arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fínir kallar

Ég var lítill strákur á hjóli úti á flugvelli þegar Gullfaxi kom til landsins. Ég les að það hafi verið 22. júní 1967. Þá veit ég hvað ég var að gera þann dag. Ég man að þarna var fyrirfólk, karlar með hatta eins og þá tíðkaðist – maður þekkti Ingólf Jónsson sem var samgönguráðherra. Ingólfur bjó í Ásvallagötunni og virkaði eins og hann væri óskaplega fínn með sig.

Vilhjálmur Hjálmarsson menntamálaráðherra, sem bjó í næsta húsi við Ingólf þegar hann var í bænum, var miklu alþýðlegri. Birgir Kjaran alþingismaður átti hund sem gelti stanslaust og bjó á Ásvallagötu 4. Okkur strákunum þótti skrítið að Birgir tók stundum leigubíl út í sjoppu.

Annar þingmaður, Stefán Jónsson, bjó á Ásvallagötu 17, í litlu fjölbýlishúsi, átti aðsópsmikla syni og afar fallega dóttur. Hann ók um á þeirri gerð af Saab sem nú myndi teljast klassísk. Á Sólvallagötu 8 bjó Guðmundur Í. Guðmundsson sem hafði verið utanríkisráðherra í viðreisnarstjórninni.

Í húsinu við hliðina á honum bjó Baldur Möller ráðuneytisstjóri og skákmeistari, en Eysteinn Jónsson átti heima vestast á Ásvallagötu. Hann var mjög virðulegur í fasi – hafði alvöru reisn. Eysteinn á enn met sem seint verður slegið – hann varð fjármálaráðherra aðeins 27 ára.

Í Ljósvallagötunni voru hins vegar skáld. Ég man eftir Guðmundi G. Hagalín og svo Jakobi Thorarensen, mikilúðlegum manni með sítt skegg. Hann leit út eins og mikilsverður bóndi á 19. öld. Jón Óskar flutti í hús sem stendur á horni Ljósvallagötu og Hringbrautar – ég kynntist honum síðar á ævinni þegar við hittumst í Frakklandi og var ánægður með það.

Gvendur jaki átti heima á Ljósvallagötu 12. Hann var mjög kammó við okkur strákana, sparkaði meira að segja í bolta þegar hann átti leið gegnum bakkó, sundið milli Ljósvallagötu, Brávallagötu og Ásvallagötu.

Tryggvi Ófeigsson útgerðarmaður bjó upp á Hávallagötu, gekk með stóran hatt og átti svartan Buick með vængjum; ég er ekki enn búinn að fyrirgefa honum að hann skammaði mig fyrir að bera Moggann of seint út til hans.

Út á Hringbraut bjó svo Þórbergur. Hann var sífellt á gangi með staf sinn og stundum með skrítin gleraugu. Gaf sig á tal við okkur strákana í bakkó. Okkur fannst hann ekkert yfirmáta skemmtilegur.

Það þyrfti svo sérstakan kapítula um Þuríði Kvaran sem bjó á Sólvallagötu 3. Hún kvaddi þennan heim alltof snemma, en hún var fín kona.
Dómsdagur í nánd

Jónas Kristjánsson er með magnaða útleggingu á þessu viðtali við James Lovelock úr The Guardian.

Manni svelgist á morgunkaffinu. Áttatíu prósent mannkynsins þurrkast út, það verður stanslaust óveður.

Eða er þetta bara geggjaður gamall karl?
Frjálslyndir og landráðin

Ungliðahreyfing Frjálslynda flokksins ályktar um að þeir sem vilji að Ísland gangi í ESB séu landráðamenn.

Þessi söfnuður fólks verður æ skrítnari.

Sjálfur get ég borið vitni um að Jón Magnússon hefur komið í þætti hjá mér með með merki Evrópusambandsins í jakkaboðungnum.
Guðlaugur Þór í Silfrinu

Heilbrigðisráðherrann Guðlaugur Þór Þórðarson verður gestur í Silfri Egils á morgun. Af öðrum gestum í þættinum má nefna Steingrím J. Sigfússon, Einar Kr. Guðfinnsson, Sæunni Stefánsdóttur og hagfræðingana Ólaf Ísleifsson og Ársæl Valfells.
Hann líka

„Við ætlum að láta verkin tala.“

Gísli Marteinn Baldursson í kvöldfréttum Sjónvarps.
Þegar matur var matur

Konunni minni finnst þetta rosalega fyndið.

Og þetta líka.

Nóg af smjöri og kjöti, grænmetið frekar til skrauts, annars soðið í mauk, space-age strawberry flavor hlaup, nóg af gerviefnum – og ekki reynt að fela þau eins og nú er; framreiðslan nánast fullkomin. Þetta er líka fifties, fyrsti tíminn þegar offramboð var frekar vandamál en fæðuskortur.

Kannski svolítið naívur tími – þegar allt gervi var gott. Stutt síðan var kreppa og stríð, en nú er nýtt, nóg til af öllu. Við erum á leiðinni til tunglsins, keyrum um í Chevrolet, en kommarnir segjast ætla að fara fram úr okkur árið 1962.

Kjöt á fati.

Partí fyrir unga fólkið. Hvað er eiginlega með þessar pylsur?

Heinz uxahalasúpa vekur góðar minningar. Hún var borðuð á jólunum hjá mér. Uns eitt ár að tegundin fékkst ekki lengur. Síðasta dósin fannst í nýlenduvöruverslun við Barónstíg.

Nóg af jell-o.

Sérstakur vasi á svuntunni fyrir sígarettur

Grillmeistaranum líst vel á ungu stúlkuna.
Botn

Níu prósent landsmanna segjast bera traust til borgarstjórnarinnar í Reykjavík.

Þarna er allavega fundinn botn.
Valdamikil Ásta

Frami Kjartans Magnúsonar er allnokkur, en hann hefur verið lengi að vinna sér inn fyrir honum – Kjartan er á þriðja tímabili sínu í borgarstjórn og nú orðinn stjórnarformaður bæði OR og REI fyrir utan að vera formaður menningar- og ferðamálanefndar.

Ásta Þorleifsdóttir er hins vegar eins og raketta. Hún var ekki einu sinni í borgarstjórninni fyrir nokkrum vikum – og hún er ekki kjörinn fulltrúi þar – en samt er hún varaformaður Orkuveitunnar, Faxaflóahafna, REI, umhverfisráðs og menntaráðs.

Semsagt fimm stórar og merkilegar stjórnir. Það er greinilegt að Ásta hefur trúnað borgarstjórans okkar. En það verður seint sagt að valddreifingin sé mikil hjá þeim.
Fangaflutningar

Nú má vera að með í fangaflutningum Bandaríkjamanna hafi verið einhverjir menn sem höfðu lítið til saka unnið. En þarna eru líka harðsvíraðir glæpamenn, ofstækismenn, terroristar sem stafar stórkostleg hætta af. Heimurinn er eilítið betri staður af því þeir náðu ekki að hrinda ofbeldsverkum sínum í framkvæmd.

Nú síðast voru gómaðir sex ætlaðir hryðjuverkamenn í Noregi og Svíþjóð. Já, á hinum friðsælu og umburðarlyndu Norðurlöndum.

Gleymum heldur ekki að eitt meginhlutverk hvers ríkis er að vernda líf þegna sinna. Við getum spurt hversu mörg mannslíf hafa bjargast vegna þessara fangaflutninga?

Abu Ghraib kemur upp í hugann. Það er enn verið að birta myndir af framferði bandarískra hermanna í því illræmda fangelsi. Það var vissulega skammarlegt. En það er sjaldnast talað um fjöldagrafir Saddams í námunda við fangelsið og þær tugþúsundir sem þar voru drepnar – þar af fjögur þúsund fangar bara árið 1984.
Bifröst

Fyrst varð Bifröst samfylkingarbæli og svo varð það eiturlyfjabæli. Jónas hlýtur að snúast í gröfinni.
Nálgast hættumörk

Ég ætla ekki að fara að breyta þessu í viðskiptasíðu, en ef menn skoða línuritið sem er frá því í morgun og bera það saman við línurit sem birtist með færslu í gær sjá þeir hversu hratt skuldatryggingarálagið á bankana íslensku hækkar.
Glatt á hjalla í Brussel

Yfir 900 manns á menningarhátíð í Brussel segir á vef Viðskiptablaðsins. Svo rýnir maður í myndirnar og sér að þetta eru fyrst og fremst kunnugleg andlit ofan af Íslandi.

Hefði ekki verið nær að halda hátíðina á Ölstofunni?

Annars minna svona hátíðir mig alltaf á þegar ég var í flugvél á leið til Lundúna um árið. Þá var einhver svona menningarkynning í gangi. Ég leit í kringum mig í flugvélinni og varð allt í einu mjög paranoid:

Ég sá að ég var eini farþeginn í vélinni sem hafði borgað miðann sjálfur.

Það liggur við að maður fagni yfirlýsingu borgarstjórans í Reykjavík, þótt hún sé að sönnu dálítið sjálfhverf:

„ Borgarstjóri vill ítreka mikilvægi þess að kjörnir fulltrúar borgarinnar sýni ráðdeild og aðhald í fjármálum borgarinnar. Borgarstjóri hefur verið í þjónustu borgarbúa sem kjörinn fulltrúi í 18 ár, nú síðast sem borgarstjóri. Allan tímann hefur hann lagt sérstaka áherslu á aðhald og ráðdeild við ráðstöfun almannafjár í þágu kjörinna fulltrúa borgarinnar og vitna útgjöld vegna ferðakostnaðar hans, dagpeninga og annars kostnaðar um það.„
Manassas

[youtube=http://youtube.com/watch?v=PlNT5w7Mjmo]

Ég sá að Árni Matthíasson var að minnast hinnar ágætu hljómsveitar Manassas í Morgunblaðinu um daginn.

Var kominn tími til.

Hér er ágætt lag með sveitinni – fremstur í flokki er Stephen Stills, en þarna er líka Chris Hillman sem var í þeirri stórmerku hljómsveit Byrds.
Ómerkilegheit

Þetta er rétt hjá Andrési. Það er smásálarháttur hjá Reykjavíkurborg að hafa ekki getað samið við afkomendur Kjarvals.
Rugl við Laugaveg

Þetta er hárrétt hjá Óskari. Afleiðing stefnunnar/stefnuleysisins í skipulagsmálum Laugavegarins er sú að allt er í uppnámi. Fjöldi gamalla húsa við götunna stendur auður og grotnar niður. Eigendur þeirra vita ekki hvort þeir geti hróflað við þeim eða hvort þeir eigi að bíða eftir því að borgin kaupi eignirnar á ofurverði.

Það er hryggilegt að sjá svona rugl.
Uppreisn í aðsigi?

Ég er að velta því fyrir mér hvers vegna gagnrýni Andrésar Magnússonar læknis á íslenska bankakerfið hefur fengið svo mikinn hljómgrunn.

Er það ekki vegna þess að almenningur í þessu landi er búinn að fá sig gjörsamlega fullsaddann af vaxtaokrinu, óhófinu og matadorspilamennskunni í bankakerfinu?

Og líka vegna þess að fólk treystir ekki hagfræðingum fyrir fimmaura? Þeir hafa svo oft haft rangt fyrir sér, verið uppteknir við að verja rotið kerfi, talað upp gengi á pappírum sem voru einskis virði í raun.

Nú er verið að ræða um að endurreisa gömlu Þjóðhagsstofnun. Hún var lögð niður í einum af hefndarleiðangrum Davíðs Oddssonar. Sem aldrei skyldi verið hafa.

Andrés hefur kannski ekki hundrað prósent rétt fyrir sér, en hann segir á mannamáli hluti sem vaxtapíndur almenningur er að hugsa. Með réttu ætti að vera uppreisn í aðsigi.
Útrásargrúpía

Hér talar ein af grúpíum útrásarinnar. Fyrrum ritstjóri Markaðarins, viðskiptaútgáfu Fréttablaðsins, sem flutti halleljújafréttir af íslenskum viðskiptasnillingum. Aldrei örlaði á gagnrýnni hugsun í Markaðnum. Þeir sem gagnrýndu óhóf útrásarvíkinganna fengu þá einkunn að þeir væru hallærislegir og öfundsjúkir. Það væri þeirra mál hvernig þeir eyddu peningunum sínum.

Það var ekki alvarlegt mál þegar gengi fyrirtækja var stanslaust kjaftað upp í Markaðnum – og líka í sérstökum fréttaaukum á Stöð 2 þar sem Hafliði var fremstur í flokki – en síðan þegar kemur fram almennur borgari úti í bæ og gagnrýnir klabbið, þá er það hið mesta alvörumál.

Þá eru fjölmiðlar að bregðast samkvæmt Hafliða.

Síðar fór Hafliði til starfa hjá REI og var þar í hópi manna sem áttu að fá feita kaupréttarsamninga á síðustu augnablikum útrásarinnar – þegar þeir sáu að ekki var annað eftir en að reyna að seilast í sameiginlegar auðlindir landsmanna.

En við þurfum svosem ekki að horfa lengra en til fyrrverandi yfirboðara Hafliða, Jóns Ásgeirs Jóhannessonar – sem hefur sjálfur sagt að bankarnir séu svo gott sem gjaldþrota. Annar mælikvarði á stöðuna eru svo vangaveltur um að ríkið þurfi að ef til vill að koma bönkunum til bjargar.

Hér eru til glöggvunar nýjar upplýsingar um skuldatryggingarálag íslensku bankanna.
Aðildarumsókn

Það er sagt að evra og ESB sé ekki lausn á þeim vanda sem steðjar að íslensku hagkerfi.

Skammtímavandanum.

En er það alveg víst?

Má ekki alveg eins gera því skóna að yfirlýsing um að Ísland hyggist sækja um aðild myndi hafa mikil áhrif á stöðuna – að aðildarumsóknin ein sér myndi að einhverju leyti breyta viðhorfum okkar sjálfra og ekki síður viðhorfum annarra til okkar?

Pælum í því.
Stjórnmálaskóli VG

Þetta er eiginlega alveg prýðilegt. Stjórnmálaskóli VG haldinn á Akureyri um helgina – fyrir unga fólkið.

Og ein námsgreinin er:

Fundir og mótmæli.
Rangur staður fyrir Evróvision

Evróvision er hugsanlega mesta hommahátíð í heimi. Keppnin er gegnsýrð af menningu samkynhneigðra – sérstakri tegund af kitsi. Þeir keppendur sem ekki eru samkynheigðir líta allavega út fyrir að vera það. Svo les maður að íbúar Belgrad ofsæki samkynhneigt fólk.

Ja, þá er borgin augljóslega ekki rétti staðurinn fyrir þessa samkomu. Reykjavík með sína fjölmennu og glaðværu Gay Pride göngu væri miklu betri.

Bara verst að við eigum ekki séns með þetta lag. Það er flutt af skemmtikröftum sem taka keppnina alvarlega, vilja vanda sig, eru sómakærir – sem er algjör misskilningur á þessum vettvangi.
Meiri iðnvæðing framundan

Ég held að það sé víst að hér munu eiga sér stað miklar iðnaðarframkvæmdir á næstu árum. Það verður reist álver á Bakka við Húsavík og í Helguvík. Svo mun vonandi rísa netþjónabú á Miðnesheiði – það er orkufrek starfsemi.

Orkan mun meðal annars koma af Hellisheiði og úr nýrri virkjun í Þjórsá. Ég hygg að mikill meirihluti þjóðarinnar verði hlynntur þessum framkvæmdum. Nú þegar kemur í ljós að bankaútrásin var bóla gerbreytast viðhorfin. Áhrifin sem Draumalandið hafði dvína hratt.

Hugmyndirnar um að gera eitthvað annað virðast heldur ekki vera betri en þessi hérna – heilsuhótel. Í sömu tillögum er talað um sjóstangveiði.

Þá er spurning: hversu harðir ætla umhverfisverndarsinnar að vera í andstöðu sinni – til dæmis þeir sem eru í röðum ríkisstjórnarflokksins Samfylkingar?
Bókstafstrúarmenn

Það eru víða menn með geggjaðar hugmyndir. Ég lenti á sjónvarpsstöðinni Omega og þar sat maður með ísraelskan fána og gyðingastjörnu um hálsinn, sagði að víst væru gyðingar guðs útvalda þjóð og taldi að stofnun Ísraelsríkis væri undanfari að því að Jesús sneri aftur til jarðarinnar – gott ef hann átti ekki að tylla sér á Ólífufjallið?

Mér heyrðist hann vitna í Jesaja 33.

Svo var hann búinn að draga á flot einhvern vesalings bloggara af mbl.is sem náði samt ekki alveg að fylgja honum í ruglinu.
Kleppur, kirkjuvald og Stephen King

Í Kiljunni í kvöld verður umfjöllun um bók Óttars Guðmundssonar þar sem skráð er saga Kleppsspítala. Það er Héðinn Unnsteinsson, merkilegur sérfræðingur í geðheilbrigðismálum sem segir skoðun sína á bókinni.

Lára Magnúsardóttir sagnfræðingur kemur í þáttinn og segir frá bók sinni sem nefnist Bannfæring og kirkjuvald á Íslandi 1275-1550. Barnabókahöfundurinn Lani Yamamoto býr í Vesturbænum í Reykjavík, skrifar bækur um ungan heimspeking sem nefnist Albert, en þær hafa verið gefnar út í fjölda landa.

Lani er gestur í þættinum.

Einnig verður fjallað um nýja bók eftir hrollvekjuhöfundinn Stephen King, en Kolbrún er talsverður aðdáandi hans.
Bunuel og trúarbrögðin

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=lcasqBRzeeA]

Merkilegt að heyra fólk segja að ekki megi ráðast á trúarbrögðin; hið öfuga er eiginlega satt, það á að ráðast á trúarbrögðin, hæða þau og spotta, til að þau hverfi inn á það svið þar sem þau eiga heima – á hinu einkalega – andlega – sviði, en séu ekki að þvælast á hinu veraldlega, oft sem argasta kúgunartæki.

Trúarbrögð eins og þau eru stunduð á Íslandi eru að flestu leyti ágæt. Það er hægt að bera þau saman við sjónvarp með mörgum rásum. Maður getur horft á Omega ef maður vill – en ef maður vill það ekki getur maður verið alveg laus við að horfa nokkurn tíma á þá stöð.

Einn mesti trúarbragðaspottari allra tíma var súrrealistinn Luis Bunuel. Hann ólst upp í Aragon héraði á Spáni, stundaði nám í ströngum jesúítaskóla; þetta innrætti honum ævilanga óbeit á krikjunni. Kaþólska kirkjan á Spáni á tíma Bunuels var hreint ógeð; hélt alþýðunni í fáfræði, studdi kúgara hennar.

Bunuel fór úr landi og gerði myndir eins og Gullöldina sem er árás á kirkjuna. Hann hélt þessu áfram allt sitt líf. Gamall maður gerði hann mynd sem heitir Vetrarbrautin; þar er kirkjan dregin sundur og saman í háði.

Fyrir vikið var Bunuel lengst af landflótta frá Spáni; hann eyddi mestallri ævinni í Frakklandi og Mexíkó.

Fjölmenningarsinnar vilja halda því fram að maður eigi að bera virðingu fyrir trú annarra – hversu vitlaus sem hún er. Samkvæmt þeirri hugmynd fóru bæði Voltaire og Bunuel villur vega í árásum sínum á kirkju og kristni. Með sömu rökum hefði líka átt að sýna nasismanum umburðarlyndi (það gerðu reyndar sumir með tilvísan til Versalasamninganna). Þetta felur líka í sér að ekki séu til nein gildi sem eru betri en önnur. Öðru nafni kallast þetta menningarleg afstæðishyggja.

En það er vegna manna eins og Bunuels að ítök kirkjunnar á Spáni minnkuðu. Hún er reyndar að reyna að hafa áhrif á kosningarnar í landinu sem fara fram á Spáni 14. mars. Henni ofbýður hvað ríkisstjórn Zapateros er frjáslynd. Líklega verður henni ekki kápan úr því klæðinu. Kirkjan er sem betur fer veikluð; henni fer best að halda sig á andlega sviðinu.

Um þessar mundir er íslam uppivöðslusömustu trúarbrögðin. Innan þess er kúgunin mest og ofbeldið. Það væri óskandi að íslam gæti eignast sinn Bunuel – einhvern sem gæti hafist handa við að afhelga draslið. Það tekur langan tíma, er ábyggilega lífshættulegt, en nauðsynlegt.

* Hér að ofan er tengill á Gullöldina, mynd Bunuels frá 1930. Handritið skrifaði hann með vini sínum og landa Salvador Dali. Ljósmyndin er úr Vetrarbrautinni.
Djók

Tók einhver eftir því að í dómnum í máli Ómars Valdimarssonar og Gauks Úlfarssonar er sérstaklega tekið til þess að Ómar sé ræðismaður El Salvador? Dómarinn virðist taka sérstakt tillit til þess – það má semsagt síður móðga konsúl El Salvador en einhvern Jón úti í bæ.
Ennþá fleiri aðstoðarmenn

Nú ganga hinir á lagið. Þeir voru ekki lengi að því.

Allir þingmenn vilja aðstoðarmenn.

Ekki síst þeir sem hafa hingað til viljað „báknið burt“.
Tónleikamánuður

Mars verður mikill tónleikamánuður. 6. mars ætla ég að hlusta á Sigrúnu Eðvaldsdóttur flytja fiðlukonsert Albans Berg. 13. mars er Þýsk sálumessa eftir Brahms flutt á sinfóníutónleikum með söngsveitinni Fílharmóníu. Tveimur dögum síðar er það Quatuor pour la fin du temps eftir Messiaen á tónleikum í Þjóðmenningarhúsinu.

Allt mögnuð verk. Efnisskrá Sinfóníunnar er óvenju góð þessa páska – af einhverjum ástæðum fengu Sibelius og Rakmaninoff frí.

Í apríl ætlum við Kári svo á tónleika þar sem verður meðal annars flutt tónlist úr Star Wars, bæði vonda lagið og góða lagið vonum við.
Nei, helst ekki

Ég segi sem íbúi í aðflugslínu Reykjavíkurflugvallar – ég kæri mig ekki um meiri flugumferð yfir bæinn.

Þarf ekki að hafa grenndarkynningu eða eitthvað svoleiðis?
Veit ekki

Ég veit ekki með þennan dóm. Því verður ekki neitað að Ómar R. Valdimarsson var talsmaður ömurlegasta fyrirtækis sem hefur skolað upp á íslenskar fjörur, fyrirtækis sem byggir á þrælastefnu og einhvers konar kerfisbundnum rasisma.

Menn gera ýmislegt fyrir peninga – en þegar þeir ganga í skítverk geta þeir varla búist við fagnaðarlátum.

Ég skildi heldur ekki í manninum að nenna að fara í þessa málshöfðun – ef ég hefði verið að elta ólar við allar svívirðingarnar sem hafa birst um mig í bloggheimum myndu dómsmálin skipta tugum, ef ekki hundruðum – og ég væri löngu orðinn geðveikur.

Besta ráðið er að loka bara tölvunni. Það skiptir ekki öllu máli hvað einhverju fólki úti í bæ finnst um mann.
Þungavigtargrein Illuga og Bjarna

Þingmennirnir Illugi Gunnarsson og Bjarni Benediktsson skrifa ágæta grein í miðopnu Moggans í dag – algjöra þungavigt – mikilvægið er slíkt að blaðið slær henni upp á forsíðu.

Illugi og Bjarni segja að nauðsynlegt sé að grípa strax til aðgerða vegna bankanna. Það þurfi að efla Seðlabankann og Fjármálaeftirlit, lækka skatta á fyrirtæki í 12 prósent, taka ríkið mestanpart út af íbúðalánamarkaði, en um leið kalla þeir eftir aukinni ábyrgð stjórnenda fjármálafyrirtækja.

Allt er þetta gott og blessað, sumt umdeilanlegra en annað. Sérstaklega þetta um íbúðalánasjóð – bankarnir hafa varla sýnt að þeim sé treystandi fyrir íbúðalánum.

Í greininni segir líka að umræða um ESB og evru sé „flótti frá því verkefni sem við stöndum nú frammi fyrir“.

Þetta er kannski full einfalt.

Eiga stjórnmálamenn þá bara að hugsa um aðsteðjandi vanda, skammtímasveiflur – eða eiga þeir kannski að horfa lengra fram veginn en þetta eitt til tvö ár? Við erum varla svo vitlaus að við getum ekki tekist á við yfirvofandi kreppuástand og hugleitt evru og ESB í leiðinni.

Sem kunna að vera partur af lausninni – þegar til lengri tíma er liðið.
Botn Framsóknar

Stundum er talað um að hlutir finni sinn botn. Þ.e. þann stað þar sem verður ekki neðar komist.

Við vitum til dæmis ekki hvort íslenski hlutabréfamarkaðurinn hafi fundið sinn botn. Hann hefur rétt pínulítið úr kútnum en gæti fallið aftur.

Eins er það með Framsóknarflokkinn. Samkvæmt nýrri skoðanakönnun Fréttablaðsins er flokkurinn með 5,9 prósenta fylgi.

En er það botn Framsóknarflokksins?

Og er von til þess að sá sem fer svo langt niður nái nokkurn tíma einhverju sem er í líkingu við fyrri hæðir?
Aðeins meira um klæðaburð

Ég sé að einhverjir eru að kvarta undan pistli mínum um klæðaburð við veitingu blaðamannaverðlauna.

Eitt í þessu sambandi:

Á sjöunda áratug síðustu aldar fór klæðnaði háskólakennara mjög hnignandi. Fyrst hættu þeir að ganga með bindi, svo komu rúllukragapeysur, loks birtist Svanur Kristjánsson í háskólanum í gallabuxum, vaðstígvélum og hermannajakka.

Yfirvöld hugsuðu með sér: Svona mönnum þarf ekki að borga laun.

Framan af öldinni voru prófessorar við Háskólann með sama kaup og hæstaréttardómarar. Þá gegndu prófessorsembættum menn eins og Alexander Jóhannesson – hann gekk alltaf með harðan flibba, föðurmorðingja svokallaðan.

En svo fór að myndast mikið bil. Í kringum 1990 voru prófessorar með svipað kaup og stelpa sem afgreiðir í sjoppu.

Var hinn hnignandi fatasmekkur kannski skýringin?
Árangurstengt

Hvaða árangri ætli þetta tengist?
Villi og Nixon

„Ég er ekki skúrkur,“ segir Vilhjálmur Þ. í viðtali við DV í dag. Þessu er slegið upp á forsíðu blaðsins.

Menn átta sig kannski ekki á því en þessi ummæli enduróma fræg orð úr stjórnmálasögunni. Það var þegar Richard Nixon sagði á blaðamannafundi 17. nóvember 1973:

„I am not a crook.“

Nixon ætlaði að reyna að snúa taflinu sér í hag með þessari ræðu en hann átti þá mjög í vök að verjast vegna Watergate málsins. Það fór á annan veg – orð hans höfðu þveröfug áhrif – Nixon lét af embætti í ágúst 1974.

- - -

Annars vekur mikla athygli í viðtalinu hversu mikið Vilhjálmur leggur upp úr því að hann njóti stuðnings Davíðs Oddssonar. Vegna stöðu sinnar í Seðlabankanum er Davíð auðvitað ekki til frásagnar um þetta atriði.

En það er auðvitað ekki Davíð sem er formaður flokksins.
Blaðamannaverðlaunin

Blaðamannaverðlaunin eru ekki að gera sig.

Þetta má glöggt sjá ef skoðuð er ljósmynd á blaðsíðu fjögur í Morgunblaðinu í dag.

Þarna eru verðlaunahafarnir – sumir ágætlega að verðlaununum komnir – en enginn þeirra hefur haft fyrir því að fara í spariföt að þessu tilefni.

Einungis Kristján Már Unnarsson er með bindi.

Þetta ber ekki vott um mikla stemmingu fyrir verðlaununum.
Meirihlutinn í borgarstjórn

Frjálslyndir, óháðir & óákveðnir.
Verkin tala

„Niðurstaða Vilhjálms um að hann haldi áfram sem oddiviti borgarstjórnarflokks Sjálfstæðismanna en að óákveðið sé hver verður borgarstjóri á næsta ári hefur engin áhrif á meirihlutasamstarfið í borginni, segir Ólafur F. Magnússon.

Hann segir engu máli skipta hvaða borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokks taki við embætti borgarstjóra. Meirihlutasamstarfið byggi á traustum málefnasamningi.“
Skipurit

Það er búið að mennta mikið af fólki sem kann að búa til skipurit.

Einu sinni voru í Háskólanum deildir eins og heimspekideild, læknadeild, guðfræðideild og verkfræðideild.

Svo hefur þetta ekki þótt nógu gott. Það þarf að fikta í þessu, en enginn veit í rauninni til hvers. Þeir sem hafa eitthvað fram að færa í akademískum heimi reyna náttúrlega frekar að gera eitthvað sem skiptir máli.

Nú er búið að setja á stofn eitthvað sem heitir hugvísindasvið við Háskóla Íslands.

Undir hugvísindasvið heyrir íslensku- og menningardeild en þar á íslenskan meðal annars samleið með kvikmyndafræði og táknmálsfræði.

Svo er það sagnfræði- og heimspekideild og í þriðja lagi guðfræðideild.

En er guðfræði hugvísindi?
Fluga á vegg

Konan mín er í heimsókn hjá hreinlætisóðum hjónum sem búa í stóru og glæsilegu húsi utan við London.

Hún segir að væri skemmtilegt ef ég væri þarna fluga á vegg.

En það er víst ekki hægt.

Það væri búið að þrífa mig burt undireins.