arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Misjafnar aðferðir við spádóma

Eitt það fyndnasta í árdaga kvikmyndanna voru Keystone löggurnar. Þetta var hópur afar seinheppinna lögregluþjóna sem rataði í alls kyns vandræði – var yfirleitt í tómu rugli.

Stundum finnst manni að svonefndar greiningardeildir bankanna séu eins og Keystone löggurnar.

Eins og til dæmis í morgun þegar allt var að hrynja í Kauphöllinni. Þá var haft eftir greiningardeildum á Mbl.is að markaðurinn væri að „jafnast“.

Ég minni líka á þetta – nýlega spá frá Glitni þar sem gert er ráð fyrir 32 prósenta hækkun hlutabréfaverðs á þessu ári.

Í gamla daga voru spásagnir byggðar á flugi fugla, afstöðu stjarna, svo hafa líka verið notuð telauf og kaffikorgur. Nostradamus sat með hálflukt augu og hélt klofinni trjágrein yfir skál með vatni.

Eru þetta eitthvað lakari aðferðir?
Ofur-Kilja

Sannkölluð Ofur–Kilja verður á dagskrá sjónvarpsins í kvöld. Í sameiginlegri útsendingu Kiljunnar og Kastljóss verða kynntar tilnefningar til Íslensku bókmenntaverðlaunanna.

Í þættinum síðar um kvöldið verður svo fjallað um tilnefningarnar og rætt við höfunda sem tilnefndir eru.

Einnig verða birt úrslit í kosningu sem fer fram á mbl.is en þar eru valdar bestu bókakápurnar.

Þýðingar sem koma út á þessari vertíð verða til sérstakrar umfjöllunar í þættinum. Þar má nefna Krabbagang eftir Günter Grass, Brandarann eftir Milan Kundera og Hið rauða merki hugprýðinnar eftir Stephen Crane.

Páll og Kolbrún verða í þættinum eins og endranær. Og Bragi Kristjónsson.
Kynjabókhaldið

Nú er maður allur kominn í bókhaldið. Hér er listi yfir konur sem hafa komið í þáttinn hjá mér nú fyrri part vetrar.

Mér telst til að konur af Alþingi hafi komið níu sinnum í þáttinn, en þingkarlar tólf sinnum.

Á þingi sitja nú tuttugu konur en fjörutíu og þrír karlmenn.

Það er semsagt mun líklegra að kona á þingi komist í Silfur Egils en karl á þingi.

Hjá mér hafa verið fjórir ráðherrar, tveir karlar og tvær konur. En það eru átta karlar í ríkisstjórninni og einungis fjórar konur.

En hér er semsagt listinn. Það hefur ekki beinlínis verið neinn skortur á aðsópsmiklum konum.

Álfheiður Ingadóttir

Guðfríður Lilja Grétarsdóttir

Guðfinna Bjarnadóttir

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir

Katrín Jakobsdóttir

Kolbrún Halldórsdóttir

Valgerður Sverrisdóttir (tvívegis)

Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir

Og svo þær sem eru ekki á þingi:

Svandís Svavarsdóttir

Svanfríður Jónasdóttir

Arnþrúður Karlsdóttir

Margrét Pála Ólafsdóttir

Sigríður Dögg Auðunsdóttir

Agnes Bragadóttir

Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir

Oddný Sturludóttir

Sigríður Á. Andersen

Tek svo fram að ég á von á Drífu Snædal, Katrínu Önnu Guðmundsdóttur og Sóleyju Tómasdóttur í næsta þátt.

Og finnst bara frábært að þær skuli koma. Ég sé ekki betur en svona þáttur græði á því að sem flestar raddir heyrist í honum. Hefur alltaf verið svo.
Nýir tímar?

Maður skyldi vara sig á því að ætla að nýir tímar séu runnir upp í íslensku viðskipalífi þótt hlutabréfin hrynji og Hannes falli.

Venjulegt fólk skilur ekki gjörninginn þegar Baugur kemur með húseignasafn sitt inn í FL Group. Það er bara verið að færa pappíra úr einni skúffu í aðra. Það hafa þessir menn verið að gera undanfarin ár. Og allt er veðsett í botn.

Þeir hafa lifað óstjórnlega hátt á fyrirtækjum sínum, tekið ógnar mikið fé út úr þeim. Þeir komast upp með þetta vegna þess að þeir eru með vini sína í stjórnum – eru í raun að sífellt að semja við sjálfa sig.

Eins og sást í FL-Group entust ótengdir aðilar mjög stutt í stjórn. Þeim blöskraði – og fóru. Í staðinn komu strákarnir úr klíkunni. Nýr forstjóri fyrirtækisins er þessi manngerð. Jámaður.

Mun eitthvað breytast?

Horfum við brátt aftur til þeirra tíma að græðgin ein réð ferð og segjum, já úff, þetta var svona. Asnalegir tímar.

Því það eru til aðrar ástæður til að vera í viðskiptum en græðgi. Flest förum við í vinnuna á morgnana án þess að eiga von á ofsagróða.

Eitt sinn – í gamla daga – voru til fyrirtæki sem voru rekin með öðrum markmiðum en að gera eigendur sína að auðkýfingum.

Þetta kann þó að vera misminni.

Nú er kunngjörður starfslokasamningur við Hannes. 60 milljónir. Það er náttúrlega bara grín ef horft er á rekstrartölur FL–Group. Miðað við þær er þetta varla nema svona mánaðar eyðsla. Í september birtist frétt um að Hannes og Jón Ásgeir hefðu fengið sér Bugatti sem kostar 65 milljónir króna.

Á sama tíma fréttir maður að einn af vinunum, ekki einn stórlaxinn, heldur einn þeirra sem fá að vera með gegn því að þeir greiði atkvæði rétt á stjórnarfundum, hafi keypt sér íbúð fyrir 700 milljónir í London. Látið innrétta hana fyrir 150 milljónir.

Flýgur svo væntanlega þangað á einkaþotunni.

*Teikningin er eftir Halldór Baldursson og birtist í Viðskiptablaðinu í morgun.
Enn um Pisa könnun

Bendi á forvitnilega grein eftir ágætan skólamann, Atla Harðarson, þar sem hann segir að námsskrár í skólum séu orðnar of stórar og að við ættum að reyna að læra af Finnum.

Sem þýði í reynd að snúa þrjátíu ár aftur í skólastarfi.

Segir Atli.
Illa læs þjóð

Niðurstöðurnar úr Pisa könnuninni eru hraklegar fyrir íslenska menntakerfið. Það dregst stöðugt aftur úr.

Hvað er til ráða?

Það þarf betur menntaða kennara. Þá ekki bara í uppeldis- og kennslufræðum, heldur fyrst og fremst í fögunum sem þeir kenna – íslensku, stærðfræði, náttúrufræði, tungumálum.

Námið í Kennaraháskólanum virðist núorðið mestanpart snúast um uppeldisfræði.

Ég er ekki viss um að ráðið sé að lengja nám í Kennaraháskólanum. Mætti ekki fremur raða því saman upp á nýtt, minnka kennsluna í uppeldis- og menntunarfræðun, auka áhersluna á hinar eiginlegu námsgreinar sem börnum er ætlað að læra.

Það er ekki víst að blandaðir bekkir séu besta leiðin. Maður heyrir mikið um bekki sem er haldið í gíslingu af óstýrilátum nemendum eða nemendum sem geta ekki lært. Jöfnuður er falleg hugsjón, en það þýðir ekki að hafa skólana þannig að þeir sem geta lært fái ekki tækfæri til þess.

Það þarf sjálfsagt að hækka laun kennara. En það þarf líka meiri samkeppni í skólakerfið, samkeppni um kennsluaðferðir, um góða kennara, meira frelsi. Kennarasambandið virðist alltof upptekið af meðalmennskunni.

Það þarf sjálfsagt meiri aga. Skólarnir eiga ekki að forðast það sem er erfitt. Námsefnið þarf að vera krefjandi. Maður heyrir alltof mikið um tímasóun í kerfinu. Það er ljótt að eyða tíma barna í ekki neitt.

Ég hef heldur ekki heyrt sérlega góð rök fyrir því að leggja niður próf.

Það þarf að leggja meiri áherslu á raungreinar. Ísland sárvantar fleira fólk sem hefur menntun í raunvísindum. Þetta er reyndar vandamál á öðrum skólastigum líka. Í háskólunum hefur straumurinn allur legið í viðskiptanám; meðan hafa raunvísindin setið á hakanum. Það er vont upp á framtíð þessarar þjóðar að gera.

Heimilin þurfa líka að gera eitthvað. Eitt ráðið gæti verið að fjarlægja sjónvörpin úr barnaherbergjunum og draga úr hinu óstjórnlega tölvuleikjafári sem öðru fremur veldur athyglisbresti hjá börnum.
Málþóf

Ein rökin fyrir því að stytta ekki ræðutíma í þinginu eru að málþóf geti verið öryggisventill, þannig megi koma í veg fyrir að „svívirðileg“ mál fari í gegnum þingið.

Ömurlegasta mál sem Alþingi hefur samþykkt síðari ár er eftirlaunafrumvarpið.

Ekki man ég eftir því að neinn beitti málþófi til að koma í veg fyrir það.

Hins vegar voru höfð uppi óskaplega löng ræðuhöld með tilheyrandi heitstrengingum um Ríkisútvarpið. Ég man ekki betur en að Samfylkingin hafi lofað að hún myndi breyta lögunum um RÚV ef hún kæmist í ríkisstjórn.

Nú er hún komin þangað og það hefur ekki heyrst múkk.

Ekki hefur heldur frést af neinum tilraunum til að hrófla við eftirlaunalögunum.

En þar voru líka allir flokkar samsekir.
Áhyggjur fimm ára drengs

„Ég er viss um að ég sakna þess þegar ég var lítill þegar ég verð stór.“
Schadenfreude

Þýska orðið Schadenfreude er alþjóðlegt heiti yfir það sem á íslensku er nefnt Þórðargleði.

Þetta þýðir gleðjast yfir óförum annarra.

Ég fór á Google. Þar birtast 272 þúsund færslur þegar orðin Iraq og Schadenfreude eru slegin inn í leitarvélina.

Ég er semsé ekki beinlínis sá fyrsti sem hefur talað um Þórðargleði andstæðinga Írakstríðsins.

Er líklegt að þeir gleðjist ef Bandaríkjamönnum tækist þrátt fyrir allt að koma á friði og jafnvel lýðræði í landinu? Eða finnst þeim ekki fínt að heimsveldið fái útreið í Írak – jafnvel þótt það kosti mannslíf?

Í þessu sambandi finnst mér alltaf spaugilegt að stjórnmálaflokkur sem lengi hafði verið bannaður undir ógnarstjórn Saddams Hussein var leyfður eftir innrás Bandaríkjanna:

Það var kommúnistaflokkurinn.

En á sama tíma hafa ýmsir andstæðingar Bandaríkjanna á vinstri vængnum viljað taka málstað íslamista.

Allt er betra en Bandaríkin, líka öfl sem sannarlega eru rammfasísk.

(Hér er grein úr Times um batnandi ástand í Írak og fjölda flóttamanna sem er að snúa heim.)
Varnarþörfin

Ég verð að viðurkenna að yfirleitt setur að mér óstjórnlegan leiða þegar rætt er um varnarmál. Þess vegna er ég feginn að ég sit ekki í þessari nefnd. Manni getur ekki þótt allt í pólitíkinni skemmtilegt.

Nefndin á að funda fram á næsta haust. En um hvað?

Jú, hún á að meta varnarþörfina. Ógnarmat heitir það öðru nafni.

Sovétríkin ógnuðu eitt sinn öryggi Vesturlanda. Þá var herstöð á Íslandi. Svo hrundi Sovétið. Bandaríkjamenn töldu ekki þörf á að hafa herstöðina lengur.

Þegar sú hætta er liðin hjá er ekkert erlent ríki sem ógnar Íslandi. Ekki Grænland, ekki Noregur, ekki Færeyjar – né heldur Íran.

Það er hugsanlegt að hryðjuverkamenn geri árás á Íslandi. En það er afar afar ólíklegt.

Annað hvort gerist það eða gerist ekki. En ef við viljum vera hundrað prósent örugg gagnvart slíku er gott að hafa eftirlit með landamærum ríkisins.

Skip gætu álpast inn í íslensku lögsöguna og reynt að veiða þar. Það kallast landhelgisbrot.

Það er hugsanlegt að olía leki úr skipi við Ísland. Í versta falli gæti kjarnorkukafbátur farist í norðurhöfum.

Það getur komið eldgos á Reykjanesskaga. Það getur komið Suðurlandsskjálfti. Golfstraumurinn gæti lagt niður störf.

Það gæti dottið loftsteinn á landið.

Og það gæti komið innrás utan úr geimnum.

Er ég að gleyma einhverju?

Jú, það lítur út fyrir að erlendir fíkniefnasalar séu farnir að starfa á Íslandi. En það er mál fyrir lögregluna, sem og ef koma upp dæmi um mansal.

Er nokkuð verið að flækja málin að óþörfu? Svona eftir mottóinu – aðrar þjóðir hafa varnarþörf, þá hljótum við að hafa varnarþörf líka.
Málalengingar í þinginu

Er mikilvægt fyrir lýðræðið að þingmenn fái að tala eins og þá lystir?

Nú gerir maður stundum tilraun til að fylgjast með umræðum frá Alþingi í sjónvarpi. Yfirleitt gefst maður upp vegna þess hversu ræðurnar dragast úr hömlu hjá sumum þingmönnum.

Þingmenn standa í pontu og þvarga í löngu máli um hluti sem þeir hefðu átt að geta komið frá sér á fimm mínútum.

Það er altént víst að svona agar maður ekki hugsunina.

Jón Bjarnason hefur haldið lengri ræður en nokkur maður í þinginu. Varla eitt einasta orð af öllum þessum flaumi hefur náð því að verða eftirminnilegt.

Oftast eru svona málalengingar ekki annað en ósiður. Manni líður eins og maður sé á lélegum málfundi.

Það er ekkert að því að fjallað sé ítarlega um mál. Oft mættu frumvörp vera betur undirbúin. Þingmenn mættu líka gæta þess að leggja fram færri mál. En málþóf getur ekki talist vera rétta aðferðin til að tryggja lýðræðisleg vinnubrögð. Málþófið mikla um Ríkisútvarpið varð stjórnarandstöðunni síst til framdráttar á síðasta þingi.
Stöðumælasektir

Í Túngötunni, fyrir utan húsakynni Baugs, stendur nú floti af Range Rover bifreiðum.

Þeim er öllum ólöglega lagt, en þrátt fyrir að þeir hafi verið þarna í mestallan dag hef ég ekki sé neinar stöðumælasektir.

Kíkti dálítið eftir því eftir að ég fékk stöðumælasekt númer tvö í dag.

En þeir þurfa kannski að fara að flýta sér þarna á Túngötunni, því meðan þeir tala hefur FL lækkað um næstum 8 prósent.

Það gera 14,8 milljarðar.
Rukkarar

Maður spyr bara: Hvenær gerist þetta hérna heima?

Mér skilst reyndar að viðskiptaráðherrann ungi ætli að hreinsa til á þessum markaði.
Komið

Þátturinn síðan í gær er allur kominn á netið.
Tveir einræðisseggir

Stuðningsmenn þeirra finna margháttaðar afsakanir á gjörðum þeirra. Að allt gangi betur undir þeirra stjórn.

Jú, Mussolini lét lestirnar á Ítalíu koma á réttum tíma. Pinochet reisti við efnahagslífið í Chile.

En samt eru þeir einræðisseggir, báðir tveir. Þessi og þessi.

Og þeir eru að færa sig rækilega upp á skaftið. Verða stöðugt hættulegri.
Forseti borgarstjórnar talar

Ólafur F. sagði í Silfri mínu í dag að sér litist vel á nýja meirihlutann, hann hefði átt frumkvæði að myndun hans og að hann hefði mikið traust á Degi sem borgarstjóra.

Það syrtir enn í álinn hjá sjálfstæðismönnum í borginni.
Andsnes spilar Grieg

Ég hef oft velt því fyrir mér af hverju klassísk tónlist telst ekki vera sjónvarpsefni hér á landi?

Horfði áðan á norska píanistann Leif Ove Andsnes leika píanókonsert eftir Grieg. Þetta var í norska sjónvarpinu.

Sat eins og bergnuminn. Flutningurinn var stórkoslegur – eins og besta spennumynd.

Andnes er reyndar einn besti píanisti sem nú er uppi, laus við sýndarmennsku, en snilldartúlkandi.
Írak á réttri leið

Það er ekki mikið fjallað um það í fréttunum – hvað sem veldur – en ástandið í Írak er miklu betra en það hefur verið. Meðal annars er að þakka auknum hernaðarumsvifum Bandaríkjanna, en einnig því að sveitir súnnía hafa verið að snúast gegn Al Queda.

En mannfallið er minna, færri sprengjutilræði, meira borgaralegt líf.

Spurningin er svo hvort þetta sé varanlegt – og hvort það tjói nokkuð fyrir Bandaríkjaher að yfirgefa landið. Uppbyggingin eftir innrásina fór algjörlega í handaskolum – þeim mun meiri er ábyrgð Bandaríkjanna.

Og hugsanlega annarra ríkja sem studdu innrásina?
Vantar

Mér þykir það leitt, en svo virðist sem fyrri hluta Silfurs Egils frá því í dag vanti á netið.

Þarna eru ansi skemmtilegar umræður með þátttöku Kolbrúnar Halldórsdóttur, Guðfinnu Bjarnadóttur, Jóns Magnússonar, Aðalsteins Baldurssonar og Margrétar Pálu Ólafsdóttur.

Vona að þetta verði komið í lag eins fljótt og auðið er.
Friðarbaráttan tekur á sig ýmsar myndir

Hér eru tvær tilvitnanir í greinar sem birtast á vef Samtaka hernaðarandstæðinga. Önnur gengur út á að íslamisminn sé andstöðuafl gegn heimsvaldastefnunni og því beri hernaðarandstæðingum að styðja hann.

Hin heldur því meðal annars fram að hryðjuverkin í London hafi verið framin í London af verktakafyrirtæki í umboði bresku stjórnarinnar.

Þetta er úr grein eftir Þórarin Hjartarson:

„Brennipunktur baráttunnar gegn heimsvaldastefnunni er nú í Austurlöndum nær, Afghanistan, Írak, Íran, Palestínu, Líbanon. Það sjá þeir sem vilja sjá. Ofbeldi og yfirgangur elur af sér andstöðu. Það er mennskt, eðlilegt og heilbrigt, en ekki af því fólkið hafi sýkst af stríðsmenningu eða ofbeldishneigð. Það er líka auðséð að hugmyndafræði viðnámsins gegn heimsvaldastefnunni er nú ekki sósíalismi og hefðbundinn vinstrimennska sem við þekkjum heldur oftast einhverjar tegundir af íslamisma. Og íslamisminn er beinn drifkraftur í baráttunni. Ég hef trú á því að róttækur íslamismi muni þróast yfir í meiri andkapítalisma og tel að hann sé að því nú þegar. En aðalatriðið er að þetta er nú brennipunkturinn í baráttu alþýðu heimsins og hana ber að styðja á hennar eigin forsendum.“

Og þetta úr grein eftir Elías Davíðsson:

„Árið á undan dóu rúmlega 50 manns í London í meintri hryðjuverkaárás, sem margir Bretar telja hafi verið skipulögð af bresku leyniþjónustunni í samvinnu við fyrirtækið Visor Consultants. Það er því ekki tilviljun, að engar tölur um mannfall af völdum hryðjuverka finnast í skýrslum NATO, Evrópusambandsins eða Sameinuðu þjóðanna um hryðjuverkaógnina. Slík blekking á sér varla hliðstæðu í nútímanum.“
Margrét Pála, Ólafur F og Kolbrún í Silfrinu

Margrét Pála Ólafsdóttir, sú er í dag hlaut Barnamenningarverðlaunin, verður gestur í Silfri Egils á morgun. Hún mun leggja orð í belg í umræðu um uppeldi og jafnréttismál.

Ólafur F. Magnússon borgarfulltrúi kemur í þáttinn. Hann er nú að snúa aftur á vettvang borgarmálanna eftir nokkurt hlé og sest í stól forseta borgarstjórnar.

Kolbrún Halldórsdóttir alþingismaður verður gestur í Silfrinu sem og félagar hennar af þingi, Guðfinna Bjarnadóttir og Jón Magnússon.

Þá er að nefna Aðalstein Baldursson, formann Verkalýðsfélags Húsavíkur, og Matthías Ásgeirsson úr félaginu Vantrú.
Besta bókarkápan

Bendi á þetta: Val á bestu bókarkápunni, stendur yfir á mbl.is.

Úrslitin verða tilkynnt í Kiljunni á miðvikudagskvöld.

Í sameiginlegri útsendingu Kiljunnar og Kastljóss verða líka kunngjörðar tilnefningar til íslensku bókmenntaverðlaunanna.
Markaðsfréttir

Andrés Magnússon skrifaði merka grein um FL-Group á vef sinn í gær. Einhvern veginn saknar maður þess sárlega að fjölmiðlarnir skuli ekki flytja almennilegar skýringar á því hvað er á seyði á hlutabréfamarkaðnum hér.

Og nú er Baugur semsagt að taka yfir FL-Group – eða það segir Morgunblaðið. Áhrif Hannesar Smárasonar minnka, Jón Ásgeir tekur yfir – hann hefur raunar verið stjórnarformaður FL.

Annars eru í stjórninni the usual suspects.

Mér barst eftirfarandi innlegg inn í umræðuna um FL-Group. Það sem kemur fram í bréfinu er allavega umhugsunarefni.

„Pistill tinn tar sem tu gerdir lett grin at greiningardeildum um gengi brefa var asskoti godur.

FL group sem hefur verid mikid i umraedunni er med 41 stodugildi worldwide.

Teir lista i arsreikningi sinum fyrir arid 2006 rekstrarkostnad undir lidnum „operating costs“ ansi skemmtilega tolu.

41 starfsmadur. Rekstrarkostnadur 2.600 milljonir !!!

Husaleiga, laun, ferdalog etc…..65 millur a hvern starfsmann !

Svona er haegt at soga til sin peninga lika….tvi ekki eru almennir starfsmenn tarna at taka til sin.

Stjornarformadurinn er Jon Asgeir…og svo gestir hans i steggjapartyinu i London….Magnus Armann og Torsteinn Jonsson…..og svo audvitat Hannes Smara.

tetta eru snillingar…en sem almenningshlutafelag hlytur tetta at vera heimsmet.

again – 41 stodugildi. Rekstrarkostnadur – 2.600.000.000 ISK !!!“
Á braut einræðis

Rússar eru í óða önn að kjósa yfir sig einræði meðan Vesturlönd horfa ráðþrota á. Flokki Pútíns forseta er spáð allt að sextíu prósentum atkvæða í kosningum á sunnudaginn. Þessu er haldið fram í fjölmiðlum sem þjóna stjórninni – sem er hérumbil allir fjölmiðlar í landinu. Þessari tölu skal náð með víðtæku kosningasvindli.

Einu sinni KGB, alltaf KGB.

Næst stærsti flokkurinn í kosningunum verður að líkindum gamli kommúnistaflokkurinn undir stjórn Gennadis Zjuganovs Þriðji stærstur flokkur pópúlistans Vladimirs Zhirinovskijs sem eitt sinn stakk upp á því að Íslandi yrði breytt í fanganýlendu.

Lýðræðisflokkar eins og við þekkjum þá komast varla á blað. Kasparov er stungið í fangelsi þegar hann birtist úti á götu.

Þær eru skuggalegar horfurnar hjá risanum í austri en vestrið þorir ekki að kalla hlutina sínum réttu nöfnum af ótta við að styggja júdókappann.
Kærleiksheimili

Var nokkurn tíma möguleiki að Ingibjörg Sólrún og Björn Bjarnason gætu setið saman í ríkisstjórn án þess að kæmi til árekstra.

Það væri jafnvel hægt að kalla þetta meiriháttar valdabaráttu sem snýst um hver eigi að hafa forræði yfir vörnum landsins.
Sigurður músarbani?

Kári og vinir hans voru í Sigurðar fáfnisbansleik í leikskólanum. Jóvan var drekinn, Matti var vondi kóngurinn, en þeir fengu enga stelpu til að leika drottninguna.

Svanhildur var beðin um það en hún hafði ekki áhuga.

Jóvan lenti í því að vera stunginn með spýtu. Honum fannst að verið væri að meiða sig og var ósáttur við það.

Mikael vildi líka vera Sigurður fáfnisbani.

En Víkingur var músin.
Heilbrigðisvandinn

Vinkona mín ein sem vinnur á Landspítalanum notaði eftirfarandi orð um fjárhagsástandið þar:

„Þetta er eins og ef þú sendir Kára út í búð til að kaupa eitthvað sem kostar hundrað krónur. Samt læturðu hann bara hafa áttatíu krónur. Hvernig á hann að brúa muninn?“

Fjárveitingarnar eru ekki í samræmi við væntingarnar sem eru gerðar til þjónustunnar.
Karlahornið

Ef ég get hugsað mér einhverjar aðstæður sem eru niðurlægjandi þá er það að húka í karlahorninu í Hagkaup framan við enska boltann meðan konan gerir innkaupin.

Svo kemur annar karl inn í krókinn.

„Blessaður.“

Og svo húkum við þarna saman í vandræðalegri þögn.

Talandi um staðalímyndir.
Skörin færist upp á bekkinn

Fyrst voru það teiknimyndir í dönsku blaði.

Nú er það bangsinn sem fékk nafnið Múhammeð.

Það er líflátssök.

Eigum við að sýna þessu skilning? Niðurstaðan úr skopmyndamálinu var sú að ekki mætti ögra trúartilfinningum múslima, enda væru þær svo ofurviðkvæmar.
Skemmtilegast að versla

„Pabbi, það er mikið verið að plata mann með þessari auglýsingu – Hagkaup, þar sem Íslendingum finnst skemmtilegast að versla.“

„Finnst Íslendingum ekki skemmtilegast að versla í Hagkaup?“

„Nei.“

„Af hverju ekki?“

„Það er svo stór búð.“

„Hvar finnst Íslendingum þá skemmtilegast að versla?“

„Í Þingholti.“
Fussumsvei

Ekki sé ég eftir skattpeningum í heilbrigðismálin. Ég veit að þar vantar uppá.

En 409 milljónir í viðbót til Alþingis frá því sem gert var ráð fyrir í fjárlagafrumvarpi.

Þar af 99 milljónir til aðstoðarmanna fyrir þingmenn.

Það finnst mér vera óvirðing við þá sem borga – hina skattpíndu þjóð.

Má minna á að nú eru að fara í gang kjarasamningar þar sem strax er vælt um að þjóðfélagið standi ekki undir auknum kostnaði.

Er hægt að fullyrða að þetta sé enn eitt dæmið um að Alþingi sé úr tengslum við þjóðlífið?
Ertu landi?

Haraldur Bessason var í viðtali í Kiljunni vegna bókar sem nefnist Dagstund í Fort Garry. Segir frá lífi íslenskra landnema í vesturheimi og samskiptum þeirra við nágranna sína, til dæmis Úkraínumenn og indjána.

Þarna segir af Úkraínumönnum sem gátu farið með kveðskap á íslensku og indjánum sem kunnu ekki annað tungumál en sitt eigið – og svo eitthvað í tungu þessarar fjarlægu eyjar. Við töluðum líka um Guttorm Guttormsson skáld sem lék sér við indíánabörn þegar hann var drengur og lærði af þeim mál Cree-ættbálksins.

Þegar ég hlustaði á viðtalið aftur í kvöld rifjaðist upp fyrir mér saga sem mér var einhvern tíma sögð.

Íslendingur er villtur einhvers staðar á sléttum Kanada um hávetur. Allt er á kafi í snjó, það er fimbulkuldi, svo kemur myrkur. Íslendingurinn telur að þarna muni hann bera beinin.

Þá sér hann mann standa hálfan bak við tré. Náttúrubarn. Indíána.

Maðurinn ávarpar indíánann á ensku. Indjáninn svarar ekki, skilur líklega ekki – segir svo:

„Ertu landi?“
Mikill missir

Blaðamennska á Íslandi er illa launað, erfitt og frekar vanþakklátt starf. Og það er áhyggjuefni hversu illa gott fólk tollir í starfinu.

Það er til dæmis ferlegt að missa Davíð Loga og Ólaf Teit, tvo af flinkustu blaðamönnum Íslands.

Þurfa fjölmiðlarnir ekki að gera meira til að halda í fólk af þessu kaliberi.
Kristín Marja, Haraldur og Hrafn í Kiljunni

Meðal gesta í Kiljunni í kvöld eru Kristín Marja Baldursdóttir, Haraldur Bessason og Hrafn Jökulsson.

Krístín Marja hefur nýskeð sent frá sér bókina Óreiða á striga sem er framhald hinnar vinsælu sögu um Karitas. Haraldur rekur heillandi sögur af Íslendingum í nýja heiminum í bókinni Dagstund í Fort Garry, en Hrafn Jökulsson skoðar gömul minni, mannlíf og sjálfan sig norður í Ávík á Ströndum í bókinni Þar sem vegurinn endar.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna Gerði Kristnýju, Gísla Sigurðsson og Sigurð G. Guðjónsson.

Páll Baldvin og Kolbrún fjalla meðal annars um bækur eftir Yrsu Sigurðardóttur, Þórunni Erlu Valdimarsdóttur og Óttar M. Norðfjörð.

Bragi er svo auðvitað á sínum stað.