arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Flokksvélin mikla

Ég hef stundum fjallað um flokksræðið sem tröllreið öllu í stjórnmálum á Íslandi – og hefur að sumu leyti gert alveg fram á þennan dag. Sjálfstæðismenn og Framsóknarmenn skiptu með sér gæðum landsins, Framsókn hafði taumhald á bændastéttinni í gegnum samvinnufélögin, Sjálfstæðisflokkurinn ríkti í þéttbýlinu og aðallega þó í Reykjavík. Flokkarnir skiptu bróðurlega með sér hermanginu, en Alþýðuflokkurinn fékk stundum að vera með. Sósíalistar sjaldnar þótt þeir hafi fengið einn og einn bankastjóra.

Valdakerfi Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík er skilmerkilega lýst í ævisögu Gunnars Thoroddsen eftir Guðna Th. Jóhannesson:

„Flokksvélin mikla var í meginatriðum óbreytt: Reykjavík var skipt í 120 umdæmi og voru að jafnaði 5-10 fulltrúar í hverju þeirra (samtals 654 snemma árs 1957). Þeir skráðu stjórnmálaskoðanir nágranna sinna og voru þær upplýsingar færðar í skrár í Valhöll, höfuðstöðvum flokksins við Suðurgötu. Svo kappsamir voru þeir Baldvin [Tryggvason] og Birgir [Kjaran] að þeir þekktu fulltrúana nær alla með nafni og mundu jafnvel símanúmer þeirra. Á vinnustöðum kom öflugt trúnaðarmannakerfi einnig að gagni. Þar fylgdust sjálfstæðismenn með spjalli félaganna um daginn og veginn og komu sjónarmiðum þeirra í stjórnmálum á framfæri í Valhöll. Stefndi flokkurinn að því að hafa trúnaðarmenn í öllum fyrirtækjum með fleiri en tíu í starfsliði og skyldi sérhver þeirra vera „trúverðugur og dugandi maður“ (árið 1957 átti Sjálfstæðisflokkurinn 392 skráða trúnaðarmenn á vinnustöðum).“ (bls. 260-261)
Ríka fólkið

Það verða kannski einhverjar breytingar í auðstéttinni á Íslandi, en þó ekki svo ýkja miklar, eftir hrunið. Þarna verða áfram:

Eigendur kvóta sem eiga eftir að fá skuldir afskrifaðar smátt og smátt.

Útrásarvíkingar sem náðu að bjarga fullt af fjármunum, eins og Ólafur Ólafsson og Björgólfur Thor – vandi þeirra verður sá helstur að þeir geta varla láti sjá sig meðal manna á Íslandi.

Margir lögfræðingar munu áfram hafa það býsna gott, það er nóg að sýsla eftir hrunið – og það eru uppgrip hjá innheimtulögfræðingum.

Einhverjir munu líka geta makað krókinn í rústunum af gömlu bönkunum, ekki síst skilanefndarmenn, og eins og sjá má eru yfirmenn í bönkum aftur farnir að færa sig upp á skaftið hvað varðar launagreiðslur.
Eftir þáttinn í gær

Lesandi sem fylgdist með Silfri Egils í gær skrifar:

- - -

„Var að horfa á þáttinn þinn. Þar voru vangaveltur um ástæður að baki fólkflóttanum. Fannst vanta að kæmi fram að erfiðleikar eru ekki eini hvatinn að yfirvofandi fólksflótta. Það er ástandið í heild. Það er óréttlætið. Êg er til dæmis ekki í fjárhagskröggum, er reyndar með hækkuð húsnæðislán og get ekki selt án þess að fara í 2-4 milljónir í mínus. En ég íhuga að flytja af því mér blöskrar ósanngirnin og skítlegheitin í þessu landi. Ég er orðinn vonlítill að hinir seku verði nokkurn tímann látnir borga. Þeir fá að halda sínum peningum og fá sínar eignir aftur auk þess að hafa jafnvel fengið afskriftir. Ég get bara ekki horft upp á þetta? Hvenær kemur réttlætið? Hvernig eigum við að geta lifað sátt í samfélagi sem ekki getur tekið á spillingu, klíkuskap og óréttlæti. Ég er reiður.

Finnst það þyrfti að vekja meiri athygli á þessu:

Að láta þá sem stofnuðu til skuldanna borga allt sitt, Að allar þeirra eignir séu teknar upp í skuldirnar. Af hverju er þetta ekki gert?

Að maður geti verið skyldaður til að borga í lífeyrissjóð allt sitt líf. Hann fær svo greidd eftirlaun í 3 ár en deyr svo. Þá hirðir sjóðurinn bara mismuninn. Þetta ætti að vera ólöglegt. Rán. Af hverju má ég ekki bara leggja lífeyrisgjöld inn á læstan reikning sem ég get tekið útaf að vild þegar á eftirlaun er komið?“
Sekt eða sakleysi Tryggva Rúnars

Eiginkona Tryggva Rúnars Leifssonar er í viðtali við DV í dag. Tryggvi sat í fangelsi í 8 ár vegna Geirfinnsmálsinns.

Kona hans, Sigríður Sjöfn Sigurbjörnsdóttir, segir að Tryggvi hafi ekki verið morðingi og að hann hafi haldið fram sakleysi sínu á dánarbeði. Tryggvi dó úr krabbameini í fyrra.

Hún segir frá aðferðunum sem voru notaðar til að fá Tryggva og hina sakborningana til að játa. Þær eru þess eðlis að þær eiga ekki að tíðkast í réttarríki.

Í greininni er talað um hvílíkt ljúfmenni Tryggvi hafi verið. Það get ég vottað. Ég kynntist Tryggva og hann var öðlingur, ljúfur og kátur.
Leiðrétting?

Arnar Sigurmundsson, sem er stærsti höfðinginn í lífeyrissjóðabatteríinu og þar af leiðandi einn valdamesti maður landsins, sagði eftir tilraunir ríkisstjórnarinnar til að semja við lífeyrissjóðina að engar kröfur yrðu felldar niður ef þær væru „innheimtanlegar“.

Þarna er nokkur kjarni máls. Það er talað um aðgerðir vegna skuldavanda heimilanna.

En eru bankarnir og lífeyrissjóðirnir að gera nokkuð annað en afskrifa það sem sem er ekki með nokkru móti hægt að innheimta?

Það er varla hægt að tala um sérstaka „leiðréttingu“ í því sambandi.
Grunnt á ofbeldið

Ekki grunaði mig þegar Julian Assange kom í Silfur Egils í fyrra að hann myndi verða einn umtalaðasti og hataðasti maður í heimi.

Málsóknin gegn h0num í Svíþjóð virðist vera tóm vitleysa. Það hefur verið talað um að hann sé ásakaður fyrir nauðgun – en í raun virðist þetta snúast um lauslæti. Að hann svaf hjá tveimur konum sem þekktust og notaði ekki smokk.

Það er rosalegt að heyra hvernig talað er um hann í Bandaríkjunum.

Sarah Palin segir að það eigi að koma fram við Assange eins og hann væri í al Queda, en Mick Huckabee og Newt Gingrich vilja að hann verði eltur uppi og drepinn.

Það þykir allt í lagi að tala opinberlega með þessum hætti í Bandaríkjunum. Það sýnir hversu grunnt er á ofbeldið í bandarísku samfélagi. Ofbeldi er viðurkennd leið til að leysa vandamál.
Ólíkir siðir

Af Facebook:

„Í Íran er stranglega bannað að sofa hjá utan hjónabands, það er bannað með öllu að borða svínakjöt og drekka áfengi. Á Íslandi heitir þetta jólahlaðborð!“
Varðberg ei meir

Varðberg, félagið sem nú hefur verið lagt niður, starfaði í samstarfi við svokölluð Samtök áhugamanna um vestræna samvinnu Einkum stóðu félögin fyrir umfangsmiklum boðsferðum til höfuðstöðva Nató eða Bandaríkjanna. Sumir fjölmiðlamenn- og stjórnmálamenn fóru oft í þessar ferðir – þær voru skipulagðar í tengslum við skrifstofu Nató á Íslandi.

En nú er Nató búið að loka skrifstofunni. Það er líka öðruvísi umhorfs í utanríkismálunum.

WikiLeaks skjölin sýna að sumir stjórnmálamenn voru sármóðgaðir þegar Bandaríkjaher hvarf frá Íslandi, þeir upplifðu reiði og höfnun – eins og smáð eiginkona. Í raun var kippt burt einni meginstoð tilveru þeirra.

Úr bandaríska sendiráðinu leka líka póstar þar sem er gert lítið úr gáfnafari og þekkingu Íslendinga – til dæmis er sagt sumir hafi verið aðframkomnir af „ég sagði þér það“ veikinni þegar rússneskar herþotur birtust við Ísland 2007.

En ég hef alltaf gaman af því að rifja upp brag Böðvars Guðmundssonar frá því á árunum þegar herstöðvabaráttan stóð sem hæst.

Stöndum á Varðbergi Varðbergsmenn

vestræna samvinnu reynum enn

þrátt fyrir örlítil örðugheit

eins og í Chile og Watergate

Þrátt fyrir Íra í úfnum ham

Eykon og Moggann og Vietnam.
Ellsberg: Sniðgöngum Amazon

Daniel Ellsberg, hetjan sem á sínum tíma lak Pentagon-skjölunum, segist ætla að hætta að versla við Amazon vegna heigulskapar fyrirtækisins. Amazon hætti að vista vef WikiLeaks vegna þrýstings frá bandarískum stjórnmálamönnum.

Þetta er sannarlega umhugsunarefni – maður ætti kannski að hugsa sig um næst áður en maður pantar á Amazon.
Kaffihúsaspekingar og sendiráð

Hannes segir að sendiráð Bandaríkjanna hafi visku sína úr kaffihúsaspekingum.

Það er skemmtileg tilgáta.

Ég hefði reyndar haldið að fólki af kaffihúsum sé ekki mikið í sendiráðsveislum.

Kaffihúsafólk er yfirleitt ekkert sérlega fínt og gerir sér held ég engar grillur um áhrif sín. Það er sjaldnast í neinu talsambandi við valdamenn.

Sjálfur hef ég stundum legið undir því ámæli að vera kafifihúsaspekingur.

En ég fer hérumbil aldrei í sendiráðsboð – fæ reyndar oft boðskort en þau hlaðast upp og ég fer hvergi.

Get reyndar varla hugsað mér neitt leiðinlegra en svona boð – en það er kannski ekki að marka mig, ég fæ núorðið kvíðakast ef ég þarf að fara út eftir kvöldmat.
Hinn ungi Ómar

Þetta er úr frægum sænskum sjónvarpsþætti sem kallaðist Nattsudd, þarna hafa þeir Björn og Svante komist yfir myndbrot þar sem Ómar Ragnarsson flytur lagið Limbó rokk twist.

Það er sérstaklega í lok lagsins þar sem má finna glæsileg tilþrif hjá hinum unga Ómari.

Ótrúlegur maður – stjórnlagaþingmaðurinn Ómar.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=mxZiPKW26t4&feature=related]
Molar úr sendiráðspóstum

Það er eitt og annað í sendiráðspóstunum af WikiLeaks sem er forvitnilegt að skoða.

Til dæmis að bandaríska sendiráðið hafi verið að aðstoða álfyrirtæki til að koma í veg fyrir að orkuskattar yrðu hækkaðir.

Að Steingrímur sé svo skynsamur að hann stilli sig um að tala illa um kapítalismann.

Að Bjarni Ben hafi ekki viljað fara í ríkisstjórn vegna þess að hann hafi viljað styðja frambjóðendur í sveitarstjórnarkosningum.

Og að Íslendingum þyki mikil upphefð að vera boðnir í ókeypis áfengi og snittur í sendiráðsveislum.
Þunglyndi og reiði vegna brottfarar hersins

Fréttablaðið er byrjað að birta efni upp úr sendiráðspóstunum af WikiLeaks. Þarna eru áhugaverðir molar innan um sem sýna hvaða augum sendierindrekar heimsveldisins líta Ísland.

Til dæmis er rakið hvaða áhrif brottför Bandaríkjahers hafði á ráðamenn hér í skeyti frá Carol Van Voorst sendiherra:

„Ef fimm stig sorgarviðbragða eru afneitun, reiði, samningaviðræður, þunglyndi og sátt, þá eru sumir íslenskra gáfumanna nú komnir á reiðistigið.“
Enn verra en maður hélt

Það er að koma betur og betur í ljós að bankarnir voru byggðir upp á stórfelldum fjársvikum.

Stöð 2 skýrði frá því í kvöld að Kaupþing hefði lánað 800 milljarða króna til skúffufyrirtækja út um allan heim sem höfðu engan rekstur.

800 milljarða!

Rekstur Landsbankans virðist hafa byggt á fölsuðu bókhaldi – þar sem endurskoðendur mökkuðu með.

Þetta þýðir einfaldlega að allt sem var gert í bankanum eftir það er svik: Skuldabréfaútgáfa, söfnun fjár í peningamarkaðssjóði, Icesave.

Ef bókhaldið hefði verið fært af trúmennsku hefði enginn keypt skuldabréf, enginn sett peninga í bankann, enginn lagt inn á Icesave-reikningana.

Eftir því sem maður heyrir hefði Glitnir átt að loka strax 2006 eða 2007.

Því verður varla trúað að endurskoðunarstofurnar geti haldið áfram að skreyta sig með fínum nöfnum erlendra endurskoðunarfyrirtækja – ekki að þau séu sérlega hvítþvegin heldur.

Og það er svo stór spurning hvað íslenska fjármálaeftirlitið var að gera á þessum tíma.
Heppni

Jón Daníelsson, hagfræðingur við London School of Economics, sagði í Silfrinu á sunnudag að það hefði verið heppni að íslensk stjórnvöld hefðu náð að skera burt erlendar skuldir föllnu bankanna.

Hann minnti á að allt árið 2008 hefðu stjórnvöld leitað logandi ljósi að peningum í útlöndum til að dæla í banakana. Þessir peningar hefðu ekki fengist – það var heppni sagði Jón.

Annars hefðu þetta fjármagn verið notað til að reyna að halda lífi í bönkunum – og þá hefðu Íslendingar orðið að standa skil á því.

Í október 2008 var skuldabagginn orðinn svo rosalegur að það hefði eins mátt loka sjoppunni og ábyrgjast þessar skuldir. Þá hefði varla orðið neitt eftir hérna nema verstöð til að veiða fisk upp í skuldir.
Ari Matt: Andersen og lát (þess)

Ari Matthíasson skrifaði þessa grein á vef DV í febrúar. Hún á jafn vel við nú og þá:

- - -

„Þegar hið illræmda fyrirtæki Enron fór á hausinn þá kom í ljós að með skipulögðum hætti hafð bókhaldið verið rangfært og stórkostlegum blekkingum hafði skuldum verið komið fyrir í skúffufyrirtækjum og eignir blásnar upp með viðskiptavild, væntingum og kauphringekjum.

Ljóst var að til þess að þetta mætti takast þurfti samstillt átak starfsmanna og endurskoðenda sem vottuðu gerninginn og þáðu fyrir gríðarlega fjármuni. Stórtækast í þessu bralli var stærsta endurskoðunarfyrirtæki heims Arthur Andersen. Þegar ljós var þáttur starfsmanna Andersen í blekkingum Enron var gefin út ákæra á hendur þeim og þar með var grundvellinum kippt undan starfseminni. Ástæðan var sú að fyrirtækið naut ekki lengur trausts. Þar með lauk velgengni hins 90 ára gamla félags.

Nú segist íslenska fjármálaeftirlitið hafa verið blekkt og í kjölfarið hafi hið hollenska og breska fengið upplýsingar sem ekki áttu stoð í raunveruleikanum. Hinar röngu upplýsingar urðu þar með til þess að ekki var stöðvuð söfnun inn á Icesave reikningana í Bretlandi og ekki var komið í veg fyrir opnun slíkra innlánsreikninga í Hollandi.

Þar með er ljóst að þeir starfsmenn sem báru ábyrgð á áhættustýringu, innra eftirliti, endurskoðun og fjárfestingastefnu Lansbankans bera ábyrgð á Icesave. Ekki hefði verið hægt að birta tölur sem sýndu sterka stöðu bankans án aðkomu þeirra. Þessir einstaklingar hafa valdið Íslandi stórkostlegu tjóni. Ég skil ekki hvernig þeir geta talist hæfir til að sinna fjármálaþjónustu eftir þátt sinn í bókhaldsbrellum Landsbanka Íslands.

Endurskoðunarfyrirtæki Landsbankans var Pricewaterhousecoopers. Án uppáskriftar og samþykkis PWC hefði Icesave aldrei orðið til. Um hlutverk endurskoðenda Landsbankans segir t.d. í 24.gr. samþykkta bankans (og er þetta hefðbundið hjá fyrirtækjum):

Endurskoðandi skal endurskoða ársreikning bankans í samræmi við lög og góða endurskoðunarvenju. Endurskoðandi skal að lokinni endurskoðun árita ársreikninginn og skal áritunin fylgja ársreikningnum sem skýrsla hans. Skal ársreikningurinn og endurskoðunarskýrslan liggja frammi a.m.k. vikutíma fyrir aðalfund hluthöfum til sýnis. Senda skal Fjármálaeftirlitinu endurskoðaða ársreikninga í síðasta lagi 3 mánuðum eftir lok reikningsárs.

Það er óskiljanlegt með öllu af hverju fyrirtæki jafn nátengt stærsta efnahagslegu áfalli sem Ísland hefur orðið fyrir, skuli teljast hæft til að koma að málum í nútið sem varðar hag Íslands. Hvernig má það vera að þetta fyrirtæki skuli teljast hæft til að framkvæma rannsókn á bókhaldi annars banka með það að markmiði að „kanna hvort bankinn eða aðilar tengdir honum hefðu á síðustu vikunum fyrir fall bankans vikið frá innri reglum hans eða brotið gegn reglum um starfsemi fjármálafyrirtækja, lögum um verðbréfaviðskipti eða almennum hegningarlögum“?“

Fundur í stjórn Landsbankans. Upp komast svik um síðir.
Enn á lífi

Endurskoðunarfyrirtækið Arthur Andersen dó eftir Enron hneykslið.

Að sumu leyti er merkilegt að enn skuli vera líf í fyrirtækjum eins og Pricewaterhouse Coopers og KPMGþ
Ógnvænleg starfsemi glæpalýðs

Eins og greint var frá fyrr í dag kemur sú skoðun fram í sendiráðspóstum sem birtir eru á WikiLeaks að Rússland sé mafíuríki. Þetta eru svosem ekki ný tíðindi, þótt merkilegt sé að lesa að svona sé talað í æðstu lögum utanríkisþjónustu Bandaríkjanna.

Davíð Oddsson, þáverand forsætisráðherra, hélt ræðu á Hólahátíð 1999 og talaði þá um hættuna sem stafaði af mafíustarfsemi í Rússlandi:

„Fargi var létt af frjálshuga fólki um allan heim þegar múrinn féll og

kommúnisminn flaut yfir hrunið steypuvirkið og fjaraði út. En það mikla

land Rússland með öllum sínum náttúrukynstrum og -kostum fær ekki notið

sín, því stjórnkerfið og efnahagslífið nær ekki að þroskast og virðist

um þessar mundir einkum lúta lögmálum glæpalýðs og eiturlyfjabaróna.

Blóðpeningar þeirra flæða um Evrópu og skapa þar ótta og öryggisleysi.

Menn sem engar leikreglur virða, leitast við að þvo illa fengið fé sitt

í fjármálakerfum þjóðanna. Margir stjórnmálaforingar í Evrópu telja

þetta mestu ógnun sem nú sé við að eiga á Vesturlöndum.“
Glórulaust

Úr fréttum RÚV 30. nóvember:

„Auk vinnu við fjárlögin er Alþingi nú með frumvarp til fjáraukalaga til meðferðar og í dag komu fram breytingatillögur meirihluta fjárlaganefndar sem gera meðal annars ráð fyrir að inn í ríkisreikning verði teknar ríkisábyrgðir upp á um 24 milljarða sem urðu virkar við fall bankanna. Steingrímur segir þetta dæmalausa erfðasynd frá einkavæðingu bankanna. Hann segir að bankarnir hafi verið einkavæddir með ríkisábyrgðum sem fylgt hafi yfir í einkabankana og vaknað til lífsins aftur þegar bankarnir urðu gjaldþrota. Það verði ekki upp á þá snilld logið sem sýnd hafi verið við einkavæðingu bankanna. Nú fái ríkið þetta í fangið aftur, því þessar gömlu ríkisábyrgðir vakni upp þegar gömlu bankarnir fari. Nú standi menn frammi fyrir því að þarna sé kominn skellur á ríkið, bein afleiðing af bankahruninu, og einkavæðingu bankanna upp á yfir 20 milljarða króna.“
Við komum með friði!

NASA, bandaríska geimferðastofnunin, boðar til blaðamannafundar í dag sem sagður er fjalla um nýjar upplýsingar um líf á öðrum hnöttum. Verður þetta stórfrétt dagsins?
WikiLeaks: Rússland er mafíuríki

Hér er viðtal við Kristin Hrafnsson, talsmann WikiLeaks, á vef BBC.

Hann leggur áherslu á nauðsyn gangnsæis og segir að WikiLeaks gæti þess að leggja fólks ekki í hættu með birtingu skjala– og telur ekki að þeir hafi brotið nein lög.

Í fréttinni sem fylgir er fjallað um upplýsingar sem birtast í skjölunum um Rússland.

Þar er vitnað í spænskan saksóknara sem segir að Rússland sé mafíuríki, þar sem mútuþægni, spilling og verndarstarfsemi sé landlæg.

Í skjölunum segir líka að líklegt sé að Pútín hafi vitað um morðið á Alexander Litvinenko í London 2006.

Þarna er einnig vitnað í John Beyrle, fyrrverandi sendiherra Bandaríkjanna í Moskvu, sem fjallar um hvernig lögregla, öryggissveitir og glæpasamtök hafa verið að renna saman.
Síðasta einkavæðingin út um þúfur

Þannig fór um sjóferð þá.

Einkavæðing Símans er sú síðasta til að fara algjörlega út um þúfur.

Existabræður og Brynjólfur Bjarnason sem fengu að kaupa félagið eiga ekkert upp í 74 milljarða króna skuldir.

Þarna er líka enn eitt bókhaldið sem lítur út eins og brandari, viðskiptavild sem er metin á 60 milljarða króna.

Einkavæðing var aðalstefnumál ríkisstjórnar Íslands á löngu tímabili. Það stendur ekki steinn yfir steini eftir hana.
Hafnir yfir siðferði

William K. Black, þekktur fjármálaeftirlitsmaður frá Bandarikjunum sem hefur margsinnis borið vitni fyrir þingnefndum, hefur tvívegis verið gestur í Silfri Egils. Black er höfundur bókar sem nefnist The Best Way to Rob a Bank is to Own One.

Hér er stutt viðtal við Black þar sem hann útskýrir hugarfarið sem er bak við svikastarfsemi í bankakerfinu. Menn fá ofurtrú á hæfileikum og getu sjálfra sín, telja sig vera hafna yfir aðra og að almennt siðferði eigi ekki lengur við um þá.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=pOgYbvWQYfQ]
Ótrúleg stafsemi banka

Eftir upplýsingar sem slitastjórn Landsbankans birti í dag er vandséð annað en að Icesave hljóti að vera rannsakað sem sakamál.

Reikningar bankans virðast hafa verið falsaðir til að hann gæti haldið áfram starfsemi sinni. Samt hélt hann áfram að safna peningum í gegnum þessa innlánsreikninga – og lána eigendum sínum og vildarvinum eins og enginn væri morgundagurinn.

Og áfram var haldið að safna fé frá almenningi í peningamarkaðssjóði.

Hvað er þetta annað en stórfelld fjársvik? Bankinn var kominn langt út á hættusvæði vegna óráðsíu og spillingar – en hélt samt áfram vitandi að það yrði Ísland og Íslendingar sem tækju skellinn.
Ríki í ríkinu

Lífeyrissjóðir eru ríki í ríkinu. Landsmenn eru skyldaðir til að greiða miklar fjárhæðir í lífeyrissjóðina. Þeim er stjórnað af mönnum sem fæstir vita hverjir eru – kerfið heitir baktjaldamakk. Völdin eru óheyrilega mikil – og ekki beint lýðræðisleg.

Hlutur lífeyrissjóða á útrásartímanum er ærið sérstæður – sumir lífeyrissjóðirnir voru orðnir einhvers konar deild í útrásinni. Lífeyrissjóður verslunarmanna var til dæmis kominn í einhvers konar blóðskammarsamband við Kaupþing.

En gagnvart almenningi í landinu eru lífeyrissjóðir ótrúlega óbilgjarnir. Það er vegna lífeyrissjóða að ekki virðist vera hægt að hrófla við verðtryggingunni – og það eru lifeyrissjóðir sem reyna að koma í veg fyrir að skuldugu fólki sé rétt hjálparhönd eftir hrun íslenska afnahagskerfisins.
Herskáir útrásarvíkingar – fjársvik í Landsbankanum

Það er ótrúleg hugmynd hjá útrásarvíkingnum Heiðari Má Guðjónssyni að DV sá ábyrgt fyrir því að hann náði ekki að komast yfir Sjóvá.

DV hefur ekki gert annað en að flytja fréttir af viðskiptum Heiðars og viðskiptaáætlunum.

Það er ekki líklegt að neitt verði úr þessari málsókn Heiðars. Dómstóll vísar henni líklega frá að lokum.

En tilgangurinn er líka að hræða fjölmiðla frá því að fjalla um útrásarvíkinga. Pálmi Haraldsson hefur notað sömu taktík – hann er sífellt að hóta málsóknum.

Það er líka greinilegt að útrásarvíkingar eru að fá sjálfstraustið aftur. Fólk á fjölmiðlunum skynjar það. Það er oftar haft samband og kvartað undan fréttaumfjöllun. Oft er það gert á mjög agressífan hátt.

Þetta minnir á árin fyrir hrunið þegar mátti ekki halla orði á bankana í fjölmiðli án þess að einhver talsmaður fjármálamannanna væri búinn að hringja og kvarta.

Svo er það Landbankinn. Bankastjórarnir Sigurjón Árnason og Halldór J. Kristjánsson eru krafðir um himinháar fjárhæðir, en eigendurnir ekki. Stóðu þeir þó í því að hreinsa bankann að innan – eins og lesa má í rannsóknarskýrslu Alþingis.

Það er reyndar merkilegt að lesa það álit slítastjórnar Landsbankans að stórfelldar blekkingar hafi veirð stundaðar undir lokin.

„Herdís segir að slitastjórnin telji meðal annars að skráning bankans á eigin hlutum hafi verið röng, og þar með hafi opinberar tölur um eiginfjárhlutfall bankans verið rangar. Jafnvel hafi eiginfjárhlutfall bankans verið komið langt niður fyrir lögbundin mörk löngu áður en bankinn hafi fallið.“

Hvernig lítur Icesave út í þessu sambandi – er hægt að tala um nokkuð annað en stórfelld fjársvik og bókhaldsfals?
WikiKína

Thomas L. Friedman, dálkahöfundur New York Times, skrifar stórskemmtilega grein um hvernig sendiráðspóstur frá kínverska sendiráðinu í Washington heim til Peking gæti litið út.

Í greininni deilir Friedman hart á stjórnmálamenninguna í Bandaríkjunum og hvernig Bandaríkjamenn eða tíma sínum í skelfilegt argaþras um hluti sem skipta litlu sem engu máli meðan þeir eru dragast aftur úr í veröldinni og innviðum samfélagsins hnignar.

Annars er merkilegt að fylgjast með umræðunni um WikiLeaks. Það er skammast út í Íslendinga, eins og þessi gögn séu að streyma héðan.

Það væri reyndar áhugavert að tækist að gera Ísland að miðstöð upplýsingafrelsins eins og hefur verið lagt til á þingi. Þessi áform hafa vakið mikinn áhuga víða erlendis.

En heimur internetsins er „láréttur“, það er hægt að geyma upplýsingar í loftinu eins og það er kallað – sumt hér, annað lengst í burtu og raða svo saman eftir hentugleikum.

Málflutningurinn er líka ógeðslegur, eins og þegar lagt er til í fjölmiðlum að Julian Assange verði ráðinn af dögum eða að þeir sem leki upplýsingum á vefinn verði teknir af lífi.
Leiðinlegur rígur

Rígur milli höfuðborgarsvæðisins og landsbyggðarinnar mun aldrei verða til neinnar farsældar, hvort sem það er vegna stjórnlagaþings eða annars. Stundum er líka eins og ákveðnir stjórnmálamenn spili inn á þennan ríg, kannski telja þeir hann góðan til atkvæðaveiða. Yfirleitt vill fólk sem býr í höfuðborginni ekki landsbyggðina feiga og það er ekki afætur. Ekki fremur en fólk sem býr úti á landi er hallærislegra en þeir sem búa í Reykjavík.

Ómar Ragnarsson, sem þekkir Ísland betur en flestir aðrir, skrifar grein um þetta á vefsíðu sína í gær. Um að gera að lesa hana.