku sem náttúrlega er orðin eitt helsta böl Vesturlanda.

Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn varar við hruni á húsnæðismarkaði á alþjóðavísu og segir að hækkanir eins og er getið hér að ofan ógni efnahagslegum stöðugleika.

Um þetta má lesa í Financial Times.

AGS telur að grípa þurfi í taumana, en þá er varla annað til ráða en vaxtahækkanir og takmarkanir á útlánum.

En stjórnmálamönnum líður vel í bóluástandi – og þeir eru ekki gjarnir á að grípa í taumana. Dæmin sanna þetta. Uppgangurinn sem hefur verið í Bretlandi síðustu misserin eftir nokkuð langt samdráttarskeið stafar til dæmis að miklu leyti af því að útlánaheimildir til húsnæðiskaupa voru rýmkaðar. Og bönkum þykir almennt þægilegra að lána til kaupa á steinsteypu en til nýrra fyrirtækja – sem þó gætu farið að búa til einhver verðmæti.
Sökin er ekki hjá netsóðum, en Framsókn þarf ekki að biðja afsökunar á sögu sinni

Guðni Ágústsson eyðir stórum hluta af grein sinni sem birtist í Morgunblaðinu í að munnhöggvast við greinarhöfund sem skrifar í DV.

Sá mun hafa sagt að Framsóknarflokkurinn ætti að biðjast afsökunar á sögu sinni.

Ég held það sé rétt hjá Guðna að slíkt sé algjör óþarfi.

Þegar Hermann Jónasson hleypti ekki gyðingum – eða réttar sagt sumum gyðingum – til Íslands á árunum fyrir stríð var hann að starfa mjög í anda þess sem tíðkaðist í Evrópu, líka í þeim löndum sem voru lýðfrjáls. Þetta var vond pólitík, en flóttamönnum var víða neitað um landvist á þessum árum. Þetta er örugglega ekkert sem Framsókn þarf sérstaklega að biðjast afsökunar á.

Jónas frá Hriflu var þjóðernissinni, hann sást ekki fyrir í pólitískri baráttu hér heima, en ekkert bendir til þess að hann hafi verið haldinn kynþáttandúð umfram það sem fannst í öðrum flokkum – orðræða um útlendinga og fólk af öðrum kynþáttum var öðruvísi þá. Ef á að taka Jónas sérstaklega út þarf að skoða málið miklu betur.

Og það er algjörlega fráleitt að gera Steingrím Hermannsson að boðbera haturs einfaldlega vegna þess að hann var á móti EES og setti fram slagorðið „öflug þjóð í eigin landi“.

Þetta er svona álíka vitlaust og sífelldar tilraunir til að halda því fram að Útlendingastofnun sé nasistabatterí sökum þess að Agnar Kofoed-Hansen fór á námskeið í Þýskalandi.

Nei, Framsókn getur bara verið nokkuð stolt af þessum fyrrverandi foringjum sínum, þótt auðvitað væru þeir ekki óskeikulir.

En hins vegar skjöplast Guðna í síðari hluta greinarinnar. Borgarstjórnarframboð Framsóknar gaf upp boltann varðandi andúð á fólki sem aðhyllist íslamstrú – og það er n.b. ekki sértrúarsöfnuður – og eftir það opnuðust flóðgáttir haturs. Margir Framsóknarmenn létu vita að þeim væri ofboðið vegna þessa, einn frambjóðendanna í Reyjavík beinlínis hætti. En forysta Framsóknar talaði á þeim nótum að það mætti nú ekki „banna umræðu“ eða að þarna færi umræða sem „þyrfti að taka“ – henni var í lófa lagið að loka þessari glufu þaðan sem hatrið var farið að streyma en gerði það ekki.

Á endanum þurfti að taka niður Facebook síðu Sveinbjargar Birnu – það sem þar stóð var svo ofbjóðanlegt að flokkurinn gat ekki látið það standa.

Guðni getur alveg verið stoltur af sinni Framsókn, en þarna var feilspor sem þarf að leiðrétta. Sökin er ekki hjá þeim sem hann kallar „ritsóða“, enda þótt greinarhöfundurinn í DV hafi farið með fleipur.
Frelsiskartöflurnar voru eitraðar

Það verður skelfilegt áfall fyrir Bandaríkin ef þau þurfa að senda herlið til að verja Bagdad – 11 árum eftir að Georg W. Bush hélt mission accomplished ræðu sína og lýsti yfir sigri í Íraksstríðinu.

Alltaf er að koma betur og betur í ljós hvílíkt glapræði þessi hernaður var, hrokinn og heimskan sem bjuggu að baki eru himinhrópandi.

Þetta er stríð sem ætti heima í March of Folly, bók sagnfræðingsins Barbara Tuchman þar sem hún fjallar um vitlausustu stríð sögunnar.

Íraksstríðið rændi Bandaríkin áhrifavaldinu sem þau hafa á alþjóðavettvangi. Þrátt fyrir að hálfur áratugur sé síðan Bush og lið hans – með Cheney og Rumsfeldt í fararbroddi – er langt frá því að skaðinn hafi verið bættur.

Þetta er afar slæmt, því heimurinn þarfnast þess að Bandaríkin séu sterk. Eftir atburðina í Úkraínu eru Evrópa og Bandaríkin að ná miklu betur saman en áður. Obama er forseti sem Evrópa getur talað við – Bush og hans lið fyrirleit Evrópu, sérstaklega eftir að Þýskaland og Frakkland vildu ekki taka þátt í herförinni í Írak.

Nú sést glöggt að þar hafði gamla Evrópa á réttu að standa. Bandaríkjamenn hefðu betur étið frönsku kartöflurnar – frelsiskartöflurnar voru eitraðar.

Bush-klíkan hleypti öllu í bál og brand í Miðausturlöndum. Nú berjast sunnítar og shítar í Írak – en Íransstjórn hefur miklar áhyggjur af trúbræðrum sínum í röðum shíta. Við hliðina á er svo Sýrland með sitt skelfilega borgarastríð. Það bætir svo ekki úr skák að Rússar munu fyllast Þórðargleði yfir hverju áfalli sem Bandaríkin verða fyrir, þeim finnst alveg prýðilegt að Bandaríkin þurfi aftur að beina allri sinni athygli að Írak.
Leigubílaferð með Mustafa

Maður fær oft greinargóðar upplýsingar af því að tala við leigubílsstjóra.

Ég er stadur í Berlín og í dag átti ég langa bílferð með Mustafa frá Tyrklandi. Hann sagðist vera þriggja barna faðir.

Ég spurði hann hvernig honum þætti að búa í Þýskalandi?

Hann sagði að það sveiflaðist svolítið með efnahagsástandinu, en almennt væri Þýskaland frjálslynt lýðræðisríki.

Og Berlín væri borg þar sem frjálslyndi og umburðarlyndi væri í hávegum haft.

Sjálfur sagðist hann vera múslimi og stundaði mosku. Konan hans bæri höfuðklút – og það væri helst að óvild og fordómar bitnuðu á henni.

Til dæmis væru konur með höfuðklúta síður gjaldgengar í ýmis störf.

Ég sagði honum að formaður félags múslima á Íslandi væri borinn og barnfæddur Íslendingur – sem hefði kynnst trúarbrögðunum á ferðalagi um Mið-Austurlönd. Hann væri gáfaður og frjálsyndur maður og góður vinur minn.

Mustafa fannst merkilegt að heyra það.

Þetta var afskaplega viðkunnanlegur maður, við kvöddumst með virktum og báðum öfgamenn aldrei að þrífast.
Ekki Viðreisnar von?

Myndir af stofnfundi Viðreisnar vita ekki á sérlega gott fyrir þessa hreyfingu.

Á myndunum er ekki að finna sérstakt þungaviktarfólk – en talsvert af einstaklingum sem hafa verið óánægðir á útjöðrum hér og þar.

Nú er ekki vitað hvort Benedikt Jóhannesson ætlar að verða formaður flokksins, en yfirleitt er það honum sem er teflt fram.

Svör hans í viðtali við DV vekja ekki traust. Þau eru furðu léttúðug af manni sem ætlar sér eitthvað í stjórnmálum.

Hann segir að menn hafi verið „dálítið plataðir út í Íraksstríðið“.

Að íslenska bankahrunið hafi aðallega verið almenningi og fjölmiðlum að kenna.

Önnur svör Benedikts eru í þessum anda – slöpp og léttvæg.

Manni sýnist líka að á stofnfundinn hafi mætt menn sem er afskaplega mikið niðri fyrir varðandi mál sem geta eyðilagt nýjar stjórnmálahreyfingar. Þeir geta verið sammála um inngöngu í ESB, en þarna eru mál sem brenna heitt á sumum og vekja mikið óþol.

Kvótamálið og verðtryggingin.

Ég hafði líka rangt fyrir mér um daginn þegar ég talaði um að Viðreisn væri gott nafn á stjórnmálahreyfingu. Það er það alls ekki.

Viðreisn er nafn á ríkisstjórn sem Sjálfstæðisflokkurinn leiddi. Hún er partur af sögu þess flokks. En fæstir þekkja þetta núorðið – og í raun bendir nafnið til þess að þeir sem finna það upp séu með hausinn og hugann inni í Sjálfstæðisflokknum og einhverri kremlólógíu þar innandyra. Það er frekar eins og verið sé að kallast á við Björn Bjarnason en unga kjósendur í landinu.
Þarf að hafa ströng lög um notkun fánans?

Nokkuð er hún heillandi skoðun þingmannsins Helga Hrafns Gunnarssonar sem spyr hvers vegna við þurfum að hafa svo ægilega miklar reglur um þjóðfánann.

Jú, fáninn er tákn íslenska ríkisins, en hann er líka bara klæðisbútur í þremur litum.

Ég er mjög hallur undir frelsi og lýðræði og ég vil endilega að borin sé virðing fyrir fólki, hverrar þjóðar sem það er – og að við förum vel með náttúru landsins.

En það er ekki víst að þetta inniberi að ekki megi setja fánann á umbúðir, eða flagga á nóttinni eða nota hann sem stuttbuxur. Svo nokkuð sé nefnt.

Helgi Hrafn segir að sér þyki fáninn fallegur, sjálfur er ég ekki einu sinni viss um það. Ég er ekki viss um að litirnir séu nógu góðir – reyndar er vitað að blái liturinn í fánanum er mjög á reiki. Í raun var gamli hvítblái fáninn miklu fallegri – og langbesti fáninn er auðvitað flöttu þorskarnir.

Eða hvernig sæmræmist það nútímahugmyndum að hafa kross, trúartákn, í fána?

Helgi Hrafn skrifar um fánalögin:

En ég get ekki að því gert að finnast slíkar hefðir kjánalegar í landslögum. Ef þessi eða hin meðhöndlun fánans er svona ægilega mikilvæg, þá finnur fólk sig væntanlega sjálft knúið til þess að meðhöndla hann svona eða hinsegin. Að öðrum kosti hljótum við að komast að þeirri niðurstöðu að þessar hefðir hreinlega skipti ekki jafn miklu máli og menn vilja meina.

Jörundur hundadagakonungur lét gera fána með þremur flöttum þorskum, hann hefur ekki varðveist en gæti hafa litið svona út.
Skrítið og skemmtilegt með Tom Jones og fleirum

Margt er farið að tínast inn á internetið og sumt furðulegt og hálfgleymt.

Þar er til dæmis að finna brot úr sjónvarpsþáttum sem söngvarinn Tom Jones var með 1969 eða um það bil.

Og þetta er eiginlega alveg súrrelískt.

Crosby, Stills, Nash & Young að syngja hippabraginn Long Time Gone eftir David Crosby – og aðalröddina syngur Tom.

Þetta er eiginlega betra. Tom og Joe Cocker að syngja Delta Lady.

Hér er Tom að syngja syrpu með Mama Cass Eliot.

Og hérna er Tom Jones að tala welska tungu og kynnir söngkonuna Mary Hopkin – sem syngur hið frábæra lag Those Were The Days.

Hér rifjast upp að á sínum tíma plataði ég vini mína Pétur og Eyþór Gunnarssyni eða það fannst mér. Ég hafði eignast Those Were The Days á lítilli plötu. Þeir bræðurnir áttu litla plötu með Day Tripper/We Can Work It Out með Bítlunum. Ég fékk þá til að skipta eftir nokkrar fortölur, en var lengi með dálítð samviskubit yfir því.

En nú er Bítlaplatan líka glötuð.
Nýi meirihlutinn – ætti að vera nokkuð traustur

Það virðist ætla að fara eins og var spáð á þessari síðu að Sóley Tómasdóttir yrði forseti borgarstjórnar, Björn Blöndal formaður borgarráðs og Dagur B. Eggertsson borgarstjóri. Píratinn Halldór Auðar Svansson fær svo sæti í borgarráði. Líklega er það sögulegt – ætli Reykjavík sé ekki fyrsti staðurinn í heiminum þar sem Píratar komast beinlínis til valda.

Í minnihlutanum sitja svo Sjálfstæðisflokkurinn og Framsókn. Eins og hefur áður verið sagt er sjálfsagt að minnihluti/meirihluti sé ekki algilt lögmál. Í síðustu borgarstjórn var gott samstarf við suma af borgarfullrtrúum Sjálfstæðisflokksins í ýmsum málum. Það ætti að vera hægt áfram, en fer dálítið eftir því hversu menn ætla fara út í mikinn flokkspólitískan ham.

Það er meiri spurning með Framsóknarkonurnar Sveinbjörgu og Guðfinnu. Þær komust inn í borgarstjórnina á afar skrítnum forsendum og einhvern veginn virkar það þannig að löngunin til að starfa með þeim sé ekki sérlega mikil – að minnsta kosti um sinn.

Enn eru þær að súpa seyðið af harðri gagnrýni innanflokks – síðastur til að stíga fram var Ingvar Gíslason, fyrrverandi menntamálaráðherra, sem talar um framboðsklúður án hliðstæðu í næstum 100 ára sögu flokksins.

Annars virðist meirihlutinn nýi vera nokkuð traustur, hann styðst við níu borgarfulltrúa af fimmtán. Með því að hafa bæði VG og Pírata með er því varnað að annar hvor flokkurinn komist í oddaðstöðu – það virðist vera skynsamlegt. En því skal spáð hér að þessi meirihuti haldi næstu fjögur árin og Dagur taki sitt heila kjörtímabil sem borgarstjóri.
Hinn ergilegi heimur hjólreiðamannsins

Heimur vegfarandans er afskaplega persónubundinn – súbjektívur eins og sagt er. Þetta veltur allt á sjónarhorninu.

Sá sem situr í bíl lætur hjólreiðafólk og gangandi vegfarendur fara í taugarnar á sér. Maður hefur síendurtekið heyrt frasann að þrengt sé að einkabílnum.

Hjólreiðamenn og gangandi vegfarendur upplifa það ekki þannig –en sjónarhornið kann að breytast þegar þeir setjast upp í bíl. Þegar þeir fara um bæinn sjá þeir ekki að sérlega mikið hafi verið gert til að skerða hlut einkabílsins, það er eiginlega þvert á móti. Alls staðar eru umferðargötur og bílastæði sem þarf að komast yfir.

En milli hjólreiðamanna og gangandi vegfarenda ríkir ekki friður, nema síður sé.

Margir hjólreiðamenn hjóla núorðið mjög hratt, næstum á hraða bifreiða. Þeim er mjög illa við allar hindranir, sem birtast einkum í líki gangandi vegfarenda – jú, og bíla.

Af þessum sökum eru margir hjólreiðamenn fullir af ergelsi – þeim finnst þeir vera að hjóla gegn fjandsamlegum heimi. Því skyldi maður vara sig á því að láta ekki hjóla sig niður – og því er um að gera að bæta aðstöðu hjólreiðamanna.

Því ef eitthvað vit væri í okkur ættum við öll að vera komin á hjól, þó ekki væri nema umhverfisins vegna.
Bróðir Ólafs – og sýknudómurinn

Furðuleg er sú vending í íslenska réttarkerfinu að bróðir Ólafs Ólafssonar hafi verið dómari í Aurum-málinu.

Ólafur var dæmdur í héraðsdómi fyrir aðild sína að Al-Thani málinu, en Jón Ásgeir Jóhannesson var sýknaður fyrir aðild að Aurum málinu.

Málin eru um margt hliðstæð, en í Aurum málinu var það atkvæði Sverris Ólafssonar sem réð úrslitum.

Mönnum virðist einfaldlega ekki hafa verið kunnugt um að Sverrir væri bróðir Ólafs – eða voru menn kannski ekkert að pæla í þessu.

Ummæli Sverris eftir að þetta varð uppvíst hafa vakið athygli. Hann sagði meðal annars um sérstakan saksóknara, og n.b. þetta er maður sem er nýbúinn að ljúka störfum í dómi og getur ekki falið andúð sína:

Mér finnst viðbrögð hans hæpin og mér finnst þetta bera vott um örvæntingarfullar og jafnvel óheiðarlegar aðgerðir og hann grípur til þeirra á erfiðum tímum þegar trúverðugleiki hans stofnunar er eiginlega í molum.

Lögmaðurinn Sveinn Andri Sveinsson skrifar á Facebook:

Það er algert einsdæmi að dómari í máli tjái sig með þessum hætti eins og meðdómarinn gerir hér. Hafi einhvern tíma verið vafi á óhlutdrægni þessa dómara, þá hefur hann sjálfur algerlega eytt öllum vafa; andúð hans í garð sérstaks saksóknara skín í gegn.

Nú er bara tvennt í stöðunni, komi til kasta Hæstaréttar: Sakfella ákærðu eða ómerkja alla málsmeðferð héraðsdóms. Meðdómandinn sá algerlega um það á eigin spýtur að veikja dóminn. Til þess þurfti ekki atbeina sérstaks saksóknara.

Verjendurnir geta ekki verið hressir.
Ólafur Ragnar og orkan

Ólafur Ragnar Grímsson á hrós skilið að tala fyrir hugarfarsbyltingu hvað varðar orkumál.

Mannkynið er komið á endastöð í nýtingu orkugjafa sem valda loftslagsbreytingum. Það er ekki einungis um það að tefla að lofslag á jörðinni breytist með tilheyrandi hörmungum – heldur hættum við líka á að eyðileggja úthöfin sem súrna vegna mengunar.

Ólafur bendir á sólarorku, jarðhita, vindorku.

Hann gæti reyndar tekið skrefið lengra og hvatt íslensku þjóðina til að láta vera að nýta olíu sem kann að leynast á hafsbotni. Það væri markvert framlag til umhverfismála.
Er þetta trúverðugt?

Sveinbjörg Birna Sveinbjörnsdóttir sagði í sjónvarpsviðtali við Björn Inga Hrafnsson að ekki hafi staðið til að moskubygging í Reykjavík yrði kosningamál hjá Framsóknarflokknum. Nú segist hún harma að hafi veri „látið líta út fyrir“ að vera kosningamál.

Er það trúverðugt?

Sjálf hélt Sveinbjörg þessum málflutningi áfram þegar hún fór að tala um nauðungarhjónabönd. Fólk neðar á listanum

Og síðar var haldið áfram og farið að tala um að þyrfti að greiða atkvæði um moskuna.

Kosningastjóri Framsóknarflokksins, Svanur Guðmundsson, skrifaði:

Ofurbloggarinn, Guðmundur Andri segir að ekki eigi að leyfa lýðræðislegar kosningar um að borgarbúar borgi lóð undir mosku þar sem það sé minnihlutahópur. Hvenær voru múslimar minnihlutahópur?

Og sjálf skrifaði Sveinbjörg og gagnrýndi „pólitískan réttrúnað“.

Ég tel að eðlilegt að borgarbúar fái að greiða atkvæði um svo umdeilt mál, en Samfylkingin taldi málið hins vegar of viðkvæmt. Pólitískur rétttrúnaður varð þess valdandi að Samfylkingin gat keyrt málið í gegn.

Marta Bergman, sem er nátengd Sveinbjörgu, hóf að skrifa greinar þar sem málflutningur Sveinbjargar var hafin upp til skýjanna. Þar er líka að finna þemað um pólitískan rétttrúnað.

Sveinbjörg Birna Sveinbjörnsdóttir hefur nú stigið fram og bent á þá þöggun sem á sér stað. Eftir tillögu Sveinbjargar um atkvæðagreiðslu um mosku féllu oddvitar hinna framboðanna í gryfju pólitísks rétttrúnaðar. Ég hrósa Sveinbjörgu fyrir að þora að taka á málinu.

Og hvergi gaf Sveinbjörg til kynna fyrir kosningarnar að hún hefði hlaupið á sig, misstigið sig, eða talað í fljótfærni. Það hefði kannski verið tilefni til þegar fólk fullt af hatri kom fram úr skúmaskotum, eins og skotið hefði verið upp fána sem það gat fylkt sér um. Facebook-síða Sveinbjargar hefur síðan verið tekin niður vegna þess að það var vandræðalegt hvernig hún fylltist af hatursáróðri.
Ísland breytist – til hins betra

Mamma kom fyrst til Íslands 1938. Hún talar stundum um hvað sér fannst Ísland ljótt þá. Hún hafði átt heima í Kína og Noregi – samanburðurinn var Íslandi ekki í hag.

Hér var svo fjarskalega gróðursnautt.

Nú fer ég með mömmu í göngutúra eða bíltúra og henni verður tíðrætt um hvað Ísland hafi breyst. Hún segir að þetta sé eins og allt annað land en það sem hún sá fyrst þegar hún var 8 ára stelpa.

Þetta blasir hvarvetna við. Gróðurinn breiðist sífellt út og líklega hefur hann aldrei verið fallegri en í þessari indælu sumarbyrjun.

Trjágróður í Fossvogi í blíðviðrinu á laugardaginn.
BF: Opin í báða enda

Það eru talsverð tíðindi að Björt framtíð skuli mynda meirihluta með Sjálfstæðisflokknum í Kópavogi og Hafnarfirði – næst stærsta og þriðja stærsta bæ landsins – og ætla að starfa með meirihlutanum á Akranesi.

Þarna er semsagt kominn miðjuflokkur sem er reiðubúinn að vinna með Sjálfstæðisflokknum þegar þannig ber undir – en líka til vinstri ef hentar.

Minnig þannig á Framsóknarflokkinn á velmektarárum sínum. Hann var sagður opinn í báða enda.

En nú er athyglisvert að Sjálfstæðisflokkurinn velur Bjarta framtíð fram yfir Framsóknarflokkinn. Í því felast sterk skilaboð. Sjálfstæðisflokkurinn hefur víðast hvar ekki átt að aðra flokka til að starfa með, en Björt framtíð þykir greinilega meira aðlaðandi.

Þetta endurspeglar útbreidda óánægju sem er innan Sjálfstæðisflokksins með stjórnarsamsamstarf þar sem Sjálfstæðisflokkurinn þarf að vera í forsvari fyrir mál sem hann trúir ekki á og þar sem Framsóknarflokkurinn hefur forsætisráðuneytið þrátt fyrir að vera miklu minni flokkur.
Farið burt áður en þið eyðileggið allt

Undanfarna daga hefur þess verið minnst að 70 ár eru frá D-degi, innrás herja Bandamanna í Evrópu sem þá var undir oki nasismans. Áhrif þessara miklu atburða verða seint ofmetin.

Innrásarherinn var að megni til bandarískur og breskur. Bretland féll ekki í hendur nasista, heldur þraukaði allt stríðið. Og það átti líka við um breska stjórnkerfið sem hélst óbreytt – jafnvel þó stríðshetjan Winston Chuchill hafi veri felldur í kosningum 1945 og hin umbótasinnaða stjórn Verkamannaflokksins og Clements Attlee tekið við.

Í Þýskalandi, Ítalíu og Frakklandi var annað uppi á teningnum. Þar þurfti að hugsa allt upp á nýtt, koma upp nýju stjórnkerfi. Þýskaland var hrunið, Ítalía hafði verið undir fasistastjórn, í Frakklandi hafði verið Vichy-stjórnin em starfaði með nasistum.

Það var sjálfur Winston Churchill sem lagði til að komið yrði upp evrópsku sambandsríki.

En hugmyndin var ekki að Bretland væri með. Bretland var sigurvegari í stríðinu – þótt í raun hefði það eyðilagt efnahag þess. Það var svo þversögn að Vestur-Þýskaland var miklu fljótara að ná sér efnahagslega eftir stríðið en Bretland. Skýringin var meðal annars sú að eyðingin í Þýskalandi var algjör, það var nauðsynlegt að byrja alveg upp á nýtt, meðan Bretar sátu uppi með úreltar verksmiðjur, iðnað og framleiðslutæki. Fyrir utan að þeir máttu sjá á bak nýlendum sínum.

Í Frakklandi var líka mikið framfaraskeið – meðan stöðnun ríkti á Bretlandi.

Það var svo loks 1972 að Bretland gekk í Efnahagsbandalag Evrópu eftir hafa áður fengið synjun. De Gaulle, áhrifamesti stjórnmálamaður Frakklands eftir stríðið, taldi að Bretar ættu ekki heima í Efnahagsbandalaginu sem nú heitir Evrópusambandið.

Sú tilfinning hefur líka alltaf verið mjög sterk í Bretlandi sjálfu – og sjaldan sterkari en nú þegar flokkurin UKIP er að vinna kosningasigra. Hann hefur beinlínis á stefnuskránni að Bretland hverfi úr ESB.

Reyndar er ýmsir í Evrópu sem telja best að Bretland láti sig hverfa. Einn þeirra er Michel Rocard, fyrrverandi forsætisráðherra Frakklands. Hann skrifar grein sem birtist í Guardian í fyrradag. Þar segir Rocard við Breta:

Farið burt áður en þið eyðileggið allt.

Michel Rocard í Silfri Egils 2010.
Amma mín og tréð á Grettisgötu

Stórkostlegasta bylting sem hefur orðið í Reykjavík er trjágróðurinn.

Hér voru engin tré og það var talið útilokað að stunda trjárækt.

Svo fóru menn að prófa, og viti menn, sumar trjátegundir döfnuðu vel. Og nú er borgin umvafin trjágróðri sem hefur bætt bæði veðurfarið og líðan borgaranna.

Einhvern tíma hef ég sagt söguna af ömmu minni sem var norsk. Hún kom í fyrsta skipti til Íslands 1928.

Þá voru eiginlega engin tré í bænum.

Mér er sagt að amma, sem gjarnan var kölluð Frú Herborg, hafi stundum farið upp á Grettisgötu þar sem var myndarlegt tré.

Mér þykir ólíklegt að hún hafi faðmað það, hún var ekki þannig, eða jú – kannski hefur hún faðmað tréð í huganum.

Einhvern veginn grunar mig að þetta hafi verið silfurreynirinn sem nú stendur til að fella á Grettisgötu og er sagður vera 108 ára gamall.

Fólk safnaðist saman í dag og mótmælti því að gamla tréð við Grettisgötu yrði fellt til að rýma fyrir hótelbyggingu.
Gamlinginn sem strauk af elliheimilinu og fór til Normandí

Hér er skemmtilegasta frétt sem maður hefur séð í langan tíma, birtist í Daily Telegraph.

Í gær skrifaði ég grein um hina hetjulegu kynslóð sem barðist fyrir frelsi á ströndum Normandí fyrir 70 árum. Brátt sjáum við á bak hinum síðustu sem eru af þessari kynslóð.

En þetta er einn af hermönnunum, hinn 89 ára gamli Bernard Jordan.

Nú er hann öldungur á elliheimili í Hove í Sussex.

Hann var allt í einu horfinn og þá kom í ljós að hann hafði stungið af til að vera viðstaddur hátíðarhöld með stríðsfélögum sínum handan Ermasundsins.

Fór í regnfrakka og setti upp gömlu heiðursmerkin sín.

Lögreglunni var gert viðvart, en svo kom í ljós að hann hafði sest upp í rútu og var á leið til Frakklands.