arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Samtök atvinnulífsins og Evrópa

Aðalmálið hjá Samtökum atvinnulífsins næstu árin verður Evrópa.

Það hefur meira að segja verið sagt í mín eyru að samtökin kunni að klofna vegna Evrópumála.

Framkvæmdastjóri SA, Vilhjálmur Egilsson, er Evrópusinnaður þótt hann sé fyrrverandi þingmaður Sjálfstæðisflokksins.

Formaðurinn hefur verið Ingimundur Sigurpálsson. Hann kemur úr þeim kima viðskiptalífsins sem eitt sinn nefndist Kolkrabbinn.

Ingimundur forstjóri Íslandspósts – sem eiginlega er ríkisfyrirtæki. Skýtur kannski skökku við að maður í þeirri stöðu leiði slík samtök.

Nú er talað um Þór Sigfússon, forstjóra Sjóvár-Almennra, sem eftirmann Ingimundar. Þór er bráðsnjall maður, mikill pælari.

Guðmundur Magnússon hefur hins vegar heimildir fyrir því að standi til að tefla fram Brynjólfi Bjarnasyni.

Eitt er víst með Brynjólf – hann er bona fide kolkrabbi.
Hverjum er ekki sama?

Það er voða skrítið að ætla að fara að gera mál úr einhverri mynd sem hollenskur stjórnmálamaður sem heitir Geert Wilders hefur gert.

Þegar ég sá fréttina hélt ég fyrst að væri verið að tala um leikarann góðkunna Gene Wilder.

Enda hef ég aldrei heyrt um þennan hollenska stjórnmálamann.

Og hef engan áhuga á honum.

Og ekki heldur sérstakan áhuga á að kynna mér stjórnmál í Hollandi.

Það er semsagt mjög auðvelt að leiða þetta hjá sér.
Sektir

Vilhjálmur Þ. boðar að borgin muni beita dagsektum vegna niðurníddra húsa.

Þarf borgarstjórnin þá ekki aðallega að sekta sjálfa sig?
Atvinnubótavinna

Nú erum við farin að sjá hvaða fólk þingmenn ráða sem aðstoðarmenn sína.

Og þetta er nákvæmlega eins og allir vissu að þetta myndi fara.

Atvinnubótavinna fyrir fólk úr flokkunum sem hingað til hefur raðað stólum, bloggað og skrifa lesendabréf kauplaust.
Bankarnir, sjávarútvegurinn og gengisfellingar

Síðunni hefur borist eftirfarandi bréf frá ágætum kunningja:

„Nú hafa bankarnir tekið við hlutverkinu sem sjávarútvegurinn gegndi áður.

Ef rekstarkostnaðurinn var að sliga fiskvinnsluna þá var gengið bara fellt og þannig lækkaði kostnaðurinn og verðið á afurðunum hækkaði.

Reksturinn er greinilega ekki að ganga hjá KauptHIEF… (var það ekki það sem John sagði í auglýsingunni?) LÍ og Glitni.

Reksturinn gengur ekki og þá taka þeir sig saman og fella gengið ( eftir að hafa sankað að sér evrum m.a. með því að loka aðgengi erlendra banka að krónukaupum en engin gat keypt krónur nema í gegnum íslenskan banka þangað til í dag ). Rekstrarkostnaðurinn lækkar um 40% og eignirnar í krónum aukast um 30%.

Er ekki Reykjavík bara enn eins og Auden lýsti henni, barinn á Borginni etc, nema nú er Sigurður Nordal ekki maðurinn til að hitta heldur Mr. Einarsson og Mr.Gudmundsson.“
Styrmir sjötugur

Jón Baldvin Hannibalsson skrifar mikla afmælisgrein um bekkjarbróður sinn úr Skeggjabekknum í Laugarnesskóla 1952 í 24stundir í dag.

Bekkjabróðirinn er auðvitað enginn annar en Styrmir Gunnarsson sem er sjötugur í dag.

Jón Baldvin skýtur skildi fyrir þennan gamla vin sinn vegna greinarinnar sem nýskeð birtist í tímaritinu Herðubreið og er sögð vera eftir Karl Th. Birgisson – þótt það veki athygli að engar z-tur eru í greininni.

Karl Th. skrifar nefnilega z-tu, rétt eins og Styrmir Gunnarsson.

Þetta segir í greininni:

„Það fer ekki framhjá mér, að menn eru að reyna að koma Styrmi, vini mínum, fyrir pólitískt kattarnef með slúðurburði og gróusögum. Til dæmis er komið út herðibreitt tímarit til andsvars við þjóðmælgi þeirra Gissurarsona. Þetta er fínt. Þarna er kominn vettvangur til að halda áfram rökræðum, um hvert skal halda. Eina greinin í Herðubreið, sem nær ekki máli, er slúðrið um Morgunblaðsritstjórann. Við, sem höfum rifist og rökrætt við hann í meira en hálfa öld, vitum að hann er rökfastur og fylginn sér; en hann hlustar og tekur rökum. Það eina sem hann þolir ekki er yfirborðsmennska, hégómaskapur, látalæti og uppskafiningur. Það er gagnlegt að vita fyrir þá, sem vilja reyna sig við hann.“

Ég óska Styrmi til hamingju með afmælið.
Kína og mannréttindi um víða veröld

Þegar horft er á frammistöðu Kína í mannréttindamálum nægir ekki einungis að horfa á þrælabúðirnar í ríkinu sjálfu, kúgunina og morðin í Tíbet og yfirganginn gagnvart Tævan.

Kínastjórn er einnig styrktaraðili nokkurra af verstu harðstjórnum í veröldinni: Í Norður-Kóreu, Burma og Súdan.

Stephen Spielberg hætti starfi sínu sem listrænn ráðgjafi í Peking vegna þess að Kína heldur verndarhendi yfir stjórninni í Khartoum sem ber ábyrgð á fjöldamorðunum í Darfur.

Kínastjórn hefur verið að gera sér dælt við fleiri harðstjóra í Afríku, þar á meðal Robert Mugabe í Zimbabwe sem hefur kerfisbundið verið að eyðileggja land sitt. Vestræn ríki hafa reynt að einangra Mugabe; Kínverjar halda lífi í stjórn hans.

Kínverjum láta sig engu varða mannréttindi í löndum sem þeir versla við. Þeir blanda ekki saman pólitík og viðskiptum. Vestræn ríki eru alls ekki fullkomin í þessu tilliti, en þau eru þó mjög viðkvæm fyrir þrýstingi. Kínverjar dæla upp olíu í Súdan og selja vopn til hersins sem fremur fjöldamorð í Darfur.

En Kínverjum er slétt sama. Þess vegna eiga harðstjórar og glæpamenn hauk í horni þar sem Pekingstjórnin er.
Bjartsýnir menn

Bófar vikunnar eru Þjóðverjinn og Rúmeninn sem höfðu rænt íslenska hraðbanka og ætluðu til útlanda með fullar töskur af íslenskum krónum.

Kannski geta þeir skráð sig í hagfræði 101 á Hrauninu.
Flenron

Þegar maður les svörin – eða öllu heldur ekki svörin – til Vilhjálms Bjarnasonar veltir maður því fyrir sér hvort Davíð Oddsson hafi haft á réttu að standa þegar hann kallaði fyrirtækið FL-enron?
Seðlabankastjórnin

Bara til glöggvunar, hér er stjórn Seðlabanka Íslands:

Halldór Blöndal, formaður

Jón Sigurðsson, varaformaður

Erna Gísladóttir

Ragnar Arnalds

Hannes Hólmsteinn Gissurarson

Jónas Hallgrímsson

Sigríður Ingibjörg Ingadóttir
Portes

Áhugaverður náungi þessi Richard Portes, prófessor við LSE, sem stígur fram til að verja íslenska efnahagsundrið mitt í þrengingum þess.

Er maðurinn svona mikill Íslandsvinur – eða borgar einhver reikningana frá honum?

Og svo má spyrja: Getur efnahagskerfi verið vel rekið sem er gjörsamlega ofurselt spákaupmennsku?
Sveiflur

Þessa mynd fann ég hérna. Hún sýnir gengisvísitölu íslensku krónunnar; þarna má glöggt sjá hinar miklu sveiflur sem gera hana ónothæfa og valda því að efnahagsvandinn er erfiðari viðfangs hér en í öðrum löndum.

Krónan hækkaði dálítið í gær eftir vaxtahækkun Seðlabankans. Nú lækkar hún aftur.

Voru seðlabankastjórarnir þá bara að pissa í skóinn.

Eitt virðist allavega ljóst: „Viðskiptalífið“ er í óða önn að velta byrðum yfir á almenning í landinu. Aðgerðirnar eru kallaðar ýmsum nöfnum. En það er megintilgangurinn.
Auden í Kiljunni

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um enska skáldið W.H. Auden og tvær Íslandsferðir hans. Auden kom hingaði í fyrra skiptið 1936, skrifaði ferðabók og orti frægt kvæði sem Magnús Ásgeirsson þýddi.

Hann kom hingað í annað sinn snemma á sjöunda áratugnum og sat þá frægt kokkteilboð með Tómasi Guðmundssyni, Gunnari Gunnarsyni og Þórbergi Þórðarsyni.

Ögmundur Bjarnason læknir hefur þýtt mikið af kvæðum eftir Auden en hann hefur einnig ort stórsnjallt kvæði þar sem er sérstaklega einblínt á seinni ferð Audens til Íslands.

Má segja að þetta kvæði Ögmundar sé tilefni þess að nú er fjallað um Auden.

Annars þekkja líklega flestir Auden vegna kvæðisins Stop All the Clocks sem var flutt á magnaðan hátt í kvikmyndinni Fjögur brúðkaup og jarðarför.

Í þættinum verður rætt við slóvenskan rithöfund, Brinu Svit, en hún hefur dvalið í Gunnarshúsi undanfarið við að skrifa bók sem hún nefnir Nótt í Reykjavík. Brina Svit skrifar núorðið á frönsku og hefur fengið verðlaun fyrir bækur sínar frá frönsku akademíunni.

Bragi er á sínum stað í þættinum sem og Kolbrún og Páll Baldvin, en þau ætla að fara yfir glæpasögurnar íslensku sem komu út fyrir jólin.
Finnur og co

Ein af ráðgátum stjórnmálanna á Íslandi síðari árin er hvernig einum ráðherra tókst að verða vellauðugur á stuttum tíma ásamt nokkrum vinum sínum. Þessum hópi manna var nánast gefinn einn ríkisbanki, þeir eru í viðskiptum með félög sem enginn veit hver á. Ríkidæmi þeirra hefur orðið til annars vegar á hinu gráa svæði milli stjórnmála og viðskipta, hins vegar á leifunum af gamla Sambandinu.

Að þessu leyti eru þeir ekki ólíkir óligörkunum í Rússlandi.

En þegar er spurt fást yfirleitt ekki svör nema einhver leðja.
Niðurníddur og hættulegur Miðbær

Stefnuleysi borgarstjórnarinnar í málefnum Miðbæjarins skaðar ekki bara borgina heldur er það farið að stofna mannslífum í hættu.

Allt er stopp vegna ruglsins. Eigendur húsanna vita ekki hvort þeir fái að rífa þau og byggja nýtt eða kannski vonast þeir til að verða leystir út með ógurlegum fjárhæðum eins og eigendur Laugavegs 4-6.

Hallur Magnússon les úr grein eftir Erlu Ósk Ásgeirsdóttur, formann Heimdallar, að hún vilji að mynduð verði einhvers konar þjóðstjórn í Reykjavík.

Það er líklega eina ráðið.

Stefán Jón Hafstein, borgarfulltrúi í fríi, lagði þetta líka til í viðtali í Silfri Egils fyrir nokkrum vikum.

Hvenær ætlaði Sjálfstæðisflokkurinn annars að ákveða hvernig, hvort – og þá hvenær – val borgarstjóraefnisins fer fram?

Eða er búið að sópa því öllu undir teppið?
Spákaupmenn og fall krónunnar

Er ekki dálítið skrítið að leita að sökudólgum vegna falls krónunnar? Það hefur lengi verið vitað að hún er ofurseld spákaupmennsku, jafnvel enn fremur en aðrar hávaxtamyntir. Krónan hefur hækkað vegna spákaupmennsku – og svo lækkar hún vegna þess að spákaupmenn í bönkunum eru að braska með hana.

Framkvæmdastjóri ASÍ segir að þetta sé „grafalvarlegt mál“. Seðlabankastjóri lætur eins og hann sé undrandi.

En þetta er einfaldlega kerfið sem við höfum búið við í peningamálastjórnun. Það er ekki eins og hafi ekki verið margoft varað við því að krónan myndi taka dýfu. Við höfum haft nógan tíma til að breyta þessu kerfi, en til þess hefur ekki verið vilji.
Vextir

Óvenju rífleg stýrivaxtahækkun upp í fimmtán prósent sýnir hversu íslenskt efnahagslíf er farið úr böndunum. Nú er að sjá hver áhrifin verða. Tilgangurinn hlýtur að vera að styrkja krónuna. Hún hefur eflst aðeins í morgun, þó ekki enn nema um svona tvö prósent.

Eða kannski prísa menn sig sæla ef vaxtahækkunin gerir þó ekki annað en að koma í veg fyrir frekara fall krónunnar.

En ef gengið ekki lækkar mun vaxtahækkun frekar virka sem olía á verðbólgubálið.
Ævintýraleg menningarmiðstöð

Borg lista og vísinda í Valencia – Ciudad de las artes y de las ciencias – er stórkostlegt byggingalistaverk. Eins og eitthvað sem hefur fallið utan úr geimnum. Arkitektinn er spænskur snillingur, sjálfur frá Valencia, Santiago Calatrava, fæddur 1950.

Borgin er byggð í gömlum árfarvegi sem hefur verið breytt í mikinn skemmtigarð og skiptist í nokkur meginsvæði. Stærst eru listamiðstöðin og vísindasafnið. Í síðarnefndu byggingunni eyddum við Kári broti úr tveimur dögum og náðum ekki að skoða nema hluta af safninu.

Form bygginganna er svo tilkomumikið að það er hægt að ganga þarna um dag eftir dag og horfa bara. Stærðin er ótrúleg. Sagt er að vísindasafnið sé í laginu eins og beinagrind risaeðlu.

Sjávarsafnið, Oceanografic, inniheldur glæsilegasta sædýrasafn Evrópu með hákörlum, rostungum, mörgæsum, höfrungum, hvölum og alls konar fiskum. Glæsilegast er að ganga í gegnum risastóran vatnstank neðanjarðar og horfa á hákarla og skjaldbökur og suðræna fiska synda allt í kringum sig.

Hemisferic er í laginu eins og auga. Þetta er hvelfing þar sem hægt er að skoða líkan af himingeimnum en er líka bíóhús þar sem eru sýndar þrívíddarmyndir. Við vorum heppnir og fengum miða.
Betra ástand í Írak

Eins og lesa má í þessari grein Olivers Kamm sem birtist á vef Guardian hefur ástandið í Írak farið stórbatnandi. Dauðsföllum meðal óbreyttra borgara hefur fækkað um meira en sjötíu af hundraði. Það er að færast líf í borgir Íraks – líka stað eins og Fallujah. Samkvæmt skoðanakönnunum telur meirihluti Íraka að hlutirnir séu að færast í rétta átt og 68 prósent segjast vera bjartsýn á framtíðina.

Þetta er ekki alveg í anda þess sem maður sér í mörgum fjölmiðlum. Vissulega má deila um hvort innrásin var réttmæt eða ekki en þetta er þróun sem flestir hljóta að gleðjast yfir.

Kamm lætur ritstjórnarstefnu Guardian hafa það óþvegið í greininni og vísar þar í orð dálkahöfundarins Seumas Milne sem notar sömu orð um innrásina í Írak og Roosevelt forseti um Pearl Harbour – a day which will live in infamy.

Var ekki Írak undir stjórn einhvers blóðugasta, grimmasta og ógeðslegasta harðstjóra í síðari tíma sögu?
Helvíti er Bergman mynd

Norrænir prestar vilja leggja áherslu á að helvíti sé andlegt frekar en líkamlegt, að það sé einmanakennd og sú tilfinning að lífið sé einskisvert.

Við brennum semsagt ekki í eilífum eldi heldur verðum við stödd í mynd eftir Ingmar Bergman.

Eða viljum við frekar þessa gömlu vítisvist, í anda Hieronymusar Bosch?
Að tala eða gera

Björn Bjarnason flokkar stjórnmálamenn niður í doers and talkers.

Ég held reyndar að draumastjórnmálamenn séu hvort tveggja. Það má til dæmis fullyrða að Davíð Oddsson hafi talað of lítið – tuddast áfram án þess að væri búið að ræða mál – en Jón Baldvin Hannibalsson hafi stundum talað of mikið. Þegar þeir unnu saman í ríkisstjórn vonaði maður að þeir myndu bæta hvorn annan upp – en í staðinn þoldu þeir ekki hvorn annan.

Svo ég nefni tvö dæmi. Það var heldur ekki mikið af talkers í Sjálfstæðisflokknum á síðari hluta veldistíma Davíðs.

Vegna þess einfaldlega að menn þorðu ekki að tala.

Raunar má halda því fram að Björn sé sjálfur ekki síður talker en doer. Hann er sískrifandi, alltaf að tjá sig á bloggi sínu, og heldur þannig tengslum við fortíð sína í blaðamennsku – Björn var á sínum tíma afburða blaðamaður.

Og er það að vissu leyti enn.

Annars er merkilegt að heyra hversu mikið er gert úr meintum viðsnúningi Björns í Evrópumálunum. Sjálfur þrætir hann fyrir að hafa tekið sinnaskiptum – er ekki rétt að taka mark á þeim orðum hans.

Var ekki Björn einfaldlega að benda á – sem er rétt og sjálfsagt – að vilji menn hyggja að ESB aðild þurfi að setja málin í ákveðið ferli sem tekur nokkuð langan tíma? Það þarf til dæmis að huga að breytingum á stjórnarskrá – sem líklega hefði átt að gera þegar á tíma EES-samningsins.

Ég man reyndar ekki betur en að frændi hans, hinn öflugi þingmaður Bjarni Benediktsson, hafi talað fyrir slíkum stjórnarskrárbreytingum fyrir skömmu. Um það skrifaði Evrópusinninn Þorsteinn Pálsson í leiðara Fréttablaðsins:

„Bjarni Benediktsson kom Evrópuumræðunni í slíkan farveg um liðna helgi bæði í Ríkisútvarpinu og í fréttaviðtali hér í þessu blaði. Frumkvæði hans markar sannarlega þáttaskil…. Jafnframt þurfi að ljúka nauðsynlegum breytingum á stjórnarskrá svo að stjórnskipulegar hindranir standi ekki í vegi þess að taka megi ákvarðanir, af eða á, um framtíðarstöðu Íslands í Evrópu og þar með talið myntsamstarfið eftir tvö til þrjú ár.“
Samgöngumiðstöð er lélegt grín

Það er ljóst að stór hluti borgarfulltrúa – og líka borgarbúa – er á móti þessari samgöngumiðstöð sem og öllum stórframkvæmdum við Reykjavíkurflugvöll.

Samt halda sveitarstjórnarmenn úti á landi áfram að frekjast. Skilja þeir ekki að málið verður ekki leyst nema í samráði við íbúa svæðisins? Þessu verður ekki troðið ofan í kokið á okkur.

Samgöngumiðstöð á þessu svæði er náttúrlega eins og hvert annað grín. Leiðin inn í bæinn eða um hann liggur þarna að mjög takmörkuðu leyti. Er til of mikils mælst að menn láti af þeim spuna og kalli þetta réttu nafni – nýja flugstöð.
Karlakarlar

Þetta er skemmtileg grein hjá Margréti.

Hún kallar það frímúraralandið.

Þetta eru karlar sem fara með öðrum körlum í veiðitúra.

Svona karlakarlar.
Ferð til Barbados

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir er mjög dugleg kona.

Og hún hefur um sig hóp duglegs fólks sem ábyggilega vill láta gott af sér leiða.

En er ekki hægt að beina kröftunum í einhverja skynsamlegri átt en að vera á útopnu vegna þessa framboðs til Öryggisráðsins?

Sem vísustu menn segja að sé vonlaust.

Ég sé ekki betur en að Ingibjörg sé að grafa undan flokki sínum með þessu. Það er ábyggilega áhugavert að þeytast milli Afganistan og Karíbahafsins með fjölmennar sendinefndir.

En meðan allt er að fara í kalda kol í efnahagsmálunum heima held ég að sé öruggt að fólk fílar þetta ekki.

Ég get sagt af eigin raun að Barbados er mjög notalegur staður. Ég borgaði hins vegar farið þangað sjálfur, já bæði flug og hótel.
Skissur frá Spáni

Þessi blómabreiða var fyrir utan húsið þegar við lögðum af stað í bíltúr í morgun. Það er vor, jafndægur á vori. Hér sölnar allt þegar kemur sumar, en nú eru alls staðar blóm. Í gær var hellirigning. Í dag er sól en hitinn rétt skríður yfir tuttugu stig á daginn, á kvöldin er kalt.

Í skemmtigarðinum þar sem áin Turia rann eitt sinn gegnum borgina Valencia er þessi risastytta sem börn klifra í og renna sér niður á. Við áttuðum okkur á að þetta myndi vera Gúlliver þegar hann rak á fjöruna í Putalandi. Snjallt. Við vorum í hlutverki Putanna.

Í gamla árfarveginum – ánni var beint annað eftir mikil flóð 1957 – er líka hin mikla borg lista og vísinda. Við ætlum að fara að skoða hana á morgun. Það er ótrúlegt hvernig borgir á Spáni hafa gengið í endurnýjun lífdaga á fáum áratugum.

Á Meyjartorginu í gamla bænum í Valencia stóð í kvöld þessi blómum prýdda stytta af guðsmóður og Jesúbarninu. Kápan og kjóllinn eru úr blómum. Allt torgið var blómum skrýtt. Páskatunglið skein á torgið.

Borgin annars er nokkuð öðruvísi en ég hélt hún væri. Miklu líkari Barcelona. Hún leitar í norður, er í svip og hátt eins og borg norðar í Evrópu, ólíkt til dæmis borgunum í Andalúsíu.
Leikarnir í Peking

Ólympíuleikar snúast um þjóðernisrembing, peninga og pólitík.

Ekki síst þegar þeir eru haldnir í landi eins og Kína.

Formaður Ólympíusambandsins á Íslandi er algjörlega ómarktækur þegar hann segir að þetta snúist bara um íþróttir. Hann væri til í að segja hvað sem er til að forðast að lenda í vandræðum með leikana.

Ólympíuhreyfingin er líka eitthvert mesta spillingarbæli á byggðu bóli.

Það eru til ýmsar leiðir til að sniðganga leikana í Peking. Það er kannski hægt að senda nokkra íþróttamenn. En ein leiðin gæti veri sú að engin fyrirmenni fari af Íslandi, engir ráðherrar, engir þingmenn og alls ekki forsetinn.

Hér eru myndir sem Hlynur Þór Magnússon birti á vef sínum.

1936

1980
It´s the economy

It's the economy, stupid! var frasi sem var mikið notaður í kosningunum 1992 þegar Bill Clinton sigraði George Herbert Bush, föður núverandi Bandaríkjaforseta.

Þá var stutt samdráttarskeið í efnahagslífinu. Á tíma Clintons var síðan mikill uppgangur. Margir Bandaríkjamenn minnast þeiss tíma sem einhvers konar gullaldar.

Á tíma Bush yngri hefur efnahagur Bandaríkjanna verið keyrður svo í þrot að það er við það að valda heimskreppu. Þetta verður aðal málið í forsetakosningunum í nóvember.

Þetta ætti að vera styrkur fyrir Hillary Clinton, en veikir um leið framboð hins lítt reynda Baraks Obama. Hún er hefur tengsl við tíma þegar efnahagurinn var í lagi.

Hvað John McCain varðar þá vill maður ekki trúa því að Bandaríkjamenn kjósi karlugluna yfir sig. Þegar efnahagsmálin eru annars vegar virkar hann ekki traustvekjandi.

En nýs forseta Bandaríkjanna bíður verkefni sem er ekki sérlega öfundsvert. Hann tekur við ríki sem er í kalda koli.
Bólur

Þetta er fjári góð grein hjá Sveini Valfells í Fréttablaðinu.
Skopmyndir

Ég mundi aldrei bera saman Osama bin Laden og Salman Tamimi.

En þeir bulla báðir þegar þeir tala um skopmyndir.
Fyllerí

Það er skrítið að tala um það sem „áframhaldandi fyllerí“ að byggja álver í Helguvík líkt og einn þingmanna Vinstri grænna gerir.

Einhver verðmætasköpun þarf að vera í þessu landi. Við förum ekki bara að gera „eitthvað annað“ eins og sumir hafa lagt til.

Ofurþenslan sem hér hefur verið er ekki stóriðjuframkvæmdum að kenna nema að litlu leyti, heldur miklu fremur æsilegum uppgangi á fjármála og fasteignamarkaði sem lýkur nú með einhvers konar hruni.

Hvað er sjálfsagðara þegar svona kemur upp en að byggja virkjanir og verksmiðjur. Var það ekki einmitt þetta sem Roosevelt gerði í kreppunni miklu? Frægasta framkvæmd þeirra ára var Tennessee Valley Authority.

Annars köllum við yfir okkur atvinnuleysi og eymd. Viðmiðin hafa gerbreyst síðan Andri Snær skrifaði Draumalandið.

Við þurfum að gera allt sem við getum til að koma orkunni – sem kannski er okkar dýrmætasta auðlind – í verð.

Það er enginn á fylleríi lengur – hvað sem Vinstri grænir segja.
Ráðþrota

Geir Haarde segir að ríkisstjórnin ætli ekki að gera neitt.

Ég held reyndar að Pétur Tyrfingsson sé nær kjarna málsins þegar hann túlkar orð Geirs þannig að það sé ekki hægt að gera neitt.

Einar Kristinn Guðfinnsson fagnar gengishruninu eins og hagfræðingur Landsambands íslenskra útvegsmanna.

Seðlabankarstjórar segja að ekki verði hægt að lækka vexti.

Skuldirnar hlaðast upp hjá almenningi. Verðlag mun fara alveg úr böndunum á næstu vikum. Húsnæðismarkaðurinn er stopp.

Mogginn segir í leiðara að það séu ytri ástæður sem valdi erfiðleikunum hér.

Hér er frétt af CNBC þar sem segir að Ísland sé það land sem sé að fara verst út úr fjármálakreppunni.

Samræmist það því sem Mogginn segir?

Varla?

Er ekki ástæðan fyrir því að einmitt Ísland verður svo illa úti sú að þeir sem stjórna efnahagsmálum hér hafa sofið á verðinum?

Og nú er okkur refsað fyrir andvara- og fyrirhyggjuleysið.

Eða eigum við að kalla það þrjósku?

ps. Ég sé að greiningardeild Kaupþings er að spá 8,9 prósenta verðbólgu út árið. Ég ætla að leyfa mér að spá því að verðbólgan fari í góða tveggja stafa tölu. Þá verða stýrivextirnir hækkaðir enn.
Costa Blanca

Ég er kominn niður til Spánar. Hér á Costa Blanca er ekkert frægt fólk, bara sauðsvartur almúginn eins og maður er sjálfur.

Það er ekki mikils virði í útlöndum að vera þekktur sjónvarpsmaður á Íslandi. Það hefur nákvæmlega ekkert gildi.

Raunar mun Bob Dylan ætla að halda tónleika hér í júlí – áður en hann kemur til Íslands.
Einar og Evrópumálin

Hinn ágæti sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra, Einar Kristinn Guðfinnsson, kemst að þeirri niðurstöðu á bloggi sínu að það sé offramboð á Evrópuumræðu en lítil eftirspurn eftir henni.

Ég er reyndar sammála Einari um að það sé enginn sérstakur skortur á Evrópuumræðu.

En það er líka brennandi áhugi á henni. Kannski vegna þess að fólk skynjar að þarna er verið að tala um hluti sem skipta máli fyrir líf þess.

En í heimi Einars kann að vera meiri eftirspurn eftir umræðu um til dæmis hvalveiðar?
Berezovskí

Fræga fólkið er á hverju strái hér í London. Mér er skapi næst að gerast paparazzi.

Í hádeginu í gær borðaði ég á veitingahúsi. Í einu horninu sat Boris Berezovskí, rússneski auðkýfingurinn sem er óvinur Pútíns númer eitt.

Ég lýg því ekki að þetta var sushi-staður.
Heimsendaspámenn

Það er hægt að flytja svona fréttir í löndum þar sem fólk þekkir ekki jökla.

Íslendingar þekkja þá hins vegar nokkuð vel. Ætli við myndum telja einhverjar líkur á því að Vatnajökull, Langjökull eða Hofsjökull verði horfnir eftir áratug?

Nei, auðvitað ekki.

Þetta er það sem kallast alarmismi. Eða jafnvel meðvituð tilraun til að magna upp einhvers konar hysteríu?

Og þetta kemur einni deild Sameinuðu þjóðanna. Þeirri sem fékk Nóbelsverðlaunin í fyrra.
Tímabundin lausn

Ríkistjórnin gæti lýst því yfir að páskafrí hefjist í dag.

Þá hrynur ekkert meira fyrr en í fyrsta lagi á þriðjudaginn í næstu viku.
Hávaxta hagfræði

Krónan hrynur. Hátt vaxtastig sem samkvæmt hefðbundnum hagfræðikenningum ætti að halda uppi verði gjaldmiðilsins virkar ekki þannig lengur.

Menn hafa verið hræddir við að hefja „vaxtalækkunarferli“ af ótta við að gjaldmiðillinn félli.

En hann fellur nú samt. Meira en nokkurn óraði fyrir.

Og heldur kannski áfram að falla.

Þá kemur rödd úr Seðlabankanum:

Líklega verður ekki hægt að lækka vexti vegna þess að fall gjaldmiðilsins mun valda mikilli verðbólgu.

Þetta bítur í skottið á sér.