arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Stórt áramótasilfur í dag

Hallgrímur Helgason, Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, Ómar Ragnarsson, Össur Skarphéðinsson, Guðrún Ásmundsdóttir, dr. Gunni, Hanna Birna Kristjánsdóttir, Aðalsteinn Baldursson, Kristinn H. Gunnarsson, Sóley Tómasdóttir, Björk Jakobsdóttir, Andri Freyr Viðarsson, Lýður Árnason, Björn Ingi Hrafnsson, Sigrún Davíðsdóttir, Jón G. Hauksson, Guðfríður Lilja Grétarsdóttir, Sigríður Dögg Auðunsdóttir, Sveinn Andri Sveinsson, Björgvin Valur Guðmundsson, Stefán Pálsson, Hafrún Kristjánsdóttir, Pawel Bartozek, Ólína Þorvarðardóttir, Reynir Traustason, Helga Sigrún Harðardóttir, Bjarni Harðarson, Sigurður G. Guðjónsson og Illugi Jökulsson.

Allt þetta fólk er gestir í áramótaþætti Silfurs Egils sem er á dagskrá í dag – 30. desember – á hefðbundnum tíma, klukkan 12.30.
Færeyskar krónan

Hugmyndir um að taka upp svissneska frankann hljóma eins og rugl.

Eins og ég hef áður bent á er færeyska krónan miklu betri kostur.
Ráðherravín

Ef ég væri í stjórn Landsbankans myndi ég fara að leita að sökudólgi.

Sá sem sendir ráðherrum í ríkisstjórn kassa af áfengi að gjöf hlýtur að vera algjörlega skyni skroppinn.

Og ráðherrarnir hljóta að senda vínið hið snarasta til baka.

Þeir mega undir engum kringumstæðum þiggja svona gjafir.
Biskupinn

Einn vandinn við biskupinn yfir Íslandi er hvað hann talar oft óskýrt. Hann vill sjálfsagt reyna að tala djarfmannlega, en þorir það samt ekki.

Það eru til dæmis þessi orð hans um að verið sé að ræna karlmenn karlmennskunni.

Ég verð að viðurkenna að ég hef ekki hugmynd um hvað hann er að fara.

Ekki grænan grun.
Völvur

Ég er ekki alveg að fatta þetta með völvuspárnar. Finnst einhverjum gaman að þessu?

Þetta er eins og að vera kominn aftur á sjötta áratuginn þegar hér var algjört fásinni og Fálkinn og Vikan börðust um lesendurna.
Forgangsröð

Skipið sekkur en þeir hafa forgangsröðina altént á hreinu hjá FL-Group.
68 kynslóðin gefst upp

Sextíu og átta kynslóðin er að skríða yfir á sjötugsaldurinn og það fer að styttast í að hún mæti á elliheimilin.

Þessi margumtalaða kynslóð er greinilega farin að finna fyrir aldrinum því árlegu nýarsballi hennar hefur verið aflýst. Skallapoppararnir í Pops sem hafa leikið þar fyrir dansi verða á Kringlukránni eftir áramótin.

Þar þarf heldur ekki að dansa; bara hægt að sitja úti í horni og hugga sig yfir bjór.
Aðeins breyttir tímar

Áramótapartí og allt svoleiðis tilstand er snögglega dottið úr tísku. Enginn vill láta bendla sig við svoleiðis. Það er óhugsandi að haldið yrði partí eins og fyrir nokkrum árum þegar auðkýfingar kepptust við að bjóða milljónir í ómálað málverk eftir Hallgrím Helgason.

Það verður ekki dansað í Perlunni á nýju ári. Gala kjólar eru óseldir á herðatrjám verslana.

Helst að maður horfi til Ármanns bankastjóra í London. Heimildir herma að Spice Girls muni koma fram í áramótaveislunni hans.
Hjálp okur!

Í dag þurfti ég að láta breyta flugmiðum hjá því fyrirtæki sem ég kalla ennþá Flugleiðir en heitir víst Icelandair.

Þetta voru ekki miðar til Jóhannesarborgar, Adelaide eða Suðurpólsins.

Heldur bara til London.

Á skrifstofu Flugleiða kom í ljós að bókunin var smá vitlaus: fornöfn fjölskyldunnar voru skráð sem eftirnöfn.

Allt í allt kostaði þetta smáviðvik 42 þúsund krónur.

Ég segi bara hjálp!
Hörmungasaga Pakistans

Ágæt grein hjá Andrési Magnússyni þar sem hann bendir á að Benazir Bhutto hafi verið bæði þjófótt og spillt. Það er of simpilt að tala um hana sem stórbrotinn stjórnmálamann.

Saga Pakistans er samfelld hörmungasaga. Breska heimsveldinu lá á að komast frá Indlandi og á síðustu stundu var ákveðið að skipta Indlandsskaga í Indland annars vegar og Pakistan hins vegar. Fólksflutningarnir og morðin sem þessu fylgdu eru einhver ljótasta saga tuttugustu – og er þó af nógu að taka.

Svo braust út stríð 1970 þegar Austur-Pakistan sagði skilið við Pakistan og varð ríkið Bangla Desh. Talið er að meira en milljón manns hafi dáið af völdum stríðsins.

Ali Bhutto, faðir Benazir, var hengdur, Zia-ul-Haq dó í dularfullu flugslysi og nú er búið að sprengja Benazir. Með reglulegu millibili var hún landflótta vegna spillingar og hið sama má segja um keppinaut hennar Nawaz Sharif.

Glundroðinn er algjör. Kunna menn einhverja aðra lausn á þessu en að reyna að halda Musharraf hershöfðingja við völd?

En um leið er það auðvitað partur af vandamálinu.

Þetta er sjötta fjölmennasta ríki í heimi – og það á kjarnorkuvopn.
Tvö listaverk

Tvö listaverk hafa mér þótt áhugaverðust um þessi jól.

Annars vegar stuttmyndin Bræðrabylta sem sýnd var í sjónvarpinu í gær og fjallar um ástir tveggja glímumanna úr sveit. Bráðsniðug mynd – miklu betri en Brokeback Mountain, önnur kvikmynd sem fjallar um ástir karlmanna úr sveit.

Svo er það Himnaríki og helvíti sem ég hafði farið yfir á hundavaði í haust en las af meiri nákvæmni yfir hátíðina. Þetta er að sönnu glæsilegur texti hjá Jóni Kalmann og sagan er spennandi. Um leið er þetta furðu gamaldags – og mjög bókmenntalegt – mér varð á að hugsa að það væri aðeins of mikill Hagalín í fyrri hluta sögunnar og fullmikill Hamsun í síðari hlutanum.

En flott samt.
Björgólfur, Ísland og Evrópa

Björgólfur Thor vill ekki að Ísland gangi í Evrópusambandið, hann vill hins vegar kasta krónunni, en hann segir að spákaupmenn stjórni 85-90 prósentum af verðmyndun hennar. Íslendingar hafi í raun ekkert að segja um þetta lengur.

Þetta kemur fram í viðtali við veglega áramótaútgáfu Viðskiptablaðsins.

Það er allt í lagi að geta þess í leiðinni að sjálfur er Björgólfur ekki búsettur á Íslandi, heldur hefur hann dvalið í Evrópu síðasta einn og hálfan áratuginn og raunar grætt mest á viðskiptum í löndum sem eru á jaðri álfunnar eða við það að ganga í Evrópusambandið.
Enski boltinn og alþjóðavæðingin

Nú eru ekkert nema erlendir leikmenn í enska fótboltanum. Hinir ensku geta ekki neitt.

Og það er búið að ráða ítalskan landsliðsþjálfara.

Næsta skref er að fá erlenda leikmenn í landsliðið, sbr. þetta.

Annars var mér sendur þessi myndbútur um daginn. Hann er ansi fyndinn. Ég held meira að segja að hann sé búinn til á Íslandi.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=3X1GP4GOoo0]
Góðir jóladagar

Að sumu leyti finnst mér síðustu dagarnir fyrir jól skemmtilegastir – og þetta árið hafa þeir verið venju fremur ánægjulegir.

Nokkrir hápunktar:

Jólaglöggið í Kjötborg, sjá hér.

Jólaplata Ragga Bjarna og Gunnars Þórðarsonar.

Jólaseríurnar sem ég hef baksað við að koma upp og vor nánast orðnar að þráhyggju í fyrradag.

Jólaljósin á skipunum í höfninni í kvöldrökkrinu í gær.

Hvað ég er hræðilega lélegur að pakka inn jólagjöfum, fer aldrei neitt fram en reyni samt.

Laugavegurinn í gær og fyrradag.

Að eiga fimm ára strák.

Það er aldeilis margt sem maður getur verið þakklátur og glaður yfir. Við urðum sammála um það undir svefninn í gær við Kári að jörðin væri falleg.

Gleðileg jól.

(Myndin er af jötunni sem ég skrifaði um fyrir nokkrum dögum – með Jesúbarninu í yfirstærð.)
Þjóðkirkjan

Í gærkvöldi las ég pistil um þjóðkirkjuna sem hef verið að bögglast við að skilja. Þetta er afar þéttur texti, nánast myrkur, en ég tel mig hafa greint helstu efnisatriði hans. Ég er samt ekki viss um að ég sé miklu nær.

1. Við eigum að hafa þjóðkirkju vegna þess að hún er grundvöllur þjóðernisins.

2. Þjóðkirkja er jafn mikilvæg og íslensk saga og íslensk tunga.

3. Árás á þjóðkirkju er líka árás á tunguna og söguna.

4. Við eigum að hafa þjóðkirkju vegna málstaðarins, trúarinnar (sannleikans?).

5. Þeir sem gera árás á þjóðkirkjuna ráðast á málstaðinn (sannleikann?).

6. Árás á þjóðkirkjuna er líka árás á stjórnskipunina.

7. Það er eiginlega búið að slíta milli kirkjunnar og ríkisins og því er þetta tæplega þjóðkirkja lengur.

8. Þjóðkirkjan er forsenda trúfrelsisins.

9. Árás á þjóðkirkjuna er líka árás á trúfrelsi.
Um útúrsnúninga

Yfirleitt á maður ekki að eyða tíma sínum í að leiðrétta útúrsnúninga manna sem verja lífi sínu í eilífar þrætur.

Ég ætla samt að árétta þrennt:

Ég hef talið – sem kristinn maður – að engin ástæða sé til að einn söfnuður öðrum fremur hafi stöðuna þjóðkirkja. Ég held að megi færa rök fyrir því að kirkjan styrkist trúar- og kenningalega séð ef hún hefur ekki lengur þjóðkirkjustatusinn að rogast með. Hún gæti til dæmis svarað betur fyrir sig.

Ég hef talið að rétt sé að efla hina almennu löggæslu, en ekki fara þá leið að hervæða lögregluna.

Og ég tel það að vera aðstoðarmaður ráðherra lélegan undirbúning undir starf dómara.
Skatan

Ég man eftir því þegar ég var barn að foreldrar sumra vina minna borðuðu skötu á Þorláksmessu.

Hjá þessum fjölskyldum voru jólin leiðinlegri en hjá öðrum – að minnsta kosti fyrir börnin. Með skötunni var drukkið ómælt brennivín. Aðfangadagur fór í timburmenn.

Viðhorf manns til jólanna mótast í bernskunni. Það er mikið lán að kynnast jólaandanum sem barn. Þess vegna þakka ég fyrir að foreldrar mínir fóru aldrei í skötuveislur.

Fyrir nú utan hvað skata er ógeðslegur matur.
Starf aðstoðarmanns

Árni Mathiesen talar um að ekki sé nógsamlega metið gildi þess að vera pólitískur aðstoðarmaður ráðherra. Björn Bjarnason tekur undir þetta.

Ég hef haft mikil kynni af pólitískum aðstoðarmönnum síðasta áratuginn – og verð að leyfa mér að vera ósammála.

Ef eitthvað starf er verulega mannskemmandi þá er það einmitt að vera aðstoðarmaður ráðherra – að þurfa að vera stanslaust á paranojuvaktinni fyrir ráðherrann. Að vera svo nálægt valdinu en vera samt í rauninni í lélegri stöðu sjálfur – að vera algjörlega háður ráðherranum, duttlungum hans og áhyggjum.

Eftir að hafa verið í þessu starfi hefur mér virst að menn þurfi dálítið góðan tíma til að stilla sjónarmiðin upp á nýtt.
Hvumsa

Eftirfarandi Staksteinapistill birtist í Morgunblaðinu í morgun:

„Það er ekki oft að skipan héraðsdómara á Norðurlandi eystra og Austurlandi komi fjölmiðlum og öðrum í uppnám. Þó hefur það gerzt nú eftir að Árni M. Mathiesen, settur dómsmálaráðherra, skipaði Þorstein Davíðsson til þess að vera héraðsdómari við héraðsdóm Norðurlands eystra með 75% starfsskyldu og við héraðsdóm Austurlands með 25% starfsskyldu.

Dómnefnd úrskurðaði Þorstein Davíðsson hæfan til að gegna þessu embætti. Gagnrýnendur segja, að dómnefndin hafi úrskurðað aðra „hæfari“.

Í 12. grein laga um dómstóla, þriðja kafla segir: „Dómnefnd skv. 3 mgr. skal láta dómsmálaráðherra í té skriflega og rökstudda umsögn um umsækjendur um embætti héraðsdómara.“

Í lögum þessum segir hvergi að dómnefnd skuli raða umsækjendum í hæfnisröð. Í lögum segir hvergi að dómsmálaráðherra skuli fara að tillögum nefndarinnar.

Umsækjendur eru allir hæfir. Settur dómsmálaráðherra skipar einn úr þeirra röðum. Hvað veldur þá uppnámi Fréttablaðsins og Stöðvar 2 og þeirra, sem hafa tjáð sig um málið?

Það er augljóst. Þorsteinn Davíðsson er sonur eins umsvifamesta og jafnframt umdeildasta stjórnmálaleiðtoga okkar samtíma, Davíðs Oddssonar.

Hvernig væri að áhugamenn um Davíð Oddsson gerðu upp sakir við hann sjálfan?

En opinberuðu ekki hugleysi sitt með því að veitast að syni hans.“

Ég verð að viðurkenna að ég varð gjörsamlega hvumsa við að lesa þetta….rugl.

Það má nefna að formaður áðurnefndrar matsnefndar – sem mat þrjá umsækjendur mun hæfari en Þorstein – er sjálfur Pétur Kr. Hafstein fyrrverandi hæstaréttardómari.

Maður sem Sjálfstæðisflokkurinn telur svo vammi firrtan að flokkurinn studdi hann í forsetakosningum.

Pétur virðist jafn hissa á þessu og aðrir.

En svona nefndir eru samsagt bara upp á punt. Rétt eins og þegar frændi Davíðs Oddssonar var á sínum tíma settur í hæstarétt og svo búin til sú eftiráskýring að hann væri hæfastur vegna þess að hann hefði sótt námskeið í Evrópufræðum í Lundi.

Málið snýst um það sem hefur verið kallað útnefningaspilling sem er alvarlegt mein í samfélagi okkar; hefur meðal annars birst í skipunum sendiherra sem engin verkefni eru fyrir – og líka að nokkru leyti í því hvernig seðlabankastjórar eru skipaðir.

En matsnefndin þarf að hugsa sinn gang. Líklegast er auðvitað að hún komist að þeirri niðurstöðu að leggja sjálfa sig niður. Tilgangur hennar er greinilega enginn – eins og lesa má í Staksteinunum.

En það má ég hundur heita ef það er góð starfsreynsla fyrir dómara að hafa verið pólitískur varðhundur í ráðuneyti. Mér er eiginlega nær að halda að það djobb sé mannskemmandi; að vera stanslaust á paranojuvaktinni.
Dellan

Það voru kosningar á árinu, ný ríkisstjórn tók við, hlutabréfamarkaðurinn fór í hæstu hæðir en hrundi aftur, sjálfstæðismenn fengu ekki að stjórna borginni lengi.

En kannski var þetta fyrst og fremst árið þegar dellumálin tóku völdin:

Lúkasarmálið, stóra Randversmálið, Tíu litlir negrastrákar og auglýsingahléið í áramótaskaupinu.
Heima um jólin

Bara til að leiðrétta smá misskilning sem hefur orðið á vegi mínum í dag.

Ég verð á Íslandi um jólin.

Enda eru íslensku jólin frábær.
Jón Viðar um Davíð

Ef veitt væru verðlaun fyrir ritdóma yrði þessi ábyggilega fyrir valinu. Snilldarlega skrifað.
Fundur í borgarstjórn

Ætli sé nokkur annar vinnustaður á Íslandi þar sem svona verklag yrði tekið í mál?

14.00 Fundurinn hefst.

14.06 Gísli Marteinn Baldursson inn.

14.20 Þorleifur Gunnlaugsson inn, Sóley Tómasdóttir út.

16.10 Björk Vilhelmsdóttir út, Dofri Hermannsson inn.

16.45 Ólafur F. Magnússon út, Margrét K. Sverrisdóttir inn.

17.17 Ólafur F. Magnússon inn, Margrét K. Sverrisdóttir út. Svandís Svavarsdóttir út, Sóley Tómasdóttir inn.

18.10 Marta Guðjónsdóttir út, Kristján Guðmundsson inn.

18.25 Svandís Svavarsdóttir inn, Sóley Tómasdóttir út.

18.45 Hlé á fundi.

19.20 Fundi fram haldið. Marta Guðjónsdóttir inn, Kristján Guðmundsson út. Þorleifur Gunnlaugsson út, Hermann Valsson inn.

19.55 Gísli Marteinn Baldursson út, Björn Gíslason inn.

20.50 Þorleifur Gunnlaugsson inn, Hermann Valsson út.

21.00 Júlíus Vífill Ingvarsson út, Áslaug Friðriksdóttir inn. Björk Vilhelmsdóttir inn, Oddný Sturludóttir út.

21.20 Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson út, Elínbjörg Magnúsdóttir inn. Sigrún Elsa Smáradóttir út, Stefán Benediktsson inn.

21.55 Svandís Svavarsdóttir út, Sóley Tómasdóttir inn.

22.10 Björn Ingi Hrafnsson út, Óskar Bergsson inn.

22.30 Svandís Svavarsdóttir inn, Þorleifur Gunnlaugsson út.

22.40 Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson inn, Elínbjörg Magnúsdóttir út. Björk Vilhelmsdóttir út og Oddný Sturludóttir inn.

22.55 Björk Vilhelmsdóttir inn og Dofri Hermannsson út. Björn Ingi Hrafnsson inn, Óskar Bergsson út.

23.05 Gísli Marteinn Baldursson inn, Björn Gíslason út. Marta Guðjónsdóttir út, Elínbjörg Magnúsdóttir inn. Svandís Svavarsdóttir út, Þorleifur Gunnlaugsson inn.

23.20 Marta Guðjónsdóttir inn, Elínbjörg Magnúsdóttir út.

23.55 Oddný Sturludóttir út, Guðrún Erla Geirsdóttir inn.

00.17 Hlé á fundi

00.50 Fundi fram haldið. Oddný Sturludóttir inn, Guðrún Erla Geirsdóttir út. Björn Ingi Hrafnsson út, Óskar Bergsson inn. Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson út, Elínbjörg Magnúsdóttir inn.

01.12 Fundi slitið.

Minnir reyndar dálítið á farsa eftir Feydeau. Fyndnin felst í flóknum og hröðum innáskiptingum.
Trailer Park

Er Moggabloggið nokkuð að breytast í hjólhýsagarð?
Ríkisskjólið

Því er ekki logið upp á mestu frjálshyggjumennina í Sjálfstæðisflokknum.

Alltaf skulu þeir reyna að komast í stöður hjá ríkinu.

Margir þeirra þekkja heldur ekki annað.
Ekki flóafriður fyrir musterisriddurum

Umberto Eco gerir dulspekinötturum stórkostleg skil í bók sem heitir Pendúll Foucaults. Þetta er bók á svipuðum nótum og Da Vinci lykillinn; bara miklu skemmtilegri og margræðari, skrifuð mörgum árum fyrr.

Og ekki sakar að Eco gerir botnlaust grín að öllu saman.

Í gærkvöld var í Kompási gerð grein fyrir kenningum eins svona nöttara sem telur að lykillinn að ráðgátum musterisriddaranna – alltaf skulu þeir koma við sögu! – sé að finna á íslenska hálendinu. Samkvæmt þessum hugmyndum á Snorri Sturluson að hafa hjálpað riddurunum við að byggja leynihvelfingu á hálendinu til að fela leyndardóma fyrir kirkjunni.

Bók Ecos gengur út á að nokkrir hálærðir grínarar búa til samsæri sem þeim finnst fyndið og teygir sig aftur í aldirnar. Svo koma til skjalanna furðufuglar sem fara að halda að uppdiktað samsærið sé raunveruleikinn. Og um leið verður samsærið raunverulegt – á sinn hátt – með hrapallegum afleiðingum, morðum og blóðsúthellingum.

Auðvitað eru þar líka musterisriddarar á ferð.
Áhyggjur af skaupinu

Menn eru að hafa áhyggjur af 60 sekúndna auglýsingatíma í áramótaskaupinu.

Ég myndi hafa meiri áhyggjur af því hvernig skaupið hefur eyðilagt áramótapartí á Íslandi í fjörutíu ár.

Það er rosalegur antíklímax að horfa á sjónvarpið rétt fyrir miðnætti á gamlárskvöld.

Svo byrjar sama tuðið ár eftir ár: Hvernig fannst þér skaupið?

Þessi lína er nú ekki alltaf upphaf að skemmtilegum samræðum.

Ég get allavega hugsað mér betri aðferð til að halda upp á áramót. Skaupið er frá þeim tíma þegar var ekkert fyndið efni í sjónvarpi á Íslandi; nú opnar maður varla sjónvarp án þess að einhver sé að reyna að vera fyndinn.

Með fullri virðingu fyrir Áramótaskaupinu sem ég viss um að verður fínt þetta árið – og auglýsingasekúndurnar sextíu eru ágætis hlé til að pissa.

Mætti eiginlega vera lengra.
Sama gamla

Nú má vera að friðargangan á Þorláksmessu sé afar hátíðleg. Mér hefur samt alltaf virst þetta vera ganga fyrir mjög harða vinstrimenn – alveg út í það sem kallast loony left á Bretlandi.

Svo eru þarna innanum samtök eins og Félag leikskólakennara, Friðar- og mannréttindahópur BSRB og Friðar- og mannréttindanefnd Æskulýðssambands þjóðkirkjunnar.

Fundarstjórinn þessa Þorláksmessuna er maður sem eitt sinn var svo harðvítugur kommi að hann trúði á Enver Hoxa og sósíalismann í Albaníu. Sagt er að meira að segja hafi birst mynd af honum á forsíðu Dagblaðs alþýðunnar í Tirana.

Annars er þetta meira og minna það sama gamla. Eða eins og segir í tilkynningu um friðargönguna á Akureyri:

Kjörorð eru þau sömu og undanfarin ár:

– Frið í Írak!

– Burt með árásar- og hernámsöflin!

– Enga aðild Íslands að stríði og hernámi!
Veruleiki og órar

Svona er raunveruleiki lögreglustarfsins. Lág laun, of mikið álag, uppsagnir, erfitt að manna stöður. Almenna löggæslan – sú sem snýr að daglegu lífi borgaranna – meðan tími og peningar fara í gæluverkefni sem hafa keim af her og njósnum.

Dómsmálaráðherrann er að reyna að sverja af sér er með óra um heimavarnalið, hjálma, skildi – og óeirðabíla. En eins og sjá má eru þessar hugmyndir komnar rakleitt frá honum í skýrslu á vegum fjármálaráðuneytis.

Í þessu sambandi er gott að skoða tvær greinar eftir framámenn í Samfylkingunni – BíBí og tindátarnir eftir Össur og Hvað er búið að gerast undanfarin ár? eftir Ágúst Ólaf.

Og svo er líka eitthvað sem ráðherrann er farinn að kalla eftirgrennslanastarfsemi?

Vill einhver þýða það orð fyrir mig?

George Orwell átti orð um svona málnotkun – kallaði hana newspeak.

Svo er spurningin:

Ætlar ríkisstjórnin að láta þetta eftir Birni – á tíma mestu verðbólgufjárlaga sem hafa sést hér lengi?
Misskilningur um Miðbæinn

Í fréttatilkynningu boðenda fundar sem haldinn var um Miðbæinn í kvöld segir:

„Til stendur að rífa nærri 100 hús í miðbæ Reykjavíkur, á Laugaveginum, Hverfisgötunni og í Þingholtunum.“

Jú, það er umdeilanlegt hvort rífa skuli sum húsin á Laugaveginum – líklega ganga niðurrifsáformin þar aðeins of langt. En þetta á ekki við um Nikebúðina svokallaða og húsin þar fyrir neðan. Þetta hafa alltaf verið ómerkilegir kofar. Hugmyndir um varðveislu þeirra ganga í raun út á að byggja ný timburhús í staðinn – í gömlum stíl – og kalla það verndun.

En Hverfisgatan, efri hluti hennar með einlyft timburhús við breiða götu? Getur yfirleitt ljótari, grárri og sorglegri götumynd í norðurálfu – svæðið er svo ömurlegt að engum dettur einu sinni í hug að reyna að skreyta það fyrir jólin.

Og Þingholtin? Hvaða hús á að rífa í Þingholtunum. Ég man ekki eftir að hafa heyrt af þeim áformum. Þingholtin spjara sig ágætlega.

„Hugsanlega á að ryðja Kolaportinu burt og gera bílastæði í staðinn.“

Jú, en Kolaportið er reyndar í stórum ljótum steinkumbalda frá því í kringum 1970.

„Eyða á stórum hluta af byggingarsögu Reykvíkinga. Breyta á gamla miðbænum í Mjóddina eða Spöngina. Helstu einkenni höfuðborgarinnar, sem ferðamenn dást að þegar þeir heimsækja hana, verða þurrkuð út af kortinu.“

Það er kannski ekki þörf á að ýkja þetta svona. Miðborgin þarf á andlitslyftingu að halda. Ég hef ekki enn séð ferðamenn dást að Hverfisgötunni – og reyndar ekki heldur Lækjartorgi eða Bankastrætinu þegar maður gengur upp það hægra megin með sínum auðu og niðurníddu húsum.

„Fyrsta lota niðurrifs á að hefjast í upphafi næsta árs. Hún er sem betur fer ekki byrjuð. Það er ennþá hægt að koma í veg fyrir þetta menningarslys.“

Jú, það er rétt að vernda það sem er nýtilegt og hefur sögulegt eða fagurfræðilegt gildi. En við verðum líka að takast á við það að lifa í samtímanum. Er til dæmis nokkuð annað en gott um það að segja að reisa verslunarklasa milli Laugavegs og Hverfisgötu með bíóhúsi og tiheyrandi?

Það er heldur engin ástæða til að binda niðurrif við lítil og dapurleg timburhús – enda held ég raunar að sú sé ekki ætlunin. Það eru fjölmörg steinhús sem mega alveg kveðja þessa veröld og sum ekki svo ýkja gömul. Sumir steinkumbaldanna sem stendur til að rífa eru einmitt við áðurnefnda Hverfisgötu.

Uppáhaldskaffihúsið mitt er í strætóhúsinu við Lækjartorg. Samt mun ég fagna heitt og innilega þegar það verður rifið.

„Það var kominn tími á að fólkið sem lifir og þrífst hér í miðbænum kæmi sínum sjónarmiðum á framfæri.“

Segir einn þeirra sem boðuðu umræddan fund.

Nú er ég sjálfur íbúi í Miðbænum. Bý í ævafornu húsi á íslenskan mælikvarða. En bíð eftir uppbyggingu á svæðinu, ekki kyrrstöðu eða stöðnun. Aðalmálið er hvernig eigi að byggja – en því miður náum við aldrei að komast út í þá umræðu. Það er alltaf verið að þræta um eitt og eitt hús.

Það er til lítils gagns að láta eins og algjört drasl sé menningarverðmæti. Og svona hreint praktískt – er einhver hér í heimi sem mun vilja bera kostnaðinn af því að gera þetta upp?
Síðasta Kiljan fyrir jól

Í kvöld verður sýndur síðasti þáttur Kiljunnar fyrir jól. Þar verður ekki reynt að komast yfir fjögur hundruð bókartitla eins og stjórnandinn lofaði í síðasta þætti, en efni þáttarins er þó býsna mikið.

Systurnar Elísabet og Unnur Jökulsdætur koma í þáttinn að ræða nýjar bækur sínar. Bók Elísabetar nefnist Heilræði lásasmiðsins og þykir óvenju opinská en Unnur skrifar rekur huldufólkssögur í nútímanum í bók sinni Hefurðu séð huldufólk?

Ingibjörg Haraldsdóttir kemur í þáttinn og segir frá endurminningabók sinni Veruleika draumanna. Þar segir hún frá æskuárum sínum, námsárum í Moskvu og lífi á Kúbu en hún giftist kúbverskum manni.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna þýska rithöfundinn Alexöndru Kui, Halldóru Kristínu Thoroddsen og Bjarna Bjarnason.

Gagnrýnendur af nokkrum fjölmiðlum segja okkur hvað hæst ber í bókaflóðinu.

Kolbrún og Páll fjalla meðal annars um bækur eftir Einar Kárason, Þórarin Eldjárn og Hrafn Jökulsson.

En Bragi er í jólaskapi og segir frá hinni einu sönnu jólabók.

Þátturinn fer svo í jólafrí en við tökum aftur upp þráðinn 16. janúar.
Skífan og Starbucks

Skífan er hreint ótrúlega léleg búð. Vöruúrvalið þar er svo slæmt að það er nánast ólýsanlegt. Fyrir nokkrum árum tóku eigendur Skífubúðanna sig til og ráku flestallt starfsfólk sem hafði eitthvað vit á tónlist. Sumt af þessu fólki hafið starfað í búðunum um árabil og myndað tengsl við viðskiptavinina.

Ég man sérstaklega eftir Grétari sem vann í Skífunni á Laugavegi. Hann hefur smitandi áhuga á tónlist; það kom oft fyrir að ég gekk út úr búðinni með geisladiska með tónlist sem hafði aldrei heyrt minnst á fyrr.

Á þeim tíma var hægt að kaupa klassíska tónlist í Skífunni, djass, alls konar gamalt rokk – nú er ekkert eftir nema einhver reytingur af titlum. Það var ekki einu sinni almennilegt úrval af jólaplötum þegar ég kom í Skífuna um daginn.

Í morgun les ég að eigendur Skífunnar hafi áhuga á að koma upp Starbucks á Íslandi.

En ættu þeir ekki fyrst að reyna að koma Skífubúðunum á réttan kjöl?

Fyrir utan að hér á Íslandi höfum við þjóðlegar kaffikeðjur sem nefnast Kaffitár og Te & Kaffi.

Þær gefa Starbucks nákvæmlega ekkert eftir.