arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Óvenju góð staða

Þetta kemur eiginlega eins og skrattinn úr sauðaleggnum og þvert á það sem hefur verið haldið fram.

Að skuldastaða ríkisins sé betri nú en að hún hefur verið í áratugi.

Útheimtir langar og miklar skýringar.
Guðni Th: Goðsagnir þorskastríðanna

Það er merkilegt rannsóknarefni hvernig þjóðir framleiða goðsögur sínar.

Eitt af því sem er að verða nánast eins og viðtekin sannindi er samstaða þjóðarinnar í þorskastríðunum við Breta.

En Guðni Th. Jóhannesson skrifar í Fréttablaðið og bendir á að þetta sé ekki alveg svona einfalt.

Grein Guðna hefst á þessum orðum:

„Þorskastríðin eru mikilvægur þáttur í sameiginlegu minni Íslendinga. Þau eru sögð lýsandi dæmi um þann dug sem þjóðin geti sýnt þegar að henni er sótt, og sönnun þess að Íslendingar geti skipt sköpum á alþjóðavettvangi. Sitthvað er til í þessu en þó er sagan flóknari þegar vel er að gáð. Samstaðan er ýkt, lítið gert úr því að semja þurfti til sigurs og misskilningi um frumkvæði Íslendinga í hafréttarmálum hampað. Til verður goðsögn af einhuga hetjum og hin raunsanna mynd hverfur í skuggann.“
Allt til á myndbandi?

Níumenningarnir voru ákærðir fyrir árás á Alþingi. Við því liggur þung refsing.

Svo fellur dómur, tveir ungir karlmenn eru dæmdir í skilorðsbundna dóma, tvær konur þurfa að borga sekt.

Þetta er frekar slöpp niðurstaða – og óravegu frá ákærunni sem lagt var upp með.

Það er reyndar spurning í framhaldi af þessu hvort ekki sé hægt að dæma fjölda manns til sektargreiðslna vegna Búsáhaldabyltingarinnar – og mótmælanna í byrjun október.

Rúður voru brotnar, bál kveikt og eggjum hent í þinghúsið.

Þetta hlýtur allt að vera til á myndbandi. Það mætti jafnvel setja þingverði í að klippa út valda búta.
Pollan um erfðabreytta ræktun

Michael Pollan, einn helsti sérfræðingur um matævælaframleiðslu í heiminum, segir að erfðabreytt ræktun leiði af sér einsleitni í landbúnaði. Einn tilgangurinn sé að koma upp höfundarrétti á sæðinu – þannig geti stórfyrirtæki náð tangarhaldi á þeim enda landbúnaðarframleiðslunnar. Fyrir þeim sé þetta stórbisness. Vegna einkaleyfa séu rannsóknir á afurðum fyrirtækja í þessum geira eins og Monsanto lokaðar – Pollan vill að þetta svið verði opnað upp á gátt. Hann dregur líka í efa að framleiðsla á matvælum hafi aukist vegna erfðabreyttrar ræktunar – einn vandinn sé að hefðbundin ræktun fái minni stuðning vegna hennar:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=6Ta39a5w08w&feature=player_embedded]
Ólafur við Faxafen, Guðni jógameistari og íslensk stuðlasetning

Í Kiljunni annað kvöld segir Bragi Kristjónsson frá Ólafi Friðrikssyni, sósíalista og baráttumanni. Á efri árum fór Ólafur að skrifa spennusögur undir nafninu Ólafur við Faxafen, meðal annars bókina Allt í lagi í Reykjavík.

Guðni Gunnarsson jógameistari segir frá bók eftir sig sem er nýútkomin, hún nefnist Máttur viljans og kennir meðal annars hvernig fólk geti náð stjórn á hugsunum sínum í æðibunugangi hversdagsins.

Ragnar Ingi Aðalsteinsson segir frá doktorsritgerð sinni sem nefnist Tólf alda tryggð. Bókin segir frá notkun stuðla í íslenskum kveðskap allt frá 9. öld og fram til Þórarins Eldjárns og Þorsteins frá Hamri. Ein niðurstaða Ragnars er að stuðlasetningin hafi tekið furðu litlum breytingum.

Flutt verður ljóð eftir Kristínu Jónsdóttur sem er glæstur fulltrúi íslenskrar ljóðahefðar. Ragnar átti mikinn þátt í að koma ljóðabók hennar, Bréfum til næturinnar, á prent.

Þorgerður E. Sigurðardóttir og Haukur Ingvarsson fjalla um Dýrin í Saigon eftir Sigurð Guðmundsson og nýútkomið safn með ljóðum og myndum eftir Jónas E. Svafár.

Ólafur Friðriksson skrifaði spennusöguna Allt í lagi í Reykjavík undir höfundarnafninu Ólafur við Faxafen.
Samtök Icesaveunnenda

Baggalútur fyndinn – Samtök Icesaveunnenda stofnuð.
Niðurskurður í skólum

Samtök foreldra, kennarar og skólastjórnendur geta ekki fellt sig við niðurskurð í grunnskólunum. Ég á dreng í grunnskóla og mér eru að berast harðorðar yfirlýsingar vegna niðurskurðartillagnanna.

Það er úr vöndu að ráða.

Menn þurfa að skoða nokkur atriði.

Þarf að skera niður á þessu skólastigi? Er það óhjákvæmilegt? Er staða borgarsjóðs svo slæm?

Ef svarið er já – þá hljótum við að eiga heimtingu á að umræðan sé málefnaleg, fari ekki bara fram í upphrópunum.

Það hafa verið færð góð rök fyrir því að flatur niðurskurður sé slæmur. Hann muni gera allt skólastarfið slappara. Flatur niðurskurður er að nokkru leyti leið hins huglausa – þess sem þorir ekki að takast á við hinn raunverulega vanda.

Þá er spurningin hvernig er hægt að endurskipuleggja hlutina – hvað er hægt að fella burt?

Það hefur verið bent á að það sé mögulegt að stytta skólaárið aðeins án þess að af því hljótist sérstakur skaði – sem foreldri skóladrengs held ég að það sé rétt. Því miður gengur of mikið af skólastarfinu og starfinu á frístundaheimilum út á að hafa börnin í vistun, geyma þau á vísum stað meðan foreldarnir eru í vinnu.

Það hefur verið rætt um kjarasamninga kennara og starfskjör þeirra – að þau séu alltof flókin og að það sé erfitt við þau að eiga þegar ráðist er í endurskipulagningu.

Svo er spurningin um að taka einhvern þátt út úr skólastarfinu, eitthvað sem má helst missa sín.

Mér var bent á sundkennsluna. Grunnskólabörn fara í sundkennslu á hverju ári. Í kringum sundið er mikill akstur, rútur fara með börn til og frá skólum. Þar sem ég þekki til eru aðeins hálfur bekkurinn í sundi í einu – það þýðir að hinn helmingurinn nýtur kennslu á meðan. Þetta er mjög kostnaðarsamt.

Börn þurfa auðvitað að læra að synda – en þetta er fyrirkomulag sem mætti hugsanlega endurskoða. Hérlendis er sundlaugar út um allt, mætti hugsa sér að hafa sundnám á öðrum tíma og að foreldrar bæru meiri ábygð á að koma börnunum þangað?

Það hefur líka verið talað um skólamatinn. En við getum varla boðið börnum upp á að vera í skóla og síðan á frístundaheimili í 8-9 tíma á dag án þess að þau fái almennilegan mat. Hins vegar er hætt við því að ef farið er að skera niður um einhver prósent í skólamatnum þá verði hann óboðlega vondur – og er hann alls ekki til fyrirmyndar eins og er.
Farvegir þjóðarviljans

Það var talað um það á blaðamannafundi um Icesave undirskriftasöfnun í dag að „þjóðin þyrfti að koma að borðinu“.

Og það hefur verið talað um að þingið hafi orðið viðskila við þjóðina. Ólafur Ragnar Grímsson nefndi þetta í viðtali við mig í gær.

Þá er úr vöndu að ráða.

Við búum í fulltrúalýðræði og það er Alþingi sem setur lög. Ríkisstjórn situr í skjóli Alþingis.

Síðan íslenska lýðveldið var stofnað hefur einungis verið haldin ein atkvæðagreiðsla þar sem þjóðin er spurð álits.

Við erum heldur ekkert mikið nær því að fjölga þjóðaratkvæðagreiðslum – eins og stendur eru þær háðar því að forseti neiti að staðfesta lög.

Undirskiftum er safnað gegn Icesave í gríð og erg – takmarkið er að knýja fram þjóðaratkvæðagreiðslu. Hins vegar virðist ekki vera neinn hljómgrunnur fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu um Magma málið, jafnvel þótt safnað hafi verið á sjötta tug þúsunda undirskrifta vegna þess.

Það hlýtur að blasa við að finna þurfi farveg þegar þjóðarviljinn er svona andstæður þinginu hvað eftir annað – það virðist líka vera tilfellið hvað varðar fiskveiðistjórnunarkerfið.

Samt heyrir maður sömu menn og vilja að „þjóðin komi að borðinu“ vera algjörlega andsnúna stjórnlagaþingi.

En er endurskoðun stjórnarskrárinnar ekki lykillinn að því að þjóðin geti í framtíðinni haft meiri áhrif í umdeildum málum?

Ólafur Ragnar sjálfur benti á það í viðtalinu í gær að það þyrftu að vera fleiri leiðir til að kalla fram þjóðaratkvæðagreiðslur en fyrir tilverknað forsetans.
Sjálfstraust framherjans

Milljónir drengja út um allan heim stefna að því að verða atvinnuknattspyrnumenn. Ég segi drengja – því knattspyrnuferill stúlkna er allt öðruvísi. Þær fá ekki ofurlaun og oft stunda þær háskólanám meðfram fótboltanum – ná sér semsagt í góða menntun. Það á ekki við um drengina.

Fótboltinn er harður heimur. Örfáir ná alla leið, verða moldríkar stjörnur og geta lifað af því allt sitt líf. Þeir eru fleiri sem komast kannski ekki lengra en rétt svo meistaraflokk á Íslandi þrátt fyrir allt erfiðið – þrotlausar æfingar og ástundun.

Ferillinn er heldur ekki langur, fótboltamaður telst góður ef hann er enn að spila í efstu deild þegar hann er 35 ára. Tíminn á toppnum er varla nema svona 15 ár.

Og það eru margir óvissu- og áhættuþættir, meiðsl, álag, röng þjálfun, og svo er það andlega hliðin.

Í dag var tilkynnt að brasilíski knattspyrnumaðurinn Ronaldo væri hættur. Hann er 34 ára.

Ronaldo var um tíma talinn besti fótboltamaður í heimi. Litlir drengir gengu í gulum Brasilíutreyjum með nafni hans.

Svo kom eitthvað fyrir Ronaldo, hann missti sjálfstraustið. Var í raun aldrei samur eftir. En hann átti líka við meiðsli að stríða.

Það er til bók eftir Peter Handke sem nefnist Ótti markmannsins við vítaspyrnu – Wim Wenders gerði samnefnda kvikmynd.

En það er líka hægt að tala um óttta framherjans. Þeir eru ýmsir framherjarnir sem hafa misst máttinn og hætt að skora.

Frægt dæmi er til dæmis Michael Owen, annar er Andrei Sevtsjenko – og svo er það Fernando Torres.

Við sáum hann í HM í sumar, þar fór leikmaður sem var búinn að missa sjálfstraustið – þegar framherjar eiga í hlut er undir hælinn lagt að þeir fái það aftur. Gæti verið að Chelsea hafi gert vitleysu þegar félagið keypti þennan leikmann?
Konungdæmi án kórónu

Franskur vinur minn, Jacques Mer, var eitt sinn sendiherra á Íslandi. Eftir að hann lét af störfum skrifaði hann heilmikið um íslensk málefni. Hann býr nú í Lille, en illu heilli er þessi gáfaði og kraftmikli maður orðinn heilsuveill.

Meðal þess sem Jacques Mer velti fyrir sér var forsetaembættið íslenska.

Þá var Vigdís Finnbogadóttir ennþá forseti og það var orðin hefð, allt frá dögum Ásgeirs Ásgeirssonar að alvöru kandídatar byðu sig ekki fram á móti sitjandi forseta.

Mer hugleiddi hvers konar embætti þetta væri þá og stakk upp á því að þetta væri nokkurs konar konungdæmi án kórónu – Vigdís væri semsagt reine sans couronne.

Þessi hefð hefur haldið áfram. Enginn hefur nokkurn tíma boðið sig fram gegn Ólafi Ragnari Grímssyni sem gæti átt nokkra möguleika á að sigra hann. Framboðin á móti honum hafa verið skrítin og sérviskuleg.

Forsetar eru kjörnir í lýðræðislegri kosningu, en það þykir óeðlilegt að bjóða fram gegn þeim. Það er ákveðin þversögn.

Ég held að þetta hljóti að vera nokkuð einstætt. Í Finnlandi situr forseti sem hefur meiri völd en íslenski forsetinn, seta hans er bundin við tvö sex ára kjörtímabil. Í Þýskalandi kýs þingið forseta, hann er einungis tákrænn og má sitja í tvö fimm ára tímabil. Írar hafa forseta, hann hefur táknrænt hlutverk, og má sitja í tvö sjö ára tímabil.

Við getum síður borið okkur saman við önnur nágrannalönd, Norðurlöndin utan Finnlands og Íslands eru konungdæmi – þar sem kóngafólkið er algjörlega valdalaust – en í Frakklandi situr forseti sem hefur svipuð völd og forseti Bandaríkjanna.
Vægt tekið á ofbeldi

Það er talað um að skera upp herör gegn ofbeldi í bænum.

En hluti af vandanum er mikið umburðarlyndi gagnvart ofbeldi í samfélaginu.

Menn sem beita ofbeldi fá mjög væga fangelsisdóma – þeim er hleypt út og þeir ganga lausir meðal okkar.

Þarna er til dæmis mikill munur á því hvernig er tekið á fíkniefnamálum. Fíkniefnadómar eru mjög harðir í þessu landi, það má réttlæta með því að fíkniefni valdi miklu tjóni – en hvað þá með ofbeldi og frelsissviptinguna sem fylgir því?

Ungur maður var í dag leiddur fyrir dómara fyrir að hafa valdið manni örkumlum á nýársnótt. Sagt er að ofbeldismaðurinn hafi stappað á höfði fórnarlambsins, með þeim afleiðingum að hann er hálf blindur á öðru auga, á erfitt með mál og fær mikil höfuðverkjaköst – það sé óvíst með batahorfur.

Ég fletti ofbeldismanninum upp á netinu og þá kom í ljós að 26. nóvember 2010 var hann dæmdur í tveggja og hálfs árs fangelsi í Héraðsdómi Reykjaness fyrir ýmis afbrot, meðal annars fyrir grófan ofbeldisverknað þar sem hann lokaði mann inni í skáp með 400 watta ljósaperu og snöru um hálsinn.
Marie Antoinette

Sjónvarpið sýndi í gær fremur hallærislega mynd um hina ólánsömu drottningu Marie Antoinette. Myndin átti líklega að sýna innantómt líf yfirstéttar – en í raun var það myndin sjálf sem var innantóm.

Vinur minn sendi mér línu og minnti mig á að Marie Antoinette hefði verið gerð betri skil í samnefndu kvæði eftir Hannes Pétursson. Það birtist í Kvæðabók, einni frábærustu ljóðabók sem hefur komið út á íslensku, árið 1955. Það hljómar svo:

Sem úfið haf er þessi mikla þyrping

og þarna sést á vagninn eins og sker.

Hún stendur þögul, horfir yfir hópinn

en hæg og svöl

er morgungolan. Lengra burtu bíður

hin bitra öx í háu gálgatré

og sést yfir múginn.

Hún er þreytt og heyrir

öll hrópin sem úr óramiklum fjarska

buguð af hinni beisku fangadvöl.

Er von hún skilji að allur þessi æsti

óhreini lýður, þetta grimma vopn

sem blikar þarna blóðugt, óseðjandi

sem bölvað skrímsli, sáir dauða og kvöl

sé hvítur draumur hugsuðanna, framtíð

hollari, betri og eina völ

en hitt sem nú skal rifið upp með rótum:

hið rotna stjórnarfar og mikla böl

sé hún, sem yfir hópinn orðlaus starir

hrein og föl.
IGY

Í færslu fyrr í dag var fjallað um tækniþróun.

Það er stundum sagt að fátt eldist verr en hugmyndir manna um framtíðina.

Donald Fagen úr hjómsveitinni Steely Dan gerir þessu skil í lagi sem nefnist I.G.Y. Það er stytting fyrir International Geophysical Year. Þetta var árin 1957 til 1958. Tími þegar geimferðir voru í burðarliðnum og tækniafrek voru dásömuð.

Lagið fjallar um heim þar sem fólk þarf ekki lengur að vinna, sinnir hugðarefnum sínum, skemmtiferðir eru hafnar til annarra hnatta, lestir ferðast neðansjávar.

Raunveruleikinn er svolítið annar. Tæknin hefur ekki forðað okkur frá vinnunni. Og ferðalög út í geim eru fjarlægur draumur.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=SqUU-GCuppo]
Stöðnun?

Tíminn frá sirka 1990 og fram að hruninu er að mörgu leyti glataður tími. Menn stærðu sig af miklum efnahagsframförum, en í raun voru þær knúðar áfram af lánaþenslu.

Ójöfnuður fór vaxandi, fjármálamenn urðu ofurríkir og náðu kverkatökum á vestrænu samfélagi.

Lítilþægir stjórnmálamenn létu gott heita – þeir voru fyrst og fremst þjónar fjármálavaldsins eða höfðu ekki hugmyndaflug til að sjá út fyrir rétttrúnað samtímans. Hugmyndfræðin gekk út á markaðurinn myndi leysa öll vandamál af sjálfu sér – það reyndist vera tálsýn.

Það er ekki hægt að fara lengra á þessari braut. Það er ekki mögulegt að skuldsetja einstaklinga, heimili, fyrirtæki og ríki meira en orðið er. Það er ekki sátt um að flytja inn fleiri útlenda verkamenn til að vinna lélegu störfin – og svo er búið að útvista miklu af framleiðslunni til ríkja þriðja heimsins.

Það hafa reyndar orðið miklar tækniframfarir, internetið hefur litið dagsins ljós og breytt samskiptavenjum fólks. En vandinn er hins vegar sá að þessi nýja tækni skapar ekki endilega mörg störf. Atvinnuleysi er mikið í Evrópu og í Bandaríkjunum er sagt að það sé í raun meira en 20 prósent. Það gengur mjög erfiðlega að skapa ný störf. Í rauninni ríkir stöðnun – og þá má ekki gleyma því að 19. öldin og 20. öldin voru tími uppfinninga eins og rafmagnsins, símans og bifreiðarinnar – uppgötvana sem breyttu lífinu meira en internetið.

Nú eru að verða miklar efnahagsframfarir í löndum eins og Kína og Brasilíu – en í raun má segja að þessi lönd séu loks að færa sér í nyt eldri tækninýungar, það eru ekki uppgötvanir síðustu tveggja áratuga sem þar skipta sköpum.

Will Hutton fjallar um þetta í grein sem birtist í The Observer, vitnar þar í bók sem virðist vera mjög áhugaverð. Höfundur hennar er Tyler Cowen og bókin nefnist The Great Stagnation, How America Ate All the Low-Hanging Fruit of Modern History, Got Sick and Will (Eventually) Feel Better.
Danmörk og innflytjendurnir

Íslendingur sem er búsettur í Danmörku sendi þessa athugasemd:

- - -

„Held að þú verðir að gera greinarmun á umræðunni og því sem hinum almenna Dana finnst. Sjálfur bý ég í Danmörku og ég ekki séð að frjálslyndi í garð innflytjenda sé horfið, megin þorri fólks horfir sem betur fer með þokkalega skynsömum augum á þessi mál.

Ástæðan fyrir því að innflytjendamál eru svona ofarlega á baugi skýrist af uppbyggingu stjórnmálanna, sérstaklega þeirri staðreynd að stjórnarmyndanir „yfir miðjuna“ eru óhugsandi í Danmörku. Hægri flokkunum tekst einfaldlega ekki að mynda stjórn nema hún sé í það minnsta varin vantrausti af Dansk Folkeparti, af þessu leiðir að oft á tíðum gefa Venstre og Konservative eftir gagnvart DF til þess að koma málum í gegn. Á þetta spilar DF og það er í rauninni „aðdáunarvert“ hvernig þeim tekst alltaf að finna innflytjenda-flöt á nánast öllum málum. Það sem meira er, að V og Kon verða vegna þessa að líða DF að tala svona herskátt um innflytjendamál, af þeirri einföldu ástæðu að DF hefur líf ríkisstjórnar þeirra í hendi sér. Stundum fá einstaka stjórnmálamenn innan V og Kon nóg og svara DF fullum hálsi, en það verður sjaldan meira úr því en það og vekur þar að auki takmarkaða athygli. Innflytjendamál eru ekki einangrað svið sem lifir sjálfstæðu lífi heldur snerta þau nánst öll velferðarmál. Niðurstaðan verður því miður sú að retorík a la Dansk Folkeparti fær þess vegna að þrífast í fjölmiðlum en á sér kannski ekki samsömun í skoðunum hins venjulega Dana.

Síðan er hin hliðin á málinu og hún er að DF er að sækja fylgi í kjarnafylgi stóru vinstri flokkanna, fyrst og fremst SF en einnig hjá krötunum. Hér á ég við ófaglærða og iðnaðarmenn á landsbyggðinni, þá sérstaklega í miðlungsstórum þéttbýlissvæðum. Þannig að af ótta við að missa fylgi hinna minna menntuðu, þá taka SD og SF þátt í leiknum. Einu flokkarnir sem nánast mótmæla DF-pólitíkinni algjörlega eru Radikale og Enhedslisten.“
Undarlega mikil líkindi

Við Kári vorum að fara í gegnum það frábæra lag Söknuð eftir Jóhann Helgason á píanóinu.

Og þá rifjaðist upp fyrir mér þetta mál. Norðmaður í hljómsveitinni Secret Garden tók lag Jóhanns ófrjálsri hendi, eða það heyrist manni, og síðan hafa söngvarar út um allan heim flutt það. Lagið hefur verið hljóðritað af meira en hundrað listamönnum.

Jóhann ætlaði að kæra þetta, en hvernig fór það svo? Kannski er erfitt að leita réttar síns í þessum heimi, en það er varla neinn vafi á að lagið er stolið. Líkindin eru undarlega mikil, ég hafði aldrei áttað mig á að þetta væri svona bíræfið.

Söknuður með Vilhjálmi Vilhjálmssyni:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=oq9tphh6Apw]

You Raise Me Up með Brian Kennedy:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=EYFC4god31o&feature=related]
Danmörk á einkennilegri braut

Því miður er það svo að í Danmörku er allt velsæmi farið úr umræðunni um innflytjendur.

Formaður hins rasíska Þjóðarflokks kemst upp með að segja hluti eins og að innflytjendur skuli skyldaðir í starfsnám á skyndibitastöðum og í hreingerningafyrirtækjum.

Þetta þykir boðlegur málflutningur í Danmörku sem eitt sinn þótti nokkuð frjálslynt land, en á nú við undarlegan sjúkleika að glíma.

Þjóðarflokkurinn boðar að innflytjendur séu afætur á samfélaginu. Það er ekki talað um innflytjendur sem vinna lakari störfin, greiða sína skatta og eru í raun nauðsynlegur hluti af þjóðfélagsgerðinni.

Því sannleikurinn er sá að land eins og Danmörk getur ekki staðið undir sér í framtíðinni nema með innflutningi fólks – annars verður hlutfallið milli eftirlaunaþega og þeirra sem vinna störfin óbærilegt.
Fögnuður í Egyptalandi

Mubarak segir af sér og það er fagnað og fögnuðurinn er smitandi.

En varaforsetinn Suleiman er ekki sérlega geðslegur fýr – hann er sagður hafa starfað í pyntingaklefum.

Herinn á að taka þátt í að þróa landið í átt til lýðræðis.

Herinn er langsterkasta aflið í Egyptalandi líkt og í fleiri ríkjum í Miðausturlöndum. Hann hefur verið bakhjarl einræðis Mubaraks.

En hann vill líka halda uppi góðum samskiptum við Vesturlönd.

Það er dásamlegt hvað þessi bylting hefur farið friðsamlega fram – friðsamir mótmælendur hafa hrakið harðstjóra af veldisstóli.

Þetta er auðveldara á tíma sjónvarps, internets og fésbókar.

En þetta eru óvissutímar. Fordæmið frá Íran 1979 er víti til varnaðar. Þar gerðu ýmis öfl uppreisn gegn keisaranum, á endanum voru harðlínu íslamistar búnir að útrýma þeim sem voru ekki á sama máli og þeir eða hrekja þá úr landi.

Það eru vonir bundnar við El Baradei Nóbelsverðlaunahafa. Hann virðist vera líklegasta forsetaefnið. En fátæktin í landinu er skelfileg og atvinnuleysið líka, ekki síst meðal ungs fólk sem býr í borgum og á erfitt með að finna tilgang með lífi sínu. Kaíró er ógnarstór og að sumu leyti ógnvænleg borg, eins og borgir í þriðja heiminum þar sem hefur orðið mannfjöldasprenging síðustu áratugina.

Og svo er spurning hvort verður hægt að ná einhverju af milljarðaþýfinu af Mubarak og fjölskyldu hans?
Forsetinn í Silfrinu

Ég minni á að Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, verður gestur hjá mér í Silfri Egils á sunnudag.
Svartsýnn Ron Paul

Ron Paul þingmaður er repúblikani, harður hægri maður, en er um leið gagnrýnandi bandaríska kerfisins sem er tekið mark á .

Ron Paul hefur nýlega sagt að Bandaríkin eigi sinn hlut í vandamálunum í Egyptalandi.

„Þetta er hættan við íhlutunarstefnuna í utanríkismálum. Allt í einu erum við stödd í miðju stríði. Nú höfum við verið þarna í 30 ár. Við höfum gefið Mubarak 30 billjónir. Vð eigum okkar sök á glundroðanum þarna,“ sagði Ron Paul á Fox News.

Ron Paul hefur einnig fjallað um hnignun bandaríska heimsveldisins, hann telur að heimsveldistíminn kunni að vera að renna sitt skeið.

Ron Paul telur að atvinnuleysi í Bandaríkjunum sé stórlega vanmetið, það sé nær því að vera 22 prósent.

Ennfremur segir hann í endursögn Mbl.is um skaðann sem hann telur að bandaríski Seðlabankinn hafi valdið með því að dæla peningum inn í hagkerfið:

„Ég held að hann sé ótrúlegur, skaðinn getur orðið svo gríðarlegur og gæti komið af stað miklu áhlaupi á dollarann um allan heim. Við erum á alveg ótroðnum slóðum. Ég held að við eigum eftir að sjá breytingar á efnahagslífinu og þjóðlífinu sem jafnist nærri því við breytinguna sem átti sér stað í sovéska kerfinu. Ég held að þær komi heimsveldi okkar á kné – við munum ekki eiga fyrir velferðarkerfinu og við munum ekki hafa efni á því að gæta hagsmuna annarra í heiminum.“
Flokkunarfræði

Þú ert annað hvort með okkur eða á móti okkur, sagði George W. Bush eftir 11/9.

Fleiri öfgamenn hafa tekið svona til orða. Lenín sagði að menn væru annað hvort á hlið öreigastéttarinnar eða hinni hliðinni – það væri ekkert á milli.

Mussolini talaði svona líka – þið eruð með okkur eða á móti okkur.

Vignir Már Lýðsson, sá sem tók að sér að flokka gesti Silfurs Egils í hægri eða vinstri, skrifar líkt og kemur fram á bloggsíðunni Freedom Fries:

„Þegar þeir sem komið hafa tvisvar eða oftar í þáttinn hans Egils og falla undir flokkinn „álitsgjafar“, þ.e. eru hvorki þingmenn né sveitarstjórnarfulltrúar, og auk þess flokkaðir eftir uppgefnum eða ætluðum stjórnmálaskoðunum kemur í ljós að vegið hlutfall vinstri manna, þ.e. að teknu tilliti til fjölda heimsókna hvers og eins, er 73%, 25% flokkast til hægrimanna og 2% álitsgjafanna má raunverulega telja hlutlausa að mínu mati. Listinn er hér að neðan og dæmi hver fyrir sig ef sett er spurningamerki við þessar tölur en miðjumenn voru ýmist flokkaði til vinstri eða hægri enda er enginn hreinn miðjumaður til.“

Miðjumenn eru semsagt ekki til. Ef einhverjir telja sig vera á miðjunni skulu þeir teknir og dregnir í dilka til vinstri eða hægri.

Annað hvort ertu með okkur eða á móti okkur.

Að öðru leyti skal vísað í umfjöllunina á Freedom Fries.
Þegar skólahald féll niður

Hér á heimilinu hafa verið umræður um þá góðu gömlu daga þegar skólahald féll stundum niður vegna veðurs.

Þetta hefur ekki gerst síðan Kári hóf skólagöngu sína.

Svona hefur veðrið batnað síðan síðuhaldari var lítill – hann er alinn upp á tíma þegar veðrið var vont.

En fátt vissi maður skemmtilegra en þegar skólahaldi var snögglega aflýst vegna veðursins – nema kannski þegar rafmagnið fór. Það voru góðar stundir.

Svona leit þetta að minnsta kosti út í barnshuganum.

Og nú drífum við okkur í skólann – þetta er ekki svo slæmt þrátt fyrir viðvaranirnar.