arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Spillingarkerfi grísku stjórnmálaflokkanna

Gríska ríkisbáknið er skelfilega stórt – miklu stærra en landið þolir. Í sumum geirum nánast margfalt á við það sem má komast af með.

Það er ekki endilega við lágt setta ríkisstarfsmenn að sakast, laun þeirra eru léleg – og þegar menn tala um að þeir fari snemma á eftirlaun er um að ræða upphæðir sem þættu harla lítilfjörlegar norðar í álfunni.

Margir ríkisstarfsmenn eru líka í annarri vinnu – öðruvísi ná þeir ekki að framfleyta sér.

En það er stjórnmálakerfið sem er hið raunverulega krabbamein í grísku samfélagi. Fólk fær framgang í lífinu með því að tilheyra stjórnmálaflokkum (við þekkjum þetta náttúrlega á Íslandi líka) – og þeir útdeila embættum og gæðum ríkisins til flokksmanna. Þeir maka krókinn – margir auðgast verulega.

Heilu fjölskyldurnar aðhyllast stjórnmálaflokka mann fram af manni, ekki vegna hugmynda eða hugsjóna, heldur vegna þess að þeir skaffa.

Því verður ekki komist hjá því að skera gríska ríkið rækilega niður. Þar liggur rót vandans, ekki í bankakerfinu eða ESB. Þetta kerfi er algjörlega ósjálfbært, en því miður verður erfitt að ráða niðurlögum þess.

Jafnframt þykir mjög erfitt fyrir einkaframtakið að þrífast í Grikklandi. Samkvæmt samanburðartölum eru ríkið þar mjög fjandsamlegt erlendri fjárfestingu – það er erfitt að stunda viðskipti í landinu nema maður sé inn undir í stjórnmálaflokkunum og spillingarkerfi þeirra.

Það þarf því ekki að vera neinn harmleikur þótt ýmsar eigur ríkisins í Grikklandi séu einkavæddar – að því tilskildu að einkavæðingarferlið sé sæmilega heiðarlegt. En það er ekki víst að maður geti treyst því.
Hvað er Framsókn?

Páll Vilhjálmsson telur að Framsóknarflokkurinn verði leiðandi á hægri vængnum.

En pólitíkin bítur oft í skottið á sér.

Framsókn er líklega að taka nokkurt fylgi frá Vinstri grænum, sérstaklega til sveita.

Er flokkurinn þá til hægri eða vinstri?

Og lengst af hefur hann skilgreint sig sem miðjuflokk – sem hann er þá kannski ekki lengur.

Á síðasta flokksþingi Framsóknar gerðist orðræðan býsna þjóðernisleg – svo mörgum þótti nóg um.

Hvað er Framsókn þá?
Guðni Th: Úti í móa

Sagnfræðingurinn Guðni Th. Jóhannesson er höfundur bókarinnar Hrunið sem kom út í hittifyrra. Hann gjörþekkir atburðarásina á dögum íslenska efnahagshrunsins. Guðni skrifar grein í Fréttablaðið í dag um þá fullyrðingu að Geir Haarde hafi reynst einhvers konar bjargvættur þjóðarinnar á þessum tíma. Grein Guðna hljómar svo í heild sinni:

„Geir H. Haarde ber ekki ábyrgð á bankahruninu á Íslandi. Hann braut ekki lög. Hann gerði sitt besta þegar í óefni var komið haustið 2008. En þar með er ekki sagt að hann eða aðrir ráðamenn hafi í öllu staðið sig vel fyrir hrun og þegar það dundi yfir. Í aðdragandanum var andvaraleysið of mikið og þegar holskeflan reið yfir var reynt að grípa til örþrifaráða sem dugðu einfaldlega ekki.

Geir var ekki einn um að bregðast seint og illa við því sem er svo auðvelt að sjá eftir á. Árið 2005, þegar gríðarleg lántaka bankanna stóð sem hæst, dásamaði Halldór Ásgrímsson, forveri hans á stóli forsætisráðherra, „íslenska efnahagsundrið“. Árið 2007 svaraði Árni M. Mathiesen, fjármálaráðherra í stjórn Geirs H. Haarde, þeim sem vöruðu við ofhitnun í íslenskum efnahag með því að spyrja: „Drengir, sjáið þið ekki veisluna?“

Mörg önnur dæmi mætti taka. „Sú einarða afstaða ríkisstjórnarinnar að standa við bakið á fjármálakerfinu okkar var rétt og frá henni verður hvergi hvikað,“ sagði Ingibjörg Sólrún Gísladóttir utanríkisráðherra í september 2008. Síðar í þeim mánuði reyndu Seðlabankinn og ríkisstjórnin að bjarga Glitni með því að eignast meirihluta í honum fyrir fúlgu fjár. Í byrjun október átti að bjarga Kaupþingi með risaláni. Um svipað leyti vonaði Geir H. Haarde, ef marka má orð hans í fjölmiðlum, að Landsbankinn stæði af sér fjármálastorminn, sem þá geisaði um allan heim, vegna þess að þar á bæ hefðu menn haft vit á að safna svo miklu af innlánum í útlöndum. Í blálokin hugleiddu stjórnvöld líka að láta lífeyrissjóðina koma bankakerfinu til bjargar. Vandinn var bara orðinn svo mikill að menn réðu ekki við hann. Í því felst lítil stjórnlist.

Skaparar sögunnar ætla augljóslega að skrifa hana líka. Það er skiljanlegt, ekki síst ef menn þurfa að taka til varna í pólitískum réttarhöldum. Þar að auki er sumt af því sem eftiráspekingar halda fram svo ósanngjarnt að fólki hlýtur að svella móður. En ýmis orð að undanförnu um snilld íslenskra ráðamanna í hruninu eru samt líkust því að ökumaður, sem missti stjórn á bíl sínum þannig að hann valt ótal sinnum áður en hann stöðvaðist ónýtur úti í móa, segi sigri hrósandi: „Sjáiði bara, ég náði að láta hann lenda á hjólunum.“
Merkileg minningarorð

Minningarorð Páls Scheving Ingvarssonar um Gústa, Jóhannes Ágúst Stefánsson, sem birtist í Eyjafréttum eru einhver magnaðasta grein sem maður hefur lesið lengi. Við lestur greinarinnar vakna margar tilfinningar, reiði, sorg og skömm, því flestöll höfum við kynnst einelti í einhverri mynd og vitum hvaða hörmungar það getur haft í för með sér.

Í greininni segir meðal annars:

„Við ólumst upp á sömu torfunni. Þú á Rafnseyri og ég á Hjalla. Við vorum vinir. Í minningunni eru margir dýrðardagar með uppátækjasömum ólátabelgjum, í stöðugri leit að ævintýrum, gulli og grænum skógum, í iðandi mannlífi. Sólin skín þessa daga í minningunni. En því miður ekki á alla. Þú fékkst í vögguna dóminn. Þú áttir að glíma við matarfíkn og offituvanda. Það var sjaldgæft og ekki auðvelt á þeim árum sem við slitum barnsskónum í miðbæ í Vestmannaeyja. Að vera feitur, seinn og silalegur var á þessum árum ávísun á mikið miskunnarleysi, gríðarlega árás umhverfisins á veikan einstakling.

Hrottalegt einelti. Þá var ekki búið að finna upp það orð. Ég man eftir dögum sem vanþroskaðir kvalarar beittu þig gríðarlegu ofbeldi, líkamsmeiðingum og svo var sjálfsagt að láta þig borða úr ruslatunnum, þú varst jú feitur, það þurfti að lækna þig. Vinur minn, það nísti merg og bein að horfa á aðfarirnar og hafa ekki alltaf haft kjark til að grípa inn í. Ég var tveimur árum yngri en þú og kvalararnir yfirleitt miklu eldri. Sumir virðulegir borgarar í dag. Það var þó erfiðast af öllu að átta sig á því þegar ég fylgdi þér heim grátbólgnum eftir mjög slæma útreið, að ekki var skjól heima. Ekkert var dapurlegra. Það er þekkt að þolendur ofbeldis af þessu tagi verði á einhverjum tímapunkti gerendur, kannski kom það fyrir þig. Ég sá það aldrei. Kæri vinur, það er gott að fyrirgefa. Þú ólst upp í miklum ótta. Hann setti mark sitt á líf þitt. Fyrirgefningin er lausn.“
Síðasti frumlegi listamaðurinn í poppinu?

Simon Reynolds skrifar eftir tónleika Bjarkar í Manchester og spyr hvort söngkonan íslenska sé síðasti stóri og frumlegi listamaðurinn í heimi popptónlistarinnar. Hann dáist að uppfinningasemi hennar, eirðarleysi og sköpunargáfu.
Skemmtilegri en Norðmenn?

Hingað á eyjuna er kominn hópur Norðmanna.

Þeir tóku mig tali og ég svaraði þeim á einhvers konar skandinavísku – sem þeim fannst vera norska.

Voru nokkuð undrandi yfir þessu. Sögðu að líklega væru Íslendingar nokkuð líkir Norðmönnum.

„En þið eruð kannski aðeins skemmtilegri?“ bætti ein konan við.
Úr lífi kóngafólksins

Sama dag og sagt er frá því að vatn úr klósetti hafi flætt um flugvél Iceland Express er tilkynnt að Ólafur Ragnar og Dorrit hafi flogið með flugfélaginu. Maður les líka að eigandi flugfélagsins hafi farið í enn eitt gjaldþrotið, nú upp á 365 milljónir króna – með pitsusjoppu!

Þau voru að fara í brúðkaup Alberts prins í Mónakó.

Samkvæmt nýjustu fréttum grét brúður hans vegna þess að það var verið að neyða hana í hjónabandið. En börnunum hans var ekki boðið.

Á sama tíma eru Vilhjálmur Bretaprins og Kata kona hans á ferðalagi í Kanada.

Í Quebec taka á móti þeim mótmælendur með borða þar sem stendur:

„Burt með ykkur sníkjudýr.“
Status quo

Fyrir tveimur árum átti ég samtal við einn helsta sérfræðing Frakka í sjávarútvegsmálum.

Ég spurði hvernig hann teldi best að Íslendingar héldu á sínum málum gagnvart ESB.

Hann sagði að við ættum einfaldlega að sækjast eftir status quo – óbreyttri stöðu. Það væru miklar líkur að við fengjum það samþykkt.

Það þýðir að erlend skip koma ekki inn í landhelgina, enda eiga þau ekki rétt til þess samkvæmt reglunni um hlutfallslegan stöðugleika. Þau eiga heldur enga veiðireynslu þar sem hægt er að vísa til.

Hvað varðar flökkustofna sagði hann að þegar væri í gildi samkomulag um þá flesta og þeim þyrfti varla að breyta.

Síðan þá hefur hafist mikil makrílgengd inn í lögsögu Íslands og Færeyja. Það er mál sem verður samið um fyrr eða síðar, hvað sem líður ESB aðild.

En á meðan er það að gerast norður í höfum að Rússar og Norðmenn eru að skipta á milli sín Barentshafinu norður undir heimskaut.

Það er því alveg rétt þegar Össur Skarphéðinsson segir að hugsanlegt sé að Íslendingar þurfi engar undanþágur í sjávarútvegsmálum. Það er fáránlegt að hneykslast á því og í þessu felst engin eftirgjöf.

En ef svo væri – þá er líklegt að aðildarsamningur við Evrópusambandið yrði kolfelldur í þjóðaratkvæðagreiðslu hér.

Það verður hann kannski hvort sem er – en það getur ekki verið Össuri í hag að ná lélegum samningi!

Að menn skuli stökkva á þetta sýnir á hvaða hryllilega þrasplani stjórnmálaumræðan á Íslandi er. Þarf hún virkilega að vera svona krampakennd?
KOM

KOM er fyrirtæki sem gamall Sjálfstæðis- og Varðbergsmaður, Jón Hákon Magnússon, rekur. Þetta er nokkuð öflugt fyrirtæki og margir nýta sér þjónustu þess.

Meðal þeirra er Geir H. Haarde, fyrrverandi forsætisráðherra. KOM skipuleggur baráttu hans í fjölmiðlum og hefur orðið nokkuð vel ágengt.

Annar viðskiptavinur KOM mun vera biskupinn yfir Íslandi. Það hefur ekki gengið jafnvel með málstað hans.

Og svo er það merkilegt að einn aðili til sem hefur nýtt sér ráðgjöf KOM er Sérstakur saksóknari. Dómurinn í Exetermálinu er náttúrlega áfall fyrir hann – og verður varla öðru trúað en að Hæstiréttur breyti honum – en ef ekki fer að fjölga málum sem frá honum koma er líklegt að hann þurfi að fá ennþá meiri þjónustu frá KOM.
Að misnota aðstöðu

Þessa vísu sá ég á Fésbókarsíðu Péturs Þorsteinssonar með þeim orðum að síðari partur hennar sé bein tilvitnun í ummæli sem núverandi ritstjóri Morgunblaðsins lét falla fyrir mörgum áratugum:

Langt er nú síðan reifaði ritstjórinn þekki

réttlætiskenningu fína:

„Maður sem hefur aðstöðu og misnotar hana ekki

misnotar aðstöðu sína.“
Skörin færist upp í bekkinn

Forsætisráðherrann sem sat og horfði gapandi á íslenska efnahagskerfið leggjast saman í stærsta hruni sem vestrænt ríki hefur orðið fyrir – tók sér reyndar stundum tíma til að segja þjóðinni ósatt – er farinn að lýsa sjálfum sér sem einhvers konar bjargvætti þjóðarinnar.

Þetta gerir hann í viðtölum við erlenda fjölmiðla sem virðast lepja þetta upp.

Skörin er tekin að færast upp í bekkinn – í raun er þetta með eindæmum ófyrirleitið.

Ber aldrei neinn ábyrgð á neinu á Íslandi – er hægt að kjafta sig frá öllu?
Tveir Morrisynir

Það eru fjörutíu ár liðin frá dauða Jims Morrison. Hann dó í París og var jarðsettur í kirkjugarði þar. Ég hef komið að leiðinu hans. Það er óskiljanlegt að þessi ungi Bandaríkjamaður skyldi vera grafinn með mönnum eins og Balzac, Chopin og Yves Montand í Pére Lachaise kirkjugarðinum.

Ég droppaði út úr skóla við undirleik The Doors og Megasar. Hvort tveggja er tónlist með sterkum níhílískum áhrifum.

Vinur minn einn sem var líka undir þessum áhrifum á sínum tíma bannaði dóttur sinni að hlusta á The Doors þegar hún var orðin unglingur – eða hann hugleiddi allavega að gera það.

Síðar varð ég félagi í öðru Morrison félagi. Ég var reyndar einn í því. Það var Van Morrison félagið. Þegar ég vitkaðist aðeins – vonandi – fann ég að Van höfðaði sterkar til mín en Jim. Það eru fleiri strengir í hörpu hans.

En því verður ekki neitað að Jim brann út með slíkum glæsibrag að gneistaflugið sést ennþá.
Erfitt að vinda ofan af bankabrjálæðinu

Í Bretlandi deila stjórnarflokkarnir, Íhaldið og Frjálslyndir demókratar, um nýjar reglur um bankaviðskipti. Frjálslyndir vilja setja lög sem skilja að starfsemi viðskiptabanka og fjárfestingarbanka, en það vill Íhaldsflokkurinn ekki.

Það er vandséð hvernig á að taka á bönkunum í því ástandi sem nú ríkir. Bankar eru enn of stórir til að falla. Ríki horfa yfir í garð nágrannans – þau vilja ekki setja strangari reglur en hann af ótta við fjármagnsflótta. Því er erfitt að vinda ofan af bankabrjálæðinu nema með einhvers konar alþjóðasamningum. Þeir eru hins vegar ekki í sjónmáli.

Sumir binda vonir við einhvers konar uppreisn almennings gegn þessu – þeir hafa horft til Aþenu, Madrid og Reykjavíkur á sínum tíma. En því miður eru þessi mótmæli veik og fálmkennd – og samstaðan um hugmyndir er ekki mikil og úthaldið er lítið þannig að yfirleitt eru það fámennir jaðarhópar sem eru mest áberandi.

Á meðan þurfa bankarnir ekki að óttast um sinn hag.
Dapurt

Á Vísi má lesa um mismunandi afstöðu fyrrverandi formanna Sjálfstæðisflokksins, Þorsteins Pálssonar og Davíðs Oddssonar, til hrunsins.

Það kann að vera áhugavert.

En það sem er í rauninni daprast í þessu er að hið fyrrum frjálslynda þjóðardagblað, Morgunblaðið, gangi nú nánast út á það eitt að verja arfleifð stjórnmálamanns sem var í besta falli mistækur.

Það er ótrúleg vanvirðing við stolta sögu þessa blaðs. Og hlýtur að vera einhvers konar met í sjálfhverfu.
Kína, Ísland og ESB

Það er einkennileg hugmynd að heimsókn kínversks forsætisráðherra til Íslands myndi senda einhver sérstök skilaboð til Evrópusambandsins – eða að framtíð Íslands liggi einhvern veginn í nánu sambandi við herskálakapítalistana eystra.

Evrópusambandið á í miklum samskiptum við Kína – og þau eru svosem ekki að öllu leyti jákvæð. Kína framleiðir ókjör af ódýrum varningi sem flæðir yfir markaði í Evrópu – og gæti í raun framleitt miklu meira.. Sá fjöldi Íslendinga sem býr á Suður-Spáni veit að þar er allt að drukkna í kínverskum búðum og kínverskum veitingahúsum. Innfæddir standast illa þessa samkeppni. Undirboðin eru sums staðar með ólíkindum. Sömu sögu er að segja frá Bandaríkjunum – atvinnan hefur verið að færast þaðan til Kína. Það er sjálft inntak alþjóðavæðingarinnar.

Kínverjar kaupa líka gríðarmikið af varningi frá Evrópu – mest frá Þýskalandi. En það hallar samt nokkuð á. Árið 2010 fluttu Evrópusambandsríki inn vörur frá Kína fyrir 281 milljarð evra, en Kína keypti vörur frá ESB að upphæð 113 milljarða evra. Þetta er aðallega iðnvarningur og tæki en í auknum mæli lúxusvörur.

Vegna þess hvernig vinnumarkaðnum og viðskiptalífinu er háttað í Kína er erfitt að koma á frjálsum viðskiptum við landið. Kínverjar geta undirboðið framleiðslu frá flestum löndum, þeir virða ekki höfundarétt og auk þess hafa þeir miklar aðgangshindranir fyrir þá sem vilja versla við landið. Þess utan stundar Kínastjórn stundar ritskoðun og heldur fjölda af andstæðingum sínum í fangelsum. Verslun við Kína er semsagt ýmsum vandkvæðum bundin.

Það er líka vandséð hvað við Íslendingar ættum að geta flutt til Kína, útflutningsvara okkar er helst fiskur sem við flytjum á markaði sem nær okkur. Annar möguleiki er að Kínverjar fjárfesti í orkufrekum iðnaði hér – en það kynni að vera umdeilt. Og kínverskum ferðamönnum fjölgar ábyggilega á næstu árum, þeir eru núorðið komnir út um allt í Evrópu.

Kínverjar eru býsna strategískir í hugsun. Indverskur sérfræðingur sem ég ræddi við sagði að það væri líkt og þetta væri partur af eðli þjóðarinnar. Hann sagði að almennt væru stjórnmála- og embættismenn í Kína ekkert sérlega vel menntaðir – margir hefðu alist upp á tíma menningarbyltingarinnar þegar var enga menntun af viti að fá í landinu. Utanríkisstefnu þeirra er líkt við borðleikinn go sem byggist á að valda sem flesta reiti. Kínverjar eru til dæmis orðnir mjög fyrirferðarmikir í Afríku – heimsálfu sem Vesturlönd sinna lítið – og þeir eiga stærsta hlutann af erlendum skuldum Bandaríkjanna og í Evrópu eru þeir býsna fyrirferðarmiklir.
Skuldaafskriftir

Stuttu eftir hrun kom ungur maður, Árni Guðmundsson, í Silfur Egils. Hann var með hugmyndir um hvernig væri hægt að standa að skuldafskriftum vegna fyrirtækja sem eru í vandræðum.

Ég hef birt þetta nokkrum sinnum áður, en nú virðist ærið tilefni til.

- - –

Hugmynd: Gagnagrunnur um skuldaafskriftir

Ástæða hugmyndar: Verja jafnræði og endurvekja traust á helstu viðskiptabönkum þessa lands.

Megininntak: Búinn verði til gagnagrunnur þar sem komi fram upplýsingar um:

(1) heildarfjárhæð afskrifaðara skulda hvers fyrirtækis í ISK

(2) hlutfall afskrifaðara skulda af heildarskuldum

(3) hlutfall af hlutafé sem ríkið eða fjármálastofnanir þess yfirtaka í viðkomandi fyrirtæki vegna afskriftanna

(4) eignarhald á viðkomandi fyrirtæki fyrir og eftir afskriftir

(5) ákvörðun afskrifta skuldanna þ.e. af hverjum er hún tekin og hvers vegna

Framkvæmdarleg skilyrði: Nauðsynlegt er að þessar upplýsingar séu

A ) skráðar í grunninn um leið og ákvörðun hefur verið tekin um afskrift skulda og

B) öllum aðgengilegar til þess að eftirlitið eða aðhaldið með athöfninni nýtist sem best.
Eyjan

Við erum á eyju þar sem maður kveikir aldrei á sjónvarpi – undan tölvunum kemst maður ekki alveg núorðið.

Hér eru engir bílar í þorpinu. Krakkar hlaupa hér um og maður þarf ekki að óttast neitt. Helst að þau fari of nálægt klettunum sem ná niður í sjó, en þau hafa lært að gera það ekki.

Fólk er umburðarlynt og gamansamt við börnin.

Það er ekkert tívolí, enginn vatnagarður, engar stórverslanir eða neitt slíkt.

Nokkur veitingahús í fjölskyldueigu sem selja fremur einfaldan grískan mat – fjölskyldan getur borðað vel fyrir innan við þrjátíu evrur.

Krakkarnir bjarga sér sjálfir við leiki sína. Það er engin utanaðkomandi skemmtun í boði. Þetta er ekki vandamál, nei, síður en svo, eyjan er eins og paradís fyrir þau.

Þetta er staður þar sem gullnar bernskuminningar verða til.
Málið gegn Strauss-Kahn að hrynja?

Það er merkilegt að lesa að málið gegn Dominique Strauss-Kahn sé að hrynja.

Konan sem ásakar hann er sögð hafa logið síendurtekið.

Strauss-Kahn hefur verið niðurlægður – málið gegn honum var rekið í fjölmiðlum frá fyrsta degi. Hann var leiddur fram fyrir blaðaljósmyndara og kvikmyndatökumenn eins og hann væri glæpamaður. Hann þurfti að borga 6 milljónir dollara í tryggingu til þess að fá að vera í stofufangelsi í New York.

Hugsanlega verður Strauss-Kahn látinn laus í dag.

Hann er ekki lengur forstjóri Alþjóða gjaldeyrissjóðsins – en hann þótti hafa staðið sig sérlega vel í því embætti – og líklega getur hann ekki boðið sig fram til forseta í Frakklandi.

Maður veit þó aldrei. Frakkar eru mjög reiðir yfir meðferðinni á honum. Hins vegar hafa alls kyns mál sem hann varða verið dregin upp síðan hann var ákærður fyrir nauðgunina og þau geta reynst honum þung í skauti.
Norðmenn verða áfram vellauðugir

Ekkert bendir til annars en að Noregur verði áfram eitt allraríkasta land í heimi.

Magnús Þór Hafsteinsson skrifar greinargóða grein um það hér á Eyjuna hvernig Norðmenn og Rússar eru að skipta á milli sín Barentshafinu. Þar er mikið af gasi og olíu sem mun áfram stuðla að hinum feiknargóðu lífskjörum í Noregi. Norðmenn þurfa ekki að óttast um lífeyrissjóðina sína.

Nú þegar eru þúsundir Íslendinga að vinna í Noregi. Þangað fer fólk og fær miklu hærra kaup en á Íslandi. Það er sagt að Noregur færi létt með að gleypa allt íslenska heilbrigðiskerfið. Það eru litlar líkur til þess að lífskjörin á Íslandi verði jafn góð og í Noregi þótt menn geti sjálfsagt látið sig dreyma um það. Noregur mun halda áfram að toga í Íslendinga og til langframa getur það orðið til talsverðs tjóns fyrir land og þjóð.
Pyrrosarsigur

Það er talað um að gríska stjórnin hafi í dag unnið Pyyrrosarsigur. Það er búið að samþykkja neyðarlögin sem ganga út á niðurskurð, skattahækkanir og sölu ríkisfyrirtækja.

Grikkland getur þá fengið frekari efnahagsaðstoð frá ESB og IMF.

Það er semsagt búið að bjarga málum fyrir horn – í bili.

Í raun hefur vandanum eingöngu verið slegið á frest. Grikkland mun tæplega geta staðið undir því að standa hvort tveggja skil á skuldum sínum og halda uppi nauðsynlegri þjónustu ríkisins. Það má vissulega taka rækilega til í ríkisbúskapnum í Grikklandi, en í mennta- og heilbrigðiskerfinu er takmarkað hvað hægt er að skera, annars staðar gerir landlæg spilling og klíkuskapur aðhaldsaðgerðir mjög erfiðar. Spillingarflokkar raða sér í þingið og passa upp á kerfið sem þeir hafa byggt upp. Það er til mikið af ríku fólki í Grikklandi, en það er kannski ekki sérlega þjóðhollt, borgar ekki skatta og er gjarnt á að flytja fé sitt úr landi. Peningar spyrja ekki um þjóðerni þar fremur en annars staðar.

Það gæti hins vegar gefist færi á að endurskipuleggja skuldir landsins þannig að greiðslufall þess verði „skipulagt“, en hafi ekki í för með sér almenna upplausn.

Pyrrosarsigur þýðir að orrusta vinnst, en við svo mikinn kostnað að hermennirnir falla unnvörpum. Það gæti semsagt verið takmarkað hvað verður hægt að safna liði í næstu orrustu.

En valkostirnir eru ekki góðir. Grikkland er í blindgötu. Sú hugmynd að skipta út evrunni og fara aftur í drökmur er býsna fráleit eins og útskýrt er í ágætri grein í Viðskiptablaðinu þar sem fjallað er um efnahagsástandið í Grikklandi.
Þrjár konur gegn Sarkozy

Eva Joly færðist í gær skrefi nær því að verða frambjóðandi í forsetakosningunum frönsku.

Þá voru greidd atkvæði milli þeirra sem sækjast eftir útnefningu hjá flokki græningja.

Eva Joly hlaut næstum hreinan meirihluta í fyrri umferð. Hún hlaut 48,7 prósent atkvæða, en sjónvarpsstjarnan Nicholas Hulot hlaut 40,2 prósent. Kosið verður á milli þeirra 12. júlí.

Forsetakosningarnar eru ekki fyrr en á næsta ári. En þær eru í nokkru uppnámi vegna handtöku Dominique Strauss Kahn, sem þótti einna líklegastur til að skáka Sarkozy forseta.

Vænlegasti frambjóðandi Sósíalistaflokksins nú er Martine Aubry, sem er dóttir sjálfs Jacques Delors, fyrrum framkvæmdastjóra ESB. Spurning er þó hvernig hún nær að höfða til kjósenda.

Önnur kona gæti sett strik í reikninginn, en það er Marine Le Pen, dóttir hins ofstopafulla þjóðernissinna Jean Marie Le Pen. Marina þykir býsna klókur stjórnmálamaður og hefur mildað nokkuð málflutning föður síns.

Það er því möguleiki að þrjár konur gætu verið í kjöri gegn Sarkozy í kosningunum á næsta ári.
Skilja dómarar ekki?

Eva Joly varaði við því á sínum tíma að dómarar skildu ekki efnahagsglæpi.

Þeir væru vanari að fást við smáþjófa. Þeim þætti líka erfitt að dæma menn sem þeir litu á sem eins konar jafningja sína.

Þess vegna þyrfti málatilbúnaðurinn að vera þannig að einfaldasti dómari skildi hann.

Dómurinn í Exetermálinu vekur furðu margra. Málið á án efa eftir að koma til kasta Hæstarétts.

En það er merkilegt að það skuli vera Arngrímur Ísberg – dómarinn sem gat sér nokkuð sérkennilegt orð í Baugsmálunum – sem sýknar í þessu máli.
Öfugmæli

Það er eiginlega alveg einstakt að snúa málunum þannig á hvolf að segja að háir verndartollar séu góðir fyrir neytendur.

Flest bendir til þess að aðild að Evrópusambandinu verði hagfelld fyrir sauðfjárbændur.

Mjólkurbændur þurfa litlu að kvíða – þeir hafa ákveðna vernd sem felst í fjarlægð frá meginlandi Evrópu.

Grænmetisbændur gætu mætt harðari samkeppni – en þeir ættu að geta staðist hana.

Helst er spurning með svína- og kjúklingarækt – en slík starfsemi telst ekki vera landbúnaður.
Landakot

Því fjölgar enn fólkinu sem stígur fram og segir sögur af framferði stjórnenda Landakotsskóla á árum áður.

Ég er alinn upp í Vesturbænum, gekk í Vesturbæjarskólann sem þá var á Öldugötu – var þá yfirleitt kallaður Öldugötuskóli. Það var sérlega indæll skóli.

Við krakkarnir þar vorkenndum börnunum í Landakotsskóla.

Börn eru býsna nösk. Maður fann að einhverju illu stafaði af þessu fólki – ekki síst séra Georg sem var alltaf leiðinlegur við okkur krakkana sem lékum okkur á Landakotstúninu.