arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hægri stjórn í kortunum – Framsókn sem Venstre

Síðast þegar Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur tóku við völdum á Íslandi sátu þeir saman í ríkisstjórn í þrjú kjörtímabil, tólf ár.

Nú virðist fátt geta komið í veg fyrir að flokkarnir myndi næstu ríkisstjórn. Þeir eru samanlagt með 52 prósent fylgisins í nýrri Gallupkönnun, talan er hærri í skoðanakönnun Stöðvar 2.

Það er reyndar svo að samkvæmt báðum þessum skoðanakönnunum er Sjálfstæðisflokkurinn langt undir þvi fylgi sem hann telur ásættanlegt, hann tapar miðað við skoðanakannanir allt kjörtímabilið, bætir ekki miklu við sig frá síðustu kosningum þegar hann beið afhroð.

Framsókn heldur hins vegar áfram að styrkja sig, hún er augjóslega að taka fylgið frá Sjálfstæðisflokki – í könnun Stöðvar 2 er hún stærri en Sjálfstæðisflokkur. Sjálfstæðismenn eru í vanda vegna þessa, því harðar árásir á Framsóknarflokkinn gætu spillt fyrir stjórnarmyndun í vor.

Hallur Magnússon setur fram þá kenningu hér á Eyjunni að Framsókn stefni að því að vera eins og Venstre í dönskum stjórnmálum. Þrátt fyrir nafnið er Venstre hægri/miðjuflokkur sem tókst að verða stærsti flokkurinn á hægrivængnum í Danmörku, náði að yfirvinna Íhaldsflokkinn sem hafði lengstum verið í þeirri stöðu.

Það væri vissulega nýtt fyrir Sjálfstæðisflokkinn að ganga í gegnum tvennar kosningar í röð þar sem fylgið er undir þrjátíu prósentum. Hann er löngu búinn að missa Reykjavík, þar mun hann varla nokkurn tíma stjórna einn framar, eins og hann gerði á árum áður – og hugsanlega er hann að renna sitt skeið sem hið eina óskoraða stórveldi í landsmálapólitíkinni.

Um þetta er of snemmt að dæma – en þetta er eitt af því sem verður áhugavert við næstu kosningar.

Sjálfstæðisflokkur og Framsókn eru með 19 þingmenn hvor í könnun Gallups. Það er öruggur þingmeirihluti, 38 þingmenn.

Fylgi stjórnarflokkanna er í algjöru lágmarki, Árni Páll Árnason og Katrín Jakobsdóttir munu nær örugglega leiða stjórnarandstöðu á næsta þingi, en nýju framboðin eru á tvist og bast – fyrir utan Bjarta framtíð. Fylgi hennar er þó líka að dala, það er líkt og vanti slagkraftinn á þeim bæ.

Björt framtíð nær þó einhverjum þingmönnum, líklegast er að önnur ný framboð geri það ekki nema eitthvað mikið breytist. Þau eru samanlagt með rúmlega 10 prósent í báðum könnunum, Píratar hafa 3,8 prósent hjá Gallup. Ég hef áður sagt að þeir gætu verið einna líklegastir til að rjúfa fimm prósenta múrinn, það er vegna þess að markhópur þeirra er skýrari en hinna, margt ungt fólk hefur áhuga á stefnumálum þeirra og Píratar eiga að kunna að nota netið.
Kalt á toppnum

Ég skrifaði um daginn að það sé næðingsamt á toppnum.

Framsókn er farin að finna fyrir því.

Að flokknum er sótt úr öllum áttum vegna kosningaloforða hans um verðtrygginguna.

Við sjáum þetta í pistli á Vef-Þjóðviljanum í morgun og í fyrirspurnartíma í þinginu.

Í báðum tilfellunum eiga forsvarsmenn Framsóknarflokksins erfitt með að svara þegar á þá er gengið.

Líklega þurfa þeir aðeins að ydda boðskapinn?

Það eru jú enn sex vikur til kosninga, ýmislegt gæti breyst og Sjálfstæðisflokkurinn er til dæmis mjög órólegur vegna þess að fjórðungurinn af fylginu sem hann hafði í skoðanakönnunum hefur beinlínis verið að færast yfir á Framsókn.
Hin sífellda upplausn á Alþingi – en hvað liggur á að klára?

Það er sami vandræðagangurinn á Alþingi og hefur löngum verið þetta kjörtímabil.

Stjórnarandstaðan heldur uppi málþófi og reynir að tefja framgang mála. Það virðist þykja orðið sjálfsagt vinnulag, og er áhyggjuefni í sjálfu sér.

Þingforsetinn ræður ekki við neitt – hennar verður varla minnst fyrir röggsemi í embætti.

Það kann að hljóma eins og sniðug brella, krókur á móti bragði, að greiða atkvæði um stjórnarskrá sem breytingartillögu. En sá framgangsmáti er afar snautlegur og leiðir líklega seint til þess að ný stjórnarskrá taki gildi.

En fæstir skilja hvað liggur á að klára þingið þegar enn eru 43 dagar til kosninga. Liggur svona á að komast í páskafrí?

Það getur varla verið svo áríðandi að byrja kosningabaráttuna, hún fer fram hvort sem þing situr eða ekki, og í raun þarf hún ekki að vera nema þennan tæpa mánuð sem lifir til kosninga þegar páskáhátíðinni lýkur. Þriggja vikna kosningabarátta þykir hæfileg í mörgum nágrannalöndum okkar.
Kína, Indland og atvinnufrelsið

Birgir Þór Runólfsson hagfræðingur skrifar athyglisverðar greinar um efnahagsmál hér á Eyjuna.

Honum verður tíðrætt um atvinnufrelsi.

Í dag skrifar hann grein þar sem hann segir að Vesturlandabúar og þar á meðal Íslendingar verði að bregðast við og keppa við risana tvo – Indland og Kína – sem hafa aukið hjá sér atvinnufrelsi.

Það þýði ekki að hnipra sig inni í bóta- og styrkjakerfi.

Nú er það svo að Kína og Indland hafa meðal annars þrifist vegna þess að þessi lönd eru að framleiða varning í stórum stíl sem er seldur á Vesturlöndum. Mikið af störfum sem áður voru unnin í vestrinu hefur verið útvistað til þessara landa. Þetta stig hnattvæðingarinnar hefur haft áhrif á vinnumarkað bæði í Evrópu og Bandaríkjunum, hann er ekki samkeppnisfær.

Er ráðið kannski að lækka laun á Vesturlöndum og minnka réttindi verkafólks – að nokkru leyti hefur það einmitt verið þróunin?

Samhliða breyttist eðli kapítalismans í vestrinu, hann fór meira að snúast um þjónustu, ekki síst fjármálaþjónustu. Það urðu ákveðin skil milli þess sem hefur verið kallað raunhagkerfi og peningahagkerfisins. Þetta hefur leitt til geigvænlegrar skuldasöfnunar.

Þetta kallar auðvitað á endurskoðun, við sjáum hversu mikið atvinnuleysi er bæði vestan hafs og austan. Ójöfnuður hefur farið mjög vaxandi, ekki síst í Bandaríkjunum.

En um leið eru ýmsar efasemdir um nýja kapítalismann, sem Birgir kallar svo, á Indlandi og í Kína. „Atvinnufrelsið“ þar þýðir ekki endilega frelsi á öðrum sviðum. Indland hefur verið að hægja mikið á sér, einn vandinn þar er landlæg spilling.

Kína nútímans er sérstætt fyrirbæri, það hefur afsannað þá gömlu hugmynd að markaðshagkerfi fylgdi alltaf lýðræði og lýðfrelsi. Útgáfu Kínverja má nefna herskálakapítalisma, en hún er líka að sumu leyti í ætt við fasisma.

Hvað Kína varðar bíða menn svo með öndina í hálsinum eftir að stærsta fasteignabóla allra tíma springi. Auðlöngunin er mikil, en frelsið í raun afar takmarkað. Ef húsnæðismarkaðurinn hrynur tapa mörg hundruð milljón manns sparifé sínu.

Ein af mörgum draugaborgum sem hafa risið í Kína. Þær eru fjármagnaðar með sparifé almennings, sem hefur ekki aðra möguleika til að festa fé sitt.
Betra að sleppa baráttulögunum

Um borgarastríðið á Spáni orti grínistinn frægi Tom Lehrer:

Remember the war against Franco?

Thats the kind where each of us belongs.

Though he may have won all the battles,

We had all the good songs!

Lögin virkuðu semsagt ekki, þau voru góð og sungin lengi, en orrusturnar töpuðust.

Spurning hvernig þetta er í nútímanum, yfirleitt virðist vera betra að vera ekki með baráttulag.

Hver man ekki eftir Þórulaginu – eða Samfylkingarlagi þeirra Guðmundar Steingrímssonar og Róberts Marshall?

Ætli þetta muni virka – Fundarfólkið að syngja um nýja stjórnarskrá?
Nýr páfi – eins og gamli páfinn

Kaþólska kirkjan er elsti klúbbur í heimi og kannski byggir velgengni hennar á því að hún reynir ekki að fylgja tíðarandanum.

Gamall karl tekur við af gömlum karli, þeir eru allir klæddir í pell og purpura, og allt í kringum þá eru gersemar, fágæt listaverk, gull og eðalsteinar.

Nýi páfinn, sem tekur sér nafnið Frans, var reyndar þekktur fyrir að hafa tekið strætó í Buenos Aires.

Að öðru leyti má segja eins og í laginu með Who:

„Meet the new boss, same as the old boss.“

Snillingurinn Fellini var annar tveggja kvikmyndagerðarmanna á síðustu öld sem hafði dýpstan skilning á kirkjunni (hinn var Bunuel).

Hér er frægt atriði úr kvikmynd hans Roma, kirkjutískusýningin:
Eftir eldhúsdagsumræður

Guðmundur Steingrímsson átti líklega bestu ræðu kvöldsins í eldhúsdagsumræðum. Einfaldlega vegna þess að hann talaði blaðlaust og reyndi að ná beint til áhorfenda.

En um leið átti hann flatneskjulegasta frasann – það var þegar hann fór að vitna í Mary Poppins.

Eldhúsdagsumræðurnar einkenndust annars af taugaveiklun vegna komandi kosninga.

Mikið uppnám ríkir í Sjálfstæðisflokki og Samfylkingu vegna afleits gengis í skoðanakönnunum.

Sjálfstæðismenn þurfa að sækja á Framsóknarmenn og reyna að sannfæra kjósendur um að hugmyndir þeirra um verðtrygginguna séu óraunhæfar. En það er eins og botninn hafi dottið úr þessu öllu hjá Sjálfstæðisflokknum eftir landsfundinn.

Framsókn mun þurfa að verjast talsvert á næstunni – hún verður aftur og aftur krafin svara um hvernig hún ætli að fara að þessu. Það er næðingsamt á toppnum, þegar fylgið nálgast fjórðung af kjósendum.

Samfylkingin er svo búin að tapa helmingnum af fylgi sínu til Bjartrar framtíðar. Það er erfitt fyrir hana að ná taki á Bjartri framtíð – enda er stefna flokkanna ákaflega svipuð, útgáfa Bjartrar framtíðar er bara aðeins poppaðri.

Samfylkingin fékk 29,8 prósenta fylgi í kosningunum 2009, í nýjustu skoðanakönnun er fylgið 12,4 prósent. Það gæti ef til vill stefnt í Íslandsmet í fylgishruni hjá flokknum, stærra en hjá Sjálfstæðisflokknum milli kosninganna 2007 og 2009.
Enn bullað um Búsáhaldabyltingu

Makalaust er hvernig sífellt er reynt að gera úr Búsáhaldabyltingunni eitthvað sem hún var ekki.

Í fyrsta lagi var þetta engin bylting, heldur röð mótmæla. Nokkrum sinnum sauð upp úr milli lögreglu og mótmælenda. Eins og oft gerist laða svona átök að sér fólk sem þráir að slást við lögregluna, það gerðist hér líkt og annars staðar í slíku ástandi. Sem betur fer urðu lítil slys á mönnum, í eitt skipti tóku friðsamir mótmælendur sig meira að segja til og vörðu lögregluna fyrir ófriðarseggjum.

Svo er líka verið að reyna að láta líta út að þetta hafi allt verið skipulagt – af hverjum? Jú, það er ýjað að því að Vinstri grænir hafi verið á bak við hina svokölluðu byltingu, og að Álfheiður Ingadóttir hafi verið í lykilhlutverki vegna þess að hún fór út í glugga.

Og nú er upplýst að hún hafi hreytt ónotum í lögreglumann. Það er þá aldeilis. Þetta mun koma fram í nýrri bók um þessa atburði. Jú, auðvitað á fólk að vera kurteist, en ef ekki er eitthvað meira krassandi í bókinni, þá er hún varla mjög spennandi.

En þarna er auðvitað á ferðinni tilraun til að endurskrifa söguna. Með því má kannski reyna að ná einhverju taki í stjórnmálabaráttunni.

Verst að þetta er bull. Ég get staðhæft það, enda var ég beinlínis sjónarvottur – búandi spölkorn frá Austurvelli.

Búsáhaldabyltingin svonefnd var hvorki frækileg frelsisbarátta né skipulagt samsæri – hún endurspeglaði einfaldlega upplausnina sem var í íslensku samfélagi veturinn 2008.

Og hún var ekki skipulögð af Álfheiði og VG, ekki fremur en mótmælaðagerðirnar miklu í þingbyrjun 2010 voru skipulagðar af Sjálfstæðisflokknum.
„Við verðum bara að fara að velja hverjum við ætlum að hjálpa og hverjum ekki“

Það er deilt hverjir hafi talist innherjar eftir tvo dóma sem hafa fallið í innherjasvikamálum eftir hrun. Þess má geta að dómar vegna innherjamála hafa verið nánast óþekktir á Íslandi – það er eins og kerfið hafi varla náð utan um fyrirbærið.

En það var greinilega mikið um að vera í bakherbergjum árið 2008, og það byrjaði löngu fyrir hrun.

Það er forvitnilegt að grípa ofan í tölvupóstssamskipti sem er lýst í dómnum sem féll í innherjasvikamálinu í Héraðsdómi Reykjaness í fyrradag. Sýnir vel hversu menn í innsta hring voru orðnir meðvitaðir um að staðan væri vonlaus strax síðla vetrar 2008, hálfu ári áður en allt hrundi:

„Eins og ég met stöðuna þá erum við búnir að lána björgunarbátinn okkar nokkrum sinnum og flotti nýi björgunarbáturinn er hálfkláraður í slipp (Citi línan).“ (4. mars 2008)

„..við verðum bara að fara að velja hverjum við ætlum að hjálpa og hverjum ekki“ (4. mars 2008)

„…í minnisblaðinu kemur m.a. fram að reiðufjárstaða Glitnis banka hefði versnað töluvert frá því í febrúar 2008, að lánalína frá bandaríska fyrirtækinu Citigroup að fjárhæð 425 milljónir evra stæði bankanum ekki lengur til boða“ (15. mars 2008)

„Það er fokið í flest þegar erlendir bankar neita að eiga spot viðskipti við okkur. Þá er ekki mikið traust eftir…“ (28. mars 2008)

„…þeir þyrftu að „strategíza og gefa honum svo comfort í hvernig við viljum keyra þetta show“ (27. ágúst 2008)

„…tölvupóstur Erlendar Magnússonar 14. mars 2008 með fyrirsögninni: „Að öðrum kosti verða hlutabréf bankans svo gott sem verðlaus um páskana.“ Þar segir Erlendur að það verði að fá aðstoð frá Seðlabankanum til þess að leysa þetta mál. Það megi ekki bíða fram á síðustu stund. Að öðrum kosti verði hlutabréf bankans svo gott sem verðlaus um páskana.“ (14. mars 2008)
Ferðalag Magnúsar og Þórðar Snæs um fjölmiðlana

Nú hefur Magnús Halldórsson sagt upp störfum á 365-miðlum, hann fylgir í fótspor félaga síns Þórðar Snæs Júlíussonar sem sagði upp fyrir fáum dögum.

Áður hafði Steinunni Stefánsdóttir hætt eftir langt og farsælt starf, það var í kjölfar þess að Mikael Torfason var ráðinn ritstjóri.

Þetta virðist eiga rót í óánægju inni á ritstjórn sem braust fram eftir að Magnús skrifaði bréf þar sem hann deildi hart á eigendur félagsins.

Maður spyr hversu langlífur Ólafur Þ. Stephensen verður í ritstjórastóli eftir þetta?

Magnús og Þórður eiga býsna flottan feril. Þeir voru blaðamenn á Morgunblaðinu. Eftir hrunið, þegar Morgunblaðið hafði í raun engan eiganda, tóku þeir forystu í því að skrifa um ýmis hrunmál. Líklega hefur Morgunblaðið aldrei verið nær því að stunda frjálsa blaðamennsku en á þessum stutta tíma.

Þeir hættu báðir á Morgunblaðinu eftir að Davíð Oddsson tók við ritstjórn og fóru á Viðskiptablaðið. Þaðan fóru þeir félagarnir á 365-miðla. Vistin þar verður ekki lengri.

Magnús og Þórður eru með bestu blaðamönnum á Íslandi, en það er spurning hvort einhvers staðar er pláss fyrir þá eftir þetta ferðalag? Það er ekki eins og hér sé mikill fjöldi fjölmiðla sem bíða eftir að ráða til sín slíka starfskrafta. Hið sama má segja um Steinunni.

Þarna eru afburðablaðamenn á lausu!

Líklegt er að áherslur á Fréttablaðinu breytist talsvert við þetta. Hinn nýi ritstjóri, Mikael Torfason, sagði í viðtali fyrir nokkrum dögum að við værum of upptekin af því sem gerðist hér fyrir fimm árum – og að enn væri erfitt að fjalla um kynferðisbrot gegn börnum. Áhugasvið hans virðist liggja frekar langt frá pólitík, efnahagsmálum og viðskiptum, hann hefur skrifað tvo leiðara, annar fjallar um kynferðisbrot, hinn um fíkniefni. Eigendur 365 gætu verið alveg sáttir við þetta.
Skemmdirnar á Lagarfljóti

Lagarfljót er ein höfuðprýði einhvers fegursta héraðs á Íslandi. Sjálfur hef ég margoft komið þarna austur og átt góðar stundir við vatnið og á því – ég hef tvívegis farið í siglingu á Lagarfljóti.

Nú er sagt að liturinn á vatninu hafi breyst vegna Kárahnjúkavirkjunar, það er orðið grábrúnleit og gruggað, fiskur þrífst ekki og vatnið verður dimmt og gróðursnautt, þetta kemur fram í skýrslu frá Landsvikjun sjálfri.

Þetta er sorgleg afleiðing þessarar mestu framkvæmdar Íslandssögunnar. Áhrifin eru líklega óafturkræf og raskið mikið. En svo er hitt, það var vitað fyrirfram að þetta myndi gerast, þótt nú sé sagt vatnsmagnið en menn ætluðu. Afleiðing þess er að land við vatnið brotnar niður vegna hárrar vatnsstöðu og vegna þessa vatnið frýs ekki lengur á vetrum sökum þess að það er hlýrra.

Annars er fróðlegt að lesa þessa grein eftir Hjálmar Sveinsson, þar sem hann rifjar upp úrskurð Skipulagsstofnunar frá 2001 og hvernig valdsmenn og varðmenn þeirra stóðu í að hnekkja honum.

Atlavík, einn fegursti og ljúfasti staðurinn við Lagarfljót. Myndin er af upplýsingavef um Austurland.
Silfursgestir

Hér er treiler fyrir fyrir heimildarmynd sem nefnist The Four Horsemen. Þar er safnað saman alþjóðlegum hugsuðum sem ræða um ástand heimsins.

Ég hef dálítið gaman að því að flestir sem koma fram í þessu myndbroti hafa verið gestir í Silfri Egils.
Með hvelli en ekki snökti?

Ríkisstjórnin hefur að sumu leyti styrkt stöðu sína eftir umræðuna um vantraustið í dag.

Umræðan var einstaklega slæm, full af heift og brigslyrðum, það var verið að gera upp kjörtímabilið – rétt eins og þetta væri Eldhúsdagsumræða.

En hún átti ekki að vera í dag, hún er á miðvikudaginn.

Atkvæðagreiðslan var líka að sumu leyti óskiljanleg, þingmenn sem eru á móti nýrri stjórnarskrá greiddu atkvæði með vantrausti sem er tilkomið vegna vanefnda við að koma á þessari sömu stjórnarskrá. Þetta er dæmi um rutlið sem hefur verið í þinginu lengi.

Spurning er, eftir atburði dagsins, hvort stjórnin geti látið slag standa og borið nýju stjórnarskrána undir atkvæði í þinginu?

Myndi þá verða sama staða og í dag – eða myndu einhverjir sem greiddu atkvæði móti vantraustinu skerast úr leik?

Með þessum hætti myndi ríkisstjórnin hverfa með „hvelli en ekki snökti“, svo vitnað sé í frægt kvæði.

Hugsanlega þyrftu stjórnarliðar að beita ráðum til að stöðva málþóf ef þessi leið yrði valin, það myndi valda uppnámi í þinginu, en yrði ekki endilega óvinsælt meðal kjósenda.

Þetta er semsagt einn möguleiki sem stjórnin hefur í málinu – staða stjórnarflokkanna getur tæplega versnað mikið miðað við afleita stöðu þeirra í skoðanakönnunum.

Hins vegar gæti þetta leitt til þess að meirihluti á næsta þingi teldi sig vera í fullum rétti að hunsa stjórnarskrárvinnuna – það kæmu ábyggilega fram ásakanir um ofbeldi og ofríki, að ríkisstjórn með svo nauman meirhluta og lítið fylgi eigi ekki að geta hagað sér svona í jafn stóru máli. Þannig að það er svosem ekki víst að þetta myndi færa þjóðina miklu nær nýrri stjórnarskrá.

Máski hafa stjórnarflokkarnir engu að tapa að láta sverfa til stáls?

En auðvitað myndi þetta þýða að stjórnin yrði að segja af sér ef hún tapar í þinginu og tekst ekki að koma stjórnarskránni í gegn – það gefur auga leið. Þar myndi nálægðin við kosningar engu breyta.
Norðrið færist suður

Þessi skýringamynd sem kemur frá NASA sýnir hvernig norðrið er að færast sunnar – ef svo má að orði komast.

Gróðurbeltin eru að færast til, það hefur hlýnað mikið á norðlægum breiddargráðum og samhliða vex meiri gróður og nýjar tegundir eiga auðveldara með að nema land.

Þótt tilhneigingin sé þessi, getur auðvitað sitthvað annað spilað inn í, eins og sólarljós og úrkoma.

En maður sér ekki betur en að á myndinni sé Ísland á svæði þar sem skilyrði gróðurs hafa stórbatnað – og maður þarf svosem ekki kort til, maður sér það allt í kring í náttúrunni.

Kannski heyra svartir sandar og öræfi sem við státum okkur af brátt sögunni til – maður sér það reyndar á stóru söndunum sunnanlands, þeir eru sumir komnir á kaf í gróður.

En hér er best að vara sig – hætta sér ekki út í hina heitu umræðu um lúpínuna!
Skrítin umræða um vantraust

Það virðist vera nokkuð skrítið ástand á Alþingi Íslendinga núna – sem oftar.

Það er hart deilt um vantrauststillögu Þórs Saari sem er tilkomin vegna vanefnda ríkisstjórnarinnar í stjórnarskrármálum.

En það eru fæstir að tala um stjórnarskrána, umræðan fer út um víða völl. Stjórnin er húðskömmuð fyrir ýmsa hluti – og á móti skamma stjórnarliðar Sjálfstæðisflokkinn og Framsókn. Þingmenn nýta sér að ljós fjölmiðlanna beinast að þeim.

Að nokkru leyti virkar þetta eins og upptaktur fyrir kosningar sem eiga að fara fram eftir sjö vikur. Við erum að heyra alla frasana sem munu glymja í kosningabaráttunni.

Sá litli fókus sem þarna er að finna er á kosningunum, ekki vantrautstinu sem slíku eða stjórnarskránni – sem var þó tilefnið.

Á miðvikudagskvöldið verða eldhúsdagsumræður frá Alþingi, þeim verður sjónvarpað beint. Eru þingmenn nokkuð að rugla þessu tvennu saman?
Sterkasta skákmót allra tíma – og Norðmaðurinn Carlsen

Einu sinni voru Íslendingar skákóðir. Það var fyrst á tíma Friðriks Ólafssonar og svo aftur þegar við áttum fjölda ungra stórmeistara, heila kynslóð sem náði góðum árangri á mótum erlendis.

Síðan hefur skákin fallið í skuggann, það er er svolítið eins og hún tilheyri öðrum tíma.

Þetta er reyndar eins úti í heimi, það var mikill uppgangur á sínum tíma í kringum afrek meistara eins og Fischers og Kasparovs, en nú vita líklega fæstir hver er heimsmeistari í skák.

En sterkasti skákmaður heims núna, samkvæmt Elo-stigum, mun vera 22ja ára Norðmaður, Magnus Carlsen að nafni. Guardian birtir skemmtilega grein um þennan unga mann. Hann þénar milljón evrur á ári og hefur gert auglýsingasamninga við ýmis fyrirtæki.

Heimsmeistarinn er hins vegar Indverjinn Viswanathan Anand, það hefur hann verið síðan 2007, en nú er hann einungis talinn sjötti sterkasti skákmaður heims.

Nú í vikunni er að hefjast í London áskorendamót – þar sem keppt er um réttinn til að tefla um heimsmeistaratitilinn við Anand. Þetta er sagt vera sterkasta skákmót allra tíma.

Þarna verður Carlsen, Kramnik sem var heimsmeistari frá 2000-2007, Armeninn Aronian, sem er talinn þriðji sterkasti skákmaður heims, Radjabov frá Azerbaidjan, Ivantsjúk frá Úkraínu, Svidler frá Rússlandi, Gelfand frá Ísrael og nokkrir fleiri – það er alltaf eitthvað ljóðrænt við þessi skákmannanöfn.

Það verður spennandi að fylgjast með þessu – kannski nær skákin að fanga hug okkar aftur?

Magnus Carlsen á skákmótinu í Wijk aan Zee fyrr á þessu ári – með auglýsingar á fötunum.
Sauðalitirnir?

Í fjölmiðlum í dag er sagt frá nýju framboði sem Bjarni Harðarson og Jón Bjarnason eru með á prjónunum.

Bjarni segir að þeir séu „framsóknarkommar“.

Það er nokkuð hreinskilið. Það er nefnilega talsverður fjöldi af slíku fólki á Íslandi, en hingað til hefur enginn viljað gangast við nafngiftinni.

Það er sagt að framboðið eigi að heita Regnboginn.

Er það ekki misskilningur?

Ætti það ekki frekar að heita Sauðalitirnir?
Trjágróðurinn í Reykjavík – og amma mín

Þessi frábæra ljósmynd er tekin í árdaga Hljómskálagarðsins. Við sjáum að trjágróðurinn er býsna fátæklegur.

Þegar amma mín Herborg, sem var norsk, kom fyrst til Íslands 1927 sló það hana fyrst að hér voru hérumbil engin tré. Mamma segir að hún hafi stundum labbað upp á Grettisgötu til að skoða myndarlegt tré sem þar var, hún hefur kannski ekki faðmað tréð, en ég sé fyrir mér að hún hafi lagt höndina á stofn þess. Amma var mikil ræktunarkona.

Gróðurbyltingin í Reykjavík er afar merkileg. Menn trúðu því að hér væri ekki hægt að rækta tré, en það reyndist vera meinloka – eins og margt annað í hugarfari Íslendinga.

Trén hafa bætt veðrið í Reykjavík, loftið sem við öndum að okkur, lífsgæðin.

Við sjáum á myndinni að styttan af Thorvaldsen er komin í Hljómskálagarðinn, hún var flutt þangað af Austurvelli. Hljómskálinn hefur verið reistur, hann var byggður 1923.

Myndin er af vefnum 101Reykjavik.