arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Nýr Skerjafjörður lítur vel út

Það verður að segjast eins og er að sigurtillaga í samkeppni Reykjavíkurborgar um nýbyggð við Skerjafjörð lítur vel út. Höfundarnir eru ASK arkitektar í samstarfi við Landslag og Eflu. Byggðin er frekar smágerð – ólíkt því sem við sjáum víða um borgina þessi misserin, það er lögð áhersla á græn svæði, við sjáum líka að þarna eru tjarnir og nálægðin við sjóinn er sterk.

Svæðið liggur við hinn umdeilda Reykjavíkurflugvöll og gefur nokkra hugmynd um hvernig hægt væri að byggja þar, í sátt við Öskjuhlíðina, Nauthólsvíkina og Vatnsmýrina. Enda segir í greinargerð með vinningstillögunni.

Nýr Skerjafjörður er að sumu leyti tímamótaverkefni. Staðsetning hefur allt til að skipulag á þessu svæði geti verið leiðarljós fyrir þá uppbyggingu sem við sjáum fyrir okkur á næstu áratugum, á landi sem er eitt verðmætasta sem við borgarbúar höfum yfir að ráða. Við erum að brjóta nýtt land um leið og við þéttum og styrkjum byggðina sem fyrir er.
Meinleg örlög tónlistarhúss

Rosenberg hefur lengi verið einn hornsteinninn í tónlistarlífi Reykjavíkur. Staðurinn var fyrst til húsa í Lækjargötu, flutti eftir bruna 2007 á Klapparstíg. Þarna hefur mátt heyra alls kyns músík, djass, popp, vísnasöng, jólatónlist. Þarna hafa komið fram frægir tónlistarmenn, algjörlega ófrægir og allt þar á milli, ungir og aldnir.

Þórður Pálmason og Auður Kristmannsdóttir ráku af mikilli elju og alúð í langan tíma, en seldu hann loks. Bjartsýnir menn keyptu staðinn og ætluðu honum allt annað hlutverk með matarveitingum, morgunverði og grænmetisfæði. En tónlistin átti að halda áfram. Þetta var rekið í þrot á mjög skömmum tíma.

Þá koma aðrir lukkuriddarar, kaupa staðinn og segjast ætla að opna „alvöru írskan pöbb“. Írskan pöbb! Er eitthvað til leiðinlegra en írskir pöbbar?

Þeir eru eins og vinur minn segir – „lundabúð drykkjubúllanna“.

Þetta eru sorgleg örlög mikilvægs tónlistarstaðar sem var næstum orðinn fornfrægur á íslenskan mælikvarða.
Leynd yfir stjórnarmyndunarviðræðum – eru fjórir flokkar nóg?

Það hefur ríkt talsverð leynd yfir stjórnarmyndunarviðræðum. Katrín Jakobsdóttir fer á Bessastaði og sækir umboð til þess að vinna að myndun ríkisstjórnar Vinstri grænna, Framsóknar, Samfylkingar og Pírata, Guðni Th Jóhannesson veitir henni það. Þeir sem hafa tekið þátt í viðræðunum hafa passað að ekkert leki út – væntanlega minnugir þess hvernig allt lak út í kringum kosningarnar 2016. Þá var allt sem rætt var komið í fjölmiðla stuttu eftir að fundum lauk – bæði fyrir og eftir kosningar – og stórskaðaði allt ferlið.

Bara þessi þagnarhjúpur bendir til þess að viðræðurnar séu á alvarlegra stigi en þá var. Það virðist líka ríkja meiri trúnaður milli aðalleikaranna en þá.

Hins vegar er þetta viðkvæmt. Flokkarnir fjórir hafa ekki nema eins manns meirihluta á þingi. Það getur reynst ansi erfitt nema samstaðan sé þeim mun meiri. Þá þarf að aftengja ýmis erfið mál svo að þau valdi ekki stjórnarslitum. Landbúnaðarmálin, Evrópumálin, stjórnarskrána, sjávarútvegsmáin. Þarna er alls staðar ágreiningur milli flokkanna, það útheimtir nokkuð stórar málamiðlanir. En svo er aldrei hægt að koma í veg fyrir óvæntar uppákomur eins og þá sem varð valdandi að falli síðustu stjórnar. Afdrif Bjartrar framtíðar eru þó líklega víti til varnaðar.

Ef stjórnin verður stofnuð með þennan nauma meirihluta er líklegt að margir spái því að hún falli innan tíðar. Hún gæti fengið ansi harða stjórnarandstöðu þar sem Bjarni Benediktsson og Sigmundur Davíð verða í fararbroddi – eins og á tíma vinstri stjórnarinnar sem stöðugt kvarnaðist úr árin 2009 til 2013. Það er náttúrlega möguleiki að flokkarnir fjórir fái til liðs við sig Flokk fólksins eða Viðreisn ellegar reyni að tryggja einhvers konar hlutleysi frá öðrum hvorum þessara flokka.
Megi þeir hírast sem lengst í tjöldunum

Það er fagnaðarefni að stjórn Háskóla Íslands skuli hafa slegið á frest áformum um að byggja stúdentagarð í norðaustuhorni háskólasvæðisins. Bæði er að byggingin stenst engan veginn þær kröfur sem ættu að vera gerðar til húsa á þessu svæði – þetta lítur helst út eins og gámastæða og greinilegt að fyrst og fremst er hugsað um að komast sem ódýrast frá verkefninu.

Og hitt að þetta er merkilegt skipulagssvæði, þarna er hin raunverulega háborg menningarinnar, eins og við Pétur H. Ármannson töluðum um í þáttunum Steinsteypuöldinni. Í áliti Minjastofnunar um þessar framkvæmdir segir að þær hafi í för með sér:

…veruleg og neikvæð umhverfisáhrif þar sem listrænt mikilvægri skipulagsheild er raskað með óafturkræfum hætti. Nýbyggingin brýtur upp samstæða götumynd sunnan Hringbrautar og austan Melatorgs þar sem form Gamla Garðs endurspeglast í safnhúsi Þjóðminjasafnsins. Jafnframt rýfur uppbyggingin samhverfa ásýnd háskólahverfisins beggja vegna skeifunnar og raskar þannig mótuðu umhverfi og ásýnd friðlýstrar aðalbyggingar Háskólans.

Það er reyndar átakanlegt hversu stúdentagarðar eru oftastnær ljótir og klasturslegir. Þetta á við um stúdentagarða sem hafa risið í áranna rás sunnanmegin við Háskólann, stúdentagarða við Kennaraháskólann og hræðilega misheppnaðar byggingar fyrir stúdenta við Lindargötu.

Stúdentar ætla að mótmæla þessu með því að tjalda á fyrirhugaðri byggingalóð eins og segir í frétt RÚV. Nú segir maður bara – megi þeir hírast sem lengst í tjöldunum…
Ingibjörg Sólrún vill hafa Viðreisn með

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, fyrrverandi formaður Samfylkingarinnar, segir á Facebook í kvöld að hún vilji hafa Viðreisn með í ríkisstjórninni sem stjórnarandstöðuflokkarnir fjórir eru að reyna að mynda.

Það vekur athygli að meðal þeirra sem læka þessa færslu er Logi Einarsson, formaður Samfylkingarinnar. Eiginmaður Ingibjargar Sólrúnar, Hjörleifur Sveinbjörnsson, bendir hins vegar á að ekki dugi að taka inn Viðreisn einhvern tíma á seinni stigum.

Það þarf kannski ekki að koma svo mjög á óvart að Samfylkingarfólk vilji gjarnan hafa Viðreisn með, margt er sameiginlegt með þessum flokkum. En andstaða er við það bæði innan Framsóknar og Vinstri grænna.
Ekki góð tímasetning

Það er afskaplega viðkvæmur tími í stjórnarmyndunarviðræðum. Flokksleiðtogar fóru austur fyrir fjall, á heimili Sigurðar Inga Jóhannssonar í Syðra-Langholti. Manni skilst að fyrir kosningarnar hafi þeir verið búnir að ræða mögulega stjórnarmyndun sín á milli.

Þá leit út fyrir að meirihlutinn yrði stærri – nú er hann bara einn maður. Og örugglega ástæða til að stíga varlega til jarðar. Það er enn hægt að slíta þessum viðræðum, hvort sem það yrði vegna málefna eða vegna vantrausts. Flokkarnir eiga kannski ekki annan kost en að reyna þetta, en það er ekki þar með sagt að úr verði stjórn.

Í dag hafa verið tvær fréttir af einum hugsanlegara stjórnarflokka, Pírötum, í fjölmiðlum. Annars vegar er það Birgitta Jónsdóttir sem líkir Sjálfstæðismönnum við kakkalakka og Framsóknarmönnum við fiskiflugur.

Birgitta er horfin af þingi, en hún er enn mikil áhrifamanneskja í röðum Pírata.

Hins vegar er það þingmaðurinn Björn Leví Gunnarsson sem notar þennan dag, daginn sem stjórnin er máski að fæðast, til að setja alls kyns fyrirvara. Sumt af því er kannski sjálfsagt mál, en tímasetningin getur varla talist vera góð.
Önnur hugmynd að stúdentagarði

Hér á vefnum spunnust nokkuð heitar umræður vegna greinarkorns sem ég birti í gær um nýjan stúdentagarð við Hringbraut. Eins og kunnugt er hefur stjórn Háskólans slegið byggingu hans á frest.

Ég var sakaður um að vilja ekki að ungt fólk og stúdentar fengju þak undir höfuðið – meðal þeirra sem gengu mjög hart þar fram var ungt fólk úr röðum Pírata.

Píratar hafa verið í borgarstjórn í Reykjavík síðustu fjögur árin og eru í betri aðstöðu en ég til að leysa húsnæðisvanda ungs fólks.

Greinin sem ég setti saman var einungis skrifuð út frá skipulagssjónarmiðum. en auðvitað rekast þau oft á við hraða uppbyggingu húsnæðis. Menn hafa ekki viljað fara þá leið að rusla upp nýju úthverfi á mörkum borgarlandsins eins og gert var áður fyrr þegar húsnæðisástandið var slæmt. Það verður ábyggilega tekist á um þetta í borgarstjórnarkosningunum næsta vor.

Fyrirhuguð nýbygging þarna stingur illa í stúf við heildarmynd svæðisins, eins og Minjastofnun hefur bent á, og kannski ekki síður við það sem gæti verið – Vatnsmýrina, Tjarnarsvæðið og Háskólasvæðið eins og væri hægt að skipuleggja ef einhver heildarhugsun fengi að ráða ferðinni, ekki bara einhver bútasaumur. Skipulag Vatnsmýrarsvæðisins er nánast samfelld raunasaga síðan borgin leyfði lagningu hraðbrautarinnar þar í gegn.

Sunnanmegin á Háskólasvæðinu reis nýskeð hús Alvogen. Það er einstaklega stórt og klunnalegt og stingur illa í stúf við Norræna húsið og prófessorahverfið sem er næst því. Þetta á að tilheyra einhverju sem kallast vísindagarðar en er í raun verksmiðja. Nýi stúdentagarðurinn hefði svo orðið annar minnisvarði. alveg hinum megin á svæðinu, um það sem er farið að kalla gámaarkítektúr.

En það má rifja upp að sú bygging var valin eftir samkeppni meðal arkitekta. Þar komu fram fleiri hugmyndir, en þeim var hafnað. Meðal annars er teikningin hér að neðan sem er eftir Daníel Ólafsson, unnin í samvinnu við Pierre dAvoine Architects í London. Hún hefur þann kost að hún er í talsvert meira samræmi við byggingarnar sem þarna eru fyrir og ekki í anda gámahúsanna sem er verið að byggja út um allan bæ. Ég ætla ekki að segja að endilega eigi að byggja svona, en þetta er valkostur.
Áskoranir nýrrar ríkisstjórnar (m.a. heilbrigðiskerfið)

Ríkisstjórn sem hefði jafn nauman minnihluta og sú sem nú er í burðarliðnum þarf að hafa skýran málefnasáttmála. Talsvert vantaði upp á það í ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks, Viðreisnar og Bjartrar framtíðar. Ýmsu fleiru var reyndar ábótavant þar, eins og til dæmis verkstjórninni. Svo eru til ríkisstjórnir sem fara af stað með alltof stór plön, það var banabiti ríkisstjórnar Jóhönnu Sigurðardóttur. Hún ætlaði að reyna að bylta íslensku samfélagi á fjórum árum, kannski var það að nokkru leyti skiljanlegt þegar stjórnin var mynduð stuttu eftir hrun. En hún rak sig hvarvetna á.

Menn hafa þannig talað um að nýja ríkisstjórnin (sem alls ekki er víst að verði mynduð) þyrfti að hafa fá og skýr mál. Það er rétt. Þetta þýðir að flokkarnir verða að gefa talsvert eftir af stefnumálum sínum, gera málamiðlanir. Stjórnmál eru list hins mögulega, stendur einhvers staðar.

En svo er náttúrlega fullt af málum sem ekki er hægt að sjá fyrir. Hlutir sem koma upp í dagsins amstri. Það er þá sem ríður á að traust sé milli flokkanna, verkstjórnin góð og vilji til að semja um mál.

Eitt af því sem er talað um að stjórnin geri er að ráðast í stórátak í heilbrigðismálum. Það getur falist í því að auka fjárveitingar til heilbrigðiskerfisins. En það er ekki svona einfalt. Þetta er risavaxið verkefni, útheimtir mjög góða greiningu á vandanum og þor til að takast á við annmarkana í kerfinu. Ekki er sjálfgefið að það sé fyrir hendi, stjórnmálamennirnir hafa heykst á því að tala fyrir grundvallarbreytingum í heilbrigðismálum, enda er þar við harðvítuga hagsmunahópa að eiga.

Birgi Jakobssyni landlækni hefur orðið tíðrætt um þetta, nú síðast á ráðstefnu sem haldin var í gær. Þar sagði hann að varasamt væri að setja meiri fjármuni í heilbrigðiskerfið án þess að breyta því í leiðinni. RÚV hefur eftirfarandi eftir Birgi.

Auðvitað er þetta endanlega pólitískur vilji, hver vill ekki bæta heilbrigðiskerfið. Ég held að það sé mjög hættulegt ef maður segir að maður vilji bæta heilbrigðiskerfið en á sama tíma ekki gera neinar kerfisbreytingar að þá er maður að mála sig inn í horn.“

Birgir segir að tvö kerfi séu rekin hlið við hlið hér á landi sem eru fjármögnuð á mjög ólíkan hátt. Því þurfi að beyta, styrkja þurfi opinbera reksturinn, skilgreina hlutverk heilbrigðisstofnana út um land og breyta stjórnun heilbrigðiskerfisins. „Þannig að forstjórar heilbrigðisstofnana út um land fái miklu meira hlutverk í að skipuleggja þjónustuna á landsvísu út frá sínum forsendum o.s.frv. það má lengi telja.“
Bjuggust menn við öðru? – Næst verður reynd hægri stjórn

Samkvæmt frétttum er búið að slíta stjórnarmyndunarviðræðum að frumkvæði Framsóknarflokksins. Kannski var ekki von á öðru, meirihluti vinstri stjórnar hefði verið afar tæpur. Menn verða svo að svara því hversu mikil heilindi voru í viðræðum flokksformannanna og pítsuveislunni í Syðra-Langholti.

Vildu menn í alvörunni mynda stjórn eða var þetta leiksýning til að geta síðar farið með stjórnarmyndunarviðræður allt annað?

Það er ekkert ólíklegt að næstu daga muni ganga á með brigslum um óheilindi.

Katrín Jakobsdóttir hlýtur þá að skila stjórnarmyndunarumboði sínu í dag. Líklegast er þá að Bjarni Benediktsson fái umboðið – þá til að mynda hægri stjórn?

Reyndar er víst að draumaríkisstjórn bæði Bjarna Benediktssonar og Sigurðar Inga Jónssonar er stjórn með Vinstri grænum. Það er ekki enn kominn tími til að reyna að mynda hana, en það gæti gerst þegar nær dregur jólum, þegar ef til vill hefur mistekist að mynda stjórnina til hægri.
Dapurlegt stórafmæli

Á morgun, 7. nóvember, er afmæli rússnesku byltingarinnar, októberbyltingarinnar svokallaðrar. Maður gæti skrifað langar greinar af þessu tilefni. Stjórn Rússlands er sjálf í mestu vandræðum með byltingarafmælið – Stalín er aftur í talsverðum metum í Rússlandi, en Pútínstjórnin og stuðningsmenn hennar horfa líka aftur til keisaratímans. Hinn lánlausi Nikulás II, sem klúðraði öllu sem hann gat klúðrað, er kominn í dýrlinga tölu. Spaugilegast er að framleiddir hafi verið þættir fyrir rússneskt sjónvarp um Trotskí, alveg síðan á tíma Stalíns hefur hann verð persona non grata í Rússlandi. Rússneska ríkið er aftur komið í samkrull með kirkjunni eins og var fyrir byltingu.

Vinur minn einn á Facebook, gamall róttæklingur, afgreiðir byltingarafmælið nokkuð snyrtilega í fáum línum. Þetta er kjarni málsins:

Ég ætla ekki að halda uppá 100 ára afmæli októberbyltingarinnar. Í fyrsta lagi var þetta ekki bylting heldur valdarán; í öðru lagi gerðist þetta ekki í október heldur í nóvember; í þriðja lagi leiddi valdaránið til einræðis- og ógnarstjórnar Leníns og síðar Stalíns, og lítil ástæða til að fagna því.

Sumir ætla að halda upp á afmæli októberbyltingarinnar, eins og sjá má á þessu plakati. Það ætlar Alþýðufylkingin líka að gera.
100 ár frá rússnesku byltingunni – Hver ert þú í Rússlandi 1917?

Í dag, 7. nóvember, eru liðin 100 ár frá rússnesku byltingunni. Það voru reyndar tvær byltingar árið 1917, febrúarbyltingin sem leiddi til þess að keisarinn var settur af og októberbyltingin, en svo hefur valdarán bolsévíka verið kallað.

Vegna mismunar á tímatali er febrúarbyltingin reyndar í mars, upphaf hennar er talið vera 8. mars þegar voru miklar mótmælagöngur í Petrograd eins og borgin hét þá. Má segja að það hafi verði sönn uppreisn alþýðunnar – með mikið af konum í fararbroddi. Og októberbyltingin var semsagt í nóvember.

Hér er nokkuð áhugaverður spurningaleikur þar sem er spurt: Hver ert þú í Rússlandi 1917? Maður svarar spurningum og fær niðurstöður, hvort maður er bolsévíki, mensévíki, þjóðbyltingarmaður ellegar keisarasinni og þá kannski í sveit hvítliða.

Sjálfur fékk ég þessa niðurstöðu. Ég virðist vera langt frá öllum stjórnmálaöflum Rússlands á þessum tíma – sem er líklega ágætt. Ég get sætt mig við það. Það er ekki hægt að endurskrifa söguna, en Kerenskí hefði mátt hanga lengur á völdunum. Með því hefðu bjargast ótalin mannslíf.

Það þarf að gæta þess þegar niðurstöðurnar eru skoðaðar að bolsévíkar drápu alla hina hópana sem sjást á kortinu og fóru svo að drepa hver annan.
Að halda vinstri árunni hreinni

Það er refskák í gangi í stjórnarmyndunarviðræðum. Sagt er að Katrín Jakobsdóttir taki ekki í mál að fara í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum án þess að verða forsætisráðherra. Er hún að blöffa? Stór hluti af baklandi Vinstri grænna og kjósendum flokksins þolir ekki tilhugsunina um að fara í stjórn með Sjálfstæðismönnum. Fyrir Katrínu er það hard sell. Það gæti verið auðveldara ef Samfylkingin er með, þá er hún „meðsek“.

En Samfylkingin vill það ekki – og svo er hitt að Bjarni Ben og Logi Einarsson fíla ekki hvor annan.

Það er ekki mikið að marka yfirlýsingar á þessum tímapunkti. Bjarni kemur í viðtal og segir að tveir stjórnarmyndunarkostir komi til greina. Sjálfstæðisflokkur, Vinstri græn og Framsókn. Hinn kosturinn sem hann nefnir er Sjálfstæðisflokkur, Framsókn, Miðflokkur og Flokkur fólksins. Maður veit ekki hvað honum er mikil alvara með því en það er eins og þar sé hann að senda Vinstri grænum skilaboð.

„Það geti mikið gerst á einum degi,“ er haft eftir honum á Vísi. Semsagt, ef Vinstri græn hika of lengi gætu þau snögglega fengið yfir sig hægri stjórn.

Vinstri öflin eru í vanda eftir að upp úr slitnaði í viðræðum við Framsóknarflokkinn. Það er líkt og þeim megin í pólitíkinni lifi ennþá draumurinn um að hægt verði að hefja þær viðræður aftur, kannski þá með Viðreisn líka eða Flokk fólksins. Slíkt er ekki mjög sennilegt. Og áður en þetta kemur til greina gæti Bjarni verið búinn að stela senunni. Frá vinstri flokkunum heyrir maður sterkar raddir um aldrei nokkurn tíma megi vinna með Sjálfstæðisflokknum.

En hversu langt vilja menn ganga í að halda árunni hreinni? Er það betri kostur að vera í áhrifaleysi utan stjórnar í fjögur ár meðan hér ríkir gallhörð hægri stjórn, þrauka í stjórnarandstöðu í þeirri von að henni verði á í messunni og geta ef til vill unnið á í kosningum 2021? Kannski komist til valda þá?

Guðmundur Rúnar Svansson skrifar þessi spöku orð á Facebook:

Note to self: Það er ákaflega lítið að marka allar fréttir í dag um það hverjir eru að ræða við hverja. Þetta er allt taktík – það er enginn ærlegur stjórnmálamaður að gefa blaðamönnum heiðarlegar upplýsingar á svona dögum.
Kannski mikilvægara að vanda sig en að flýta sér – það gera Þjóðverjar

Maður finnur fyrir mikilli taugaveiklun vegna stjórnarmyndunar. Blammeringar ganga á víxl vegna hinnar misheppnuðu til raunar til að mynda vinstri stjórn, beinast reyndar aðallega að Framsóknarflokknum. Á vinstri vægnum ríkir taugaveiklun vegna þess að VG fer hugsanlega í stjórnarsamstarf með Sjálfstæðisflokknum. VG vill hafa Samfylkinguna með í slíkri stjórn – kærir sig ekki um að hún leiki lausum hala utan stjórnar og hirði vinstra fylgið. Fáum virðist hugnast hægri stjórn með Miðflokknum og Flokki fólksins. Það er í gangi ákveðin refskák – og spurning hver nær að taka frumkvæðið.

En kannski liggur ekki svo mikið á. Það er engin sérstök vá fyrir dyrum í þjóðarbúskapnum. Það er nægur tími til að vanda sig við myndun ríkisstjórnar. Í Þýskalandi var kosið 24. september. Þar er ekki ennþá búið að mynda ríkisstjórn. Samningaviðræður standa yfir milli Kristilegra demókrata, flokks Angelu Merkel, Frjálsra demókrata og Græningja.

Líklegt þykir að stjórnin verði mynduð. En þýsku flokkarnir taka tímann sinn í að setja saman vandaða málefnaskrá og verkáætlun eins og sjá má á þessum vef þar sem er að finna yfirlit yfir hvernig flokkunum verður ágengt, einkum í umhverfismálum. Síðustu fréttir herma að Græningjar hafi verið að bakka nokkuð með kröfur sínar á því sviði.

Angela Merkel og Katrin Göring-Eckardt, foringi þýskra Græningja. Stjórnarmyndunarviðræðurnar taka sinn tíma.
Eitt ár frá kjöri Trumps – lýðskrumarinn sem tekst ekki að gera Bandaríkin mikil á ný

Í dag er Trumpdagurinn, það er liðið ár síðan Donald Trump náði kjöri sem forseti Bandaríkjanna. Slagorð hans var Make America Great Again. Það hefur farið á annan veg, manni finnst eins og Bandaríkin sökkvi æ dýpra ofan í díki misskiptingar, ofbeldis, óraunveruleika og rugls.

Stjórnkerfið Bandaríska hefur að nokkru leyti haft hemil á Trump. Hann hefur komið fáum af stefnumálum sínum í framkvæmd, virkar afar veiklaður sem forseti, en þess ber að gæta að hann er alveg jafn óútreiknanlegur og fyrr, þetta er maður með alvarlegan sjálfsmyndarvanda, og næstu þrjú ár í forsetaembætti með hann geta orðið löng og ströng.

Trump í Hvíta húsinu fer líka langleiðina með að normalísera harðstjóra eins og Vladimir Pútín og Xi Jinping. Þeir virka nánast eins og ljós skynseminnar miðað við Trump. Það er ekki gott.

Og þótt Trump kunni að virðast bæði hjákátlegur og lemstraður þá hefur hann ennþá feikilega mikil völd. Því má til dæmis ekki gleyma að það er miklu auðveldara fyrir forseta Bandaríkjanna að ýta á rauða hnappinn og hefja kjarnorkustríð en að koma í gegn breytingum á heilbrigðiskerfinu.

Annað má nefna, en það er hvernig aðferðir Trumps eru notaðar í stjórnmálum víða um heim og það með talsverðum árangri. Við erum ekki búin að bíta úr nálinni með þennan gaur, það eru eftir þrjú löng ár – að minnsta kosti.
Paradís fyrir peninga auðmanna

Svona lítur forsíða Viðskiptablaðsins út í dag. Um auðmenn sem kunna að vilja flýja Ísland ef teknir verða af þeim ögn hærri skattar.

Svona lítur forsíðutextinn út þegar hann er skoðaður nánar.

Viðskiptablaði er eindregnasti málsvari peningamanna á Íslandi – slær þar hvergi af. En spurt er – er þetta eitthvað sem við hin eigum að hafa áhyggjur af?

Í því sambandi má benda á grein eftir Thomas Frank sem birtist í Guardian í dag þar sem er fjallað um skattaskjól, skattaundanskot ríka fólksins og því lýst hvernig ríkisstjórnir hafa dekrað við peningaöflin. Hví höfum við byggt paradís fyrir milljarðamæringa? spyr Frank og vísar til svokallaðra Paradísarskjala. Millistéttin situr uppi með reikninginn fyrir hnignandi innviðum
Varla auðveld fæðing

„Ríkisstjórn í fæðingu“ segir í frétt Ríkisútvarpsins eins og sá má hér að neðan. Kannski er þetta ofmælt, eiginlegar stjórnarmyndunarviðræður eru ekki hafnar, þetta er enn á þreifingastiginu. Skammirnar hellast yfir Vinstri græn og Katrínu Jakobsdóttur fyrir það eitt að kanna möguleikann á að fara í stjórn með Sjálfstæðisflokki og Framsóknarflokki.

Hér er dæmi, af vegg blaðamannsins Kristins Hrafnssonar:

Það er þarna skemtileg valþröng fyrir Katrínu; hún veit fullvel að hún mun skakklappast með íhaldshækjustimpilinn ef hún fer með B/D og tapa töluverðu fylgi. Æluspýjan sem hún fær yfir sig verður svakaleg. Forsætisráðherrastóll og/eða digur velferðamálapakki mun ekki breyta þar miklu. Hún hefur heldur enga tryggingu fyrir því að það gjósi ekki upp enn einn líkfnykurinn vegna mála sem tengjast Bjarna Ben.

Og Hallgrímur Helgason, hann talar líka um spýju í grein í Stundinni:

Hér gildir hið fornkveðna: Frekar þann versta en þenna næstbesta. Sjálfstæðisflokkur og Framsókn, sem og hinn óstýriláti lausaleikskrói þeirra sem skírður var Miðflokkur, eru og verða í tröllahöndum. Þetta eru eitraðir flokkar. Sá sem sest í stjórn með þeim deyr í stólnum. Á staðnum.

Tröllin munu hvort eð er stjórna áfram, með eða án okkar. Það breytir engu hvort við komumst í bland við þau eða ekki.

Á meðan þau tóra verða ælan og öskrið okkar eina skjól.

Það eru semsé engar líkur á að þessi þriggja flokka ríkisstjórn fái nema neikvæð viðbrögð á vinstri vængnum, Vinstri græn hjóta að vera eins og milli steins og sleggju með þetta. Kannski er ógerningur að sannfæra hina hörðu sveit í vinstrinu að þetta verði í lagi.

Á meðan tala Samfylkingin, Píratar og Viðreisn sig saman um eins konar miðjubandalag –að sögn til að bjóða Vinstri grænum annan valkost til stjórnarmyndunar. En það er auðvitað háð því að Framsókn sé með – Maddömuna virðist ekki langa mikið í þennan hóp. Eða þá Miðflokkurinn eða Flokkur fólksins? Þetta virkar samt eins og nokkuð klókt útspil, og máski hefur það líka þau áhrif að styrkja aðeins stöðu Katrínar í viðræðunum við Sjálfstæðisflokkinn og Framsókn. Gefur henni smá vogarafl.

Fréttir herma að Vinstri græn sækist eftir því að fá forsætisráðuneytið. Varaformaður flokksins missir aðeins kúlið í umræðum á netinu og segir að það sé „ófrávíkjanleg krafa“ að Katrín leiði ríkisstjórnina. Þetta hefur ekki komið svona beint fram áður. Það yrðu náttúrlega stórtíðindi fyrir flokkinn. En sagan sýnir að það getur líka verið vandkvæðum bundið fyrir minni flokk að vera með forsætisráðuneytið í samstarfi við stærri flokk. Hversu marga aðra ráðherra ætli VG myndi fá og hversu lengi yrðu flokksmenn hamingjusamir með þau býti?