arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fleiri skrítnir bókmenntaprestar

Ég minntist á skrítna presta úr bókmenntunum. Einn til er að finna í Borgarætt Gunnars Gunnarssonar, afbrýðissama bóndasoninn og klerkinn Ketil sem missir vitið og verður útigangsmaðurinn Gestur eineygði. Þetta er ógn rómantísk saga – margfaldur metsöluróman á Norðurlöndunum og í Þýskalandi – eftir henni var svo gerð kvikmynd árið 1919.

Myndin er náttúrlega þögul. En þegar ég var að alast upp voru tengslin við gamlan tíma í kvikmyndum slík að Borgarættin var stundum sýnd í bíó. Þó var liðin hálf öld frá gerð hennar. Þannig álpaðist ég til að sjá hana í Nýja bíói þegar ég hef verið svona tíu ára – var á fundi í KFUM á Amtmannsstíg, leiddist þar, fór í bíó.

Mér fannst myndin alveg stórbrotin. Mörg atriðin eru mér enn í fersku minni. Ekki síst atriðið þar sem Gestur eineygði snýr aftur heim til sín yfir hraunið, úfinn og klæddur sauðargæru. Hann er þá búinn að segja skilið við varmennið Ketil sem hann var áður.

Myndin var held ég tekin í Hafnarfirði, en listamaðurinn Muggur, Guðmundur Thorsteinsson, lék hitt aðalhlutverkið, góða bróðirinn Ormar Örlygsson. Frá hendi Gunnars Gunnarssonar mun þetta hafa verið einhvers konar tilbrigði við söguna af Kain og Abel.
Rustamenni

Kommentakerfið á þessari síðu er ekki að virka almennilega, ég hafði hugsað mér að leyfa athugasemdir við greinarnar, en þó undir nokkru eftirliti. En af því þetta er ekki að komast alveg til skila birti ég hér eftirfarandi athugasemd við greinina Vitlaus viðhorf sem barst frá Guðmundi Gunnarssyni:

„Það er sama hvar borið er niður alls staðar er verið að verja þá sem ekki geta sætt sig við almennar umgengnisvenjur og tillit til saamborgara sinna. Ef nemandi beitir aðra nemendur ofbeldi og kúgun og eyðileggur starf kennara, þá nýtur hann verndar, ekki þeir sem fyrir ofbeldinu verða. Vitanlega leiðir þetta til þess að kúgarinn gengst upp í athæfi sínu. Ökumaður brýtur lög og neitar að láta taka sýni, þá er rokið til og gefnar út stuðningsyfirlýsingar fyrir þessu athæfi, jafnvel af starfsmönnum heilbrigðisþjónustunnar. Með þessu er verið að hvetja fólk til þess að virða störf lögreglu einskis. Ef sett er bann við reykingum að beiðni hins mikla meirihluta sem ekki reykir þá telja reykingamenn, með stuðning veitingamanna, sig hafa fengið heimild til þess að svína út gangstéttir með brotnum glösum og öðrum sóðaskap og hrópum að saklausu fólki sem á leið þar um. Nemendur í útskriftarferð leggja hótel í rúst, þá eru settar fram skoðanir um ósanngirni starfsfólks hótelsins. Þannig má lengi telja og spyrja erum við á leið til þess að verða mestu rustamenni Evrópu, sem teljum að við séum beitt forsjárhyggju ef þess er krafist að við förum að lögum og sanngjörnum umgegnisvenjum?“
Nokkur munur

Vatnsréttindin vegna Kárahnjúkavirkjunar eru metin á 1,6 milljarða af sérstakri matsnefnd.

Landsvirkjun taldi að verðmæti þeirra væru 150 til 375 milljónir króna.

Landeigendur vildu fá 96 milljarða króna.

Hver er að grínast?
Hvað getur maður gert að þessu?

Þetta er alltaf sama sagan. Maður er úti að keyra í mesta sakleysi, nær ekki alveg nógu góðri stjórn á bílnum og þá koma menn og hella í mann áfengi.
Reykjavík er líka ljót

Bæjarfulltrúi í Kópavogi er ókátur vegna lítillar færslu sem ég skrifaði um ljótleika Kópavogs.

Mér sýnist helst að hann sé að segja að ég hafi móðgað Kópavogsbúa svo mikið að þeir eigi ekki að horfa á mig í sjónvarpinu.

En hvað þá með Reykvíkinga?

Ég hef skrifað ótal greinar um hvað Reykjavík er ljót og illa skipulögð.

Hér er brot úr einni grein, hana má lesa í heild sinni með því að smella hérna:

„Afleiðing ljótleikans og hins fráhrindandi umhverfis er hin skelfilega umgengni sem maður sér víða í bænum; fólk ber ekki virðingu fyrir umhverfi sínu vegna þess að það er ekki hægt að láta sér þykja vænt um það – það höfðar ekki til fegurðarskynsins eða göfgar tilfinningarnar eins og falleg borgarhverfi geta gert. Því er allt í lagi að sóða út og eyðileggja. Þetta er þekkt fyrirbæri; svona hefur til dæmis lengi verið ástandið í hnignandi borgum á Bretlandseyjum.“
Er gott að búa í Kópavogi?

Ég lenti í því að villast tvisvar í Kópavogi í gær. Fyrst þegar ég ætlaði að reyna að komast frá Smáralind, í annað sinn þegar ég var að reyna að komast að Hamraborg sem telst núna vera í gamla miðbænum í Kópavogi.

Ég var að ná í frænda minn. Hann hafði farið í Kópavog ásamt vini sínum. Þeir höfðu komist að því að það er ekki hægt að komast leiðar sinnar fótgangandi í Kópavogi. Svo fór að rigna.

Það þarf enginn að segja mér að sé gott að búa í þessum bæ. Hann er ljótur og skipulagið í honum er hörmulega vont – ef á annað borð er hægt að nota slíkt heiti um glundroðann sem þarna ríkir.
Heimsmeistarar

Ég vissi alltaf að Ítalir unnu með svindli. Það gat ekki verið öðruvísi.
Vitlaus viðhorf

Um daginn las ég grein um skólastjóra í erfiðum skóla í austurbænum í London sem náði tökum á skólanum með því að reka þriðjung nemendanna. Þetta gerði hann strax og hann tók við skólastjórastarfinu. Óþægu nemendunum var svo hleypt aftur í skólann smátt og smátt ef þeir bættu ráð sitt.

Afleiðingin var sú að þeir nemendur sem eftir voru í skólanum gátu lært í friði fyrir áreiti og kúgun óspektaliðisins. Þeir tóku stórkostlegum framförum. Kennarar fengu frið til að kenna. Ástandið á göngunum batnaði. Um leið fengu foreldrarnir aukna virðingu fyrir skólanum. Áður hafði mæting á foreldrafundi verið afar léleg – nú fóru foreldrarnir að mæta og sýna námi barna sinna áhuga. Skólinn sem hafði verið einn sá lakasti í Bretlandi fór að sýna betri árangur.

Aðaltilgangur skólastarfs er að hjálpa þeim að læra sem vilja læra. Það er aukaatriði að reyna að bjarga hinum. Það á ekki alltaf að miða við lægsta samnefnara. Þessi hérna umræða er dæmi um vitlaus viðhorf í skólamálum. Við eigum að hugsa vel um þá sem minna mega sín en eilíft dekur við aumingjaskap og afbrot er della.
Prestagrín

Drukknir prestar eru erkitýpur í bókmenntunum, samanber Messuna á Mosfelli eftir Einar Ben og fræga vísu eftir Bólu-Hjálmar:

Aumt er að sjá í einni lest

áhaldsgögnin slitin flest,

dapra konu og drukkinn prest

drembinn þræl og meiddan hest.

Halldór Laxness skrifaði um prest sem gerði við prímusa og alls kyns vélar.

En hvað á að segja um prest sem selur Herbalife?

Er hér kannski um að ræða prest sem er meira í ætt við Séra Sigvalda?
Afsakanir fyrir stríðsglæpamenn

Einhver furðulegasta árátta vinstri manna er að reyna stöðugt að bera í bætifláka fyrir morð og grimmdarverk Serba í Bosníustríðinu – kannski í samræmi við þá hugmynd að allir óvinir Nató og Bandaríkjanna séu í rauninni ágætir.

Samtök hernaðarandstæðinga standa á fimmtudagskvöld fyrir sýningu á myndinni „Yugoslavia – The Avoidable War“. Myndin setur fram alls konar fáránlegar kenningar um stríðið – aðalvandi Serbanna á að hafa verið að þeir hugsuðu ekki nógu vel um ímynd sína.

Ef marka má þessa vefsíðu heldur myndin því fram að það hafi eiginlega ekki verið nein fjöldamorð í Srebrenica og engar nauðganir í Omarska. Stríðið var hvort sem er mestanpart Nató að kenna. Í Bosníu dóu aðeins um 300 þúsund manns.
Einmitt!

Þetta er gott mál. Kominn tími til að reyna að stöðva flauminn.
Nakið land

Einu sinni þótti trjárækt á Íslandi fögur hugsjón. Alls staðar voru stofnuð skógræktarfélög, í Reykjavík var sífellt verið að smala börnum upp í Heiðmörk til að gróðursetja tré. Nú er skógræktin talin ógn við lífríki landsins. Þetta eru mjög breyttir tímar. Samt eru ekki nema 1,3 prósent landsins skóglendi.

Þá átti að klæða landið – takið eftir orðalaginu – nú er tíska að hafa það nakið.

Hver var það aftur sem sagði að barrtré á Íslandi væri eins og skegg á konu?

Náttúrufræðingar vilja frekar endurheimta votlendið til að kolefnisjafna – sem þýðir þá væntanlega að fylla upp í skurðina sem liggja þvers og kruss um íslenskar sveitir.

Ein lífseigasta þjóðsaga á Íslandi er að sjálfur páfinn hafi spurt Guðbrand Jónsson prófessor um Flóaveituna – mestu skurði sem hafa verið grafnir á Íslandi. Önnur saga er að Flóaveitan sjáist frá tunglinu.

Annars hafa íslenskar sveitir gerbreyst. Hvarvetna er búið að planta trjám í kringum bæi og uppi á ásum og leitum landsins. Þetta breytir ásýnd þess verulega.

Þessi tré heita aspir. Þau eru erlend en þau dafna afskaplega vel á Íslandi.

Ég er ekki viss nema þetta sé frekar fallegt.
Frelsið

Fréttablaðið sér ekki neitt, en bærinn er samt undirlagður útgangsfólki, rónum og dópistum á daginn, en á nóttum um helgar er hann eins og orrustuvöllur. Það er ekki bara að liðið sé drukkið og dópað, heldur eru margir komnir þangað beinlínis til að slást eins og hópur unglinga úr Garðabæ sem réðist að ungum frænda mínum og vinum hans á menningarnótt.

Nú má vera að hægt verði að koma í veg fyrir þetta með aukinni löggæslu og engu öðru. En það er samt allt í lagi að huga að öðrum leiðum. Það er til dæmis ekki sjálfsagt að stærstur hluti skemmtistaða á litlu svæði geti haft opið langt fram á næsta dag – séu þannig í rauninni næturklúbbar.

Ég þekki ekki aðrar borgir þar sem þetta tíðkast. Það má semsagt íhuga að breyta skemmtanavenjum landans án þess að það sé tilræði við einstaklingsfrelsið.

Svo má kannski athuga með að breyta drykkjusiðunum líka, en það er erfiðara.

Þeir eru kannski genetískir.
Borgaraleg óhlýðni

Þessu framtaki Norðmannsins hlýtur maður að fagna. Ég þoli reyndar ekki tóbaksreyk, en mér er í sjálfsvald sett hvort ég fer inn á staði þar sem reykingar eru stundaðar.

Hitt setur óneitanlega subbubrag á borgir þegar reykjandi fólk – reykparíar – standa svælandi fyrir utan hvert hús, hendandi sígarettustubbum í götuna. Í Lundúnum er beinlínis viðurstyggilegt að horfa upp á þetta síðan reykingabann var sett á 1. júlí.

Hér í Reykjavík sem víðar fylgir þessu aukið ofbeldi í næturlífinu. Fólk er rápandi inn og út af skemmtistöðunum og verður stöðugt fyllra vegna hitabreytinganna. Finnst mönnum virkilega betra að hafa göturnar fullar af reykjandi fólki en að það fái að vera innandyra?

Í sömu frétt stendur að Danir fylgi ekki reykingabanninu.

Sko þá! Það er kannski kominn tími á smá borgaralega óhlýðni?
Æ-i

Dettur þeim ekkert betra í hug að gera við peningana?
Snilldarpistill

„Nú les ég á netfréttum að „mikill erill“ hafi verið hjá lögreglunni í nótt og „mikil ölvun“. Þetta orðalag sem notað er í fréttum þýðir í raun og veru að allt hafi logað í fylliríi.“

Sigurður Þór Guðjónsson
Plokkið eykst stöðugt

Jón Þór Sturluson, aðstoðarmaður viðskiptaráðherra, skrifar grein um sjálftöku bankanna á svokölluðu FIT-gjaldi í Morgunblaðið í gær. Flest er sjálfsagt rétt og satt sem stendur í greininni, en ég hnaut um þessa málsgrein:

„Gildandi lög takmarka almennt ekki vald fjármálafyrirtækja til að krefjast greiðslu kostnaðar vegna innistæðulausra tékka og debetkortafærslna. Slík innheimta á sér grundvöll í almennum skilmálum sem viðskiptavinir undirgangast við stofnun reiknings og auglýstri gjaldskrá. Þar af leiðandi er fjármálafyrirtækjum heimilt að innheimta svokallaðan FIT-kostnað, svo lengi sem hann er grundvallaður á samningi á milli banka og viðskiptamanna.“

Bankarnir mega semsagt halda áfram að plokka af okkur ef það stendur í smáa letrinu. Samt er það nú svo að margir lesa það ekki þegar þeir hefja viðskipti við banka. Sumir opna reikninga þegar á barnsaldri. Menn eiga ekki lengur neitt sjálfdæmi um það – allir verða að vera í viðskiptum við banka.

Það má svo líka ráða af lestri þessarar greinar að í viðskiptaráðuneytinu geri menn sér grein fyrir fákeppninni á íslenska bankamarkaðnum sem birtist í því að bankarnir eru með nánast sömu vextina og leggja um það bil sömu gjöld á viðskiptavinina.

Plokkið er alltaf að aukast. Fyrir utan margumtöluð seðilgjöld er nú að ryðja sér til rúms gjald fyrir að fá að taka út peninga!

Þetta er eitthvað sem bankamálaráðherrann ætti að taka á. Bankarnir eru orðnir svo öflugir – ríki í ríkinu – að neytendurnir þurfa sterka vernd gagnvart þeim. Það er rétt sem stendur í grein í Morgunblaðinu í dag – okkur vantar Bónusbanka!
Spilltur

Franskir stjórnmálamenn hafa yfirleitt talið sig hafa leyfi til að stunda spillingu upp að vissu marki.

Nicolas Sarkozy er greinilega engin undantekning í því efni.
Rússagrýlan

Rússland er undir stjórn forseta sem sífellt opinberar betur fasískt eðli sitt. Að gömlum sið eru Rússar aftur farnir að tuddast á nágrönnum sínum. Og nú eru þeir aftur byrjaðir að stunda herflug í anda kalda stríðsins. Má vel vera að Bandaríkjamenn séu búnir að ögra Rússum. En Pútín er vís til að notfæra sér það til hins ítrasta til að herða einræðistök sín og hnykkla vöðvana framan í nágrannaþjóðir.

Rússar kunna að virðast veikir en þeir eru skyndilega orðnir miklu ríkari en áður vegna olíu- og gasgróða. Og þeir eiga helling af kjarnorkuvopnum. Pútín er fyrrverandi KGB. Á myndum fer hann stundum úr að ofan; þá lítur hann út eins og þrjótur úr James Bond myndum. Maginn er eins og þvottabretti en hugur hans er ennþá í KGB. Frá barnsaldri þráði hann að ganga í leynilögregluna.

Viðbrögð Steingríms J. Sigfússonar við herfluginu eru þau að við megum ekki endurvekja „Rússagrýluna“.

Var þá ógnin sem stóð af Rússum aldrei nema grýla – saga til að hræða börn? Ímyndun?

Rússagrýlan gekk ljósum logum á síðum Morgunblaðsins í eina tíð. Blaðið lagði líka stund á það sem var einfaldlega kallað „Moggalygin“.

Moggalygin fól í sér að stjórnarfar í kommúnistaríkjum væri vont og að heiminum stæði ógn af kommúnismanum.

Einn helsti vandi Rússlands er sá að þar hefur aldrei farið fram neitt uppgjör við voðalega fortíð. Þess vegna hafa Rússar ekkert lært af sögunni. Pútín er farinn að gefa dýrkun á Stalín undir fótinn. Og þess vegna getur Rússland orðið hættulegt aftur – ólíkt til dæmis Þýskalandi.
Opið hús

Ég er með opið út á götu hjá mér vegna flutninga.

Uppgötvaði áðan að einhver gæti haldið að ég sé með opið hús vegna menningarnætur.

p.s. um klukkan 17.20 kom einn gestur í opna húsið
Úthverfafólkið kemur í bæinn

Þessa færslu skrifaði ég á vefinn fyrir nokkrum árum – í tilefni menningarnætur. Hún er enn í fullu gildi, það hefur varla margt breyst síðan:

„Vinkonu minni er afskaplega illa við menningarnótt. Hún býr í miðbænum og segir að úthverfafólkið, sem annars hirði ekkert um þennan borgarhluta, noti þennan dag til að koma niður í bæ og pissa á húsin. Hún var jafnvel að hugsa um að setja einhvers konar rafmagnsgirðingu utan um húsið hjá sér til að pissufólkið fengi raflost. Nú á að bjarga málunum með farandklósettum. Sjálfur hef ég misst af menningarnóttinni mörg ár í röð og sakna þess ekkert sérstaklega. Finnst vont að vera í manngrúa. Er líka hræddur um að mér, íbúa í miðborginni, fari að líða eins og einhvers konar gestgjafa ef ég hætti mér niður á Torg annað kvöld.

Annars skilst mér að þeir í R-listanum hafi stolið þessu fyrirbæri frá Danmörku, fyrirheitna landi kvennalistakvennanna gömlu. Í Kaupmannahöfn hafa þeir „Kulturnat“; þá koma að staðaldri 100 þúsund manns niður í bæ í Köben, álíka margir og búist er við í litlu Reykjavík annað kvöld. Nema það sé komið enn lengra að? Í Berlín og Frankfurt er haldin „Lange Nacht der Museen“, Safnanóttin langa. Söfn og menningarstofnanir standa þá upp á gátt langt fram eftir nóttu.

En hvergi nema á Íslandi hefur þetta orðið allsherjar þjóðhátíð með fylleríi, flugeldum og svonefndri karnevalstemmingu. 17. júní er reyndar svo leiðinlegur að hann á sér ekki viðreisnar von. Allt skipulagt að ofan og sést ekki vín á nokkrum manni lengur. Ég skil hins vegar ekki þegar farið er að halda því fram að menningarnóttin sé fjölskylduhátið – það sýnist mér hún einmitt ekki vera. Sem er kannski allt í lagi. Fullorðna fólkið verður líka að eiga sinn tíma. Leigubílstjóri var í viðtali í DV og kallaði þetta vín-ómenningarnóttina. Stefán Jón Hafstein var í sjónvarpinu í kvöld og varaði fólk við að gleyma börnunum sínum niðri í bæ. Hafa verið brögð að því?“
Hernaðarbrölt

Hví hafa hernaðarandstæðingar ekki mótmælt komu rússneskra sprengiflugvéla upp að landinu?

Er ekki sama hverjir stunda hernaðarbrötið?
Ríki í ríkinu

Bankarnir rýja okkur inn að skyrtunni, nota alls konar brögð til þess, og halda svo tónleika fyrir lýðinn á íþróttaleikvangi þjóðarinnar. Klína vörumerkjum sínum á Reykjavíkurmaraþonið og Menningarnótt.

Bankar eru farnir að líta hlutverk sitt mjög einkennilegum augum. Þeir eru sannkölluð ríki í ríkinu.

En í banka í London þar sem ég fór um daginn var ekki hægt að skipta poka af smámynt í seðla. Þeir fást ekki við svoleiðis lengur.

Það endaði með því að ég gaf útigangsmanni megnið af klinkinu.
Nokkrir dónar

Dálkahöfundurinn Jeffrey Bernard gerði Norman, dónalegasta kráareiganda Lundúna, ódauðlegan í pistlum sínum í Spectator. Um þá félagana var líka fjallað í leikritinu Jeffrey Bernard is Unwell þar sem Peter OToole lék aðalhlutverkið.

Norman starfaði á kránni Coach & Horses í Soho. Hann gaf reyndar sjálfur út endurminningar sínar undir nafninu You're Barred, You Bastards. Þegar Norman var hylltur er hann lét af störfum fyrir nokkrum árum tímdi hann ekki einu sinni að bjóða fastagestum sínum upp á bjór.

Nú virðist vera komin upp keppni um hver sé dónalegasti hótelhaldari í Reykjavík.

Eigandi gistiheimilisins Adams við Skólavörðustíg kemur sterkur inn. Hann lét gesti sína ekki vita að búið væri að aflýsa skoðunarferð sem þeir ætluðu í. Hann horfði reyndar á þá út um gluggann þar sem þeir biðu, en aðhafðist ekki vegna þess að hann var ekki í vinnunni.

Eigandi Atlantis hótels við Grensásveg kemur líka til álita. Hann er grófur í tali, reynir að snuða fólk og ásakar það um að hafa valdið skemmdum sem það kannast ekkert við. Sérstaklega þurfa Bandaríkjamenn að gæta sín á honum.

Svo er það frásögnin af lífinu á Top CityLine Grand Hotel Reykjavik sem er eins og úr góðri grínmynd. Þar var gestum seld gisting í herbergjum sem ekki voru tilbúin fremur en hótelið sjálft eða starfsfólkið – minnir á kvikmyndina Playtime eftir Tati og reyndar líka snilldarverkið Carry On Abroad.

Það er sígild fyndni þegar fólk kemur á hótel og það er maður að bora í næsta herbergi eða flísar sem detta úr loftinu og hjá starfsfólkinu er allt í pati.

En þegar maður rennir yfir listann á Tripadvisor finnst manni eins og hótelin í höfuðborg Íslands séu ekkert sérstök, kannski bara dýr og léleg.

Hvar er lúxusinn?
Er þetta alveg raunverulegt?

Þingmenn úr VG að mótmæla hernaði… við norska sendiráðið…
Geldkerlingar

Ég hef lengi haft algjört óþol fyrir Sex and the City og öllu sem því fylgir. En þættirnir eru vissulega feikn áhrifamiklir – það er leitun á sjónvarpsefni sem hefur haft meiri áhrif. Herskarar kvenna út um allan heim hafa viljað lifa og hugsa eins og konurnar í þáttunum.

Um daginn var ég að lesa bók þar sem var skilgreint fyrir mig hvað fer í taugarnar á mér við þetta sjónvarpsefni.

Sex and the City…

„…captured and helped shape the attitudes of young, educated, me-focused, men-obsessed working women.“

Allt líf kvennana í þáttunum hverfist um þær sjálfar og hvatir þeirra. Það er ákveðin gelding.

Annars er titillinn á þessari færslu fenginn héðan.
Kársnesið

Getur einhver útskýrt fyrir mér hvers vegna þarf stórskipahöfn í Kópavog?

Er það til að styttra sé að fara með varninginn í Smáralindina?
Tungumálakennsla fyrir útlendinga

En það er ekki von á góðu ef kennslan fer fram í skóla af þessu tagi.
Hitnar enn í kolunum milli VG og Samfó

Orðrómur segir að meðal efnis í hinu nýja tímariti Herðubreið verði mikil úttekt á stjórnmálaferli Steingríms J. Sigfússonar í tuttugu og fimm ár.

Ætli sé ekki óhætt að telja að þetta verði ekki sérlega jákvætt?
Tré Íhaldsins verður blátt

Fjölmiðlar í Bretlandi eru að mana Gordon Brown upp í að halda kosningar í haust. Nýjar skoðanakannanir sýna að forskot Verkamannaflokksins á Íhaldið hefur ekki verið meira síðan fyrir Íraksstríð – eða allt að tíu prósentustig.

En Brown þykir varkár maður þannig að ekki er víst að hann hlíti þessum ráðum. Kjörtímabil stjórnar hans rennur ekki út fyrr en 2010. Þegar kosið var árið 2005 var lýðum gert ljóst að Brown myndi taka við af Blair – þannig að í raun má segja að hann hafi fullt umboð til að stjórna landinu.

Tímasetningin virðist samt vera heppileg. Íhaldsflokkurinn naut nokkurrar velgengni eftir að David Cameron tók við. Nú eru góðu dagarnir búnir. Það er sótt að Cameron úr öllum áttum. Honum er fundið það til foráttu að hann sé gamall Etondrengur, hann er sagður vera meiri blairisti en Blair sjálfur, hann er vændur um að vera ekkert annað en ímynd án innistæðu, gamlir íhaldsmenn þola ekki áherslu hans á græn málefni og aðra nútímavæðingu sem sveitin kringum Cameron telur nauðsynlega.

Cameron var búinn að gera eikartré með grænum greinum að merki Íhaldsflokksins. Það vakti lítinn fögnuð hjá gamla liðinu í flokknum. Það er dæmigert fyrir vandræðaganginn að nú er búið að breyta merkinu – greinar trésins eru orðnar bláar.

Í síðustu viku birtust í fjölmiðlum hlutar úr skýrslu sem John Redwood, einn af foringjum Íhaldsflokksins, hefur tekið saman um samkeppnishæfni í efnahagslífinu. Boðskapurinn er meiri einkavæðing, skattalækkanir, lengri vinnutími og andúð á Evrópu – hlutir sem er nær öruggt að breskir kjósendur kæra sig ekki um.

Polly Toynbee segir í Guardian að Cameron eigi eftir að sjá eftir því að hafa hleypt þessu nýíhaldssama fornaldardýri úr búrinu. Hinir tryggu flokksmenn í kringum Daily Telegraph og Daily Mail fagna reyndar, en þeir eiga hvort sem er erfitt með að umbera Cameron og hin mjúku gildi sem hann hefur lagt áherslu á.

Þannig bendir margt til þess að Cameron reynist enn einn mislukkaður formaður Íhaldsins þrátt fyrir byrjun sem lofaði góðu – að hann fari í röðina með skörungum á borð við William Hague, Ian Duncan-Smith og Michael Howard.

Stjórnmálaskýrendur virðast vera á því máli að eina von hans felist í því að Gordon Brown geri alvarleg mistök – sem er ekki líklegt – eða að það verði efnahagshrun eða þaðan af verra. Það er ekki góð staða að vera í fyrir stjórnmálamann.
Fall Múrsins

Ég hef alltaf haft grun um að fyrir Stefáni Pálssyni og félögum sé baráttan gegn her og heimsvaldastefnu fyrst og fremst sport eða skemmtilegt áhugamál. Aktívisminn hefur einhvern sérkennilega þröngan tilgang í sjálfum sér en hugsjónin er öll á reiki.

Stefán staðfestir þetta í viðtali við Fréttablaðið í dag þar sem hann segir:

„Það væri óvæntur bónus ef löggan lumbrar á okkur eða sprautar á okkur táragasi en ég býst við að hún verði upptekin við önnur störf.“

Stefán skrifaði lengi í vefrit sem kallaðist Múrinn. Honum og vinum hans fannst allt í lagi að kenna vefinn við þetta helsta tákn mannfyrirlitningar og kúgunar á tuttugustu öldinni.

Auðvitað meintu þeir ekkert með þessu. Þetta var í hálfkæringi.

En fyrst ég nefni Múrinn þá vil ég taka fram að það er mikill söknuður að honum. Mestur er missirinn fyrir Vinstri græna sem þarna gátu fengið flokkslínuna nánast á hverjum degi.

Eftir fall Múrsins finnst manni að Vinstri græna sárvanti málgagn og leiðsögn.
Góður staður

Ég dreg ekki dul á að mér þykir gaman að skrifa hér á Eyjuna.

En þegar úrvalsfólk eins og Hallgrímur Thorsteinsson, Edda Jóhannsdóttir og Þráinn Bertelsson bætist við þá á maður varla orð…
Hvernig á að byggja?

Ég hef ekki legið á þeirri skoðun minni að húsin sem stendur til að rífa neðst á Laugaveginum séu lítils virði.

En það spurning hvað kemur í staðinn.

Óskar Jónasson skrifar í Fréttablaðið í dag og segist hafa séð tillögur að byggingunni sem þarna á að rísa, fjögurra hæða verslunarhúsi og hóteli.

Óskar segir að þetta hafi litið út eins og stafli af örbylgjuofnum.

Á öðrum stað í blaðinu segir að blaðamaður Fréttablaðsins hafi ekki getað fengið teikningarnar af húsinu því þær verði ekki „opinber gögn fyrr en eftir að byggingarfulltrúi hefur samþykkt þær“.

Er þetta ekki eitthvað öfugsnúið? Væri ekki sniðugra að borgararnir fengju að sjá – og dæma?

- - -

Sjálfur hef ég verið að leggja til að sett verði mjög ströng skilyrði um hvernig hús fái að rísa í gömlum hverfum bæjarins. Það er ekki bara Miðbærinn sem er viðkvæmur, heldur líka hverfi í Skólavörðuholti og Vesturbænum.

Ef til vill væri ráð að þróa þessa umræðu áfram? Við getum ekki látið kerfisfólk og verktaka ráða þessu.

Hvað segja menn til dæmis um að halda stóra ráðstefnu um byggingarlistina í Reykjavík strax í haust og reyna þá að hefja þá umræðuna upp fyrir rifrildið og skotgrafinar?