arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fræ úlfúðar

Sjálfstæðismenn þekkja varla annað en að sitja í ríkisstjórn. Í Samfylkingunni er sama og engin hefð fyrir ríkisstjórnarsetu. Það er ekki furða að ólíkur stíll flokkanna birtist á fyrstu mánuðum ríkisstjórnarinnar.

Samfylkingin þarf að gefa kjósendum sínum eitthvað. Hún getur ekki bara verið framlenging á Framsóknarflokknum og stjórnarsetu hans. Því verður Ingibjörg Sólrún að sýna tilburði í Íraksmálum, Björgvin G. í Evrópumálunum, Össur hvað varðar vatnalögin – þau geta ekki bara sagt já og amen.

Framsóknarflokkurinn gerði bara það sem Sjálfstæðisflokkurinn bauð honum að gera. Samfylkingin getur ekki leyft sér það. Sjálfstæðismenn eru svo vanir að stjórna öllu að það er spurning hvort þeir þola þetta. Það mun ábyggilega reyna á lagni Geirs Haarde – hann virðist fremur átakafælinn maður.

Kona sem sá hann í sjónvarpinu um daginn velti fyrir sér hvort hann væri nokkuð „meðvirkur“. Geir þarf allavega að gefa Samfylkingunni nokkurt svigrúm – sama hvað samflokksmenn hans segja.

En það er spurning hvort þetta leiði til þess að verði sáð fræjum úlfúðar sem seinna geta tortímt stjórninni?
Það vantar spýtur

„Kári, hvernig verða svona góðir strákar til?“

„Mömmurnar og pabbarnir búa þá til.“

Smá þögn. Kári:

„En hvernig búa þau þá til?“

„Ég skal segja þér það seinna.“

„Kannski nota þau nagla og hamar, spýtur og sög?“
Stöðvum þennan plebbaskap

Einhverjir karlar sem hafa keypt Apótekið í Austurstræti segja að þarna verði plötusnúðar, dans, eldhúsið fer út, það eigi að rífa allar innréttingar en þeir eru ennþá að velta fyrir sér hvað nafn staðarins verði?

Ætli megi ekki bóka að það verði eitthvað mega hallærislegt eins og Vox, Rex, Pravda, Oliver eða Boston?

Vandinn er að svona starfsemi á alls ekki heima í þessu húsi. Hún hefur líka þann mikla ókost þarna verður allt dautt á daginn – lífið verður eiginlega bara á kvöldin um helgar. Eitt glæsilegasta hús Reykjavíkur breytist í fyllerísbúllu.
Samþjöppun er vond

Ég mæli með fiskbúðinni á Freyjugötunni. Miklu nýrri og ferskari fiskur en hjá Fiskisögu sem gín yfir öllum markaðnum hér.

Og er því miður líka búin að eignast bestu kjötbúð í bænum, Gallerí Kjöt á Grensásvegi.

Sem má sjá fífil sinn fegurri.
Þetta er svart

Skjótt skipast veður í lofti.

Í vor valdi Fréttablaðið mig besta bloggara landsins. Það var nokkuð stór dómnefnd sem stóð að baki því vali.

Nú er ég fjórði versti bloggarinn að mati Mannífs.

Þarna er á ferðinni sex manna dómnefnd, hluti af henni er eins og hún sé að koma af sellufundi hjá VG en að öðru leyti er hún skipuð blaðamönnum sem rogast með ógurlega beiskju í farangrinum..
Hverjir eru hlægilegir?

Voru það ekki þessir hérna sem héldu ráðstefnu þar sem erlendir sérfræðingar ræddu upptöku evru án þess að Ísland gengi í Evrópusambandið?

Og sem Davíð Oddsson segir að séu sprenghlægilegir?

Hér má sjá stjórn Rannsóknarstofnunar um efnahagsmál, hér er rannsóknarráðið og hér er f ulltrúaráðið.

Þarna má sjá nöfn eins og Jónas Haralz, Birgi Þór Runólfsson, Orra Hauksson, Brynjólf Bjarnason, Ásdísi Höllu Bragadóttur, Ingimund Sigurpálsson, Rannveigu Rist, Hannes Hólmstein Gissurarson og Þór Whitehead.

Vandinn er kannski sá að þessi umræða er komin langt inn í raðir gamalla stuðningsmanna Davíðs – kannski óþægilega langt?
Leyfum Kolaportinu að vera

Kolaportið er ein helsta uppspretta mannlífs í miðborginni. Þar er flóamarkaður og vísir að matvælamarkaði.

Að fórna því fyrir örlítið fleiri bílastæði er sérstaklega vond hugmynd.

Borgarstjórnin hlýtur að hætta við þetta.

(ps. mér er bent á að hér sé við embætti Tollstjóra að sakast. Það hlýtur þá að sýna samfélagslega ábyrgð og hugsa sinn gang.)
Betra en maður þorði að vona

Ég sé ekki betur en að þessar tillögur geri ráð fyrir því að Nýja bíó verði endurreist í einhverri mynd bak við húsin sem brunnu í vetur. Þarna er líka búið að opna lækinn, rífa strætóhúsið og setja niður timburhús úr Árbæjarsafni á lóð þess.

Það er reyndar löngu kominn tími til að flytja hús úr Árbæjarsafni aftur niður í bæ í sitt eiginlega umhverfi.

Er þetta ekki bara nokkuð í áttina?
Prímadonna

Kristín var einu sinni í Silfri Egils og þá lét hún ekki svona.
Stærri en Nokia-forstjórinn

Maður er eiginlega orðinn ónæmur fyrir svona fréttum – en þetta virkar samt eins og lélegt grín.
Er Geir að meina þetta?

Geir Haarde segir enga þörf á á gjaldmiðilsbreytingu nú. Veit hann ekki betur eða – það sem jafnvel er líklegra – telur hann sér skylt að tala svona til að valda ekki óróa? Geir er jú með varkárustu mönnum.

Horfum á staðreyndir málsins:

Stýrivextir eru 13,3 prósent og enginn veit hvernig á að fara að því að lækka þá vegna stórkostlegrar útgáfu á krónubréfum sem braskarar versla með. Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn hvetur til þess að vextir verði hækkaðir ennþá meira.

Vextir á húsnæðislánum eru komnir í næstum 6 prósent – og þau eru líka verðtryggð.

Fyrirtæki og fólk tekur lán í öðrum gjaldmiðlum en krónunni til að þurfa ekki að beygja sig undir það ok að nota hana. Þessu fylgir mikil áhætta en tiltrúin á krónunni er svo lítil að menn eru til í að taka hana.

Stóru fyrirtækin farin að skrá hlutafé sitt í evrum.

Margir – sérstaklega hálaunamenn – eru farnir að fá laun greidd í evrum eða hluta þeirra.

Hlutabréfamarkaðurinn íslenski mun smátt og smátt færast yfir í annan gjaldmiðil en krónuna.

Íslenska krónan er aðgangshindrun inn á markaði hér, stendur í vegi fyrir erlendri fjárfestingu og samkeppni utan í frá.

Gengi gjaldmiðilsins er alltof hátt fyrir útflutningsatvinnugreinarnar og hefur verið lengi.

Hágengið kallar á aftur á móti mikinn, nær taumlausan, innflutning varnings, sem aftur framkallar óskaplegan viðskiptahalla.

Hin raunverulega króna er varla í notkun í lánaviðskiptum, nema þegar yfirdráttur og slíkt er annars vegar. Þá eru vextirnir taldir í tugum prósenta.

Í staðinn er notuð hin verðtryggða króna. Hún sveiflast með verðbólgunni. Hvert verðbólguskot er lántakendum afar dýrt. Þeir borga og borga en komast samt ekki nálægt því að byrja að greiða niður lán sín. Það sér ekki högg á vatni. Afleiðingin: Fólk eignast ekki neitt.

Núverandi gengisfyrirkomulag okkar – fljótandi mynt með Seðlabanka sem skal halda verðbólgu í skefjum með vaxtaakvörðunum – hefur hvergi verið reynt í samfélagi sem hefur svo smáan gjaldmiðil. Sveiflurnar geta verið mjög miklar. Og við vitum heldur ekki nema að einn daginn taki gjaldmiðillinn upp á því að hrynja – með nokkuð skelfilegum afleiðingum.

Tilraunir Seðlabankans til að halda verðbólgu í skefjum samkvæmt þessari stefnu hafa mistekist gjörsamlega. Verðbólgan skal ekki vera meiri en 2,5 prósent. Undanfarin ár hefur hún aldrei farið niður fyrir þá tölu. Það er óralangt frá því.
Innflytjendum hlýtur að fjölga

Það vantar starfsfólk á leikskóla, lögreglumenn, kennara, hjúkrunarfólk.

Mér skilst að vanti líka fólk til að vinna í verslunum eins og IKEA.

Og svo er mér sagt að sárvanti verkfræðinga og tæknimenntað fólk.

Þenslan í þjóðfélaginu er varla að minnka neitt að ráði.

Á meðan er reyndar stór hluti unga fólksins í viðskiptanámi í háskólum landsins.

Má ekki ætla að þetta hafi tvíþættar afleiðingar:

Annars vegar umtalsverðar kauphækkanir og hins vegar stóraukinn fjölda innflytjenda.

Við Íslendingar erum greinilega ekki nógu margir til að standa undir allri þessari athafnasemi.
Skrítnar skepnur

„Pabbi, það er geitungur í stiganum. Ég þori ekki niður.“

„Jú, jú, það er allt í lagi. Hann stingur þig ekki.“

„Eða kannski er þetta rostungur?“
Krónan, vinstristefna og þjóðernishyggja

Getur einhver sagt mér hvað er vinstri eða grænt við að halda með íslensku krónunni í gegnum þykkt og þunnt?

Ég skrifaði að þeir sem vildu halda í krónuna þyrftu að fara að rökstyðja mál sitt almennilega – við höfum heyrt rök evrusinnanna ansi oft undanfarið. Æ fleiri eru farnir að aðhyllast þau leynt og ljóst.

Eða er ekki ljóst að krónan er farin að valda íslenskum almenningi þungum búsifjum – bæði fólk og fyrirtæki eru á hröðum flótta undan henni? Sum fyrirtæki hafa reyndar þann hag af krónunni að þau þurfa ekki að óttast erlenda samkeppni meðan krónan er í notkun.

Fólk tekur lán í jenum, svissneskum frönkum og evrum með tilheyrandi gengisáhættu – bankar á Íslandi lána fé í sérstökum gjaldmiðli, hinni verðtryggðu krónu. Allt er talið brúklegt – nema krónan.

Ber það þá ekki helst vott um harða þjóðernishyggju að vilja halda í krónuna?

Samt er erfitt að halda því fram að notkun hennar sé mikið sjálfstæðismál fyrir þjóðina. Gengi krónunnar ræðst ekki síst af því sem gerist á fjármálamörkuðum úti í heimi. Við ráðum minnst um það sjálf. Við erum í sjálfheldu hárra vaxta sem eru hvergi hærri í veröldinni, stýrivextirnir hafa hækkað átján sinnum undanfarin ár en skila samt ekki tilætluðum árangri.

Hvaða rök mæla þá með notkun krónunnar?

Ólafur Ísleifsson hagfræðingur fjallar um þetta í fyrsta hefti tímaritsins Herðubreiðar:

„Frá árinu 2001 hefur staðið þjóðfélagsleg tilraun á Íslandi um fyrirkomulag gengismála. Hún hefur hvergi verið reynd á smærri gjaldeyrismarkaði en hér og felst í að atvinnufyrirtæki og almenningur búa við sveiflugjarna örmynt í hreggviðrum alþjóðlegs markaðar. Hver og einn getur dæmt um árangur af tilrauninni.“
Guðlaugur tekur til í ráðuneytinu

Davíð Gunnarsson, ráðuneytisstjóri í heilbrigðisráðuneytinu, hefur löngum verið valdamesti maðurinn í heilbrigðiskerfi okkar Íslendinga. Ráðherrar hafa ekki átt neitt í þennan embættismann.

En nú hefur Guðlaugur Þór Þórðarson, nýr heilbrigðisráðherra, tekið sig til og skutlað Davíð út úr ráðuneytinu. Hann er kominn í sérverkefni fyrir utanríkisráðuneytið. Margir anda léttar í heilbrigðiskerfinu.

Í framhaldi af því er kannski kominn tími á stefnubreytingu. Það mætti til dæmis gera róttækar breytingar á fyrirhuguðum Alfreðsspítala við Hringbrautina, en eftir því sem næst verður komist er ákvörðunin um hann runnin undan rifjum Davíðs.

Stjórnsýslufræðingur – sem einnig er farin að vinna fyrir Ingibjörgu Sólrúnu – komst annars að þeirri niðurstöðu í lærðri rannsókn að ákvörðunin um að byggja spítalann hefði tekið sig sjálf.
Auglýsing Símans

Gerið eins mikið grín að trúarbrögðunum og þið getið!

Hvort sem það heitir kristni eða íslam! Húmor er besta ráðið gegn ofstæki.

Annars er þetta besta útlegging á auglýsingu Símans sem ég hef séð. Ég skil ekki hvernig biskupinn og kirkjan nenna að eltast við þetta.
Ég hata Ikea

Rak augun í þetta og fannst ég þurfa að taka fram að ég hata IKEA.

Ég vil ekki sjálfur þurfa að setja saman húsgögn sem ég kaupi.

Held líka að það sé hættulegt heilsunni að reyna að skrúfa saman draslið sem kemur í pörtum frá IKEA.
Sönnunarbyrðin snýst

Það er augljóst að sönnunarbyrðin er að snúast hvað varðar gjaldmiðilsmálin.

Spurningin er ekki lengur hvers vegna við eigum að taka upp evruna?

Heldur:

Hvers vegna eigum við að halda í krónuna?

Við þeirri spurningu heyrir maður ekki mörg skynsamleg svör lengur.

Eða viljiði prófa?
Ofstæki

Vandinn við Richard Dawkins er að hann er síst minni ofstækismaður en margt af því fólki sem hann er að fjalla um.

Nýskeð var ég í Glastonbury sem telst vera miðstöð nýaldarfólks og alls kyns kukls. Mér fannst þetta bara frekar vinalegt.

Ég get hugsað mér svo ótalmargt verra sem fólk getur fundið sér til að gera. Það geta ekki allir verið skynsamir.

Í þessu felst líka ákveðin þversögn. Dawkins og hans fólk (sem mér liggur við að kalla sértrúarsöfnuð) er mjög uppsigað við það sem má kalla trúarþörf. En sóknin í nýaldargutlið ber vott um mikla þörf fyrir að trúa – við getum jafnvel kallað það trúgirni.
Ekki kynjafræði

Ég vil að sonur minn læri að lesa, skrifa og reikna, kannski nokkur tungumál, tónlist, raungreinar, sögu, landafræði – og svo eitthvað fleira sem hann kann að fá áhuga á.

En ég vil alls ekki að hann sé neyddur til að læra kynjafræði.

Ef hann hins vegar finnur einhvern tíma hvöt hjá sér til að læra kynjafræði – ja, þá verður bara að hafa það.
Inntak stjórnarsamstarfsins?

Þýðir það að fara í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum að nú fái menn náðarsamlegast að vera sammála sjálfstæðismönnum?
Vinir og óvinir litla mannsins

Reynir Traustason skrifar eins konar manífestó fyrir DV undir sinni ritstjórn í leiðara blaðsins í dag. Þar eru margir ágætir punktar. Reynir viðurkennir að blaðið hafi gert mistök í fortíðinni, eins og þegar það var málgagn manna sem vildu „nota það í eiginhagsmunaskyni“ og seinna þegar því var stjórnað með þeim hætti að „fólk var niðurlægt í umfjöllun um viðkvæm mál“.

Reynir segir að blaðið eigi að verða „skjól og vettvangur litla mannsins í samfélaginu“.

Það þykir mér góð stefna. Veitir ekki af. Í þeirri mynd er DV bráðnauðsynlegt. En Reynir má samt dálítið passa sig. Blaðið er í eigu manna sem síst verða taldir í hópi litla fólksins. Þeir eiga banka, búðir, flugfélög og hvaðeina og hafa fullt af láglaunafólki í vinnu hjá sér – kannski má jafnvel segja að þeir séu, þegar öllu er á botninn hvolft, helstu óvinir litla mannsins.
Einkasjúkrahús

Þetta er mjög merkileg frétt. Nú mun ef til vill fara að reyna á málflutning Vinstri grænna varðandi einkarekstur í heilbrigðiskerfinu. Það virðist vera að flokkurinn veðji aðallega á andstöðu við allt slíkt á næsta vetri.

Einkareknar heilbrigðisstofnanir eins og Orkuhúsið, heilsugæslan í Salahverfi og elliheimilið Sóltún þykja hafa gefist vel.

Í athyglisverðu Reykjavíkurbréfi Moggans í gær er bent á að einkarekstur í heilsugæslu þurfi ekki endilega að eyða biðlistum ólíkt því sem boðberar einkarekstrar hafa viljað halda fram.

Þar er líka kastað fram gömlu spurningunni um manninn sem er með ónýtan mjaðmarlið. Hví má hann ekki eyða sparifé sínu í að kaupa nýjan – fremur en til dæmis að verja því í að kaupa sumarhús á Spáni?

Svarið við þessari spurningu er ekki alveg einfalt. Ný skoðanakönnun sýnir að þorri þjóðarinnar vill ekki láta lækka skatta ef það þýðir lakari velferðarþjónustu. Þetta er reyndar mjög í takt við viðhorf sem eru uppi í Evrópu. Hvað viljum við ganga langt í því að hleypa hinum efnameiri fram fyrir?

En einkarekstur þar sem ríkið heldur áfram að borga brúsann er eitt – einkavæðing annað. Við megum ekki láta stjórnmálamenn sem eru að leita sér að heppilegri grýlu komast upp með að rugla þessu saman. Einkarekstur getur þýtt einkasjúkrahús en líka einstakan lækni sem heldur úti lítilli stofu. Ríkisrekstur getur líka falið í sér allt mögulegt – líka geggjun á borð við hátæknisjúkrahús undir stjórn Alfreðs Þorsteinssonar.
Lalli

Hrafn Jökulsson kom með ágætan punkt um Lalla Johns í pistli í Viðskiptablaðinu á föstudag.

Þegar Lalli loks vinnur fyrir sér á heiðvirðan hátt fær hann yfir sig úrskurð frá einhverri siðanefnd um að þetta megi nú ekki.
Ólígarki Íslands

Ólígarkar eru menn sem hafa auðgast á því að ná undir sig fyrirtækjum sem áður voru í eigu almennings – þ.e. ríkisins. Til þessa nota þeir pólitísk tengsl sín. Í Rússlandi eru margir ólígarkarnir fyrrverandi háttsettir menn hjá ríkinu.

Er þetta ekki ólígarki Íslands?
Hvað var gert við Geir?

Þetta er hin nýja lína Vinstri grænna gagnvart ríkisstjórninni, samanber nýja bloggfærslu eftir Árna Þór Sigurðsson, nánasta aðstoðarmann Steingríms J.:

„Staðreyndin er sú, að miðað við úrslit kosninganna, var varla við því að búast að önnur ríkisstjórn tæki við völdum en sú sem nú vermir stólana. Það er einfaldlega vegna þess að svo margir og áhrifaríkir aðilar í bæði Sjálfstæðisflokki og Samfylkingu höfðu unnið að því bæði leynt og ljóst um margra vikna skeið fyrir kosningar. Einkum voru það frjálshyggju- og fjármálamenn úr báðum flokkum sem þetta vildu og Geir H. Haarde var settur upp við vegg. Ingibjörg Sólrún hefur í nýlegu blaðaviðtali gefið sterklega í skyn að hún hafi aldrei ætlað sér að vinna með VG og Framsókn. Framganga VG og einstakra forystumanna þar á bæ fékk engu um þetta ráðið. Er Staksteinahöfundur ólæs á þessa stöðu?“

En hver stillti Geir Haarde upp við vegg? Langaði hann að gera eitthvað annað – eins og til dæmis að fara í stjórn með VG? Hvað veit Árni Þór sem við hin vitum ekki? Ég vænti þess að fréttastofur landsins fari á stúfana í fyrramálið og finni þetta út.
Ys og þys út af litlu sem engu

Grein í Herðubreið um Steingrím J. Sigfússon veldur nokkrum vonbrigðum, að minnsta kosti fyrir þá sem bjuggust við einhverju krassandi.

Þarna er svosem nóg af vondum skoðunum og skoðunum sem virðast hallærislegar í ljósi tímans.

Samt ekkert yfirgengilegt eða blöskranlegt.

Ég þykist viss um að margir íslenskir stjórnmálamenn hafa haft skoðanir sem eru ekki miklu skárri síðustu 25 árin. Allir íslenskir stjórnmálaflokkar stóðu saman að því kerfi hafta, ofstjórnunar og ríkiskapítalisma sem hér ríkti til skamms tíma.

Steingrímur er reyndar einn af þeim fáu sem virðist sakna þessa tíma.

Kannski er merkilegasta niðurstaða greinarinnar það sem var vitað áður að Steingrímur er meiri þjóðernissinni en marxisti. Og að hann er bóndasonur.

Líklega mættu samfylkingarmenn aðeins slappa af í andúðinni á Steingrími.

Eða er kannski von á svipaðri grein um stjórnmálaferil Ingibjargar Sólrúnar?
Gamalt tilfinningasukk

Í Bretlandi er tekið til þess hversu lítill áhugi er á dánarafmæli Díönu prinsessu – miðað við fárið sem varð þegar hún dó.

Þetta er eins og gamalt fyllerí sem engan langar að endurlifa.
Lífvana hnettir

Ef maður horfir aðeins út í geiminn á alla hina ókunnugu lífvana hnetti skilur maður aðeins betur áhyggjurnar af koltvísýringsmengun andrúmsloftsins. Lífið veltur jú á loftinu og engu öðru. Hnettirnir í kringum okkur eru óbyggilegir vegna þess að þá vantar lofthjúp eins og okkar eða eru umluktir eiturgufum.

Því getur varla talist fráleitt að tileinka sér nokkra varúð ef hætta er á að við séum að spilla andrúmsloftinu þannig að jörðin verði lítt byggileg fyrir afkomendur okkar.

Nú er vitnað í Björn Lomborg, þann sem eitt sinn var í viðtali í Silfri Egils. Lomborg segir að við eigum fremur að einbeita okkur að öðrum vandamálum, eins og alnæmi og malaríu, frekar en hlýnun andrúmsloftsins.

Þetta minnir svolítið á kommana í gamla daga. Maður talaði við þá um Tékkó eða Ungó og þá sögðu þeir – en hvað með Vietnam eða blökkumennina í Bandaríkjunum? Það var aldrei hægt að tala um einn hlut í einu. Þið ættuð nú frekar að beina sjónum ykkar að öðrum vandamálum, sögðu þeir.

Víst skal svo böl bæta að benda á eitthvað annað.

En þetta útilokar auðvitað ekki hvað annað. Við getum reynt að draga úr losun á eiturgufum og verið samt á verði gagnvart malaríu og alnæmi.

Svo getur mannkynið reyndar verið dálítið sniðugt. Það verður mikill bisness í nýrri mengunarlausri tækni. Heilmikill bisness. Þeir sem trúa á hagvöxt öðru fremur ættu að skilja það.

* Myndin er af Júpíter, einni af hinum óbyggilegu plánetum.
Led Zeppelin

Ég var tíu ára þegar ég fékk að fara að sjá Led Zeppelin í Laugardalshöll. Ég og vinur minn Siggi Pálmi fórum með stóra bróður hans, Jóni Ásbergssyni, nú framkvæmdastjóra Útflutningsráðs. Jón er afskaplega vænn maður og passaði okkur börnin.

Annars fór allt mjög prúðmannlega fram – nema að hávaðinn þótti mikill.

Ég væri alveg til í að sjá hljómsveitina aftur. Í minningunni eru þetta auðvitað bestu tónleikar sem ég hef farið á.
Auglýsingar sem eru lygi

Ég átti smá erindi í Kringluna áðan. Varð að fara þangað vegna þess að netið datt út hjá mér í morgun.

Kringlan á laugardegi er eins og helviti.

Neðan úr loftinu hanga auglýsingaborðar frá Icelandair. Þar stendur að maður geti keypt far aðra leið til Glasgow fyrir 11.560 krónur og til Parísar fyrir 15.060.

Þegar ég gáði núna áðan eru engin svona fargjöld í boði á vef Icelandair. Þar kostar 32.680 að fljúga aðra leið til Glasgow og 38.080 að fara aðra leið til Parísar.

Auglýsingarnar í Kringlunni eru bara lygi. Til að fá þetta verð aðra leið til Glasgow eða Parísar verður maður nefnilega að fara báðar leiðir!
Smá viðbót

Ég segi hér að neðan að það sé mikill missir að Þóru Kristínu. Ef ég réði fjölmiðli væri hún meðal þeirra fyrstu sem ég vildi fá í vinnu.

En ég held að það sé ekki rétt að hún sé rekin út af pólitík eða vegna þess að hún er kona.

Ég hygg líka að enginn verði látinn gjalda fyrir það á fréttastofunni að vera aldraður, af lágstétt eða dökkur á hörund.
Fúsk

Makalaust hvað maður er að heyra mikið um svindl og slúbbertahátt í byggingariðnaði. Hér eru ný dæmi úr útvarpsfréttum. Að auki hef ég nýskeð heyrt um svipuð mál á Völlunum í Hafnarfirði og frá Skúlagötunni í Reykjavík. Í báðum tilvikum eru málaferli í uppsiglingu.

Þetta virðist vera orðið landlægt. Kannski er gott að ég var að fjárfesta í húsi sem er svo gamalt að allir eru löngu dánir sem komu að smíði þess.
Þóra Kristín

Þetta held ég að séu mistök. Þóra Kristín er einhver besta frétta- og blaðakona landsins. Það veit ég eftir að hafa starfað með henni gegnum árin. Hún er vel að sér um pólitíkina og þjóðlífið – nokkuð sem blaðamaður nær ekki nema með margra ára reynslu. Maður þjálfar ekki einhvern nýgræðing upp í að taka stöðu konu eins og Þóru Kristínar.
Alveg hroðalegt

Þetta er einhver heimskulegasta grein sem ég hef lesið. Hugsa sér að sé hægt að setja svona á prent.

Um daginn hitti ég mann sem rekur arkitektastofu. Hann sagði að eitt sinn hefðu ungir arkitektar sem sóttu um vinnu hjá honum spurt hver væri stefna stofunnar, hvað hún hefði gert, hvaða verkefni væru framundan.

Nú spyrðu þeir fyrst hvað þeir fengju í laun og svo um eiginlega ekkert annað.

„Þetta er alveg hroðalegt,“ sagði maðurinn.

Björgvin Valur var með flottan pistil um þetta um daginn:

„Miskunnarlaus ágirnd er drifkraftur frjálshyggjusamfélagsins okkar. Þessi dauðasynd er orðin að dyggð í samfélagi sem hefur brenglað gildismati sínu svo gjörsamlega að rangt er orðið rétt. Horfin eru kærleikur, hógværð og miskunnsemi. Hámarks arðsemi er takmarkið og við látum okkur í léttu rúmi liggja hvernig því er náð.“
Styrmir á förum

Styrmir Gunnarsson er fæddur 27. mars 1938. Hann verður semsagt sjötugur í vetur. Morgunblaðið hefur verið hart á því að starfsmenn þess láti af störfum þegar þeir eru komnir á aldur. Það er semsagt líklegt að þeir á Mogganum séu farnir að skima eftir ritstjóra til að taka við Styrmi.

Manni finnst Ólafur Stephensen vera líklegasti arftakinn. Hann er öflugur blaðamaður og gáfaður – helsti veikleiki hans er þó að hann hefur vaxið upp undir handarjaðri Styrmis og ætti kannski erfitt með að hrófla við arfleifð gamla ritstjórans.

Kannski myndu nýjir vendir sópa best á Mogganum?

Er ekki sagt að það sé álíka líklegt að ungt fólk nútildags verði áskrifendur að blaði og það fari í tunglferð? Þeir ættu kannski líka að pæla í þessu á DV?

Hvað er þetta annars með Styrmi og Ingibjörgu Sólrúnu. Leiðari og Staksteinar í dag. Má ekki segja að þetta sé orðið nokkuð þráhyggjukennt?

Þegar Ingibjörg Sólrún stígur í vænginn Atlantshafsbandalagið gerist Styrmir eindreginn andstæðingur Nató! Og Styrmir virðist telja að Samfylkingin sitji á svikráðum í ríkisstjórninni.

Ætli fleiri sjálfstæðismenn séu þeirrar skoðunar?
Ill meðferð menningarverðmæta

Í fyrri pistli vakti ég athygli á því að hætta væri á að Reykjavíkurapóteki gamla yrði breytt í næturklúbb.

En það er með öðrum hætti að þessu fornfræga húsi er lítill sómi sýndur. Sveinn Birkir Björnsson, ritstjóri Grapevine, sendi mér þessa mynd.

Þarna má sjá höggmynd, gerða af sjálfum Einari Jónssyni, mesta myndhöggvara Íslands.

Fyrir ofan hana hefur verið tyllt forljótri eftirlitsmyndavél sem kannski er nauðsynleg – en þarf kannski ekki endilega að vera nákvæmlega á þessum stað.