Ef ríkisstjórnin félli og kosið yrði á morgun…

Það eru afar litlar líkur á því að ríkisstjórn Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar geri annað en að lifa út allt kjörtímabilið – og jú, það eru tvö ár eftir af því. Hvorki Framsóknarflokkur né Sjálfstæðisflokkur sjá nokkurn tilgang í því að ganga til kosninga og stjórnin hangir í raun ágætlega saman þrátt fyrir ýmis ágreiningsefni. Stjórnin er ekki jafn hrikalega ósamstíga og andstæðingar hennar vilja vera láta. Hún er samt ekki sérlega dugmikil eða frjó – það er frekar að hún lifi af því flokkarnir sjá ekki aðra kosti í stöðunni. Þannig sætta ráðherrar eins og Sigurður Ingi Jóhannsson, Eygló Harðardóttir og Ragnheiður Elín Árnadóttir sig við að frumvörpum frá þeim – sem þau hafa unnið lengi af – sé varpað lengst út í hafsauga.

En segjum svo að stjórnin félli – eða að svipaður raunveruleiki myndi blasa við í kosningum vorið 2017.

Þá myndum við væntanlega hafa nokkra stjórnmálaflokka sem hafa svipað fylgi á bilinu 8-15 prósent, Bjarta Framtíð, Vinstri græn, Samfylkinguna, Framsóknarflokkinn og hugsanlega Viðreisn. Líklegt er að Píratar myndu vera einhvers staðar á þessu bili líka – sagan kennir okkur að það er fjarska ólíklegt að fylgi þeirra haldi. Og svo er það Sjálfstæðisflokkurinn sem yrði stærstur sem fyrr, en samt ekki með nema 22-23 prósenta fylgi.

Við hefðum semsagt 5 litla eða meðalstóra flokka og einn nokkuð stærri, en hann væri þó ekki nema svipur hjá sjón frá því sem áður var. Við þessar aðstæður væri ekki beint auðvelt að koma saman ríkisstjórn.

Þá er það líka að athuga að ólíklegt er að VG og Samfylking myndu vilja vinna með Sjálfstæðisflokki, og svo er spurning hvaða afstöðu Píratar hafa yfirhöfuð til þess að sitja í ríkisstjórn. Frekar er líklegt að ríkisstjórnarseta Pírata með hefðbundnum stjórnmálaflokkum myndi vekja mikla ólgu innan hreyfingarinnar, draga snögglega úr fylginu – og jafnvel splundra henni.

Ef ætti að mynda vinstri stjórn þyrfti til þess marga flokka – sumir Píratar telja sig reyndar vera hvorki til vinstri né hægri, og kannski þyrfti að kalla Framsókn á vettvang ef vinstra samstarf á að takast.

Við erum komin býsna langt frá turnunum tveim sem talað var um á árunum fyrir hrun, Samfylkingin er ekki turn og Sjálfstæðisflokkurinn nær varla turnstærð heldur. Í síðustu kosningum gerðist það að Framsókn náði að rífa fylgi sitt upp í 24 prósent. Fremur ólíklegt er að það gerist aftur. Það er náttúrlega ekki óhugsandi að Píratar haldi fylgi sínu – ef svo yrði myndu þeir ráða því hvernig næsta ríkisstjórn yrði skipuð.

Það væru tíðindi til næsta bæjar, sérstaklega ef litið er til þess að Pírataflokkar í Evrópu eru nær algjörlega fylgislausir og hreyfingin í raun í andaslitrunum. En Píratarnir á Íslandi eru líka að verða allt annað dæmi en í Evrópu. Áhuginn á netfrelsinu sem er venjulegur boðskapur þeirra er frekar lítill hérna, þeir sameina einfaldlega fólk sem er búið að fá nóg af pólitík gömlu flokkanna, treysta þeim ekki, og svo höfða þeir til ungs fólks sem finnst gamla pólitíkin hallærisleg – og láir þeim enginn. En þetta útheimtir að Píratar verða fyrir kosningar að koma sér upp stefnu varðandi fiskveiðistjórnun, virkjanir, ESB, spítalabyggingu, landbúnaðarstyrki og allt hitt – það dugir ekki bara að vísa til þess að allt ráðist á internetinu.