arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
FT: Íslendingar vilja komast burt

Ég skrifaði í færslu hér í morgun að fólkið myndi fara ef ekki yrði byggt upp réttlátt samfélag á rústunum. Financial Times fjallaði um þetta frá annarri hlið í gær – að á Íslandi sé öfugsnúin alþjóðavæðing þar sem fjármagnið flýr landið og svo fólkið á eftir.

- - -

Published: November 20 2008 09:33 | Last updated: November 20 2008 20:24

Bankrupt Iceland is taking “jingle mail” to a new level. Rather than

post keys through the letterbox and leave an over-mortgaged home, a

third of Icelanders say they want to leave their over-mortgaged country.

This is globalisation in reverse: when international capital departs a

country, labour wants to go with it.

The reasons for Icelanders despair are spelled out in the countrys

bail-out package. The economy is expected to shrink by a 10th next year,

unemployment to triple and interest rates, at 18 per cent, to rise

further. Government indebtedness will almost quadruple as the state

shells out about $19bn to recapitalise the countrys banks and honour

foreign deposits, largely with money borrowed from abroad. Icelandic

pension and money market funds exposed to bankrupt “viking” banks will

suffer, as will foreign creditors. They hold about $3bn of domestic

bonds, but currency controls – in place since the crisis began and

expected to remain next year – are a barrier to repatriation. The

International Monetary Fund, rightly, is not in the business of

financing capital flight.

Such controls are an unusual, albeit modern, addition to the IMFs usual

remedies. But then Iceland is a very modern disaster. Rather than

balance of payments problems, the trigger for its collapse lay in its

banks reliance on wholesale markets to fund twice as many loans as they

had deposits to back them. When the funding dried up, everything

collapsed – as it has elsewhere. That is why Ukraine and Hungary, with

loan-to-deposit ratios of 153 and 119 per cent apiece, have signed up

for IMF programmes. It also explains why Russia, although a net

creditor, has suffered a run on its reserves and now has credit default

swaps as high as Latvias; Russias loan-to-deposit ratio is 160 per

cent, Citigroup estimates. As the world deleverages, expect to find an

Icelander, if not a Russian, near you.
Fólkið fer

Ef það á að afskrifa skuldirnar, færa svo gömlum eigendum gömlu eignirnar sínar aftur sem þeir geta svo rekið á nýrri kennitölu – ja, þá held ég að verði tæplega búandi í þessu landi áfram.

Munu ábyggilega margir hugsa sér til hreyfings.
Brotlegir ráðherrar

Sjálfstæðisþingmaðurinn Jón Gunnarsson segir að Þórunn og Björgvin eigi að segja af sér fyrir að tala um að rétt sé að kjósa.

Það er semsagt stærsti glæpurinn þessa dagana að mati þingmannsins.

Það er tilefni til að ýmsir segi af sér.

En kannski ekki af þessum sökum?
Að fjármagna greiðsluhalla

Gunnar Tómasson, fyrrverandi hagfræðingur hjá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum sendi mér þetta bréf.

- - -

Í fréttatilkynningu IMF (IMF Executive Board Approves US$2.1 Billion Stand-By Arrangement for Iceland, Press Release No.08/296, November 19, 2008) segir m.a.:

„Icelands economic program envisages that the Funds Stand-By Arrangement will fill about 42 percent of the countrys 2008-2010 financing gap. The remainder will be met by official bilateral creditors.”

Hugtakið „financing gap” (fjármögnunarþörf) vísar hér til greiðsluskuldbindinga Íslands umfram eigið afla- og ráðstöfunarfé á tímabilinu 2008-2010.

Í fréttatilkynningu forsætisráðuneytisins í dag segir hins vegar:

„Fjármunirnir sem fást fyrir tilstilli Alþjóðagjaldeyrissjóðsins verða notaðir til að styrkja krónuna og verður hún sett á flot um leið og stuðningur við hana verður talinn nægilegur til þess.”

Með orðalagi IMF hefði fyrri hluti setningarinnar verið sem hér segir:

„Fjármunirnir sem fást fyrir tilstilli Alþjóðagjaldeyrissjóðsins verða notaðir til að mæta 42% af fjármögnunarþörf Íslands á tímabilinu 2008-2010.”

Að styrkja krónuna er eitt – að fjármagna greiðsluhalla Íslands er annað.
Óháð fréttaveita: Viðtal við danskan rannsóknablaðamann

Hópur sem kallar sig Óháða fréttaveitan hefur sett þetta myndband á YouTube. Þetta er viðtal við danska blaðamanninn John Mynderup sem hefur eytt miklum tíma og kröftum í að rannsaka íslensku bóluna.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=uTZbHOOXPeQ]
Blóðbað á verslunargötum

Guardian skrifar um blóðbað á verslunargötum Bretlands. Því sem er kallað High Street.

Ber ekki að skiljast bókstaflega, meiningin er að það er spáð afar dræmri verslun fyrir jólin. Og að stóru búðirnar og verslanakeðjurnar séu í miklum vandræðum.
Spurningar um hrunið

Ég er með mikið af bréfum sem ég ætla að reyna að koma inn á vefinn seinna í dag og á morgun.

En þetta birti ég núna og spyr hvort þið lesendur getið ekki hjálpað mér:

„Sæll Egill og takk fyrir þitt framlag í umræðuna á Íslandi.

Mig langar að sjá einfaldan lista yfir þær spurningar sem enn er ósvarað varðandi hrunið.

Þessar spurningar eru of margar og of dreifðar þ.a. hægt sé að hafa yfirsýn.

Við erum fljót að gleyma og uppfærð heimasíða með þessum spurningum yrði góð áminning um að halda áfram að leita að svörum.“

Semsagt:

Getum við í sameiningu tekið saman spurningarnar sem skipta mestu máli? Ég skal svo reyna að safna þeim á einn þráð.
Ömurlegt

Daily Mail skrifar um hrunið á Íslandi

Segir að vegna bankanna skuldi hvert mannsbarn á Íslandi 116 þúsund pund.

Það sem maður óttast mest er að sé verið að fella niður skuldir fjárglæframanna í bönkunum.

Og almenningur eigi að borga brúsann.
Spilling, spilling, spilling

Sjá hér. Meira foraðið sem þetta hefur verið.

Svo segir Mogginn líka frá því í dag að allir sömu stjórnendurnir sitji áfram hjá bönkunum.
Óeðlilega náin tengsl

Ég var spurður að því hérna í ummælakerfinu hvort ég héldi að íslenska kreppan væri óháð því sem hefur verið að gerast í heiminum.

Það er reyndar ágætt að velta þessu fyrir sér. Bæði Jón Sigurðsson og Geir Haarde tala um að þetta sé heimskreppunni að kenna.

Þetta er samt ekki svona einfalt.

Það var mikið framboð af lánsfé í heiminum. Íslenskir bankar, fyrirtæki og líka almenningur notaði það ótæpilega.

Það var mjög óheppilegt að bankarnir voru einkavæddir á tíma þessa mikla lánsfjárframboðs – og í hendur á áhættufíklum sem höfðu lítinn skilning á hefðbundnum, varfærnum bankarekstri.

Svo lokast á þetta í ágúst í fyrra. Þá var íslenska módelið í raun dauðadæmt nema eitthvað róttækt yrði gert.

Það var ekki, heldur var reynt að lengja líf þess með Icesave og fleiri slíkum æfingum.

Ábyrgðin á þessu liggur hjá auðmönnunum sem áttu bæði bankana og fyrirtækin sem þeir lánuðu, bankastjórnendunum með sína árangurstengdu ofurlaunasamninga, stjórnvöldum sem létu varnaðarorð sem vind um eyru þjóta, eftirlitsstofnunum sem steinsváfu.

Erlendir blaðamenn sem ég tala við – og þeir eru margir – eiga dálítið erfitt með að skilja þetta.

En þeir staldra oft við klíkuskapinn í þjóðfélaginu og krosseignatengslin. Þeim finnst eins og allt beri að þeim brunni. Að þar liggi rót vandans.

Einn notaði orðið incestuous yfir þetta. Það þýðir í raun blóðskömm. En við getum talað um óeðlilega náin tengsl.
Þunnt hjá Jóni

Samkvæmt Jóni Sigurðssyni var þetta hvirfilvindur og alveg örugglega ekki eftirlitsstofnununum að kenna.

Æ þetta eru fremur þunnar skýringar.

Satt að segja.

Ég hef áður sagt að forstjóri Fjármálaeftirlitsins leit á sig sem vin og bandamann bankanna og jafnvel sem einhvers konar auglýsingastofu fyrir þá, ekki sem yfirvald.

Það kunni ekki góðri lukku að stýra.

Jón segir að ítrekuð varnaðarorð FME hafi ekki náð í land – eða hvernig sem það er orðað?

Hefur FME ekki fleiri tæki til að spila úr en „varnaðarorð“?

Vörnin hefur meðal annars falist í því að þetta sé allt EES samningnum að kenna. Það hefur verið rækilega sýnt fram á að Fjármáaeftirlitið hafði heimild til að grípa inn í.

Hér er lagagreinin:

„Starfsemi innlendra fjármálafyrirtækja erlendis.

36. gr. Tilkynning um stofnun útibús.

…

Fjármálaeftirlitið getur bannað stofnun útibús skv. 1. mgr. ef það hefur réttmæta ástæðu til að ætla að stjórnun og fjárhagsstaða hlutaðeigandi fjármálafyrirtækis sé ekki nægilega traust. Fyrirtækinu skal tilkynnt afstaða Fjármálaeftirlitsins svo fljótt sem auðið er og eigi síðar en þremur mánuðum frá móttöku fullnægjandi upplýsinga skv. 2. mgr. Fjármálafyrirtæki skal tilkynna Fjármálaeftirlitinu og lögbærum yfirvöldum þess ríkis þar sem það starfrækir útibú um hverjar þær breytingar sem kunna að verða á áður veittum upplýsingum skv. 2. mgr. eigi síðar en einum mánuði áður en fyrirhugaðar breytingar koma til framkvæmda.“

Og hér er ágæt úttekt Vef-Þjóðviljans á þessu.

Ergó:

Fjármálaeftirlitið var sekt um stórfellda vanrækslu í þessu eins og mörgu öðru.
Viðtalið við Andrés

Þetta bréf barst mér, með ágætis upprifjun úr viðtalið sem var við Andrés Magnússon lækni 24. febrúar 2008.

- - -

Ef Andrés gat skilið stöðu mála með því að lesa

skýrslur Seðlabankans hvers vegna gátu menn í íslenska stjórnkerfinu ekki gert

það líka? Þú ættir e.t.v. að rifja þetta viðtal upp í næsta þætti.

Andrés: Ef maður lítur á tölur frá Seðlabankanum á þessu tímabili frá því

útrásin hófst, þá var nettó eignastaða þjóðarinnar u.þ.b. mínus 150 milljarðar

1995, skuldir og eignir Íslendinga í útlöndum á móti skuldum og eignum

útlendinga á Íslandi. Í dag er hún mínus 1500 milljarðar, sem gerir ca. 14-15

milljónir á fjölskyldu. Þá er spurningin: Hver borgar ef bankarnir fara á

hausinn?

Ég er búinn að skrifa Seðlabankanum nokkrum sinnum og fæ ekki svör en það er

alveg á hreinu að að einhverju leyti eru skuldir bankanna ríkistryggðar, þannig

að einhverju leyti mun þessu verða velt yfir á okkur.

Egill: En þú setur mikla spurningu við það hvort þessir íslensku viðskiptamenn

séu jafn snjallir og þeir eru sagðir vera, þeir hafa ekki verið að ávaxta sitt

pund neitt sérstaklega vel í útlöndum.

Andrés: Þetta er það sem kallað er að kyssa á vöndinn. Mér finnst svolítið sárt

að þeir eru að leggja á mig svona háar álögur. Svo þarf ég líka að lesa um það

í blöðunum að þeir séu rosalega snjallir. Ef maður les skýrslur frá

Seðlabankanum, þá stendur þar svart á hvítu að íslenskir viðskiptamenn hafa

ekki verið að standa sig nógu vel erlendis. Skuldirnar hækka hraðar heldur en

gróðinn, vextirnir á skuldunum eru meiri en tekjurnar af eignunum.

Egill: Þannig að útrásin er bara þjóðsaga?

Andrés: Útrásin er orð sem varð til til að gylla þessa starfsemi. Það hefur

verið spilað rosalega mikið á þjóðerniskennd í þessari útrás. Við erum á bak

við „strákana okkar“, þetta er okkar lið og við stöndum með þeim. Þetta er

efnahagsævintýri, þetta er efnahagsundur. Þessa hefur aldrei séð stað í

hagtölum frá Seðlabankanum. Nettó eignastaða við útlönd hefur alltaf farið

versnandi og hríðversnandi og Ísland er lang skuldsettasta landið í heiminum,

allavega hinum vestræna heimi. T.d. er hin svakalega neikvæða eignastaða

Bandaríkjanna talin mikil ógnun við efnahag heimsins. Hún er 35% í mínus. Við

erum 200% í mínus af vergri landsframleiðslu.
Nýtt landslag í pólitíkinni?

Ég held það sé engin spurning að Davíð Oddsson er kominn aftur út í stjórnmálin.

Ef hann hefur þá nokkurn tíma yfirgefið þau.

Við gætum reyndar verið að sjá ansi miklar breytingar í pólitíkinni.

Til dæmis mætti hugsa sér þetta:

Það verða þrír flokkar við miðjuna sem aðhyllast Evrópusambandsaðild.

Sjálfstæðisflokkur sem þó mun minnka mikið.

Samfylking sem enn er í sterkri stöðu í skoðanakönnunum. Kæmi ekki á óvart þótt það breyttist.

Framsókn sem kannski lifir af. Það er þó alls ekki víst.

Vinstri grænir ættu að verða mjög sterkur flokkur á vinstri vængnum. Meðal annars af því að þeir eru meira clean en hinir.

Og á hægri vængnum gæti myndast nýtt stjórnmálaafl.

Heimastjórnarflokkurinn undir forystu Davíðs Oddssonar. Liðsmenn gætu til dæmis orðið Guðni Ágústsson og Bjarni Harðarson. Og svo Björn Bjarnason, Andrés Magnússon og Hjörtur J. Guðmundsson.

Eða varla ætlar Davíð að binda trúss sitt við Sjálfstæðisflokk sem fer með þjóðinni inn í Evrópusambandið?

Miðað við þetta ættu Heimastjórnarflokkurinn og Vinstri grænir líklega mesta samleið – og svo miðjuflokkarnir þrír.
Eggjum kastað í bíl ráðherra

Ég hef reyndar aldrei skilið hvers vegna ráðherrabílunum er lagt með þessum hætti fyrir framan þinghúsið.

Að því er virðist til að sýna vald ráðherranna, því óbreyttir þingmenn leggja bílum fyrir aftan húsið.

Og oft ólöglega – að því er manni virðist.

Þetta er ekki annað ein enn ein birtingarmynd ráðherrahrokans sem er eins og pest í pólitíkinni hér.
Steingrímur J. í dulargervi

Á leið á leynifund í norska fjármálaráðuneytinu?
Channel 4 í mars

Athyglisverð umfjöllun um Icesave og íslenska fjármálakerfið á Channel 4 í Bretlandi frá því í mars á þessu ári.

Menn höfðu illar grunsemdir í Bretlandi. Í fréttinni er fjallað um tryggingaálag á bankana íslensku og ábyrgð Íslendinga á innistæðunum.

En Íslendingar sögðu að allt væri í lagi.

Og vextirnir voru háir og girnilegir.

Meðal annars segir Davíð Oddsson í fréttinni að efnahagur þjóðarinnar sé einstaklega góður, bankarnir séu traustir, tryggingaálagið sé ómaklegt og Íslendingar geti ábyrgst innistæðurnar.
Stím

Stím hefur borið á góma í Silfri Egils. Þar á meðal í viðtali við Lárus Welding.

En þá kannaðist enginn við neitt.
Á tíma hrunsins

Þegar Halldór J. Kristjánsson ásamt nokkrum öðrum var búinn að reka bankakerfið íslenska í slíkt þrot að enginn vildi lána því peninga lengur – þetta gerðist í fyrra – var farið í alls konar æfingar.

Eins og að stofna innlánsreikninga í útlöndum, fella gengi krónunnar og misnota peningamarkaðssjóði.

Nú segir Halldór að Icesave hafi verið hárrétt stefna.

En, nei, hún var það ekki. Bankamaður eins og hann hefði átt að taka mark á viðvörunarljósunum, því auðvitað hlýtur hann að hafa séð þau.

Annars er hann lélegur bankamaður.

Eða einfaldlega siðlaus?

Þegar skuldatryggingaálag íslensku bankanna var komið í þúsund punkta var það yfirlýsing um að markaðurinn teldi að íslensku bankarnir væru á barmi gjaldþrots.

Halldór og klíkurnar í bönkunum – því í raun voru þessir menn allir á sama báti – kusu að taka ekki mark á þessu. Þeir létu eins og þeir vissu betur. Stjórnvöld og eftirlitsstofnanir spiluðu því miður með.

Í stað þess að draga saman seglin í bankarekstrinum, selja eignir og verja sig áföllum, var farið í ímyndarherferðir á erlendri grund. Fjármálaeftirlitið var notað eins og auglýsingastofa í stað þess að það færi inn í bankana og rannsakaði hina raunverulegu stöðu þeirra.

Eftirlitið notaði einhver álagspróf sem sýndu að staða bankanna væri góð nokkrum vikum fyrir fall þeirra!

Kann að vera að það hafi haft áhrif að forstjóri Fjármálaeftirlitsins umgekkst bankastjóra eins og lagsmenn sína en kom ekki fram við þá eins og yfirvald. Samskiptin hefðu þurft að vera mjög formleg. Samt þáði Fjármálaeftirlitið gjafir frá bönkunum. Og ég hef traustar heimildir fyrir því að þegar forstjórinn kom í bankana fór hann inn á skrifstofu hjá bankastjórnunum, það var lokað, dregið fyrir og síðan setið á eintali.

Forstjórinn hefði aldrei átt að hitta bankastjóra nema á skrifstofu sinni, í gervi yfirvaldsins, í vitna viðurvist. Það hefði verið rétt embættisfærsla.

Ingibjörg Sólrún og Geir Haarde fóru í utanlandsferðir í þessum tilgangi. Það virkar í meira lagi afkáralegt að horfa á upptökur af þessum fundum.

Það sem þau voru að segja var tóm vitleysa.

Sumir virðast enn vera algjörlega veruleikafirrtir, eins og Halldór J. Kristjánsson. Nema að hann sé bara að hugsa um að bjarga eigin skinni.

Eins og ég hef áður rætt um er tíminn frá því í ágúst í fyrra mjög sérkennilegur. Það er þá sem hrunið byrjaði í raun. Þá fór örvæntingin að grípa um sig í kerfinu – þetta er tími sem þarf að rannsaka alveg sérstaklega vel, því eins og oft á tíma hruns virðast viðbrögðin hafa verið fálmkennd, vitlaus og vond.
Bankastjórn eða ríkisstjórn – og Steingrímur

Það er talað um sameiningu Fjármálaeftirlits og Seðlabanka.

Ég heyrði rætt um þetta fyrir helgina.

En að liður í þessari kerfisbreytingu yrði að Davíð yrði látinn fara úr Seðlabankanum.

Að þarna myndist tækifæri til þess.

Staðan eftir gærdaginn er eiginlega sú að það er spurning um annað hvort ríkisstjórnina eða bankastjórnina eins og Steinunn Stefándóttir orðar það í leiðara Fréttablaðsins í morgun.

Annars keppast menn við að lýsa furðu sinni á ræðu seðlabankastjórans frá því í gær.

Bæði hagfræðingar og stjórnmálamenn.

Nema einn.

Steingrímur J. Sigfússon.

Hann segir í Fréttablaðinu í dag að þetta hafi verið rétt og málefnalegt hjá Davíð.
Skuldasúpan

Er þetta maðurinn sem kom til Íslands með Philip Greene til að reyna að kaupa skuldir Baugs á 5 prósent af andvirði þeirra.

Og sagði að sá sem ætti skuldir Baugs, ætti í raun Baug.
England-Ungverjaland 1953

Kári er geysilegur áhugamaður um fótbolta.

Rétt áðan heyrðist mikið óp innan úr stofu.

„Ó, nei, Ungverjaland skoraði.“

Ég fór inn í stofuna.

Barnið var að horfa á stöð sem sendir út gamla fótboltaleiki.

Leikurinn var milli Englands og Ungverjalands og fór fram 1953.
Vald.org

Jóhannes Björn vitnar hér í John Zufelt, fyrrverandi starfsmann fjárfestingarbanka í Bandaríkjunum, sem segir að það sem við Íslendingar erum að fara að gera sé eins og að borga visaskuldina okkar með masterkortinu.
Við þurfum að vita þetta núna

Davíð kastaði þessu sisvona fram á fundinum í morgun, samkvæmt Vísi.

“ Segist vita hvers vegna Bretar beittu hryðjuverkalögum

Davíð vék einnig að umtöluðu viðtali við hann í Kastljós skömmu eftir að neyðarlögin voru sett á Íslandi. Sagði hann það fásinnu að halda því fram að bresk stjórnvöld hefðu gripið til aðgerða gagnvart íslensku bönkunum vegna orða hans þar og sagði Breta aldrei hafa nefnt það sem ástæðu.

Sagði Davíð að honum væri kunnugt það hvers vegna Bretar hefðu gripið til þessara aðgera en það myndi koma fram síðar.”

Það verður að skýra þetta nánar. Við viljum fá skýringu núna. Þetta er ekki tími til að tala í hálfkveðnum vísum.

Ég geri ráð fyrir að fjölmiðlar geri umsát um Seðlabankann og forsætisráðuneytið og heimti svör.
Morgunn 18. nóvember

Þetta er skrítinn morgunn. Maður er smá úrvinda á öllu ruglinu.

Davíð er viss um að þetta sé öllum öðrum að kenna en sér.

Jón Ásgeir skuldar þúsund milljarða í íslenskum bönkum. Fyrir utan allt hitt.

Það streyma Rússar til landsins í dularfullum erindagjörðum.

Útrásarvíkingarnir eru að setja fornfrægt enskt knattspyrnufélag í þrot.

Og eins og fyrr ætlar enginn að segja af sér – nema Guðni og Bjarni – sem voru þó varla nema neðanmálsgreinar í þessu öllu.

Ætli ríkisstjórnin lafi fram yfir jól?
Not godaeri

„In Iceland when times are good times are called godaeri.“

En það er ekki lengur.

Svona byrjar frétt í Wall Street Journal.

Segir líka:

„Iceland also has another term: Thetta reddast.“
Ekkert er nýtt undir sólinni

Lánsfjárkreppa í Róm til forna. Á tíma Tíberíusar.
Hvar er Guðni

Hefur einhverjum dottið í hug að leita á Klörubar?

Það er jú helsta bakland hans.
Úti á þekju

Er það þetta sem formaður Sambands ungra sjálfstæðismanna er að pæla í þessa dagana?

Að kosturinn við kreppuna sé sá að stjórnmálamenn hætti að skipta sér af lífi fólks?

Hér er svo annar deiglupenni sem telur tilgangslaust að kjósa í vor og finnst það líka of dýrt.

Það er reyndar til ágætis lausn á því. Það er að menn sjái sóma sinn í því að hafa kosningabaráttu stutta, það þarf ekki meira en mánuð, og að nú verði engar sjónvarpsauglýsingar eða slíkt, ekkert skrum.
Hannes í WSJ

Hannes Hólmsteinn Gissurarson skrifar um Ísland í Wall Street Journal.

Þetta er mestallt Gordon Brown og Evrópusambandinu að kenna.
Fundur um fjölmiðla

Ég var á borgarafundi í gamla Sigtúni áðan. Fundurinn var fjölmennur, fjörugur og áhugaverður. Það er svo mikill gangur í þessum fundum að mér skilst að sá næsti eigi að vera í Háskólabíói. Þangað á að bjóða öllum ráðherrum, þingmönnum og seðlabankastjórum.

Umfjöllunarefnið voru fjölmiðlar, þótt reyndar væri talað um margt annað. Sumir sem tóku til máls sáu samsæri þar sem fjölmiðlamenn sitja á fundum með foringjum í Sjálfstæðisflokknum og fá línuna.

Það er dálítið ofmælt.

Vandinn er frekar ofboðsleg stofnanahollusta. Að halda að ekkert sé frétt nema að það komi frá ráðherra eða einhverri stofnun.

Og tepruskapur. Að þora ekki að spyrja sjálfsagðra spurninga. Eins og til dæmis hvort ráðamenn eigi að segja af sér. Það hefur eiginlega þótt dónaskapur að orða svoleiðis við ráðamenn á Íslandi.

Við Björg Eva Erlendsdóttir vorum þau einu sem gerðum eignarhaldið á fjölmiðlum að umræðuefni. Það er náttúrlega ekki von á góðu þegar helstu auðmannaklíkurnar skipta með sér fjölmiðlunum. Þá er ekki endilega spurning hvað er sagt í fjölmiðlunum – heldur miklu fremur hvað er ekki sagt.

Hverju er sleppt.

Auðmenn sem eiga stóra fjölmiðla geta verið vissir um að þeir séu ekki gagnrýndir hart í þeim. Og stundum ná þeir jafnvel að beita þeim gegn óvinum sínum. Þetta getur verið býsna þægilegt fyrir menn sem eiga hálft samfélagið.

Stundum rofnaði þögnin reyndar. Til dæmis þegar Mogginn sló upp á forsíðu hinni svörtu skýrslu Danske Bank um íslenskt hagkerfi. Þá var blaðið nánast ásakað um landráð.

Annars er ástandið mjög skrítið núna. Jón Ásgeir fékk sérstaka fyrirgreiðslu í Landsbankanum til að flytja fjölmiðlaeign sína undir nýja kennitölu. Það eru ófáir milljarðarnir sem þannig voru skildir eftir. Og Morgunblaðið er, skilst manni, í eigu Glitnis mestanpart.

Ég vona að mér verði fyrirgefið óábyrgt tal, en í dag heyrði ég af manni sem fór í Glitni. Það varð einhver miskilningur og honum var vísað inn á ranga skrifstofu. Þar inni sat bankamaður sem hélt að téður viðskiptavinur ætlaði að fara að kaupa Morgunblaðið – semsagt rekstur blaðsins.

Þegar maðurinn var kominn út spurði hann sig hvort hann hefði ekki bara átt að slá til.
The Old Boys Club

Á ensku er talað um the old boys club. Félag þar sem kíkubræður standa saman í gegnum þykkt og þunnt, slá skjaldborg hverjir um aðra, passa upp á að allir fái sitt.

Þegar Árni Mathiesen kemur í þingið og ver ráðuneytisstjóra sinn með þessum hætti er það ekki stjórnmálamaður sem talar, heldur félagi í the old boys club.

Baldur er reyndar einn elsti meðlimurinn. Hann var lengi baktjaldamaður og kommissar hjá Flokknum, áður en hann steig fram og var dubbaður upp sem ráðuneytisstjóri af Geir Haarde.

Það er ennþá ráðgáta hvers vegna hann var talinn hæfur í djobbið.

Nei annars, hann er í the old boys club.
Meira skrípó

Hér er annað snilldar skrípó frá Henrý Þór.
Forgangsröð

Í dag var kynntur aðgerðapakki vegna aðstoðar frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum. Þetta mun hafa áhrif á líf allra Íslendinga um langa framtíð, skipta sköpum fyrir okkur sem þjóð.

Fyrstu fimm mínútur fréttatíma sjónvarpsins í kvöld fjölluðu um Guðna Ágústsson og Framsóknarflokkinn.
Guðni segir af sér

Guðni Ágústsson segir af sér þingmennsku.

Núna áðan. Öllum að óvörum.

En hvað með formennskuna í Framsóknarflokknum?

Gefur hann hana líka frá sér?

Og svo er spurningin: Fylgja fleiri í kjölfarið?
Sama og áður

Orðið á götunni segir það sem maður er að heyra úr mörgum áttum.

Að í bönkunum séu sömu gömu yfirmennirnir að þjónusta sömu peningamennina og áður.
Berufsverbot á afglapa

Ég held að þetta hljóti að eiga við um ansi marga. Þeir sem hafa gerst sekir um afglöp í starfi hjá bönkunum mega ekki koma nálægt þeim næstu þrjú árin.

Manni dettur til dæmis í hug Elín Sigfúsdóttir, bankastjóri Landsbankans, sem var yfir lánasviði bankans og var hægri hönd Sigurjóns Árnasonar.

Og svo Davíð Oddsson. Þetta hlýtur líka að eiga við hann.
Olían

Hér skrifar Ketill Sigurjónsson mjög vandaða grein um olíulindirnar á Drekasvæðinu.
Svarthol

Það er því líkast að hér hafi myndast svarthol á Íslandi.

Peningasvarthol.

Nú er sagt að lánsfjárþörf ríkisins sé 3400 milljarðar fram til ársloka 2010.

Þetta eru rosalegar fjárhæðir.

Í hvað eiga þessir peningar að fara?

Og hvernig á að borga þá til baka?
Rofið skilorð

Ég sé ekki betur en að Páll Ásgrímsson héraðsdómslögmaður sé að fullyrða að Jón Ásgeir eigi að fara í fangelsi vegna þess að hann rauf skilorð.
Við borgum skuldir óreiðumanna

Líklega er frægasta setningin í kreppunni sem nú stendur yfir að ekki skuli borga skuldir óreiðumanna.

En eftir Icesave samninginn frá því í gær virðist manni að þetta sé nákvæmlega það sem þjóðin er að fara að gera.

Að borga skuldir óreiðumanna.