arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sögulegur borgarstjórnarfundur

Einhvern veginn hef ég á tilfinningunni að borgarstjórnarfundir séu stundum hálf leiðinlegar samkomur. Á myndum sem ég sá úr borgarstjórn í sjónvarpinu um daginn virðast sumir borgarfulltrúarnir vera sofandi en Björk Vilhelmsdóttir sat og prjónaði.

Mamma mín sem var kennari í marga áratugi sagði að fátt þyldi hún verr en þegar nemendur prjónuðu í tíma.

En borgarstjórnarfundurinn á morgun ætti að verða öðruvísi. Verulega spennandi. Ég sé að ungliðar úr andstöðuflokkunum i borgarstjórn er að hvetja fólk til að mæta á pallana. Það verður kannski ekki stemming eins og í Gúttóslagnum þegar fætur voru rifnir undan stólum og þeir notaðir sem barefli, en þetta ætti að verða sögulegur fundur – aðalleikendurnir í málinu verða metnir eftir frammistöðu sinni á honum.

REI málið hefur aldeilis undið upp á sig. Í gær virtist um tíma eins og það væri að renna út í sandinn. Nú er einkum tekist á um þrennt: Trúverðugleika borgarstjóra og sannsögli; hvort vit sé að selja hlut Orkuveitunnar í REI, hversu mikla hreinstefnu menn aðhyllast í því efni; og svo eru það innanflokksátökin í Sjálfstæðisflokknum sem krauma undir. Maður skyldi ekki vanmeta hvað þau eru alvarleg.
Sjálfstæðisflokkurinn og Orkuveitan

Þetta er býsna athyglisverð samantekt hjá Stefáni Jóni Hafstein.
Óréttlæti

Ég var að skýra það út fyrir Kára að við mamma hans værum að fara í boð í kvöld þar sem hugsanlega yrði sonur Johns Lennon.

Kári var móðgaður:

„Af hverju fær barnið hans að koma en ekki ég?“
Ósamræmi

Guðmundur Þóroddsson skilur ekki hvað er átt við þegar talað er um trúnaðarbrest milli borgarstjórnar og stjórnenda hjá REI. Hann segir að að listi með nöfnum þeirra sem bauðst að kaupa í sameinuðu félagi hafi verið lagður fyrir fund eigenda og stjórnar OR upp úr hádegi á miðvikudag í síðustu viku. Þar hafi komið fram hve stóran hlut hver mátti kaupa og á hvaða gengi.

Í gær sagði Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson í fréttum að sér hefði verið ókunnugt um kaupréttarsamingana umdeildu.

Þetta passar ekki alveg – eða hvað?

Nú er búið að fórna Hauki Leóssyni. Er hægt að spá því að Guðmundur verði næstur?
Forsetinn og hugsanlegir arftakar

Á fyrstu stigum málsins, meðan forseti er ekki búinn að tilkynna um áform sín, er það varla nema samkvæmisleikur að spá í hver geti orðið arftaki hans. Flest bendir reyndar til þess að Ólafur Ragnar hugsi sér að sitja áfram.

Nú er hann umdeildur vegna tíðra ferðalaga og fyrir að fljúga milli heimsálfa í þotum auðmanna, en á móti má benda á að forsetinn er geysilega vel tengdur, þekkir persónulega áhrifafólk út um allan heim. Og hann kemur býsna vel fyrir – því verður ekki neitað.

Það er raunar merkilegt til þess að hugsa að Ólafur er í raun einn eftir af kynslóð sinni í stjórnmálum, allir hinir eru sestir í helgan stein eða þiggja einhvers konar for-eftirlaun í embættiskerfinu.

En á Ólafi er ekki neinn bilbugur. Hann endist betur en hinir.

Önnur hlið málsins er að enn hefur ekki verið bent á neinn frambjóðanda sem verulegur hljómgrunnur er fyrir.

Nefndur er Þórólfur Árnason. Vegna olíumálsins sem varð til þess að hann þurfti að segja af sér sem borgarstjóri gæti framboð hans orðið erfitt. Kannski má reyna seinna.

Líka Bjarni Ármannsson. Eftir REI hneykslið er það útilokað.

Kannski Sigríður Dúna Kristmundsdóttir. Hún hefur margt til brunns að bera. Hins vegar er ólíklegt að sátt næðist um að hleypa eiginmanni hennar, Friðriki Sophussyni, nálægt Bessastöðum. Landsvirkjunarforstjórinn er með umdeildustu mönnum.

Ég man ekki eftir fleirum að sinni.
Er þetta niðurstaðan?

Það getur varla verið góður starfsandi innan borgarstjórnarflokks Sjálfstæðisflokksins – sama þótt Vlhjálmur Þ. og Gísi Marteinn komi fram arm í arm.

Þeim sem gengu harðast fram gegn gamla góða Villa hefur á endanum brostið kjarkur til að taka af honum völdin. Geir Haarde virðist hafa stigið inn í atburðarásina og stoppað þá. Nú segist Villi ekkert hafa vitað.

Það er merkileg niðurstaða úr þessu máli að huldumanninum Hauki Leóssyni skuli hafa verið fórnað. Á maður að skilja það þannig að hann sé skúrkurinn?

Eða öllu heldur the fall guy.

Svo er líka merkilegt að sjá hvernig að sumu leyti ágæt áform um orkuútrás hafa verið skemmd með þessu klúðri.

Ber þá enginn ábyrgð – nema Haukur?
Sprengingar í borgarstjórn

Í ágætri fréttaskýringu Péturs Blöndal í Morgunblaðinu í morgun segir frá því að innan borgarstjórnarflokks Sjálfstæðisflokksins hafi jafnvel verið uppi hugmyndir um að slíta samstarfinu við Framsóknarflokkinn vegna deilnanna um sameiningu Reykjavik Energy Invest og Geysir Green Energy.

Það er ekki ofmælt að allt hafi sprungið í loft upp í borgarstjórninni. Segir í Morgunblaðinu að borgarfulltrúum hafi fundist kynning Guðmundar Þóroddssonar, forstjóra REI, á málinu vera „lítillækkandi“.

Borgarfulltrúunum var smalað á fund á þriðjudagskvöldi í stöðvarstjórahúsinu í Elliðaárdalnum og á enginn að hafa vitað tilefnið. Þar var þeim stillt upp fyrir orðnum hlut. Fyrirsögnin á greininni í Mogganum er svohljóðandi: „Átti að vaða yfir okkur“.

Athygli vakti hversu harðorðar bæði Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir og Valgerður Sverrisdóttir voru um málið í Silfri mínu í gær. Þorgerður sagði að kaupréttarsamningarnir í tengslum við sameininguna væru „fásinna“. Valgerður nefndi græðgi í þessu sambandi.

En borgarstjórnin leikur semsagt á reiðiskjálfi. Nú virðist pólitísk framtíð Vilhjálms Þ. Vilhjálmssonar og Björns Inga Hrafnssonar vera í uppnámi.

Svo má spyrja hvers vegna borgarstjórnarflokkur sjálfstæðismanna horfir til Vinstri grænna um samstarf? Einhver hefði haldið að væri nær að leita til Samfylkingarinnar eftir mynstrinu sem er í ríkisstjórn?

Eða hvað segir Dagur?
Ungliðar mótmæla álverum

Ungir jafnaðarmenn álykta á þingi sínu að ekki skuli reist fleiri álver. Spurning er hversu harðir þeir verða í andstöðu sinni?

Fátt virðist geta komið í veg fyrir að rísi álver í Helguvík. Málið er einfaldlega komið of langt til að stöðva það.

Húsvíkingar vilja líka ólmir fá álver. Það yrði knúið áfram með jarðhita. Umhverfisrask verður í lágmarki. Það er erfitt að skipa íbúum þessa svæðis að byggja ekki svona verksmiðju.

Þegar fiskurinn er farinn er ekki lengi hægt að halda uppi byggðarlögum með „mótvægisaðgerðum“.

Mun þetta valda valda vandræðum í stjórnarsamstarfinu? Það er sagt að Samfylkingin viti að hún þarf að fallast á að minnsta kosti eitt álver en að stóriðjuglaðir sjálfstæðismenn skilji að þeir nái ekki fram ítrustu kröfum sínum sem eru þrjú stykki.
Árás á Monet-mynd

Hví er ráðist á verk eftir Monet og það skorið í sundur? Málverk eftir Monet komast eins nálægt því og hægt er að vera tær fegurð. Engum á að geta verið illa við þau. Boðskapurinn í þeim er að heimurinn sé fagur, marglitur, eilítið dularfullur.

Sökudólgarnir virðast vera fimm ungmenni, fjórir karlar og ein kona.

Einhvern veginn dettur manni í hug listnemar, að þetta sé partur af einhvers konar gjörningi, að þessum verknaði sé ætlað að hrella og ögra þeim sem telja sig hafa góðan smekk. En kannski er ég bara að flækja málið.

Og þarna séu á ferðinni einhverjir pönkarar sem fundu sér ekkert betra að gera á þessari stundu og hafi með þessum hætti fengið útrás fyrir almenna gremju í garð mannkynsins?
Haustlitir

Við fórum í haustlitaferð á Þingvöll.

Þar var svona fallegt.

Og þar var lítill drengur sem fann risaeðlubein.
Brown skriplar á skötu

Gælur Verkamannaflokksins breska við kosningar í haust eru dæmi um hugmynd sem öðlast sjálfstætt líf í pólitík, tekur völdin uns enginn hefur stjórn á henni. Það eru vissulega nokkuð veikleikamerki á Gordon Brown að hafa leyft þessu að þróast svona. Hann hefði átt að vera búinn að taka af skarið og segja að ekki verði neinar kosningar.

Nú lítur út eins og hann sveiflist eftir skoðanakönnunum – sem allt í einu fóru að verða óhagstæðar fyrir Verkamannaflokkinn.

Eins og ég hef sagt áður hér á síðunni er ósiðlegt að boða til kosninga eingöngu vegna þess að skoðanakannanir vita á góð úrslit. Verkamannaflokkurinn sigraði í kosningum 2005 og hefur umboð til að stjórna til ársins 2010. Í kosningunum var lýðum gert ljóst að Brown myndi taka við af Blair. Það er sagt að margir hafi kosið flokkinn einmitt vegna þess.

Því er tómt mál að tala um eins og David Cameron gerir að Brown hafi ekki umboð til að stjórna ríkinu. Það er í raun ekkert í breskum stjórnmálum sem kallar á kosningar núna. Allt er með friði og spekt innanlands. Verkamannaflokkurinn hefur öruggan þingmeirihluta. Það eru engin stór mál sem krefjast þess að Brown sæki sér nýtt umboð.

En það var glappaskot að leyfa þessari hugmynd að lifa svona lengi. Brown hefur með þessu spilað upp í hendurnar á David Cameron – og að vissu leyti blásið nýju lífi í hinn unga foringja Íhaldsflokksins.

Hins vegar mun þetta gleymast fljótt eins og aðrir smástormar í fjölmiðlum, enda snýst þetta um spuna, ekki þjóðarhag.
Með svindli

Alveg frá því því ég var strákur hef ég haft gaman af frjálsum íþróttum. Þetta eru hinar upprunalegu ólympísku íþróttir, tróna hæst á meiði íþróttanna. Boltaspark jafnast aldrei á við það í glæsileika.

Ég man eftir því smástrákur þegar Bob Beamon setti hið ótrúlega heimsmet í langstökki á Ólympíuleikunum í Mexíkó 1968. Á sömu leikum þegar spretthlaupararnir Tommie Smith og John Carlos settu á sig svarta hanska og steyttu hnefa á verðlaunapalli til að mótmæla kynþáttamisrétti. Dick Fosbury sem fyrstur stökk hástökk með því að láta axlirnar og bakið fara á undan. Þarna féllu heimsmet í röðum.

Svo eru það ótrúleg langhlaup Lasse Viren á leikunum 1972 og 1976.

Bresku millivegalengdarhlaupararnir Coe og Ovett sem kepptust við að setja heimsmet snemma á níunda áratugnum. Gullin fjögur sem Carl Lewis vann á leikunum í Los Angeles 1984.

Þá var komið Florence Griffith Joyner og öllum hennar ótrúlegu metum í Seoul 1988. En þá vissi maður að eitthvað var bogið við þetta.

Mexíkóleikarnir eru núorðið kallaðir lyfjaleikarnir miklu. Það varð heldur brátt um hinar góðu minningar. Maður veit ekki hvort yfirleitt er að marka neitt heimsmet í frjálsum íþróttum.

Það er svo algjört rothögg þegar hetjan Marion Jones játar að hafa neytt ólöglegra lyfja og þarf að skila aftur verðlaunapeningum frá Ólympíuleikum. Hún virkaði eins og sérlega glæsileg og geðsleg íþróttakona. Ímynd greinarinnar er í molum eftir þetta.

Kjörorð Ólympíuleikanna er citius, altius, fortius – hraðar, hærra, sterkar. En það má helst ekki að gera það með svindli.

Nema að gripið verði til þess ráðs – líkt og ég stakk upp á í grein fyrir nokkrum árum – að halda sérstaka leika fyrir lyfjaþrælana þar sem þeir geta náð ótrúlegum árangri, sponsaðir af lyfjafyrirtækjum. Þá yrði tilkynnt fyrir keppnina á hvaða efni hver keppandi er, meðan áhugamenn reyna með sér annars staðar.
Silfrið á morgun

Silfur Egils hefur göngu sína á nýjum stað – Ríkisútvarpinu – á morgun. Þátturinn verður í beinni útsendingu á hefðbundnum tíma, klukkan 12.30.

Þetta er níunda árið sem Silfrið er á dagskrá, nú á þriðju sjónvarpsstöðinni. Má segja að hann hafi verið eitt kjörtímabil á hverri stöð.

Meðal gesta í þættinum á sunnudag eru Þorsteinn Pálsson ritstjóri, Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir menntamálaráðherra, Valgerður Sverrisdóttir fyrrverandi iðnaðarráðherra, Össur Skarphéðinsson iðnaðarráðherra og alþingismennirnir Ögmundur Jónasson og Jón Magnússon.

Þátturinn er svo endursýndur síðla á sunnudagskvöldum, en að auki verður hægt nálgast vefupptökur af honum hér á Eyjunni og á vef Ríkisútvarpsins.
Ekki Davíð

Margir sjálfstæðismenn sem ég hitti hafa sömu orð um framgöngu Vilhjálms Þ. Vilhjálmssonar:

„Hann hegðar sér eins og Davíð. En hann er ekki Davíð.“
Á gráa svæðinu

Opinbert fyrirtæki stofnar einkafyrirtæki on the side.

Forstjóri hins opinbera fyrirtækis er gerður að forstjóra hliðarfyrirtækisins – sem er þó að stórum hluta í eigu hins opinbera fyrirtækis.

Hann fær að leika sér með peninga opinbera fyrirtækisins eins og þeir séu hans eigin.

Þess að auki fær hann væntanlega miklu hærri laun en áður plús stóran kaupréttarsamning í hliðarfyrirtækinu sem kann að reynast mjög verðmætur.

Nokkrir vildarvinir hans og stjórnmálamannanna sem stóðu að þessum tilfæringum fá líka kaupréttarsamninga.

Hinir eigendur hliðarfyrirtækisins eru nokkrir af gráðugustu kapítalistum landsins.

Spilling? Allavega nokkuð langt úti á gráa svæðinu.
Er smá rugl í gangi?

Reykjavik Energy Invest notar sama lógó og Orkuveita Reykjavíkur.

Á vef fyrirtækisins stendur að Reykjavik Energy Invest reki hitaveitur bæði á Íslandi og erlendis.

Þar er meðal annars nefnd Nesjavallavirkjun og Hellisheiðarvirkjun.

Ég sem hélt að þessar virkjanir væru alfarið í eigu borgarbúa í gegnum eignarhaldið á Orkuveitu Reykjavíkur. Borgarbúar eiga svo líklega aftur hlut í REI – eða það skyldi maður halda.

Nema sé þegar búið að einkavæða draslið?
Klaus klikkar ekki

Einhver galnasti neocon í heiminum er Vaclav Klaus, forseti Tékklands.

Það má kannski segja að hann sé galinn og kalinn – á hjarta eftir kalda stríðið.

Fyrir nokkrum árum kom Klaus hingað til lands og hélt mjög sérkennilega ræðu.

Klaus breytist ekkert, þrátt fyrir hnígandi sól ný-íhaldsins, eins og sjá má á ræðu sem hann flutti í mormónaborginni Salt Lake City fyrir skemmstu,

Þar hellir Klaus sér yfir það sem hann nefnir evrópuisma og umhverfisisma og leggur þetta að jöfnu við gamla kommúnismann sem hann barðist eitt sinn gegn. Klaus klikkar ekki – hann sér komma í hverju horni.

Ég skrifaði þetta þegar Klaus talaði á Íslandi fyrir nokkrum árum. Færslan er ekki frá 1969 eins og halda mætti af dagsetningunni.
Vejle

Þetta er mergjaður andskoti. Þeir ætluðu að sprengja lestarstöðina í Vejle – af öllum stöðum.

Það er svona eins og að ætla að sprengja í Garðabænum.

Hættu svo við, ekki af neinum mannúðarástæðum.

Nei, þeir óttuðust að þeir gætu sprengt einhverja múslima í leiðinni.
Orkubólan

Nú er farin að vera spillingarlykt af þessu Reykjavik Energy Invest dæmi – þegar valdir starfsmenn Orkuveitunnar eiga að fá forkaupsrétt á hlutum í félaginu. Ég hef áður sagt að einn tilgangurinn með þessum tilfæringum sé að geta borgað mönnum eins og Guðmundi Þóroddssyni hærra kaup – gera þá að einhverju meiru en opinberum starfsmönnum. Nú segir Guðmundur að hugmyndin sé að „skerpa tenginguna milli hagsmuna fyrirtækisins og þeirra sem það starfa“.

Vandinn er bara sá að Orkuveita Reykjavíkur er fyrirtæki í eigu borgaranna – ekki Guðmundar og félaga. Og hlutur Orkuveitunnar í REI er líka í opinberri eigu.

Borgarstjórnarflokkur Sjálfstæðisflokksins logar í deilum vegna þessa ævintýris – það væri reyndar gaman ef fjölmiðlarnir gæfu andstöðunni við þetta andlit, segðu okkur hverjir eru á móti. Er það Gísli? Kjartan Magnússon? Hanna Birna?

Ein spurningin er auðvitað hvað hið nýja fyrirtæki sé að fara að gera? Ég hef ekki séð neitt sem hönd er á festandi um framtíðarverkefni REI – eru til dæmis komnir einhverjir erlendir samningar eða er þetta bara heimaleikfimi enn sem komið er? Það sem Geysir Green Energy leggur inn í fyrirtækið er aðallega Hitaveita Suðurnesja sem var keypt á því sem telst fáránlegt yfirverð. Svo eru þarna Jarðboranir. Annars eru það bara gömlu veiturnar sem eru hin raunverulegu verðmæti í dæminu.

Mest hætta á pólitískri spillingu er þegar stjórnmálamenn eru komnir á kaf í viðskipti með einkaaðilum og þegar þeir fara að umgangast opinbert fé eins og það sé þeirra eigið. Gleyma því að þeir eru einungis kjörnir fulltrúar, vörslumenn. Það má vera að séu mikil tækifæri í orkuútrásinni – en það er of margt sem orkar tvímælis við tilurð þessa fyrirtækis og tilgang þess.

Einfaldast væri auðvitað að einkavæða Orkuveitu Reykjavíkur. Þar með yrði þessu fjármagni gefið frelsi. En um það næst líklega ekki pólitísk samstaða.
Pólitíkin í vetur

Sjálfstæðismaður sem ég hitti í gær spáði því að ríkisstjórnin myndi springa eftir tvö og hálft ár.

Svo hitti ég samfylkingarmann sem sagði að þetta væri stjórnarsamstarf upp á tólf ár. Þessi þingmeirihluti, þessi fjárlagaafgangur – þetta væri of gott til að vera satt.

Flestir spá daufum vetri í pólitíkinni. Það verður sjálfsagt einhver núningur milli stjórnarflokkanna. Um gjaldeyrismálin virðist vera grundvallarágreiningur þótt ekki sé einhlítt að hann fari alveg eftir flokkslínum. Líklega verður niðurstaðan að hér verður sett niður eitt álver í viðbót – þó ekki þrjú eins og sumir sjálfstæðismenn vilja.

Stjórnarandstaðan er afar veik. Tveir foringjar hennar sitja örugglega ekki lengi. Guðni er bráðabirgðaformaður og Guðjón A. virðist vera að fá sig fullsaddan af því að stýra skútu Frjálslynda flokksins. Er hægt að búast við einingu í fjögurra manna þingflokki þar sem Kristinn H. Gunnarsson og Jón Magnússon eru í hópnum?

Svo er það spurning með Steingrím J. Hann fór mikinn í þinginu í gærkvöldi. Samt fannst manni eins og hann væri dálítið að ýkja þegar hann dró upp mjög dökka mynd af efnahagsástandinu. Var hann að tala um Ísland – eða einhvern annan stað?

Annars byrjar Silfur Egils í sjónvarpinu á sunnudaginn – nú á RÚV, en á sama tíma, klukkan 12.30. Það er kostur við pólitíkina að yfirleitt gerist eitthvað óvænt svo allt sem ég skrifaði hér að ofan gæti verið tóm vitleysa.
Playmó

Kári er að leika sér með playmó karla í baðinu:

„Pabbi, heldurðu að það séu nokkuð risar að leika sér að okkur?“
Dagar flugvallarins eru brátt taldir

Gísli Marteinn segir að rétt sé að byggja í Vatnsmýri og Örfirisey áður en farið er með byggðina út á Geldinganes. Hann tekur fram að flestir borgarfulltrúar séu fylgjandi því að flugvöllurinn fari úr Vatnsmýri. Það má líka geta að á skipulagi er gert ráð fyrir að hann víki.

Það er rétt hjá Gísla að það er mikil tímasóun fyrir borgarana, óhagkvæmt og óumhverfisvænt, ef þeir eiga ekki annan kost en að aka langar leiðir í vinnu. Ef leiðin milli vinnunnar og heimilisins lengist stöðugt. Þetta mun ekki ganga til lengdar. Við verðum líka að hyggja að því að byggingarland er ekki ótakmörkuð auðlind. Kópavogur hefur bruðlað mjög með land sem brátt verður uppurið – það er dálítið sorglegt að fara upp að Elliðavatni og sjá blokkirnar rísa við himinn.

Það er ekki aðlaðandi hugmynd að Reykjavík færist upp á Kjalarnes.

Það er sjálfsagt að standa vel að flugsamgöngum í bæinn. Nýleg úttekt sýndi að hagkvæmara er að setja flugvöll upp á Hólmsheiði eða út á Löngusker en að hafa hann á sama stað – í beinhörðum peningum talið.

Keflavík er auðvitað kostur líka – það er eiginlega ráðgáta hversu langan tíma hefur tekið að tvöfalda Reykjanesbrautina (leigubílsstjóri sem keyrði mig um hana um daginn hafði þá kenningu að Sturla hefði ekki kært sig um að þetta gerðist hraðar).

En dagar flugvallarins í Vatnsmýri eru brátt taldir. Umferð um hann mun minnka aftur þegar framkvæmdunum miklu fyrir austan líkur. Það er engin ástæða til að halda honum úti sem lendingarstað fyrir milljarðamæringa á einkaþotum og þyrlum.
Byggingastjóri Alþingis

Aðalhlutverk forseta Alþingis virðist vera að vera einhvers konar bygginga- eða viðhaldsstjórn fyrir alþingisreitinn og byggingar á honum.

En um leið er forsetinn ráðherraígildi, hefur opinberan bíl með bílstjóra og öll þau fríðindi sem fylgja ráðherradómi. Hængurinn er bara sá að forseti Alþingis hefur lítið sem ekkert að gera. Og því er hann – sama hvort það er Halldór Blöndal, Sólveig P. eða Sturla Bö – sífellt að vinna í því að bæta og breyta aðstöðu þingsins,

Þar virðist aldrei vanta pening – sífellt má gera upp eða byggja nýtt.

Nú er hugmyndin að byggja skrifstofuhúsnæði milli þinghússins og Tjarnarinnar. Þá verður öll starfsemi þingsins komin í hús sem eru í eigu þess. Sumt í þessum tillögum er reyndar ágætt – eins og að loks eigi að gera upp Skjaldbreiðarhúsið. Fyrir fáum árum hélt ég að myndi enda með því að það yrði rifið.

Annars er það makalaust með skipulagið í miðborginni. Nú hefur Alþingi tekið sig til og skipulagt stóran reit í Kvosinni. Upp með Laugavegi og Hverfisgötu eru það auðmenn sem sjá um skipulagið. Þetta er dæmi um horror vacui – borgaryfirvöld hafa í áratugi svikist um að gera nokkurn skapaðan hlut í miðbænum, þaðan hefur ekki komið neitt frumkvæði.

Þetta hefur skilið eftir tómarúm sem aðrir eru nú að keppast við að fylla.
Einar Már í Kiljunni

Sérstakur gestur í Kiljunni annað kvöld er Einar Már Jónsson, háskólakennari við Sorbonne í París. Einar sendi í sumar frá sér bókina Bréf til Maríu. Hún vakti mikla athygli þrátt fyrir að hún væri ekkert auglýst – seldist vel og hefur verið mjög í umræðunni. Einar Már hefur ekki áður verið í sjónvarpsviðtali.

Bréf til Maríu er fyrst og fremst ádeilurit þar sem Einar Már gerir upp við hugmyndastrauma á síðari hluta tuttugustu aldar – marxismann, strúktúralismann og ekki síst frjálshyggjuna sem hann telur að tröllríði öllu nú um stundir. Um leið er bókin skemmtilesning, skrifuð af andagift, þar sem höfundur fer um víðan völl og beitir sínum mikla lærdómi.

Af öðru efni þáttarins má nefna umfjöllun um skáldið og utangarðsmanninn Jónas Svafár. Er það satt að hann hafi sofið í ár? Var hann alvöru skáld? Hafði hann áhrif?

Guðfríður Lilja Grétarsdóttir segir frá kynnum sínum af Dostojevskí. Bragi Kristjónsson verður á sínum stað, sem og Páll Baldvin og Kolbrún Bergþórsdóttir.
Tengsl?

Í fréttum kom fram að sautján alþingismenn eru frá Siglufirði eða tengjast því plássi.

Aðal-Siglfirðingurinn er sjálfur samgönguráðherrann, Kristján Möller.

Skyldi það vera skýringin á því að á fjárlagafrumvarpi næsta árs er ekki króna til Sundabrautar?
Ringo kemur í hverfið

Kári er mikill bítlaaðdáandi. Ég hef hann reyndar grunaðan um að ætla að verða gítarleikari.

Ég hef ekki treyst mér til að segja honum frá fráfalli Johns og Georges.

En þegar við vorum að horfa á fréttirnar áðan sagði hann:

„Það væri allt í lagi að hitta Ringo.“
Versti forsetinn?

Álit manns á George Bush versnar enn ef það er hægt – heimska, vanhæfni, fáfræði, spilling, græðgi, sérgæska og hroki eru nokkur orð sem koma upp í hugann þegar litið er yfir verk hans og valdaferil. Menn eru í alvöru farnir að velta því fyrir sér hvort hann sér versti forseti í sögu Bandaríkjanna.

Hjá Davíð Loga má lesa um hvernig þeir stóðu að því að fara í stríðið – fékk íslenska ríkisstjórnin svona trakteringar eða töldu Halldór og Davíð að mætti búast við einhverju svona? (Herinn fór jú hvort sem var.)

Svo er hér á Freedom Fries vitnað í athyglisverða grein eftir Paul Krugman þar sem er spurt hvort valdatíð Bush sé tilraun í því hvað gerist ef ríkisstjórnir taka kerfisbundið vitlausar ákvarðanir.
Wuhan – Hankow

Á vefnum sé ég að Kópavogur er orðinn vinabær kínversku borgarinnar Wuhan.

Áður fyrr var þessi borg kölluð Hankow. Hún stendur á mörkum tveggja merkra fljóta, Yangtse og Hanárinnar.

Ég er eiginlega viss um að afi minn, Ólafur Ólafsson kristniboði, var fyrsti Íslendingurinn til að koma í þessa borg. Það mun hafa verið árið 1921.

Árið 1931 var hann við hjálparstörf á þessu svæði en þá urðu mikil flóð í Yangtse sem teljast einhverjar mestu náttúruhamfarir á tuttugustu öld.
Til hvers kosningar?

Svona er pólitíkin skrítin. Cameron vill auðvitað ekki kosningar – hann segist bara vilja þær. Hann verður að bera sig mannalega. Kosningar geta eyðilagt hann sem leiðtoga flokksins. Þær gætu þýtt að eyðimerkurganga íhaldsins haldi áfram fram á næsta áratug. Íhaldsflokkurinn á varla neinn möguleika á að vinna kosningar í haust.

Það er alveg sama hvar er borið niður. Flokkurinn er í tómum vandræðum. Cameron vildi gera hann grænan, nútímalegan og vænan. Gamlir flokksmenn – the party faithful – kæra sig ekki um það. Íhaldsblöðin Telegraph og Daily Mail þola ekki Cameron. Í raun er stór hluti flokksmanna í sama farinu og þegar þeir höfðu Ian Duncan-Smith og Michael Howard sem leiðtoga. Slíkur flokkur mun aldrei komast til valda í Bretlandi.

Hitt er svo annað mál hversu siðlegt það er hjá Verkamannaflokknum að boða til kosninga bara vegna þess að skoðanakannanirnar vita á gott. Ég held ég sé mestanpart sammála Martin Kettle sem skrifar í Guardian að það sé hégómlegt og óþarft að boða til kosninga.

Í raun er hið eina sem gæti komið Brown í koll að breskir kjósendur komist að sömu niðurstöðu – að það sé engin ástæða til að kjósa núna – en það er ekki sérlega líklegt því alls staðar kynda fjölmiðlarnir undir kosningafárinu.
Að hneyksla

Það er voða fátt sem gengur fram af fólki núorðið.

En það má samt reyna samkvæmt gamla kjörorðinu: Épater la bourgeoisie!

Íslenskur listamaður gerði heiðarlega tilraun í þessu efni í Kastjósinu í kvöld þegar sýndar voru myndir þar sem hann pissar upp í sjálfan sig.

Dugir það til að hneyksla okkur smáborgarana?