arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Mistök

Ekki hef ég enn fengið skýringu á því hvers vegna ég missti aðgang minn að Facebook.

Maður er hins vegar dálítið hugsi yfir fyrirbærinu ef hægt er að þurrka út fólk sisvona – og allt sem það geymir þarna inni, vinasambönd, textabrot, ljósmyndir.

Ég sendi kvörtun út á ljósvakann – vissi ekki hvort hún yrði meðhöndluð af manni eða vél.

Í morgun fékk ég svar, undirritað Daphne. Þar er ég beðinn afsökunar á mistökum sem hafi orðið og tilkynnt að ég geti aftur komist inn á Facebook.

Það var ekki gefin nánari skýring á því hvað hefði gerst – en mér sýnist að á síðunni sé allt efni sem var þar áður.

Svo er náttúrlega spurning hvort maður vilji snúa aftur eftir að hafa verið í nokkra daga utan Fésbókarheimsins. Kannski var það bara ákveðinn léttir?
Vandana Shiva í Silfrinu

Meðal efnis í Silfri Egils á sunnudag verður viðtal við hina stórmerku baráttukonu Vandana Shiva.

Vandana Shiva er heimspekingur og umhverfisverndarsinni frá Indlandi. Barátta hennar hefur ekki síst beinst gegn stórfyrirtækjum eins og Monsanto sem hanna erfðabreytt korn og fara um heiminn og tryggja sér einkarétt á sáðkorni. Þetta hefur komið indverskum smábændum í hörmulega stöðu – Vandana Shiva berst fyrir málstað þeirra.
Þjóðlegt

Það er ekki hægt að segja annað en að hin þjóðlegu gildi séu höfð í heiðri í Framsóknarflokknum.

Formaður flokksins ákveður að borða ekkert annað en íslenskan mat.

Svo þegar hann bregður út af vananum og leggur sér til erlendan mat – n.b. frá einu af ríkjum Evrópusambandsins – þá veikist hann heiftarlega.
Tapio skrifar um Spánverjavígin

Finninn Tapio Koivukari er Íslendingum að góðu kunnur. Hann talar reiprennandi íslensku, var kennari vestur á fjörðum. Hann er líka þekktur rithöfundur í heimalandi sínu, Sigurður Karlsson þýddi fyrir tveimur árum skáldsöguna Yfir hafið og í steininn eftir Tapio, fjarska skemmtilega bók.

Nú hefur Tapio sent frá sér nýja skáldsögu sem ætti að vekja áhuga hjá Íslendingum. Hún fjallar nefnilega um einn hryllilegasta atburð Íslandssögunnar, Spánverjavígin svokölluðu 1615. Þá var 31 baskneskur skipbrotsmaður veginn af vestfirskum bændum undir forystu Ara í Ögri.

Bókin nefnist Ariasman – saga um hvalfangara. Ariasman var nafnið sem Baskarnir gáfu Ara.

Þessi skáldsaga mun vera væntanleg á íslensku á næsta ári, í þýðingu Sigurðar Karlssonar.

Tapio Koivukari, finnski rithöfundurinn sem eitt sinn var smíðakennari á Ísafirði.
Sukkbælið Benidorm

Pressan er að fjalla um útskriftarferðir menntaskólanema – og ráðagerðir um að banna þær jafnvel.

Unglingar hópast til Spánar í þessar útskriftarferðir, aðallega til Benidorm, sumir lenda í alls kyns vandræðum.

Benidorm er bær þar sem allt flýtur í áfengi og fíkniefnum. Getur verið stórhættulegur staður. Í ofanálag er bærinn einstaklega ljótur og ómenningarlegur.

Hópferð ungmenna þangað er arfaslæm hugmynd – og fyrir marga er hún ekki annað en ávísun á sukk.

Væri ekki nær að slíkar ferðir snerust frekar um að skoða söfn í Lundúnum eða Berlín, hallir í Leirudalnum, rústir í Róm eða fagra náttúru í norskum fjörðum?
Þórbergsstræti?

Það er ekki vitlausara en hvað annað að kalla Hringbrautina Þórbergsstræti.

Því Hringbraut er óskiljanlegt nafn.

Hringbrautin fer ekki í hring, heldur liggur í sem næst beinni línu frá Ánanaustum upp að Snorrabraut.

Í máli eldri Reykvíkinga sem ég þekki heitir Snorrabrautin reyndar Hringbraut.

Hún var nefnilega partur af hringveginum sem átti að liggja í kringum Reykjavík samkvæmt gömlu skipulagi – en varð aldrei að veruleika.
Lok lok og læs

Eins og stór hluti Íslendinga hef ég notað Facebook. Ekki mjög mikið reyndar, en ég hef meira og minna haft þá reglu að samþykkja flesta sem vilja gerast vinir mínir. Þannig hefur vinahópurinn orðið ansi stór. Þetta þýðir reyndar að ég er ekki mikið að skrifa um einkamál mín á Facebook – enda svosem ekki ástæða til – en í gegnum þetta hefur maður náð sambandi við margt fólk og haldið sambandi við aðra.

Það sem er mikilvægast finnst mér eru sambönd við vini í útlöndum. Maður hafði misst sjónar af mörgum þeirra – náði jafnvel að endurnýja kynnin í gegnum Facebook.

Í dag eru gerðar viðamiklar breytingar á Facebook. Þær virðast mælast heldur illa fyrir eins og sjá má í þessari frétt CNN.

Hjá mér virkar þetta hins vegar einfaldlega þannig að mér hefur verið skutlað út af Facebook. Þegar ég ætlaði að fara þangað inn í dag fékk ég þá meldingu að Facebook-síðunni minni hefði verið lokað.

Kannski er vitleysa hjá manni að nota samskiptaforrit af þessu tagi, ef hægt er að loka fyrir efni sem maður hefur safnað saman á löngum tíma með einni handahreyfingu einhvers staðar í útlöndum. Því þetta er vissulega bagalegt. Ég hef sent kvörtun út í heim – en ekki veit ég hver er að meðhöndla hana ef þá einhver. Er það maður eða vél? Það er pínu kafkaískt. Það var beðið um afrit af persónuskilríkjum.

Konan mín segir að ég sitji hérna og dofni og dofni smátt og smátt. Kannski er maður ekki til lengur ef maður er ekki á Facebook?

Hvað segið þið – er Google+ að virka?
Obama með taktana af Melavellinum

Það er sagt að þegar KR var að spila á Melavellinum í gamla daga hafi stundum heyrst hrópað: „Blikkið! Blikkið!“

Fæstir skildu þetta nema leikmennirnir, en það þýddi að tefja átti leikinn með því að sparka boltanum yfir bárujárnsgirðinguna umhverfis völlinn, út á Suðurgötu, helst út að Háskóla.

Þetta er svipað því sem Barack Obama gerði hjá Sameinuðu þjóðunum í dag. Hann sparkaði bara boltanum langt langt burt.

Sýndi það í leiðinni að Bandaríkin munu lúta vilja Ísraels, hvað sem tautar og raular. Palestínumönnum er vísað á friðarviðræður sem hafa ekki skilað neinu fyrir þá. Ræðan gaf þeim enga von. Ísraelar geta haldið áfram að þrengja að þeim með landránsbyggðum sínum og nýlendustefnu.
Stórvirki í bókaútgáfu

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um eitthvert mesta stórvirki í íslenskri bókaútgáfu fyrr og síðar, Íslenska listasögu, sem er að koma út í fimm bindum hjá Forlaginu og Listasafni Íslands.

Þetta er yfirlitsverk um íslenska myndlist frá miðri 19. öld og fram til vorra daga, ríkulega myndskreytt og með texta eftir valinn hóp höfunda.

Útgáfan hefur kostað óhemju mikið fé og er fjarska metnaðarfull. Til dæmis eru flestar ljósmyndir af listaverkunum teknar sérstaklega vegna bókarinnar.

Samhliða útgáfu bókarinnar verður opnuð sýningin Þá og nú í Listasafni Íslands en þar verður reynt að skoða vendipunkta í myndlistarsögu okkar.

Páll Baldvin Baldvinsson og Kolbrún Bergþórsdóttir ræða um þrjár nýútkomnar bækur: Ríkisfang ekkert eftir Sigríði Víðis Jónsdóttur, Rannsóknina eftir Philippe Claudel og Fásinnu eftir Horacio Castellanos Moya.

Bragi segir frá hinni vellauðugu Sonju Zorilla.

Snæfellsjökull eftir Mugg, hluti af myndinni.
Þriðja atrennan

Stundum er eins og maður kannist við eitthvað í umræðunni, en gullfiskaminnið er þeirrar gerðar að maður getur ekki verið viss.

Það er til dæmis málsóknin vegna hryðjuverkalaganna svonefndra. Hafa ekki verið teknir nokkrir hringir í þeirri umræðu?

Sigrún Davíðsdóttir heldur ýmsu til haga og staðfestir að svo sé í pistli sem hún flutti í Speglinum. Hún rifjar upp að skilanefnd Kaupþings fór í könnun á málinu fyrir breskum dómstóli, úr varð ekki málsókn heldur upplýstist að aðgerðir breskra yfirvalda gagnvart Kaupþingi stóðust væntanlega lög, en líka að breska fjármálaeftirlitið tók í raun yfir Kaupþing fyrr en talið var, áður en íslenski Seðlabankinn lánaði bankanum 500 milljónir evra.

Sigrún segir að slitastjórn Landsbankans hafi getað farið eins að, en það hafi greinilega ekki verið vilji til þess. Sigrún segir:

„Núverandi tilhlaup til málaferla er því þriðja atrennan. Viðbótin nú er skýrsla fjármálaráðherra um meint tjón, veitir gleggri upplýsingar, að mati eins heimildamanns Spegilsins, en hefur ekki endilega bein áhrif á möguleika málshöfðunar. Og talandi um mál. Það væri reyndar áhugavert að sjá heildar úttekt á tjóninu sem hrun bankanna olli. Hrun, sem ekki stafaði af aðgerðum Breta, heldur af hömlulausri ásókn stærstu eigenda bankanna og vildarviðskiptavina í lánsfé og greiðvikni stjórnenda bankanna við þessa aðila.

Í viðtali við Ríkisútvarpið nýlega sagði Árni Páll Árnason efnahags- og viðskiptaráðherra að á grundvelli þessarar skýrslu vildi hann koma fram bótakröfum á hendur Bretum. Ráðherrann bendir á bæði Mannréttindadómstólinn og Alþjóða dómstólinn. Spegillinn hefur borið undir nokkra lögfræðinga hvort þessir tveir dómsstólar séu rétti vettvangurinn í hugsanlegu bótamáli. Svarið er að nei, það séu þeir tæplega.

Þá víkur málinu aftur að málinu sem aldrei var höfðað þarna í árslok 2008. Staðfestingarmál þarf að hefja innan þriggja mánaða frá því stjórnvaldsaðgerð er beitt. Slíkt mál var aldrei höfðað varðandi Landsbankann. Þess vegna er enn ekki vitað hvort beiting hryðjuverkalaganna stóðst bresk lög. Og þó hefði sú vitneskja verið forsenda frekari aðgerða. Þó margt hafi síðar komið fram í rannsóknarnefndarskýrslunni um aðstæður Landsbankans er aldrei að vita hvaða upplýsingar hefðu komið fram í svona máli. Kyrrsetning eigna Landsbankans hafði miklu víðtækari afleiðingar en aðgerðirnar gegn Kaupþingi. Þess vegna er svo óskiljanlegt af hverju var aldrei látið reyna á hvort þessi aðgerð stóðst eða ekki.“
Guðmundur og Besti flokkurinn

Guðmundur Steingrímsson fór úr Framsóknarflokknum til að stofna frjálslyndan flokk. Áður hafði hann yfirgefið Samfylkinguna – margt bendir til þess að þar eigi hann í rauninni heima.

Samfylkingarmaður einn sem ég ræddi við batt miklar vonir við framboð Guðmundar, hann sagðist ekki ætla að kjósa það sjálfur, en það væri nauðsynlegt að fram kæmi annar flokkur en Samfylkingin sem styddi aðild að Evrópusambandinu.

Það gerir Guðmundur.

Nú virðast vera hafnar þreifingar milli Guðmundar og Besta flokksins. Besti flokkurinn fékk góða kosningu í borgarstjórnarkosningum vorið 2010 út á tvennt: Grín og óánægju með gömlu flokkana.

Besti flokkurinn ræður ríkjum í Reykjavík og það er mestanpart business as usual. Besta flokknum hefur ekki tekist að setja neinn sérstakan svip á borgina, kannski er heldur ekki von til þess – fjárhagsstaðan er harla bág. Maður tekur altént eftir því að orkureikningar heimilanna hafa hækkað allsvakalega. En flokksmenn virðast ekki vera neitt yfirmáta hugmyndaríkir.

Besti flokkurinn getur alveg stjórnað eins og hinir – og hann er kannski ekki svo mikið öðruvísi. Flokksmenn eiga greinilega mjög mikla samleið með Samfylkingunni. Það virðast að miklu leyti vera embættismenn sem ráða ferðinni hjá borginni, þeir eru alls staðar á fleti fyrir. Sumir borgarfulltrúar Besta flokksins hafa meira að segja náð því að verða ansi kerfislegir. Flokkurinn heldur samt ennþá smávegis af pólitíska sakleysinu frá því í kosningunum 2010.

Það myndi breytast fljótt í þingframboði með Guðmundi Steingrímssyni. Allur vottur af gríni yrði þá á bak og burt. Guðmundur er að reyna að feta í fótspor föður síns og afa sem báðir voru frægir stjórnmálaleiðtogar. Það eru engin gamanmál hjá honum. Og fólkið úr Besta flokknum yrði að fara að taka afstöðu til mála sem kljúfa þjóðina – og nyti þess varla lengur að vera óspjallað af pólitík.
Bjögun

Sveinn Óskar Sigurðsson viðskiptafræðingur var í viðtali í Silfri Egils á sunnudag um meistaraprófsritgerð sína. Sveinn Óskar fjallar um vísitölumælingu á Íslandi sem hann heldur því fram að sé alvarlega bjöguð. Á þessari vísitölu byggir svo útreikningur verðtyggingar. Það er náttúrlega býsna skuggalegt, samkvæmt þessu erum við með kerfi sem er mjög umdeilt – og svo virkar það ekki einu sinni almennilega.

Það væri svosem eftir öðru í þessu landi.

Viðtalið við Svein Óskar er hérna, þökk sé Láru Hönnu:

Ein glæra úr málflutningi Sveins Óskars segir meira en þúsund orð. Hún lýsir tilflutningi fjármagns frá einstaklingum til lánastofnana síðustu árin.

Eins og sjá má er eigið fé í íbúðarhúsnæði 62 prósent árið 1997, 67 prósent árið 2005 þegar húsnæðisbólan stendur sem hæst, en það er komið niður í 49 prósent árið 2010. Bankar og lánastofnanir eiga semsagt meirihlutann í íbúðarhúsnæði á Íslandi – og eignir almennings hafa rýrnað í samræmi við það. Þið getið smellt á myndina til að stækka hana.
Sigur bankanna

Þetta er rétt hjá Lilju Mósesdóttur.

Bankakerfið íslenska var á hnjánum eftir hrun.

Það var tækifæri til að gera rótttækar og sanngjarnar breytingar.

En það var ekki haldið í þá átt, þrátt fyrir að hér væri vinstri stjórn að nafninu til.

Í staðinn var bankakerfið endurreist í svipaðri mynd og það var áður og er nú að vaxa samfélaginu aftur yfir höfuð.

„Hagnaður bankanna sýnir að þeir hafa farið með sigur af hólmi,“ segir Lilja.

Það er mergurinn málsins.
Óskiljanlegt

Ég hitti erlendan mann í dag sem hefur komið tvívegis áður til Íslands, hann er sérfræðingur í alþjóðastjórnmálum. Við þekkjumst ekki, vorum rétt að spjalla, eitt af því fyrsta sem hann spurði var:

„Eruð þið ennþá með þennan furðulega sið að verðtryggja lánin sem fólkin tekur?“

„Já,“ svaraði ég.

„En með þessu er alltaf verið að færa peninga frá fólkinu?“ sagði hann.

„Jú, líklega er það rétt,“ svaraði ég.

„Og bankarnir taka enga áhættu?“

Hann hristi hausinn.

„Ég sem hélt að þið hlytuð að vera búin að afnema þetta.“

„Nei, það virðist ekki vera hægt.“

„Þarf eitthvað annað en vilja til þess? Þetta er hvergi annars staðar svona.“

„Það virðist ekki vera hægt. Hagsmunaöflin eru svo sterk.“

„En hvað með Alþingi, getur það ekki gert þetta með einfaldri tillögu?“

„Það virðist frekar vera á bandi hagsmunahópanna en fólksins.“

„Þetta er alveg óskiljanlegt,“ sagði útlendi maðurinn.
Hlutur endurskoðendanna

Einn hlutur er furðu sjaldan nefndur varðandi hrunið – það er þáttur endurskoðendanna.

Þeir störfuðu undir fínum nöfunum eins og PwC, Deloitte og KPMG – og skrifuðu upp á skýrslur sem voru úr öllum tengslum við raunveruleikann.

Endurskoðendur eiga að stíga á hemlana ef rekstur fyrirtækja er að fara út yfir viðurkennd mörk. Það gerðu þeir ekki hérna – þvert á móti, þeir mökkuðu með.

Hér er athyglisverð frétt um hvernig stjórnarformaður PWC hefur neitað að koma í skýrslutöku hjá slitastjórn Landsbankans. Það þarf að draga hann til að gafa skýrslu með dómsúrskurði.

Svo er makalaust hvernig endurskoðendabransinn flýtur ofan á. Endurskoðendur unnu við að fegra bókhald fjármálastofnanna fyrir hrun. Eftir hrun vinna þeir við að sortera í gegnum rústirnar – hjá þeim er allt í blóma.

Þarf að minna á að endurskoðunarfyrirtækið Arthur Andersen leið undir lok við hrun Enron – það hafði tekið þátt í að kokka bækurnar í þeirri miklu svikamyllu.
Markvisst gerðir persónulega óábyrgir

DV stendur sig í stykkinu sem óháðasta og frjálsasta dagblaðið.

Undanfarið hefur blaðið verið að birta röð greina sem eru afar upplýsandi.

Annar greinaflokkurinn fjallar um það hvernig hópur manna innan Framsóknarflokksins auðgaðist stórkostlega á síðustu setu flokksins í ríkisstjórn. Þetta er óskapleg spillingarsaga.

Hinn greinaflokkurinn fjallar um hvað hafi orðið af útrásarvíkingunum. Af honum má vera ljóst að margir þeirra lifa í vellystingum praktuglega, flestir í útlöndum, og að þeim tókst að koma miklu fé undan í hruninu.

Eins og segir í leiðara blaðsins eru þetta „mennirnir sem voru markvisst gerðir persónulega óábyrgir“.

Hér er svo einn sem auðgaðist í gegnum tengsl sín við Framsóknarflokkinn og SÍS og stundar ljónaveiðar í Afríku.
Heimstónlistarhús

Harpa sannaði sig sem heimsklassa tónlistarhús í kvöld. Það kæmi manni ekki á óvart þótt hingað lægi straumur af heimstónlistarmönnum sem vildu spila í húsinu.

Tónleikar Gautaborgarsinfóníunnar undir stjórn Gustavo Dudamel voru stórviðburður.

Við heyrðum himneska útgáfu af klarinettkonsert Mozart – hann var leikinn á basset-klarinett (hér með leiðrétt!) af Martin Fröst. Þessi grannvaxni Svíi er eins og dálítið stríðnislegur skógarpúki á sviðinu – það var unun að fylgjast með samspili hans og stjórnandans. Þetta var ekki klarinettleikur eins og maður á að venjast – stífur maður að blása í rör – heldur eins og innileg og ofurlítið heiðin helgistund. Hæst náði tónlistin þegar hún sveif upp um þiljurnar í hinum ofurfallega öðrum þætti. Það er makalaust hvað lágvær tónlist heyrist vel i húsinu.

Ég hef aldrei verið mikill aðdáandi Tsjaikovkís. En það er svona sem á að njóta hans. Ekki af plötum, heldur í hljómlistarsal með stóra hljómsveit sem gefur allt í flutninginn og nær að skila ofsafengnum tilfiningunum. Á dagskránni var sinfónía númer 6. Margir þekkja stefið í öðrum hluta fyrsta kaflans – það hefur verið notað í kvikmyndum og dægurtónlist – en það var í hinum ofsafengna þriðja kafla sem flutningurinn náði hápunkti. Það var erfitt að klappa ekki eða hrópa upp yfir sig eftir hann.

Sjötta sinfónía Tsjaikovskís er einnig nefnd pathétique. Í gamni má þýða það sem „aumu“ sinfóníuna. En það er hún auðvitað ekki. Hún er átakanleg. Í henni má greina mikið tilfinningauppnám og átök í sál þessa óhamingjusama Rússa. Hann dó aðeins rúmri viku eftir frumflutninginn – ekki er víst hvort kólera varð honum að aldurtila eða hvort hann fyrirfór sér – og hafði sjálfur miklar efasemdir um verkið. En það var ekki nýtt þegar þessi kvalda sál var annars vegar.

Dudamel hefur mætt nokkurri mótdrægni í fjölmiðlum upp á síðkastið – kannski er ekki von á öðru þegar ungur maður skýst svo hratt upp á stjörnuhimininn. Hann er aðalhljómsveitarstjóri í Los Angeles þar sem baknag er þjóðaríþrótt. Myndir af honum voru settar út um alla borg þegar hann tók við fílharmóníunni þar. En hér stóð hann undir öllu því lofi sem hann hefur verið hlaðinn. Það var fínlegt jafnvægi í Mozart og ólgandi tilfinningar í Tsjaikovskí.

Hljómsveitinni var ákaft fagnað í lok tónleikanna og endaði með því að spila aukalag – það var Intermezzo úr Manon Lescaut eftir Puccini. Það var falleg stund.
Harmleikur þjóðar

Einhverjum kann að finnast fyndið að heyra sögur af gömlum karli sem sængar hjá fjölda ungra vændiskvenna.

Og rövlar um hvað konur sem hann þarf að umgangast starfs síns vegna – eins og kanslara Þýskalands – séu gamlar og ljótar.

En þetta er ekkert skemmtilegt. Þetta er harmleikur heillar þjóðar.

Silvio Berlusconi hefur dregið Ítalíu niður í skítinn.
Skáld á frímerki

Bandaríska póstþjónustan ætlar að heiðra tíu ljóðskáld með því að setja þau á frímerki sem eiga að koma út snemma á næsta ári.

Skáldin sem um ræðir eru voru öll uppi á tuttugustu öld, á miklum blómatíma bandarískra bókmennta.

Þetta eru Silvia Plath, William Carlos Williams, Joseph Brodsky, e.e. cummings, Theodore Roethke, Robert Hayden, Wallace Stevens, Denise Levertov, Elisabeth Bishop, Gwendolyn Brooks og Joseph Brodsky.

Þetta eru meira og minna stórskáld, fæst þeirra hafa verið þýdd á íslensku að ráði – og þó eitthvað er til eftir Plath, Williams, Brodsky og cummings.

Hér er á frummálinu magnað kvæði eftir Elizabeth Bishop sem nefnist One Art: The art of losing isn't hard to master; so many things seem filled with the intent to be lost that their loss is no disaster. Lose something every day. Accept the fluster of lost door keys, the hour badly spent. The art of losing isn't hard to master. Then practice losing farther, losing faster: places, and names, and where it was you meant to travel. None of these will bring disaster. I lost my mother's watch. And look! my last, or next-to-last, of three loved houses went. The art of losing isn't hard to master. I lost two cities, lovely ones. And, vaster, some realms I owned, two rivers, a continent. I miss them, but it wasn't a disaster. --Even losing you (the joking voice, a gesture I love) I shan't have lied. It's evident the art of losing's not too hard to master though it may look like ( Write it!) like disaster.
Robert Aliber í Silfri Egils

Öldungurinn Robert Z. Aliber varð frægur á Íslandi þegar hann kom hingað í maí 2008 og spáði falli íslensku bankanna. Mörgum brá í brún – ein sagan segir að Aliber hafi séð alla byggingakranana sem voru á lofti í Reykjavík og komist að þeirri niðurstöðu að kerfið hlyti að vera feigt.

Aliber er nefnilega sérfræðingur í efnahagsbólum. Hann er prófessor emeritus við háskólann í Chicago, er nýbúinn að gefa út endurskoðaða útgáfu á bók sem nefnist Manias, Panics and Crashes og þar er heilmikið fjallað um Ísland.

Aliber verður gestur í Silfri Egils á sunnudaginn. Þar ræðir hann um efnahagsbóluna sem virðist ferðast um heiminn, leiðir til að koma böndum á fjármálakerfið, skuldakreppuna, Kína, Bandaríkin, Evrópu og Ísland.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna Ársæl Valfells, Ölmu Jennýu Guðmundsdóttur, Sigríði Víðis Jónsdóttur og Marinó G. Njálsson.
Ákvarðanir

Í viðtali í DV segir Illugi Gunnarsson að Davíð Oddsson sé magnaður persónuleiki. Um það þarf svosem ekki að efast. Illugi segist reyndar líka þakka fyrir að ekki komi margir svona karlar fram á sjónarsviðið.

Illugi segir líka að hann hafi dáðst að því hversu Davíð var fljótur að taka ákvarðanir. Það sé annað en þegar stefnulaust fólk ræður ferð.

En þá má spyrja hvort betra sé að taka vondar ákvarðanir og vera fljótur að því – eða eiga erfitt með að ákveða sig?
Stuðningur við umsókn Palestínu

Líklega ætti að vera nokkuð breið samstaða um það meðal þjóðarinar að Ísland styðji það að Sameinuðu þjóðirnar viðurkenni Palestínu sem sjálfstætt ríki.

Það er ekki hægt að leiða hjá sér þá hræðilegu kúgun og ofríki sem Palestínumenn eru beittir. Hana verður að stöðva, Palestínumenn verða fá að eiga heimkynni sín óáreittir – það verður að koma vitinu fyrir Ísraelsstjórn.

Vísir greinir frá því að utanríkisráðherra Íslands ætli að greiða atkvæði með tillögunni og segir jafnframt að Össur Skarphéðinsson hafi rætt málið í utanríkismálanefnd.

Bandaríkin beita líklega neitunarvaldi gegn þessu í Öryggisráðinu – og það verður sorglegt að fylgjast með því. Þá er ágætt að vita að Ísland taki ábyrga og heiðarlega afstöðu – sem betur fer ásamt með fjölda annarra þjóða.
Ekki svo gott

Víða á bloggi og Facebook sér maður að fólk er að tala um hvað pólitíkin í Danmörku sé yfirveguð og góð og kurteisleg.

En ekki er allt sem sýnist.

Þriðji stærsti flokkurinn með 12,3 prósent atkvæða og 22 þingmenn er rasistaflokkur.

Sem betur fer höfum við ekkert slíkt á Íslandi.
Stór misskilningur

Tryggvi Þór Herbertsson um hrunið – var þetta þá bara allt í plati?

„Ég held að það sé, get ég orðað, hin stóra lygi vinstri manna að bankahrunið sem varð hér á Íslandi sé einhvers konar, hafi verið hrun einhverrar hugmyndafræði, hafi verið hrun einhvers siðferðis eða annað slíkt. Ég held að það sé hin stóra lygi vinstri manna sem að hinn almenni Íslendingur er smátt og smátt að átta sig á að það hefur hefur verið logið að henni með það. „
Stjarnan Dudamel

Það er ekki ofmælt að Gustavo Dudamel, sá sem stjórnar Gautaborgarsinfóníunni í Hörpu á sunnudagskvöld, sé stjarna. Hann er ein skærasta stjarnan á festingu klassískrar tónlistar í dag.

Hann er kornungur, aðeins þrítugur, þykir laglegur og stjórnar með miklum tilþrifum. Hefur stundum verið líkt við rokkstjörnu. Dudamel er frá Venesúela, kannski búast menn ekki við háum standard á klassískri tónlist í því landi, en það er öðru nær – þeir hafa kerfi tónlistarmenntunar sem kallað er einfaldlega El Sistema. Úr því er komin hin fræga æskulýðshljómsveit sem kennd er við Símon Bólivar, þjóðhetju landsins. Dudamel hefur verið listrænn stjórnandi hljómsveitarinnar frá því hann var aðeins nítján ára. Hann er líka aðalstjórnandi í Gautaborg og tónlistarstjóri fílharmóníuhljómsveitarinnar í Los Angeles.

Dudamel er semsagt tónlistarséní sem verður gaman að sjá í Hörpu. Hann stjórnar meðal annars 6. sinfóníu Tsjaikovskís og klarinettkonsert Mozarts – ég verð samt að viðurkenna að ég hefði kosið að heyra hann glíma við aðeins þyngri efnisskrá – Mahler, Beethoven?