arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Henson árið 1974

Nú er ljóst að Pollapönksgallar frá Henson verða tískufatnaðurinn í sumar.

Pollapönkarar komu, sáu og sigruðu á sviðinu í Kaupmannahöfn. Þetta var verulega kraftmikill performans – og fínn húmor í honum.

En Hensongallarnir eru ekki alveg nýir af nálinni.

Ég var strákur þegar Halldór Einarsson fór að sauma Henson-fatnað í verslunarhúsnæði á Sólvallagötu 9. Þetta þótti nokkuð ævintýralegt. Halldór var þá kunnur fótboltamaður, Valsari.

Ég og Oddur Sigurðsson vinur minn vorum miklir íþróttaáhugamenn. Oddur náði reyndar þeim árangri seinna að keppa á tvennum Ólympíuleikum og átti lengi Norðurlandamet í 400 metra hlaupi.

Við fórum til Halldórs og fengum hjá honum hvor sinn Hensongallann – þeir voru fallega gulir. Við vorum mjög ánægðir með þennan fatnað – mættum í honum á æfingar.

Þetta hefur verið svona 1974. Um það leyti birti Henson þessa auglýsingu.

Og hér er Henson framleiðslan eins og hún er í dag. Þessi samsetta mynd er af vef Eiríks Jónssonar, hann segir að Pollapönksgallar mokist út. Gallinn sem við Oddur áttum var ekki ósvipaður þeim sem Guðni er í, lengst til hægri á myndinni.
Erlendum ríkisborgurum og innflytjendum fjölgar aftur

Þær eru merkilegar tölurnar sem birtust í síðustu viku um flutninga fólks til Íslands. Þar kom í ljós að síðan um mitt ár 2012 hafa 2890 fleiri útlendir ríkisborgarar flutt til landsins en frá landinu.

En á sama tíma hafa 810 fleiri íslenskir ríkisborgarar flutt frá landinu til þess.

Hlutur erlendra ríkisborgara í íbúafjöldanum er semsagt aftur að aukast, eins og hún gerði mjög ört á árunum fyrir hrun. Áríð 2008 var þetta hlutfall komið í 7,4 prósent og var þá hærri en meðaltalið í Evrópu. Þetta minnkaði eftir hrun, var komið í 6,6 prósent í ársbyrjun 2012, en vex nú aftur.

Að miklu leyti er þetta náttúrlega til að svara eftirspurn á vinnumarkaði. Nú eru uppgrip í sumum atvinnugreinum, sérstaklega í byggingariðnaði og ferðaþjónustu. Það er mjög erfitt að fá iðnaðarmenn, rafvirkja, pípulagningamenn og smiði. Margir íslenskir iðnaðarmenn hafa flutt til Noregs – en iðnaðarmenn sunnan og austan úr Evrópu flytja hingað í staðinn.

Þeir sem búa um herbergi á íslenskum hótelum eru að miklu leyti útlendingar.

Það er nokkuð atvinnuleysi á Íslandi eða um 6 prósent, en sumir telja að það sé vanmetið. Varlegt er þó að álykta að útlendingar taki störf frá Íslendingum. Hér er um að ræða störf sem þeir vilja ekki vinna eða eru vanbúnir til að vinna.

Útlendingarnir sem hér fá vinnu geta komið vegna aðildar okkar að Evrópska efnahagssvæðinu. Við teljum það sjálfsagt mál.

En þegar útlendingar koma sem eru annars staðar frá er þeim gert mjög erfitt fyrir að fá landvist, óþarflega erfitt – að maður tali ekki um þegar hælisleitendur eiga í hlut. Það má kannski endurskoða.
Jarðgasbyltingin og alþjóðapólitíkin

Í tímaritinu Foreign Affairs er fjallað um örlagaríkar breytingar á orkumarkaðinum heiminum sem voru ekki fyrirséðar fyrir nokkrum árum.

Þetta felst í stóraukinni vinnslu á jarðgasi, sérstaklega í Bandaríkjunum. Hún hefur aukist um 50 prósent á ári síðan 2007, og fullnægir nú 39 prósentum af gasþörf Bandaríkjanna.

Bandaríkin undirbúa líka stórfelldan útflutning á gasi, meðal annars til Evrópu. Meðfram hefur olíuframleiðsla Bandaríkjanna líka aukist og Bandaríkin eru nú komin fram úr Rússlandi sem mesta orkuframleiðsluland í heimi.

Þetta hefur haft mjög jákvæð áhrif á bandaríska hagkerfið, svartsýnisspár um hnignun þess eru ekki að rætast. Alþjóðapólitísk áhrif ná víðar – til dæmis getur þetta komið sér mjög illa fyrir Rússa sem eru háðir því að verð á olíu og gasi sé hátt. Eins gætu olíuríki í Mið-Austurlöndum tapað á þessari þróun. Kínverjar sem eru stórir orkukaupendur gætu hins vegar notið þessa í lækkuðu orkuverði meðfram því að þörf Bandaríkjanna fyrir innflutning á orkugjöfum minnkar og sömu sögu er að segja um Evrópu sem er óþægilega háð orku frá Rússlandi.

Jarðgasið, sem hægt er að vinna með hinni nýju tækni, er að finna miklu víðar en í Bandaríkjunum. Hins vegar eru Bandaríkjamenn komnir lengst í nýtingu þess – í greininni í Foreign Affairs segir að skýringin sé að hluta til sú hvernig eignarrétti er háttað í Bandaríkjunum. Nýting jarðgassins hefur í för með sér minni útblástur gróðurhúsalofttegunda en olíubrennsla, en hins vegar óttast margir að hún muni seinka þróun sem þarf að verða yfir í sjálfbæra orkugjafa.

Hér má sjá aðra grein um vinnslu jarðgass sem hefur birst á þessum vettvangi.
Lekamálið og trúnaðurinn

Hversu langt nær vernd heimildamanna blaðamanna? Lekamálið svokallað vekur upp spurningar um það.

Rangri og meiðandi frétt er lekið úr ráðuneyti til fjölmiðla –það er eiginlega óhugsandi að þetta komi annars staðar frá. Tveir fjölmiðlar taka upp fréttina og birta hana nokkurn veginn óbreytta, gagnrýnislaust. Víðlesnasta dagblaðið, Fréttablaðið, setur fréttina meira að segja á forsíðu. Þriðji fjölmiðillinn, Ríkisútvarpið, má eiga að það kannaði sannleiksgildi lekans.

Þarna er augljóslega verið að blekkja og villa, þetta eru ekki upplýsingar – þvert á móti, þetta eru rangfærslur. Einhver sem hefur vald er að misnota það.

Blaðamennirnir gera stóra skyssu þegar þeir birta þetta án þess að skoða málið betur – þeir láta uppljóstrarann (þetta orð er eiginlega ónothæft í þessu tilviki) leiða sig á villigötur.

Hver er þá trúnaðurinn þeirra við þann sem lak fréttinni úr ráðuneytinu?
Samhengi hlutanna í borgarskipulagi

Þessi mynd kemur úr drögum að nýju svæðisskipulagi höfuðborgarsvæðisins. Það er nú í vinnslu. Þarna birtast markmið sem eru talin æskileg við uppbyggingu og þróun hverfa – og felast aðallega í meiri nærþjónustu. Skipulagsfræðineminn og húsasmiðurinn Guðmundur Kristján Jónsson birtir myndina á bloggi sínu undir yfirskriftinni Samhengi hlutanna.

Þarna birtast ýmis háleit markmið – þetta er beint framhald af nýja Aðalskipulaginu. Guðmundur skýrir þau á eftirfarandi hátt.

Að baki kaflanum um kaupmanninn á horninu er ekki útópískt draumsýn yfirvalda um gamlan mann í slopp að rétta húsmæðrum vörur yfir búðarborð, heldur ítarleg greiningarvinna sem sýnir meðal annars fram á að í kjölfar þess að verslun og þjónusta færðist úr nærumhverfi fólks jókst tíðni offitu með alvarlegum afleiðingum fyrir þjóðfélagið í formi kostnaðar og dauðsfalla. Skipulagsmál eru dauðans alvara. Niðurstöður nýlegrar búsetukönnunar sýna einnig að flestir telja helstu ókosti síns hverfis vera mikla bílaumferð, skort á verslun og þjónustu og slakt strætisvagnakerfi. Samkvæmt sömu könnun vilja flestir búa miðsvæðis, eða í þeim hverfum þar sem þjónusta og verslun hefur ekki horfið úr nærumhverfinu. Best væri ef niðurstöður búsetukannanna væru á þann veg að sem flestir séu ánægðir og stoltir af sínu hverfi.

Í innleiðingu á aðalskipulagi Reykjavíkur er verið að stíga nýtt skref sem miðar að því að kortleggja styrkleika og veikleika allra hverfa borgarinnar með það að markmiði að öll hverfi borgarinnar þróist á forsendum þeirra sem þar búa á sjálfbæran hátt í gegnum hverfisskipulag. Markmiðið við gerð hverfisskipulags er að skapa kraftmikil hverfi með öfluga nærþjónustu í takt við óskir íbúa. Hverfisskipulagið á að vera unnið í virku samráði við íbúa og grasrótarsamtök og það á að vera byggt á staðbundinni þekkingu og hverfisivitund. Það á að vera verkfæri íbúa til að móta sín hverfi eftir eigin höfði og með gildistöku þess á öll skipulagsvinna að verða einfaldari og hraðari. Hverfisskipulagið er unnið á smáum skala en af stórri hugsjón. Með gerð hverfisskipulags er hægt að hugsa hnattrænt en bregðast við heimafyrir.

Grein Guðmundar má lesa með því að smella hér.
Zizek: Barbarismi með mannlegri ásýnd

Slóvenski heimspekingurinn Slavoj Zizek skrifar kröftuga grein í London Review of Books undir yfirskriftinni Barbarism with a Human Face og fjallar um Úkraínu og Rússland.

Zizek fer víða eins og honum er lagið, en hann rekur atburðina meðal annars til uppgangs þjóðernisstefnu í Rússlandi – og segir að hún sé í anda Stalíns, en ekki Leníns.

Því hafi verið kaldhæðnislegt þegar Úkraínumenn tóku niður styttur af Lenín.

Zizek fjallar líka um gælur Pútínstjórnarinnar við fasisma – og segir að allt ný-fasíska hægrið í Evrópu sé á bandi Pútíns. Mótmælin á Maidan torgi séu viðbrögð við þessum myrka hugmyndastraumi sem Pútín hafi endurvakið.

Þessi stóri hugsuður heldur svo áfram og skoðar heim þar sem hugmyndir upplýsingarinnar eru á undanhaldi – það sem er súmmað upp í hugsjónum frönsku byltingarinnar, égaliberté. Jafnrétti, frelsi.

Það sem Zizek hefur mestar áhyggjur af er „barbarismi með mannlegri ásýnd“, eins og hann kallar það, pópúlismi sem beinist að innflytjendum. Þegar menn eru til í að kasta fyrir róða hugsjónum okkar um frelsi og lýðræði – í baráttunni gegn öflum sem þeir segja að ógni frelsi og lýðræði.

Þeir sem telja sig vera að vernda Evrópu fyrir innflytjendum eru hin raunverulega ógn, ekki innflytjendurnir, skrifar Zizek.

Evrópa geti lært af mótmælendunum á Maidan-torgi og vera tilbúin til að koma til móts við þá. Það þurfi að halda lifandi hugmyndinni um égaliberté.

Zizek segir að önnur barátta sé líka að byrja. Þar séu fremstir þeir Rússar sem séu á móti þjóðernisstefnu Pútíns og sjái að hún er valdatæki. Það þurfi að koma upp tengslum milli þessara afla og frelsisaflanna í Úkraínu þar sem er lögð áhersla á bræðralag, það sem sameinar en sundrar ekki.

Annars stöndum við frammi fyrir þjóðernissinnuðum átökum sem er stýrt af ólígörkum – slíkt valdatafl höfði ekki til neins sem vill stjórnmál sem byggja á frelsi og lýðræði.

Slavoj Zizek – hann var tvívegis gestur í Silfri Egils og fór á kostum í bæði skiptin.
Snjallt heiti Viðreisn

Það er býsna glúrið hjá stofnendum nýs alþjóðasinnaðs hægri flokks að kenna sig við Viðreisn.

Í hugum á hægri vængnum hefur Viðreisnarstjórnin yfir sér gyllta áru. Hún dró úr höftum sem þjakað íslenskt efnahagslíf á árunum eftir stríð og fram á sjöunda áratuginn.

Hún sat frá 1959 til 1971, fyrst var Ólafur Thors forsætisráðherra, síðar Bjarni Benediktsson og undir lokin Jóhann Hafstein. Helsti leiðtogi Alþýðuflokksins, sem myndaði stjórnina með Sjálfstæðisflokki, var Gylfi Þ. Gíslason – mikill talsmaður viðskiptafrelsis og alþjóðasamvinnu.

Viðreisnarstjórnin var þannig mjög umbótasinnuð – og það var á tíma hennar að Ísland gekk í viðskiptabandalagið EFTA. Hún hvikaði aldrei frá varnarsamstarfinu við Bandaríkin og verunni í Nató – þegar vinstri stjórn tók við 1971 hafði hún á stefnuskrá að segja upp varnarsamningum.

Það er gróið inn í sögu Sjálfstæðisflokksins að Viðreisn hafi verið afar góð – kannski besta ríkisstjórn Íslands. Hægri sinnaðir kratar hafa líka séð þetta samstarf í hillingum.

En að sama skapi er þetta nafn líklegt til að fara í taugarnar á þeim sem má kalla flokkseigendur í Sjálfstæðisflokknum.
Undirskriftir afhentar, ESB dormar í nefnd, óskýr orð utanríkisráðherra

Í dag voru þingmönnum afhentar undirskriftir 55 þúsund Íslendinga sem vilja ekki að aðildarviðræðum við Evrópusambandið verði slitið.

Það er spurning hvaða áhrif þetta hefur, en ríkisstjórnarflokkarnir eru varla búnir að gleyma uppnáminu sem varð þegar þingsályktunartillaga um að slíta aðildarviðræðunum var óvænt lögð fram í febrúar. Þá var allt í einu eins og fjaraði verulega undan ríkisstjórninni. Hún hefur verið í varnarbaráttu síðan.

Í heilagri ritningu stendur eitthvað á þessa leið: Ræða yðar skal vera já, já eða nei, nei. Stundum hefur verið vitnað í þessi orð í sambandi við Framsóknarflokkinn sem á árum áður þótti geta sagt bæði já já og nei nei í sömu andrá.

Gunnar Bragi Sveinsson utanríkisráðherra var nokkuð trúr þessu í hádegisfréttum Ríkisútvarpsins í dag þegar hann sagði:

Ég sjálfur hef ekki trú á að undirskriftalistinn sem slíkur geri það að verkum að tillagan verði dregin til baka. En ég hef alltaf sagt að ef að það er hægt að finna leið til þess að hlusta á þá sem hafa skrifað undir listann eða þá sem hafa tjáð sig um þetta mál, um leið að ná einhvern veginb fram markmiðum stjórnvalda, þá er ég ekkert að útiloka einhverjar breytingar á málum. […] Ef að það er vilji fyrir hendi þá er hægt að klára það. Ef að stjórnarandstaðan leggst ekki þvert fyrir málið eða þá að, ef að menn ná að finna einhverja lausn sem að það er samstaða um, þá er hægt að gera það, þetta er allt hægt. Ef að menn finna leiðina til þess. Ég vil ítreka það að ég er opinn fyrir hugmyndum ef að það er hægt að ná einhverri lendingu sem að gerir það samt að verkum að ríkisstjórnin nær sínu að sjálfsögðu fram, um að sækja ekki um aðild að Evrópusambandinu.

Þetta er svona frekar óskýrt.

Össur Skarphéðinsson tjáir sig á Stöð 2 og segir í fréttinni að málið dormi inni í utanríkismálanefnd.

En mér sýnist allt stefna í það eins og staðan er í dag að það sé þegjandi samkomulag millum stjórnarflokkanna að láta það svona síga út og sofna og ég get ekki sagt að ég geri stóran ágreining um það.

Næsta öruggt hlýtur að teljast að málið verður ekki afgreitt fyrir þinglok í vor, enda eru aðeins örfáir fundadagar eftir á Alþingi og mörg önnur stór mál sem bíða. Stjórnin á möguleika á að boða til sumarþings og láta þá sverfa til stáls eða reyna að taka viðræðuslitin við ESB aftur upp í haust.
Stórverkefni sem fara úr böndunum

Þetta er stórmerkileg frétt í Fréttablaðinu þar sem vitnað er í samantekt Sigurðar Jóhannessonar hagfræðings sem birtist í tímaritinu Vísbendingu.

Þarna eru teknar til skoðunar nokkrar stórframkvæmdir á Íslandi, niðurstaðan er sú að þær hafa farið mikið fram úr kostnaðaráætlun. Sums staðar er prósentuhækkunin mjög há, eins og í tilviki Ráðhússins í Reykjavík – allt að 150 prósent.

En við aðrar framkvæmdir eru krónuhækkunin svakaleg, eins og í tilviki Kárahnjúkavirkjunar. Þar erum við að tala um hækkun úr 123-135 milljarða króna upp í 240 milljarða króna.

Getur þetta verið raunin?
Óvelkomin sending

Margt tiltölulega ungt fólk sem ég þekki er í öngum sínum eftir að hafa fengið blað Landsambands eldri borgara inn um lúguna hjá sér. Þetta fólk veit ekki hvaðan á sig stendur veðrið, en það telur sig eiga nokkuð í að fylla flokk eldri borgara.

Þannig skrifar Þórunn Erlu- Valdimarsdóttir rithöfundur á Facebook síðu sína:

Ég þarf áfallahjálp eftir að hafa fengið sent heim sumarblað félags Eldri borgara á mínu nafni – þeir hljóta að borga reikninginn úr því þeir hafa efni á að senda þetta ljóta og leiðinlega blað á ungt fólk … fokkandi umhverfis subbuskapur og plastað í ofanálag.

Þórunn bætir svo við að hún sé flúin til Mexíkó og komi aldrei aftur.
Vinsæll Dagur, óvinsæll Halldór – en flokkar þeirra eru samt jafnir í fylgi

Skoðanakönnunin um borgarpólitíkina sem birtist í Fréttablaðinu í gær leiðir ýmislegt í ljós. Þar var bæði spurt um fylgi flokka í borginni og fylgi oddvitanna sem leiða lista flokkanna. Þar er að finna dálítið misræmi.

Heil 56,5 prósent segjast vilja að Dagur B. Eggertsson verði borgarstjóri eftir kosningarnar. Samt er fylgi flokks hans, Samfylkingarinnar, ekki nema 26,5 prósent. Stuðningurinn við Dag nær semsagt langt út fyrir raðir Samfylkingarinnar.

Má kannski álykta af því að flokkurinn dragi Dag niður – að hann sé dragbítur? Það verður að segjast eins og er að Samfylkingin er ekki sérlega sterkt „vörumerki“ um þessar mundir.

Þetta horfir öfugt við þegar Sjálfstæðisflokkurinn á í hlut. Einungis 16 prósent segjast vilja Halldór Halldórsson sem borgarstjóra. En stuðningurinn við flokkinn er 27 prósent.

Af því virðist mega ráða að fólk sé að kjósa Sjálfstæðisflokkinn þrátt fyrir Halldór – að hann sé fremur dragbítur á framboðið en hitt. Þess er auðvitað að gæta í þessu sambandi að hér er Sjálfstæðisflokkurinn í algjöru lágmarksfylgi í borginni – þetta er heilum 7 prósentustigum minna en í síðustu kosningum. Það má kannski álykta sem svo að Sjálfstæðisflokkurinn sé kominn niður í tálgað fastafylgi sitt í borginni.
Bráðnauðsynleg verkalýðsbarátta – og Græna gangan

1. maí göngur hafa löngum laðað til sín hópa sem berjast fyrir ýmsum málum. Ein frægasta 1. maí ganga á Íslandi var 1970 þegar Rauðsokkur héldu á stóru líkneski af konu niður Laugaveginn og með borða þar sem stóð „Manneskja, ekki markaðsvara“.

Feministar hafa stundum verið áberandi í þessum göngum, en eru það ekki nú. Á áttunda áratugnum gengu ýmsir hópar úr villta vinstrinu – þeir tóku hlutverk sitt svo alvarlega að oft var farið í strangar samningaviðræður fyrir 1. maí til að athuga hvort ekki væri hægt að „samfylkja“ – semsagt ganga saman.

Það tókst yfirleitt ekki, og því gengu Fylkingin, KSML og EIKml oftast hver í sínu lagi.

Í síðustu 1. maí göngum hefur Græna gangan svokölluð verið mjög fjölmenn. Hún kemur á eftir göngu verkalýðsfélaganna – þeir sem eru í Grænu göngunni veifa grænum fánum og hvetja til umhverfisverndar.

Ég sé á Facebook að rithöfundurinn, háskólakennarinn og bókmenntafræðingurinn Jón Karl Helgason spyr:

Hvernig tengist umhverfisvernd verkalýðsbaráttu? Sífellt stærri hópur fólks gengur niður Laugaveg og Austurstræti með græna fána 1. maí. Mun þessum hópi takast að sannfæra forkólfa verkalýðsfélaganna um loftlagsvá er það sem öðru fremur ógnar hagsæld umbjóðenda þeirra?

Þetta er áhugaverð pæling.

Örugglega má færa rök fyrir því að umhverfisvernd komi okkur öllum til góða, að þarna séu einhver stærstu mál samtímans.

En það má líka halda því fram að 1. maí sé baráttudagur verkalýðsins og að þörfin á verkalýðsbaráttu sé mikil – og alls ekki minni en verið hefur undanfarna áratugi. Vinstri hreyfingin hefur orðið nokkuð viðskila við verkalýðsbaráttuna – kraftur hennar hefur farið umhverfismál og baráttu fyrir félagslegum réttindum ýmissa hópa.

En á meðan hefur ójöfnuður í heiminum farið vaxandi – bók Thomasar Piketty er stór áminning um það – peningavaldinu hefur vaxið fiskur um hrygg, það er nánast ósnertanlegt, réttindi verkafólks eru á undanhaldi og kaup hefur staðið í stað. Við horfum fram á kynslóðir ungs fólks sem munu að líkindum hafa það talsvert verra en foreldrar þess, afar og ömmur.
Hljómplötuspjall – en þó aðallega um hönnun umslaga

Einhver skemmtilegasta búð á Íslandi er Lucky Records sem Ingvar Geirsson rekur við Hlemmtorg – búðin var áður á Hverfisgötu en er þarna komin í stærra og betra húsnæði.

Þarna er hægt að týna sér innan um gamlar hljómplötur og muni. Aðaláherslan er á að selja vínýlplötur – en ýmislegt annað er að finna í búðinni. Til dæmis er þarna gamalt Wurlitzer djúkbox. Ingvar segir að það hafi eitt sinn verið í löngu sjoppunni sem var sama húsi og Austurbæjarbíói.

Sé það rétt er þetta sama djúkboxið og ég og vinir mínir fórum gagngert til að vitja – þar var nefnilega til útgáfa hljómsveitarinnar Yes á Paul Simon laginu America sem okkur fannst ægilega flott. Hana fundum við hvergi annars staðar.

Maður var ekki að fletta hlutum upp á netinu. Stundum beið maður vikum saman eftir því að lag sem manni fannst skemmtilegt kæmi í útvarpinu.

Mikið af plötunum í Lucky Records er frá þessum tíma. Þarna eru til dæmis stæður af íslenskri tónlist, það er sérlega gaman að sjá hönnunina á umslögunum. Hún er býsna góð á sjötta og sjöunda áratugnum, en fer hrakandi þegar líður á þann áttunda. En það á við um fleiri hluti – hönnun fór út í hræðilega smekkleysu í seventies og eighties. Hönnun á plötum Stuðmanna og hópsins í kringum þá stendur þó alltaf upp úr – hún var framsækin, flott og smekkleg.

En ansi mikið var einhvern veginn svona. Þetta er afskaplega vinsæl plata með Geirmundi Valtýssyni frá Sauðárkróki. Það er rétt að taka fram að það var ekki einungis plötuhönnuninni sem hnignaði, heldur líka hönnun bóka, aðeins er minnst á hana í þessum pistli.

Og hér er hljómsveitin Módel sem var súpergrúppa, með fínum söngkonum, liðsmönnum úr Mezzoforte og Eiríki Haukssyni. Það er sama hvað maður verður nostalgískur, þessi hönnun á aldrei eftir að virka eins og hún sé góð.

Ég var að fletta á netinu og þar er að finna á íslensku Wikipediu grein um hljómplötuútgáfuna Íslenska tóna sem Tage Ammendrup rak frá 1947 til 1964.. Tage starfaði seinna sem upptökustjóri hjá Sjónvarpinu – var vinsæll og virtur sem slíkur.

En þarna er að finna plötuumslög frá ansi skemmtilegum tíma. Eins og til dæmis þetta þar sem Ragnar Bjarnason er kominn til Stokkhólms. Þetta er frá 1960. Takið líka eftir hvað söngvarinn ungi er fallega klæddur.

Og þessa fallegu plötu með barnastjörnunum Soffíu og Önnu Siggu frá 1959.
Einsleitni eða fjölbreytni?

Er vit í þeirri hugmynd landbúnaðarráðherra að fækka sláturhúsum á Íslandi niður í tvö? Þannig að væntanlega yrði eitt norðanlands og eitt sunnanlands?

Einhvern veginn finnst manni stangast á við hugmyndir sem nú eru uppi í matvælaframleiðslu og birtast í „beint frá býli“ og „slow food“ – þar sem er lögð áhersla á að stytta leiðina frá framleiðenda til neytenda, að fólk viti hvaðan landbúðaarafurðirnar koma, að lögð sé áhersla á uppruna þeirra og fjölbreytileikann í framleiðslunni.

Tvö stór sláturhús þangað sem búpeningur alls staðar að á landinu er keyrður með bílum? Er því ekki haldið fram að slík ferðalög fari illa með sláturdýrin?

Þarna næst ábyggilega einhver hagræðing, rétt eins og það væri vissulega hagræðing ef bændum fækkaði og bújarðir yrðu stærri. En þar blandast líka inn í þjóðernislegar og að sumu leyti rómantískar hugmyndir um búsetu í landinu – þær njóta mikils fylgis meðal landsmanna.

En áherslan í matvælageiranum er að færast í þveröfuga átt við hið vakúmpakkaða eða frosna kjöt sem enginn veit hvaðan kemur. Við sjáum þetta til dæmis á hinum geysivinsælu matarmörkuðum sem hafa verið haldnir í Hörpu síðustu misserin. Þar kynnist maður góðri lókal framleiðslu úr íslenskum sveitum. Maður fær að vita hvaðan afurðirnar eru – það er mikill kostur.

Nú ætla ég ekki að þykjast vera sérfræðingur á þessu sviði – en minni sláturhús, nær bændum og framleiðendum, hjóta að hafa mikla kosti þegar slík viðhorf eru jafn útbreidd og raun ber vitni. Ein hugmyndin er að koma upp bifreiðum með sláturvagna – hreyfanlegum sláturhúsum. Gæti það verið kostur meðfram því að rekin eru stærri sláturhús?

En almennt eigum við að fara þá leið sem minnkar einsleitni – eykur fjölbreytni.
Framsókn – og flugvallarvinir?

Maður sér ekki betur en að Framsókn sé að fara fram í Reykjavík með „flugvallarvinum“.

Mun það þá vera yfirskrift framboðsins – Framsókn og flugvallarvinir?

Segjast verður eins og er að pínu er það ankanalegt að næst stærsti stjórnmálaflokkurinn á landsvísu (samkvæmt síðustu alþingiskosningum) skuli bjóða fram með einsmálsfólki.

Það lyktar dálítið af örvæntingu – alveg burtséð frá því hvaða skoðun maður hefur á flugvellinum.

Varla myndi Sjálfstæðisflokkurinn bjóða fram með sundabrautarsinnum eða VG með vinum Austurvallar?

Því þótt mikið hafi verið rætt um flugvöllinn, þá er afar ósennilegt að hann sé efst í huga kjósenda. Þorri borgarbúa notar flugvöllinn afar sjaldan eða líklega aldrei.

Það er spurning hvort Árni Helgason, fyrrverandi formaður Heimdallar, hafi rétt fyrir sér, en hann skrifar á Facebook:

Mér skilst að vinnutitillinn á þessu verkefni hafi verið: „Listi Framsóknar og einhvers málefnis sem við teljum að séum það vinsælt að kjósendur séu tilbúnir að kjósa okkur þrátt fyrir framboðið sjálft.“