Ég er pólitískt viðrini

Ragnheiður Erla Rósarsdóttir sendi mér þetta bréf þar sem hún segir að gamla pólitíska kerfið sé ónýtt.

- - -

Ég er pólitískt viðrini

Hana, þá er ég búin að viðurkenna það. Ég gekk í MH uppúr miðri síðustu öld og ef ég hafði sagt þetta þá hefði ég beðið mikinn álitshnekki. Lengi vel hélt ég að það væri eitthvað að mér, ég gat ekki fundið hljómgrunn fyrir minn innri mann í neinum stjórnmálaflokki. Kaus sitt á hvað en var aldrei fullkomlega ánægð með neitt. En með árunum fór mig að gruna það sem ég er nú viss um. Það er ekkert að mér en það er eitthvað verulega bogið við pólitíkina… Mér fannst yfirleitt að það veldist alrangt fólk á lista flokkana og ef einhver sem mér leist vel á valdist á prófkjörslista var ljóst að hann/hún féll út eða sem verra var náði inn… Ég segi verra því að eitthvað virðist gerast með fólk sem kemst inn í pólitík, það breytist, verður meira inní sig (flóttalegt?). Fær þetta „ég veit eitthvað sem þú veist ekki“ fas sem gerir það að verkum að maður kýs frekar að þegja en að úttala sig. Stjórnmálamenn hafa að því virðist kerfisbundið síðustu vikur reynt að halda því frá almenningi hvað var í gangi. Þögnin er orðin svo hrópandi að fólk sem hefur átt atvinnuöryggi sitt undir því að þegja er farið að tala.

Til dæmis kom vitneskjan um niðurfellingu skulda yfirmanna í bönkunum ekki frá yfirvöldum heldur frá „óæðri“ starfsmönnum banka sem blöskraði. Úr skipulagsmálum hef ég frétt að lóðabraskarar og stjórnmálamenn hafi búið til svikamyllu sem gengur út á að samþykkja síaukið byggingarmagn á lóðum sem ganga síðan kaupum og sölum fyrir æ hærra verð. Mismunurinn fer síðan í vasa bæði braskaranna og stjórnmálamanna sem greiða leiðina í kerfinu. Það þarf bara að spyrja hvaða húseiganda sem er sem reynt hefur að fá að stækka húsið sitt hvort auðvelt sé að fá leyfi fyrir því án sambanda. Nú þarf fólkið af gólfinu að fara tala.

Þarna held ég að ég hafi fengið síðasta púslið í þessa ráðgátu æsku minnar. Í pólitík er innbyggð spilling og spilling eyðileggur fólk.

Að þarf að taka til í pólitíkinni. Allir sem hafa verið þar lengur en tvævetur innanborðs þurfa að fara. Skilgreina þarf ný siðferðileg viðmið fyrir þessa opinberu þjóna sem tryggja að þeir fái ekki persónulegan ávinning af fyrirgreiðslu. Fella þarf niður flokkakerfið sem elur fólk upp í siðferðisbrestinum svo að það makki rétt þegar út á völlinn er komið. Mér sýnist enginn flokkur vera undanskilinn, allir hafi tekið þátt í spillingunni. Ég geri mér grein fyrir að í öllum flokkum er gott fólk sem heldur sinni sannfæringu og lætur ekki spillast, en það fólk er samt sekt því það líður hinum að gera þetta án þess að láta vita.

Kannski er ég að biðja um eitthvað sem er ofar mannlegum mætti. Kannski erum við ekki nógu þróuð sem tegund til að geta staðist freistinguna sem felst í skjótfengnum (og skattfrjálsum) gróða.

En ef erfiðleikar gera eitthvað þá breyta þeir fólki. Það lærir. Lærum það af þessum þrengingum að gamla pólitíska kerfið er ónýtt. Það er ekki nothæft til þess að verja þann sem það á að veita skjól einsog börnin okkar.

Ég vil nýja pólitík með grandvöru fólki sem þorir. Fólki sem segir satt. Fólki sem stenst freistingar. Fólki sem veit að hámörkun gróðans er ekki alltaf besta markmiðið.

Ragnheiður Erla Rósarsdóttir, með BS í efnafræði, kennari og móðir fjögurra barna.