arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Er Stjórnstöð ferðamála svarið við mikilli fjölgun ferðamanna?

Satt að segja er maður dálítið tvístígandi gagnvart hinni nýju Stjórnstöð ferðamála. Vissulega er rík þörf á stefnumótun innan ferðaþjónustunnar – hún hefur eiginlega ekki verið til fram að þessu. Í þessari stofnun mætast ríki, sveitarfélög og hagsmunaaðilar, en í stjórninni sitja hvorki meira né minna en fjórir ráðherrar, fjórir hagsmunagæslumenn og tveir frá sveitarfélögunum.

Þetta virkar eins og dálítið skringilegt samkrull – og forstjóri þessa batterís er ráðinn án þess að starfið hafi verið auglýst. Það hefur líka sýnt sig, eins og varðandi hinn misheppnaða Náttúrupassa, að það getur verið varasamt að láta hagsmunaöflin ráða of miklu.

En það á væntanlega eftir að skýrast hverjar valdheimildir þessarar stofnunar verða og hvernig fjárveitingum verður háttað.

Þó er ekki hægt að efast um knýjandi þörf á að bregðast við ferðamannastraumnum. Ferðavefurinn turisti.is birtir tölur um umsvif á Keflavíkurflugvelli í september en þar kemur fram að ferðirnar eru helmingi fleiri en í hittifyrra. Það vekur líka athygli að hlutur erlendra flugfélaga eykst stöðugt.

Skúli Mogensen, forstjóri Wow, hefur verið mjög djarfhuga í yfirlýsingum um nauðsyn uppbyggingar vegna aukinnar ferðamennsku. Sumum finnst kannski vel í lagt hjá Skúla, en þegar betur er að gáð virðist flest vera rétt og sjálfsagt hjá honum. Það þarf líklega að byggja hraðar upp á Keflavíkurflugvelli og vegakerfið er allsendis ófullnægjandi. Skúli leggur til að ráðist verði í að tvöfalda hringveginn sem er löngu tímabært. Þar æða áfram á þröngum vegum stórir vöruflutningabílar innan um túrista í bíldósum.

Það er líka rétt hjá Skúla að aldrei hefur vantað vilja eða fé til að hlaða undir stóriðju á Íslandi, en þegar ferðaþjónusta er annars vegar ganga hlutirnir býsna hægt.

Fimm ráðherrar voru mættir þegar tilkynnt var um Stjórnstöð ferðamála. Vonandi ber það vott um eindreginn vilja til að gera betur.
Vel í lagt að hafa tvær umferðir í forsetakjöri

Ef forseti Íslands er bara táknrænn, þá er satt að segja ansi vel í lagt að kjósa hann í tveimur umferðum eins og Björt framtíð leggur til nýju frumvarpi um breytingar á stjórnarskrá. Það myndi þýða tvöfaldar kosningar, líklega með svona hálfum mánuði á milli.

Þetta fyrirkomulag er til dæmis notað í Frakklandi, en það verður að segjast eins og er, þar er ansi mikið meira í húfi en í íslenskum forsetakosningum. Íslendingar hafa alltaf gert meira úr forsetaembættinu en tilefni er til miðað við völdin.

Reyndar má efast um að Vigdís Finnbogadóttir hefði nokkurn tíma orðið forseti ef þetta hefðu verið lög þegar hún var kjörin 1980 með aðeins 33 prósentum atkvæða.

Það er náttúrlega möguleiki að hægt sé að verða forseti með enn minna fylgi ef nógu margir bjóða sig fram.

Ólafur Ragnar Grímsson fékk 41 prósent árið 1996, en hins vegar voru aðeins tveir í framboði 1968 og þá fékk Kristján Eldjárn ríflegan meirihluta, 67 prósent.

En við vitum í raun ekki hver verða völd forsetans framvegis, Ólafur Ragnar hefur vissulega virkjað málskotsréttinn, eins og það hefur verið orðað. En stjórnarskrárbreytingar gætu í raun gert hann úreltan, þ.e. ef sett eru inn ákvæði um að viss prósenta landsmanna geti knúið fram þjóðaratkvæðagreiðslu með undirskriftum.

Þess má svo geta að í tillögum Stjórnlagaráðs var gert ráð fyrir um að kjósendur fengu að raða upp frambjóðendum í forsetakosningum í forgangsröð.
Gunnar Bragi og utanríkisráðherraveikin

Gunnar Bragi Sveinsson utanríkisráðherra var í viðtali í útvarpinu í morgun. Það var gott að heyra hvað hann talaði af mikilli skynsemi og yfirvegun.

Það verður að segjast eins og er maður hafði ekki mikla trú á Gunnari Braga þegar hann tók við þessu embætti. Manni fannst eins og hann sæi kannski ekki út fyrir fjallahringinn í Skagafirði.

En hugsanlega hefur Gunnar Bragi tekið utanríkisráðherraveikina, eins og það er kallað. Þetta er góðkynja sjúkdómur. Hann lýsir sér í því að eftir ferðalög og veru á alþjóðavettvangi verða utanríkisráðherrar víðsýnni, fróðari, skilja veröldina betur.
Kaos hér

Páll Stefánsson ljósmyndari er staddur á grísku eyjunni Lesbos til að skrásetja flóttamannastrauminn til Evrópu með myndavél sinni. Páll sendi mér þessa mynd sem hann tók í gær af flóttafólki sem er nýkomið til eyjarinnar á smábátum – það er ekki nema örskot þarna yfir frá Tyrklandi.

Eins og Páll skrifar með myndinni: „Kaos hér.“
Mögnuð kvikmynd úr fíkniefnastríðinu

Sicario er ein magnaðasta kvikmynd sem ég hef séð lengi. Hún gerist í víglínu stríðsins gegn fíkniefnum við landamæri Bandaríkjanna og Mexíkó – atburðirnir hverfast um borgina Juarez sem var nánast stríðssvæði til skamms tíma. Morðtíðnin hefur reyndar lækkað þar síðustu árin, en 2010 voru átta til níu morð þar á dag.

Rithöfundurinn Roberto Bolano skrifaði raunar líka bók sem gerist að hluta til í Juarez, það er stórvirkið 2666. Þar segir frá óhugnanlegum ránum og morðum á ungum konum ( feminicide) í bæ sem Bolano nefnir Santa Teresa, en er augljóslega byggður á Juarez.

Í Sicario er fjallað um leynilega innrás bandarískra löggæslumanna yfir landamærinn, inn í heim fíkniefnabaróna. Sú reynist byggð á mjög hæpnum forsendum, þarna eru fulltrúar frá CIA og málaliðar komnir úr stríðinu í Afganistan, þegar yfir lýkur er ekki alveg gott að sjá hverjir eru vondu eða góðu gæjarnir.

En það er stíllinn á myndinni sem gerir hana svo góða, nákvæmnin og þéttleikinn í frásögninni og dulin spenna og þá aðallega í kringum persónuna sem hinn frábæri leikari Benicio del Toro leikur. Í raun sést ekkert í myndinni sem getur talist fagurt, nema einstöku sinnu þegar glittir í skýjafar á himni. Eyðimörkin er ógnandi, girðingarnar á landamærunum eru hræðilega mannfjandsamlegar og öll hús eru ljótir steinsteypuklumpar.

Í hléi á Sicario velti ég fyrir mér hver hefði samið hina mögnuðu tónlist. Með gúgli kom í ljós að það er Íslendingurinn Jóhann Jóhannsson. Ekki ólíklegt að hann verði tilnefndur til Óskarsverðlauna annað árið í röð fyrir þetta verk. Annað væri eiginlega fráleitt.
Mankell – upphafsmaður norrænu glæpasagnabylgjunnar

Henning Mankell var maðurinn sem hrinti af stað norrænu glæpasagnabylgjunni. Söguhetja hans Wallander hefur birst í ótal myndum síðan, meðal annars í Erlendi, aðalpersónu Arnaldar Indriðasonar.

Þetta er lögreglumaður sem sker sig ekki úr, lifir hversdagslegu lífi og á við venjuleg vandmál að stríða. Er kannski pínulítið sérvitur, en ekki um of. Hann beitir ekki brellum við rannsóknir sínar, ekki ofbeldi og ekki ofurmannlegum rökleiðslum – helsti styrkur hans er ákveðið innsæi og mannskilningur.

En Wallander á reyndar fyrirmynd í Martin Beck, lögreglumanninum sem Maj Sjövall og Per Wahlöö skópu á sínum tíma.

Beck svipar aftur mjög mikið til Maigrets, lögreglufulltrúans úr bókum hins ótrúlega afkastamikla Georges Simenon (Maigret er reyndar hamingjusamlega giftur ólíkt Wallander, Arnaldi og Beck sem eru allir fráskildir). Simenon er hinn mikli meistari þessarar greinar glæpasagna. Bækur hans eru knappar og kaldhamraðar meðan Norðurlandabúunum hættir til að teygja lopann. En Mankell var líka góður.
Síðbúinn sigur Jóhönnu

Hún er dálítið skemmtileg könnunin sem Gísli Marteinn Baldursson birti í nýjum þætti sínum og sýnir að Jóhanna Sigurðardóttir nýtur mests álits af forsætisráðherrum Íslands á síðustu áratugum.

Stjórn Jóhönnu skíttapaði Alþingiskosningunum 2013 og fylgi flokks hennar lækkaði um heil 17 prósentustig. Það er hugsanlega mesta fylgistap flokks í stjórnmálasögu Íslands.

En þetta er smá uppreisn æru fyrir Jóhönnu – og hún hefur svosem mátt sækja ákveðna huggun í að fylgið hefur reyst hratt af eftirmönnum hennar sem töluðu sem hæst um að hún ætti að segja af sér á sínum tíma.

Jóhanna er ekki bara hæst, hún er langhæst. Það er greinilegt að þetta fer í taugarnar á sumum hægri mönnum sem hafa skrifað á samskiptamiðla að þetta sé ekkert að marka vegna þess að Jóhanna sé eini vinstri maðurinn sem spurt var um í könnuninni. En það er nú ekki alveg rétt – Steingríms Hermannssonar er fyrst og fremst minnst fyrir að leiða vinstri stjórn.

En um leið má spyrja að því hvernig staða Davíðs Oddssonar væri ef hann hefði haft vit á að hætta fyrir kosningarnar 2003? Það er ekki ólíklegt að þá hefði hann vermt toppsætið, en í staðinn er hann bara miðlungs.
Maher og Dawkins um málfrelsi, vinstrimenn, frjálslyndi og íslamófóbíu

Þetta er úr Real Time, þætti Bills Mahers, frá því í fyrradag. Í viðtali er Richard Dawkins. Þeir vitna í Sam Harris sem hefur talað um „vinstra afturhald“. Hvaða svör hafa menn við þessu?
Eton-strákurinn á móti syni strætóbílstjórans

Ég las fyrir nokkrum árum bók sem nefnist Waiting for the Etonians. Þetta var stuttu áður en David Cameron tók við embætti forsætisráðherra í Bretlandi og fjallaði um furðulega hátt hlutfall karla innan Íhaldsflokksins sem hafa sótt menntun í Eton, snobbaðasta einkaskóla í heimi, eða í viðlíka stofnunum. Þessir menn voru þá á hraðri leið til valda.

David Cameron er gekk í Eton og sömuleiðis Boris Johnson, borgarstjóri í London, sem stundum hefur verið nefndur sem hugsanlegur eftirmaður hans.

Þetta hefur reyndar oft verið í umræðunni síðan, til dæmis sagði íhaldsmaðurinn Michael Gove, sem þá var menntamálaráðherra, að fjöldi Eton-drengja í innsta hring Camerons væri fáránlega hátt og nefndi að slíkt vígi forréttinda þekktist vart í öðrum löndum.

Nú er enn einn Eton-pilturinn að sækjast eftir háu embætti í Bretlandi. Þetta er auðmaðurinn Zac Goldsmith sem vill verða borgarstjóri í London. Goldsmith gekk í Eton, var reyndar rekinn þaðan stuttu áður en hann kláraði fyrir að reykja kannabis, en fór síðar í Cambridge. Hann veit ekki aura sinna tal – og er nú giftur konu úr hinni frægu fjölskyldu bankamanna, Rothschild.

Goldsmith er frambjóðandi Íhaldsflokksins, en frá Verkamannaflokknum kemur allt öðruvísi maður, þingmaðurinn Sadiq Khan sem er múslimi. Hann er einn átta systkina, sonur strætóbílstjóra sem flutti til Englands frá Pakistan og saumakonu. Hann er alinn upp í blokkarhverfi við mikil þrengsli. Hann var samgönguráðherra í tíð Gordons Brown.

Þeir gætu varla verið ólíkari, en báðir lofa þeir átaki í húsnæðismálum og báðir leggja þeir áherslu á græn málefni og takmörkun bílaumferðar. Báðir eru þeir á móti þriðju flugbrautinni á Heathrow, en hún hefur verið mikið deilumál.

Kosið er í maí og Goldsmith þykir sigurstranglegri. Hann getur haldið því fram að hann sé svo ríkur að enginn geti keypt hann. Khan er ekki eins þekktur, en á móti kemur að hann virkar býsna ekta, eins og það er orðað í Guardian. Það er ákveðin eftirspurn eftir því í stjórnmálunum.
Kleinuhringir og löggan

Fyrir nokkru var ég staddur í New York. Ég gekk að kvöldlagi inn í búð. Í búðinni fengust meðal annars kleinuhringir. Þar voru meðal viðskiptavina tveir lögregluþjónar úr hinu fræga lögregluliði borgarinnar, NYPD. Þeir voru að kaupa sér box með niðurskornum ávöxtum.

Ég spurði hverju sætti – hví þeir keyptu ekki kleinuhringi eins og bandarískir lögreglumenn almennt?

En nei, sögðu þeir, það er alveg búið. Lögreglan borðar ekki kleinuhringi lengur. Svo héldu þeir út í nóttina með ávextina sína.

Þetta má hins vegar sjá á Facebook-síðu Dunkin Donuts. Íslenska lögreglan hópast í kleinuhringina. Kæmi ekki á óvart þótt myndin ætti eftir að fara víða. Á sama tíma berast þó fréttir um að DD eigi í vandræðum í Bandaríkjunum, þurfi að loka hundrað stöðum og að hlutabréfin hafi fallið um 12 prósent.
Er virkilega ekkert hægt að gera?

Enn ein fjöldamorðin í skóla í Bandaríkjunum, Obama heldur ræðu – frábæra ræðu – og er mikið niðri fyrir. Það er farið að telja, þetta er í sjötta sinn sem hann flytur ræðu af slíku tilefni. Þær virka semsagt ekki neitt ræðurnar, þótt þær séu góðar

Viðbrögð við skotárásinni í Oregon í gær eru víðast þau að ekki sé hægt að gera neitt – forsetinn hefur greinilega ekki næg völd til að stöðva brjálæðið.

Einn spekingurinn sem er í forsetaframboði fyrir Repúblikanaflokkinn sagði eftir síðustu eða þarsíðustu árás að best væri ef allir væru með nógu öflugar byssur – þá gætu menn til dæmis varið sig ef einhver færi að skjóta í bíó.

Þessi tölfræði hér er eiginlega alveg brjálæðisleg. Þarna má sjá muninn á því hversu miklu fleiri Bandaríkjamenn deyja af byssuskotum heima fyrir og af völdum hryðjuverka. Munurinn er þúsundfaldur.
Uppselt til Íslands?

Það eru litlar líkur á að túristabólan íslenska springi eða hjaðni. Ísland liggur allt í einu um þjóðbraut þvera. Eitt sinn lentu hér örfáar flugvélar á dag – nú eru flug sem hingað koma talin í tugum. Þar á meðal eru flugfélög eins og Easy Jet, Lufthansa, Delta og British Airways. Og svo hin stóraukni farþegafjöldi hjá Icelandair og Wow.

Hingað koma stjörnur eins og Justin Bieber og básúna á samskiptamiðlum hvað landið sé stórkostlegt. Ég tek mið af erlendum vinum mínum sem fyrir fáum árum hefði ekki dottið í hug að koma hingað – nú segjast þeir allir vera á leiðinni, þeir sem eru ekki búnir að koma.

Ég tók lítið próf á netinu í gær þar sem var spurt til hverra af 250 af helstu áfangastöðum veraldar ég hefði komið. Þar á meðal voru fjórir staðir á Íslandi: Gullfoss, Geysir, Þingvellir og Blá Lónið. Það er býsna hátt hlutfall. Allt vinnur þetta saman til að gera Ísland að miklu ferðamannalandi til framtíðar.

Á næsta ári segja þeir að tala ferðamanna verði 1,5 miljón og svo 2 milljónir eftir fáein ár.

En við erum alls ekki búin undir að taka við slíkum fjölda. Það þarf að gera verulegt átak í að bæta innviðina og efla menntun tengda ferðamennsku. Öll umræða um ferðaþjónustuna er hippsum happs og það skortir algjörlega frumvkæði og sýn frá stjórnvöldum. Aðgerðaleysi þeirra í málefnum ferðaþjónustunnar er eiginlega ráðgáta. Hverju er um að kenna, sofandahætti, áhugaleysi – eða því að þeir sem standa að ríkisstjórninni eru hallir undir aðrar atvinnugreinar?

Ef ekki verður gerð gangskör að því að byggja betur upp innviðina, þá fer að verða spurning hvort við þurfum að beita aðgangskvótum – segja einfaldlega að það sé uppselt á Íslandi?
Ólöf inn, Hanna Birna út?

Nú er nokkurn veginn gengið út frá því að Ólöf Nordal bjóði sig fram sem varaformaður Sjálfstæðisflokksins. Hanna Birna Kristjánsdóttir mun þá líklega draga sig í hlé, því varla fer hún út í vonlítinn slag við Ólöfu.

Áskoranir á Ólöfu um að bjóða sig fram berast víða að – þetta virkar eins og herferð sem lýtur nokkru skipulagi.

Ásdísi Höllu Bragadóttur er mjög heitt í hamsi og hún sakar forystumenn í Sjálfstæðisflokknum um að „sparka í liggjandi konu“, og bætir við að einelti sé „ógeð“.

En stjórnmál eru náttúrlega óvægin – fleyg eru orðin: „ All political lives end in failure.“ Öll líf í stjórnmálum enda í ósigri. Kannski er skiljanlegt að flokksmenn vilji ekki hafa leiðtoga sem liggur.

Ólöf er nokkuð vinsæll stjórnmálamaður, óneitanlega. En hún hefur aldrei verið þekkt fyrir að rugga neinum bát. Hún var varaformaður Sjálfstæðisflokksins á árunum 2010-2013 en hætti svo um tíma í pólitík. Hún situr raunar ekki á þingi, heldur gegnir einungis embætti innanríkisráðherra.

En kannski skiptir litlu máli í hinu stóra samhengi hver er varaformaður Sjálfstæðisflokksins, þetta er einhvern veginn ekki sama tignarstaða og forðum tíð. Varaformaðurinn er klappaður upp á landsfundi, fær myndir af sér í fjölmiðlunum með formanninum en síðan gleyma flestir hver er í þessu djobbi.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur afar lítið fylgi núorðið meðal ungs fólks, hann er fylgismestur hjá þeim sem eru komnir yfir fimmtugt. Það er afskaplega ólíklegt að þessar varaformannshrókeringar breyti einhverju þar um – kannski væri nær að leita aðeins út fyrir þrengsta hringinn?
Landsbankinn plús Náttúruminjasafn

Þarna er viturlega skrifað, eins og höfundar er von og vísa. Sölvi Sveinsson byrjar greinina, sem birtist í Mogganum í gær, á því að reifa skiljanlega andúð á bankakerfinu vegna ýmissa hluta. Hann víkur svo að þeirri furðulegu hugmynd að senda Landsbankann helst eitthvert lengst burt í í úthverfi, í Ögurhvarf – og segir eins og er að þetta beri vott um pólitískar veiðar í gruggugu vatni.

Svo klykkir Sölvi út með þeirri hugmynd að Landsbankinn kippi Náttúruminjasafni Íslands inn á jarðhæð nýbyggingarinnar við höfnina. Það er verðugt.
Kannski hverfa ferðamennirnir ekki eins og síldin?

Arion banki spáir því að 2 milljónir ferðamanna komi til Íslands árið 2018. Maður hváir – getur þetta verið satt? Við erum að tala um að hingað komi sexföld íbúatala landsins.

Aukningin hefur verið ofboðsleg síðustu árin, eins og sjá má í meðfylgjandi stöplariti, og fátt bendir til að henni linni. Sætaframboð í flugvélum heldur áfram að aukast og það er stöðug umfjöllun um Ísland sem ferðamannaland.

Gangi þetta eftir erum við að fara upplifa gjörbreytt Ísland. Ferðaþjónusta verður ekki bara stærsta atvinnugreinin – hún verður langstærst. Miklu stærri en sjávarútvegurinn sem hefur alltaf verið aðal á Íslandi – nema þessi fáu misseri sem bankarnir tóku völdin.

Stjórnvöld þurfa að fara að taka mið af þessu. Það verður ekki lengur hægt að draga lappirnar í uppbyggingu ferðamannastaða. Sveitarfélög þurfa að fá meira í hlut sinn af ferðaþjónustunni. Það mun þurfa fleira fólk til að vinna í ferðaþjónustu, það útheimtir fleiri innflytjendur og fleira fólk sem er menntað í greinum sem tengjast ferðamennsku. Kokka, leiðsögumenn, fólk sem kann til verka í hótelrekstri. Og það þarf að bæta samgöngur.

Okkur er tamt að halda að ferðamennirnir hætti bara að koma einn daginn, að þetta sé bóla – í því er fólginn ákveðinn fatalismi sem er mjög íslenskur, að allt hljóti að fara illa að lokum. Ferðamennirnir hverfi á brott eins og síldin á sínum tíma. En ef það gerist ekki – ja, þá verðum við að reyna að vera viðbúin.

Fjölgun ferðamanna síðustu tvö árin – og spá um framhaldið.
Frábæra stelpan frá Sýrlandi

Noujain Mustaffa er 16 ára stúlka frá Kobane í Sýrlandi, flóttamaður. Hún er hreyfihömluð, stórkostlega huguð, segist vera sterkari en hún lítur út fyrir að vera, og með frábæra kímnigáfu. Hún vill hitta geimveru og drottninguna og lærði ensku af sápuóperum.

Þetta er skylduáhorf.
Stærsta spurningin varðandi efnahagsmálin – en engin svör

Hagfræðingum ber saman um að höft séu komin til að vera – semsagt að ekki sé hægt að nota örmyntina krónu án þess að hún bundin í höft. Þetta þýðir í raun að Seðlabankinn er að möndla með krónugengið – hanna efnahagsumhverfið á Íslandi dag frá degi.

Annar möguleiki er að fara í gamla farið, að gengið sé einfaldlega pólitísk ákvörðun. Þá eru það ríkisstjórnir sem fella gengið eins og var í gamla daga. Líklega eru fáir sem vilja fara þessa leið. Eða treystum við hagfræðingunum ekki aðeins betur? :)

Við búum í hagkerfi þar sem sauðsvartur almúginn notar annars vegar íslenska krónu og hins vegar verðtryggða krónu. Hann er fastur í kerfi óstöðugleika og vaxtaokurs. Stórfyrirtæki og útgerðin láta ekki bjóða sér þetta – þau vilja hafa allt í erlendum gjaldmiðlum, nema þá launin sem eru borguð á Íslandi.

Þorsteinn Pálsson, fyrrverandi forsætisráðherra, spyr í nýjum pistli hvar sé réttlætið í þessu?

Aðstæður eru með þeim hætti á þjóðarskútunni að á annað borðið rær launafólk með miklum fjölda minni og meðalstórra fyrirtækja. Á þessu borði þurfa einstaklingar að taka lán til húsnæðiskaupa og fyrirtæki til margvíslegra fjárfestinga með vöxtum sem eru margfalt hærri en gerist í grannlöndunum.

Á hitt borðið róa útflutningsfyrirtækin. Þau gera reikninga sína upp í erlendum gjaldmiðlum og taka lán á sömu vöxtum og fyrirtækin í samkeppnislöndunum. Að auki hefur þetta borð sjálfvirka afkomubatatryggingu í gegnum gengislækkanir sem þeir greiða sem róa á hitt borðið.

Spurningin er þessi. Er ekki of mikil slagsíða á þjóðarskútunni að þessu leyti? Eru möguleikar manna jafnir? Þarf ekki meira réttlæti í þessum efnum?

Því miður vantar allt úthald í íslenska stjórnmálaumræðu. Stundum gýs upp umræða um peningamálin, en hún hverfur jafnóðum aftur. Þó er þetta kannski stærsta spurningin sem þarf að svara varðandi efnahagsmál á Íslandi.
Á ríkisstjórnin möguleika á að halda velli?

Jú, það eru tuttugu mánuðir í næstu alþingiskosningar, við erum ennþá á svæðinu sem kallast „mitt kjörtímabil“ – að því loknu getur margt breyst. En maður veltir samt fyrir sér hvort ríkisstjórnin eigi ekki möguleika á að halda velli þótt staðan í skoðanakönnunum sé ekki beysin.

Það er bullandi hagvöxtur og verður áfram næstu misserin, kaupmáttur eykst – skatttekjur flæða í ríkissjóð sem þýðir að ríkisstjórninni er í lófa lagið að eyða peningum í vinsæl verkefni þegar nær dregur kosningum. Það getur reynst ansi drjúgt.

Miðað við söguna ætti hin merkilega lífseiga Framsókn ekki að vera í teljandi vandræðum að sveifla sér upp í 17-18 prósent, jafnvel 20 prósent. Í síðustu skoðanakönnun sem birtist var Sjálfstæðisflokkurinn með 25,3 prósent.

Því má heldur ekki gleyma að í skoðanakönnunum er stór hluti kjósenda óráðinn.

Þarna spilar líka inn í hversu stjórnarandstaðan er sundurtætt – og hvernig fylgið dreifist. Miðað við stöðuna í skoðanakönnunum er hún mynduð úr þremur smáflokkum – og svo Pírötum. En það kæmi mjög á óvart ef fylgisbóla Píratanna hjaðnar ekki þegar nær dregur kosningum.

Það eru semsagt nokkrar líkur á því – með fyrirvörum – að ríkisstjórnin haldi velli í kosningum vorið 2017. Líklega yrðu úrslitin þó á þann veginn að höfð yrðu sætaskipti – Sjálfstæðisflokkurinn tæki við forsætisráðuneytinu.

Ef hins vegar stjórnin fellur, gæti verið úr vöndu að ráða. Þá gæti verið ómögulegt að mynda tveggja flokka ríkisstjórn. Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur þyrftu að kalla til þriðja flokk til að geta haldið áfram samstarfinu. Það er ekki víst að neinn myndi bjóðast til að vera þriðja hjól undir þeim vagni, ekki síst eftir þann garra sem hefur verið í samskiptum stjórnar og stjórnarandstöðu.
Hverjir eru verstir í Sýrlandi?

Hverjir eru vondu karlarnir í Sýrlandsstríðinu? Allt virðist það mjög ruglingslegt og ekki auðvelt að skera úr um þetta.

Okkur þykja ÍSIS-liðar ógeðslegastir með morðum sem eru eins og sviðsett, skipulögðum nauðgunum, myrkri hugmyndafræði og eyðileggingu á fornminjum. Og svo eru þeir klæddir í ömurleg svört föt – sem undirstrika furðulegt sambland af heimsku og illsku.

Svo mjög að við erum jafnvel tilbúin að fallast á hugmyndir – sem nú koma frá Rússlandi – um að Assad sé skárri, svo mjög að það sé jafnvel ástæða til að púkka upp á hann í baráttunni gegn ISIS.

Samt er það staðreynd að sveitir Assads hafa drepið miklu fleira fólk í Sýrlandi en ISIS. Þær hafa meðal annars breitt viðbjóðslegum tunnusprengjum sem eru hannaðar til að drepa sem flest fólk og valda örkumlum. Yfirburðir Assads í manndrápunum eru algjörir.

Assad á nóg af vopnum sem hann fær frá Rússlandi, en hann vantar menn til að berjast fyrir sig. Það gæti orðið honum að falli, en Rússarnir eru mættir á svæðið til að reyna að halda honum uppi.

En á bak við eru svo ríki eins og Saudi-Arabía – þaðan kemur mestur stuðningurinn við íslamismann (eða íslamska fasismann). Umburðarlyndið gagnvart klíkunni sem þar stjórnar er ótrúlegt og helgast náttúrlega af því einu að hún stjórnar olíulindum. Það er meira að segja gengið svo langt að skipa fulltrúa frá Saudi-Arabíu í mannréttindastjórastöðu hjá Sameinuðu þjóðunum.

Yasmin Alibhai-Brown, bresk blaðakona af pakistönskum ættum skrifar mjög harðorða grein í The Independent þar sem hún segir að Saudi-Arabía sé veldi hins illa og raunverulegur óvinur Vesturlanda. Í gegnum sjúklega túlkun á íslam sé Saudi-Arabía undirrót haturs og hryðjuverka – við þessu eigi frjálslyndir múslimar lítil svör enda skríði hin hræsnisfullu og huglausu Vesturlönd fyrir Saudunum.

Stundum mætti jafnvel halda að Saudar séu að hæðast að Vesturlöndum eins og þegar Salman kóngur býðst til að reisa 200 moskur fyrir flóttamenn til Evrópu – þar sem yrði boðaður wahabbismi, hin hatursfulla útgáfa af íslam sem Saudar vilja breiða út um heiminn.

Myndin sýnir ummerki eftir árás með tunnusprengju í Aleppo – sprengjunni var varpað af her Assads forseta beint í íbúðahverfi. Árásir stjórnarhersins á óbreytta borgara hafa verið grimmar og linnulausar, svo varla þekkjast önnur eins dæmi um að ríkisstjórn ráðist þannig gegn þegnum sínum.