arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ray Davies sjötugur – og ferðir hans til Íslands

Mér skilst að Ray Davies sé sjötugur í dag. Davies var aðalmaðurinn í hljómsveitinni Kinks. Engin fræg hljómsveit frá Bítlatímanum tengist Íslandi jafn nánum böndum.

Kinks komu hingað og héldu nokkra tónleika í Austurbæjarbíói 1965. Blöðin gerðu mikið úr látunum í æskulýðnum sem æpti og stappaði á tónleikunum. Það var vinur minn Baldvin Jónsson sem flutti inn hljómsveitina. Hann var þá sjálfur kornungur maður og mér skilst að hljómsveitin hafi að hluta til búið heima hjá honum.

Og þar voru þeir Davies bræður, Ray og Dave, að semja lög sem urðu síðar fræg.

Það gekk ekki jafn vel þegar Kinks komu aftur til Íslands 1970. Þetta var sama sumar og Led Zeppelin kom hingað. Kinks höfðu nýskeð átt eitt sinn stærsta hittara, Lola, en tónleikarnir heppnuðust ekki vel – og er þessi atburður sjaldan rifjaður upp. Ég var þarna tíu ára ásamt vini mínum. Stemmingin var fjarska daufleg.

Ray Davies hefur síðar komið til Íslands einn og haldið tónleika – mig minnir að hann hafi verið í Laugardalshöll á tónlistarhátíð árið 2000. Ég sá hann svo í Hyde Park í London í fyrra, þá kom hann fram með hljómsveit og söng mörg af sínum frægu lögum. Manngrúinn sem þarna var samankominn var með á nótunum, söng hástöfum með.

Davies er ekki bara lagahöfundur heldur eru textar hans margir frábærir í einfaldleika sínum. Mikið af efninu tengist London – hann er Lundúnaskáld, úr norðurbænum. Best eru ljúfu, dálítið angurværu lögin, eins og Waterloo Sunset og Sunny Afternoon. Hið fyrra kemur alltaf upp í huga minn þegar ég kem til London.

Davies hefur gert margt á ferli sínum. Um 1970 fóru plöturnar hans að vera eins og einhvers konar rokkóperur með persónum og söguþræði. Hann náði að sá aftur í gegn á tíma pönksins og nýbylgjunnar – æskan þá kunni betur að meta hann en flesta músíkantana frá Bítlatímanum. Þá átti hann lög eins og Superman og Better Things.

Alltaf skín í gegn hjá honum húmor og húmanismi – væntumþykja gagnvart fólki og breyskleikum þess. Klassískar eru línurnar úr Waterloo Sunset.

Dirty old river, must you keep rolling

Flowing into the night

People so busy, makes me feel dizzy

Taxi light shines so bright

But I dont need no friends

As long as I gaze on Waterloo sunset

I am in paradise

Hér eru svo fréttamyndir af Kinks í Reykjavík 1965. Þetta er á sænsku og greinilegt að sænska þulnum finnst Íslendingarnir hálf hallærislegir, á undan má sjá hljómsveitirnar Tempó og Bravó.
Köngurlóin – og tunglið

Mynd frá því í gærkvöldi – magískt kvöld – sumarsólstöður.

Hvað er þetta?

Köngurló og tungl?
Dauðar verslunarkringlur

David Uberti skrifar í Guardian um dauða amerísku verslunarmiðstöðvanna, það sem heita malls á ensku.

Þessar verslunarmiðstöðvar sem eru út um allt í Bandaríkjunum eru tákn úthverfalífsins. Þangað er ekki hægt að komast nema á bílum. Þær eru mjög innhverfar, ljótar að utan, með stórum bílastæðum, en inni býr heimur ofgnóttar.

Hann nær hámarki hvert ár á hinum svokallaða svarta föstudegi þegar verðið hrapar og fólk þyrpist í milljónatali í verslunarkringlurnar.

En nú eru verslunarmiðstöðvar að fara á hausinn út um öll Bandaríkin. Það þykir ekki jafn eftirsóknarvert og áður að hafa verslunarpláss í þeim.

Fyrir þessu eru ýmsar ástæður. Fólk er aftur farið að leita inn í borgirnar – þar er að verða uppgangur. Ungu fólki þykir eftirsóknarvert að búa nærri miðborgum. Það þykir ekki spennandi að keyra langar leiðir á hverjum degi og það er heldur ekki umhverfisvænt.

Önnur skýring er að kaupmáttur hefur einfaldlega minnkað. Fólk er ekki jafn stórtækir neytendur og á blómatíma úthverfamenningarinnar.

Og svo er það aukin verslun á netinu – hún er ekki síst hjá þeim sem annars sækja verslunarmiðstöðvar.

Hér má svo finna mjög skrítna vefsíðu sem ber nafnið Dead Malls.
Lava sparks, lava pebbles og puffin eggs

Túristavæðing landsins er að ná nýjum hæðum.

Óttar Norðfjörð birtir þessa mynd á Facebook síðu sinni með eftirfarandi texta:

Ég hef haft lúmskt gaman af túristavæðingu landsins en hingað og ekki lengra! Að endurskíra möndlur, bingókúlur og djúp lava sparks, lava pebbles og puffin eggs er lögbrot!

Takið eftir verðinu. Við markaðssetningu fyrir erlenda ferðarmenn hefur það margfaldast.
Enn einu sinni vonbrigði hjá Englendingum

Enn einu sinni eru Englendingar við það að detta úr Heimsmeistarakeppni í fótbolta miklu fyrr en þeir sjálfir – og sumir aðrir – áttu von á. Englendingar fara einatt í svona mót með miklar væntingar og verða svo fyrir miklum vonbrigðum.

Í raun kemur þetta ekkert sérstaklega á óvart. England tapaði í kvöld fyrir Uruguay – lið þeirra varð í fjórða sæti á síðasta heimsmeistaramóti og þá áttu þeir leikmann mótsins, Diego Forlan.

Á heimsmeistaramótinu 2010 rétt skreiddust Englendingar upp úr riðli sínum eftir að hafa gert jafntefli við bæði Bandaríkin og Alsír. Þeir töpuðu svo stórt fyrir Þjóðverjum, 1-4, í sextán liða úrslitum.

Þannig að í raun er ekki að búast við neinu af Englendingum. En vegna þess hversu ákaft Íslendingar fylgjast með enska boltanum er oft látið eins og við eigum að halda með þeim – og að þeir séu með lið sem er í allra fremstu röð.

Svo er ekki. Enska fótboltadeildin er borin uppi af erlendum leikmönnum og þjálfurum. Þegar komið er í alþjóðlega keppni sést að innfæddu leikmennirnir eru ekki mikið meira en meðalskussar – það breytir engu hversu margir dálksentimetrar eru skrifaðir um leikmenn eins og Steven Gerrard, Wayne Rooney og David Beckham á Íslandi og bresku götupressunni.

Leikmenn hins fámenna Suður-Ameríkuríkis Uruguay eins og Luis Suarez og Edinson Cavani eru þeim miklu fremri. Í Uruguay búa aðeins 3,3 milljónir manna. En þeir eiga besta forseta í heimi, Jose Mujica, Hann er reyndar mjög kurteis og segir að Englendingar hafi kennt löndum sínum að spila fótbolta.
Útrásin og alþjóðaviðskiptin

Þessi dálítið einkennilega grein birtist í Morgunblaðinu í dag, höfundur er óþekktur en kallar sig Innherja. Hann er að mælast til þess að útrásin hefjist hefjist aftur. En í greinini birtist nokkuð bágur söguskilningur. Þarna er fjallað um hugtakið útrásarvíkingur, sem var þokkalega jákvætt framan af en hefur nú afar neikvæða merkingu.

Greinarhöfundi virðist ekki vera kunnugt um að einn sá maður sem aðallega hélt þessu á lofti var Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, sem gerðist einn ákafasti talsmaður útrásarvíkinga og ímyndarsmiður þeirra.

Þarna er talað um að nauðsyn sé að reisa „útrásina til vegs og virðingar“, sé erfitt að sjá hvernig megi tryggja góð lífskjör hér á hjara veraldar án hennar.

En „útrásin“ hefur auðvitað aldrei hætt. Hún var til staðar áður en „útrásarvíkingarnir“ hér um með eyðandi afli sínu og settu allt á hausinn og hún hélt áfram eftir það.

Íslendingar selja fisk víða um heim og sum útgerðarfyrirtæki íslensk starfa alþjóðlega, fyrirtæki eins og Marel, CCP og Össur eru enn til, þau hafa bara aldrei verið kennd við „útrás“. Plain Vanilla er fyrirtæki sem sækir fram á alþjóðavettvangi, en við köllum það ekki „útrás“. Það er meðal annars miklu markaðsstarfi erlendis að þakka að útlendum ferðamönnum hefur fjölgað mikið.

Íslendingar eiga auðvitað að sækja fram í alþjóðlegum viðskiptum. Landið hérna er smátt – oft alltof smátt fyrir framtaksamt fólk. En nú er það sem helst hamlar gjaldeyrishöft – sem eru meðal annars ríkjandi hér vegna þess furðulega liðs sem stóð fyrir síðustu „útrás“.

Annars bregður fyrir í greininni orðinu „athafnaskáld“, það er sprottið af orðinu „athafnamaður“ sem er væntanlega íslensk þýðing á „enterpreneur“. Athafnamenn voru áberandi á síðum Morgunblaðsins í eina tíð – yfirleitt voru þetta karlar sem höfðu af eigin rammleik byggt upp útgerðarfyrirtæki úti á landi. Upp úr því varð svo til athafnaskáldið.

Orðið minnir reyndar nokkuð á rússnesku konstrúktívistana og ítölsku fútúristana á fyrstu áratugum tuttugustu aldarinnar, menn sem sáu skáldskap í athafnasemi, framförum og vélvæðingu.
Horace Silver – Lag handa pabba

Það vill svo til að Kári var áðan að spila lagið Song for my Father eftir Horace Silver. Við komumst í píanó í skólanum hér á eyjunni – það er dálítið heitt og mollulegt þessa dagana svo svitinn bogar af píanóleikaranum.

Svo opnum við internetið og sjáum að Horace Silver er látinn – 85 ára að aldri.

Hann var píanisti og tónskáld, samdi fullt af frábærri músík, en Song for my Father er frægasta lagið hans. Það er einstakt grúv í laginu.

Steely Dan notuðu bassalínuna úr Song for my Father í hinu vinsæla lagi Rikki don't Loose that Number, líklega þekkja margir lagið þaðan.
Sneypuför Spánverja

Það ríkir viss Þórðargleði yfir því að heimsmeistarar Spánar skuli hafa dottið út úr HM í gærkvöldi. Þetta var merkilegt að sjá, leikmennirnir virkuðu þreyttir og sinnulausir.

Samt eru þetta menn sem spila með langbestu félagsliðum heims, Real Madrid, Barcelona, Atletico Madrid. Þetta eru liðin sem hafa yfirburði á Evrópumótum félagsliða.

Svona hefur reyndar gerst áður. Frönsku heimsmeistararnir duttu með afar lítilli reisn úr mótinu 2002 – en 2006 voru þeir næstum búnir að vinna, féllu ekki út fyrr en í úrslitaleik sem þeir hefðu líklega unnið ef Zidane hefði ekki verið rekinn af velli.

En Spánverjarnir virkuðu afar hugmyndalausir í sóknarleiknum og varnarleikurinn var lélegur. Í tveimur leikjum hafa þeir fengið á sig sjö mörk og aðeins skorað eitt. Þetta er staðnað hjá þeim.

Þeir sem gleðjast yfir óförum Spánverja tala um að þeir spili leiðinlegan fótbolta, göngubolta eins og það er kallað.

Það er ekki maklegt. Liðið sem varð heimsmeistari 20010 og Evrópumeistari 2008 og 2012 er eitt hið sigursælasta og besta í sögunni. „Gönguboltinn“ fólst í því að leikmenn höfðu feikilegt vald á knettinum, gátu látið hann ganga með stuttum sendingum um allan völlinn og allt upp í mark andstæðinganna. Svipaður fótbolti hefur verið kallaður „samba“ þegar Brasilía á í hlut.

Þetta lið var skipað leikmönnum eins og Xavi, Iniesta, Ramos, Puyol, Villa. Sumir af þessum leikmönnum eru enn með, en í þetta sinn eru þeir svipur hjá sjón.

Spænska liðið fer heim með skömm eftir að spila þýðingarlausan leik við Ástralíu. Það er eftirsjá að Spánverjunum, en um leið eru óvænt úrslit auðvitað fagnaðarefni á HM. Það verður gaman að fylgjast með spræku liði frá Chile.
Starfsmaður B

Nú er búið að þrengja hringinn í lekamálinu þannig að rætt er um „stafsmann B“ – semsagt einhvern starfsmann innanríkisráðuneytisins sem sendi minnisblaðið um Tony Olmos til fjölmiðla – með viðbótum sem voru ekki á hinu upprunalega minnisblaði.

Þetta er fjarskalega vond staða fyrir ráðherrann og ráðuneytið. Nú liggja allir starfsmenn ráðuneytisins undir grun – en ráðherrann hefur flækt sig í net sem erfitt er að losna úr.

Þetta hefði horft öðruvísi við ef tekið hefði verið strax á málinu og sá sem framdi þennan gjörning hefði stigið strax fram og sagt starfi sínu lausu. Þá var tækifærið til að lágmarka skaðann, en nú er það löngu liðið.

En eins og málið hefur þróast er ráðherrann að berjast fyrir pólitísku lífi sínu, en mögulegt hlýtur að teljast að „starfsmaður B“ eigi beinlínis yfir höfði sér fangelsisdóm – ef hann finnst. Það er mjög skaðlegt fyrir ráðherrann að hafa hann áfram í liði sínu.

Þetta er mál sem ekki er einungis til umfjöllunar í fjölmiðlum og á Alþingi, heldur er líka fylgst með því af mikilli athygli innan stjórnkerfisins sjálfs.

Annars er þetta einkennilegt þrátefli. Í tilkynningu lögreglunnar í Reykjavík segir, samkvæmt vef Rúv:

Rannsókn hefur leitt í ljós að einn starfsmaður vistaði minnisblaðið á fartölvu sinni. Sá hinn sami átti líka fjögur símtöl við starfsmann 365 miðla áður en Fréttablaðið birti frétt um málið og eitt við starfsmann Morgunblaðsins áður en frétt birtist á mbl.is . Að auki kemur fram að svo virðist sem starfsmaðurinn hafi breytt minnisblaðinu um svipað leyti og tvö símtalanna við starfsmann 365 áttu sér stað. Starfsmaðurinn neitar því að hafa breytt skjalinu.

En innanríkisráðuneytið mótmælir ályktunum lögreglunnar, aftur samkvæmt Rúv:

Það sé hluti af daglegum störfum ráðuneytisins að tala við fjölmiðla og ýmsir starfsmenn eigi mörg slík samtöl á hverjum degi. Þá segir að samtölin sem vakin sé athygli á í greinargerðinni tengist ekki rannsókninni.
Dómarinn fullnægði ekki kröfu um hlutleysi og trúverðugleika

Öllum hlýtur það vera ljóst núna eftir að ummæli meðdómarans féllu að þarna fór ekki dómari sem fullnægði hlutleysis- og trúverðugleikakröfu sem gera ber til dómstóla.

Þetta segir Hróbjartur Jónatansson hæstaréttarlögmaður í pistli sem Sigurjón Magnús Egilsson vitnar í á vefsíðunni Miðjunni.

Hróbjartur veltir þarna fyrir sér skipan dómara í Aurum málinu, en þar var í hópi meðdómara Sverrir Ólafsson, bróðir Ólafs Ólafssonar, sem einmitt hefur sætt ákærum frá sérstökum saksóknara.

Ummæli Sverris um saksóknara eftir að dómurinn féll hafa líka vakið athygli – það er ljóst að meðdómarinn ber mikinn kala í hans garð.

Hróbjartur segir og vísar þar í grein sem hann skrifaði fyrir skemmstu í Lögmannablaðið og ber heitið Hvaðan kemur dómarinn?

Hún hittir vel á þá umræðu sem skapaðist þegar það upplýsist að bróðir Ólafs Ólafssonar athafnamanns hefði verið fenginn til að taka að sér dómsstörf í sakamáli sem kennt er við Aurum. Vísast þörf lesning fyrir þá sem telja að það skipti engu máli hver bakgrunnur dómarans sé, eins og sumir mætir menn hafa lýst yfir í umræðu undanfarinna daga í tengslum við það hvort að meðdómarinn hafi verið vanhæfur til setu í dómnum, sérílagi m.t.t. þessara dæmalausu ummæla verkfræðingsins um embætti sérstaks saksóknara. Þau vekja sérstaka furðu og menn velta því fyrir sér hvaðan hann hefur haft fóður í þessa greiningu sína á embættinu sem ætti ekki að vera á færi annarra en löglærðra. Sumir sem hafa tjáð sig um þessa skipan átta sig ekki á að það skiptir ekki máli hvort hægt sé að sanna hvort að maðurinn hafi verið vanhæfur eður ei til setu í dómnum. Það sem öllu máli skiptir er að ásýnd dómstólsins sé trúverðug og sé laus við vafa um hvort hlutleysis sé gætt. Því fer auðvitað fjarri. Í ljósi þessara nánu tengsla meðdómarans og Ólafs og ummæla Ólafs um embætti sérstaks var það í hæsta máta vafasamt að velja bróðir Ólafs til setu í dómnum og í öllu falli átti að upplýsa sérstakan saksóknara um þessi tengsl þegar dómsformanninum var um þau kunnugt, en það var ekki gert. Öllum hlýtur það vera ljóst núna eftir að ummæli meðdómarans féllu að þarna fór ekki dómari sem fullnægði hlutleysis- og trúverðugleikakröfu sem gera ber til dómstóla.

Það verður forvitnilegt að sjá hvernig Hæstiréttur höndlar þetta mál, líklegast verður að telja að því verði vísað aftur í Héraðsdóm
Samban heyrir sögunni til

Í æsku minni hljómuðu nöfn brasiliskra fótboltamanna eins og eitthvað úr frábærum draumi.

Pelé, Jairzinho, Gérzon, Rivelino.

Þessir leikmenn voru í liðinu sem varð heimsmeistari 1970. Það voru engar beinar útsendingar – svo maður varð eiginlega að ímynda sér þessa leikmenn.

Svo kom annað gullaldarlið frá Brasilíu, varð reyndar aldrei heimsmeistari. Þar voru Zico, Socrates, Falcao, Eder.

Þessir leikmenn spiluðu það sem var kallað „sambafótbolti“. Þeir voru fjarskalega leiknir með boltann sem gekk ótt og títt á milli þeirra í stuttum samleik. Stundum var frábærlega flott að horfa á þetta spil.

Ég hef reyndar grun um að fótboltinn hafi verið hægari þá, varnarleikurinn ekki jafn þróaður – leikmennirnir ekki í nálægt því jafn rosalegu formi. Nú eru þeir ofurþjálfaðir, líkamlega sterkir og varnarleikurinn nánast orðinn að vísindum.

Og Brasilíumenn spila ekki lengur sambafótbolta. Þeir eru reyndar löngu hættir því. Þeir vinna Króata 2- 1 og gera 0-0 jafntefli við Mexíkó. Allir brasilísku leikmennirnir með tölu spila líka í Evrópu, með liðum eins og Chelsea, Bayern Munchen, Real Madrid, Barcelona og Paris Saint Germain.

Með því er sérstaða brasilíska fótboltans auðvitað horfin. Leikmennirnir eru þjálfaðir á nákvæmlega sama hátt og evrópsku fótboltamennirnir og spila svipaða taktík. Samban heyrir sögunni til.

Heimsmeistaralið Brasilíu 1970. Maður lét sig dreyma um þetta lið, því í raun sá maður það aldrei í leik. Beinar útsendingar frá fótbolta byrjuðu ekki á Íslandi fyrr en í heimsmeistarakeppninni 1982.
Sheba í þjóðbúningi

Fyrir næstum tíu árum birtist þessi ljósmynd á forsíðu hins ágæta blaðs Grapevine.

Höfundur hennar er Hörður Sveinsson, fyrirsætan er Sheba Ranks. Hún er frá Kenýa, en hefur búið lengi á Íslandi.

Þetta er afskaplega falleg mynd. Samt var það svo að ýmsir hneyksluðust þegar hún birtist í blaðinu.

Vonandi hneykslast enginn nú.

Gleðilegan þjóðhátíðardag!
Ásta – afar sorglegt

Maður er harmi sleginn að heyra af hvarfi Ástu Stefánsdóttur.

Ásta býr í nágrenni við mig og við sækjum sama kaffihús – Kaffifélagið á Skólavörðustíg.

Ég þekki hana ekki mikið, eins og kemur fram í þessari grein virkar hún hlédræg, jafnvel feimin. En þeir hafa verið margir morgnarnir sem við höfum heilsast síðustu árin.

Það er eitthvað í fari Ástu sem er mjög aðlaðandi – það leynir sér ekki að þarna fer gáfuð og góð kona.

Ásta er líklega talin af eins og vinkona hennar Pino Becerra Bolaños – þetta er afar sorglegt. Það verður tómlegt að sjá hana ekki labba niður Skólavörðustíginn.
Hið fjölþjóðlega lið Þýskalands

Það er dásamlegt að sjá Þjóðverja tefla fram fótboltalandsliði sem er miklu leyti skipað innflytjendum eða afkomendum þeirra.

Þýskaland er merkilegt dæmi.

Þar áttu hinar tvær hryllilegu helstefnur tuttugustu aldarinnar upptök sín – nasismi og kommúnismi. Og sé hægt að tala um að eitthvert ríki hafi átt upptök að fyrri heimstyrjöldinni, þá var það Þýskaland.

Nú er Þýskaland til fyrirmyndar varðandi lýðræði, mannréttindi og frið. Óvíða í heiminum er þjóðfélagsumræða á hærra plani – og jafnmikið lagt upp úr því að breyta siðferðislega rétt. Ef við tökum stórþjóðir heimsins þá er stjórnarfarið í Þýskalandi lang eftirbreytiverðast.

Og landslið Þýskalands eins og það er skipað núna gefur gömlu og nýju hatri og boðendum þess langt nef.

Hér má sjá hvernig þýska liðið myndi líta út án innflytjenda. Myndin er fengin af þessari vefsíðu.
Fótbolti og framfarir

Þegar maður fer að fylgjast með heimsmeistarakeppni sér maður hvað fótbolti er í raun góð íþrótt.

Hún er mjög friðsöm. 22 fullvaxnir karlmenn streitast við að koma bolta í mark eða koma í veg fyrir að bolti fari í mark.

Menn meiða sig ekki sérstaklega mikið.

Um muninn á evrópskum og amerískum fótbolta hefur verið sagt að í þeim evrópska þykist menn meiða sig meira en þeir gera í rauninni en í þeim ameríska þykist menn meiða sig minna en þeir gera í rauninni.

Fótbolti er mikil framför frá íþróttum sem voru stundaðar í gamla daga. Langtímum saman gerist ekki neitt og stundum eru heilu leikirnir þar sem gerist ekkert markvert.

Það er í rauninni mjög sívílíserað.

Tökum til dæmis íþróttir á tíma Rómverja. Þá fannst mönnum eiginlega ekkert varið í að fara á völlinn nema skylmingaþrælar væru að berjast til dauða eða að ljón væru að rífa kristna menn á hol.
Casey Kasem – American Top 40

Ég verð að játa að á fáa útvarpsmenn hef ég hlustað meira á en Casey Kasem.

Hann var maðurinn sem kynnti bandaríska vinsældalistann sem var spilaður vikulega í Kanaútvarpinu – American Top 40. Ég man ennþá hvernig kynningarlagið hljómaði.

Þarna heyrði maður margt af tónlistinni sem maður vildi heyra, en var ekki spiluð nema endrum og eins í Ríkisútvarpinu.

Neil Young, Stevie Wonder, Steely Dan, Carole King. Og allt hitt. Al Green, Marvin Gaye, Elton John, Allman Brothers – og svo var maður ekki eins hrifinn af The Osmonds sem áttu óþægilega oft lög á vinsældalistum.

Ég átti lítið útvarpstæki sem ég stillti upp við rúmið – sofnaði gjarnan út frá Kananum á kvöldin.

Casey Kasem hafði óvenju fína og silkimjúka rödd, gerði þetta afar vel – að amerískum hætti. Hann taldi niður, frá 40 niður í 1 í útvarpsþætti sem tók fjóra tíma að mig minnir.

Hér er Casey Kasem frá 1971, hann kynnir lög með The Hollies, John Denver, Sammy Davis, Þetta er um það leyti að ég hef verið að hlusta á hann.
Miðhöfnin og hin forljóta skemma

Guðmundur Kristjánsson, útgerðarmaður, kenndur við Brim, skrifar grein í Fréttablaðið sem síðar verður að sérstakri frétt á Vísi.

Í greininni mótmælir Guðmundur fyrirhuguðum íbúðabyggingum við miðbik hafnarsvæðisins og segir að vernda þurfi svæðið fyrir atvinnulíf.

Nú er það svo í nýja aðalskipulaginu að gert er ráð fyrir að fiskihöfnin í Reykjavík haldi sér. Það er meira að segja horfið frá áformum um byggð í Örfirisey, enda óttuðust menn að hún kynni að þrengja að fiskihöfninni.

Höfnin er semsagt alls ekki á leiðinni burt.

En það er gert ráð fyrir íbúðahúsum við Mýrargötu. Þar er reyndar að rísa stórhýsi sem vekur mikinn ugg – það er algjörlega úr öllum hlutföllum miðað við byggðina á svæðinu og sorglegt að ekki skyldi takast að stöðva byggingu þess.

Að öðru leyti er þó enn gert ráð fyrir því að þarna verði áfram höfn fyrir hvalaskoðunarbáta og smábáta – með meðfylgjandi mannlífi, veitingahúsum og búðum.

Hluti hafnarsvæðisins hefur verið að þróast mjög skemmtilega síðustu árin, það byrjaði með því að Kjartan Halldórsson opnaði Sægreifann sinn – svo má eiginlega segja að ferðamenn hafi numið land þarna á svæði þar sem Íslendingar voru ekki mikið að skoða.

Spurningin er auðvitað með Slippinn – hann er þarna ennþá, en verður hægt að hafa hann áfram? Það væri auðvitað skemmtilegast.

En það er ekki mikið mannlíf í kringum stóra skemmu sem þarna stendur, forljóta og ótútlega. Ekki verður heldur séð að mikil starfsemi sé þar innandyra. Hún er í eigu Guðmundar í Brimi. Í kringum hana eru stór bílastæði þar sem enginn fær komast inn með bifreiðar sínar. Það yrði til mikilla bóta ef hægt væri að rífa skemmuna – nema svo ólíklega vilji til mögulegt sé að finna henni nýtt hlutverk.

Á þessum reit væri hægt að gera ýmislegt skemmtilegt – ef ekki væri fyrir þetta hús.

En það er reyndar merkilegt til þess að hugsa að 101 Reykjavík er bæði stærsta fiskihöfn landsins og langstærsti ferðamannastaðurinn. Þarna mætast semsagt helstu atvinnugreinar landsins.
England-Ítalía – er einhver spurning hver vinnur?

Það fór svo að Ítalir unnu Englendinga á heimsmeistaramótinu í nótt. Kom ekki sérstaklega á óvart, Englendingar fara fullir væntinga í svona keppnir en standa sjaldnast undir þeim. Það eru útlendir leikmenn og þjálfarar sem standa undir hinni sterku ensku deildarkeppni.

Hér getur að líta spaugilega útlistun á þessum leik.

Þarna má sjá landslið Englands og Ítalíu á leið upp í flugvél til Brasilíu. Í textanum sem fylgir með segir:

England-Ítalía

Sólgleraugu 0-13

Sítt hár 0-8

Jakkaföt frá eighties 25-0

Hæfileiki til að stilla sér upp fyrir ljósmynd 1-0

Hæfileiki til að líta vel út á ljósmynd 0-19

Sakna mömmu sinnar 0-19

Er einhver spurning hver vinnur?
Hvernig seðlabankastjóra?

Ef ég skil rétt ætlar Már Guðmundsson seðlabankastjóri að tilkynna í sjónvarpsþættinum Eyjunni í dag hvort hann sækir aftur um stöðuna.

Hún var auglýst nú í vor og umsóknarfrestur er að renna út.

Nú veit maður ekki hvað hefur gerst bak við tjöldin, en margt bendir til þess að ríkisstjórnin vilji losna við Má – að minnsta kosti framsóknarhelmingur hennar.

Milli Más og Bjarna Benediktssonar mun vera betra samband.

Eitt er þó víst að næsta seðlabankastjóra bíður meira af því sama.

Hann þarf að reyna að hafa hemil á ofþenslu sem er fara af stað í hagkerfinu og er aðallega merkjanlega á húsnæðismarkaði.

Ef verða reist hér fjögur kísiliðjuver eins og virðist stefna erum við að tala um mikla þenslu – þá er varla von á öðru en hressilegum vaxtahækkunum. Það verður erfitt að haldast innan verðbólgumarkmiðs.

Og við erum enn í umhverfi þar sem ríkja gjaldeyrishöft og þar sem peningar lífeyrissjóða er í örvæntingarfullri leit að ávöxtun – að ekki sé talað um erlendu kröfuhafana sem bíða eftir því að fá sitt.

Það þarf líka að hafa hemil á íslensku krónunni – Seðlabankinn fyrir hrun reyndist ófær um það, en raunar er ljóst að krónan færa aldrei að fljóta aftur.

Eftir hverju eru menn þá að leita í fari seðlabankastjóra?