arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Umferðin í Miðbænum

Það er kannski ekki ástæða til að deila mikið um hvort gera eigi Laugaveg að göngugötu.

Á sumardögum er sjálfsagt að loka götunni fyrir bílaumferð og helst niður allt Bankastrætið. Og það má líka gera þetta fyrir jólin.

Kvosin var mjög skemmtileg í góða veðrinu síðasta sumar þegar Austurstræti og Pósthússtræti var lokað fyrir bílum. Fólk gekk þar um eða hjólaði og naut lífsins.

Á köldum vetrardögum eða regnvotum haustdögum er minni ástæða til að Laugavegurinn sé göngugata. Þá er yfirleitt fátt fólk á ferli þar.

Þannig að það þarf einfaldlega að búa svo um hnútana að hægt sé að loka götunni fyrir bílum og opna aftur.

Tvennt mætti svo gera til að bæta umhverfið á þessu svæði:

Það er óhemju draslaralegt um að litast í bænum. Merkilegt hvað Íslendingar henda af rusli og sígarettustubbum á göturnar. Svonalagað sést varla í vestrænum borgum lengur.

Svo er það stöðumælavarslan sem er löngu komin úr öllu hófi. Stöðumælar eiga ekki að vera tekjulind – enda held ég að þeir séu það ekki neitt að ráði. Tilgangur þeirra er að tryggja bætt aðgengi að borginni þannig að sömu bílarnir geti ekki raðað sér í stæði og verið þar allan daginn.

Nú er nánast eins og það fáa fólk sem hættir sér í Miðbæinn á bílum sæti ofsóknum, slík er harkan í stöðumælainnheimtunni. Á meðan getur fólk lagt ókeypis í stæði við Smáralind og Kringluna.

Það þarf að finna mildilegri aðferðir til að standa að þessu. Stöðumælar eru til þess að greiða fyrir umferð um borgina en ekki sérstakur skattstofn.
Klíkur

Klíkur hafa lengi verið ein ógæfa Íslands. Tvær klíkur börðust af mikilli heift á árunum fyrir hrun. Báðar voru ofboðslega frekar.

Í báðum klíkunum eru hrunvaldar og hrunverjar.

Þessi átök halda áfram, nú i bók eftir Björn Bjarnason. Nú skal enn gerð tilraun til að koma að „réttum“ söguskilningi.

Vandinn er bara sá að það slettist á marga sem tóku lítinn eða engan þátt í þessu stríði.

Meðan það stóð yfir gerðust ýmsir hlutir sem hefði betur mátt huga að. Bankarnir voru einkavæddir og uxu samfélaginu algjörlega yfir höfuð. Það var lagður grunnur að algjöru hruni efnahagslífsins. Það var farið ránshendi um meira eða minna öll verðmæti í samfélaginu án þess að ríkisstjórn, eftirlitsstofnanir eða Seðlabanki aðhefðust – eða með samþykki þessara aðila. Jú, Baugsmenn voru slæmir, en það var fullt af öðru liði á kreiki.

Í bók Björns birtast ábyggilega ummæli eftir marga sem verða túlkuð í neyðarlegu ljósi. Jú, einhver sagði eitthvað einhvern tíma. Einhverjir verða ábyggilega uppnefndir.

En staðreyndin er samt sú að báðar þessar klíkur fóru skelfing illa að ráði sínu – og þær bera báðar ábyrgð á því að fór sem fór.
Hófstilltur þingmaður úr Eyjum

Það er áberandi í umræðu hvað menn í Vestmanneyjum eru stóryrtir. Ég held þeim þyki þetta töff – en það hygg ég að sé misskilningur. Menn sem tala svona setur ofan.

Eygló Harðardóttir, þingmaður úr Eyjum, hefur náð að skera sig úr fyrir vandaðan og ígrundaðan málflutning á þingi. Hún ber af flestum sem sitja á Alþingi núna. Dansar ekki endilega á flokkslínu, sparar yfirleitt stóryrðin.

Eygló skrifar um kvótann, framsal og veðsetningu í grein sem birtist hér á Eyjunni.

Um veðsetninguna segir Eygló:

„Gallinn við veðsetningu á óveiddum afla er braskið og áhrif þess á efnahagslegan stöðugleika. Óbeina veðsetningin við framsal leiddi til verðbólu á aflaheimildum. Ekki virtist skipta máli hvernig fyrirtækin voru rekin heldur fyrst og fremst hversu miklar aflaheimildir það hafði. Þetta endurspeglaðist ekki bara í lánveitingum fjármálafyrirtækja til sjávarútvegsfyrirtækja heldur einnig í öðrum lánveitingum sbr. öll skúffufélögin sem fengu lán til kaupa á hlutabréfum eða einstaka eignum.

Afleiðingarnar þekkjum við öll.

Mín von er að í framtíðinni muni lánveitingar til sjávarútvegsins og annarra greina byggjast á mati á verðmætasköpun viðkomandi fyrirtækja, hæfni stjórnendanna, viðskiptatengslum og raunverulegu tekjustreymi.

Ekki væntingum og spákaupmennsku.“
Hressileg verðbólga

Það er gaman að skulda verðtryggð fasteignalán á Íslandi.

Maður hélt að það væri kannski ekki mikil verðbólga í samfélagi þar sem ríkir stöðnun eins og hér.

En, nei.

Samkvæmt nýjustu tölum er ársverðbólgan 11,2.

Lánin hækka hressilega við það.

Á evrusvæðinu er ársverðbólgan í kringum 2,8 prósent.

Þar eru vextir í sögulegu lágmarki, en hver veit nema þessar tölur verði tilefni til að hækka vexti á Íslandi?
Hvernig á að þekkja sýkópata

Á vef Guardian má lesa brot úr bók Jon Ronson sem fjallar um sýkópata. Þeir eiga gott með að blekkja, þeir kunna að dyljast, en þeir geta valdið stórkostlegum skaða.

Hér er frægt próf sem birtist í greininni og hefur verið notað til að þekkja sýkópata. Margt bendir til þess að þeir hafi verið öflugir í íslensku þjóðlífi síðustu ár.

- - -

Item 1 Glibness/superficial charm

Item 2 Grandiose sense of self-worth

Item 3 Need for stimulation/proneness to boredom

Item 4 Pathological lying

Item 5 Cunning/manipulative

Item 6 Lack of remorse or guilt

Item 7 Shallow affect

Item 8 Callous/lack of empathy

Item 9 Parasitic lifestyle

Item 10 Poor behavioural controls

Item 11 Promiscuous sexual behaviour

Item 12 Early behaviour problems

Item 13 Lack of realistic long-term goals

Item 14 Impulsivity

Item 15 Irresponsibility

Item 16 Failure to accept responsibility for own actions

Item 17 Many short-term marital relationships

Item 18 Juvenile delinquency

Item 19 Revocation of conditional release

Item 20 Criminal versatility
Besta leiðin til að geyma leyndarmál er að hafa engin

Í nýjasta þætti Frontline sem er á bandarísku sjónvarpsstöðinni PBS er prýðileg úttekt á sögu,hermannsins Bradleys Manning, sem er hommi og var beittur einelti í hernum, hins dularfulla Julians Assange og leyniskjalanna frá Bandaríkjaher sem komu fyrir augu heimsins.

Smellið hérna til að horfa á þáttinn.
Dylan og ábreiðurnar

Það eru fáir tónlistamenn sem hafa samið jafnmörg lög sem hafa verið flutt af öðrum og Bob Dylan.

Ábreiðurnar – það er þýðing á cover – eru legíó.

Hljómsveitin The Byrds flutti nánast eingöngu lög eftir Dylan í upphafi. Það eru til frægar útgáfur af lögum hans eftir Joan Baez, Van Morrison, Sam Cooke, Pearl Jam, Guns'N'Roses, Anthony & the Johnsons, Patti Smith, Eric Clapton, The Ramones, The Pretenders, The Band, Nancy Sinatra, Stevie Wonder, Neil Young. Rolling Stones, George Harrison, Ritchie Havens, Norah Jones, Nina Simone, Julie Driscoll, Tracy Chapman, Manfred Mann, Willie Nelson, Rod Stewart, Grateful Dead, kántríkónginn Johnny Cash, írsku þjóðlagasveitina The Clancy Brothers, soulsveitina The OJays – og svo má lengi telja.

Mjög lengi.

Þessi útgáfa er einna frægust, Jimi Hendrix með All Along the Watchtower:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=bng3agUOYiI]

Og hér er önnur snilldarútgáfa, hjómsveitin Them með It's All Over Now Baby Blue – söngvarinn er ungur Van Morrison:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=D7WJHdE0__I]
Ferðalag Emily um söguslóðir

Emily Lethbridge, norrænufræðingur frá Cambridge, var í viðtali í Kiljunni í vetur. Hún ferðast um á stórum Landrover, fer á söguslóðir Íslendingasagna og skoðar þær út frá sögunum og ritum ferðalanga eins og Collingwoods.

Eins og kom fram í þættinum heldur Emily út vef um þetta ferðalag sitt, hann nefnist The Saga-Steads of Iceland: A 21st Century Pilgrimage.

Þið getið tékkað á þessu hjá henni, í síðustu færslu sem er frá síðasta fimmtudegi er hún á slóðum Eyrbyggja sögu, semsé á Snæfellsnesi, en þaráður var hún norðanladnds á slóðum Ljósvetningasögu.
Velgjörðamaðurinn MacLean

Bókaútgefandinn snjalli, Jóhann Páll Valdimarsson, segir að réttast væri að reisa styttu af Alistair MacLean í húsakynnum Rithöfundasambandsins. Hann hafi gert útgefendum kleift að gefa út íslenskar bækur. Þannig er hann eins konar velgjörðarmaður íslenskrar bókmenningar.

Nokkuð til í þessu hjá Jóhanni. En samt var mikið agnúast út í MacLean á sínum tíma og jafnvel talað um að menningunni sjálfri stafaði ógn af honum.

Í fyrsta skipti sem ég kom fram í fjölmiðli svo ég muni var í dálkinum Á förnum vegi í Alþýðublaðinu. Þá hef ég líklega verið þrettán ára. Ég var á bókasafninu og var spurður hver væri uppáhaldshöfundurinn minn, nefndi Alistair MacLean – en til vonar og vara bætti ég Þórbergi Þórðarsyni við.

Þessar bækur hentuðu drengjum mjög vel. Það er voða lítið af kvenfólki í þeim, eiginlega engin ástarmál, höfundurinn vindur sér beint í atburðarásina.

Alistair McLean las maður semsagt upp til agna. Leiðir skildu samt þegar ég var svona fimmtán. Og síðan hef ég varla séð bók eftir hann. Þær voru prentaðar í þúsundaupplögum, en nú er næstum eins og þær hafi aldrei verið til. Einn vinur minn, Jakob Bjarnar, var þó að reyna að koma sér upp safni bóka eftir McLean, ég man að við vorum eitt sinn staddir á Akureyri og þá náði hann sér í nokkrar innbundnar bækur eftir hann.

Því þær voru gefnar út rækilega innbundnar, með fallegum kili, svörtum, grænum og gylltum, og komu aldrei út í pappírskilju.

Þegar ég var drengur var draumur minn að komast inn í Gamla bíó til að sjá Arnarborgina sem þar var sýnd. Myndin var byggð á sögu Alistairs Mac Lean. En myndin var bönnuð innan fjórtán og ég komst ekki inn. Það er sagt að í engri mynd sendi Clint Eastwood fleiri menn inn í eilífðina.
ÓRG um eldgos á CNN

Það var hringt í mig í morgun frá BBC. Ég var beðinn um að segja frá eldgosinu og ástandinu sem hér ríkir vegna þess.

Ég baðst undan þessu, sagðist ekki hafa mikla þekkingu á þessu efni.

En þá er gott að vita af sérfræðingum í eldgosum eins og Ólafi Ragnari Grímssyni.
Meira um Bob en Jón

17. júní verða 200 ár liðin frá fæðingu Jóns Sigurðssonar. Ýmislegt er ráðgert til að minnast þessa – sjálfur þjóðhátíðardagur Íslendinga er á afmæli Jóns, en samt hefur ekki mikið verið fjallað um afmælið. Kannski er fremur erfitt að „selja“ Jón? Hann er frelsishetja sem starfaði á skrifstofu allt sitt líf. Kannski hafa menn heldur ekki mikið nýtt að segja um Jón. Það er búið að skrifa býsna margar ævisögur hans.

Það er miklu meira fjallað um annað afmæli. Bókabúðir í Reykjavík hafa stillt upp ævisögum og það úir og grúir af afmælistónleikum og þáttum í útvarpi.

Þetta er afmæli Bob Dylans sem er 70 í dag. Bubbi segir að hann sé mesta skáld samtímans – og vestanhafs er tala um hann sem the greatest living American.
Fjögurra herbergja íbúð til leigu á 15 þús kr/mán

Jón Einarsson er höfundur þessa bréfs:

- - -

Í framhaldi af umræðu í Silfrinu:

Varðandi að útgerðamenn þurfi að fá kaup sín á kvótum bætt er alveg fráleitt. Af hverju? Þeir hafa keypt þetta dýrum dómi og jafnvel nýlega og fyrir allt að kr 4000/kg?

Það er enginn munur á að kaupa hlutbréf eða kaupa sér kvóta, vitandi að með kvótann þá sé hægt að breyta kerfinu á einni nóttu kjósi stjórnvöld svo. Rétturinn til að veiða óveiddan fisk er bara afleiða á markaði. Mér finnst alveg fráleitt að ég fái bætt tap á hlutabréfum í íslenskum fyrirtækum við hrun, en það er þó í reynd minna fráleitt en að bæta mönnum kvótakaup. Ég vissi ekki að eftirlitsstofnanir væru liðónýtar og vissi að þó við værum með skoffín sem seðlabankastjóra, þá bjóst ég við að sennilega væru einhverjir í vinnunni sem gætu passað hann. Það er ekkert óvænt sem er að henda útvegsmenn, aðeins það sem er búið að liggja í loftinu í 1-2 áratugi. Að þeir hafi keypt kvótann á 4000kr/kg varðar mig bara ekkert um, ekki frekar en þá á hvaða verði ég fjárfesti í Kaupþingi. Ég veit að sumir útgerðarmennirnir bjuggu til hringekju skulda, þ.e. láta skyld félög kaupa kvóta á uppsprengdu verði til að mynda verð og verðhæfi.

Í raun er mjög hóflega gengið gagnvart útgerðarmönnum, auðlindagjald er aðeins 10% af því sem þeir sjálfir innheimta við leigu og aðeins um helmingur af aukningu í veiðum verður sett á markað. Öðru halda þeir að mestu. Þetta er eins og að eiga fjögurra herbergja íbúð og leigja hana út á minna en 15þús (kvótaleiga er c.a. 10% af verðmæti sem er c.a. 2800), en eigandinn þarf að borga allt af íbúðinni, viðhald, fasteignagjöld o.s.frv. (Hafrannsóknarstofnun, Landhelgisgæsla, Fiskistofa o.s.frv.)

Kv.

Jón Einarsson

viðskiptafræðingur
Þunglyndislegt

Þetta er ógeð.

Norðanátt, hvassviðri og kuldi.

Grámygla.

Og allt út í ösku og skít.
Kosningaúrslitin á Spáni

Hægrimenn vinna stórsigur á Spáni. Ríkisstjórn Sósíalista hefur verið í miklum vandræðum vegna efnahagskreppu. Vinstrið er mjög veikt í Evrópu. Í flestum löndum eru hægri flokkar við völd – óánægja með ástandið veldur því að það eru flokkar yst á hægrivængnum sem eflast, ekki vinstrið. Það er í krísu. Kannski hefur það misst tengslin við alþýðu manna – áherslurnar hafa mikið verið á réttindi alls kyns hópa. Mannréttindapólitík, ,meðan vinstrið er gjörsamlega ringlað í afstöðu sinni til markaðshagkerfisins.

Sósíalistar á Spáni töpuðu í gær stöðum þar sem þeir hafa alltaf verið sterkir, Barcelona, Sevilla og Kastilíu-La Mancha.

Það er svo spurning hvaða áhrif þetta hefur á mótmælahreyfinguna sem hefur sprottið upp víða í spænskum borgum. Hún hneigist augljóslega til vinstri. En það sem er yfirvofandi í spænskum stjórnmálum er að hægrið nái völdum.
Öskutepptur Houellebecq

Ég ætlaði að taka viðtal við franska rithöfundinn Michel Houellebecq í fyrramálið. Hann er gestur á Listahátíð. En Houellebecq er fastur í Frakklandi vegna eldgossins.

Það er samt ekki útséð með að hann komist ekki – það má vera að flug hefjist aftur síðdegis á morgun. Eða það stendur á vef Icelandair.

Houellebecq hefur skrifað tvær bækur sem hafa komið út á íslensku í þýðingu Friðriks Rafnssonar, Öreindirnar og áform.

Ég hef verið að lesa nýjustu bók hans sem nefnist Kortið og svæðið, en hún fékk hin virtu Goncourt bókmenntaverðlaun.

Houellebecq er ótrúlega hugkvæmur höfundur. Í bókinni fer hann í skrítna hlutverkaleiki – hann er sjálfur persóna í bókinni og lýsingarnar hans á sjálfum sér eru ekki uppörvandi. Hann býr í hálftómu húsi á Írlandi, dröslast um drukkinn og þunglyndur.

En kannski er hann bara að leika sér að þeirri mynd sem hefur verið gefin af honum í fjölmiðlum?

Houellebecq hefur verið býsna duglegur að hneyksla, það eru ekki síst vinstri sinnaðir menntamenn sem hafa haft horn í síðu hans. Hann er ekki hræddur við að takast á við viðfangsefni úr samtímanum, það mætti jafnvel segja að aðalumfjöllunarefni hans sé hnignun vestrænnar menningar. Hann er umdeildur, en hann er afburðahöfundur, einn sá fremsti sem nú er á lífi, og alltaf áhugaverður.
Stanslaus veisla í Hörpunni

Það er eiginlega ekki logið upp á Hörpu. Dagskráin þar er stórglæsileg þessa fyrstu mánuði hússins.

Í gær voru þar tónleikar með söngvaranum Jonas Kaufmann. Ég var ekki þarna, en mér er sagt að tónleikarnir hafi verið stórkostlegir. Kaufmann söng fjögur eða fimm aukalög.

Nú hefur verið tilkynnt að 16. júní leiði Kristinn Sigmundsson og Víkingur Heiðar Ólafsson saman hesta sína og flytji Vetrarferð Schuberts í Eldborgarsalnum. Það verður gaman að sjá píanóleikarann unga og söngvarann, sem er hokinn af reynslu, saman á sviði. Hljómburðurinn í salnum er svo góður að þar er hæglega hægt að leika kammertónlist og iðka ljóðasöng án þess að flutningurinn bíði skaða af.

Svo var sagt frá því í gær að Maria Joao Pirez, píanisti frá Portúgal, myndi halda tvenna tónleika í Hörpunni í byrjun júlí. Sjálfur á ég nokkra hljómdiska með leik Pirez – hún er stórkostlegur tónlistarmaður.

Að ógleymdum Mahlertónleikum sem verða nú næsta laugardag, en þar verður flutt fjórða sinfónía Mahlers, en 18. maí voru liðin hundrað ár frá fæðingu þessa mikla meistara.

Maria Joao Pirez hefur gert frægar hljóðritanir á verkum eftir Mozart, Chopin og Schumann og Schubert hjá Deutsche Grammofone.
Össur í Silfrinu

Össur Skarphéðinsson utanríkisráðherra verður gestur í Silfri Egils í dag. Hann ræðir um aðildarumsóknina að Evrópusambandinu og málefni norðurslóða.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna tvo fræðimenn frá Bretlandi, David M. Berry og Claes Belfrage, sem hafa unnið að viðamikilli rannsókn á Íslandi eftir hrun.
Schengen og glæpirnir

Það má velta fyrir sér ýmsu varðandi áhrif aðildar að Schengen á glæpi. Þetta vill formaður Framsóknarflokksins athuga.

En í leiðinni má geta þess að tvö lönd eru með einna hæsta glæpatíðni í Evrópu.

Það eru Bretland og Írland – sem ekki eiga aðild að Schengen.
Íslenski fáninn byltingartákn á Spáni

Hér er mynd sem barst til Hallgríms Helgasonar frá Palma á Mallorca, hann sendi mér hana svo áfram.

Íslenski fáninn blaktir – í spænskri uppreisn.
Íslendingar og Norðmenn stöðva aðstoð til Grikklands

Eins og segir í þessari grein í kanadíska blaðinu Globe and Mail:

Skörin er tekin að færast upp á bekkinn þegar Ísland, alþjóðlegt dæmi um efnahagshrun, er farið að neita Grikklandi um efnahagsaðstoð.
Kristinn P: Kvótinn sem bóla

Kristinn Pétursson, fyrrverandi alþingismaður Sjálfstæðisflokksins og útgerðarmaður, hefur fjallað mikið um bóluna sem var blásin upp í kringum sjávarútveginn. Kristinn skrifar um meinta hagræðingu í sjávarútvegnum á vef sinn í morgun:

- - -

Dæmi:

Brask með kvóta milli byggðarlaga veldur óöryggi og óstöðugleika, – enginn getur treyst því hvar kvótinn verður á morgun.

Brask með kvóta – kynti upp falskar væntingar.

Verðgildi aflaheimilda var því bóla –

Bólan var seld – og VEÐSETT… svipað og bólurnar í USA fyrir kreppuna miklu 1929

Fé fengið fyrir seldar aflaheimildir (innistæðulaus seðlaprentun) spennti upp falskt verð á hlutabréfum og fasteignum

Kvótinn var og er bóla (falskar væntingar) – seld bóla leiddi af sér hlutabréfabólur og fasteignabólur…

Svo hrundu allar bólurnar ( eins og í kreppunni í USA 1929) og – allir töpuðu.

Eftir stendur – hálf gjaldþrota Íslenska þjóðin árið 2011.

Ranghugmyndir

Hrikalegar ranghugmyndir eru um einhverja „hagræðingu“ af allri þessari ofstjórn.

Eina „hagræðingin“ sem stenst gagnrýna skoðun er að þeir högnuðust sem seldu sig út úr greininni

Gallinn er bara sá – að bankarnir plötuðu flesta sem seldu – til að kaupa aðrar bólur – og þessi eina „hagræðing“ tapaðist því líka – að stórum hluta – þó sem betur fer einhverjir hafi gætt sín – en þeir eru of fáir.

Hér eru dæmi um krónískar ranghugmyndir:

Við erum að veiða 32% af 500 þúsund tonna þorskafla? Ef þetta hefði tekist væri aflinn 4-500 þúsund tonn!!!

Fiskiskipaflotinn er úreltur – meðalaldur yfir 25 ár…. ef þetta væri frábær stjórnun – væri meðalaldur fiskiskipaflotans 5-10 ár….

Sjávarútvegur skuldar því miður meira en hann getur greitt… – ef þetta hefði tekist vel væru skuldirnar litlar.

Sjávarbyggðir eru margar í upplausn fjárhagslega, félagslega og menningarlega, eftir þá ÚTREIÐ sem kvótakerfið olli!

Skuldir sjávarútvegs eru það háar – að greinin getur ekki skilað þjóðinni nema litlum (jafnvel engum) gjaldeyri nettó næstu áratugi – nema AUKA fiskveiðar umtalsvert – og/eða lækka skuldir sjávarútvegs umtalsvert.
Samsæri gegn Strauss-Kahn?

Paul Craig Roberts, sem var eitt sinn háttsettur maður í stjórn Ronalds Regans, heldur því fram að það sé í gangi samsæri um að fella Dominique Strauss-Kahn. Þetta sé vegna þess að hann reki stefnu hjá AGS sem sé ekki þóknanleg bandaríska bankaauðvaldinu auk þess sem hann ógni Nicolas Sarkozy sem Roberts segir að sé strengjabrúða Bandaríkjanna. Þessi grein hefur farið mjög víða á internetinu, hér er hún á vefnum Infowars. Svo hljóðar brot úr henni:

„President Bill Clinton survived his sexual escapades, because he was a servant to the system, not a threat. But Strauss-Kahn, like former New York Governor Eliot Spitzer, was a threat to the system, and, like Eliot Spitzer, Strass-Kahn has been deleted from the power ranks.

Strauss-Kahn was the first IMF director in my lifetime, if memory serves, who disavowed the traditional IMF policy of imposing on the poor and ordinary people the cost of bailing out Wall Street and the Western banks. Strauss-Kahn said that regulation had to be reimposed on the greed-driven, fraud-prone financial sector, which, unregulated, destroyed the lives of ordinary people. Strauss-Kahn listened to Nobel economist Joseph Stiglitz, one of a handful of economists who has a social conscience.

Perhaps the most dangerous black mark in Strauss-Kahns book is that he was far ahead of Americas French puppet, President Sarkozy, in the upcoming French elections. Strauss-Kahn simply had to be eliminated.“
Af verktöku

Ráðuneyti á Íslandi eru mörg og smá. Það hefur lengi staðið til að sameina ráðuneyti svo þau verði burðugri, þetta var til dæmis í stjórnarsáttmála Sjálfstæðisflokks og Framsóknar, en þetta hefur ekki verið vinsæl hugmynd undanfarið – það hefur myndast mjög sérstök varðstaða um landbúnaðarráðuneyti Jóns Bjarnasonar.

Landbúnaðarráðuneytið útvistar miklu af verkefnum sínum til Bændasamtakanna. Ráðuneytið hefur stundum verið talið nokkurs konar útibú frá samtökunum.

Vigdís Hauksdóttir ber upp spurningu í þinginu um verktöku á vegum ráðuneyta. Það er staðreynd að ráðuneyti fá fólk út í bæ til að vinna verkefni fyrir sig. Vigdís tengir þetta stjórnmálaspillingu og það kann svosem að vera í einstaka tilvikum. En það er varla spurning að það getur verið hagkvæmara að láta sérfræðinga taka að sér ákveðin verk og greiða fyrir þau, en að hafa fjölda fastráðins sem þiggur laun, launatengd gjöld og greiðslur í lífeyrissjóði. Og það eru auðvitað ekki bara ráðuneyti sem starfa svona, heldur líka ríkisstofnanir – og einkafyrirtæki. Þetta er svo sjálfsagt að þarf eiginlega ekki að taka það fram. Ef verktakan er hins vegar skjól fyrir stjórnmálaspillingu, ja, þá þarf að afhjúpa það með dæmum.

Eins og áður sagði eru ráðuneyti hér oft mjög vanmegna vegna manneklu og skorts á sérþekkingu. Það er til dæmis vitað að þau eiga erfitt með að fylgjast með því sem er að gerast á Evrópuvettvangi – þar sem við erum þó aðilar í gegnum EES. Við erum reyndar almennt mjög illa að okkur um það sem gerist innan EES og ESB, eða ekki hefur hann verið mikill fréttaflutningurinn af póstmálinu mikla sem veldur því að Norðmenn hóta að beita neitunarvaldi innan EES.
Hótfyndni

Líklega heldur framkvæmdastjóri Viðskiptaráðs að hann sé sniðugur þegar hann líkir þeim sem vilja breytingar á fiskveiðistjórnunarkerfinu við luddíta.

Luddítar voru þeir sem voru á móti iðnvæðingu í Bretlandi á fyrstu árum 19. aldar.

Af öllum félögum sem eru starfandi á Íslandi er það sennilega Viðskiptaráð sem ber mesta ábyrgð á því hvernig fór fyrir hagkerfinu hér. Í raun hefði verið eðlilegt að ráðið legði sjálft sig niður eftir hrunið.

Hugmyndafræði ráðsins – sem var nánast eins og opinber stjórnarstefna á árunum fyrir hrun – hefur alltaf verið sú að hagræða í þágu hinna stóru, voldugu og ríku.

Og þessi orð framkvæmdastjóra ráðsins eru auðvitað ekki annað en hótfyndni.
Hvaða lærdómur?

Maður er eiginlega furðu lostinn eftir tvær Icesave atkvæðagreiðslur – og einhver rosalegustu átök í íslenskri stjórnmálasögu.

Var þá bara alltaf nóg fyrir þessu í þrotabúi Landsbankans? Og varla neinn kostnaður sem fellur á þjóðina.

Til hvers var þá deilt?

Og Eftirlitsstofnun EFTA til í að láta málið niður falla ef sýnt verður fram á að takist að greiða tilskilda frjárhæð úr Landsbankanum.

Icesave er vissulega lærdómsrík reynsla – en svo má spyrja hvaða lærdómur það er?
Mismunandi skilaboð

Það hefur verið nokkuð gert með orð Páls Harðarsonar, forstjóra Kauphallarinnar, se segir að gjaldeyrishöft haldi gengi krónunni óeðlilega lágu og að afnám þeirra myndi leiða til hækkunar krónunnar.

Nýleg greinining Arionbanka gekk út að krónan væri of sterk, krónan þyrfti að vera veikari til að mæta skuldum þjóðarinnar, annars þyrfti Seðlabankinn að fara að nota gjaldeyrisforða sinn.

Efnahagsstefnan sem rekin er hérna, og hefur að sumu leyti verið að virka, gengur út á að hafa krónuna lága til að útflutningsgreinarnar skili tekjum. Hið lága krónugengi heldur líka niðri neyslu í landinu og minnkar þannig notkun gjaldeyris.