arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
KPMG vill rannsókn

KPMG vill rannsókn á rannsókn sinni á Glitni. Það er forvitnilegt í þessu sambandi að skoða nokkur félög sem KPMG stofnaði fyrir viðskiptavini sína. Félagið sá um endurskoðun fyrir Baug og FL Group og áritaði allt sem þaðan kom.

# FS Holding ehf

Borgartúni 27, IS-103 Reykjavík

# FS10 ehf

Borgartúni 27, IS-201 Kópavogur

# FS10 Holding ehf

Stórhöfða 23, IS-201 Kópavogur

# FS11 ehf

Borgartúni 27, IS-200 Kópavogur

# FS13 ehf

Borgartúni 27, IS-108 Reykjavík

# FS19 ehf

Borgartúni 27, IS-116 Reykjavík

# FS25 ehf

Borgartúni 27, IS-108 Reykjavík

# FS28 ehf

Borgartúni 27, IS-112 Reykjavík

# FS3 ehf

Ártorgi 1, IS-550 Sauðárkrókur

# FS38 ehf

Borgartúni 27, IS-101 Reykjavík

# FS43 ehf

Borgartúni 27, IS-105 Reykjavík

# FS45 ehf

Fiskislóð 45, IS-101 Reykjavík

# FS5 ehf

Borgartún 27, IS-104 Reykjavík

# FS50 ehf

Borgartúni 27, IS-108 Reykjavík

# FS53 ehf

Borgartúni 27, IS-101 Reykjavík

# FS58 ehf

Borgartúni 27, IS-270 Mosfellsbær

# FS6 ehf

Borgartún 27, IS-103 Reykjavík

# FS61 ehf

Borgartúni 27, IS-105 Reykjavík

# FS63 ehf

Borgartúni 27, IS-105 Reykjavík

# FS7 ehf

Borgartún 27, IS-103 Reykjavík

# FS8 ehf

Borgartún 27, IS-104 Reykjavík

# FS9 ehf

Borgartún 27, IS-104 Reykjavík
Þekktar aðferðir kennitöluflakkara

Davíð Guðjónsson skrifar grein um kennitöluflakkara á Deigluna undir yfirskriftinni Að skila inn fyrirtækjalyklunum, en smíða fyrst aukalykil.

- - -

Ein af „þekktum aðferðum“ kennitöluflakkara í innflutningseiranum er að stofna nýja kennitölu undir sömu starfsemi og þrotabúið hafði áður (jafnvel að kaupa nafn og viðskiptavild af þrotabúinu fyrir slikk) en mismuna hins vegar kröfuhöfum þess með því að greiða eingöngu upp skuldir við erlenda birgja. Með þeim hætti getur hin nýja kennitala keypt inn vörur og starfað undir sömu merkjum og hin fyrri en aðrir kröfuhafar í þrotabúið, sem oftast eru innlendar lánastofnanir, fá ekkert upp í sínar kröfur frá hinni nýju kennitölu. Á yfirborðinu virðist því sem ekkert hafi breyst í starfsemi fyrirtækisins, sem oft er þá rekin undir sama eða svipuðu nafni, en undir yfirborðinu er ljóst að einungis erlendu birgjarnir fá sínar kröfur fullgreiddar. Sé þessi aðferð viðhöfð af sömu einstaklingum og ráku þrotabúið áður eða aðilum þeim nátengdum er um hreinan þjófnað að ræða og þetta ætti alls ekki að vera hægt. En þetta er því miður raunin og í dag eru það bankarnir sem tapa – m.ö.o. skattgreiðendur. „Efist þú, skaltu bara prófa – Noa Noa“
Tap lífeyrissjóða

Gunnar Tómasson, hagfræðingur í Bandaríkjunum, sendi mér eftirfarandi orðsendingu.

- - -

Hrafn Magnússon, framkvæmdastjóri Landssambands lífeyrissjóðs, hafði ekki handbærar upplýsingar um tap lífeyrissjóðanna vegna hremminga á fjármálamarkaði. Samkvæmt upplýsingum um eignastöðu þeirra á vefsíðu Seðlabanka Íslands sýnist mér heildartap lífeyrissjóðanna frá árslokum 2007 kunni að hafa verið af stærðargráðunni 400 milljarðar kr. sem myndi jafngilda 6.5 milljónum kr. á hverja 5-manna fjölskyldu. Hér að neðan er úrdráttur úr vinnunótu minni um málið:

Innlend hlutabréfaeign lífeyrissjóðanna lækkaði um 100 milljarða kr. (um 42%) á fyrstu níu mánuðum þessa árs og 70 milljarða hlutafjáreign tapaðist við bankahrunið í byrjun október. Miðað við helmings afföll af 80-90 milljarða skuldabréfum banka og sparisjóða í eignasafni lífeyrissjóðanna mun tap þeirra vegna atvika á fjármagnsmarkaði nema um 200 milljörðum eða um 17% af innlendri verðbréfaeign sjóðanna í árslok 2007. Erlend verðbréfaeign þeirra nam 458 milljörðum á sama tíma; tap á erlendum hluta eignasafnsins kann að nema öðrum 200 milljörðum miðað við 40-45% lækkun evrópskra og bandarískra hlutabréfa. Samtals kann því tap lífeyrissjóðanna á fjármagnsmörkuðum að vera um 400 milljarðar, eða um 25% af hreinni eign þeirra í árslok 2007 og jafngildi þriggja Kárahnjúkavirkjana (133 milljarðar).
Er þetta rétt?

Skilanefndir bankanna reyna að koma í veg fyrir að skattrannsóknarstjóri geti fengið gögn sem tengjast viðskiptum í íslenskum bönkum í Lúxemborg.

Fyrir hverja vinna skilanefndirnar?
Beittasta vopnið

Þetta bréf gengur manna á meðal á netinu.

- - -

Eðilega er þjóðin bálreið vegna eignabrunans í íslensku þjóðfélagi. Sú reiði beinist gagnvart þeirri vakt slökkviliðsins sem vinnur við að bjarga því sem bjarga verður. Eldvarnareftirlitinu er kennt um lélegt stöðumat og sofandahátt. Gott og vel!

Brennuvargarnir halda sig erlendis. Koma fram í drottningarviðtölum. Sömu miðlar birta myndir af fáránleika óhófs síðustu áraóhófsins síðustu árin. Brennuvargarnir kenna Eldvarnareftirlitinu um brunann. Það var of auðvelt að fara gáleysislega með eldinn!

Þessir sömu menn standa síðan í stórfelldum rekstri á öðrum sviðum þjóðfélagsins. Flestir þeirra selja okkur vörur og þjónustu daglega. Þeir stefna á aukin umsvif í kjölfar brunaútsölunnar sem framundan er á fyrirtækjum. Eigum við að leyfa þeim það? Hefur þá enginn lært neitt? Snúast mótmælin bara um launamenn hjá ríkinu?

Við getum ekki fryst eigur þeirra. Við getum ekki tekið af þeim borgaraleg réttindi vegna fjárglæfra sem voru löglegir. Við getum ekki elt þá upp í hvert sinn og spurt hvaðan peningarnir komi. Við getum ekki rekið þá úr vinnu. Hvernig getum við þá haft áhrif?

Við eigum leynivopn sem svínvirkar. Beittasta vopnið. Við getum látið þá axla ábyrgð. Við beinum réttlátri reiði okkar að þeim sem hvert og eitt okkar telur bera einhverja ábyrgð á stöðu þjóðfélagsins í dag. Við getum dregið úr viðskiptum okkar við þá. Örlítil minnkun á markaðshlutdeild eru skilaboð sem fundið er fyrir og misskiljast ekki.

Hættum að verðlauna brennuvargana með því að halda áfram daglegum viðskiptum við fjarskiptafyrirtæki, verslanakeðjur, bókaútgáfur, skipafélög, tryggingafélög og gosdrykkjaframleiðendur svo eitthvað sé nefnt, sem enn eru í eigu fjárglæframanna. Hér höfum við (atkvæðisrétt með fótunum), vald með buddunni/ vald með aurunum okkar? Mótmælendur ættu að standa fyrir utan fyrirtæki þeirra og upplýsa um eignarhaldið, krosseignartengslin, óhófið og spilaborgirnar.

Verðlaunum síðan þá sem hafa staðið í ósanngjarnri samkeppni við þessa aðila. Verðlaunum þá sem sýndu ráðvendni. Verðlaunum þá sem höfðu ekki ótakmarkaðan aðgang að sjóðum bankanna til að fjármagna undirboð í eigin rekstri. Verðlaunum þá sem misstu sig ekki.

Tryggjum að þeir sem hafa spillt orðspori þjóðarinnar verði ekki eftirsóttir í hlutahafahópum framtíðarinnar. Tryggjum að skilanefndir bankanna freistist ekki til að afskrifa skuldir þeirra á kostnað samkeppnisaðila þeirra. Tryggjum að ummæli forsetans „you ain‘t seen nothing yet“ þegar hann skírskotaði til útrásarvíkinganna, fái alveg nýja merkingu.

Ég skora á fjölmiðla að sýna hlutleysi sitt og vinna upp lista yfir eignarhald á þeim fyrirtækjum sem útrásarvíkingarnir og hirð þeirra rekur í dag. Lista upp eigendur samkeppnisaðilanna. Nornaveiðar? Nei, upplýsingar til neytenda um eigendur fyrirtækja skipta nú máli sem aldrei fyrr.

Þannig getur hver og einn Íslendingur ákveðið fyrir sig, hvern hann vilji verðlauna með viðskiptum sínum og hverjum skuli refsað fyrir að hafa hneppt þjóðina í fjötra fátæktar. Það er einfallt. Það eru aðgerðir í stað orða. Það skilst.
Meira kennitöluflakk

Eða á ekki bara að kalla hlutina sínum réttu nöfnum?

Og versla ekki í Noa Noa eða Next.

Það er rétt hjá Dúu, tími kominn til að skoða hlutafélagalögin.
Almenningsálitið virkar, stundum

Hér skrifar eiginkona aðstoðarmanns viðskiptaráðherra, mikil sómakona. En við getum ekki annað en heyrt óminn innan af skrifstofum ráðuneytisins.

Hún telur það vera hysteríu þegar fólk óttast að gömlu klíkurnar sem nú eru í botnlausu skuldafeni eignist landið upp á nýtt.

En ég held að málið sé að almenningsálitið er að virka. Stundum allavega.

Mér fannst mjög áhyggjusamlegt á sínum tíma að yfirvöld skyldu yfirleitt taka á móti auðmannnum Philip Green sem vildi kaupa skuldir Baugs á fimm prósent af verði þeirra.

Manni fannst þessar æfingar nánast óskiljanlegar, en síðan hef ég heyrt þá skýringu að Jón Ásgeir hafi einfaldlega óttast að til stæði að frysta eigur hans.

Þessari atlögu var hrundið.

Tryggvi Jónsson er enn inni í Landsbanka að vinna fyrir sína gömlu herra. Það væri forvitnilegt til dæmis að skoða gemsann hans, hvaða númer eru þar inni. Sigurjón Árnason var hins vegar flæmdur burt, þótt hann sé ekki búinn að gefast upp að maður heyrir.

Því var afstýrt á síðustu stund að Tryggingamiðstöðin yrði látin í hendur Kaldbaks, inn í sömu gömlu klíkuna. Þessi gjörningur var nánast orðinn að veruleika; það var almenningsálitið sem kom í veg fyrir að þetta yrði gert.

Aftur virðist almenningsálitið hafa áhrif; stjórnvöld eru að heykjast á því að láta endurskoðunarfyrirtækið KPMG rannsaka gamla Glitni

Og stjórn nýja Kaupþings á heiður skilinn fyrir að verjast flóknu svindilbraski þeirra Existabræðra. Sá gjörningur gefur manni von.

Hins vegar fékk Jón Ásgeir að skipta um kennitölu á fjölmiðlum sínum og í kaupbæti fylgdi skuldaniðurfelling upp á fimm milljarða króna. Nú á að bæta um betur með því að gefa honum auglýsingamarkaðinn nánast með húð og hári.

En það er ekki farið að rannsaka mál eins og Stím, Gift og svindlið kringum peningamarkaðssjóðina. Stjórnvöld láta reyndar eins og síðastnefnda málið komi sér eiginlega ekki við.
Jólaverslunin, dream on

Það er kannski ekki nóg að fara í Kringluna, tala við verslunarmenn og segja svo að jólaverslunin sé lífleg.

Þetta er svolítið eins og að segja veðurfréttir með því að sleikja puttann og stinga honum upp í loftið.

Verslun fyrir jólin er léleg bæði í Bandaríkjunum og Evrópu.

Og engin ástæða til að ætla að það verði öðruvísi hérna.

Eða ætli það séu margir sem láta sér detta í hug að halda óhófsjól?
Úr dönsku pressunni

Sólveig Gunnarsdóttir skrifaði þessa grein í Weekendavisen um ráðamenn sem kannast ekki við að bera neina ábyrgð og auðmenn sem ráða fjölmiðlum.
FME er dautt

Það má vera að þetta hafi allt verið handvömm hjá Birnu Einarsdóttur.

En málið er að það treystir enginn Fjármálaeftirlitinu.

Nákvæmlega enginn.
Gott

Þessi frétt er uppörvandi.

Að Nýja Kaupþing ætli ekki að láta glepjast af furðulegum fjármálaæfingum Existabræðra.
Existadíll

Getur einhver sagt okkur á mannamáli hvað þetta þýðir?
Maður getur ekki beðið

Jón Ásgeir Jóhannesson var kosinn viðskiptamaður ársins hjá Markaðnum, viðskiptafylgiriti Fréttablaðsins, í fyrra.

Fyrir árið 2007.

Hannes Smárason var viðskiptamaður ársins 2006.

En Björgólfur Thor Björgólfsson árið 2005.

Maður getur bara ekki beðið eftir því hver verður kosinn í ár.
Vonleysi

Nú í fyrsta skipti síðan hrunið varð er ég farinn að fyllast vonleysi.

Það er eins og stjórnvöld, embættismannakerfið og stjórnendur bankanna ætli að sjá til þess að ekkert breytist.

Og að öllu verið komið í hendurnar á sömu peningamönnunum aftur. Og að tök þeirra á samfélaginu verði jafnvel enn sterkari en áður.

Það er margt sem bendir í þessa átt á þessum dimma mánudegi.

En ef þetta gerist þá er mér farið eins og mörgum öðrum.

Ég flyt úr landi.
Eru þeir að grínast?

Sigurður Jónsson, forstjóri KPMG endurskoðunar, er faðir Jóns Sigurðssonar forstjóra Stoða/FL-Group.

KPMG er endurskoðandi Baugs og Stoða/FL-Group. Hefur skrifað upp á reikninga fyrir hinn þrönga hóp manna sem stendur að þessum fyrirtækjum.

Þessi þröngi hópur var líka aðaleigandi Glitnis.

Það eru uppi áleitnar grunsemdir um að þessir menn hafi misnotað bankann í stórum stíl.

Samt telur Sigurður Jónsson, forstjóri KPMG, að fyrirtæki hans sé hæft til að rannsaka atburði í Glitni síðustu mánuðina fyrir bankahrunið.

Er þetta grín?
Afvegaleidd umræða

Það er eitt sem maður óttast.

Að umræðan snúist svo mikið um Davíð og ekki Davíð.

Og ESB og ekki ESB.

Að fólk gleymi að fylgjast með því sem Jón Steinsson varaði við í Silfrinu í gær.

Að hér séu að myndast kjöraðstæður fyrir spillingu. Þar sem „innherjar“ gætu klófest allt á nýjan leik.

En kannski finnst mörgum býsna hentugt að ræða málin eins og þetta snúist allt um Davíð.

Maður hefur á tilfinningunni að sumir fjölmiðlar og sumir stjórnmálaflokkar séu algjörlega sinnulausir gagnvart spillingunni í viðskiptalífinu.
Fairytale of New York

Er þetta ekki flottasta jólalagið? The Pogues og Kirsty McColl. Shane MacGowan er fallegur þarna.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=NrAwK9juhhY]
Byr, SPRON OG SPKEF

Þetta er athyglisverður pistill hjá Gunnari Axel.

Sömu menn, sömu aðferðir.
Líbýumenn fá Kaupþing í Lúx

Það á að selja Líbýumönnum Kaupþing í Lúxemborg.

Hér á vefnum hefur áður verið fjallað um tengsl Kaupþings og Sigurðar Einarssonar við Líbýu.
VG og ESB

Það fór eins og ég spáði fyrir helgina. Það hefur myndast smá opnun á Evrópu hjá Vinstri grænum.

Tillaga Steingríms gengur út á tvöfalda atkvæðagreiðslu. Fyrst um hvort eigi að fara í aðildarviðræður og svo um hvort

Þetta er samhljóða málamiðluninni sem Guðni Ágústsson ætlaði að nota í Framsóknarflokknum. Hún dugði honum ekki lengi.

Hin tvöfalda atkvæðagreiðsla er óþarflega flókin aðferð til að nálgast þetta mál.

Vinstri grænir ættu ekki að óttast að einfaldlega sé sótt um aðild og að þjóðin greiði atkvæði um niðurstöðuna.

Það var gert í Noregi. Og fellt tvisvar.
Það sem Jón sagði

Það slitnaði símasambandið milli Jóns Steinssonar og mín í Silfrinu í dag. Svo náði ég sambandi við hann aftur í lok þáttarins. En hann var að segja mjög mikilvæga hluti um innherjaviðskiptin sem hér hafa tíðkast og hann jafnaði við þjófnað og um að ástandið núna væri gróðrarstía fyrir spillingu.

Hér má sjá samantekt á hluta af því sem Jón var að segja.

Annars bendi ég á blogg Láru Hönnu þar sem hún bútar niður Silfrið.
Japanir og hvalkjötið

Hirohito vinur minn sagði mér að neysla á hvalkjöti hefði aukist mikið í Japan á fátæktartímum eftir stríðið.

Það var meira að segja bandaríska hernámsliðið sem hvatti til hvalkjötsáts.

Þetta var ódýr matur og næringarríkur. Mikið notaður í skólaeldhúsum.

Þannig að börn af baby boom kynslóðinni í Japan ólust upp við að borða hvalkjöt. Nú er þetta fólk á sextugs- og sjötugsaldri og finnst kjötið ennþá gott.

Yngra fólk mun hins vegar ekki hafa sérstakan áhuga á þessum mat.

En það væri ánægjulegt ef hægt væri að veiða hvali og selja á Japansmarkað.
Hvað er Tryggvi að gera?

Tryggvi Jónsson, einn nánasti samverkamaður Jóns Ásgeirs Jóhannessonar, til margra ára er að vinna í Landsbankanum.

Tryggvi er höfundur margra af flóknustu dílum sem Baugsmenn hafa staðið í. Þykir afspyrnu klár á sínu sviði.

Tryggvi var dæmdur í 12 mánaða fangelsi fyrir fjárdrátt í júní á þessu ári.

Heimildir herma að Tryggvi fari með mál „erfiðra skuldara“ í bönkunum.

Einhverjir erfiðustu skuldarar Landsbankans eru fyrirtæki sem tengjast Baugi.

Þarf að spyrja að því í hvaða liði Tryggvi spilar?

Atli Atlason, starfsmannastjóri Landsbankans, hefur sagt að almennt séu menn með refsidóma ekki ráðnir til bankans. En hvert tilvik sé „metið fyrir sig“.

Er Tryggvi þá svona mikilvægur starfskraftur – á sama tíma og fjöldi bankamanna er atvinnulaus.
Merkilegar viðræður

Hvernig fara svona viðræður nákvæmlega fram? Bara svona hreint fýsískt.

Félagið Kvakk sem er í eigu bræðranna Lýðs og Ágústs Guðmundssona á í viðræðum við Existu þar sem Lýður Guðmundsson er stjórnarformaður um að Exista kaupi Kvakk.

Talar Lýður við sjálfan sig? Upphátt eða í hljóði? Eða fær bróðir hans að vera með?
Geir á leið í ESB

Það bendir allt til þess að Geir Haarde sé búinn að gera það upp við sig að sækja um aðild að Evrópusambandinu.

Það er nefnd að störfum í Sjálfstæðisflokknum – en að sumu leyti finnst manni eins og þetta sé hönnuð atburðarás.

Að nefndin muni mæla með Evrópusambandsaðild og formaður og varaformaður flokksins geri sér fullkomlega grein fyrir því.
Í alvörunni?

Seðlabankastjóri í einhverju ónefndu landi hringir í forsætisráðherrann.

Segir honum að það séu 0 prósent líkur á að bankakerfi landsins fái staðist.

Það sé semsagt öruggt að bankarnir hrynji allir sem einn.

Aðspurður nokkrum mánuðum síðar segist forsætisráðherrann ekki muna eftir símtalinu.

Getur þetta í alvörunni gerst?
Með áhvílandi

Það er merkilegt að til skuli vera lysthafendur til að taka við þessu djobbi.

Formennsku í Framsóknarflokknum.

En kannski er þetta tækifæri fyrir framtaksamt fólk úti í bæ. Það gæti einfaldlega mætt og tekið flokkinn yfir.

Hugsanlega auðveldara en að stofna nýjan. Framsóknarflokknum fylgja opinberir styrkir.

Svona líkt og að kaupa íbúð með áhvílandi láni.
Pólitík um helgina

Það gæti dregið til tíðinda í stjónrnmálunum nú um helgina.

Vinstri grænir eru með flokksstjórnarfund og menn velta fyrir sér hvort þaðan komi eitthvert útspil í Evrópumálum. Í anda þess sem Ögmundur kom með fyrr í vikunni þegar hann sagði að rétt væri að þjóðin fengi að kjósa um málið.

Ljóst er að ekki mun ganga saman með VG og Samfylkingu fyrr en flokkarnir finna einhvern sameiginlegan flöt í Evrópumálunum.

Einhverrar stefnubreytingar gæti verið að vænta, þótt hún verði sjálfsagt varfærnislega orðuð.

Svo er það Sjálfstæðisflokkurinn.

Ýmsir telja að Geir Haarde eigi ekki annan kost en að láta til skarar skríða gegn Davíð Oddssyni. Ekki eftir hótun Davíðs um að snúa aftur í stjórnmál. Hún hafi gert útslagið.

Geir stendur veikt sem forsætisráðherra og formaður Sjálfstæðisflokksins. Líklega myndi það styrkja hann frekar en hitt að vísa Davíð úr Seðlabankanum. Hann sýndi þó einhvers konar myndugleik með því.

Það er stór spurning hvort Davíð eigi afturkvæmt í stjórnmálin. Hann hefur um sig lítinn hóp ákafra stuðningsmanna, en það virðist ekki vera að meðal almennra sjálfstæðismanna sé mikil eftirspurn eftir honum
Vinur minn frá Japan

Hingað til lands streyma erlendir blaðamenn til að skrifa um þetta furðulega land sem fór á hausinn.

Ísland er að verða einhvers konar case study þegar kreppa er annars vegar.

Ég er búinn að tala við fjölda útlendra blaðamanna frá mörgum löndum. Flottast finnst mér að hafa talað við The New Yorker, Economist og Al Jazeera.

Um daginn hafði maður samband við mig frá skrifstofu Asahi Shimbun í London. Þetta er stærsta blað í Japan og þótt víðar væri leitað. Prentað í næstum 10 milljón eintökum á dag.

Hann spurði hvort ég vildi tala við blaðamann frá Asahi Shimbun sem væri væntanlegur hingað.

Þegar ég hitti þá á kaffihúsinu Segafredo á Lækjartorgi urðu óvæntir fagnaðafundir. Blaðamaðurinn japanski reyndist vera gamall vinur minn.

Hirohito.

Við vorum saman í skóla í París. Deildum áhuga á tónlist og bókmenntum. Fórum saman á tónleika. Hlustuðum á Debussy og Ravel. Hjá honum smakkaði ég fyrst japanska rétti eins og sushi.

Hirohito er sérstaklega vænn maður og viðkunnanlegur; fagurkeri.

Þetta er reyndar dagur með japanskt þema því fyrr í dag var í heimsókn hjá mér sjónvarpsmaður frá Japan sem er að gera heilan þátt um hrunið.
Salan á Kaupþingi í Lúx

Það er rétt sem hefur komið fram að Líbýumenn með Sigurð Einarsson vin sinn eru að reyna að kaupa Kaupþing í Lúxemborg.

En fleiri eru um hituna.

Hins vegar væri ágætt að fá að vita hvað er að gerast þarna?

Ráða íslensk stjórnvöld engu um hverjum bankinn er seldur?

Þarna eru upplýsingar sem eru mjög mikilvægar og þurfa að vera ínáanlegar þegar hrun Íslands er rannsakað, spilling og misferli.
Ákvörðunarfælni

Atburðir síðustu mánaða hafa sýnt hvað ákvörðunarfælni getur verið varasöm.

Geir Haarde virðist illa haldinn af þessari fælni. Unga fólkið er farið að nota sögnina að haardera um að bíða, fresta, hika, gera ekki neitt

Hefði Geir tekið fyrr á málum bankanna þá hefði máski mátt forða hinu algjöra hruni sem varð. Í staðinn kaus hann að láta eins og allt væri í lagi.

Og hefði hann látið til skarar skríða gegn Davíð Oddssyni fyrr í vetur eða haust hefði hann kannski ekki verið í svona dæmalausum vandræðum með hann.
Ekki langt á milli

Það er dálítið kátlegt á sinn hátt að Björgvin G. Sigurðsson viðskiptaráðherra hafi ekki hitt Davíð Oddsson seðlabankastjóra í heilt ár.

Bara svona út af topógrafíunni.

Skrifstofur viðskiptaráðuneytisins eru við neðanvert Ingólfsstræti, andspænis Seðlabankanum.

Þeir Björgvin og Davíð ættu að geta veifað hvor öðrum út um gluggann.

Gæti kannski orðið upphafið að fallegu sambandi ef þeir einsettu sér að gera það á hverjum morgni?
Þetta þarf að birta

Fundur viðskiptanefndar Alþingis í morgun hefði auðvitað átt að vera í beinni útsendingu.

Nú þurfum við að reiða okkur á frásagnir þingmanna af fundinum.

En hann hlýtur að hafa verið tekinn upp á band.

Eða hvað?

Eða er ekki að minnsta kosti fundarritari viðstaddur?

Það þarf að birta gögnin af fundinum ekki seinna en á morgun.
Pundið

Ef sterlingspundið heldur áfram að falla getum við Íslendingar kannski farið í frí til Bretlands.

Spókað okkur í Blackpool, Brighton eða Bognor Regis.

Og haft efni á kaffibolla í London eða Glasgow.

Pundið er hið eina af stóru gjaldmiðlunum sem hefur ekki meira en tvöfaldast gagnvart krónunni.
Bráðnun Íslands

Skýringarmyndina sem fylgir með þessari grein í tímaritinu Atlantic ætti að prenta út og hengja upp á veggi víðs vegar um landið. Til að minna okkur á staðreyndir. Þið getið smellt til að stækka hana.
Stjórnleysi

„Davíð Oddsson seðlabankastjóri fullyrðir að hann hafi í júnímánuði sagt við leiðtoga ríkisstjórnarinnar að 0% líkur væru á því að bankarnir myndu lifa af aðsteðjandi erfiðleika. Frá þessu greindi Davíð á fundi viðskiptanefndar Alþingis í morgun.“

Þetta stendur í Fréttablaðinu.

Ástandið hér er orðið svo ruglað að þetta gengur ekki lengur.

Þetta er algjört stjórnleysi. Allir kenna öllum um. Enginn ber ábyrgð.
Bent Koch og Hótel Borg

Bent A. Koch, sem tók viðtalið við Davíð Oddsson í Fyens Stiftstidende er gamall og góður Íslandsvinur. Stóð meðal annars vaktina í handritamálinu.

Við þekkjumst ekki, en þó hef ég einu sinni hitt Koch.

Það var þegar ég var rétt tvítugur og starfaði sem næturvörður á Hótel Borg. Gekk í þartilgerðum blazerjakka og hafði látið mér vaxa yfirvaraskegg – af því mér fannst það vera næturvarðalegt.

Var mjór.

Á þessum árum voru haldnir mjög fjörlegir dansleikir á Borginni; staðurinn hafði enn einu sinni vaknað úr dvala eftir langan deyfðartíma. Jón Páll var í dyrunum.

Bent Koch hafði verið fastagestur á hótelinu nánast frá stofnun þess held ég.

En eina nóttina var honum nóg boðið vegna hávaðans.

Hann kom niður, frakkaklæddur með ferðatösku, kvaddi og sagðist ekki ætla að gista aftur á Hótel Borg.

Var afar kurteis, því þetta er séntilmaður.

Ég veit ekki hvort hann hefur staðið við þetta.
Kombakk

Sjálfstæðismenn sem ég hef talað við í dag telja að Davíð Oddsson íhugi að gera kombakk í pólitíkina.

Í flokknum horfa menn upp á hrundar fylgistölur. 21 prósent. Margir flokksmenn trúa ekki að Geir Haarde nái að rétta fylgið við, allavega ekki upp í það sem það er á góðum dögum.

Landsfundur hefur verið boðaður í lok janúar. Geir mun freista þess þar að fá endurnýjað umboð til að leiða flokkinn.

Aðalumræðan á fundinum mun svo snúast um hvort eigi að fara í aðildarviðræður við Evrópusambandið.

Með stuðning frá landsfundi og það verkefni að semja við ESB ætti Geir að geta setið áfram sem formaður um hríð.

Spurning hvort Davíð og hans menn – heimastjórnarflokkurinn – þurfi ekki að láta til skarar skríða áður?
Skop frá haftatímanum

Skopmynd eftir Tryggva Magnússon úr Speglinum frá 1949 sem birtist í bókinni Þjóð í hafti eftir Jakob F. Ásgeirsson. Bókin rekur hina lítt þekktu sögu haftatímans á Íslandi og er skyldulesning.

Viðskiptanefndin hafði synjað Reykjavíkurbæ um gjaldeyrisleyfi fyrir rottueitri að upphæð 9 þús. kr.

Rotturnar: Guðlaun fyrir okkur!

Skrifstofumaðurinn: Ekkert að þakka. Okkur rennur blóðið til skyldunnar.
Hvað er hún að fara?

„Ég geng út frá því að Davíð velji þá leið sem er best fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Þannig hafa núverandi og fyrrverandi formenn hugsað,“ segir Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir í viðtali við DV þegar hún er spurð um viðbrögð við hótun Davíðs Oddssonar um að snúa aftur í pólitík.

Hvað í ósköpunum þýðir þetta?
Hótun Davíðs

„Ef ég verð neyddur til að segja af mér lítur málið allt öðruvísi út. Þá ætla ég að snúa aftur í pólitík.“

Þetta kemur fram á forsíðu Fréttablaðsins í dag, komið úr Fyens Stiftstidende í Danmörku.

Það er Davíð Oddsson sem hótar þessu. Hann er embættismaður, formaður bankastjórnar Seðlabankans. En samkvæmt þessu hálfur í pólitík – er í óða önn að hafa áhrif á hina pólitísku atburðarás.

Óvenjulegt, svo ekki sé meira sagt. Og hrein ögrun við ríkisstjórnina. Þá ekki síst Geir Haarde og núverandi forystu Sjálfstæðisflokksins.