arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vekur Ísland ótta hjá ESB?

Stundum er eins og Íslendingar missi alla tilfinningu fyrir stöðu sinni í heiminum. Þeir ímynda sér að allir séu sífellt að hugsa um Ísland.

Það er til dæmis merkilegt að lesa frétt frá fundi Heimssýnarfólks í Noregi þar sem það segir að Evrópusambandið óttist að Íslendingar segi nei við aðild.

Nú held ég að Íslendingar séu nokkuð velkomnir í ESB, að uppfylltum ákveðnum skilyrðum. Sem er alls ekki víst að íslenska þjóðin samþykki.

Þetta ferli, umsóknarprógramið, er nokkuð staðlað – það tekur sinn tíma – engan þarf að undra að aðildarviðræður hefjist ekki fyrr en næsta sumar. Um það má fræðast í þessari grein á Wikipedia.

Það eru fleiri lönd á biðlistanum en Ísland: Króatía, Makedónía, Serbía, Albanía, Kosovo, Svartfjallaland, jú og Tyrkland.

Og í leiðinni er í gangi endurskoðun á fiskveiðistjórninni, landbúnaðarkerfinu, fyrir utan þær breytingar á stjórnkerfi ESB sem felast í Lissabonsáttmálanum.

Óttinn er kannski ekki svo mikill eftir allt – það er frekar líklegt að viðhorfið sé í anda þess sem ég heyrði í Frakklandi síðastliðið vor:

Þið komið ef þið viljið koma, en ef þið viljið það ekki, þá það…

Tant pis.
Mjög skiljanlegar kröfur

Hvarvetna heyrir maður í fólki sem er svo illa skuldsett að það ræður ekki við að borga af lánunum sínum. Eða rétt nær því. Eign þess í eigin húsnæði hefur brunnið upp, er farin fyrir fullt og allt. Það borgar og borgar, en lánin hækka – það er fjarlægur draumur að sjá höfuðstól lánanna lækka. Það er hrikalega vond tilfinning að borga jafnvel mörg hundruð afborganir og sjá upphæðina bara hækka.

Sumt af þessu fólki tók gjaldeyrislán, aðrir tóku venjuleg íslensk verðtryggð lán.

Fyrir þetta fólk er greiðsluaðlögunin sem bankarnir bjóða upp á allsendis ófullnægjandi. Það er ekki að ástæðulausu að talað er um forsendubrest.

Maður skilur vel kröfur útifundarins sem var haldinn á Austurvelli í dag. Hann var samt furðu fámennur, fjölmiðlarnir segja að einungis um tvö hundruð manns hafi mætt:

En kröfurnar eru svohljóðandi:

1. Engar afskriftir – eingöngu réttlátar leiðréttingar

2. Lán sem hvíla á íbúðarhúsnæði með viðmiðun við gengi erlendra gjaldmiðla verði leiðrétt og yfirfærð í íslenskar krónur frá lántökudegi á gengi þess tíma.

3. Verðtryggð húsnæðislán leiðréttist þannig að verðbætur verði að hámarki 4% á ári frá 1.1.08.

4. Lög um að ekki verði gengið lengra í innheimtu veðlána en að leysa til sín veðsetta eign.

5. Lög um að við uppgjör skuldar fyrnist eftirstöðvar innan 5 ára og verði ekki endurvakin.

6. Gerð verði tímasett áætlun um AFNÁM VERÐTRYGGINGAR lána hið fyrsta og vaxtaokur verði aflagt.
Sigur Einars Skúlasonar

Það eru nokkur tíðindi að Einar Skúlason skuli verða leiðtogi Framsóknarflokksins í borginni.

Sigur hans er stór og sannfærandi

Hann tilheyrir þeim hluta flokksins sem horfir fremur til vinstri en hægri, og hann er Evrópusinnaður.

Ólíkt þingmönnum flokksins í Reykjavík, Sigmundi Davíð flokksformanni og Vigdísi Hauksdóttur – sem er í stjórn Heimssýnar.
WikiLeaks í Silfrinu

Tveir talsmenn frá upplýsingavefnum WikiLeaks verða gestir í Silfri Egils á morgun, annar frá Ástralíu, hinn frá Hollandi. Þessi vefur birtir upplýsingar sem oft koma við kauninn á stjórnvöldum og fyrirtækjum – og er þess skemmst að minnast að upplýsingar úr lánabók Kaupþings birtust á WikiLeaks fyrr á þessu ári.

Að auki skal minnt á að Styrmir Gunnarsson og Jón Baldvin Hannibalsson verða gestir í þættinum.
Fyrning og verðmat aflaheimilda

Kristinn Pétursson, fyrrverandi alþingismaður og útgerðarmaður, skrifar um verðmat aflaheimilda í framaldi af frétt í Mogga þess efnis að fyrning sé háskaleg fyrir íslensku bankana. Greinin er í heild sinni hér:

- - -

„Mat á verðgildi aflaheimilda hlýtur að taka faglegt mið af hagnaði í rekstri útgerða á X löngu tímabili,- t.d. 20 árum.

Almennt verðmat aflaheimilda getur ekki miðast við hugsanlegt skammtímabrask með aflaheimildir eftir „gömlu aðferðinni“ þegar uppspennt leiguokur á þorskaflaheimildum með alls kyns „skorttökutrikkum“ – og „löglegu samráði“…..tröllreið húsum… enda er sú verðlagningaraðferð bara úrelt upplogið trikk.

Ég hélt að „2007 tímabilið“ hefði verið skilið eftir í dánarbúum „gömlu bankanna“… þar sem þessi aðferðarfræði virðist hafa átt einhver þátt í hruni gömlu bankanna?

Varla á að fara að blása lífi aftur í gamla Kvóta-Móra?“
Tveir Belgar: Rompuy og prófessor Alsoddi

Herman van Rompuy, hinn nýi forseti Evrópusambandsins, minnti mig strax á annan þekktan Belga, hinn virta skjaldarmerkjafræðing prófessor Halambique. Kannski er þetta vitleysa en ég sé líkindi með þeim löndunum, þótt Rompuy, hinn mikli áhugamaður um japanskar hækur, sé skegglaus.

Halambique er persóna í Tinnabókinni Veldissproti Ottókars konungs en heitir í íslenskri þýðingu prófessor Alsoddi.
Viðskiptasjónarmið eða valdabarátta?

Jóhannes í Bónus segir að Hagar auglýsi ekki í Mogganum. Nei, þeir auglýsa í Fréttablaðinu.

Svona skiptast menn í lið á Íslandi, eftir viðskiptaklíkum.

Fyrirtæki Jóns Helga Guðmundssonar auglýsa grimmt í Morgunblaðinu þessa dagana, þar úir og grúir af auglýsingum frá Krónunni, Nóatúni, Intersport og Byko.
Erfið brúarsmíð á miðjunni

Jón Sigurðsson, fyrrverandi formaður Framsóknarflokksins, skrifaði athyglisverða grein í Fréttablaðið í vikunni.

Í greininni skirrist Jón ekki við að kalla þá ríkisstjórn sem nú situr „fyrstu sósíalistastjórn Íslands“.

Jóni er mikið í mun að byggðar séu brýr á miðjunni. Hann óttast að „sósíalistastjórnin“ muni efla „ofurvald Sjálfstæðisflokksins“ og telur að miðjuöflin í stjórnmálunum þurfi að bregðast við.

Vandinn er hins vegar sá að milli þeirra sem ráða ferðinni í þingflokki Framsóknar og Samfylkingarinnar er mikill fjandskapur þessa dagana. Jón segir að þetta styrki stöðu Sjálfstæðisflokksins og „kommanna“ í Vinstri grænum.

Brúna vill Jón byggja milli miðjuaflanna í Framsókn og Samfylkingunni – til að ná frumkvæðinu í íslenskum stjórnmálum, líkt og hann orðar það.

Það verður þó varla gert nema að flokkarnir nái saman um Evrópumál. Jón sjálfur er evrópusinnaður líkt og Halldór Ásgrímsson og Valgerður Sverrisdóttir, formennirnir sem komu á undan honum og eftir. Núverandi formaður, Sigmundur Davíð, gefur hins vegar lítið fyrir Evrópu – og hann er mjög lítið hrifinn af Samfylkingunni.

Brúarsmíðin á miðjunni gæti orðið ansi erfið.
Sendiherrar

Þetta eru athyglisverðar tölur hjá Pressunni.

43 hafa verið skipaðir sendiherrar á síðustu tuttugu árum.

Þar af skipaði Davíð Oddsson 11.

Eða fjórðung, sirka 25 prósent.

Hann var utanríkisráðherra í aðeins 12 mánuði.

Eða 5 prósent tímans.
Herra Skuldir

Mr. Debt er hann kallaður þessi – og sækir mál fyrir skuldara í Bandaríkjunum. Það er athyglisvert að heyra hvað hann segir, dálítið hressandi reyndar í þjóðfélagi sem byggir æ meira að að fólk skuldsetji sig, og þar sem lánveitendur hafa öll réttindi sín megin:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=4-UEtdfmp_I]
Gegn heilögum kúm

Loks sér maður einhver merki niðurskurðar hjá ríkinu sem ber vott um smá hugdirfsku.

Það er ráðist að heilögum kúm.

Annars vegar sjómannaafslættinum.

Og hins vegar fæðingarorlofinu.

Þá spyr maður hvenær kemur að sjálfu stjórnkerfinu – og landbúnaðinum?
Heppnasti fuglaeigandinn

– „Pabbi, má ég einhvern tíma fá fugl sem gæludýr?“

– „Nú, viltu fá fugl?“

– „Já, rjúpu eða eitthvað bíbí.“

– „Heldurðu að sé gaman að eiga rjúpu?“

– „Já, ég get þjálfað hana til að fara á eftir mér.“

– „Það hlýtur að vera skemmtilegt.“

– „Já, þá myndi ég vera heppnasti fuglaeigandinn í öllum skólanum!“
Veruleikafirring

Lesandi sendi þetta bréf um reynslu sína af bankakerfinu:

- - -

Langar að senda þér eitt lítið dæmi um hvert þetta þjóðfélag er að stefna.

Svoleiðis er mál með vexti að við hjónin keyptum fjögra herbergja íbúð í

Kópavogi þann 23.11. 2007. Kaupverð var 35.500.000.- og samkvæmt

ráðleggingum þjónustufulltrúa og sérfræðingum Kbbanka tókum við lán í Yenum

að upphæð kr. 25.000.000.- afb. pr. mánuðm var 127.000.- sem var vel innann

þess ramma sem við réðum við. Eftir fall Íslands, þökk sé nokkrum ágætum

mönnum sem við berum báðir kennsl á, jukustu afborganir og vaxtagreiðslur

uppí tæp 400.000.- sem við notaben greiddum fyrst um sinn um von um

bjartari tíma eða þangað til veskið sagði stopp. Lánið fór í frystingu og

ekkert sá til sólar, þannig að við hættum að greiða af láninu af

skiljanlegum ástæðum. Nú í dag 2 árum seinna stendur höfuðstóll lánsins í

75.343.615.- verðmæti eignar ca 27.000.000.- :) Nú er svo komið að við

vorum að fá innheimtuseðil frá lögfræðideild Arion banka, fáranlegt nafn,

með 2.106.981.- innheimtukostnaði???? Eru þessir menn veruleikafirrtir, ég

bara spyr. Í hvaða heimi lifa þessir menn sem stjórna þessu rekaldi hérna,

átti ekki að koma á móts við heimilin í landinu, hver græðir á þessum

gjörningi?? Ekki við, tæplega bankinn, getur þú bent mér á hver hefur

hagnað af þessum aðgerðum?? Mitt svar er enginn og í því ljósi hlýtur að

vera krafa okkar og þúsunda íslendinga í sömu stöðu að þessi lán verði færð

aftur á par. Ég held að þetta dæmi sé ekkert einsdæmi og þessar aðgerðir

sem þessi kálfur í félagsmálaráðuneytinu er að kynna eru engan veginn

ásættanlegar í ljósi þess ástands sem hér ríkir og við algjörlega saklaus af.
Síðbúin hefnd

Sumir eru alveg búnir að missa tengingu við veruleikann.

Nú er Icesave orðið að hefnd Breta fyrir töpuð þorskastríð!

Hvaðan koma þessar hugmyndir um að útlendingar séu á móti Íslendingum?
Dubai að hrynja?

Prófessor Robert Z. Aliber kom til Íslands meðan allt lék í lyndi og spáði kreppu. Hann byggði það á byggingakrönunum sem hann sá alls staðar. Sagði að þeir væru alltof margir.

Margir blésu á þetta, töluðu um að þetta væri ekkert að marka þennan karl.

En Aliber er gamall og reyndur karl og vissi hvað hann söng. Hann sagði að íslensku bankarnir væru dauðadæmdir löngu fyrir hrun, þeir hefðu breyst í vogunarsjóði.

Annar staður á jörðinni þar sem byggingakranar hafa gnæft við loft er Dubai. Þar hefur ekki verið neitt lát á vexti undanfarin ár. Þeir hafa meira að segja byggt sér Babelsturn, hæsta hús í heimi sem má hækka ef einhver annar ætlar að byggja hærra.

Nú er sagt að ævintýrið þar sé úti og hagkerfið að hruni komið. Eyjaklasarnir sem voru byggðir undan ströndum Dubai fyrir ríka fólkið eru hvorki fallegir né skemmtilegir og borgin sjálf hálf óhugnanleg.

Og þá er spurning hvaða áhrif það hefur á veiklað fjármálakerfi heimsins ef Dubai hrynur?
Alvarleg lögbrot

Gunnar Andersen, forstjóri Fjármálaeftirlitsins, segir að alvarleg lögbrot hafi átt sér stað í viðskiptalífinu íslenska, markaðsmisnotkun, umboðssvik og hugsanlega alvarlegri brot sem falli undir almenn hegningarlög.

Gunnar talar einnig um að góðærið íslenska hafi verið tekið að láni – hagvöxturinn var upp á krít.
Er hægt að flytja burt til að sleppa við ákæru?

Sigrún Davíðsdóttir skrifar um útrásarmenn sem hafa flutt af landi brott, en telur ekki að þeir muni geta komist hjá opinberum ákærum með þeim hætti. Pistilinn má lesa í heild sinni hér:

- - -

„En hvar eru þá helstu persónur og leikendur viðskiptalífsins sem var? Halldór J. Kristjánsson býr í Kanada. Hann er ráðgjafi hjá kanadísku fjármálafyrirtæki sem sérhæfir sig í sms-lánum og þjónustu við þá sem ekki eiga kost á að leita til venjulegra viðskiptabanka. Í fréttatilkynningu fyrirtækisins er Halldór kynntur sem fyrrum forstjóri í evrópskum banka. Jón Ásgeir Jóhannesson og Jóhannes Jónsson eru báðir skráðir til heimilis á Íslandi, einnig Björgólfur Guðmundsson, Sigurjón Þ. Árnason og Pálmi Haraldsson. Bjarni Ármannsson bjó um hríð í Noregi en er nú fluttur aftur til Íslands. Björgólfur Thor Björgólfsson hefur búið í London um árabil og enn skráður í Bretlandi, sama með Ármann Þorvaldsson og Sigurð Einarsson.

Samkvæmt þjóðskrá er Ólafur Ólafsson búsettur í Bretlandi, samkvæmt heimildum Spegilsins býr Ólafur nú í Lausanne í Sviss. Í reikningum fjárfestingarfélags Ólafs hjá bresku fyrirtækjaskránni frá í vor er Ólafur þó skráður til heimilis í Borgarnesi. Lárus Welding er enn skráður til heimilis á Íslandi en mun nýfluttur til London. Magnús Ármann býr nú suður af London. Bræðurnir Lýður og Ágúst Guðmundssynir búa báðir í London. Hreiðar Már Sigurðsson rekur nú ráðgjafafyrirtæki í Lúxemborg. Jón Þorsteinn Jónsson fyrrum stjórnarformaður Byrs er nýlega fluttur til London. Magnús Þorsteinsson flutti lögheimili frá Íslandi til Rússlands í vor.“
Styrmir og Jón Baldvin í Silfrinu

Ég ætla að bjóða upp á skemmtilegt efni í Silfri Egils á sunnudaginn.

Styrmir Gunnarsson og Jón Baldvin Hannibalsson, gömlu vinirnir en þó ekki samherjar, ætla að ræða um bók Styrmis, Umsátrið.

Svo ætla ég að fjalla um þann merka vef WikiLeaks og væntanlega um fjölmiðla og eigendavald en það á eftir að skýrast nánar.
Persson í vafasömum félagsskap

Í þessari grein á sænska viðskiptavefnum E24 segir að Göran Person, fyrrverandi forsætisráðherra Svíþjóðar, sé kominn í félagsskap vafasamra bisnessmanna.

Einn þeirra er Björgólfur Thor Björgólfsson, maður sem var eigandi tveggja banka sem fóru á hausinn og átti þátt í að Ísland fer mjög illa út úr kreppunni, segir í greininni.
Frábær íslensk list

Ég er að horfa á endursýnda Fangavakt í sjónvarpi. Í bílnum áðan var ég að hlusta á nýju plötuna með Hjaltalín.

Hvort tveggja er frábær íslensk list. Sýnir okkur að framtíð þessarar þjóðar er ekki bara í fiski og áli.

Fangavaktin eru sjónvarpsþættir sem eru algjörlega á heimsmælikvarða, bráðfyndnir, með skemmtilega brjáluðum undirtóni. Fyrir áhugamann um kommúnisma er merkilegt að sjá hvernig persóna Georgs Bjarnfreðarsonar er einhvers konar skopstæling á Lenín!

Hin nýja plata Hjaltalíns er ævintýraferð í tónum. Það er skemmtilegt við hana að maður veit ekki hvert ferðinni er heitið, þetta er tónlist sem er erfitt að setja í ákveðið hólf – mest hef ég verið ég að hlusta á lag sem hljómar dálítíð eins og það sé úr söngleik eftir Rodgers og Hammerstein.
Óásættanleg áhætta

Gauti B. Eggertsson, hagfræðingur í New York, skrifar um ástarbréfin svokölluðu og Seðlabankann á heimasíðu sinni. Hann skrifar meðal annars:

- - -

„Mér virðist nokkuð ljóst að ástarbréfarviðskipin stríða algerlega gegn almennum varúðarsjónarmiðum hvað varðar lán til þrautarvara, en auðvitað er ekki hægt að kalla endurhverf veðlánaviðskipti Seðlabankans neitt annað en lán til þrautarvara því um var að ræða lán í kringum 30 prósentum af þjóðarframleiðslu.

En það er líka margt sem bendir til þess að viðskipti af þessu tagi stríði beint gegn þeim reglum sem gilda í öðrum löndum um veðlánaviðskipti sem oft eru notuð til að setja vexti á millibankamarkaði.

Ástabréfaviðskipin fóru þannig fram að íslensku bankarnir gáfu út skuldabréf, sem svo annar banki fór með og setti sem veð í veðlánaviðskiptum hjá Seðlabanka Íslands. Þannig gat bankakerfið í heild í rauninni prentað peninga án þess að leggja fram önnur veð en eigin skuldabréf, en þetta hafa verið nefnd ‘ástarbréf bankanna, enda nánast verðlaus við hrun. Í staðinn hefði Seðlabankinn auðvitað átt að krefast raunverulegra veða í eignum bankanna, til dæmis í formi útlánasafna bankanna, það er lána til fyrirtækja og einstaklinga, líkt og aðrir seðlabankar gera. Þannig veð eru almennt notuð þegar um er að ræða lán til þrautarvara.

Umræðuefnið á þessum ráðstefnum hefur meðal annars verið hvort brögð hafi verið á svipuðum viðskiptum annars staðar.

Mér sýnist svarið vera þetta: Nei, nema að mjög takmörkuðu leyti. Samkvæmt mínum skilningi var svipaður leikur í einhverjum tilfellum reyndur annars staðar, en komið var í veg fyrir það, enda er áhættan sem leikur af þessu tagi skapar skattgreiðendum algerlega óásættanleg.“
Hvar er leiðsögnin?

Áðan þurfti ég að fara á netið til að rifja upp hverjir væru ráðherrar í ríkisstjórn Íslands. Ég mundi það bara ekki. Sérstaklega átti ég erfitt með að muna hverjir eru ráðherrar Samfylkingarinnar.

Samfylkingarmaðurinn Björgvin Valur skrifar pistil og segir að það vanti leiðsögn frá ríkisstjórninni. Hann segir:

„Hvers vegna gengur ekki forsætisráðherra eða viðskiptaráðherra eða fjármálaráðherra fram fyrir skjöldu og segir okkur hvað á sér þarna stað, að sjálfsögðu eftir að hafa arkað inn í bankann og gert stjórnendum þar ljóst að pukur og leynimakk heyri fortíðinni til og eini hagsmunahópurinn sem beri að taka tillit til, sé íslenska þjóðin.

Ekki familien Bónus eða erlendir fjárfestar að baki þeim.

Ef það er svo, að það sé þjóðinni fyrir bestu að fyrrum eigendur Haga fái þá aftur, verður að rökstyðja það nokkuð vel því þeir eiga lítinn ef nokkurn goodwill inni hjá þjóðinni.

Ekki frekar en aðrir hrunverjar.

Nú veit ég að stjórnmálamenn munu einhverjir segja sem svo, að það sé ekki góð stjórnsýsla að þeir segi bönkunum fyrir verkum en ég er ekki viss um að það eigi við á tímum sem þessum.

Það er ekki hægt að ætlast til þess að fólk hafi stjórn á reiði sinni á meðan stöðugt er borið eldsneyti að reiðibálinu; á meðan leyndarhyggjan ræður ríkjum og þjóðin fær fréttir af gangi máli eftir leka úr kerfinu, kannski réttar en kannski lognar, þá nærist reiðin og örvæntingin vex.

Reiði af þeirri gerðinni sem hefur komið af stað byltingum og blóðugum átökum í öðrum löndum.“
Landsbankahneyksli anno 1978

Lesandi sendi þessa úrklippu í gær í framhaldi af pistli um gamla spillingu – með þeim orðum að forvitnilegt gæti verið að fletta gömlum dagblöðum. Smellið á myndina ef þið viljið skoða hana betur – þetta fjallar um starfsmann bankans sem hlaut dóm fyrir fjárdrátt og meintan vitorðsmann hans sem slapp með skrekkinn.
Jólagjöfin í ár: Ekki endilega svo hagstætt

Það virðist vera hafið mikið iPhone verðstríð hjá fyrirtækjum útrásarvíkinga, Símanum og Nova. iPhone er greinilega jólagjöfin í ár – eða þannig.

Stríðið verður þó varla mjög blóðugt ef borin eru saman verð á þessum símum hér og annars staðar í heiminum. Tilboðsverð breyta ekki miklu þar um.

Síminn býður iPhone 3G 8GB á 124.900 krónur, en iPhone 3GS 16GB á 159.900.

Samkvæmt heimasíðu Apple í Bandaríkjunum kosta þessir símar á bilinu frá 199 dollurum til 599 dollara í Bandaríkjunum, allt eftir því hvað notendur geta fengið góð tilboð.

Á vef Amazon í Bretlandi má finna iPhone 3GS 16GB á 419,95 sterlingspund, en í verslun Apple í London eru símarnir á bilinu 342,50 til 440,40 sterlingspund.

Símatilboð eru oft býsna flókin, líklega vísvitandi, en leiti maður hjá símafélögunum bresku má sjálfsagt finna hagstæðari möguleika á að eignast svona síma.
Óvíd, Jón Leifs og ævisaga Vigdísar í Kiljunni

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um þýðingu Kristjáns Árnasonar á hinu klassíska riti Ummyndunum eftir rómverska skáldið Óvíd. Árni Heimir Ingólfsson segir frá ævisögu Jóns Leifs tónskálds sem hann hefur ritað, bókin bregður upp mynd af einstaklega margbrotnum og erfiðum manni sem átti sér stóra og næstum ómögulega drauma.

Hlín Agnarsdóttir segir frá nýrri skáldsögu eftir sig sem nefnist Blómin frá Maó og við skoðum sýningu á myndum úr barna- og unglingabókinni Bókasafn ömmu Huldar eftir Þórarin Leifsson.

Kolbrún og Páll fjalla um ævisögu Vigdísar Finnbogadóttur eftir Pál Valsson og skáldsögurnar Vormenn Íslands eftir Mikael Torfason og Sónötu fyrir svefninn eftir Þórdísi Björnsdóttur.

En Bragi talar um gamlan Reykvíking sem lést nýlega, Flosa Ólafsson.
Innmúraður lögfræðingur talar af sér

Það er mjög sérkennileg umræða sem hefur spunnist út af grein Karls Axelssonar, lögmanns Baldurs Guðlaugssonar.

Karl lætur eins og það sé ógurlegt hneyksli að Baldur sé rannsakaður.

Samt liggur hann undir grun um innherjaviðskipti. Þau felast í því að hann hafði upplýsingar um stöðu Landsbankans sem aðrir höfðu ekki, seldi hlut sinn í bankanum, þá væntanlega til aðila sem höfðu ekki aðgang að þessum upplýsingum.

Hlutabréfamarkaðurinn íslenski var algjörlega fáránlegur, en það er ekki þar með sagt að við eigum að láta mál eins og þessi óátalin. Rannsóknin mun væntanlega leiða í ljós hvort Baldur er sekur eða saklaus. Miðað við feril svona mála á Íslandi á maður frekar von á að hið síðartalda verði ofan á.

Því er stillt þannig upp, meðal annars af lögmanninum, að ráðist sé að Baldri af því hann er í ákveðnum stjórnmálaflokki. Í greininni segir að Baldur sé:

“…enda fulltrúi […] flokks, sem nú um stundir er mjög til vinsælda fallið að gera öðrum fremur ábyrgan fyrir hruni banka og efnahagskreppu.”

En nú, hváir maður – var ekki Baldur háttsettur embættismaður hjá ríkinu?

Var hann þar sem „fulltrúi“ stjórnmálaflokks?!

Hvers konar stjórnarfar höfum við búið við, samkvæmt lögmanninum?

Það þykir allavega ekki góð latína í lýðræðisríkjum að flokkar og framkvæmdavald séu eitt.

Það er mjög merkilegt að sjá þetta orðalag frá jafn innmúruðum lögfræðingi og Karli Axelssyni, gömlum samstarfsmanni bæði Davíðs Oddssonar og Jóns Steinars Gunnlaugssonar.

Hvað með þann síðasttalda, Jón Steinar, er hann samkvæmt þessu „fulltrúi“ flokksins í Hæstarétti?

Annars er athugunarefni út af fyrir sig að grein lögmannsins birtist á besta stað í Morgunblaðinu. Það er greinilega verið að búa til pólitískt moldviðri kringum rannsóknina á Baldri, gera málið pólitískt eins og er svo mikil plága hér á Íslandi – og gefa um leið þau skilaboð til sérstaka saksóknarans að hann eigi að halda sig á mottunni. Nú er gott að vita að hann hefur Evu Joly við hlið sér – hún er vön að takast á við svona málflutning.

En það er nákvæmlega ekkert athugavert við að Baldur sé framarlega í röðinni hjá saksóknara, það þarf mikla náttúru til samsæriskenninga til að halda því fram að þetta sé gert tl að fela önnur mál í þjóðfélaginu – maður gerir fastlega ráð fyrir að aðrir komi síðar. En líklega eru mál þeirra, að minnsta kosti sumra, talsvert flóknari.
Banki í klípu

Hvers vegna frestar Kaupþ…. nei, afsakið Arion, afgreiðslu á málefnum Haga?

Er það vegna þess að það var farið að hitna óþægilega mikið undir bankanum? Að hugmyndin sé sú að róa hlutina, og halda svo áfram eins og ekkert hafi í skorist?

Eða er planið að passa upp á að Jón Ásgeir og Jóhannes fái til sín alla jólaverslunina – og standi þá betur að vígi til að halda fyrirtækinu?

Eða ætla stjórnendur bankans kannski að nota tímann til að finna meira skapandi framtíðarlausn fyrir þessi veslunarkeðju en að láta hana aftur í hendurnar á skuldakóngi Íslands?

Eins og til dæmis að skipta henni upp og bjóða jafnvel almenningi að eignast hlut í dæminu?

Bankinn er í vandasamri stöðu. Nú hefur verið stofnuð Facebook-síða þar sem fólk er hvatt til að hætta viðskiptum við hann.

Þetta er kannski í fyrsta sinn að gert er áhlaup ( run) á banka í gegnum samskiptasíðu á netinu.
Gömul spilling

Salvör Gissurardóttir fjallar um mál Baldurs Guðlaugssonar og rifjar upp gamla sögu, þegar menn sem þóttu þeir allra fínustu á Íslandi beittu klækjabrögðum til að eignast Eimskipafélag Íslands. Þetta er saga sem er ágætt að rifja upp, því hún bregður ljósi á að spilling er ekki neitt nýtt á Íslandi.
Að mjólka farþega

Gunnar Smárason skrifar um fargjöld með Icelandair. Hann heldur því fram að nú séu farþegar að borga fyrir yfirgengilega skuldsetningu fyrirtækisins. Þeir séu beinlínis mjólkaðir.

Ég verð að játa að mér þykir dálítið vænt um Icelandair, ekki eigendur félagsins, heldur starfsfólkið. Ég er búinn að fljúga fram og til baka með Icelandair/Flugleiðum síðan ég var ungur maður, hef aldrei mætt nema ljúfmennsku frá starfsfólki – fyrir utan öryggistilfinninguna sem maður fær þegar maður stígur um borð í flugvél frá Icelandair.

Snemma í haust keypti ég flugmiða með Icelandair – fyrir mig og fjölskylduna. Á skrifstofu Icelandair mætti ég sama góða viðmótinu og endranær, sölukonana var mjög snjöll að finna bestu leiðina fyrir okkur, en sagði svo stundarhátt:

„Guð, er þetta orðið svona dýrt hjá okkur!?“