arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vondir eigendur?

Andri Geir Arinbjarnarson, fyrrverandi ráðgjafi hjá McKinsey, segir varasamt ef Kaupþing kemst í hendurnar á bandarískum vogunarsjóðum. Betri eigendur væru evrópskir bankar.
Jóns Sigurðssonar trompið

Það er merkilegt hvað menn eru duglegir við að draga fram Jón Sigurðsson og reyna að gera hann að samherja sínum.

Í dag gerði Dalamaðurinn Ásmundur Einar Daðason þetta í þinginu; hann telur greinilega að Jón sé í sínu liði.

Þetta hefur Jón Valur Jensson líka gert; Jón Valur telur nánast að hann sé fulltrúi Jóns nafna síns í samtímanum.

Ásmundur telur sig vera yst til vinstri í pólitík – en Jón Valur er langt úti á hægri kantinum.

Hvar stóð Jón Sig?

Hann var alveg örugglega ekki einangrunarsinni,; það má segja að hann hafi verið opingáttarmaður fremur en innilokunar.

Hann kaus að búa í Kaupmannahöfn sem þá var borg upp á 100 þúsund manns fremur en í fásinninu á Íslandi.

Og jú jú, það væri forvitnilegt að vita hvaða skoðun hann hefði á þessu öllu.

Eigum við kannski að bíða eftir leiðsögn að handan?

Eins og einn skrifar hér að neðan: Mætti kannski líka tékka á því hvað Jónas frá Hriflu hefur að segja?
Skuldafen

Hingað hafa frá tíma hrunsins streymt erlendir blaðamenn. Þeir hafa sumir búist við að sjá neyð, en verða fyrir vonbrigðum þegar þeir finna hana ekki. Maður reynir að skýra út fyrir þeim að þeir sem eigi í mestum vanda séu þeir sem eru sokknir í skuldafen. Þetta er gjarnan fólk sem spennti bogann mjög hátt, keypti sér stór hús og flotta bíla, en á nú í hrikalegu basli.

Þeir sem minna hafa á milli handanna náðu ekki að skuldsetja sig eins mikið og því er fallið ekki svo hátt hjá þeim.

Lilja Mósesdóttir kemur inn á þetta í frétt á Vísi.is.

„Síðan er það bara þessi hópur sem er svo skuldsettur, að hann hefur ekki misst vinnuna en er að borga það mikið í hverjum mánuði af skuldunum að það á ekki fyrir mat allan mánuðinn,“ segir Lilja. Hún bendir á að þetta fólk búi oft í góðu húsnæði og sé á góðum bílum en geti ekki losað sig við þessar eignir til að minnka skuldabyrðina. „Þetta er fólk sem kemur kannski og biður um félagslega aðstoð og er svo á Range Rover og býr í einhverju einbýlishúsi,“ segir Lilja og bendir á að fólk geti ekki bjargað sér vegna þess að það er algert frost á bílamarkaði og húsnæðismarkaði.“
Skrítinn fréttaflutningur

Í fréttum síðan í gær hefur verið talað um lögfræðinga Seðlabankans.

Eins og þeir hafi ekki nöfn?

Hvað heita þessir menn, hver er bakgrunnur þeirra, hver er menntun þeirra og trúverðugleiki?

Það er skrítinn fréttaflutningur þar sem málsaðilar eru nafn- og andlitslausir.
Þingið verður að rannsaka einkavæðinguna

Að einhverju leyti mun rannsóknarnefndin sem starfar á vegum Alþingis fjalla um einkavæðingu bankanna – eða það hlýtur að vera.

En það er ekki nóg.

Nú er tækifæri fyrir þingmenn, til dæmis úr Borgarahreyfingu, að leggja til að sett verði á laggirnar þingnefnd til að fjalla sérstaklega um einkavæðinguna.

Sú nefnd ætti að hafa opna fundi og yfirheyrslur.

Fyrir nefndina yrðu kallaðir arkitektar einkavæðingarinnar, Davíð Oddsson, Halldór Ásgrímsson, Kjartan Gunnarsson, Baldur Guðlaugsson, Finnur Ingólfsson, Valgerður Sverrisdóttir, Geir Haarde, Hreinn Loftsson – og einnig Steingrímur Ari Arason sem sagði sig úr einkavæðingarnefnd með þeim orðum að hann hefði aldrei séð önnur eins vinnubrögð.

Jú og líka Björgólfur Guðmundsson, Björgólfur Thor Björgólfsson, Ólafur Ólafsson og Sigurður Einarsson.

Þessar yfirheyrslur ætti að senda út í beinni útsendingu í sjónvarpi.

Í einkavæðingunni liggur upphafið að því sem síðar gekk yfir Ísland. Þar var verðmætum eignum almennings stýrt í hendurnar á fámennum klíkum vildarvina stjórnarflokkanna.

Þeir voru ekki einu sinni borgunarmenn fyrir þessu, heldur fengu lánað í bönkunum sem verið var að einkavæða á þessum tíma.

Blekkingin var algjör og það var logið að þjóðinni.

Og reyndar er spurning hvort ekki þurfi líka að kanna hvort hægt sé að koma lögum yfir þá sem stóðu fyrir þessu svikabralli.
Skrítnar kröfur bankamanna

Það er sjálfsagt að greiða lögboðinn og umsaminn uppsagnarfrest.

En það er afskaplega erfitt að láta starfsmenn í bönkum frá „árangurstengdar greiðslur“.

Því árangurinn er satt að segja miklu verri en enginn.

Og maður hlýtur að spyrja sig hvort hér sé um að ræða árangur við að smala sparifjáreigendum inn í peningamarkaðssjóði eða við að safna fé inn á reikninga eins og Icesave?
Nýtt tugthús?

Það er stundum sagt að í kreppu sé nauðsynlegt að efna til opinberra framkvæmda.

Eftir því sem birtast fleiri fréttir um framferði íslenskra fjármálastofnana vakna spurningar um hvort nægt fangelsisrými sé í landinu?

Eða hvort efna þurfi til þjóðarátaks til að reisa nýtt tukthús?

Í alvörunni.
Upprifjun

Árið 2003 birtist grein í tímaritinu Euromoney um einkavæðingu Landsbankans og feðgana Björgólf Guðmundsson og Björgólf Thor Björgólfsson. Þar var spurt hvernig íslensk stjórnvöld hefðu komist að þeirri niðurstöðu að þessir menn – með enga reynslu af bankarekstri, dularfulla fortíð í áfengisbisness í Sankti Pétursborg og gjaldþrot á bakinu – væru hæfir til að eignast virðulegustu og traustustu bankastofnun á Íslandi. Banka sem blaðið sagði að væri iconic.

Hér er brot úr greininni, en það má lesa hana hérna í heild sinni:

„Is it a good idea for such a large stake in the bank to be controlled by individuals with no track record in banking? And whats the background of these people who apparently earned their fortune in the beverages business in Russia? Indeed the validity of one of their first, key acquisitions in Russia – a soft-drinks bottler in St Petersburg – has been challenged vigorously in Russian and Icelandic courts by the original owners.

Several judgments have gone against the father and son. Even within Iceland this does not seem to be well known.

Theres another question. Why is it that the prime ministers office, the privatization committee, the finance ministry and the central bank seem so unconcerned by Björgólfur Gudmundssons contribution to bringing a bank in Iceland to the point of insolvency in the 1980s?“
Íslenskir dómstólar og Icesave

Davíð Oddsson vill að Icesave verði rekið fyrir íslenskum dómstólum. Jú, gott og vel, en –

Ætli muni þá ekki spyrjast út hvernig frænda fyrrverandi forsætisráðherra og seðlabankastjóra var laumað inn í Hæstarétt og líka briddsfélaga hans og besta vini.

Vandinn er nefnilega að vanhæfnin og spillingin á Íslandi nær býsna langt aftur.

Andri Geir Arinbjarnarson, einn skarpasti bloggari landsins, skrifar pistil um þetta á vef sinn:

„Vandamálið er að erlendis hlutar enginn á Íslendinga. Hvað er að marka þá. Þeir eru bjálfar sem klúðruðu öllu svo best er að taka allt sem þeir segja með fyrirvara og sérstakleg það sem þeir segja sem stóðu vaktin í fallinu.

Ríkisábyrgð samþykkt af gjaldþrota ríki er tilgangslaus og það vita Hollendingar og Bretar. Innst inni vita þeir að Ísland getur ekki borgað. En þeir verða að halda andliti fyrir sína kjósendur og sýnast töff sem þeim hefur tekist.

Að mörgu leiti yrði það betra fyrir Hollendinga og Breta ef Íslendingar samþykktu ekki að Icesave því þá gætu þeir farið í hart og krafist eignaupptöku og tolla á íslenskan fisk.

Og auðvita vill Davíð að þetta mál sé rekið fyrir íslenskum dómstólum þar sem nánast hver einasti dómari er handvalinn af honum sjálfum. „Keep it all in the family“ eins og sagt er.“
Kaupþing verður Banque Havilland

Kaupþing í Lúx er nú orðið Banque de Havilland.

Hvernig ætli sé háttað aðgangi Íslendinga að gögnum úr þessari bankastofnun?

Var ekki nánast samdóma álit að nauðsynlegt væri að komast í þau í tengslum við rannsóknir á bankahruninu?

Ég þekki mann sem hefur verið að reyna að fá svör um þetta í viðskiptaráðuneytinu, en þeir hafa ekki virt hann svars.

Sigrún Davíðsdóttir tók saman þennan pistil um nýju eigendurnar um miðjan síðasta mánuð.
Fjölgun um 80 prósent á 10 árum

Það er mælikvarði á siðferðisstig hvers samfélags hvernig er komið fram við þá sem minna mega sín, sjúka, fatlaða, aldraða og öryrkja. Það á að tryggja slíku fólki bestu umönnun og aðbúð sem fáanleg er.

Í raun þekki ég engan betri mælikvarða á gæði samfélaga.

En að því sögðu verður að segja að fjölgun örorkuþega síðasta áratuginn er algjörlega út í hött. 80 prósenta fjölgun á 10 árum getur ekki átt sér eðlilega skýringu.

Úr 9.700 í 17.600.

Ég skrifaði um þetta fyrir nokkrum árum og uppskar þá talsverða reiði man ég.

Að sumu leyti er þetta dulið atvinnuleysi, einhverjir eru sjálfsagt að svindla á kerfinu, aðrir telja að þetta sé rétt og sjálfsagt – en þá er þess að geta að fyrir hvert misseri sem líður án þess að reynt sé að koma örokuþega aftur út á vinnumarkaðinn, er líklegra að hann sé á bótum allt sitt líf.

Þetta hefur margsinnis verið kannað í nágrannalöndunum – og sýnir að nauðsynlegt er að bregðast við til að gera þá sem eru á örorkubótum aftur virka í samfélaginu, eins og kostur er.
Óbreyttur alþýðumaður?

Eitt er að lifa lífi elítunnar í 101, með öllum þeim lúxusi sem því fylgir.

Eða þannig.

Fjölskylda mín hefur reyndar búið í þessu hverfi síðan 1939, frá því löngu áður en það hét 101 – þá var það bara Vesturbærinn og Miðbærinn.

101 er líklega blandasta hverfið í bænum. Þar búa menntamenn, verkamenn, stúdentar, drykkjumenn og dópistar, innflytjendur, jú, og nokkrir útrásarvíkingar.

En maður sá þá voða lítið í Miðbænum, ekki nema Björgólf gamla. Og nú eru þeir alveg horfnir.

En hann býr í Breiðholtinu.

Ég efast um að þetta sé svona fjölbreytt til dæmis í Háuhlíðinni eða í Garðabænum.

Og það er þó víst að það var ekki elítan í 101 sem keyrði þjóðina fram yfir brún hengiflugsins og olli því að allt heila klabbið hrundi.

Hverjir svo sem eru í þessari elítu?

Og það var ekki hún sem bjó svo um hnútana eftir hrunið að augljóst var að ætlunin var að rannsaka helst ekki neitt – enda gat það varla orðið í kerfi sem var nánast búið að lama vegna nepótisma, klíkuskapar og flokkshygli.

En á maður kannski að skilja það svo að ef ég er fulltrúi elítu, þá sé Björn Bjarnason óbreyttur alþýðumaður – og kannski líka frændi hans Bjarni Ben?
Vilja þeir að ríkisstjórnin falli?

Kúvendingar Bjarna Benediktssonar í ESB málum eru mjög sérstæðar. Þegar hann er farinn að flytja tillögur um tvöfalda þjóðaratvæðagreiðslu er það ekki dæmi um sérstaka lýðræðisást, heldur einfaldlega til marks um að flokkur hans ræður ekki almennilega við þetta mál.

Það á eftir að koma í ljós hvernig Sjálfstæðismenn greiða atkvæði um ESB í þinginu, en það væri nokkuð sérkennilegt ef til dæmis Ragnheiður Ríkharðsdóttir kysi gegn tillögu um aðildarviðræður.

Pólitíkin á Íslandi er á nokkuð viðvæmu stigi þessa dagana. Annars vegar er ESB og hins vegar Icesave. Bæði þessi mál gætu leitt til þess að ríkisstjórnin falli.

En á sama tíma virðist ekki vera sérstakur vilji til þess innan stjórnarandstðunnar að ríkisstjórnarsamstarfið líði undir lok svo fljótt. Þá þyrfti að mynda nýja ríkisstjórn, hún myndi kannski lafa í nokkra mánuði.

Fljótlega gætum við þurft að búa við ítalskt ástand í íslenskri pólitík. Ríkisstjórnir sem falla við fyrstu hindrun, koma og fara eins og rigningin.

Þetta er ástand sem sjálfstæðismenn óttast ekki síður en aðrir flokkar. Það verður ekki séð að þá langi sérlega að komast í ríkisstjórn við þessar aðstæður. Sóknarfæri flokksins liggja frekar í því að bíða; láta aðra höndla hin eldfimu ESB og Icesave mál. Ef flokkurinn fer í stjórn fljótlega gleymist líka síður að það er hann sem fyrst og fremst ber ábyrgð á hruninu af stjórnmálaflokkunum.

Síðustu fréttir um Icesave sýna hversu afleitlega var haldið á málum af ráðvilltum stjórnmála- og embættismönnum á dögum hrunsins; þetta er áminning um hversu fúsk og vanhæfni hefur verið útbreitt í kerfinu hér, í samfélagi sem byggir á flokkshygli og klíkuskap – því sem Bragi Kristjónsson nefndi „hyglun“ í Kiljunni í vetur.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson er í raun eini stjórnmálamaðurinn sem hefur kallað eftir því hástöfum og síendurtekið að hann vilji ríkisstjórnina frá. En maður er ekki viss um að aðrir flokksmenn fylgi honum endilega í þeim leiðangri.
Könnunarviðræður?

Ef maður googlar orðið „könnunarviðræður“ sér maður að það er út í hött að halda því fram að hér hafi verið í gangi einhvers konar blekkingarleikur þess efnis einungis standi til að gera lauslega könnun á ESB-aðild – ferlið felur í sér aðildarviðræður og aðildarsamning, rétt eins og hjá öðrum þjóðum sem hafa farið þessa leið.

Ég man heldur ekki eftir því að hafa heyrt talað um könnunarviðræður – og fylgist þó býsna vel með þjóðfélagsumræðunni.

Þjóðinni er svo frjáls að samþykkja aðildarsamninginn sem gæti orðið tilbúinn eftir tvö til þrjú ár eða hafna honum, rétt eins og frændur okkar Norðmenn hafa gert tvívegis. Þeir sáu heldur aldrei ástæðu til að fara í þjóðaratkvæði um aðildarviðræður.

Birgittu Jónsdóttur tókst að misskilja þetta upp á sitt eindæmi, en það var ekki af því neinn væri að plata hana.
Maðurinn sem talaði um geimskotið

Þegar ég var barn voru geimferðir stórkostlegt ævintýri. Gagarín fór út í geim einu og hálfu áru eftir að ég fæddist; þegar ég fór að fylgjast með fréttum var geimferðakapplaupið milli Sovétríkjanna og Bandaríkjanna í fullum gangi.

Ég var níu ára þegar Appolo 11 lenti á tunglinu og Neil Armstrong og Buzz Aldrin gengu á yfirborði þess. Mig minnir að sjónvarpið hafi þá verið í sumarfríi – og engar útsendingar á fimmtudagskvöldum – sem í sjálfu sér var afar sívílíserað.

Þessa daga dvaldi ég með mömmu og systur minni á sumarhóteli í gamla húsmæðraskólanum á Laugarvatni. Þarna var á sama tíma taugaveiklaður og ákaflyndur listamaður sem var sífellt að flytja gestum fréttir af geimskotinu; mörgum árum síðar reyndi ég að semja smásöguna Maðurinn sem talaði um geimskotið. Ég á hana ennþá einhvers staðar í tösku.

Nú eru liðin fjörutíu ár frá fyrstu tunglgöngunni. Áhuginn á geimferðum dvínaði eftir 1970. Eins og er lýst í stórmyndinni Appolo 13 varð erfitt að vekja áhuga sjónvarpsáhorfenda á þessu. Fjárveitingar voru skornar niður; ekkert varð úr fyrirheitunum frá því áratuginn á undan. Geimferðir hættu að vera málið. Eftir á að hyggja er þetta pínu dapurlegt.

Ef hefði verið haldið áfram af sama krafti og þá væru menn sjálfsagt komnir lengst út í geim.

Eftir Neil Armstrong er þetta haft á Wikipedia:

The press often asks Armstrong for his views on the future of spaceflight. In 2005, Armstrong said that a manned mission to Mars will be easier than the lunar challenge of the 1960s: „I suspect that even though the various questions are difficult and many, they are not as difficult and many as those we faced when we started the Apollo [space program] in 1961.“ Armstrong also recalled his initial concerns about the Apollo 11 mission. He had believed there was only a 50 percent chance of landing on the moon. „I was elated, ecstatic and extremely surprised that we were successful“, he said.
ESB á laugardagskvöldi

Birgitta Jónsdóttir fór í gegnum þingkosningar og náði að sitja í utanríkismálanefnd Alþingis vikum saman án þess að skilja hvað felst í viðræðum um aðild að Evrópusambandinu.

Og enn virðist hún ekki skilja að í viðræðunum felst ekki skuldbinding um aðild, hún verður aðeins ef fæst fram fullnægjandi samningur sem verður samþykktur af Alþingi og þjóðinni.

Páll Vilhjálmsson skrifar grein eftir grein um mann sem hann kallar Júdas J. Sigfússon.

En Bjarni Harðarson veit þetta allt, til dæmis er hann viss um að Ísland hættir að vera sjálfstæð þjóð ef það gengur í ESB.

Eins og þá væntanlega Danmörk, Svíþjóð, Finnland, Lúxemborg, Holland, Bretland og aðrar Evrópusambandsþjóðir.
Born to Run

Í fyrra sagði ég frá því þegar vinur minn Árni Snævarr sagði frá því hróðugur að hann hefði farið á tónleika með Bruce Springsteen.

En hann sagði þetta í röngum félagsskap, við fólk sem kunni ekki að meta „Bossinn“. Það var horft á Árna eins og hann væri viðrini.

Síðan þá hefur eitt og annað breyst. Bruce spilaði á Glastonbury, þar var hann aðalnúmerið, hann spilaði á tónleikum sem haldnir voru til að fagna kjöri Obamas; tímanum þegar Springsteen þótti púkalegur virðist vera að ljúka.

Jú, hann hefur smekk fyrir kúrekastígvélum, gallajökkum þar sem er búið að rífa ermarnar af og hafnaboltahúfum þar sem derið snýr aftur, en auðvitað var hann aldrei neitt púkó, heldur hefur Springsteen alltaf verið sannur list sinni og köllun – leitin að virðingunni og hinu merkilega og fagra í lífi alþýðufólks sem finna má lögum hans er einstök.

Hann er kraftmikill og einlægur rokkari, en hann er líka merkilegur fulltrúi bandarískrar þjóðlagahefðar eins og heyra má á plötum eins og Nebraska og plötu sem hann gerði til heiðurs öldungnum Pete Seeger. Það var fallegt að sjá þá saman, róttæklingana tvo, Springsteen og hinn níræða Seeger syngja Woody Guthrie lagið This Land is Your Land á vígslutónleikum Obamas í janúar síðastliðnum.

Þetta lag finnst mér flottast með honum, Born to Run, sérstaklega kaflinn sem hefst þegar sirka þrjár mínútur eru liðnar af laginu, þá er eins og það springi út í allsherjar kraftbirtingu.

The highways jammed with broken heroes on a last chance power drive

Everybodys out on the run tonight but theres no place left to hide

Annars sagði Árni mér að hann hefði farið á tónleika með Crosby, Stills & Nash um daginn; þeir eru hérumbil kynslóð eldri en Bruce en eiga nú góða daga eins og hann.
Endalok hótelrekstrar á Þingvöllum

Hótel Valhöll á Þingvöllum hefur lengi verið þyrnir í augum Þingvallanefndar og annarra sem telja að Þingvellir eigi að ríkja mikil helgi.

Öðrum finnst allt í lagi að selja veitingar og leyfa fólki að gista inni í helginni.

En Valhöll sjálft var nánast ónýtt hús og hafði verið lengi, í upphafi var það ekki vel byggt, og ekki hafði verið ráðist í nauðsynlegt viðhald.

Og það eru litlar sem engar líkur á að húsið verði endurbyggt né að annað hótel rísi á þessum stað.
Margháttaðar skoðarnir á ESB

Einhver sagði að Bjarni Benediktsson væri að hafa met í að hafa margar og fjölbreyttar skoðanir á ESB.

En auðvitað eru margvíslegar skoðanir á ESB innan flokks hans – og Bjarni er að reyna að gera hið ómögulega, að styggja engan í flokknum vegna málsins.

Hann vill reyna að hafa Björn frænda sinn góðan og líka Vilhjálm Egilsson.

Auðvitað er þetta nánast ómögulegt verkefni. Þannig að það er ekki furða þótt málflutningur formannsins virki ruglingslegur og mótsagnakenndur.

Annars er þetta fróðleg samantekt á síðu Marðar Árnasonar – Þeirra eigin orð.
Ekki traustvekjandi hjá seðlabankastjóranum

Ég segi eins og fyrrverandi ráðherra og álitsgjafi kemst oft að orði:

Þetta er ekki traustvekjandi.

Már Guðmundsson, nýr seðlabankastjóri, fullyrðir að ekkert hafi verið athugavert við peningastefnuna.

Meinar hann þetta, eða er þetta samstaða með gömlum starfsfélögum?

Jú, og svo má rifja upp að Már er einn af höfundum peningastefnunnar.

Hún leiddi til þess að vextir urðu alltof háir sem laðaði að sér erlent fjármagn í ótæpilegu magni, gengi krónunnar varð alltof hátt, kaupmáttur var líklega falskur, fólk og fyrirtæki skuldsettu sig í erlendum gjaldmiðlum en grundvöllur útflutningsfyrirtækja og nýsköpunar versnaði til muna.

Þetta er ein meginorsökin fyrir ruglástandinu sem hér var í gangi fyrir hrun – og hlaut að enda með skelfingu.

Væri ekki nær að seðlabankastjórinn gerði af heiðarleika og hreinskiptni upp við peningastefnuna?
Algjört gengishrun

Sumir segja að í íslensku krónunni liggi leiðin út úr kreppunni.

En því er þá sleppt að krónan er ein helsta ástæða þess að svo miklu verr er komið fyrir Íslandi en nágrannaþjóðum.

Í þessari frétt segir að Ísland hafi sett met í falli gjaldmiðils á ákveðnu tímabili.

En tölurnar eru í raun miklu verri.

Það eru ekki nema nokkur misseri síðan Bandaríkjadalur var í kringum 60 krónur. Nú er hann sirka 130.

Evran var í kringum 85 krónur. Nú er hún 180.

Pundið var í kringum 130. Nú er það 210.

Gengisfall getur nýst hagkerfi til aðlögunar. En það gegnir öðru máli um algjört gengishrun. Aðföng verða óbærilega dýr, rauntekjur snarlækka, verðbólga magnast upp þrátt fyrir að í raun sé enginn verðbólguþrýstingur innanlands, erlend lán sem fólk og fyrirtæki hækka langt umfram sársaukamörk.

Hinn napri sannleikur er að vegna þessa er kjaraskerðingin á Íslandi miklu meiri en í öllum löndum sem við berum okkur saman við.
Starfsmannalán Kaupþings og íslenskir lögmenn

Íris Erlingsdóttir skrifar á hina víðlesnu bloggsíðu Huffington Post um frammistöðu íslenskra lögfræðinga – sérstaklega með tilliti til hinna stórfelldu og stóreinkennilegu lána sem Kaupþing veitti lykilstarfsmönnum til hlutabréfakaupa.

Íris skrifar meðal annars:

„The lack of clear ethical rules and the frontier justice mentality in Iceland continues to cause confusion and raise questions about the legal professions ability to regulate itself in Iceland. Icelands largest law firm–LOGOS–was appointed official administrator for Jón Ásgeirs company, Baugur, despite having previously represented it. LOGOS was also raided by the police last month in connection with allegations of „share manipulation“ linked to Kaupthing Bank. Its offices were also raided by police looking into possibly fraudulent sales and re-sales of the now-bankrupt Sterling Airlines by the Icelandic investment firm, FL Group.

What is especially worrisome is that attorney discipline in Iceland is handled in part by the Icelandic Bar Association. Since the lawyers who had the greatest financial success in Iceland in recent years were the ones most closely tied to the parties responsible for taking the country down, what are the chances that the IBA is going to show the independent judgment necessary to evaluate their compliance with the rules?“

Sigrún Davíðsdóttir fjallar einnig um Kaupþingslánin í pistli í Speglinum:

„En hér mætti kannski enn fremur spyrja hvort þessi lánastarfsemi bankans standist yfirleitt: er það eðlilegt að veita lán og ætla að búa svo um hnútana að þeim fylgi hvorki ábyrgð né áhætta? Er það í raun löglegt að lána þannig að viðkomandi geti aðeins grætt á láninu, ekki tapað? Ef þessi leið er lögleg þá er þetta líka lygilega hagstæð leið fyrir öll skráð fyrirtæki til að borga starfsmönnum hluta launa þannig að á þau falli aðeins tíu prósenta fjármagnsskattur, ekki 40 prósenta tekjuskattur.

En hvað með hag bankans: hafði Kaupþing sérstakan hag af þessum lánum? Bankinn hafði þá stefnu að lána starfsmönnum fyrir allt að níu prósentum af heildarhlutaféi bankans. Banki má ekki eiga meira en 10 prósent í sjálfum sér. Kaupþing lá langt undir þeirri tölu, átti innan við eitt prósent í sjálfum sér í september í fyrra. En eins og Helgi upplýsir stjórnaði bankinn greinilega þessum prósentum sem starfsmennirnir áttu. Slík stýring er sannarlega athyglisverð búbót fyrir bankann en spurningin er hvernig það snúi við lögum um markaðsmisnotkun að bankinn stjórni hlutabréfum sem hann lánar til kaupa á?“
Tvöföld atkvæðagreiðsla

Leið tvöfaldrar þjóðaratkvæðagreiðslu við inngöngu í Evrópusambandið hefur aldrei verið farin áður. Ekki hjá neinni þjóð. Ekki einu sinni Norðmönnum sem tvívegis hafa fellt aðildarsamning.

Hún hefur þann ókost að í fyrri umferðinni – þegar kosið er um hvort eigi að fara í aðildarviðræður – vita menn í raun sáralítið hvað þeir eru að kjósa um.

Þess vegna er hætt við að umræðan verði í mjög í anda grýlu – og tröllasagna, þar sem er endalaust hægt að slengja fram staðhæfingum sem kann að vera ekki neinn fótur fyrir.

Þessi aðferð hentar hins vegar huglausum og lafhræddum stjórnmálamönnum og stjórnmálaflokkum sem þora ekki fyrir sitt litla líf að taka afstöðu til málsins.

Í framhaldi af því má minna á að tveir af helstu leiðtogum Sjálfstæðisflokksins um þessar mundir, Bjarni Benediktsson og Illugi Gunnarsson, skrifuðu grein í Fréttablaðið 13. desember síðastliðinn þar sem þeir lögðu til að farið yrði í aðildarviðræður við ESB og samningur síðan borinn undir þjóðaratkvæði. Undirtektirnar meðal sjálfstæðismanna voru að sönnu misjafnar.