arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Nei, þetta er ekki heimstyrjöld

Stundum geta menn talað frjálslega, líka þótt þeir séu Franz páfi, Styrmir Gunnarsson eða Hans Rosling.

Allir þessir menn hafa orðað það með einum eða öðrum hætti að þriðja heimsstyrjöldin sé á einhvern hátt byrjuð. Það er, eins og ég segi, mjög frjálslegt.

Við erum að lifa tíma þegar er ófriðlegt í Miðausturlöndum, það er ekki í fyrsta skiptið. Þar höfum við á síðstu áratugum séð margar innrásir Ísraela í Líbanon, síendurtekið sprengjuregn á Gaza, stórstyrjöld milli Írans og Íraks þar sem talið er að 1,2 milljónir manna hafi látið lífið. Við höfum séð tvær innrásir í Írak, 1991 og 2003.

Og aðeins austar var innrás Sovétmanna í Afganistan 1979, hún var gerð til að styrkja leppstjórn sem átti í vök að verjast í borgarastríði. Það var þá að Bandaríkin hófu að styðja sveitir vígamanna til að berjast gegn Sovétmönnum. Síðar tóku Bandaríkin við að herja í Afganistan.

Það var barist í Evrópu á árunum 1991-1999, á Balkanskaga. Mannfallið í þeim stríðum, sem voru háð af ógurlegri grimmd, er talið hafa verið nærri 150 þúsund manns. Þetta skapaði líka óskaplegan flóttamannavanda.

Á þessum tíma háðu Rússar líka blóðugt og ógeðslegt stríð í Tsétséníu. Þar voru framin skelfileg grimmdarverk. Óbreyttir borgarar þjáðust mikið, eins og í Balkanstríðunum.

Svo má nefna Mikla Afríkustríðið sem háð var í Kongó 1998-2003. Þetta var framhald af fyrri átökum sem höfðu verið mjög mannskæð. Talið er að allt að 5,4 milljónir manna hafi látið lífið vegna þessa stríðs – og aftur voru það óbreyttir borgarar sem urðu verst úti.

Þetta eru bara nokkur dæmi um styrjaldir sem ættu að vera okkur öllum í fersku minni.

Eins og ég segi, menn tala frjálslega um heimsstyrjöld, vegna þess að það eru átök við ofsatrúarhreyfingu í Írak, vegna þess að Ísraelar sprengja á Gaza og vegna þess að Rússar sýna yfirgangssemi í Úkraínu. Allt eru þetta alvarlegir atburðir, en það er fráleitt að tala um að heimurinn sé hættulegri en nokkru sinni fyrr eins og sumir eru farnir að gera af þessu tilefni.

Og heimsstyrjöld er þetta örugglega ekki ekki – og heimsstyrjöldin er heldur ekki að byrja – og ekki heldur þótt menn séu með hugann við stríðið sem hófst 1914. Staðreyndin er sú að dauðsföllum völdum stríðs hefur farið mjög fækkandi – og blóðugustu stríðin sem nú eru háð eru borgarastríð, ekki stríð milli þjóða, eins og í Sýrlandi, Írak og í Mexíkó þar sem víða er nánast styrjaldarástand vegna eiturlyfja.
Hæfileikalausi hipsterinn – líka í Reykjavík

Rithöfundurinn Will Self skrifar um það sem hann kallar „hæfileikalausa hipsterinn“ í New Statesman. Hann segir að við séum að lifa tíma þessarar manngerðar – átrúnaðar á hana – og þess sem hún telur vera „list“.

Greinin er skrifuð í stíl nokkuð önugs manns á sextugsaldri. Hann veltir fyrir sér allri þeirri „heilalausu sýndarmennsku sem telst vera hip“.

Will Self viðurkennir að sín eigin kynslóð beri ábyrgð á þessu með hugmyndum um að það væri enginn munur hámenningu og lágmenningu – og að auglýsingar væru líka listrænar.

Hann segist hafa komið til Reykjavíkur og ekki einu sinni þar sleppi maður undan þessu liði – borgin sé full af því.
Ógild kosning um sjálfstæði Skotlands?

Kosningin um sjálfstæði Skotlands var líklega ógild.

Ef Hæstiréttur Íslands fengi að fjalla um málið yrði nær örugglega úrskurðað að svo væri.

Rússar sem fylgdust með kosningunni segja að talningin hafi fram í einhvers konar skemmu sem var alltof stór, engin leið hafi verið að hafa yfirsýn, og að öll framkvæmdin hafi verið meingölluð.

Menn hafi komið og farið með atkvæðaseðla án þess að nokkur fylgdist með.

En það fór eins og mig hugði að þessar kosningar væru í raun ekkert spennandi. Munurinn var meiri en svo – heil tíu prósentustig. Skoðanakannanir sýndu alla tíð að já-sinnar myndu tapa – það var í raun engin lógík í því þegar menn voru að tala sig í spennu um að úrslitin gætu verið á hinn veginn.
Vesturfarar 4. þáttur – Árborg og Hekla

Í fimmta þætti Vesturfaranna förum við um byggðarlögin Árborg og Heklueyju. Þátturinn er á dagskrá Rúv á sunnudagskvöld klukkan 20.10.

Í Árborg fáum við meðal annars að heyra af konu sem saknaði Skagafjarðar svo mjög að útbúin var handa henni sérstök Drangey til að horfa á.

En á Heklueyju, sem er stærsta eyjan í Winnipegvatni, var lengi íslensk byggð. Þótt náttúran sé fögur, þá voru aðstæður oft erfiðar – byggðin var mjög afskekkt. Fólkið flutti burt af Heklu upp úr miðri síðustu öld, en nú hafa nokkrir snúið aftur.

Hjónin Maxine og John Ingalls búa á Heklueyju. Maxine er uppalin þar, en John var áður í Konunglegu kanadísku riddaralögreglunni ( RCMP) hann er af Ingalls fjölskyldunni – þeirri sem er vel þekkt úr sjónvarpi.
Þegar miðasalan var á Lækjartorgi

Þessi auglýsing úr Vísi er frá 1962. Þá voru landsleikir vinsælir eins og nú, en miðar á þá voru seldir í þartilgerðu tjaldi sem var sett upp við suðurvegg Útvegsbankans á Lækjartorgi.

Þetta þótti gefast vel. Oft voru raðir við miðasölutjaldið, en það spjölluðu menn um fótbolta og fleira – var glatt á hjalla.

Nú er notað annað kerfi. Það er ekki víst að það gefist betur.
Smáþjóðir, þjóðabrot og ESB

Einhver þrálátasti misskilningurinn í Evrópuumræðunni á Íslandi er að ESB-aðild myndi ógna þjóðerni okkar Íslendinga.

Við sjáum í sjálfstæðiskosningunum í Skotlandi að þar eru uppi allt önnur viðhorf. Sjálfstætt Skotland myndi halda áfram í Evrópusambandinu, engum dettur annað í hug í reyndinni.

Evrópusambandið hefur nefnilega aukið áhrif minni þjóða og þjóðarbrota, þar eru skýr dæmi Katalónar og Baskar á Spáni. Sjálfstæð Katalónía myndi líka vera áfram í ESB.

Þannig er hugsanlegt að þróunin sé að Evrópa fari að brotna upp í minni ríki – undir hatti Evrópusambandsins.

Slóvakía var löngum mikill eftirbátur Tékklands efnahagslega. Svo leystist upp bandalag þessara ríkja, þau eru bæði í ESB. Nú hefur dregið mjög saman með Slóvakíu og Tékklandi.

Evrópusambandið hefur verið mjög örlátt með styrki til jaðarsvæða. Það er til dæmis spurning hvort okkur gengi ekki betur að halda íslenskunni innan ESB en utan þess? Menningarumhverfið er þannig að ofurvald enskunnar verður sífellt ágengara í gegnum tölvur og sjónvarp. Frá ESB gætum við sótt aðstoð til að viðhalda tungunni – ef við á annað borð kjósum að gera það?
Er já-ið innantómt?

Ólíkt flestum sem ég heyri í hér á Íslandi er ég ekkert sérstaklega spenntur fyrir sjálfstæði Skotlands.

Mér finnst balkanísering Evrópu ekkert sérlega góð hugmynd, það að álfan broti upp í smáríki.

Ef Skotland yrði sjálfstætt – skoðanakannanir segja reyndar að það sé ólíklegt – yrði það til dæmis lyftistöng fyrir Katalóna.

Í Katalóníu er mjög sterk sjálfstæðishreyfing – og ekki að öllu leyti geðsleg. Þar hefur geisað nokkuð skæð þjóðremba. Ég veit um fólk sem hefur beinlínis flutt frá Katalóníu vegna hennar.

Í grein í New Statesman skrifar skoski rithöfundurinn Ewan Morrison um „hið innantóma já“. Hann fjallar þar um mjög öfluga áróðursherferð sjálfstæðissinna sem byggir á þessu eina orði – já.

Morrison segir að þrýstingur já-sins sé mjög sterkur. Hann gekk í liðið fyrst, en hefur nú snúist hugur.

Hann segir að já-sinnar séu mjög sundurlaus hópur, þar séu græningjar, trotskíistar, hatursmenn Englands, andstæðingar hnattvæðingar, unnendur gelískrar tungu, friðarsinnar, þeir sem eru á móti olíuvinnslu og þeir sem eru á móti stjórnmálum eins og þau eru leikin í nútímanum.

Þessir hópar séu að leita að stærri sneið af hinni pólitísku köku en áður – í minna ríki. Morrison efast um að þessir hópar nái saman til að skapa betra, „jákvæðara“, Skotland. Jáið sé því merkingarlaust, eins og slagorð sem er hannað á auglýsingastofu.

Annars er merkilegt að fylgjast með umræðunni um sjálfstætt Skotland hér á Íslandi. Mér heyrist, eins og ég sagði áður, að flestir hér vilji að Skotar kjósi sjálfstæðið – meira að segja þeir sem nú vilja að Ísland gangi Noregi á hönd. Hjá sumum er þetta blandið þórðargleði, menn myndu ekki sýta að la perfide Albion fengi á baukinn.

En þetta er reyndar á ýmsum forsendum, til dæmis skrifar Vigdís Hauksdóttir á Facebook:

– er fólk ekki spennt fyrir þjóðaratkvæðagreiðslunni í Skotlandi á morgun – sé að Darling, Gordon Brown og elítan í London beita rosalegum hræðsluáróðri – þekkjum það úr Icesave – nákvæmlega þessir menn settu á Ísland hryðjuverkalög og ætluðu að knésetja okkur sem þjóð – fæ hroll við að hugsa til baka til þessa tíma …

Svo má auðvitað vera að eitthvað leysist úr læðingi ef Skotland yrði sjálfstætt. „Sjálfstæðið er sívirk auðlind“ er titill á bók sem mér er minnisstæður. Hún er skrifuð af einum helsta andstæðingi ESB á Íslandi. En þarna er þess reyndar að gæta að gæta að Evrópusambandið er algjör forsenda fyrir sjálfstæðisbaráttu Skota og Katalóníumanna. Í sjálfstæðishugmyndunum felst að þjóðirnar geti skipt beint við Brussel – notið skjóls af ESB – í stað þess að þurfa að fara í gegnum London eða Madrid.
Sjónvarpið og íslenskan

Þingkonur úr Vinstri grænum, Sjálfstæðisflokki og Framsóknarflokki leggja fram frumvarp um að allt myndefni sem sýnt er í sjónvarpi skuli textað á íslensku.

Þetta mun vera í annað skipti að þetta frumvarp er lagt fram.

Þetta væri í sjálfu sér besta mál – tilgangurinn er að heyrnarlausir og heyrnarskertir geti notið alls sjónvarpsefnis.

Staðreyndin er hins vegar sú að neysla myndefnis er að færast æ meir til erlendra efnisveita, eins og Netflix, Hulu Plus og iTunes. Að maður tali ekki um efni sem er hlaðið niður miður löglega af netinu. Þetta er orðinn mjög stór hlutur af öllu áhorfi á Íslandi.

Ekkert af þessu efni er á íslensku eða með íslenskum texta, og það sem meira er – afar litlar líkur eru á að það verði í framtíðinni.

Eins og stendur er íslenskt sjónvarp í grimmri samkeppni við þessar útlendu veitur. Talsverðar líkur eru á við gætum farið halloka í henni. Drjúgur hluti þeirrar kynslóðar sem er að vaxa úr grasi sér afar sjaldan íslenskt sjónvarp – og á varla eftir að upplifa sérstaka þörf fyrir það.

Mestöll menningarneyslan er á ensku. Íslenskan er eitthvað púkalegt sem er notað í kennslustundum. Er þá furða að maður heyrir íslensk börn æ oftar ræða sín á milli á enskri tungu?
Fjöldamorð í Miðjarðarhafi

Ef fréttir eru réttar fórust 500 manns þegar skipi var sökkt í Miðjarðarhafi fyrr í þessum mánuði. Það var á leið frá Egyptalandi til Möltu.

Þetta hefur ekki verið mikið í fréttum, en svo virðist vera að glæpamenn sem stunda smygl á fólki hafi viljandi sökkt bátnum. Þetta er semsagt ekki bara sjóslys, heldur fjöldamorð.

En talan er hrollvekjandi, þarna deyja í einu 500 flóttamenn – það er þriðjungur fjöldans sem fórst með Titanic. Um það slys erum við enn að tala, 100 árum síðar.

Alþjóða flóttamannastofnunin áætlar að allt að 2900 manns hafi látið lífið í Miðjarðarhafi á þessu ári, í örvæntingarfullum tilraunum til að komast frá Afríku til Evrópu.
Furðulegar vendingar í lekamálinu – Viðskiptablaðið bendir á ráðuneytisstjórann

Viðskiptablaðið hefur verið fjölmiðla duglegast við að halda uppi vörnum fyrir Hönnu Birnu Kristjánsdóttur í lekamálinu. Það má líka rifja upp að þegar átökin urðu í Sjálfstæðisflokknum fyrir kosningarnar í fyrra var það Viðskiptablaðið sem birti könnun sem sýndi að Hanna Birna myndi fremur höfða til kjósenda en Bjarni Benediktsson.

Gísli Freyr Valdórsson, aðstoðarmaður Hönnu Birnu, hinn ákærði í lekamálinu, var til skamms tíma blaðamaður á Viðskiptablaðinu.

Í dag birtist á vef Viðskiptablaðsins frétt sem vekur athygli. Þar er bent á að tengdasonur Ragnhildar Hjaltadóttur, ráðuneytisstjóra í innanríkisráðuneytinu, sé blaðamaður á mbl.is. Segir að þessi flötur hafi ekkert verið rannsakaður í lekamálinu, en Ragnhildur hafi fengið minnisblaðið umtalaða sent á sama tíma og ráðherrann og aðstoðarmenn hans.

Það er semsagt ýjað að því í Viðskiptablaðinu að lekinn kunni að vera kominn frá ráðuneytisstjóranum sjálfum.

Í því sambandi má geta þess að Ragnhildur á langan feril í stjórnsýslunni og nýtur virðingar.

Annars er margt furðulegt að gerast í málinu. Gísli Freyr neitar sök. Í málsvörn hans kemur meðal annars fram að einhver hafi skoðað skjalið á vef ráðuneytisins klukkan 5.39, morguninn áður en Fréttablaðið birti fréttina. En raunar var blaðið þá komið í prentun.

Svo er náttúrlega hitt, að á fjölmiðlunum er fólk sem veit líklega hið rétta í málinu. Það eru blaðamenn á Fréttablaðinu og Morgunblaðinu sem fengu minnisblaðið sent og gerðu úr því frétt – og hugsanlega ritstjórar.

Þeir gætu náttúrlega tjáð dómnum með einhverjum hætti að Gísli sé saklaus. Það þyrfti ekki meira. Þeir þyrftu ekki að segja eitt einasta orð umfram það.
Vaskur á mat, en ekki laxveiði

Af Facebook-síðu Karls Garðarssonar, þingmanns Framsóknarflokksins:

Veltan í seldum laxveiðileyfum í fyrra nam um 20 milljörðum króna. Virðisaukaskattur er enginn og ekki stendur til að breyta því samkvæmt fjárlagafrumvarpinu. Þetta er eins ein af fjölmörgum undanþágum í hripleku kerfi. Á sama tíma stendur til að hækka virðisaukaskatt á matvöru. Svona er Ísland í dag.
Stórhýsið við Hlemm

Facebook vinkona mín setti þessa mynd af Hlemmtorgi á vefinn, mér sýnist hún vera tekin nálægt 1970. Þarna er biðstöðin á Hlemmi ekki risin og hið nokkuð einkennilega stórhýsi sem gnæfir yfir torgið nýtur sín ágætlega.

Húsið telst vera Laugavegur 105 og er elsti hluti þess frá 1926, teiknaður af Einari Erlendssyni, sem síðar varð húsameistari ríkisins. Það er í fúnkísstíl, en var upprunalega byggt sem bifreiðasmiðja af Sveini Egilssyni.

Margháttuð starfsemi hefur verið þarna í gegnum tíðina, banki, náttúrusafn – en nú er að flytja þarna inn alls kyns menningartengd starfsemi.

Þau svæði miðborgarinnar þar sem er að finna líf eru að stækka og breiðast út. Í kringum Hlemm eru ýmsir vaxtamöguleikar, enda mun íbúum í grenndinni fjölga mikið á næstu árum – fyrir utan ferðamennina. Í horninu á Laugavegi 105 þar sem áður var bankaútibú er nú kominn bar sem nýtur vinsælda.

Hér á myndinni sést gamla strætóskýlið við Hlemm. Það er í rauninni dálítið fallegt í laginu, þótt líklega hafi það verið óhentugt. Að minnsta kosti er það betra en hryllingurinn sem reis 1977-1978 og var eins og sérhannaður til að hýsa félagsleg vandamál.

Enda reyndist húsið vera annar af tveimur stöðum á Íslandi sem var nógu óvistlegur til að pönk gæti sprottið þar upp – hinn var skiptistöðin í Kópavogi.
Ekki smekklegt

Hvernig tekst leiðarahöfundi Fréttablaðsins, sem er Fanney Birna Jónsdóttir, lögfræðimenntuð kona, að ná að tengja annars vegar allsendis ósannaðar ásakanir á hendur sérstökum saksóknara – bornar fram af manni sem á harma að hefna gagnvart embættinu og – jú, Geirfinns- og Guðmundarmál?

Í málunum sem sérstakur saksóknari fæst við eru hinir grunuðu upp til hópa sterkefnaðir menn með her lögfræðinga á sínum snærum – og fjölmiðla líka. Brotin tengjast flest bönkum sem almenningur neyddist til að treysta á. Í Geirfinns- og Guðmundarmálunum voru ungmenni sem áttu ekkert undir sér, mjög líklega saklaus, lokuð inni í einangrun svo mánuðum skipti, beitt alls kyns harðræði og dæmd á grundvelli vafasamra játninga.

Þetta er vægast sagt ósmekklegt og eykur ekki tiltrúna á blaðinu þegar nýbúið er að gera stórfelldar breytingar á ritstjórninni – að því er virðist til að beygja hana frekar undir vald eigenda blaðsins.
Reynt var að útiloka kommúnista frá ríkisstjórnum, hví ekki hægriöfgamenn?

Björn Bjarnason skrifar grein á Evrópuvaktina þar um kosningarnar í Svíþjóð. Hann vitnar í dönsku stjórnmálakonuna Piu Kjærsgaard – sem kvartar undan því að stjórnmálaflokkar í Svíþjóð ætli að hafa úrslit kosninganna að engu með því að útiloka Svíþjóðardemókrata frá stjórnarþátttöku. Þar sé verið að halda næstum „áttunda hverjum kosningabærum Svía utan dyra“.

Björn Bjarnason sleit sínum pólitísku bernskuskóm í Kalda stríðinu. Má segja að þar hafi hann verið í liði haukanna.

Eitt þótti alveg fráleitt í liði hans – og það var að hleypa kommúnistum að völdum. Samt náðu þeir oft feiki góðum árangri í kosningum í Evrópu. Í Frakklandi náði flokkurinn fjórðungs fylgi, á Ítalíu þriðjungsfylgi. Á Norðurlöndunum voru kommúnistaflokkar yfirleitt ekki í ríkisstjórnum nema í stuttan tíma eftir seinni heimstyrjöldina, áður en Kalda stríðið hófst.

Nú heyrir kommúnisminn mestanpart sögunni til í Vestur-Evrópu. Drjúgur hluti fylgis þeirra byggðist á megnri óánægju með ríkjandi þjóðfélagsskipan. Og fylgið sem flokkar eins og Svíþjóðardemókratar fá er líka tilkomið vegna óánægju.

Hér er myndband þar sem Jimmie Akesson, formaður Svíþjóðardemókratarna, syngur lag um morðið á Olof Palme.
Svört forsíða

Þetta er töff forsíða – en fjallar um alvörumál.

Þetta er sænska dagblaðið Expressen og segir:

Í gær kusu 781120 Svíar hægriöfgaflokk.
Hvert er umhugsunarefnið?

Það er að sönnu rétt að vinstri menn unnu engan sigur í Svíþjóð í gær, þótt líklega verði þeir næstir til að stjórna landinu.

Það sem gerðist var að fylgi færðist frá hófsömum hægriflokki, Moderaterna, yfir á hægriöfgaflokk, Svíþjóðardemókratana.

Það eru uggvænleg tíðindi – og margir Svíar eru í sjokki í dag.

Moderaterna, Hófsama flokknum, hefur tekist ágætlega upp við stjórn Svíþjóðar síðustu átta árin. Meðal ríkja heims er Svíþjóð algjörlega í fremstu röð. Ríkisstjórnin stóð fyrir lækkun skatta og einkavæðingu.

Þannig togast þetta á í Svíþjóð – samfélagið var á tíma komið alltof langt á braut forsjárhyggju og ofurskattlagningar undir stjórn Sósíaldemókrata. Nú þykir mörgum í Svíþjóð að hallist of langt í hina áttina.

Það er ekkert óeðlilegt við þetta.

En framgangur Svíþjóðardemókratanna setur strik í reikninginn – innan þess flokks eru öfl sem beinlínis má telja fasísk. Og maður er líka hugsi yfir sumum viðbrögðunum.

Til dæmis skrifar Hannes Hólmsteinn Gissurarson í grein í Pressuna:

Þessi þróun hýtur að vera íslenskum hægri mönnum umhugsunarefni. Skilaboðin eru skýr.

Hvert er umhugsunarefnið? Eiga hægri menn á Íslandi að fara að elta Svíþjóðardemókratana?

Hér má sjá unga fólkið í Svíþjóðardemókrötum. Varúð, þetta er býsna ógeðfellt – og þá ekki bara hinn málhalti Íslendingur sem þarna talar.
Vesturfarar í kvöld

Hér er mynd úr Vesturförum í kvöld. Þátturinn er á Rúv klukkan 20.10.

Myndin er tekin í Árborg við Winnipegvatn.

Þarna eru David Gislason, skáld og bóndi, og Bragi Simundsson.

Þeir kveða saman í þættinum Lækjarvísur eftir Gísla Ólafsson.

Þátturinn fjallar annars að miklu leyti um skáldskapinn og bókmenntirnar á Nýja Íslandi.
Lítið fútt í sænskum leiðtogaumræðum – sem er kannski bara gott

Í dag eru þingkosningar í Svíþjóð og er búist við því að vinstri menn komist til valda, hægri flokkarnir hafa verið við völd síðan 2006. Það er lengsta tímabil hægri stjórnar í Svíþjóð frá því snemma á síðustu öld.

Í gær mættust í kappræðum í sjónvarpi Fredrik Reinfeldt forsætisráðherra, leiðtogi Moderata samlingspartiet, og forsætisráðherraefnið Stefan Löfven, formaður Sósíaldemókrataflokksins.

Ef einhverjir bjuggust við því að þessar kappræður yrðu spennandi, þá urðu hinir sömu fyrir vonbrigðum. Í frétt Politiken í Danmörku segir að þeir hafi verið sammála um flest.

Þannig er pólitíkin í Skandinavíu – ekki jafn stríð og hér á Íslandi. Menn geta verið ósammála án þess að sé eins og ágreiningurinn snúist um himnaríki og helvíti, eins og einn vinur minn á Facebook orðar það.

Þó erum við laus við flokka eins og Svíþjóðardemókratana sem virðast ætla að fá allt að 10 prósenta fylgi í kosningunum. Bæði Reinfeldt og Löfven voru eru sammála um nauðsyn þess að standa gegn þessum skelfilega flokki.

Þess má svo geta að femíníski flokkurinn, Femininistiskt initiativ, fær ekki nema 2,2 prósent í skoðanakönnun sem Politiken vitnar í. Það er ekki nóg til að ná þingsæti, en til þess þurfa flokkar að komast yfir 4 prósent.

Stefan Löfven og Fredrik Reinfeldt.
Enginn áhugi á stjórnarskrárbreytingum, segir Sigurður

Ég hef áður sagt að það hafi verið nokkurs konar fokkmerki til þeirra sem vilja breytingar á stjórnarskránni að gera Sigurð Líndal að formanni stjórnarskrárnefndar.

Því Sigurður hefur aldrei legið á þeirri skoðun sinni að ekki þurfi að breyta stjórnarskránni – og hann hefur líka tönnlast á því að ekki sé til neitt sem heitir þjóðareign.

Nú hefur Sigurður verið formaður stjórnarskrárnefndar í heilt ár og þá er greinilegt að honum þykir sjálfum nóg komið. Hann vill ekki breyta stjórnarskránni sjálfur og hann finnur að ríkjandi stjórnvöld hafa engan áhuga á því heldur. Sigurður telur að jafnvel þótt nefndin myndi „skila frá sér góðu plaggi yrði ekkert gert með það“. Þetta má lesa í Morgunblaðinu í dag.

Eftir situr höfuðlaus stjórnarskrárnefnd og þarf væntanlega að finna henni nýjan formann – eða hvað?

Þegar nefndin var kynnt fyrir ári sagði í frétt:

Stefnt er að því að vinnu nefndarinnar ljúki tímanlega svo að hægt sé að samþykkja frumvarp til breytinga á stjórnarskránni á yfirstandandi kjörtímabili en unnt er að áfangaskipta vinnunni eftir því sem henta þykir.
Joe Sample 1939-2014

Hljómborðsleikarinn Joe Sample andaðist í gær. Hann var fæddur 1939 og var forsprakki hljómsveitarinnar Crusaders sem upprunalega hét The Jazz Crusaders. Hljómsveitin starfaði frá 1971 – og átti mörg frábær lög.

Hér er eitt hið þekktasta, Streetlife, Joe Sample er annar höfundur þess en söngkonan er hin frábæra Randy Crawford sem Eyþór Gunnarsson spilaði eitt sinn með.

Ágætt til að komast í stuð á laugardagskvöldi. Joe tekur flott sóló á hið frábæra hjóðfæri Fender Rhodes. Og saxófónninn hjá Wilton Felder er ekkert smá flottur.

Vill reyndar svo til að Kári sonur minn var að spila þetta lag á píanó síðast í gær.
Saga af ljósmynd úr fórum Nelsons Gerrard

Í þriðja þætti Vesturfaranna var í stóru hlutverki Nelson Gerrard, sagnfræðingur- og skjalavörður á Nýja-Íslandi. Við skoðuðum safn hans á Eyrarbakka við Winnipegvatn, bækur, ljósmyndir, skjöl og ýmsa gripi.

Nú er komin fram smá viðbót við þessa sögu. Kona sem sá þáttinn bar kennsl á fólk sem var þar á mynd. Hún má teljast glögg, því myndirnar birtast einungis í stuttan tíma. Konan hafði samband við Nelson sem skrifar á Facebook:

What are the chances… The wedding photo of an Icelandic couple in Winnipeg was unidentified when it came to me as one of the pictures from an old album once owned by Sigtryggur Jónasson and his wife, Rannveig Briem – at one time of Möðruvellir, Icelandic River (Riverton), later of Selkirk and Winnipeg. This photo was among those shown recently on Icelandic television, in the third episode of a documentary about the emigration. It appeared in connection with an interview Egill Helgason did with me about the photo archive, etc. here at Eyrarbakki. A woman in Iceland had recently gone through an old album she had inherited from her grandmother, and from one of those photos (the one of the left) she recognized her great uncle Halldór Auðunsson, who had emigrated from Hafnarfjörður around 1882. Making that connection took a sharp eye, as you can see, as her photo is a later excerpt from the wedding photo. The bride in the wedding photo is Sigríður Sigurðardóttir, apparently from Reykjavík, and shortly after they married, she and Halldór moved to the West Coast where they lived in both Seattle and Victoria. There they separated after a short time – which likely explains why Sigríður was cut out of the later photo… It is very likely that Halldór, who had been an experienced sailor in Iceland, worked aboard Sigtryggur Jónassons steamship on Lake Winnipeg at one time, which would explain why a photo of him was in Sigtryggur and Rannveigs album. The photo was taken in Winnipeg in 1888.

Og hér eru myndirnar, það má glöggt sjá að ljósmyndin af Halldóri er hluti af giftingarmyndinni af þeim Sigríði:
450 milljónir – í höfuðstöðvar Nató?

Ef örríkið Ísland borgar 450 milljónir í nýjar höfuðstöðvar Nató, hvað kosta þær þá í heildina? Sjá frumvarp að fjárlögum.