arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Flugumenn

Bresk lögregla notar flugumann sem laumar sér inn í raðir umhverfisverndarsinna og tekur þátt í að skipuleggja aðgerðir þeirra. Smátt og smátt verða mörkin óskýr og lögreglunjósnarinn veit í raun ekki hverjum hann tilheyrir.

Ýmislegt bendir til að þetta sé ekki einstakt dæmi – að lögreglan í Bretlandi sé með útsendara sína í ýmsum mótmælahópum.

Í Rússlandi var svonalagað alsiða á tíma keisastjórnarinnar og ýmsar sagnir um það. Frægustu lögreglunjósnararnir voru klerkurinn Gapon og náungi sem hét Evno Azef

Gapon fór fyrir mikilli göngu að Vetrarhöllinni í Sankti Pétursborg árið 1905. Þar var ætlaði fátækt fólk í borginni að færa keisaranum bænaskjal. Lögreglusveitir skutu á fólkið – upp úr því spratt tímabundið byltingarástand, eins konar forleikur að byltingunni stóru 1917.

Ári síðar komst upp um Gapon, félagar hans í hreyfingu Þjóðbyltingarmanna hengdu hann í sumarhúsi í mars 1906.

Einn af þeim sem hafði umgengist Gapon var Evno Azef. Það er dularfullur maður. Hann var gyðingur frá Hvíta-Rússlandi, fæddur 1869. Azef var hvort tveggja byltingarmaður sem lagði á ráðin um hryðjuverkaárásir og útsendari leynilögreglunnar Okhrana. Azef náði svo langt að sitja í miðstjórn flokks Þjóðbyltingarmanna – sem var helsta byltingaraflið á þeim árum – og starfaði þar meðal annars með Boris Savinkov, frægum byltingarmanni sem bolsévíkar myrtu síðar.

Azef lagði á ráðin um morð á mjög háttsettum mönnum, eins og til dæmis Sergei, föðurbróður keisarans, og Plehve, sem var innanríkisráðherra og þar af leiðandi yfirmaður lögreglunnar. En á sama tíma þáði Azef 1000 rúblur á mánuði fyrir að vera á snærum Okhrana.

Þetta var mikil flækja. Það fór að berast orðrómur inn í raðir byltingarmanna að Azef væri ekki allur þar sem hann væri séður en því var ekki trúað.

Það var ekki fyrr en 1909 að komst endanlega upp um hann. Þá flúði Azef til Þýskalands, vann fyrir sér með söng og sölu undirfatnaðar fyrir konur, en andaðist í Berlin 1918. Kona hans hafði ekkert vitað um tengsl hans við lögregluna, skildi við hann og flutti til Bandaríkjanna.

Þess má svo geta að rithöfundurinn Joseph Conrad var heillaður af sögu Azefs og þessu furðulega samkrulli lögregluvalds og byltingar. Hann notaði hana og morðið á Plevhe sem efnivið í skáldsögunni Under Western Eyes sem kom út árið 1911.

Klerkurinn, byltingarmaðurinn og lögreglunjósnarinn Gapon hengdur árið 1906.

Flugumaðurinn dularfulli, Evno Azef.
Lögreglunjósnari meðal umhverfissinna

Furðuleg þessi saga um breska lögreglunjósnarann Mark Kennedy – alias Mark Stone –sem starfaði árum saman innan raða umhverfisverndarsinna.

Eitt er, og það er verulega skuggalegt, að lögregluyfirvöld skuli telja nauðsynlegt að hafa flugumenn innan slíkra samtaka.

Hvar eru þeir þá víðar? Hvað eru svona njósnir víðtækar?

Og svo er það framferði þessa náunga. Hann var býsna vel tengdur í kreðsunni, var meðal annars í mótmælum í Þýskalandi, Spáni, Hollandi, Írlandi – og Íslandi.

Nú er hann meðal annars ásakaður fyrir að hafa notfært sér konur í hreyfingunni kynferðislega – og þá hlýtur að vakna sú spurning að hvaða leyti það er taktík sem var komin frá yfirboðurum hans.

Það væri harla ógeðfellt.
Fagmenn

Það virðist hafa tekist afar vel með ráðningu forstjóra Landsvirkjunar.

Hörður Arnarson er maður með þekkingu og yfirsýn, hann talar þannig að mark er á honum tekið, er ekki bundinn af stjórnmála- eða byggðahagsmunum.

Hann hefur meðal annars starfað samkvæmt því að álfyrirtæki borgi of lágt orkuverð á Íslandi, að ekki sé ráðlegt að dæla allri orkunni í stóriðju og að nauðsynlegt sé að koma á virkari samkeppni um orkuna á Íslandi.

Það er svo furðulegt að þetta er eins og algjör nýung á Íslandi – að maður í þessari stöðu sé fagmaður fram í fingurgóma.

Það hefur nefnilega varla mátt í því sem einn maður kallaði „andverðleikasamfélag“.

Nú stendur fyrir dyrum ráðning forstjóra annars stórfyrirtækis í eigu opinbers aðila – Orkuveitu Reykjavíkur.

Þar eru sextíu umsækjendur og lag að ráða fagmann eftir þá löngu spillingar- og vanhæfnissögu sem er að baki.

Væri virkilega hressandi ef það tækist.
Málfræði

Sigurveig: Nú er kominn tími til að gefa fuglunum hérna úti.

Egill: Passaðu þig samt á að setja það langt frá húsinu svo við bjóðum ekki músunum heim.

Sigurveig: Það er eins gott að þú ert ekki með náttúrulífsþátt í sjónvarpinu.
Þungur dómur vegna mótmæla

Það er ekki hægt að segja annað en að dómskerfið í Bretlandi virki hratt – að minnsta kosti í sumum tilvikum.'

Átján ára stúdent, Edward Wollard, sem tók þátt í mótmælum vegna hækkaðra námsgjalda í Lundúnum í nóvember var í dag dæmdur í þrjátíu og tveggja mánaða fangelsi.

Hann er dæmdur fyrir óspektir – en þó aðallega fyrir að hafa hent slökkvitæki af húsþakið. Það hefði getað hitt einhvern, en gerði það þó ekki.
Erfitt í VG

Það er mikil taugaveiklunin innan VG og skilaboðin misvísandi.

Þegar fréttakona sjónvarpsins ætlar að leita tíðinda af þingflokksfundi VG í gær fer Ögmundur Jónasson að snupra hana fyrir að tala ekki um málefni.

Fréttakonan vildi einfaldlega fá að vita hvort eitthvað hefði gerst á fundinum.

Svarið sem hún fær var að endingu að lyfta færi niður en hefði farið upp fyrr um daginn.

Þingflokksformaður VG segist ekki vita hvort órólegu þremenningarnir ætli að vera áfram í flokknum.

En þremenningarnir krefja hann um afsökunarbeiðni vegna orða sem hann lét falla.

Þingflokksformaðurinn segir að hann hafi ekki heyrt um neina afsökunarbeiðni.

Allt er þetta orðið frekar langdregið og fær kannski meiri athygli en ella sökum þess að það er ekki svo ýkja mikið annað í fréttum þessa dagana.
Svikin á Wall Street

Hér er brot úr bandarískum samtalsþætti á MSNBC undir stjórn Dylans Ratigan. Þarna eru Charles Ferguson, leikstjóri heimildarmyndarinnar The Inside Job, og prófessor William H. Black, að ræða um svikastarfsemi á Wall Street og þá staðreynd að kerfið þar fær að halda áfram eins og ekkert hafi í skorist – og enginn af peningafurstunum þar þarf að svara til saka heldur er haldið áfram að dæla peningum í bankahítina.

Inside Job er kvikmynd sem ætti að sýna í sjónvarpi hér sem fyrst – William H. Black hefur tvívegis verið gestur í Silfri Egils.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ffHFjlqIzKE&feature=related]
Hæpið að kenna Palin um

Það er rétt að stjórnmálaumræða í Bandaríkjunum er óþolandi hatursfull.

Og að Sarah Palin er ekki sérlega geðslegur stjórnmálamaður – og sömuleiðis Glenn Beck.

En að kenna þeim um morðárásina í Arizona á laugardag er dálítið langt gengið.

Í raun er það ekki síður ógeðfellt en málflutningurinn sem þau eru sökuð um. Strax eftir atburðinn var farið að tengja Palin við hann.

En í raun og veru eru þessi tengsl ekki sýnileg – það er nákvæmlega engin sönnun fyrir því að umtöluð skotskífuauglýsing Palin hafi haft áhrif á morðingjann.

Bandaríkjamenn mættu kannski fremur spyrja sig spurninga um hina almennu byssueign í landinu. Hún er meginástæðan fyrir hinni háu morðtíðni í landinu. Hinum megin við landamærin í Kanada eru byssur ekki á almannafæri og morð eru miklu færri. Þeir sem hyggja á morð og ofbeldisverk geta með auðveldum hætti komist yfir skotvopn.

Það hefur komið fram að þingkonan sem var skotin, Gabrielle Giffords, hafi verið mótfallin takmörkunum á byssueign. Sjálf var hún eigandi Glock skammbyssu eins og morðinginn Jared Loughner. Palin er líka byssuóð og lætur taka myndir af sér með skotvopn. Í Bandaríkjunum þykir það sjálfsagt. Hvar annars staðar í vestrænu samfélagi þykir eðlilegt að fólk í þessari stöðu eigi skammbyssur og tali um það opinberlega?

Skotskífuauglýsing Palin. Hún er kannski ekki geðsleg, en ekkert hefur komið fram sem tengir morðingjann, Jared Loughner, við hana.
Hvar er snjórinn?

Ég var í New York og þar snjóaði helling milli jóla- og nýárs. Þetta var sagður vera sjötti versti snjóbylur sem hefur gengið yfir borgina.

Þetta hafði sínar skemmtilegu hliðar, fólk var á skíðum og sleðum í Central Park fram yfir áramót. Og svo voru vandræðin, sorphirða fór úr skorðum og ruslapokar hrúguðust upp, snjóruðningar við götur voru orðnir skítugir og ógeðslegir.

Mér varð hugsað til Frank Zappa lagsins Don't Eat the Yellow Snow.

Það snjóaði aftur á föstudaginn en snjóinn festi ekki alveg á götunum.

Svo kemur maður heim og það er janúar og engan snjó að sjá hér í Reykjavík þrátt fyrir talsverðar vetrarhörkur.

Ég man tímann þegar var eiginlega alltaf snjór á þessum tíma, fólk lenti í hrakningum á gamlárskvöld og þegar leið fram í janúar lagðist skólahald jafnvel niður dag og dag.

Getur einhver skýrt út fyrir mér af hverju er eiginlega hætt að snjóa hér suðvestanlands – á sama tíma og fólk í Evrópu er að upplifa afar kaldan vetur?
Guardian um Birgittu

Guardian skýrir frá því að íslensk stjórnvöld hafi kallað bandaríska sendiherrann á teppið vegna máls Birgittu Jónsdóttur og WikiLeaks.

Það er vitnað í Ögmund Jónasson innanríkisráðherra sem segir:

„[It is] very serious that a foreign state, the United States, demands such personal information of an Icelandic person, an elected official. This is even more serious when put [in] perspective and concerns freedom of speech and peoples freedom in general.“
Kvikmyndir um kóngafólk

Ég held það sé öruggt hvaða kvikmynd og hvaða leikari fær Óskarsverðlaun.

Það verður The King's Speech með Colin Firth í aðalhlutverki.

Bandaríkjamenn eru óðir í myndir sem fjalla um breskt kóngafólk, að minnsta kosti akademían sem veitir Óskarsverðlaunin.

Það mun ekki breyta neinu að myndin er sagnfræðilega mjög vafasöm og að kóngur þessi, Georg VI þótti með eindæmum þurr og leiðinlegur og sagði aldrei neitt skemmtilegt eða áhugavert í lífi sínu.

En hann átti heldur aldrei að verða kóngur, hann þurfti að taka við þegar bróðir hans Játvarður VIII gekk úr skaftinu og giftist fráskildri konu. Sá gerðist sérlegur áhugamaður um nasisma.

Dóttir Georgs VI hefur nú ríkt sem drottning í 58 ár. Það er býsna langur tími. Með þessari löngu valdatíð hefur hún styrkt konungdæmið. Það er deilt um hvort sonur hennar Karl (sem er sjálfur fráskilinn og giftur fráskildri konu) eigi að taka við eða hvort hoppað skuli yfir kynslóð og Vilhjálmur prins gerður að konungi.

Karl þykir með eindæmum leiðinlegur náungi en sonurinn er sagður hafa smá glamúr frá móður sinni Díönu. Í Bandaríkjunum má sjá í bókaverslunum sérstök tímarit um Wills og Kate – eins og þau eru kölluð – Vilhjálm og unnusta hans.

En þegar grannt er skoðað líkist strákurinn pabba sínum æ meir.
Helga og Helgi

Þetta er falleg mynd af leikarahjónum sem nú eru bæði látin. Helgi Skúlason dó 1996, en Helga Bachmann síðasta föstudag.

Ég ólst eins og fleiri upp við list Helgu og Helga. Sá þau saman leika Fjalla-Eyvind og Höllu á stórbrotinn hátt þegar ég var drengur, sá Helgu leika Heddu Gabler og Helga í Ríkharði þriðja og svo í kvikmyndunum Hrafninn flýgur og Leiðsögumanninum.

Þau voru bæði frábærir listamenn – og ég naut þess einnig að eiga oft spjall við þau á förnum vegi í bænum.

En myndin á forsíðu Fálkans sýnir Helga og Helgu þegar þau voru ung og falleg að hefja glæsilegan listferil. Mér sýnist að blaðið sé frá 1961.
Sambærilegt?

Líklega hefðum við þurft meiri en ekki minni WikiLeka.

Segjum til dæmis að upplýsingum um framferði íslensku bankanna hefði verið lekið út ári fyrr eða tveimur árum fyrr.

Að hefði verið hægt að rjúfa múr þagnar og samþykkis um bankanna.

Það hefði kannski getað breytt atburðarásinni eitthvað – en það hefðu ábyggilega einhverjir kvartað um að lög hefðu verið brotin.

Bjarni Benediktsson telur ekki alvarlegt að Bandaríkjastjórn sé að reyna að komast í tölvupóst íslenskrar þingkonu.

Segir að þetta sé ekki verra en þegar farið var að skoða tölvupósta Geirs Haarde eftir hrunið.

Í öðru tilvikinu er stórveldi að vernda hagsmuni sína sem tengjast meðal annars stríðsrekstri í fjarlægum deildum jarðar – það er verið að reyna að hræða fólk frá því að fjalla um upplýsingar sem stórveldið vill ekki að komi fram. Hræðslutaktíkin er rekin af slíkri hörku að hún nær langt út fyrir landamæri stórveldisins. Það er ótrúlega ósvífið að ætla að fara að seilast í gögn stjórnmálamanns í sjálfstæðu ríki.

Í hinu tilvikinu eru menn að reyna að fá botn í það hvernig ríkisstjórn gat horft upp á hrun heils hagkerfis og valdið þjóðinni ómældu tjóni – að því er virðist án þess að forsætisráðherra og ríkisstjórn aðhefðust neitt af viti.

Sambærilegt? Það er erfitt að sjá það.
Besti flokkurinn og hvítabjörninn

Hvítabjarnartal Besta flokksins hefur alltaf verið vitleysa. Grín sem var kastað fram á fyrstu dögum framboðsins og hefur undið upp á sig. Gleymist illu heilli ekki. Besti flokkurinn kom, sá og sigraði í borginni en það var ekki vegna þess að háð hans um stjórnmálaflokka væri sérlega fyndið eða beitt, heldur aðallega vegna þessa að fólk var komið með ógeð á gömlu flokkunum.

Það væri kannski annað ef þetta væri liður í stærri hugmynd, til dæmis því að koma upp einhvers konar heimskautagarði. Húsdýragarðurinn er það sem kallast barnadýragarður – aðallega hentugur fyrir lítil börn – einhvers konar heimskautagarður gæti hins vegar dregið að ferðamenn og fullorðið fólk og hann mætti tengja vísindastarfsemi.

Svona garður þyrfti reyndar ekki að vera í Reykjavík – hann gæti alveg eins verið á Húsavík eða Akureyri.

Besta flokknum er svosem ekki að farnast verr við stjórn borgarinnar en öðrum, eða það verður ekki séð. Hann hefur allavega ekki reynt að fela raunverulega stöðu borgarinnar eða fyrirtækja henna. En stundum koma frá honum sem eru bara skrítnar – og alls ekkert fyndnar.

Þar má til dæmis nefna aukagjaldið fyrir öskutunnur sem standa 15 metra eða lengra frá umferðargötu. Margir borgarbúar munu lenda í því að borga talsvert fé vegna þessa. Sjálfur þyrfti ég að fara út að mæla – mér sýnist að ég gæti rétt sloppið en er þó alls ekki viss.
Róleg ársbyrjun

Ég man ekki eftir rólegri ársbyrjun í langan tíma.

Í byrjun 2008 var komin af stað angistarfull umræða um íslenskt efnahagslíf.

Í byrjun 2009 var Búsáhaldabyltingin.

Í byrjun 2010 var allt í uppnámi vegna Icesave.

En nú er helsta fréttamálið deilur um handboltaútsendingar.
Þegar kreppan verður liðin tíð

Miðað við neysluna um jólin og flugeldana um áramót mætti ætla að kreppan sé farin að lina tökin á Íslandi.

Á einhverjum tímapunkti kemur að því að við hugsum um hana sem liðinn atburð.

Það gæti þess vegna orðið seinna á þessu ári.

En það er ekki þar með sagt að menn verði sáttir.

Það mun sem fyrr verða hér yfirstétt sem hefur pálmann í höndunum, nú sópar skilanefndafólk til sín auði og innheimtulögfræðingar blómstra og líklega fá sægreifar afskrifað þegar fram líða stundir.

Réttlætið sigrar ekkert endilega að lokum.

Einhverjir bankastjórnendur og útrásarvíkingar verða dregnir fyrir dóm – þeir munu þybbast við og heimta frávísanir og áfrýja öllu, en það bendir samt ýmislegt til þess að nokkur stór hópur verði dæmdur. Kæmi ekki á óvart ef það yrðu nokkrir tugir manna.

En það mun taka langan tíma – einn prófsteinninn verður hvernig fer með mál Baldurs Guðlaugssonar. Hann er einn af laukum forréttindastéttarinnar, á réttu vinina og hefur gengið í réttu skólana – það er spurning hvernig kerfinu gengur að leiða mál hans til lykta.

Stjórnlagaþingið er reyndar óvissuþáttur í þessu. Það er reynt að tala það niður, en staðreyndin er samt sú að stjórnlagaþingið kemur saman og hefur samkvæmt lögum vald til að gera tillögur um breytingar á stjórnarskrá, getur meira að segja lagt þær fyrir þjóðina.

Það gæti komið upp togstreita milli stjórnlagaþingsins og stjórnmálaflokkanna, en í gegnum það gætu orðið breytingar á íslensku þjóðfélagi sem menn sjá ekki endilega fyrir.
Plötu- og bókabúðir í vandræðum

HMV, stærsti söluaðili geisladiska og mynddiska í Bretlandi, ætlar að loka sextíu búðum eftir lélega jólaverslun. Verslanakeðjan stóð reyndar mjög illa fyrir.

Sömu sögu er að segja vestanhafs, búðir sem selja tónlist og kvikmyndir, hafa lokað unnvörpum.

Markaðurinn er allt annar en hann var. Bókabúðir eru líka í vandræðum og snúa sér í auknum mæli að því að selja gjafavöru.

Barnes & Noble, stærsta bókaverslanakeðja Bandaríkjanna, á í rekstarörðugleikum. Það er tímanna tákn að þegar maður gengur inn í verslun hjá Barnes & Noble mæta manni lestölvur sem eru til sölu á kostakjörum.

Í staðinn er fólk að kaupa tónlist, kvikmyndir, sjónvarpsþætti og lesefni í gegnum tölvur – eða jafnvel að stela efninu.

Það hefur komið sérstaklega illa við tónlistarbransann. Tekjur tónlistarmanna hafa hríðfallið og markaður fyrir það sem eitt sinn kallaðist hljómplata – heillegt verk með allt upp í klukkutíma af músík þar sem líka er lögð áhersla á umbúðirnar – er á hverfanda hveli.

Í kvikmyndahúsunum er svo varla hægt núorðið að bjóða upp á annað en myndir sem höfða til unglinga. Myndir eru í stórum stíl gerðar í þrívídd, það er gömul tækni sem var búið að henda á haugana, en var dregin upp til að telja kvikmyndahússgestum trú um að þeir næðu að upplifa eitthvað í bíó sem þeir sæju ekki framan við sjónvarpið eða tölvuna heima.

Hvort þetta er góð þróun – maður er ekkert svo viss um það?
Enn einn vafasamur vinur Kaupþings

Craig Murray var sendiherra Breta í Úsbekistan og lenti í vandræðum þegar hann fór að segja sannleikann, meðal annars um sérlegan vin Kaupþings, Alisher Usmanov.

Á þessu bloggi lýsir Murray Usmanov sem meiriháttar glæpamanni og lygara.

En Guðmundur Ólafsson líkir honum við handrukkara fyrir vafasaman félagsskap í Rússlandi.
Kannski meðmæli

Að einhverju leyti er það jákvætt að hagsmunasamtök eins og SI, LÍÚ og Bændasamtökin séu á móti stofnun atvinnuvegaráðuneytis.

Þessir aðilar hafa vanist því að ráðherrar lúti vilja þeirra í einu og öllu, og í sumum tilvikum hafa mörkin milli ráðuneytis og hagsmunasamtaka verið mjög óljós.

Landbúnaðarráðuneytið hefur til dæmis verið eins og deild í Bændasamtökunum – og svipað má segja um hin ráðuneytin.

Stjórnmálaflokkar bæði til hægri og vinstri hafa haft það á stefnuskrá sinni að stofna atvinnuvegaráðuneytið, en kannski nær það ekki í gegn núna vegna pólitísks hráskinnaleiks.

Þetta hefur til dæmis verið túlkað sem árás á Jón Bjarnason, og er þó stjórnarsamþykktin um ráðuneytið eldri en ráðherradómur hans.
Trú og losti

Kynlífið hefur alltaf verið lykilatriði í trúarbrögðum og þá sérstaklega niðurbæling hvatalífsins.

Við þekkjum munka og aðra trúmenn á miðöldum sem húðstrýktu sjálfa sig til að ráða niðurlögum líkamslostans.

Frægir eru dýrlingar sem gripu til örþrifaráða gegn kynhvötinni. Símon sat á súlu úti í eyðimörkinni, heilagur Antóníus faldi sig í helli til að forðast ásókn djöfla, kirkjufaðirinn Ágústínus glímdi við kynhvötina og tengdi hana erfðasyndinni – sem hafði geysileg áhrif á viðhorf kirkjunnar til kynlífs – heilagur Benedikt fleygði sér í þyrnirunna þegar lostinn sótti á hann.

Á Íslandi höfðum við okkar stóradóm þar sem syndugt fólk var beitt hroðalegum refsingum – aðallega þó konur.

Heittrúarmúslimar skipa konum að hylja líkama sinn frá hvirfli til ilja svo losti sé ekki vakinn að óþörfu.

Svo það er ekki furða þótt allt sé upp í loft í Krossinum. Það þýðir þó ekki að við þurfum að veita þessum fámenna en háværa söfnuði svona mikla athygli.

Veggmynd frá 1430 þar sem heilagur Benedikt sést fleygja sér í þyrnirunnann fremur en að gefa sig kynhvötinni á vald.
Fundurinn hjá VG

Þingflokksfundur Vinstri grænna á morgun er kynntur í fjölmiðlum eins og þar verði meiriháttar uppgjör.

Hallgrímur Helgason segir að farið sé að tala um fundinn eins og leik milli Barca og Real.

Það er samt ekki víst að þetta verði svona dramatískt. Ætli sé ekki líklegt að einhverjar þreifingar fari fram fyrir fundinn?

Ríkisstjórnin er að sönnu völt vegna sífelldra brotthlaupa órólegu deildarinnar í VG. En spurningin er alltaf – hver vill sitja uppi með að hafa fellt ríkisstjórnina á miðju kjörtímabili þegar nánast öruggt er að stjórnarflokkanna myndu bíða mjög erfiðar kosningar?

Einhvers konar málamiðlun eða frestur verður að teljast líklegri en uppgjör sem gæti beinlínis haft það í för með sér að Vinstri grænir klofni?
Jákvæðni og neikvæðni

Það er alveg rétt að umræðan í þjóðfélaginu mætti vera jákvæðari og uppbyggilegri.

En samt, þegar forsetinn, forsætisráðherrann, biskupinn, formenn stjórnmálaflokkanna og leiðarahöfundar blaðanna segja okkur að við eigum að vera jákvæð – ja, þá togar neikvæðnin dálítið í mann aftur.
Hannan á Bandaríkjamarkaði

Daniel Hannan er Evrópuþingmaður sem alloft hefur komið til Íslands. Hann mærði mjög efnahagskerfið sem hér var við lýði stuttu fyrir hrun, sagði að Íslendingar væru bestu lærisveinar Margrétar Thatcher, enda hefðum við góða fyrirmynd í sögupersónunni Bjarti í Sumarhúsum.

Nú er Hannan kominn á Bandaríkjamarkað. Hann er farinn að tjá sig á sjónvarpsstöðvum eins og Fox News og svo er hann búinn að skrifa bók fyrir hinn stóra markað vestra.

Hún nefnist The New Road to Serfdom – það er náttúrlega tilvitnun í fræga bók eftir Hayek.

Hayek varaði við kommúnismanum, en Hannan telur að í Evrópu séum við á leið að nýju ánauðarsamfélagi.

Þetta fellur í góðan jarðveg sums staðar í Bandaríkjunum og Hannan uppsker ríkulega.

Hann varar Bandaríkjamenn við að þeir séu að fara sömu leið og Evrópa undir stjórn Obamas.

En hirðir þá náttúrlega ekki um að nefna að stór hluti Bandaríkjamanna hefur varla aðgang að heilsugæslu, að menntunin sem snauðu fólki í Bandaríkjunum er boðin er skammarleg, að að minnsta kosti 50 milljón Bandaríkjamenn lifa undir fátæktarmörkum, að vinnandi fólk í Bandaríkjunum nýtur mjög takmarkaðra réttinda, fær varla sumarfrí – og að nánast hvergi í heiminum er ójöfnuður meiri og hefur farið mjög vaxandi. Bankar og auðhringir hafa algjört kverkatak á samfélaginu.

En Hannan nýtur sín vel innan um Glen Beck og aðra slíka stjórnmálaskýrendur, þá sem hafa ógurlegar áhyggjur af þessu lágmarks sjúkratryggingakerfi sem Obama hefur barist fyrir – og telja það vera argasta sósíalisma.
Góð tíðindi

Það er fagnaðarefni ef þýska flugfélagið Air Berlin ætlar að fjölga ferðum sínum hingað.

Ég hef ferðast talsvert með þessu félagi og hef ekkert nema gott um það að segja.

Flugvélakosturinn er nýr, ferðanetið er bæði stórt og þétt og snýst aðallega í kringum borgir í hjarta Evrópu, Düsseldorf, Berlín og München– til dæmis hef ég komist greiðlega út á grísku eyjarnar með því að fljúga með Air Berlin frá Þýskalandi. Fá flugfélög bjóða upp á ferðir beint þangað. Félagið flýgur lika til áfangastaða í Afríku, Asíu og Ameríku.

Það er í raun miklu þægilegra að fljúga gegnum Þýskaland en í gegnum London – þar sem eru hryllilegir flugvellir og dýrt og seinlegt að komast til og frá þeim.

Svo er ekki vanþörf á samkeppni fyrir íslensku flugfélögin.

Annað þeirra, Icelandair, er ágætt flugfélag, öruggt og að mestu laust við seinkanir, en fargjöldin eru orðin alltof há.

Hitt, Iceland Express, er náttúrlega í tómum vandræðum, maður þorir varla að kaupa farmiða hjá þvi, fyrir utan hvað eignarhaldið er fráhrindandi.
Hlutskipti ungs fólks í Gaza

Þetta er frábær yfirlýsing frá ungu fólki á Gaza sem segist vera búið að fá nóg af öfgapakkinu í Ísrael og Hamas sem haldi því í fangelsi.

Orð í tíma töluð.
Á Hótel Borg

Í gær voru liðin tíu ár síðan við Sigurveig fórum fyrst á stefnumót á nýársfögnuð á Hótel Borg og höfum verið saman síðan þá.

Þessi mynd var tekin við það tækifæri, á Hótel Borg.
Létta hryssu í flokki staðra mera

Líkingar úr dýraríkinu koma ekki á óvart þegar Össur á í hlut, þeir sem þekkja til hans vita að hann á það til að komast svona að orði – og ekki víst að í því felist sérstök óvirðing.

Fræg dæmi eru til um þetta annars staðar, til dæmis úr Heimsljósi, þar sem Ólafur Kárason yrkir ástarkvæði sem hljómar svo. Fylgir reyndar sögu að kvæðið var ekki metið að verðleikum, en á ansi vel við núna:

Líneik veit ég lángt af öðrum bera,

létta hryssu í flokki staðra mera,

fagureyg með fimar tær

frýsar ún hátt og bítur og slær.

Ó blessuð mær!

Kristilega kærleiksblómin spretta

kríngum hitt og þetta.