Leiðrétt slúður og rangfærslur

Ég fór í smá upprifjun vegna bókar sem nefnist Andersen-skjölin – mann langar helst ekki að eyða orðum á skrif eins og birtast í bókinni , en stundum verður að gera fleira en gott þykir.

Fáránlegasta slúðursaga bókarinnar er sú að haldið hafi verið samsæti til þess að safna fé til að bera í Evu Joly. Slíkt getur maður ekki elt ólar við, svona skrif eru einungis sett fram í þeim tilgangi að rugla.

En viss atriði varðandi komu Evu Joly hingað er auðvelt að leiðrétta – og hefði náttúrlega verið einfalt mál fyrir höfundinn að ganga úr skugga um þetta.

Hann heldur því fram að auðmaðurinn Sigurður Gísli Pálmason hafi verið á bak við þetta.

Nú er Sigurður Gísli mætur maður, hann lætur sér ýmis samfélagsmál varða og komst að mestu óskaddaður úr hruninu. Hann er ágætur félagsskapur. En þetta er reyndar svolítið merkileg kenning í ljósi þess að Sigurður er mágur Jóns Ásgeirs Jóhannessonar.

30. desember 2008 skrifaði ég litla grein hér á Eyjuna, hún nefndist Saksóknarinn, hljómaði svo:

Tvö nöfn hafa komið upp hér á vefnum, svona úr því enginn innfæddur vill taka að sér að verða sérstakur saksóknari.

Hin norsk/franska Eva Joly.

Og svo spænska hörkutólið Baltasar Garzon.

Fleiri tillögur?

Eru einhverjir íslenskir lögmenn sem hafa þá stöðu að hægt sé að skora á þá að taka þetta að sér?

17. febrúar 2009 skrifa ég aðra grein, þá hafði ég séð mynd um Evu Joly í norska sjónvarpinu, greinin kallaðist Stórmerkileg baráttukona gegn fjármálaspillingu, þar stóð:

Í lítilli grein sem ég skrifaði í desember lagði ég til að norsk/franski saksóknarinn Eva Joly yrði fengin til að ráðleggja okkur um rannsókn bankahrunsins.

Joly varð fræg í Frakklandi – og eiginlega heimsfræg – þegar hún rannsakaði eitt stærsta fjármálahneyksli franskrar sögu, mál sem var kennt við olíufélagið Elf.

Annars er hún fædd og uppalin í Noregi, flutti sem ung kona til Frakklands og giftist þar.

Í kvöld var mynd í norska sjónvarpinu um Evu Joly.

Þetta er stórmerk kona. Hún ferðast um heiminn og leggur stjórnvöldum lið í baráttunni við fjármálaspillingu.

Í myndinni var hún meðal annars stödd í Malí.

Þar sagði hún við misrétti og ójöfuði yrði ekki útrýmt, en nauðsynlegt væri að reyna að loka stöðunum þar sem hinir ofurríku, þeir sam hafa lagt undir sig auð jarðarinnar, geyma fé sitt.

Joly sagði að Elf málið hefði verið geysilega erfitt verkefni, en samt hefði hún náð betri árangri en hún bjóst við. Málið hefði endað með því að þrjátíu menn fengu dóma.

En eins og hún sagði í myndinni:

„Dómskerfið er ekki hannað til að dæma forstjóra. Það er hannað til að dæma töskuþjófa.“

Það var eftir að ég hafði séð þessa mynd að ég ákvað að reyna að fá Evu Joly í viðtal í sjónvarpsþættinum Silfri Egils. Ég varð mér út um númerið hjá aðstoðarkonu hennar sem starfaði hjá Norad, norsku þróunarstofnuninni. Þar hafði Eva Joly verið í hlutverki ráðgjafa gegn fjármálaspillingu. Hún var ekki orðin þingmaður á Evrópuþinginu, eins og segir í bókinni. Það gerðist seinna.

Eva Joly kom í viðtal í Silfri Egils 8. mars 2009. Hún brást semsagt skjótt við eftir að ég hafði samband. Það eina sem hún fór fram á var að flugmiði yrði borgaður og að hún fengi að hitta Vigdísi og Björk. Vigdís tók fagnandi á móti henni – fundurinn með Björk var ekki fyrr en nokkuð löngu síðar.

Í umræðum um dómsmál síðustu ára hefur afhjúpast að sumir telja eins og hvítflibbaglæpir skipti engu máli, að þeir séu einhvern veginn léttvægari en aðrar tegundir af þjófnaði, svindli eða gripdeildum. Maður heyrir menn jafnvel flissa þegar minnst er á svona brot – eins og það sé jafnvel flott að vera nógu bíræfinn.

En þetta horfir öðruvísi við almenningi, þetta er einn sá brotaflokkur sem vex örast – og er nauðsynlegt að sporna gegn. Fjársvikarar geta valdið ómældu tjóni og það getur verið skelfilegt óréttlæti ef þeir komast upp með brot sín. Slíkt grefur undan réttarríkinu og trausti í samfélaginu.