arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vellur og kraumar í VG

Maður furðar sig á innanflokksátökunum í VG. Þetta var jú svo samhentur hópur þegar hann var í stjórnarandstöðu. Taldi sig vera í pólitík á öðrum og betri forsendum en hinir flokkarnir.

Nú eru átökin svæsnari en var í Alþýðubandalaginu ef eitthvað er – það er reyndar hliðargrein átakanna að einn slagsmálamaðurinn þaðan, Ólafur Ragnar Grímsson, sé svo mikill örlagavaldur í þessu.

Það hefur alltaf verið grunnt á því góða milli hans og Steingríms J. Sigfússonar – og hvernig ætli það sé nú?

Andrés Jónsson skrifar nokkuð ítarlega grein þar sem hann skýrir út að það sé í sjálfu sér ekki óeðlilegt að Guðfríður Lilja skuli ekki vera þingflokksformaður.

Hin vegar vekur tímasetningin athygli. Maður hefði haldið að forysta VG vildi allt til vinna að róa málin – ef hún á að geta haldið áfram í ríkisstjórn. Í staðinn styggir hún órólegu deildina sem býst undireins til átaka.

Allt er komið í blöðin og á netið á svipstundu – eins og áður sagði, maður hefur varla séð annað eins í stjórnmálaflokki.
Guðbergur: Ráðvilltur mikilmennskubrjálæðingur

Það hlýtur að teljast til nokkurra tíðinda þegar fremsti rithöfundur þjóðarinnar tekur forseta lýðveldisins til bæna eins og Guðbergur Bergsson gerir í grein sinni í El País. Þýðingin er fengin úr þessari frétt DV:

„Stærstu sökina á íslenska efnhagshruninu ber að miklu leyti núverandi forseti lýðveldisins, Ólafur Ragnar Grímsson, sem er ráðvilltur mikilmennskubrjálæðingur. Hann er fyrrverandi þingmaður sem skipti nokkrum sinnum um flokk meðan hann starfaði í stjórnmálum, hann fór úr einum flokki í annan en glataði að lokum trúverðugleika sínum vegna hentistefnu sinnar. En samstundis fann hann sér aðra hillu: forsetambættið síðastliðin fimmtán ár er gjöf þjóðarinnar til þessa manns sem er svo líkur þjóðinni sjálfri, þjóð sem hefur verið ringluð og einangruð frá meginlandi Evrópu og evrópskri hugsun í margar aldir, þjóð sem leitar alltaf framlág í skaut Bandaríkjamanna eftir stuðningi og vernd þegar svo ber undir…“
Peter Oborne: Níðumst ekki á Íslandi

Viðbrögðin við Icesave í útlöndum eru margvísleg – og fyrir margar sakir forvitnileg fyrir okkur.

Hér skrifar Peter Oborne, frægur blaðamaður og stjórnmálaskýrandi á Daily Telegraph, á blogg sitt að Danny Alexander aðstoðarfjármála eigi að skammast sín fyrir að tuddast á Íslendingum.

Segir meðal annars:

„There is no need to persecute poor Iceland as a result of Darlings half-witted decision. I hope Iceland resists this bullying by Danny Alexander, and I hope it wins in the courts. Reportedly Moodys is threatening to downgrade Icelands credit rating yet further as a result of this Treasury vindictiveness. We should be ashamed of ourselves.“
BBC: Dýrt lýðræði

Joe Lynam viðskiptafréttamaður skrifar þessa greiningu á Icesavemálinu á vef BBC.

„The Icelandic people were damned if they did and damned if they didnt. It looks as if they still couldnt stomach the idea of paying off the debts of privately owned banks – even if the revised deal was considerably more generous.

The consequences of this referendum vote is that Icelands years in the financial wilderness could be extended much further.

Moodys and other ratings agencies look set to downgrade the country even further, making it prohibitively more expensive to borrow on the open markets.

Icelands bid to join the EU will be paused or even vetoed by Britain and the Netherlands. And the tiny Atlantic economy is facing legal action in the EFTA court which might force it to pay up sooner than planned and at a punitive interest rate.

Democracy doesnt pay if youre an Icelander.“
Að útskýra

Það er talað um „málstað“ Íslands og að það þurfi að skýra hann út. Kannski fer betur á því að tala um „hagsmuni“ Íslands – því það er alls ekki víst að allir Íslendingar hafi sama málstað. En það er ekki víst að það sé auðvelt að skýra þetta ut.

Í gær hafnar íslenska þjóðin Icesavesamningi í þjóðaratkvæðagreiðslu. Umræðan hafði meðal annars snúist um það hversu mikið íslenskir skattgreiðendur þyrftu að borga.

Eva Joly skrifaði grein í Guardian og sagði að krafan á íslensku þjóðina væri 3,5 milljarðar punda – hátt í 700 milljarða íslenskra króna.

Eftir kosninguna í gær var dagskipanin orðin sú að það þyrfti að skýra út erlendis að við værum að borga þrátt fyrir allt – það væru stórar fjárhæðir að renna upp í hina meintu skuld úr þrotabúi Landsbankans og að þær myndu jafnvel dekka alla fjárhæðina.

Jú, fyrir þjóð sem er sérfróð í þessu máli meikar þetta sens – en það kann að vefjast fyrir öðrum.
Skorað á Björgólf

Ketill Sigurjónsson orkubloggari skrifar eftirfarandi línur:

- - -

„Mér leiddist ákaflega hvernig í aðdraganda kosninganna fólk á báðum vængjum málaði skrattann á vegginn. Það er því miður engin góð niðurstaða til í þessu máli. Og Icesave hefði ekki horfið þrátt fyrir „já“. Það hefði áfram vofað yfir okkur sem algerlega óviss upphæð, þó svo „já“ hefði kannski skapað einhvern stundarfrið um skeið. Í reynd er afleiðingin af Icesave þeirra Landsbankamanna eins og hlekkur um háls Íslendinga og hefði verið það áfram hvort sem niðurstaðan hefði orðið „já“ eða „nei“.

Nú liggur niðurstaða kosninganna fyrir og engin ávinningur af því að fárast yfir niðurstöðunni, forsetanum eða viðbrögðum forsætisráðherra. Nú ætti þjóðin að sameinast um að verjast í málinu ef til dómsmáls kemur. Það er lagaleg óvissa fyrir hendi um greiðsluskyldu Íslands vegna Icesave. En líka veruleg áhætta fyrir Ísland – ef málið tapast. Ég skil vel sjónarmið þess efnis að skynsamlegt hefði verið að ljúka málinu með samþykkt Icesave-samkomulagsins. En niðurstaðan er sú að þjóðin hefur hafnað samningnum og reynum nú að standa saman að því að hin endanlega niðurstaða verði okkur sem hagstæðust.

Loks ætla ég að leyfa mér að gerast svo ósvífinn – eða einfeldningslegur – að skora á Björgólf Thor Björgólfsson að gefa frá sér skuldbindandi yfirlýsingu þess efnis að ef endanlegar skuldbindingar vegna Icesave fást ekki að fullu greiddar af eignum þrotabús Landsbankans, leggi hann allar sínar eigur að veði til að greiða það sem upp á kann að vanta. Þarna fær Björgólfur Thor tækifæri til að ná þokkalegri sátt við þjóðina – ef hann kærir sig yfirleitt um slíka sátt og um mannorð sitt. Mér finnst reyndar furðulegt að hann skuli ekki fyrir löngu hafa sýnt siðferðisþrek til að gefa slíka yfirlýingu. Ég man nefnilega ekki betur, en að hann hafi ítrekað sagt að mannorðið sé mikilvægara en peningarnir.“
Holir menn

Ólafur Ragnar Grímsson hvetur þjóðina til að standa saman.

En Styrmir Gunnarsson vill efna til undirskriftasöfnunar til að koma ríkisstjórninni frá völdum. Ég hygg að megi segja að fyrir honum og félögum hans hafi Icesavekosningin ekki verið mikið atriði í sjálfu sér, heldur hafi hún einungis verið áfangi á leið.

Styrmir var lengi ritstjóri á Morgunblaðinu og skrifaði leiðara sem einkenndust fyrst og fremst af grímulausri valdapólitík og hagsmunagæslu. Hann var lengi mikill áhrifamaður í íslensku samfélagi og margir töldu að hann væri að líta í eigin barm þegar hann sagði eftir hrun:

„Ég er búinn að fylgjast með þessu í 50 ár. Þetta er ógeðslegt þjóðfélag, þetta er allt ógeðslegt. Það eru engin prinsipp, það eru engar hugsjónir, það er ekki neitt. Það er bara tækifærismennska, valdabarátta“.

Ríkisstjórnin er réttkjörin í kosningum og hún hefur meirihluta á Alþingi. Það væri sama þótt söfnuðust hundrað þúsund undirskriftir – hún væri alveg jafn réttkjörin fyrir því.

Það er hins vegar hægt að leggja fram vantraust á hana á þingi – og vita hvort hún stenst það.

Tilfinning mín eftir daginn er sú að stjórnmálaforingjar landsins séu þreyttir. Að sumu leyti virka þeir á mann eins og holmenni, það sem er kallað tóm skel. Maður skynjar ekki kraft eða eldmóð. Og það á bæði við um stjórn og stjórnarandstöðu. Að nokkru leyti finnst manni þeim vera vorkunn. Það er erfitt að vera stjórnmálamaður á svona tíma.

Ólafur Ragnar sagði á blaðamannafundinum í dag:

„Niðurstaðan þjóðaratkvæðagreiðslunnar má ekki sundra okkur né leiða til langvarandi deilna því brýnna er nú en nokkru sinni að við stöndum saman.“

En það eru margir sem geta ekki hugsað sér annað en að halda áfram fætingnum.
Fárviðri

Það er brjálað veður úti.

Skerjafjörðurinn var eins og ólgandi úthaf áðan.

Ég var lauginn i út á Nesi. Þar var Dani sem var hræddur um að himinninn væri að hrynja í hausinn á honum.

Ég hitti íbúa á Seltjarnarnesinu sem sagði að í þessari átt myndi blása hressilega á Bessastöðum. Á sama tíma og forsetinn var að tala um samstöðu,

Aldrei hef ég séð Reykjavíkurtjörn svona úfna. Stórar og gruggugar öldur gengu upp á bakkana.

Ég bauð konu sem var að fjúka um Skólavörðuholtið upp í bíl og keyrði hana áleiðis. Það var ekki stætt á holtinu.

Veðrið rauk allt í einu upp og varð að fárviðri, Það á að lægja aftur fljótt. Hverju reiddust goðin?
Harka hleypur í málið

BBC var að skýra frá því rétt áðan að aðstoðarfjármálaráðherra Bretlands, Danny Alexander, hafi sagt að hann hafi orðið fyrir vonbrigðum með þjóðaratkvæðagreiðsluna á Íslandi og að nú muni málið fara fyrir dómstóla.

Ráðherrann var spurður af því hvort ekki þyrfti að skera meira niður til spítala og skóla vegna þess að Íslendingar segja nei og hann svaraði því játandi.

Hann sagði að tími viðræðna væri liðinn, skuldin yrði gjaldfelld og að nú kæmi til kasta alþjóðadómstóls.
Silfrið í dag

Formenn stjórnmálaflokkanna, Jóhanna Sigurðardóttir, Bjarni Benediktsson, Steingrímur J. Sigfússon, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson auk Birgittu Jónsdóttur verða gestir í Silfri Egils í dag.

Fréttastofan er með sérstakan fréttatíma um úrslitin í Icesave-kosningunni klukkan 12 en að því loknu verða umræður um niðurstöðuna með flokksforingjunum.

Að lokinni umræðu formannanna koma gestir í myndverið til að fara yfir úrslitin. Þar má nefna Lilju Mósesdóttur, Svein Valfells, Þóru Kristínu Ásgeirsdóttur, Ólaf Stephensen og Gunnar Smára Egilsson.

Loks er formaður Stjórnlagaráðs, Salvör Nordal, í viðtali í þættinum.
Steingrímur ekki á förum

Ríkisstjórnin segir ekki af sér þótt úrslitin í Icesavekosningunni hafi orðið þessi.

Og Steingrímur J. ætlar að þrauka – hann segir ekki af sér.

En það er víst að kröfurnar um að stjórnin fari frá verða háværar næstu dagana.

En blaðamannafundur Steingríms klukkan 11 á morgun er ekki síst ætlaður fyrir erlenda blaðamenn sem hér eru og til að tilkynna hver verða viðbrögð ríkisstjórnarinnar.
Steingrímur boðar til fundar

Það gæti orðið dramatískur dagur á morgun.

Steingrímur J. Sigfússon hefur boðað til blaðamannafundar í Þjóðmenningarhúsinu klukkan 11.

Maður hlýtur að spyrja hvort hann ætli að segja af sér sem fjármálaráðherra eftir þrautagönguna síðustu tvö árin þar sem tilraunir til að leysa Icesavemálið hafa mistekist – og sumir flokksmenn hans hafa verið í stanslausri uppreisn.

Ögmundur Jónasson útmálar vináttu sína og Steingríms í grein á vefsíðu sinni. Það vita allir sem fylgjast með stjórnmálum að þetta er mjög ofmælt.

Steingrímur verður svo gestur í Silfri Egils klukkan 12.30 ásamt hinum formönnum flokkanna.
Spurningar morgundagsins

Ég gef mér að nei-ið verði ofan á í þjóðaratkvæðagreiðslunni í dag – eins og ég hef margoft sagt.

Spurning hvort útkoman verður 53-47, 55-45, 57-43 eða jafnvel 60-40?

Það verða ýmsar pólitískar spurningar sem kalla á svör eftir þetta:

Ætlar ríkisstjórnin að sitja áfram?

Ætlar Steingrímur J. að sitja áfram? Eða Jóhanna?

Hver er staða Bjarna Ben sem tekur stærstu pólitísku ákvörðun á ferli sínum og tapar fyrir fyrrverandi formanni flokksins?

Fokkar þetta upp aðildarumsókninni að ESB?

Hvað með Icesavemálið sjálft – sem hefur nú eitrað þjóðlífið í hátt í þrjú ár – og alla neikvæðu orkuna sem það hefur leyst úr læðingi? Hvað getum við lært af þessu?

Og forseti Íslands – er hann með pálmann í hendinni eftir þetta eða er þetta eins og lýst er í skopmynd eftir Gunnar Karlsson sem birtist í Fréttablaðinu í dag?
Tillaga um að slíta aðildarviðræðum felld hjá Framsókn

Það eru nokkur tíðindi að á flokksþingi Framsóknarmanna hafi verið felld tillaga um að hætta aðildarviðræðum við ESB.

Það hafði verið talað eins og tillagan yrði ofan á.

Þetta hefur nokkra hluti í för með sér:

Evrópusinnum, sem eru nokkuð margir í Framsókn, er vært í flokknum áfram.

Framsókn getur ekki komið fram sem flokkur sem er í andstöðu við ESB – en í því hefði legið mikið sóknarfæri gegn Vinstri grænum, sérstaklega á landsbyggðinni.

Og það er enn opið fyrir að Framsókn geti tekið þátt í stjórn með Samfylkingunni.
Íslendingar og þjóðaratkvæðagreiðslur

Eftir Icesave kosninguna á morgun munu líklega hefjast ákafar umræður um þjóðaratkvæðagreiðslur. Þetta er eitt málið sem Stjórnlagaráð þarf að fást við.

Þjóðaratkvæðagreiðslan í dag er að rífa þjóðina í sundur. Það er of snemmt að greina þessa reynslu – en hún er örugglega lærdómsrík.

Svisslendingar hafa langa reynslu af þjóðaratkvæðagreiðslum í stórum og smáum málum. Þar eru gögn um þau mál sem þarf að greiða atkvæði um send kjósendum í pósti nokkrum sinnum á ári. Svo mæta þeir sem hafa áhuga og þá er stundum kosið um mörg mál í einu – þátttakan er ekki alltaf sérlega góð. Þetta virkar eins og frekar fáguð aðferð, þótt ekki sé hún gallalaus.

Umræðan um Icesavekosninguna hefur magnast nú í vikunni og er orðin hávær, frek og fyrirferðarmikill. Í raun virðast margir vera ruglaðri í ríminu en áður en umræðan hófst. Þetta er alveg látlaus síbylja þar sem menn geta ekki einu sinni verið sammála um eiföldustu staðreyndir. Það er líka augljóst að sumir eru að nota atkvæðagreiðsluna í einhverjum tilgangi sem kemur Icesave sáralítið við – til að fella ríkisstjórnina eða spilla fyrir ESB umsókninni. Innlegg Samtaka atvinnulífsins í umræðuna var ósmekklegt.

Það er svo til lítils sóma að Vigdís Finnbogadóttir skuli hafa orðið fyrir rætnum árásum eftir að hún lýsti afstöðu sinni í gær. Þetta ber vott um vanstillingu sem boðar satt að segja ekki gott.
Hvað kýs Ögmundur?

Það er sérstæð afstaða Ögmundar Jónassonar að vegna þess að hann fari með innanríkisráðuneytið – áður dómsmálaráðuneytið – eigi hann ekki að tjá sig um Icesave.

Maður hefur aldrei heyrt það áður að þótt dómsmálaráðuneyti fari formlega séð með framkvæmd kosninga þá eigi dómsmálaráðherrann ekki að taka afstöðu til þess sem kosið er um.

Sá kvittur hefur komið upp að Ögmundur ætli að greiða atkvæði gegn Icesavesamningnum á morgun. Hann greiddi atkvæði með samningnum í þinginu. Ögmundur skrifar langa grein á vef sinn en hefur ekki fyrir því að bera þetta til baka, heldur beitir fyrir sig ofangreindri röksemdafærslu.

En það hlýtur að vera sjálfsagt að stjórnmálamaður í stöðu Ögmundar skýri frá því hvernig hann ætlar að kjósa. Að minnsta kosti finnst manni líklegt að kjósendur VG vilji vita það.
Eins og Nígeríusvindl

Sigurjón Árnason, fyrrverandi bankastjóri Landsbankans, hugmyndafræðingurinn bak við Icesave, sá sem horfði á peningana rúlla inn og sagði þetta vera „tæra snilld“ segir í viðtali við DV:

„Mín skoðun er sú, í fyrsta lagi, að það var ekki ábyrgð á þessu og í öðru lagi þá hefði sú ábyrgð verið ólögleg ef hún á annað borð hefði verið, vegna samkeppnisreglna og í þriðja lagi er minni áhætta í því að segja nei heldur en já, þrátt fyrir einhverjar hótanir og slíkt.“

Ef svo er þá er varla hægt að komast að annarri niðurstöðu að Sigurjón og Landsbankinn hafi verið að ljúga vitandi vits í eftirfarandi texta um innistæðuverndina sem birtist á vefsíðu Icesave. Þá finnst manni reyndar líklegt að hægt sé að lögsækja Sigurjón og aðra stjórnendur Landsbankans fyrir fjársvik – þessi texti sem sparifjáreigendum var boðið upp á hefur þá ekki meira gildi en hvaða Nígeríusvindl sem er. (Smellið á myndina ef þið viljið stækka hana.)
Viðtal um bókmenntir

Ég hef verið í ansi mörgum viðtölum við erlenda fjölmiðla síðan í hruninu. Sumir hafa talað við mig mörgum sinnum, eins og til dæmis japanska stórblaðið Ashai Shimbun og sjónvarpsstöðin Al Jazeera. Mest var örtröðin strax eftir hrun, í Icesave atvæðagreiðslunni fyrir ári og þegar gaus í Eyjafjallajöki.

Miðað við þetta sýnist mér ekki vera mikil áhugi hjá erlendum fjölmiðlum á þjóðaratkvæðagreiðslunni á morgun.

Þýskur blaðamaður hafði samband við mig og spurði hvort ég gæti talað við hann. Við hittumst í kaffi í morgun. Ég bjóst við því að þurfa að svara spurningum um Icesave og var eiginlega með í maganum yfir því.

En svoleiðis var það sem betur fer ekki. Þjóðverjinn vildi tala um bókmenntir – við ræddum um bækur og rithöfunda í góðan klukkutíma. Ég lét svosem ekkert í ljós, en ég var afar þakklátur manninum.

Hér birti ég, kannski svolítið til að monta mig, lista yfir erlend blöð sem hafa átt viðtal við mig síðustu tvö og hálft árið:

The Independent, The Times,The Daily Telegraph, The Guardian, The Financial Times, The Economist, The New York Times, New Yorker Magazine, Le Monde, Libération, Le Figaro, Paris Match, Le Point, LExpress, Le Journal de Dimanche, Le Temps, Frankfurter Allgemeine Zeitung, Handelsblatt, Die Zeit, Berliner Zeitung, Der Tagesspiegel, Der Spiegel, El Pais, Le Courrier de Genéve, Dagens Nyheter, Politiken, NRC Handelsblad, Ashai Shimbun.

Og þetta eru sjónvarps- og útvarpsstöðvar:

BBC TV, BBC World Service, BBC Scotland, TF1, Canal Plus, France Culture, France Inter, CBC Canada, Al Jazeera, ABC Australia, RTÉ Television Ireland, ORF Austria, Bloomberg, RTL, Nederlands 1, Danmarks Radio, Arte, Nippon Hoso Kyokai – Japanese Broadcasting Corporation, Tokyo TV, Lettneska sjónvarpið, Mega TV Grikklandi, TV1 Portúgal, TRT Turk, Mitteldeutsche Rundfunk.
Gestkvæmt á Bessastöðum

Pressan skýrir frá því að Ólafur Ragnar Grímsson og Styrmir Gunnarsson séu farnir að funda á Bessastöðum.

Þetta mega teljast sögulegar sættir, því þegar Styrmir var ritstjóri Moggans fór Ólafur Ragnar óskaplega í taugarnar á honum – hann setti sig aldrei úr færi að agnúast út í forsetann.

En nú eru komnir nýir tímar og ný bandalög.

Styrmir hefur átt sér draum um samstarf milli þeirra sem eru yst til hægri og þeirra sem eru yst til vinstri – það er að sumu leyti að verða til í andstöðunni við Icesave og ESB.

Hann hefur líka verið að setja fram nýstárlegar hugmyndir um Sjálfstæðisflokkinn – í rauninni má segja að hann sé að boða að Sjálfstæðisflokkurinn eigi að vera allt annar flokkur en hann hefur verið alla sögu sína. Flokkurinn hefur verið bandalag hagsmuna, þar sem atvinnurekendur hafa verið sterkastir. En Styrmir vill að flokkurinn segi ráðandi öflum og lokuðum klíkum stríð á hendur. Þetta er í raun merkileg framtíðarsýn þar sem beint lýðræði er sett á oddinn, með andstöðu við „yfirstétt“ og stórfyrirtæki og áherslu á að Íslendingar séu sjálfum sér nógir um flesta hluti – en í raun er spurning hvort þetta eigi ekki betur heima í nýrri stjórnmálahreyfingu en í Sjálfstæðisflokknum.

Þeir Ólafur og Styrmir gætu orðið þar helstu hugmyndasmiðir.
540 milljarðar af skuldum óreiðumanna

Þórður Snær Júlíusson blaðamaður er höfundur þessa pistils sem birtist í Viðskiptablaðinu í gær. Hann varpar ljósi á ýmislegt:
Æseifkviða efasemdamannsins

Ég birti í gær tvær vísur um Icesave, aðra eftir Þórarin Eldjárn, hina eftir Ragnar Inga Aðalsteinsson.

Hér er eitt kvæði í viðbót, það er eftir Magneu Matthíasdóttur og nefnist Æseifkviða efasemdamannsins. Fer kannski nærri um það hvernig flestum líður en hin tvö:

Ég ku eiga að kjósa um Æseif

og kunna á því máli skil,

þó vefjast enn fyrir mér vextir og svona

og ég veit ekki hvað ég vil.

Ef klóra ég kross við nei-ið

og kýs þessa dómstólaleið

þá verð ég að Armani-alþýðuhetju

sem étur úr silfraðri skeið.

Ef já-ið hugnast mér heldur

og hakið lendir við það

fær atvinnulífið víst erlent fjármagn

og allt fer aftur af stað.

Ég ráfa um bæinn og reyni

að ráða í greinar og pár

og á mér dynja áróðursræður

og allskyns heimsendaspár.
Flokksformenn í Silfrinu að lokinni Icesave kosningu

Formenn stjórnmálaflokkanna, Jóhanna Sigurðardóttir, Bjarni Benediktsson, Steingrímur J. Sigfússon, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson auk Birgittu Jónsdóttur verða gestir í Silfri Egils á sunnudaginn.

Fréttastofan er með sérstakan fréttatíma um úrslitin í Icesave-kosningunni klukkan 12 en að því loknu verða umræður um niðurstöðuna með flokksforingjunum.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna Salvöru Nordal, nýkjörinn formann Stjórnlagaraáðs.
Stjórnmálaflokkar í tætlum

Skoðanakönnun Fréttablaðsins birtir merkileg tíðindi.

Nefnilega að aðeins 55 prósent treysta sér til að lýsa yfir stuðningi við stjórnmálaflokk.

Átökin fyrir Icesaveatkvæðagreiðsluna benda til þess að stjórnmálakerfið hérna sé bókstaflega í tætlum.

Vinur minn einn sem er afar vel að sér um stjórnmál segir að hér yrðu að minnsta kosti átta framboð ef kæmi til þingkosninga – og að þau myndu öll eiga möguleika á ná mönnum á þing.

VG er de facto klofinn flokkur, í Framsókn er það þannig að sumir þingmennirnir eru eiginlega ekki með lengur, ágreiningurinn milli fylkinganna í Sjálfstæðisflokknum er svo hatremmur að það er vandséð að þær geti lifað saman – Samfylkingin er eini flokkurinn sem hangir ágætlega saman, en hann takar fylgi þrátt fyrir það og hefur ekki mikinn trúverðugleika í augum kjósenda.
Eva stígur aftur inn á sviðið

Eva Joly stígur aftur inn á sviðið nú rétt fyrir Icesavekosninguna, líkt og hún gerði í fyrri kosningu. Nú er hún forsetaefni í Frakklandi og sætir líklega nokkrum tíðindum að hún skuli taka til máls um þetta.

Hún skrifar grein í Guardian sem birtist líka í Morgunblaðinu.

Þar segir hún að Íslendingar séu beittir ofríki í Icesavemálinu og að krafan sé að þeir greiði ógurlegar frjárhæðir vegna þess.

Og að nei verði skilaboð til Evrópu um að fé skattborgara eigi ekki að fara í fallandi eða fallnar bankastofnanir.
Icesave-vísur

Tvær vísur ganga manna á meðal um Icesave – já, þetta er gengið svona langt. Ekki er þó vitað til þess að skáldsögur séu á leiðinni.

Önnur er nei-vísa eftir Þórarin Eldjárn:

Víst er það skrýtið, virðist mér,

sem vilja jámenn ná fram:

Að hafa Icesave yfir sér

áfram!

…Þetta viðhorf vel ég ei,

viti og rökum fáklætt.

Við skulum segja nei nei nei.

Nei er jákvætt.

Hin er já-vísa eftir Ragnar Inga Aðalsteinsson:

Icesave boðar böl og vá,

biturð sína margir tjá.

Skuldavofan glottir grá,

glymur svikaraustin flá.

Vits og gætni þörf er þá,

þjóðin mun að lokum sjá

að raunir burtu reka má.

Nú rímar vel að segja já.

Svo mætti kannski auglýsa eftir kveðskap fyrir þau okkar sem er eiginlega ekki lengur um sel vegna þessa og íhugum jafnvel að mæta ekkert á kjörstað.
Þjóðlagaráðið

Það er líklega nokkuð góð niðurstaða fyrir Stjórnlagaráðið að Salvör Nordal verði formaður þess. Hún er tiltölulega óumdeild manneskja, hefur getið sér gott orð fyrir málflutning sinn, en er ekki gefin fyrir stórar fullyrðingar.

Það er svo dálítið eins og sáttahönd til landsbyggðarinnar að helsti fulltrúi hennar, Ari Teitsson, skuli vera varaformaður ráðsins. Ari hefur verið mikill talsmaður bændastéttarinnar, en hann nýtur líka virðingar fyrir varðstöðuna um Sparisjóð Suður-Þingeyinga sem er einn af þeim fáu sem fóru ekki illa út úr hruninu. Þar hefur Ari verið stjórnarformaður.

Þorvaldur Gylfason er líklega full umdeildur maður til að vera formaður ráðsins.

Annars eru gárungar farnir að kalla þetta Þjóðlagaráðið – í ljósi þeirrar ákvörðunar ráðsmanna að syngja á fundum þess.
Þungur dómur

Dómurinn yfir Baldri Guðlaugssyni kemur manni nokkuð á óvart – hann er harðari en maður hefði ætlað.

Það eru stórtíðindi þegar ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytinu, einn helsti samstarfsmaður og ráðgjafi ráðamanna á Íslandi um langt skeið, innvígður maður, er dæmdur í tveggja ára fangelsi auk þess sem stórar fjárhæðir eru gerðar upptækar.

Héraðsdómur segir að brot Baldurs séu stórfelld.

Sérstakur saksóknari ætti að geta unað vel við þetta, ákæra hans hélt – það er í fyrsta skipti að sakfellt er eftir rannsókn embættisins.

En svo er auðvitað spurning hvað Hæstiréttur gerir?