arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Mjög tvísýnar kosningar í Grikklandi á morgun

Grikkir hafa það einkennilega kosningakerfi að flokkurinn sem fær flest atkvæði í kosningum hlýtur í bónus 50 þingmenn – á þingi sem telur 300 þingmenn. Þetta er náttúrlega gert til að auðvelda myndun ríkisstjórna, en horfur eru á að það verði erfitt eftir kosningarnar sem fara fram á morgun.

Það má ekki á milli sjá hvor flokkurinn fær fleiri atkvæði, Syriza, flokkur Alexis Tsipras, eða Nea Demokratia, sem er flokkur ekki ósvipaður að gerð og íslenski Sjálfstæðisflokkurinn. Syriza virðist þó ívið sigurstranglegra – Tsipras biðlar mjög til ungra kjósenda, sem kusu flokkinn til valda í kosningunum í janúar síðastliðnum, að yfirgefa hann ekki og mæta á kjörstað. Kosningaþáttakan gæti ráðið úrslitum.

Tsipras hefur lýst því yfir að hann vilji ekki vinna með „gömlu flokkunum“, „spillingarflokkunum“, en Vangelis Meiramakis, nýr leiðtogi Nea Demokratia, segist vera reiðubúinn að vinna í þjóðstjórn með Tsipras.

En gengi Syriza hefur verið dvínandi og í vikunni sagðist Tspiras vera tilbúinn að starfa með Pasok, sem er gamli sósíaldemókrataflokkurinn, eða Potami sem er miðjuflokkur, stofnaður af þekktum sjónvarpsmanni gegn átakahefðinni í grískum stjórnmálum, ekki ósvipaður Bjartri framtíð.

Báðir þessir flokkar myndu líklega vera tilbúnir að mynda stjórn með Nea Demokratia. Stavros Theodorakis, formaður Potami, hefur þó sagt að það sé lítið vit í að mynda veika samsteypustjórn – það þurfi ríkisstjórn þvert á stjórnmálalínurnar.

Þetta gæti samt verið tæpt, því allir flokkar nema Syriza og Nea Demokratia, eru mjög fylgislitlir. Pasok, flokkur Andreasar Papandreou sem stjórnaði Grikklandi um langt árabil, mælist með fylgi á bilinu 5-7 prósent, en Potami er með í kringum 5 prósent. Gamli kommúnistaflokkurinn KKE líka með í um 5 prósent, en enginn vill nokkurn tíma vinna með honum.

Uppreisnarmennirnir gegn Tsipras sem yfirgáfu Syriza hafa ekki haft erindi sem erfiði og mælast með milli 3-4 prósent í flokki sem nefna má Alþýðufylkinguna.

Á hægri vængnum eru fasistarnir í Gylltri dögun með um 7 prósent samkvæmt skoðanakönnunum, en enginn vinnur heldur með þeim flokki. Sjálfstæðu Grikkirnir, eindreginn þjóðernissinnaflokkur sem var í síðustu stjórn með Tsipras, virðast ætla að þurrkast út af þingi.

Þröskuldurinn til að komast inn á þing er 3 prósent.

Nýrrar ríkisstjórnar bíða engir sæludagar. Hún þarf að framfylgja síðasta samkomulagi Grikkja við Evrópusambandið, taka til í efnahagsmálum, viðskiptalífinu og stjórnkerfinu – það er verkefni sem virðist nánast óhugsandi að náist samstaða um. Verður að segjast eins og er að Tsipras – nýi, utanaðkomandi vöndurinn – var furðu hikandi eftir að hann náði völdum í janúar.
Össur: Út í hött að tala um andúð á gyðingum

Það er stíll talsmanna Ísraelsstjórnar að fara strax upp á hástig lýsingarorða ef andað er á Ísraelsríki, þeir rífast og skammast og láta öllum illum látum.

Viðskiptabann – eða hvað á að kalla það – Reykjavíkurborgar á Ísrael mun ekki hafa nein áhrif í þá veru að hingað komi færri ferðamenn eða neitt slíkt.

Það dregur hins vegar athyglina að því að í Palestínu er ein þjóð að neita annarri um einfaldasta tilverurétt (sjá kort að neðan) – og að viðbrögð alheimsins við því eru skammarlega lítil.

Á einum stað var því velt upp hví Reykjavík sniðgengi ekki lönd eins og Íran, Sómalíu, Norður-Kóreu og Sýrland. Ekki held ég að Reykjavík eigi mikil viðskipti við þessi ríki, varla nein – en þetta er góð samlíking, því Ísrael passar ágætlega í þennan hóp.

Össur Skarphéðinsson beitti sér fyrir því í utanríkisráðherratíð sinni að Ísland viðurkenndi sjálfstæði Palestínu og var það honum til mikils sóma. Þetta var árið 2011. Þetta vakti líka reiði í Ísrael, hvað annað? Og þá eins og nú var talað fjálglega um gyðingahatur – það er hið eilífa mælskubragð þegar glæpir Ísraelsstjórnar eru gagnrýndir.

Össur ritaði á Facebook-síðu sína í dag:

Hvað sem mönnum finnst um samþykkt borgarstjórnar um að sniðganga vörur frá Ísrael er út í hött að nefna það til marks um andúð á gyðingum. Aðskilnaðarstefnan í S-Afríku var brotin á bak aftur með viðskiptabanni. Dettur einhverjum í hug að undirrót þess hafi verið hatur á hvítum mönnum?

En það er merkilegt að meðan þessi umræða fer fram gleymum við að tala um flóttamenn frá Sýrlandi. Það fellur alveg í skuggann. Hvað er að gerast í þeim málum? Ætlar ríkisstjórn Íslands að taka á móti flóttamönnum, og þá umtalsvert fleiri en þessum fimmtíu sem gert var ráð fyrir, eða er verið að þæfa málið? Er kannski ágreiningur innan stjórnarinnar – eða ráðherrahópsins sem var skipaður til að fjalla um málið?
Er það svona sem við viljum breyta skólakerfinu?

Merkilegt er að sjá ráðaleysið í málefnum skólanna. Miklu skrifræðisbákni sem hefur verið komið upp í kringum menntun barna – en það virðist ekki vera að sama skapi skilvirkt. Það er til dæmis rannsóknarefni hversu mikið af kennsluefni í skólunum er lélegt.

Nú er allt í einu farið að tala um „hæfnispróf“ sem á að leggja fyrir nemendur í lok grunnskólans. Þetta dúkkar upp eins og skrattinn úr sauðarleggnum. Við vorum einu sinni með landspróf, svo samræmd próf, en hæfnispróf er eitthvað nýtt. Þau virðast vera í þróun hjá nýrri Menntamálastofnun, en skólafólk hefur varla heyrt neitt um þessi áform ennþá. Stofnunin gróf mjög undan áliti sínu þegar hún birti afar villandi úttekt á átakinu Byrjendalæsi. Varð ekki betur séð en starfsmenn stofnunarinnar væru af ásettu ráði að nota tölfræðiframsetningu til að blekkja.

Á sama tíma er tilkynnt, eins og það breyti einhverju, að taka eigi upp bókstafi í einkunnagjöf í skólunum – þetta kemur frá Námsmatsstofnun. Nú á aftur að hverfa frá tölukvarða, 1-10. Upphaflega stóð til að hafa bara A, B, C og D, en það þótti ekki nógu nákvæmt og nú verður það A, B+, B, C+, C og D.

Segjum að í skólakerfinu sé einhver vandi sem risti djúpt – þá myndi svona aðgerð líklega jafnast á við bótox í varir eða hvíttun tanna. Þetta er bara til málamynda.

En við lifum á tímum samskiptamiðla og svona einkunnagjafir eru náttúrlega úreltar. Langeðlilegast og nærtækast er að hafa þetta kerfi hérna sem allir skilja núorðið:
Hví gleymdust áformin um samfélagsbanka?

Bankakerfið á Íslandi er óskapnaður, það er eins og ríki í ríkinu, og reyndar meira en það, bankakerfið hefur eindregna tilhneigingu til að vaxa ríkinu yfir höfuð. Bankakerfið var endurreist fyrir almannafé eftir hrun – þrátt fyrir að hafa í raun valdið hruninu – og síðan þá hefur hagnaður þess verið stjarnfræðilegur, einkum sé miðað við stærð þjóðarbúsins. Bankarnir eru gráðugir og samfélagsvitund þeirra er á mjög lágu stigi.

Það er eiginlega merkilegt hversu lítið þessu er andæft á landinu – það virðist til dæmis ekki vera nein hreyfing í þá átt að stöðva þá tilheigingu bankanna að leggja á „þjónustugjöld“ fyrir alla skapaða hluti, já, fyrir hluti sem hafa alltaf þótt sjálfsagður partur af bankaþjónustu. Fólk er meira að segja farið að borga fyrir að fá að taka launin, sem því er gert skylt að setja í banka, út úr þeim aftur.

Það mætti halda að stjórnmálakerfið sé í vasanum á bönkunum – allavega sá hluti sem er ekki í vasanum á útgerðinni.

Nokkrir hugsjónamenn hafa þó andæft þessu og er þar fremstur í flokki Frosti Sigurjónsson. Á flokksþingi Framsóknar í apríl síðastliðnum var samþykkt tillaga frá Frosta um að Landsbankinn yrði áfram í ríkiseigu, hann yrði gerður að svokölluðum samfélagsbanka. Ályktunin er mjög skýr:

Landsbankinn verði samfélagsbanki í eigu þjóðarinnar með það markmiði að þjóna samfélaginu í stað þess að hámarka hagnað. Til að bregðast við fákeppni á bankamarkaði er nauðsynlegt að Landsbankinn hafi þann tilgang að bjóða góða þjónustu á bestu kjörum til að efla samkeppni í bankaþjónustu á landsvísu. Landsbankinn verði bakhjarl sparisjóðakerfisins.

En nú verður að segjast eins og er, það virðist ekkert hafa verið gert með þessa tillögu. Hún virðist ekki hafa fengið neina vitræna skoðun eða umfjöllun. Samfélagsbankanum var vísað í ystu myrkur – og nú stendur til að selja Landsbankann.

Fyrir þá sem mæla allt í hagnaði til eigenda og hluthafa og sjá ekki að neitt annað geti verið mælistika í viðskiptum, virkar samfélagsbanki líklega hlægilegur. Maður hefur heyrt hláturinn óma.

En það er löngu kominn tími til að fara nýjar leiðir í bankaþjónustu. Módelið sem var hér fyrir hrun og var endurvakið eftir hrun er svo viðsjárvert að það hefur tilhneigingu til að valda sjálfu sér og samfélaginu í heild miklum skaða. Í því sambandi má nefna að Náttúru- og umhverfisverðlaun Norðurlandaráðs 2010, stuttu eftir bankahrun, runnu til þriggja banka sem töldust vera „félagslega ábyrgir“.
Hittir á snöggan blett

Ég er mikill aðdáandi gyðinga og þegar ég kem í borgir er ég yfirleitt fljótur að leita uppi hverfi þar sem þeir búa. Margir uppáhaldsrithöfundar mínir eru gyðingar – mistrúaðir reyndar. Það er makalaust hvað gyðingdómur hefur alið af sér mikið af andlegu afreksfólki. Ég hef lesið mikið um sögu gyðinga, ferðast um Ísrael, fannst Jerúsalem svo heillandi þegar ég kom þangað að ég dvaldist í þrjár vikur, hafði upprunalega ætlað að vera þrjá daga. Að sumu leyti má segja að Jerúsalem sé sturlaður staður, en mótvægi við hana er Tel Aviv sem er eins og hedónísk borg í Kaliforníu.

En ég hef líka ferðast um svæði Palestínumanna. För þangað vakti hjá mér hrylling og sorg. Alls staðar blasir við kúgun og óréttlæti. Það er búið að slíta hjartað úr landinu. Íbúarnir eru ekki frjálsir ferða sinna. Þeir hafa ekki aðgang að vatni þeir mega ekki ferðast á vegum sem eru ætlaðir fyrir forréttindafólkið, þá sem eru að ræna landinu.

Mannvonskan er yfirgengileg og þetta getur af sér siðspillingu sem breiðist út um allt ísraelska samfélagið.

Það þarf að leita allra leiða til að brjóta á bak aftur þetta kerfi – sem er í rauninni ekki annað en nýlendustefna í sinni grimmustu mynd. Ályktun Reykjavíkurborgar um að versla ekki við Ísrael nær kannski ekki langt, en hún vekur ofsafengin viðbrögð í Ísrael. Þetta hittir greinilega snöggan blett og það er ágætt, veitir ekki af ef einhvern tíma á að stöðva hið linnulausa og svívirðilega ofbeldi sem eyðileggur mannslíf í Palestínu og rænir Ísraela sálinni.
Vandræðaleg afstaða Pírata gagnvart þjófnaði

Það er aumt að vilja borga til dæmis fyrir kleinuhringi og pitsur en ekki fyrir list eða hugbúnað. Og að ala ungt fólk upp í slíku viðhorfi er bara ferlega sorglegt.

Nú er verið grípa til ráðstafana til að hefta stórfelldan hugverkastuld á netinu. Slíku verður ekki útrýmt, en það er hægt að hrella þjófana og reka úr einni holu í aðra. Píratinn Helgi Hrafn Gunnarsson slær úr og í, í aðra röndina talar hann um að ekki sé hægt að loka fyrir þjófasíður eins og Deildu eða Pirate Bay (Píratahreyfingin upphófst í kringum hana), en í hina að það megi ekki. Hvort er það? Er hægt að kjósa flokk sem réttlætir afbrot af þessu tagi?

Réttlætingarnar eru alltaf jafn vandræðalegar. Yfirleitt er það eitthvað fjas um að menn skilji ekki hvernig internetið virkar eða að höfundarréttur sé úreltur. En þjófnaður er þjófnaður hvort sem eiga í hlut áþreifanlegir hlutir eða óáþreifanlegir. Enginn myndi láta sér detta í hug annað en að stöðva starfsemi verslunar sem seldi eða dreifði þýfi. Í grundvallaratriðum er þetta ekki flóknara en það. Fyrirlitningin á vinnu listafólks og þeirra sem setja saman hugverk er með ólíkindum.

Við hikum ekki við að stöðva fjársvik á netinu, barnaníð eða hefndarklám. Hatursáróðurssíðum er líka lokað. Það er jafn sjálfsagt að stöðva hugverkaþjófa. En auðvitað stendur þetta líka upp á foreldra, að kenna börnum sínum að það sé ekki rétt að nota síður af þessu tagi – rétt eins og maður uppáleggur þeim að stela ekki úti í búð eða frá öðru fólki. Enginn myndi láta sér detta í hug að verja þjófnað af því taginu – bara af því það er hægt að stunda hann.
Léttúðartal

Menn geta talað af léttúð um framferði Ísraela í Palestínu. Mesta léttúðin er líklega sú að tala um gyðingahatur í þessu sambandi. Þá er umræðan leidd út í algjöra vitleysu, enda er tilgangurinn ekki annar en sá að rugla.

Í síðustu stórárás Ísraela á Gaza drápu þeir 504 börn. Nöfn þeirra og aldur má lesa á lista í breska íhaldsblaðinu Daily Telegraph.

Í nýrri skýrslu Sameinuðu þjóðanna segir að Gaza verði óbyggilegt eftir 5 ár.

Svokallaðar landnemabyggðir á svæðum Palestínumanna halda áfram að breiðast út í trássi við alþjóðalög. Í raun er þetta ekki annað en fínt heiti yfir gróft rán á landi, verðmætum og vatni sem fer fram með vopnavaldi. Unnið er að því kerfisbundið að flæma Palestínumenn frá Jerúsalem. Löngum kallaðist svona framferði nýlendustefna – og það er hið rétta heiti.

Landránsbyggðirnar eru meira en hundrað talsins, eins og má lesa á vef ísraelsku mannréttindasamtakanna Btselem.

Viðskiptabanni Reykjavíkur á Ísrael kann að vera erfitt að framfylgja, en með því eru send skilaboð – og þau heyrast í Ísrael.

Það er gott.
Hinn meinti ótti „eldri borgara“

Eldri borgarar er ekki slíkur hópur að hægt sé að segja að þeir vilji eitthvað eða óttist eitthvað. Eldri borgarar eru mjög sundurleit hjörð. Sumir eru efnaðir, aðrir eru blankir, sumir hafa mikla menntun, aðrir litla, sumir hafa ferðast mikið, aðrir minna – það er bara engin leið að alhæfa um þá. En mér skilst reyndar að þeir sem verða sextugir fái boð um að ganga í Félag eldri borgara.

Reyndar er þetta leiðinlegt orðskrípi af því mönnum finnst óviðkunnanlegt að segja einfaldlega gamalt fólk. En ef þetta eru allir sem eru yfir sextugu, þá er hópurinn býsna breiður, því meðal lífslíkour íslenskra karlmanna eru 81 ár en íslenskra kvenna næstum 84 ár. Fólk getur semsagt verið eldri borgarar í marga áratugi.

Reynsla þessa fólks er misjöfn, sumir eru nógu gamlir til að hafa upplifað heimsstyrjöldina síðari, en allir lifðu tíma kalda stríðsins, þegar kjarnorkuútrýming vofði yfir mannkynininu, og mörg þúsund bandarískir hermenn voru í Keflavík.

Það hefur semsagt ýmislegt misjafnt drifið á daga eldri borgaranna – og heimur þeirra oft verið viðsjárverðari en nú þegar við lifum á miklum friðartímum.

Að fullyrða að eldri borgarar óttist flóttamenn meira en aðrir er bara merkingarleysa. Svona fullyrðing stenst enga skoðun. Áður hefur reyndar verið reynt að beita fötluðu fólki fyrir vagninn gegn flóttamönnum með staðhæfingum um að koma flóttamanna muni á einhvern hátt bitna á fötluðum. Fatlað fólk hefur stigið fram og mótmælt þessu.

En nú er semsagt komið að hinum breiða hópi eldri borgara að vera fullir ótta eða það segir einn þingmaður Sjálfstæðisflokksins. Hvaða vitleysu fáum við næst?
Corbyn er með þetta

Eins og kannski hefur mátt greina á þessari síðu er ég ekki alveg viss um að Jeremy Corbyn sé svarið við vandræðum vinstri hreyfingarinnar. En hann fær nú að finna til tevatnsins í bresku pressunni – þegar hún er í þessum ham er hún sú óvægnasta í heimi.

Nú er Corbyn legið á hálsi fyrir að hafa ekki tekið undir í God Save the Queen í Westminster.

En ég verð að segja að þarna hækkaði karlinn mjög í áliti hjá mér. Þessi þjóðsöngur Bretlands er ömurlegur eins og allt tilstand kringum kónga og drottningar.

Lifi lýðveldið!

Í síðasta þætti sínum tók háðfuglinn John Oliver fyrir algjört tilgangsleysi drottningarinnar:

“Essentially what Im saying is, congratulations, Your Majesty. You have spent 63 years doing a job that couldve effectively been done just as well by a Styrofoam mold of the human head.”
Kiljan í kvöld – Íslandsvinirnir Eggers og Mitchell og fleiri flottir höfundar

Í kvöld verður sérstök útgáfa af Kiljunni þar sem verður fjallað um Bókmenntahátíð í Reykjavík, einkum þó erlendu höfundana sem komu á hátíðina. Sumir þeirra eru stórfrægir, aðrir minna frægir, en flestir afar áhugavert fólk.

Meðal þeirra sem koma fram í þættinum eru Dave Eggers, David Mitchell, Hassan Blasim, Pierre Lemaitre, Ana Maria Shua, Katja Kettu, Timur Vermes og Helle Helle.

Myndin hér að neðan af Dave Eggers sem er líklega þekktasti höfundurinn sem kom á hátíðina, en það var góðgerðastarf hans sem átti hug hans allan. Eggers hefur beitt sér fyrir því að kenna ungu fólki sem kemur úr efnalitlu umhverfi og innflytjendabörnum að tjá sig í rituðu máli, en þetta átak ber heitið 826 Valencia. Hugmyndir eru uppi um að setja á stofn miðstöð í anda Eggers á Íslandi.

Eftir því sem ég best veit hefur Kári Stefánsson áhuga á að beita sér fyrir þessu, en þeim Eggers varð vel til vina meðan rithöfundurinn dvaldi á Íslandi.

Annars finnst manni Ísland allt í einu vera um þjóðbraut þvera, því bæði Eggers og David Mitchell – sem líklega verða að teljast tveir frægustu höfundarnir á hátíðinni – tengjast landinu mikið. Eggers kom hingað oft á fyrstu árum aldarinnar en þá prentaði Oddi bókmenntatímarit hans sem nefnist McSweeneys, en Ísland kemur gjarnan fyrir í bókum Mitchells sem segist í viðtali bæði áforma að skrifa eitthvað um leiðtogafundinn 1986 og atburði á Íslandi árið 1000.
Hinn snjalli túristakisi

Ég skrifaði grein í gær um að á næsta ári yrðu ferðamenn á Íslandi orðnir 1,5 milljón. Líklega var full mikill bjartsýnistónn í þessu, því vinur minn einn tók úr mér loftið í morgun.

Hann sagði að nú væri krónan að verða alltof hátt skráð, Ísland væri að verða of dýrt fyrir ferðamenn og ferðaþjónustan væri hvort eð er bóla sem einkenndist af sama hugsunarhætti og 2007 – slá lán í bönkum eins og enginn væri morgundagurinn, gíra sig upp til að byggja hótel, kaupa rútur og stofna bílaleigur án þess að hafa nokkurt eiginfé.

Þetta muni allt hrynja.

En hér er einn sem nýtur ferðamennskunnar. Þetta er stór og dálítið veðraður fressköttur sem býr hér rétt hjá mér. Hann kom stundum að heimsækja okkur síðastliðinn vetur, en hefur líklega komist að því að hingað væri lítið að sækja.

Nú má oft sjá hann úti í Bankastræti þar sem hann er að pósa fyrir túrista. Þeir taka af honum myndir og klappa honum. En hann hefur engan áhuga á mér, einum af hinum innfæddu, mér finnst eiginlega að hann sé fullur fyrirlitningar gagnvart mér og mér tekst ekki að fá hann til að sitja fyrir á mynd.

Ég held hann sé hálfgerður snillingur þessi kisi, taki mörgu fólki langt fram í gáfum, og hér er hann meira að segja kominn á síðu sem nefnist The Cats of Reykjavik. Hann hefur fundið sér veiðilendur í ferðamennskunni eins og fleiri hér á landi.
Sjónvarpið í stuði

Sjónvarpið hefur átt frábæra spretti undanfarna daga.

Kastljós var stórmerkilegt í gærkvöldi með ómetanlega umfjöllun um flóttamannavandann í Evrópu. Þátturinn var stór í sniðum og stór í hugsun – og algjörlega tímabær.

Og fyrir stuttu sýndi RÚV hvers það er megnugt í menningunni þegar sýnt var beint frá tónleikum Kristins Sigmundssonar í Hörpu.

Þetta er náttúrlega styrkur sjónvarps á tíma þegar notendur verja æ meiri tíma í efnisveitur sem dreifa kvikmyndum og leiknum þáttum. Að vera úti á meðal fólks, fanga atburði og miðla þeim skjótt og vel.

Þess má svo geta að á morgun verður sérstök útgáfa Kiljunnar sem fjallar um Bókmenntahátíð í Reykjavík sem fór fram nú um helgina, í þættinum verða erlendum höfundum á hátíðinni gerð skili. Í þeim hópi eru frábærir höfundar víðs vegar að úr heiminum, sumir mjög frægir, aðrir minna frægir – en upp til hópa hið skemmtilegasta fólk.
Tískuráð handa Pírötum og Corbyn

Davíð Oddsson, sem hefur ekki þekktur fyrir að vera sérstakur stílisti, skammar Pírata fyrir „druslugang“ í Reykjavíkurbréfi á laugardag. Honum þykja þeir ekki nógu vel klæddir. Hann setur út á „gallabuxur og bindisleysi“ og segir:

Hver ætti að hafa meiningar um það hvort fólk, sem það hefur aldrei heyrt minnst á og veit ekki við hvað fæst í vinnunni, klæðir sig í larfa til að bjarga þjóðarhag eða tekur áhættuna af því að vera sæmilega til fara.

Stílistarnir eru líka komnir á stúfana í Bretlandi og beinast áhyggjur þeirra að Jeremy Corbyn. Breskir stjórnmálamenn eru yfirleitt nokkurn veginn eins til fara. Karlarnir í jakkafötum með annað hvort blá eða rauð bindi, konurnar í drakt. Kannski er þetta beint framhald af skólabúningunum sem bresk börn eru neydd til að íklæðast.

The Independent skrifar um þetta og spyr hvort Corbyn neyðist til að flikka upp á klæðaburð sinn. Birt er mynd af honum þar sem hann er í stuttbuxum, svörtum skóm og svörtum sokkum. Haft er eftir einum þingmanni Verkamannaflokksins að Corbyn sé of „ósnyrtilegur“ fyrir smekk flestra kjósenda. Um Corbyn hefur reyndar verið sagt að hann kaupi fötin sín í kaupfélaginu í Dalston, það er í norðaustur London – The Dalston Co-Op.

Jú, og Corbyn á húfu eins og Jón Bjarnason.

The Independent spyr tískuráðgjafa ráða um þetta brýna mál og hún ráðleggur Corbyn að breyta sér ekki of skart. Hann megi ekki fæla burt kjósendur sínar – sem myndu væntanlega ekki þekkja hann fyrir sama mann. Hann eigi semsagt ekki að leggja leið sína til klæðskeranna á Savile Row, en kannski fara fremur í Marks & Spencer en kaupfélagið. Hann þurfi bara aðeins að hressa upp á klæðavalið, forðast drapplituð föt og setja upp bindi. Hann hafi reyndar sýnt viðleitni í þessa átt þegar hann birtist í þinginu í gær.

En hvernig verður þetta þegar Píratarnir komast í ríkisstjórn – verður þá áfram bindisleysi og gallabuxur og tómur druslugangur?
Ein og hálf milljón ferðamanna strax á næsta ári?

Ferðavefurinn Túristi birtir merkilega úttekt á ferðamannastraumnum til Íslands þar sem kemur fram að hann er langt umfram spár.

Samkvæmt Túrista hefur ferðamönnum fjölgað á þessu ári um 26,8 prósent, haldi sú þróun áfram munu hátt í 1,3 milljónir ferðamanna koma til Íslands á þessu ári. Þeir voru 998 þúsund í fyrra.

Í hittifyrra spáði Boston Consulting Group að ferðamenn á Íslandi yrðu 1,5 milljónir talsins árið 2023. Fyrr á þessu ári spáði Landsbankinn því að þessu yrði náð árið 2017. En nú segir Túristi að þetta kunni að verða að veruleika strax á næsta ári.

Þetta er ofboðslegur vöxtur og ekki nema von að Túristi segi:

Síðastliðið sumar voru fréttir af slæmu ástandi við ferðamannastaði tíðar. Samkvæmt fjárlögum næsta árs er hins vegar ekki gert ráð fyrir aukningu í Framkvæmdasjóð ferðamannastaða og vandræði er með úthlutanir úr sjóðnum. Það stefnir því í enn verra ástand á næsta ári ef þessi spá um aukin ferðamannafjölda gengur eftir. Þess má líka geta að stýrihópu Viðskipta- og iðnaðarráðherra um framtíðarsýn ferðaþjónustunnar átti að skila tillögum í vor en samkvæmt upplýsingum úr ráðuneytinu þá er von á tillögum á næstu dögum.
Er Ögmundur hinn íslenski Corbyn?

Nú er talað um að íslenska vinstrið þurfi að finna sinn Jeremy Corbyn.

En kannski er ekki þörf á að leita langt yfir skammt.

Við höfum stjórnmálamann með mikla reynslu sem samsamar sig Corbyn og fagnar kjöri hans. Hann segist meira að segja hafa hitt Corbyn.

Þetta er Ögmundur Jónasson.
Finnur Samfylkingin sinn Corbyn?

Fyrir mörgum árum villtist ég inn í partí sem var haldið á Eiðistorgi á Seltjarnarnesi – í veislusal sem tengdist Rauða ljóninu. Þar var komið saman fólk sem síðar safnaðist í Samfylkinguna til að fagna kosningasigri Tonys Blairs sem þá hafði leitt Nýja-Verkamannaflokkinn til valda í Bretlandi.

Þetta var tími „þriðju leiðarinnar“ og þetta hafði mikil áhrif víða um Evrópu, og líka á Íslandi.

Nú eru uppi vangaveltur um hvaða áhrif kjör Jeremys Corbyn í formannsstól Verkamannaflokksins muni hafa á Íslandi. Þetta er ekki að ástæðulausu, stjórnmál í Bretlandi eru mikill áhrifavaldur á Íslandi – Thatcher hafði til dæmis meiri áhrif hér en víðast annars staðar.

Við lærum siði af Bretum – og þó oftar ósiði. Útrásarvíkingar og hrunverjar litu á London sem sína eiginlegu og andlegu höfuðborg.

En hvort Corbyn muni hafa áhrif hingað heim – ja, það er ekki víst. Það eru svo margir aðrir straumar í gangi í pólitíkinni. Píratarnir fara varla neitt í smiðju Corbyns og svo er annar meginstraumurinn hægra megin, þar sem grasserar andúð á útlendingum og alþjóðasamstarfi. Samfylkingin hefur reyndar formann sem hefur mjög blairískt yfirbragð og það er í litlu samræmi við tíðarandann.

Það er þá spurning hvort Samfylkingin geti fundið sinn Corbyn – þótt reyndar hafi enn ekki verið nein veisluhöld innan raða hennar eins og var þegar Blair var kjörinn.