arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Að koma skattfé til einkavina

Í þessari frétt RÚV kemur fram að Jafnréttisstofa greiðir 700-800 þúsund krónur í mánaðarleigu fyrir húsnæði í svokölluðum Borgum á Akureyri. Húsnæðið er 211 fermetrar.

Framkvæmdastýra Jafnréttisstofu vill losna undan þessum samningi, en það virðist ekki vera hægt. Segir eins og er að þetta sé Manhattan-verð.

En hvernig stendur á því að svona var samið til að byrja með.

Baldur McQueen rifjar það upp á heimasíðu sinni að eigandi Borga sé ÍAV og það hafi verið sagt hagkvæmt á sínum tíma að reisa þetta hús með þessum hætti. Hann vitnar í þingmann sem sagði að Háskólinn á Akureyri væri í vandræðum með að greiða himinháa leiguna í þessu húsi.

Þá rifjast upp það sem Joseph Stiglitz sagði í heimsókn sinni hingað, að einkaframkvæmd af þessu tagi hefði yfirleitt þann megintilgang að koma peningum skattgreiðenda til einkavina.
Kvótaárið byrjað

Grímur Atlason skrifar þessa færslu á vef sinn. Ætli Jón Bjarnason, flokksbróðir hans, viti af þessu?

- - -

Útgerð árið 2009

Kvótaárið byrjaði fyrir rúmum mánuði. Athyglisvert að skoða hreyfingar á heimildum á vef Fiskistofu. Eitt af þeim útgerðarfyrirtækjum sem fékk úthlutað aflaheimildum er Eskja frá Eskifirði. Fyrirtækið fékk rúm 3500 þorskígildistonn, þar af tæp 1900 tonn í þorski. Fyrirtækið er nú þegar búið að leigja frá sér 2300 tonn – af því eru 1100 tonn í þorski. Ætli tekjur vegna þessa séu ekki 300 til 400 m.kr. í kassann án þess að fara á sjó. Þess ber að geta að fyrirtækið rekur uppsjávarskipin Jón Kjartansson og Aðalstein Jónsson. Þessi skip stunda kolmuna, loðnu og síld. Þau veiða engan þorsk.

Þetta er kerfið sem ekki má breyta.
Átök í þinginu

Var Steingrímur J. að tala um eiginlega hæð Tryggva Þórs Herbertssonar?

Eða var hann að tala um andlega hæð hans?

Því hefði þá mátt svara á móti að Steingrímur sé sköllóttur.

Þá væntanlega í fleiri en einum skilningi.
Ný útrás?

Sjá Smuguna:

„Linus er á leiðinni nú eftir nokkrar vikur til Kaupmannahafnar til þess að skipuleggja róttækar mótmælaaðgerðir á loftslagsráðstefnu Sameinuðu þjóðanna sem fer fram nú í desember. Undirbúningurinn hefur nú staðið í hálft annað ár. Fyrsta aðgerðin mun eiga sér stað 29. nóvember en þá verða slétt tíu ár frá því að róttæklingar létu til skarar skríða á ráðherrafundi Alþjóðaviðskiptaráðsins í Seattle. „Þetta er í fyrsta sinn sem íslenskur hópur tekur þátt í svona alþjóðlegri aðgerð og það er alveg frábært,“ segir Linus.“
Hvað er þetta með Exista?

Andri Geir Arinbjarnarson skrifar um Exista á bloggi sínu:

- - -

Exista: ríki í ríkinu

Afkoma Exista er hreint ótrúleg þegar maður fer að rýna í uppgjörið í ensku útgáfunni sem er upp á 45 blaðsíður en íslenska útgáfan er 7 blaðsíður.

Tap félagsins er 1,618 ma evrur eða 206 ma kr (gengi 127 kr. evran) eða álíka og halli ríkisins á sama tíma! Það eru ekki mörg einkafyrirtæki sem slá ríkið út í halla eins og Exista.

Skuldir er 2,100 m evra en eigið fé er 200 ma evra.

Útlán Exista sem eru á eindaga nema 836 m evra. Hver skuldar þetta?

Hagnaður borgaður til Exista af dótturfélögum: 180 m evra eða 33 ma kr á gengi dagsins í dag sem viðskiptavinir dótturfélaga Exista (Síminn, VÍS, Lýsing, Bakkavör t.d.) borga sem „hagnað“ þó ég geti ekki séð að þau skili neinum hagnaði?

Launakostnaður Exista er 25 m evra 2008 á móti 29 m evra 2007. Miðaða við meðalgengi á evrunni 127 kr. 2008 og 88 kr. 2007, kemur ansi athyglisverður hlutur í ljós:

Launakostnaður mældur í kr. hækkaði frá 2,552 m kr. fyrir 2007 upp í 3,175 m kr fyrir árið 2008 eða um 623 m kr. sem gera 24%. (á sama tíma fækkaði starfsmönnum úr 433 í 420 eða um 3% þ.e. meðalmánaðarlaun hækkuðu á milli 2007 og 2008 frá 490,000 kr í 630,000 kr). Sem sagt, allt bendir til að æðstu stjórnendur innan Exista hafi verið ríkulega verðlaunaðir fyrir þetta tap. Klassískt, ekki satt.

Maður er farinn að skilja hvers vegna þetta fólk rígheldur í sínar stöður. Hvað eru margir starfsmenn innan Exista sem eru með sinn launasamning í evrum?
Í vörn fyrir Seðlabankann

Vilhjálmur Þorsteinsson skrifar um Seðlabankann og ástarbréfin – og þá uppákomu að ritstjóri blaðsins skyldi nota heilt Reykjavíkurbréf – sem eru aldrei skrifuð undir nafni og eru því eins konar rödd blaðsins – til að verja feril sinn sem seðlabankastjóra.

Þrátt fyrir fyrirheitin um að ritstjórinn muni ekki fjalla um hrunið – eða allavega þá þætti þess sem honum tengjast beinlínis.

Eða hvernig eiga blaðamenn Moggans nú að fjalla um Seðlabankann?
Hvenær ákveður Ögmundur sig?

Nýja Icesave frumvarpið verður lagt fyrir þingið í dag.

Þá hlýtur fljótt að skýrast hvort Ögmundur Jónasson og stuðningsmenn hans innan VG ætla að styðja frumvarpið.

Eins og kemur fram í frétt RÚV segir Ögmundur að málið sé gjörbreytt en hefur ekki tekið ákvörðun um hvort hann ætli að styðja það.

Það er einskis liðsinnis að vænta frá stjórnarandstöðunni miðað við viðbrögð hennar í gær.

En ef málið fær ekki þingmeirihluta er augljóst að ríkisstjórnin fer frá. Þá er spurning hverjir taki við.

Að mörgu leyti er stjórn Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks líklegust; flokkarnir gætu þá vísað til þess að enginn annar möguleiki sé í stöðunni.

Sú stjórn myndi líklega koma í gegn stóriðjuáformum sem eru að bögglast fyrir núverandi ríkisstjórn – og eiga eftir að valda misklíð innan hennar í allan vetur.

Ef hún lifir.
Í fjötrum stjórnmálamanna

Sjálfstæðismaðurinn Guðbjörn Guðbjörnsson var með dálítið skemmtilegar pælingar í þættinum hjá mér í dag.

Hann lærði í Þýskalandi á sínum tíma og velti fyrir sér hvernig íslenskt flokkakerfi gæti litið út ef það væri svipað hinu þýska.

Þá hefðum við bæði vinstri flokk og gænan flokk. Sósíalista og umhverfisverndarmenn. Það er ekkert sem segir að grænt sé endilega til vinstri.

Við hefðum sósíaldemókrataflokk og einhvers konar kristilegan demókrataflokk – þar væri hið hægfara hægri.

Og svo hefðum við einhvers konar frjálshyggjuflokk, reyndar hafa Frjálsir demókratar í Þýskalandi sveiflast milli þess í gegnum tíðinn að vera Framsóknarflokkur og frjálshyggjuflokkur.

Því einn vandinn er að flokkakerfið íslenska speglar illa pólitíska strauma í landinu.

Að mörgu leyti eiga til dæmis þjóðernissinnar í VG, í Sjálfstæðisflokknum og Framsókn ágæta samleið.

En hluti af Sjálfstæðisflokknum gæti eins verið í Samfylkingunni – eða öfugt. Og þar gætu sumir Framsóknarmenn hæglega verið með.

Annars súmmeraði Andri Geir Arinbjarnarson upp ástandið í íslensku flokkunum á bloggi sínu um daginn. Hann segir að við séum í fjötrum íslensku stjórnmálaflokkanna. Það eru nokkur sannleikskorn þarna inn á milli:
Forstjóri ber blak af embættismanni

„Þegar einstaklingur kemst að því að fyrirtæki sem hann á mikið undir í er annað hvort búið að gefa út rangar eða villandi upplýsingar um stöðu sína eða þá að að því steðji slík ógn að líkur séu á gjaldþroti, hver er þá réttur hans?“ skrifar Hermann Guðmundsson, forstjóri olíufélagsins N1 um mál Baldurs Guðlaugssonar ráðuneytisstjóra, innherjaviðskipti hans.

Og Hermann segir ennfremur að Baldur hafi verið að verja fjölskyldu sína:

„Í mínum huga þá er það grundvallarréttur og skylda hvers manns að verja sig og sína fjölskyldu fyrir áföllum og forða tjóni þar sem það er hægt. Hvað er til ráða þegar svona aðstæður koma upp?“

Baldur var – og er – einn æðsti embættismaðurinn hjá íslenska ríkinu. Hann hafði upplýsingar sem aðrir höfðu ekki. Í þessu máli er hann eins konar forréttindaþegn.

Hvað með allt hitt fólkið, sem átti hlutabréf í Landsbankanaum eða geymdi fé í ýmsum sjóðum hans – og hafði ekki þessar upplýsingar?

Fyrir nú utan að Baldur Guðlaugsson sat á sínum tíma í einkavæðingarnefnd, var settur þangað inn eftir að Steingrímur Ari Arason sagði sig úr nefndinni með þeim orðum að hann hefði aldrei kynnst öðrum eins vinnubrögðum – en í því bralli öllu er að finna upphafið að ógæfunni.

Hafi skipið lekið er Baldur einn af þeim sem bera sök á því – og varla stendur í reglunum að skipstjórnarmenn á fleyinu skuli vera fyrstir frá borði?
Líkurnar á Noregshjálp dvína enn

Kristin Halvorsen er að hætta sem fjármálaráðherra Noregs. Flokkur hennar, Sósíalíski vinstriflokkurinn, tapaði fylgi í kosningunum nú í haust og hún er sögð ætla að taka að sér rólegra ráðuneyti, til að freista þess að efla flokksstarfið.

Halvorsen þykir annars hafa staðið sig nokkuð vel í embætti.

En við þetta dvína enn líkur á því að Ísland fái einhverja séraðstoð frá Noregi, því Verkamannaflokkur Jens Stoltenbergs tekur við fjármálaráðuneytinu,

Og þar á bæ eru menn ekki áhugasamir um sérlausnir fyrir Íslendinga.
Flóttamenn

Í málefnum flóttamanna eigum við Íslendingar að hafa mannúð og mildi að leiðarljósi. Við erum vissulega langt frá þeim slóðum sem flóttamenn koma almennt á; flestir sem hingað berast hafa farið í gegnum mörg lönd áður en þeir koma hingað. Við skulum athuga að flóttamenn eru yfirleitt ekki sníkjudýr eða óvinir; þetta er fólk sem býr við verri kjör en við sjálf, ofsóknir, kúgun eða kannski bara fátækt.

Við skulum skilja að það þarf líka dugnað og þor að standa upp – og fara.

Það tekur sig upp og fer, kýs með fótunum eins og sagt er. Það leitar allra leiða til að komast inn í Evrópu eða til Bandaríkjanna. Það er miklu erfiðara nú en áður. Bandaríkin höfðu þá hugsjón í eina tíð að taka á móti svona fólki, mottóið sem stendur á frelsisstyttunni í innsiglingunni í New York og var eitt sinn í gildi er:

Give me your tired, your poor,

Your huddled masses yearning to breathe free,

The wretched refuse of your teeming shore.

Send these, the homeless, tempest-tost to me.

I lift my lamp beside the golden door.

Það er algjört grundvallaratriði að komið sé fram við þetta fólk af virðingu. Og almennt eigum við að reyna að skjóta yfir það skjólshúsi. Við erum ekkert of góð til þess, það er ekki eins og fólksmergðin sé að drepa okkur í þessu landi.
Kevin og Perry

Andri Geir Arinbjarnarson birtir þetta myndband á vefsíðu sinni. Ég veit ekki hvort það eru dulin skilaboð í því, en þarna er táningur sem er mjög öfugsnúinn við foreldra sína og vill ekki taka til í herberginu sínu eða taka ábyrgð á neinu.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Rsj98uNsIBQ]
Forsetinn og alþýðan

Ólafur Ragnar Grímsson talaði um það í útvarpsfréttum i kvöld að alþýða manna tæki vel á móti honum þegar hann færi um landið og ræddi stöðu lands og þjóðar.

Ég varð staddur á á Dalvík í sumar, á fiskideginum, og þar tóku almennir gestir mjög fálega á móti Ólafi – fólk var meira að segja að gera hróp að honum.

Það var einkennileg uppákoma – og alveg ný staða í sögu íslenska forsetaembættisins.
Í skýjunum

Í leiðara nýjasta heftis Economist má lesa hvers vegna gagnaver stórra tölvufyrirtækja eru heitt mál.

Þróunin er sú að vista gögn „í skýjunum“, það er að segja í gagnaverum fremur en heimilistölvum og fartölvum.

Þetta er áhugaverð pæling, eða eins og segir í leiðaranum sem má lesa í heild sinni hér:

„ THERE is nothing the computer industry likes better than a big new idea-followed by a big fight, as different firms compete to exploit it. “Cloud computing” is the latest example, and companies large and small are already joining the fray. The idea is that computing will increasingly be delivered as a service, over the internet, from vast warehouses of shared machines. Documents, e-mails and other data will be stored online, or “in the cloud”, making them accessible from any PC or mobile device. Many things work this way already, from e-mail and photo albums to calendars and shared documents.“
Sér til sólar á Viðskiptablaðinu

Ég skrifaði um daginn að ég væri hættur að taka Viðskiptablaðið úr plastinu.

Margt í blaðinu hefur verið eins og skrifað fyrir sértrúarsöfnuð, en kannski það breytist núna.

Einn besti blaðamaður á Íslandi, Sigurður Már Jónsson, er orðinn ritstjóri blaðsins.

Og nú bætist honum liðsauki: Björgvin Guðmundsson, Þórður Snær Júlíusson og Magnús Halldórsson af Mogganum.

Það sem maður er hræddur við varðandi blað eins og Viðskiptablaðið er að það sé ekki nógu krítískt, að það sé of auðsveipt gagnvart markhópi sínum.

En þessir blaðamenn hafa burði til að vera það.

Sigurður Már var í eina tíð á DV og síðar á Pressunni, með Jónasi Kristjánssyni og Gunnari Smára, en Björgvin og Þórður Snær hafa átt stjörnuleiki á Morgunblaðinu síðan hrunið varð.
Leynisamningar Landsvirkjunar

Jón Steinsson, hagfræðingur í Bandaríkjunum, skrifar um leyndina sem ríkir um orkuverð til stóriðju á Íslandi. Jón segir að það sé hneyksli að halda orkuverðinu leyndu, og það komi líklega þeim einum til góða sem vilji ekki upplýsa hversu lágt verðið er. Greinin, sem birtist í Fréttablaðinu, er í heild sinni hér, en niðurlagið er svona:

„Það að samningar Landsvirkjunar um orkuverð til stóriðju séu ekki opinberir er hneyksli. Stjórnvöld hafa lengi afsakað þetta ástand með því að það geti skaðað viðskiptahagsmuni Landsvirkjunar ef samningsverðið er gert opinbert. Það er hins vegar erfitt að sjá hvers eðlis sá skaði ætti að vera. Olíuverð, verð á gasi og öðru eldsneyti sem knýr samkeppnisaðila íslenskra álbræðslna er öllum aðgengilegt. Líklegri skýring er að stjórnvöld vilji koma í veg fyrir að almenningur gagnrýni þau fyrir að hafa samið um óeðlilega lágt verð.

Nú er mikið rætt um frekari stóriðju á Íslandi. Það á að vera ófrávíkjanleg forsenda fyrir frekari stóriðju að orkusölusamningar verði gerðir opinberir. Auk þess eiga stjórnvöld að breyta upplýsingalögum þannig að allir samningar ríkis og ríkisfyrirtækja um kaup og sölu á vöru og þjónustu séu opinberar upplýsingar. Tími baktjaldamakks opinberra aðila á Íslandi á að vera liðinn.

Ég veit að ég á marga bandamenn þegar kemur að efni þessarar greinar.

Raunar hef ég ekki hitt nokkurn Íslending sem ver það að leynd hvíli yfir þessum samningum ef frá eru taldir ráðherrar, talsmenn álrisanna og forsvarsmenn opinberra orkufyrirtækja. En einhverra hluta vegna hefur þjóðin látið þetta yfir sig ganga í áraraðir. Ég skora á sem flesta að þrýsta dag eftir dag á að þessu verði breytt. Annars gerist ekkert.“
Jólaplatan í ár

Jól í hjartanu – með Bob Dylan.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=gundu1yLjWY]
Hvar er hlýnunin?

Paul Hudson, sérfræðingur BBC í loftslagsmálum, skrifar grein sem nefnist Hvað varð um hnatthlýnunina?

Hann segir að loftslagið sé ekki að hlýna – hlýjasta árið sem hefur verið mælt sé 1998.

Heimshöfin virðast líka vera að kólna aftur, eftir hlýnunarskeið.

Hudson segir að þetta slái ekki ekki endilega út af borðinu kenningar um hlýnun jarðar – ein kenningin er sú að hlýnunin muni hefjast aftur eftir fáein ár – en hins vegar veki þetta spurningar um ýmsa þætti sem hafi áhrif á hitastigið en gróðurhúsalofttegundir.

Þannig sé umræðunni um loftslagsbreytingar langt í frá lokið.
Augnablik sem týndist

Það er víðar en á Íslandi að orðið hefur til lýðræðishreyfing – sem rennur svo fljótt út í sandinn.

Við upplifðum þetta síðastliðinn vetur, nú heyrist varla talað um umbætur á stjórnkerfinu, og þetta gerði líka vart við sig í Bretlandi – og í Úkraínu á tíma appelsínugulu byltingarinnar.

Timothy Garton Ash skrifar um þetta í Guardian.
Hin góða einokun

26. mars 1991 birtist viðtal við Jóhannes Jónsson kaupmann í Tímanum. Jóhannes hafði þá stofnað Bónus og var að reyna að keppa við Hagkaup, sem þá var risinn á íslenskum matvörumarkaði. Jóhannes og sonur hans Jón Ásgeir eignuðust síðar Hagkaup. Jóhannes sagði við Tímann:

„ Það er afar óhollt í kapítalísku þjóðfélagi, að eitt fyrirtæki verði svo stórt að það nái kannski 3040% markaðshlutdeild. Það á sér hvergi hliðstæðu í nágrannalöndum okkar að eitt fyrirtæki nái slíkum tökum. Það eru rosaleg völd fólgin í því að vera smásali. Náir þú góðum tökum á smásölumarkaði, þá nærð þú líka kerfisbundið tökum á ákveðnum iðnaði. Það er mjög hættulegt bæði framleiðendum og innflytjendum verði einn smásali mjög stór. Hann ræður þá ekki aðeins miklu um vöruval á markaðnum, heldur getur hann líka farið að framleiða verðbólgu í þjóðfélaginu.

Hvernig? Tökum dæmi: Segjum að þú hafir 40% markaðshlutdeild á ákveðnu sviði. Fyrir íslenskan framleiðanda skiptir þá miklu máli að þú seljir vörurnar hans. „Sjálfsagt,“ segir þú, „en ég vil þá fá 20% afslátt.“ Við svo mikinn afslátt ræður framleiðandinn ekki. Og hvaða ráð hefur hann þá til að komast inn í þetta stóra fyrirtæki? Jú, hann á eina leið: Hann getur hækkað verðið hjá sér um svona 7% yfir línuna til að kaupa sig inn í hillurnar hjá þér. En þar með hefur vöruverðið hækkað yfir allt landið – líka hjá þér, þó þú getir auðvitað selt hlutfallslega ódýrara en hinir, vegna 20% afsláttarins sem þú pressaðir í gegn.

Svona er unnið hér í þjóðfélaginu, þegar völdin komast á stórar hendur. Fyrir þessu verða menn í smáiðnaði. Það er bara snúið upp á hendurnar á þeim og þeir eiga ekki annarra kosta völ en að hækka vörurnar sínar, til þess að geta veitt þeim stóru sérkjör
Enn ein fákeppnin

Gunnar Smárason, sem bloggar hér á Eyjunni, skrifar um N1, afkomutölur þessa fyrirtækis, álagningu, lánveitingar frá Glitni, afskriftir, fáokun og stórlaxa sem sitja í stjórn.

Merkileg lesning – ekki síst í framhaldi af umræðum um risana sem tröllríða matvörumarkaði.
Byggingaævintýri á Costa Blanca

Sagan af landakaupum Björgólfs Thors og Róberts Wessman í La Manga á Spáni segir að þeir hafi ekki gert ráðstafanir til að fá nóg vatn til að reka golf- og sundlaugaparadís sína.

Vatnsskortur er mikill á Suður-Spáni, ekki síst eftir að byggðir hafa verið alltof margir golfvellir – auk þess sem þar er núorðið ræktað mikið af ávöxtum og grænmeti sem þarfnast mikils vatns. Fyrir utan allar sundlaugarnar sem standa við hvert hús.

Til skamms tíma var hægt að komast framhjá þessu, til dæmis með því að múta sveitarstjórnarmönnum til að fara í kringum lög og reglu.

Svo fór stjórnin í Madrid í herferð. Stakk í steininn nokkrum fjölda af mútuþægum sveitarstjórnarmönnum, auk þess sem hún hótaði að láta rífa hús og hverfi sem höfðu verið reist í trássi við reglugerðir.

Síðan þá er reglugerðum fylgt á Costa Blanca – og erfiðara um vik fyrir spákaupmenn.

Annars má geta þess að þetta svæði hefur að talsverðu leyti byggst upp fyrir rússneskt fé. Rússneskir spekúlantar – og líka mafían – hafa dælt þarna inn peningum í byggingaframkvæmdir, meðal annars í því skyni að þvo peninga. Þetta ævintýri endaði með algjöru hruni byggingabransans á Spáni í fyrra – eftir stjórnlausa uppbyggingu um langt árabil.
Enginn að pæla í kosningum

Eitt af því leiðinlegasta í stjórnmálum undangenginna ára á Íslandi eru langar kosningabaráttur, sérstaklega fyrir borgar- og sveitastjórnarkosningar.

Kosningabaráttan fyrir síðustu bæjarstjórnarkosningar í Reykjavík var ótrúlega löng. Hún byrjaði fyrir áramót, þótt ekki væri kosið fyrr en í maí.

Fjölmiðlar lágu í endalausum vangaveltum um stöðu Gísla Marteins, Vilhjálms Þ., Björns Inga, Hönnu Birnu og Ólafs F.

Eins og það skipti einhverju máli.

Eða réttar sagt – eins og það skipti svo miklu máli að þyrfti að eyða heilu og hálfu árunum til að pæla í því.

Kannski var þetta tími þegar fjölmiðlar sáu ekki stóru fréttirnar sem voru fyrir framan nefið á þeim, en einbeittu sér að smáfréttum sem var auðveldara að nálgast.

En ein afleiðing hrunsins er sú að það er komið fram í október á pólitískum vetri sem mun enda með borgar- og sveitarstjórnakosningum.

Og það er enginn að pæla í þessu – og verður ábyggilega ekki á næstunni.
Rússalánið

Fyrir ári, 7. október 2008, tilkynnti Seðlabankinn að von væri á stóru láni frá Rússlandi, upp á fjóra milljarða evra.

Sem á núverandi gengi er jafnvirði 730 milljarða íslenskra króna.

Þjóðin varpaði öndinni léttar, stundarkorn, strax sama dag kom í ljós að líklega væri um misskilning að ræða.

Rússar ætluðu kannski ekki að lána Íslandi, og fjárhæðin væri miklu lægri.

Nú, ári síðar, er endanlega búið að slá þetta út af borðinu. Það kemur ekkert lán frá Rússum.
Jón Kalman, Steinar Bragi og Herta Müller í Kiljunni

Tveir af fremstu rithöfundum þjóðarinnar verða gestir í Kiljunni í kvöld. Það eru þeir Jón Kalman Stefánsson, en nú í vikunni kemur út ný skáldsaga eftir hann sem ber nafnið Harmur englanna og er beint framhald af Himnaríki og helvíti sem hann sendi frá sér fyrir tveimur árum. Bókin gerist á sömu slóðum, það er fyrir vestan, í miklu fannfergi.

Hinn höfundurinn er Steinar Bragi en í næstu viku kemur frá honum bókin Himininn yfir Þingvöllum. Hún inniheldur þrjár langar smásögur, það sem kallast nóvellur, sem gerast í Ljósvallagötunni, Ölpunum og á olíuborpalli. Eins og einatt í verkum Steinars Braga verða furðulegir og óhugnanlegir atburðir.

Við fjöllum um Íslenska sjónabók með Guðmundi Oddi Magnússyni, prófessor við Listaháskólann.

Bragi er á sínum stað en Kolbrún og Páll fjalla um ævisögu Magnúsar Eiríkssonar tónlistarmanns, Sólstjaka eftir Viktor Arnar Ingólfsson og Ennislokk einvaldsins, bók eftir nýja Nóbelsverðlaunahafann Hertu Müller, sem kom út hjá Ormstungu árið 1995.

Herta Müller var semsagt ekki alveg óþekkt á Íslandi.
Sérstæðir viðskiptahættir

Lesandi síðunnar hafði samband með eftirfarandi dæmi um hvernig viðskiptin gerast á matvörumarkaði á Íslandi, í framhaldi af viðtalinu við Friðrik G. Friðriksson í Silfrinu og umfjöllun í Kastljósi í gær.

- - --

Sæll Egill,

Ég leitaði eftir verðum á kóki hjá Vífilfelli – sagðist vera að skipuleggja ættarmót.

Málið er einfalt: Sölufulltrúi Vífilfells benti mér á, að það sé hreinlega ódýrara fyrir mig að versla beint í Bónus – án gríns !

Sagðist bara verða að segja mér alveg eins og er….

Ég bað um verð á tíu kippum af 2 litra kók – 6 flöskur í Kippu.

Verð frá Vífilfelli:

10 kippur eru 19.386 krónur. þ.e. 60 flöskur sem gera einingarverð per flösku um 323 krónur !

Verð per flösku frá Bónus ÓHÁÐ magni: 254 krónur.

Sem sagt: Ég vil versla beint við framleiðenda kkók og versla 60 flöskur – jafnvel 200 flöskur og ég þarf að borga um 27% HÆRRA verð en þegar ég fer beint í smásöluverslunina BÓNUS hjá Baugsmönnum.

Baugur er því að fá ekki bara tekjur af þessari 60% hlutdeild sem þeir hafa á íslenskum smásölu markaði – heldur fá þeir líka verulegar tekjur frá öllum hinum sem eru jafnvel í beinni samkeppni við þá, því það er miklu miklu miklu ódýrara fyrir þá að kaupa beint af samkeppnisaðila sínum heldur en að versla beint við framleiðanda vörunnar!

Ergo: Afslátturinn sem Baugsmenn kýla í gegn frá framleiðenda er það mikill að hann eru tugum prósentum lægri en útsöluverð framleiðenda. Svo nýta þeir þennan afslátt til að fá í raun alla sem reka söluturn eða litlar búðir í bein viðskipti við sig og fá þannig verulegar tekjur/veltu að ekki sé talað um hagnað sem er langt umfram þessi 60% verslana sem tilheyra Baugsveldinu !

Er þetta heilbrigt?

Nei, ætli það…..en nú skilur maður af hverju Baugsmenn leggja ofur áherslu á að halda Högum innan sinna banda. Þetta er bara peninga prentsmiðja þegar upp er staðið og veltir tugum milljarða á ári.
Nýjar bækur

Bókavertíðin er að byrja. Og ekki seinna vænna. Það er til nokkurra vandræða fyrir þá sem fjalla um bækur hversu mikið kemur út á skömmum tíma.

Síðustu dagana hef ég náð að lesa þrjár bækur sem eru að koma út – eftir Jón Kalmann Stefánsson, Steinar Braga og Steinunni Sigurðardóttur.

Tvær fyrrnefndu bækurnar koma út í þessari viku, Steinunn varla fyrr en í nóvember enda fékk ég þá bók í útprenti.

Allt lofar þetta góðu. Og svo hef ég á borðinu hjá mér nýtt smásagnasafn eftir Gyrði Elíasson.
Íris um McCarthy

Íris Erlingsdóttir í Bandaríkjunum er farin að blogga hér á Eyjunni og skrifar um meintan McCarthy-isma.
Skuldin mikla

Er þetta þá staðan – að Icesave skuld íslensku þjóðarinnar verði 75 milljarðar – auk vaxta?
Vegasjoppa í viðskiptahverfi

Hilmar Þór Björnsson arkitekt skrifar pistla um arkitektúr og skipulag hér á Eyjunni.

Í pistli í dag skrifar hann um mannvirki sem ég hef lengi furðað mig á, vegasjoppuna sem stendur í miðju viðskiptahverfi Reykjavíkur, í Borgartúni.