arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Forystukreppa

Niðurstaða sjálfstæðismanna er að Vilhjálmur Þ. verður áfram valdamesti maðurinn í borginni, formaður borgarráðs og maðurinn sem heldur um taumana.

Fyrr í vikunni hélt ég að öruggt væri að Hanna Birna myndi taka við. Þetta bar reyndar öll merki hannaðrar atburðarásar – skoðanakönnun á réttum tíma, borgarstjóraefnið varð allt í einu sýnilegt.

Svo kom bakslag. Stuðningsmenn Vilhjálms – og Guðlaugs Þórs – sættu sig ekki við að Hanna tæki við. Það gerðu ekki heldur Gísli Marteinn og stuðningsmenn hans – þeir höfðu önnur áform.

Þessir hópar læstu saman klónum. Afleiðingin er sú að Vilhjálmur situr áfram; það á að ákveða seinna hver verður borgarstjóri í mars á næsta ári.

Fyrir vikið er borgarstjórnarflokkurinn algjörlega tvístraður. Svokallað lattebandalag Gísla Marteins, Hönnu Birnu og Þorbjargar Helgu er fyrir bí. Þau tvö fyrrnefndu keppa að því að verða borgarstjóri – en af hverju ætti Þorbjörg ekki líka að koma til greina?

Júlíus Vífill stefnir líka að sama marki og Vilhjálmur er varla búinn að gefast upp heldur. Svo er spurning hvort verður reynt að fá einhvern utanaðkomandi til að leysa forystukreppuna.

Þetta hlýtur að teljast vond staða fyrir bæði Sjálfstæðisflokkinn og Reykjavíkurborg. Framundan er langur tími sem mun einkennast af óvissu og innanflokksátökum.
Evróvisjón í Serbíu

Serbarnir eru búnir að kveikja í bandaríska sendiráðinu. Það eru allar líkur á að þeir kveiki í Evróvisjón líka.

Spurning að færa keppnina. En hvaða staður gæti komið til greina?

Afganistan?
Tónleikar með Þursum

Biblía Þursaflokksins var hið stórmerkilega þjóðlagasafn séra Bjarna Þorsteinssonar sem kom fyrst út upp úr aldamótunum 1900. Þursarnir tóku þetta efni mjög merkilegum tökum. Flestir þekktu það í heldur blíðlegum útsetningum, annað hvort með einsöngvurum sem sungu við píanóundirleik eða í flutningi sveita eins og Savanna tríósins.

Þetta hljómaði allt öðruvísi í meðförum Þursanna. Þeir lögðu áherslu á hið dularfulla, groddalega, klúra í þjóðlagaarfinum. Egill Ólafsson kann sannarlega að fara með þetta þannig að maður skynjar háskann, hráslagann og forneskjuna í kveðskapnum:

Ykkur vil ég óska góðs,

ekki er mér það bannað

eftir staupa fylli fljóðs

farið þið hvort á annað.

Og líka brjálsemina sem stundum kraumar undir – eins og til dæmis í vísum Æra-Tobba:

Falleg ertu flaðin þín

fólsku randa kurða

Gunna lurða gaðin þín

gotsins randa snurða.

Maður getur eiginlega ekki hugsað sér þjóðlegri tón en í þjóðlagaútsetningum Þursa. Þetta er þorri, hákarl, glíma, norðanátt, brennivín, myrkur og kaldur húmor.

Eða eins og segir í vísu sem fær þessa neðanmálsgrein á plötunni Þursabiti – „þessa vísu mun einhver hafa eignað Tobba“:

Nýársdagur kominn er

fólkið er við kirkju,

ekki kemur það nú heim

norðanhríð og harka.

Tónleikarnir í kvöld voru vonum betri. Eiginlega bara frábærir.
Að mótmæla því sem ekki er

Þetta segir um ályktun flokkstjórnarfundar Vinstri grænna:

„Í ályktun flokksráðsins segir, að áform um víðtæka einkavæðingu innan heilbrigðis- og félagsþjónustunnar, í menntakerfinu og á sviði samgangna séu alvarlegt tilræði við velferðarþjóðfélagið.

„Ráðherrar úr báðum stjórnarflokkunum eru farnir að taka opinberlega undir með samtökum atvinnurekenda og fjármagnseigenda um einkavæðingu almannaþjónustunnar,“ segir m.a. í ályktuninni.“

Það væri forvitnilegt að heyra meira af þessum áformum ríkisstjórnarinnar. Ég man ekki eftir að hafa heyrt af þeim.

Ég held satt að segja að enginn þurfi að hafa áhyggjur af því að hlutur ríkisins í íslensku hagkerfi og atvinnulífi sé að minnka. Hann er mjög stór nú þegar – og svo verður áfram.

Og ríkið tekur til sín ofboðslega mikið af tekjum landsmanna.
Sjálfstæðiskapallinn í borginni

Staðan núna er sögð vera sirkabát þessi:

Vilhjálmur situr áfram. Ein meginástæðan sem verður gefin upp mun vera sú að ekki sé sátt um arftaka hans. Stuðningsmenn Villa og Guðlaugs Þórs vilja alls ekki að Hanna Birna taki við.

Síðan eru uppi áform um að snemma á næsta ári verði leiðtogaprófkjör í borginni. Þar verði kosið um hver á að taka við borgarstjóraembættinu þegar tími Ólafs F. rennur út.

En eins og ég segi – þetta er staðan núna. Gæti hæglega breyst.
Fjárhættuspil og Framsókn

Í mikla pókermálinu hefur Birki Jóni náð að verða píslarvottur þeirra sem telja að fjárhættuspilarar á Íslandi séu beittir órétti.

Viðbrögðin láta ekki standa á sér: Kröfur um að fjárhættuspil verði gefin frjáls í landinu.

Einhvern veginn finnst manni samt meira í anda Framsóknarflokksins (og ungmennafélagahugsjónarinnar) að fara í hina áttina og banna öll fjárhættuspil.

Hverju nafni sem þau nefnast.
Ástandið í Sjálfstæðisflokknum

Það ríkir skrítið ástand í Sjálfstæðisflokknum í Reykjavík. Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson er ekkert endilega á þeim buxunum að víkja. Hanna Birna Kristjánsdóttir rær að því öllum árum að verða oddviti í borgarstjórn – það er ekki trúverðugt þegar hún segist ekki hafa vitað af skoðanakönnun sem óvænt dúkkaði upp. Heimildir mínar herma að stallsystur Hönnu í flokknum hafi pantað könnunina – þó ekki hún sjálf.

En Hanna Birna er langt í frá óumdeild í borgarstjórnarflokknum. Það er ekki víst að hún geti fengið meirihluta hans á bak við sig. Á meðan gerir Gísli Marteinn sér vonir um að geta orðið oddviti. Það byggir þó á því að Vilhjálmur fari ekki frá strax. Gísli passar sig á að vera mjög loðinn í tali þegar rætt er um pólitíska framtíð Vilhjálms.

Smá pása frá átökunum inni í flokknum frá þessu er atlaga Össurar að Gísla Marteini á bloggsíðu sinni. Ég er sammála þeim sem segja að þegar hafi verið gert alltof mikið úr henni. Það er samt ekki furða að sumir sjálfstæðismenn hafi gripið þetta fegins hendi.

Össur er augljóslega reiður vegna þess hvernig fór fyrir REI og orkuútrás á vegum þess fyrirtækis.

Hann sagði það reyndar berum orðum í bloggfærslu snemma vetrar. Það var í pistlinum þar sem hann uppnefndi Júlíus Vífil og kallaði hann „Júlíus Fífil“.

„Harðvítugustu innanflokksátök seinni ára í Sjálfstæðisflokknum hafa því miður nánast ónýtt vörumerkið REI hvað útrás varðar, og stórskaðað viðskiptavild Orkuveitunnar. Skemmdarverk þeirra má líklega meta á milljarðatugi ef miðað er við þá framvindu sem var í kortunum.“

Og áfram skrifar Össur:

,,Ég hika ekki við að meta kostnaðinn af skemmdum þeirra (það er þeirra borgarfulltrúa sem nefndir eru hér að ofan – innskot mitt) á REI á tugi milljarða. Þá er ótalinn skaðinn sem hlýst af missi lykilmanna en flótti þeirra virðist brostinn á, og láir þeim enginn.“

Og líka þetta:

,,Menn skulu ekki fara neitt í grafgötur með það, að valdarán sexmenninganna í borgarstjórnarflokki íhaldsins, sem framið var til að svala særðum metnaði, hefur haft ótrúleg verðmæti af Reykvíkingum, og laskað Orkuveituna og starfsmenn þess gríðarlega.“

Annars ætti Össur að skilja það – verandi eldri í tvævetur – að Samfylkingin á ekkert að vera að skipta sér af þessum slag innan Sjálfstæðisflokksins. Heilræði Napóleons sem ég vitnaði í um daginn eiga ágætlega við:

„Ekki trufla andstæðinginn meðan hann er að gera mistök.“
Þursar

Ég var að fá í hendurnar safn fimm hljómdiska með Hinum íslenska þursaflokki.

Það er rétt sem ég las einhvers staðar. Þetta setur ný viðmið í svona útgáfu á Íslandi. Safnið er óvenju glæsilegt.

Þursaflokkurinn var eins og opinberun þegar hann kom fyrst fram stuttu áður en ég varð tvítugur. Það var einstakt hvernig hann blandaði saman framúrstefnulegu rokki og íslenskum þjóðlögum. Þetta hleypti nýju lífi í þjóðlagaarfinn; þau eru mörg þjóðlögin sem menn kannast við eingöngu vegna þess að Þursarnir tóku þau upp á arma sína.

Þetta var eins og ég segi framúrstefnurokk – progrokk – afskaplega vel spilað og útsett. Af einhverjum ástæðum fékk það samt náð fyrir augum pönkkynslóðarinnar. Sum lög Þursanna eru eins og undirspil úr partíum áranna í kringum 1980.

Þursaflokkurinn er með tónleika í Laugardalshöllinni á laugardagskvöldið skilst mér. Ég þarf að ná mér í miða.

- - -

Á umslagi fyrstu plötu Þursaflokksins var mynd af karli sem var ýmist kallaður Hemmi klink eða Hemmi maur. Hann setti svip á Miðbæinn þegar ég var að alast upp. Af einhverjum ástæðum verður mér stundum hugsað til þessa karls.
Völdin á heimilinu

Mamma hans Kára ætlar að fara til London yfir helgina.

Kári: Pabbi, það er gott að mamma er að fara til London því þá færð þú að ráða.

Egill: Ha, ég hélt að það væru pabbarnir sem réðu?

Kári: Nei, mamma ræður. En þú mátt ráða þegar hún er ekki.
Ljótt er

Fyrirsögn í DV: Stúlka barði snigil.

Ljótt er ef satt er.

Hvað gerði snigillinn henni?

Var hann of hægfara?

Eða of slímugur?
Íslamd

Það hafa verið skrifaðar bækur sem heita Londonistan og Eurabia.

Þegar íslamófóbían hefur endanlega náð tökum á mér get ég skrifað bókina Íslamd.
Samsæriskenningar

Trúa þeir sem álíta að Bush og co. (New American Century & Mossad & fl.) hafi sprengt tvíburaturnana því líka að MI6 hafi drepið Díönu prinsessu?

Eða þarf þetta ekki að fara saman?
Leiðindamál

Það er alveg sérstaklega leiðinlegt þegar pólitíkin fer að snúast um mál eins og meint framhjáhald McCains.

Hann getur því miður ekki sagt eins og Mitterrand: Et alors?

Og hvað með það?

Svoleiðis er leikurinn ekki í BNA.
Loðnuveiðibann

Þetta er ansi athyglisverður texti eftir sævíkinginn að vestan.

Ef marka má Níels hefðum við aldrei átt að veiða loðnu í svo miklu magni:

„ Vonandi að ríkistjórn auðnist að taka löngu tímabæra ákvörðun um að stöðva loðnuveiðar í eitt skipti fyrir öll eins og gert hefur verið í nánast öllum siðmentuðum löndum þar sem ábyrg umgengni um lífríki hafsins er í hávegum höfð.

Loðnuveiðar eru glæpur gagnvart öllu lífríki hafsins og fólkinu í sjávarbyggðunum.

Lífríki hafsins þarf nauðsynlega á loðnunni að halda en hún er ekki til handa gráðugum ofstækismönnum svokallaðra ofur skuldsettra brotajárns og tortíminga útgerða.“
Sýningin í Hafnarhúsi

Það er vont til þess að hugsa að Vatnsmýrarsýningunni í Hafnarhúsinu eigi að ljúka í kvöld. Þessi sýning hefur verið geysilega vel sótt – og skapað lifandi umræður um viðfangsefnið.

Borgaryfirvöld ættu að sjá sóma sinn í því að láta sýninguna standa lengur, helst nokkrar vikur í viðbót.

Þetta á hvort eð er ekki að víkja fyrir öðru en einhverju matarsukki/snobbi.
Sósíalistaforingi tekur íslamista til bæna

„Hættið að leika fórnarlömb, komið út úr miðöldum,“ skrifar Villy Sövndal, formaður Sosialistisk folkeparti í Danmörku, á bloggi sínu um íslamska ofsatrúarmenn. SF er systurflokkur Vinstri grænna í Danmörku.

Sövndal segir að venjulegir Danir séu þreyttir á fjarstæðukenndum hugarórum samtakanna Hizb-ut-tahrir og geðveikislegum mótmælaaðgerðum þeirra. Hann sé einn þeirra.

„Formyrkvuð heimska ykkar á ekkert erindi,“ segir hann ennfremur, „því enginn vill búa til lengdar við ófrelsi, fáfræði og sjálfsmeðaumkvun.“

Sövndal segir að meðlimir Hizb-ut-tahrir eigi ekkert erindi í Danmörku enda muni þeir ekki ná markmiðum sínum um kalífadæmi í Evrópu og sharíalög. En ef þeir þráist við eigi þeir að gjöra svo vel að koma sér til Íraks eða Saudi-Arabíu þar sem hugmyndir þeirra fái kannski betri hljómgrunn.

Drífið ykkur þangað, segir Sövndal.

„I må videre – og det kan kun gå for langsomt!“

Greinina endar þessi danski sósíalistaforingi svo með þessum orðum þar sem hann lýsir því yfir að lýðræðið hafi yfirburði:

„Og det er vel tragedien i det hele: At mennesker der er vokset op i frihed og har fået muligheder, som deres forældres hjemlande aldrig ville have kunnet give dem, alligevel ender som religiøse fantaster med et had, til det samfund de bor i.

Og til dem som føler sig tiltrukket af Hizb-ut-Tahrir, og som nok møder modstand i tilværelsen – nøjagtig som alle andre mennesker møder modstand i tilværelsen: Kom ud af offer-rollen. Kom ud af middelalderen. Hav modet til at betjene jer af jeres fornuft. Anerkend demokratiets historiske overlegenhed, anerkend kvinders myndighed og ligestilling, anerkend fornuft og viden som grundlag for at møde andre mennesker. Så skal det nok gå alt sammen.“
Póker

Það getur verið að það sé ekki ólöglegt að spila póker.

En plebbalegt er það.
Samtryggingarkerfi forstjóranna

Eru þeir ekki að grínast þessir menn?

Þeir eru ekki bara gráðugir heldur líka óforskammaðir.

Þetta kerfi er svosem ekkert flókið. Sömu mennirnir sitja út um allt í stjórnum fyrirtækja.

Þeir vita að ef einum er launað vel kemur röðin kannski næst að þeim.

Samkvæmt mottóinu: Ég klóra þér, þú klórar mér.

Þetta hefur nákvæmlega ekkert með rekstur eða hæfileika að gera.
Gott er að gefa

Það verður að segjast eins og er:

Þetta er einstakt örlæti hjá samgönguráðherranum.
Hinn neikvæði borgarstjóri

Ólafur Magnússon hefur gefið sig út fyrir að vera umhverfissinni.

Samt er hann boðberi mislægra gatnamóta um borgina, varðstöðumaður flugvallar sem er þess valdandi að bílaumferð er miklu meiri í borginni en hún þyrfti að vera – og nú tekur hann af dæmigerðri neikvæðni mjög illa í að kannað sé hvort lestarsamgöngur gætu verið málið á höfuðborgarsvæðinu.

„Nei, nei, ég hef enga trú á því,“ er viðkvæði Ólafs.

Samt er það nú svo að lestir þykja góður samgöngumáti í flestum nágrannalöndum okkar. Og þær geta gengið fyrir rafmagni sem nóg er af á Íslandi.

Ólafur segir að þetta hafi þegar verið kannað. Það er ekki alveg rétt. Fyrir næstum tíu árum var gerð lausleg athugun á hagkvæmni lestar til Keflavíkur. Hún fólst í því að tekið var kílómetraverð á lest sem hafði verið lögð að mig minnir til Arlanda-flugvallar í Stokkhólmi og svo reiknað út frá því – alveg burtséð frá ólíkum aðstæðum hér.

Merkilegra var það nú ekki.

Staðan í borgarstjórninni er orðin sú að unga fólkið þar þarf að taka saman höndum gegn gömlu körlunum.

Þar getur maður allavega gert sér vonir um að finna kraft, hugmyndir og framsýni.

Vandinn er ekki bil á milli flokka, heldur bil á milli kynslóða.
Robbe Grillet og hneyksli á bókmenntahátíð

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um franska rithöfundinn Alain Robbe Grillet sem lést fyrr í vikunni, 85 ára gamall.

Robbe Grillet var einna fremstur í þeim hópi sem kenndur hefur verið við nýju skáldsöguna – le nouveau roman – en það var bylgja í skáldskap sem reis hvað hæst á árunum um og upp úr 1960.

Hann kom nokkrum sinnum til Íslands og meðal þess sem verður sýnt í þættinum er myndbrot frá frægri uppákomu á bókmenntahátíð í Reykjavík 1987 þar sem Guðbergur Bergsson segir nokkrum frægum rithöfundum til syndanna á málþingi í Norræna húsinu.

Í þeim hópi var Robbe Grillet og Isabel Alliende.

Þetta þótti talsvert hneyksli á sínum tíma.

Af gestum í þættinum má nefna Gérard Lemarquis, Ara Alexander, ljóðskáldið Ingólf Gíslason og sænska höfundinn Fredrik Härén, en Salka hefur gefið út bók eftir hann um sköpunargáfuna sem nefnist Hugmyndabókin.

Páll Baldvin og Kolbrún fjalla um Sköpunarsögur, viðtalsbók Péturs Blöndals við íslenska rithöfunda, og Bragi er líka á sínum stað.

*Myndin er úr kvikmyndinni Síðasta ár í Marienbad en handritið að henni er eitt frægasta verk Robbe-Grillets.
Össur tekur Gísla til bæna

Þetta er býsna svæsin atlaga að Gísla Marteini frá ráðherra í ríkisstjórninni.

Er það vegna orkuútrásarinnar að Össuri er svona í nöp við Gísla?

Það leynir sér heldur ekki að Össur styður Vilhjálm Þ., Guðmund Þóroddsson og Hjörleif Kvaran – mennina sem véluðu um REI samningana.

„Eftir könnunina í kvöld er ferill Gísla Marteins í raun búinn. Hann á engan séns í leiðtogasætið, og fær að híma í nefndum fram að prófkjöri, sem hann verður varla svo vitlaus að fara í til þess eins að hrynja niður listans í stöðu hins dauða hross sem allir munu beita svipu sinni og pískum á.

Gísli Marteinn er búinn sem stjórnmálamaður af stærð, meðan Hanna Birna er að vaxa upp í verulega öflugan stjórnmálamann, og mun auðvitað taka sviðið.

Og meðan Villi þraukar sem borgarfulltrúi – sem ég vona hann geri – er útilokað að setja byssuna á Hjörleif og Guðmund, hversu hrokafullir þeir kunna að hafa verið gagnvart særðu stolti Júróvisjónstjörnurnar. Það er einfaldlega ekki hægt að reka þá ef enginn borgarfulltrúi axlar ábyrgð með svipuðum hætti og Björn Ingi, sem endurheimti æru sína.

Hinn grátlegi gamanleikur atburðarrásarinnar er sá, að maðurinn sem startaði henni og ætlaði að láta hana lyft sér til æðstu metorða í borginni – þvi auðvitað var plott Gísla Marteins að veikja Villa nóg til að hann sjálfur fengi oddvitastöðuna – liggur í pólitísku blóði sínu fyrir eigin tilverknað og á sér varla afturkvæmt hema kraftaverk gerist. Hann klúðraði fyrsta sandkassaleiknum sínum.“

Ég ætla að skjóta skildi fyrir Gísla og segja að mér finnst hann að mörgu leyti prýðilegur stjórnmálamaður. Hann er til dæmis mjög vaxandi í skipulagsmálum og hefur greinilega lært mikið í þeim málaflokki.

Og er loku fyrir það skotið að Gísli hafi haft einhverja sannfæringu í REI málinu – aðra en að fella Vilhjálm?
Klukkan tifar í Sjálfstæðisflokknum

Það er varla hægt að sjá annað en að hörð valdabarátta geisi í Sjálfstæðisflokknum.

Geir Haarde segir að Vilhjálmur Þ. hafi viku til að ákveða sig.

Því er lekið út að Davíð Oddsson hafi sagt við Villa að hann ætti að sitja áfram.

Hver lak?

Hver ræður?

Það er pöntuð skoðanakönnun sem sýnir að Hanna Birna nýtur miklu meira fylgis en Vilhjálmur (og Gísli Marteinn).

Þessari könnun er lekið í Ísland í dag.

En hver pantaði hana?

Vilhjálmur segir sjálfur að hann ætli að láta heyra í sér „þegar hann er tilbúinn“.
Froðufellt yfir ESB

Eins og sjá má á Moggablogginu vekja yfirlýsingar Björgvins G. Sigurðssonar um Evrópusambandið nánast sálsýkisleg viðbrögð.

Hann er kallaður föðurlandssvikari.

Fólk virðist ekki skilja að við erum nú þegar hálf – og líklega meira en það – inni í Evrópusambandinu í gegnum aðildina að EES.

Að fullveldisframsalið er löngu orðið svo mikið að nær örugglega er um brot á stjórnarskrá að ræða.

Að við tökum við lögum og reglugerðum frá ESB án þess að hafa nokkuð um þær að segja.

Úr skrifunum má lesa að Evrópusambandið sé nánast veldi hins illa.

Samt hefur það átt stóran þátt í að tryggja lengsta skeið friðar- og velmegunar sem Evrópa hefur nokkurn tíma þekkt.

Hin nýfrjálsu ríki Austur-Evrópu keppast við að uppfylla skilyrði aðildar.

Og ekki verður maður var við að fólk þjáist af ófrelsi á Spáni, Írlandi eða Finnlandi.

En mörgum virðist fyrirmunað að ræða um ESB án þess að byrja að froðufella.
Hver?

Nú spyrja menn:

Hver pantaði könnunina um borgarstjóraefni í Reykjavík?

Sem sýnir yfirburði Hönnu Birnu.

Spyr sá sem ekki veit, en það hlýtur að skipta máli.
Enska knattspyrnan á leið til Dubai

Ætli ég sé ekki af sirkabát fyrstu kynslóðinni á Íslandi sem fór að fylgjast að ráði með enska fótboltanum? Ég man eftir því þegar Sigurður Sigurðsson var með þætti um ensku knattspyrnuna á laugardögum í sjónvarpinu. Svo tók Ómar Ragnarsson við og síðar Bjarni Felixson.

Fyrstu beinu útsendingarnar frá enska boltanum voru ekki fyrr en í kringum 1980. Þá var Liverpool langbesta liðið. Ekki skrítið að margir fóru að halda með því.

Annars minnir mig að flestir jafnaldrar mínir hafi haldið með Manchester United. Það var aðallega vegna Evrópumeistaratitilsins sem United vann 1968 – og auðvitað Georges Best. Arsenal átti geysilega flott lið sem varð bæði deildar- og bikarmeistari 1971. Þá hneigðist ég til að halda með þeim stuttan tíma.

Strákar sem voru aðeins yngri en ég héldu hins vegar margir með Leeds sem átti gullaldartíma upp úr 1970. Billy Bremner og Peter Lorimer.

En Liverpool varð mitt lið. Þeir voru frá bítlaborginni. Þeir höfðu spilað evrópuleiki gegn KR 1964 – sem ég tel mig rétt muna eftir. Og svo var liðið þeirra flott þegar maður fór að sjá beinu útsendingarnar: Kenny Dalglish, Graeme Souness, Alan Hansen, Terry McDermott og hvað þeir hétu þessir karlar. Sumir segja reyndar að þeir hefðu aldrei komist í neitt almennilegt lið í dag.

Núorðið er mér reyndar hjartanlega sama. Ég get ekki haldið með félögum sem eru í eigu auðkýfinga. Ungir fótboltamenn á Englandi virðast líka vera sérlega ógeðfelld manntegund – hvað varð um það sem eitt sinn var kallað íþróttandi?

Ég fór reyndar á leik í ensku deildinni um daginn, sá Arsenal leika á Emirates leikvanginum. Hreifst af því hvað liðið er léttleikandi og skemmtilegt. En það var ekki einn enskur leikmaður sem byrjaði inn á; undir lok leiksins fékk einn Englendingur að vera með – hann var áberandi lélegastur.

Þjálfarinn er franskur. Völlurinn heitir eftir flugfélagi frá Arabísku furstadæmunum. Það eru jafnvel uppi hugmyndir um að spila leiki í ensku deildinni á erlendri grund.

Keppnin getur heldur ekki talist ýkja spennandi. Það eru alltaf sömu fjögur liðin sem eru í efstu sætunum.

Af þessum sökum myndi ég hneigjast til að halda með liðum eins og Scunthorpe eða Notts County – ef ég hefði áhuga lengur. Liverpool er í eigu manna sem heita Gillette og Hicks frá Ameríku. Þeir líta á þetta eins og hvern annan bisness. Það standa vonir til að olíufurstar sem eiga miklu meiri peninga kaupi félagið og komi því loks á toppinn.

Þess er kannski ekki langt að bíða að úrslitaleikurinn í bikarkeppninni verði leikinn í Dubai. Kannski uppi á þaki einhvers háhýsisins?

*Myndin er eftir Halldór Baldursson, úr 24stundum, birt með góðfúslegu leyfi.
Miðja heimsins

Það er mikið talað um að nú séu Kína og Indland að taka hin efnahagslegu völd í veröldinni. Á vinsældalista skoðana trónir þessi mjög ofarlega.

Hér er til dæmis grein þar sem höfundinum, Martin Jacques, tekst að tengja hrun Northern Rock bankans við annars vegar fall markaðshyggjunnar og hins vegar uppgang Kínaveldis.

Við höfum áður heyrt svona tal. Fyrir svona fimmtán til tuttugu árum var útbreidd skoðun að Japanir væru að taka yfir heiminn. Bandarískir stjórnmálamenn skoruðu prik með því að gera út á óttann við Japan.

Þekktur skáldsagnahöfundur skrifaði bók um þetta og svo var líka gerð kvikmynd. Michael Crichton er nánast eins og loftvog á ranghugmyndir sem tröllríða heiminum. Hann sá gula djöfla í hverju horni.
Kosovo

Kannski er óhjákvæmilegt að Kosovo verði sjálfstætt ríki. En ég get ekki séð að það sé neitt fagnaðarefni – ekki frekar en þegar Júgóslavía liðaðist í sundur – eða að sé nein ástæða til að vera fremst í röðinni að viðurkenna sjálfstæðið.
Guð og virkjanir

Ætli Guð hafi sömu skoðun á virkjunarmálum nú og þegar Biblían var skrifuð?

Hann virtist ekki hafa miklar áhyggjur af því þó land færi vatn í þá daga.

(úr athugasemdum við þessa færslu)
Hallar undan fæti hjá Mogganum

Ég ætla að gera þá játningu að mér þykir Morgunblaðið vera besta blað á Íslandi.

Það er engan veginn gallalaust, en á fréttasviðinu hefur það algjöra yfirburði yfir fríblöðin og enginn keppir við hina víðfemu menningarumfjöllun í Mogganum.

Hin pólitísku skrif í blaðinu eru oft hreint skemmtiefni. Hins vegar mætti það koma sér upp fleiri og betri dálkahöfundum.

En lestur Moggans hefur hrapað eins og sjá má á meðfylgjandi mynd. Kannski er það óhjákvæmileg þróun. Áskriftarblöð eiga í vanda hvarvetna í heiminum. Unga fólkið elst upp við fríblöðin; meðal þess er það fjarlæg tilhugsun að kaupa áskrift að blaði.

Það er dálítið kaldhæðnislegt að Mogginn skuli birta minningargreinar. Í hverri minningargrein sér maður áskrifanda hverfa yfir móðuna miklu.

En um leið hrapar standardinn. Fríblöðin eru að mestu leyti efni sem er raðað í kringum auglýsingar. Mogginn gerir meiri kröfur til sín en það.

*Svo er það náttúrlega netið: Ég get upplýst að virku dagana í síðustu viku voru 54.648 heimsóknir á þessa vefsíðu, þar af 13.978 á mánudaginn. Ég er ekki viss um að Staksteinar hafi meiri lestur en þetta.
Sub-prime

Hér er ansi góð útlistun á undirmálslánakrísunni. Smellið á glærusýninguna til að skoða.
Tillaga Stefáns

Greining Stefáns Jóns Hafstein á borgarstjórninni er ekki fjarri lagi.

Að þar ríki stjórnarkreppa, glundroði, kjörtímabilið sé eiginlega ónýtt.

Það hafi varla verið neinn raunverulegur borgarstjóri í Reykjavík um langt árabil.

Stefán telur að borgarbúar eigi betra skilið.

Hann leggur til að Sjálfstæðisflokkur, Samfylking og VG myndi „starfstjórn“ næstu tvö árin, leggi til hliðar ágreiningsmál (sem kannski eru ekki svo stór) en einbeiti sér að því að koma í verk málum sem flokkarnir eru sammála um.

Hljómar nokkuð skynsamlega.