arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Að teika handboltavagninn

Fyrir hrun, en eftir Ólympíuleikana 2008, sat ég í útvarpsþættinum Vikulokin. Þar var meðal annars rætt um frammistöðu íslenska handboltalandsiðsins á leikunum í Peking.

Fyrirfólk hafði farið og fagnað með íslenska liðinu í Kína, forsetinn, Dorritt og Þorgerður Katrín sem þá var menntamálaráðherra.

Þorgerður Katrín gaf tóninn í umræðu um að sigrar handboltaliðsins myndu aldeilis slá á svartsýnina sem þá var farin að breiðast út meðal landsmanna. Að Íslendingar myndu nú standa saman og „taka þetta“.

Ég var fúll á móti og sagði að það hefði ekki raunveruleg áhrif á líðan fólks og þjóðfélagsaðstæður hvernig íþróttaliðum vegnaði. Slíkur fögnuður væri skammvinnur og risti ekki djúpt.

Þetta var í ágúst. Nokkrum vikum síðar hrundi allt klabbið.

Því nefni ég þetta að nú er forsætisráðherrann farin að reyna að teika þennan sama vagn – og taka sér í munn klisjurnar um handboltann.

Fræg eru orð Samuels Johnson: Patriotism is the last refuge of a scoundrel. Föðurlandsást er síðasta athvarf þrjóta.

Hér á Íslandi má kannski segja að það sé handboltalandsliðið?
Og þá stóð langborðið upp og sagði NEI!

Sjálfstæðismaður sendi þessa grein.

- - -

Sæll Egill,

Vegna umræðu um LÍÚ undanfarna daga þá datt mér í hug að segja þér eftirfarandi sögu.

Þannig er að ég fór á síðasta landsfund okkar sjálfstæðismanna, þar var málefnastarf í fullum gangi og ákvað ég að skella mér fyrir forvitnissakir á fund í sjávarútvegsnefndinni. Hafði heyrt að þar væri oft líflegt og fjörugt, enda margir okkar bestu strigakjafta í útgerð.

Ég kom inn á fundinn sem þá var hann vel byrjaður, fundarstjóri var ef ég man rétt Arnar Sigurmundsson, sem er útgerð og fiskvinnslu allvel kunnugur ásamt og að þekkja lífeyrisjóðakerfið.

Eitt af því fyrsta sem ég tók eftir var að við langt borð sátu flestar „stór kanónur“ útgerðar og LÍÚ vígalegar á svip, menn eins og Friðrik J Arngrímsson, Eiríkur Tómasson úr Grindavík og fleiri þessháttar þungavigtarmenn.

Út við vegg við lítið borð sátu svo einhverjir menn, einn þeirra stóð upp og bað um orðið, bar upp þá tillögu að Sjálfstæðisflokkurinn tæki nú aðeins tillit til þeirrar óánægju sem væri á meðal almennings vegna framsals og annarra þátta í framkvæmd kvótakerfisins.

Þá stóð langborðið upp og sagði NEI.

Aftur reyndi einhver að leggja til einhverja opnun á umræður í landsfundaályktun varðandi stjórn fiskveiða…

Þá stóð langborðið upp og sagði NEI.

Enn einu sinni stóð einhver upp og lagði til eitthvað í þá átt að Sjálfstæðisflokkurinn skoðaði breytingar á þessu kerfi mismununar og sérhagmuna.

Nú dæsti langborðið og stóð upp og sagði NEI.

Einhver smábátasjómaður bar upp tillögu…

Langborðið stóð upp, glotti og sagði NEI.

Með öðrum orðum, það í raun skipti engu hvort eða hvernig fundarmenn báru upp tillögur um eitt né neitt…..ef þær pössuðu ekki inn í hugarheim LÍÚ og stórútgerðarmanna þá stóð langborðið bara upp og sagði NEI.

Niðurstaða mín af fundinum var einföld, sérhagsmunaaðilar og varðhundar þeirra eru í raun búnir að yfirtaka flokka og stofnanir þeirra.

Menn skildu varast að heimfæra þessa sögu upp á það að Sjálfstæðisflokkurinn sé eitthvert undantekningardæmi og viðmið hagsmunagæslunnar. Staðan er svipuð í öðrum flokkum. Þar eru bara aðrir sérhagsmunahópar að gæta að sínum þröngu sérhagsmunum, en enginn að hugsa um heildarhag þjóðarinnar.

Kannski er þetta eina af ástæðum þess að flokksforysta Sjálfstæðisflokksins taldi ekki ástæðu til framhalds endurreisnar starfs, og var kannski svolítið fegin þegar Davíð kom og hraunaði yfir það starf grasrótar flokksins.

Kannski er þetta ástæða þess að enginn hinna flokkanna hefur tekið til við endurskoðun og endurreisn.

Gæti verið að í flokkunum sitji við langborð samansafn sérhagsmunagæslufólks og gerenda hrunsins og segi NEI?

Getur verið að „við þjóðin“ eigum því miður engan séns, því langborðið standi alltaf upp og segi NEI?
Robert Wade; Almennir borgarar eiga ekki að þurfa að bera ábyrgð

Robert Wade skrifar bréf í Financial Times í dag, það er svar við skrifum Melvyn Krauss þar sem stóð að hollenski seðlabankinn bæri enga ábyrgð á málinu.

- - -

Citizens shouldnt have to bear the risks of failure

Sir, Melvyn Krauss may be legally correct in saying that “the DNB [Dutch central bank] had no authority to block Landsbanki from opening a branch in the Netherlands” ( Letters, January 19).

But that is not the end of the matter. The central bank could have asked much tougher questions and used its powers of delay. In the months before it approved a licence for Icesave many of the indicators of liquidity risk identified by the Basel Committee on Banking Supervision were flashing red for the Icelandic banks and for Landsbanki in particular. Already by late 2007 the credit default swap rate of Icelandic banks was very high, signalling that “the market” viewed them as very risky. If the market knew something was wrong, why not the Dutch central bank?

It is all the more puzzling, because the president of the central bank was also president of the Basel committee and closely involved in drawing up the liquidity risk assessment guidelines. Moreover, the central bank did not ask Landsbanki to provide a pool of liquid assets to be held locally – as Basel II rules require – until September 2008, just before the collapse.

Three conclusions follow. First, the DNB bears a not trivial share of blame for the Icesave debacle in the Netherlands, contrary to Prof Krausss assertion; it cannot present itself as innocent victim.

Second, this, when added to the argument of your editorial (“Do not put Iceland in a debtors prison”, January 7), strengthens the case for all three parties to agree to an international mediator, or at least to re-open negotiations. Third, European, and global, regulations must be changed to prevent a recurrence of the crazy situation in which a central bank has little authority to regulate a deposit-taking organisation but the citizens of its state bear the risks of its failure.

Robert H. Wade,

London School of Economics,

London WC2, UK
Fundur í Eyjum

Jón Gunnar Björgvinsson sendi þessa grein.

- - -

Sæll Egill.

Það er fín færslan hjá þér um fundinn í Eyjum og ágætt að benda á hversu fáránlegt það er að blanda saman mótmælum við fyrningarleið og afnámi sjómannaafsláttar.

En það sem hafði mátt koma fram það er að flotanum er ekki, alls ekki, stefnt í land vegna þessara mótmæla. Heldur vill svo til að það er löndunardagur hjá stórum hluta Eyjaflotans á fimmtudögum og föstudögum og skýringin er sú að þá daga stoppa fragtskipin í Eyjum, þetta eru svokallaðir gámadagar. Síðan vill svo til að það spáir stóra stormi síðdegis á fimmtudag og af þeim sökum er alveg á hreinu að flotanum er hollast að koma sér í land.

Það er hrein og klár ósvífni af útgerðarmönnum í Eyjum að ætlast til þess að sjómennirnir séu að mæta á fund kl. 8 að kvöldi daginn sem þeir koma í land. Flestir þessara manna kysu væntanlega frekar að eyða kvöldinu heima hjá sínum nánustu frekar en að taka þátt í þessu áróðursstríði vinnuveitenda sinna.

Ekki hafa útgerðarmenn aðeins hótað stjórnvöldum í þessari baráttu heldur líka sínum starfsmönnum. Þeir fullvissa sjómenn að ef fyrningarleiðin verði farinn komi það í hlut sjómanna að leigja aflaheimildir til baka. Slíkt hefur aldrei staðið til.

Það er kostulegt hvernig útgerðarmönnum í Eyjum hefur tekist að ná hluta íbúa þarna á sitt band. Þeir sem hafa teflt svo djarft undanfarið að flest öll störf þarna eru í stórhættu. Barátta um Vinnslustöðina er enn í fersku mynni en þá var Guðmundur Kristjánsson í Brimi að ásælast stærsta vinnustað Eyjanna. Svo er öllum kunnugt hvernig útgerð Magnúsar Kristinssonar stendur.

Hvað varðar sölu aflaheimilda þá er er það þvættingur að meginhluti kvótans hafi verið keyptur. Stærstur hluti þessa flutnings aflaheimilda skýrist með kennitölubreytingum vegna sameininga. Í stuttri samantekt um nokkur stærstu fyrirtækin sést að kt. þeirra er síðan eftir 1984 http://liu.blog.is/blog/liu/entry/963905/. Þarna er ekki um beina sölu að ræða.

Hvað varðar eignaréttin sem útgerðarmenn telja sig hafa áunnið sér með þessum viðskiptum þá væri sjálfsagt að þeir upplýstu okkur, sem að lögum eigum þetta með þeim, hvar sá réttur myndaðist. Vað það þegar verðið fór í 100 kr.? 1000 kr.? 2000 kr.? Eða var það eftir ákveðið árabil? Eða kannski þegar ákveðið mörg prósent heimilda höfðu skipt um hendur. Í öllu falli stóð aldrei til að þeir eignuðust þetta.

Í þeirri geðveiki sem átti sér stað fyrir hrun þá var kaup og sala kvóta besta leiðin til að búa til peninga. Útgerð sem átti td. 1000 tonna kvóta sem metin var á 2000 kr kílóið gat með því að kaupa 100 tonn í viðbót á segjum 2500 kr. hækkað verð (veðhæfni) þessara 1000 tonna í 2500 kr. í stað 2000 kr. eins og var áður. Fyrir kaup áttu þeir 1000 * 2.000.000 kr. en eftir þetta hókus pókus áttu þeir 1100 * 2.500.000 kr. Fínn business að vera í útgerð.

Eignaupptakan sem þeir tala er bölvuð öfugmælavísa. Eignaupptakan var þegar þeir slógu eign sinni á það sem við eigum öll.

Með bestu kveðju,

Jón Gunnar Björgvinsson.
Icesave: Hin pólitíska staða

Líklega verður ekkert úr því að náist samstaða með stjórn og stjórnarandstöðu um Icesave. Það hafa verið haldnir nokkrir fundir sem hafa ekki borið neinn árangur – og fundur sem var ráðgerður í gærkvöldi féll beinlínis niður.

Flest bendir því til þess að við stefnum í þjóðaratkvæðagreiðslu 6. mars þar sem ríkisstjórnin mun reyna að vinna Icesave 2 fylgis, en stjórnarandstaðan verður á móti. Það verður við ramman reip að draga fyrir stjórnina, í skoðanakönnunum hafa að jafnaði 70 prósent verið á móti Icesave.

Það verður erfitt að breyta því, kannski ekki síst vegna þess að líklegra er að þeir sem eru harðir á móti mæti á kjörstað en þeir sem geta umborið samninginn en eru kannski ekki sérlega áfjáðir í að gera sér sérstaka ferð til að segja já.

Ef samningurinn verður felldur er ekkert annað til ráða en að leita nýrra samninga – eða einfaldlega að segja Bretum og Hollendingum að sækja peningana í gegnum dómstóla. Lögin sem voru samþykkt í sumar taka ekki gildi, flestum ber saman um það.

Ríkisstjórnin hlýtur að búa sig undir þennan möguleika, nema hún ætli einfaldlega að fara frá ef hún tapar atkvæðagreiðslunni.

Það mun reyndar vera talsverður meiningarmunur í stjórnarliðinu um næstu skref í málinu. Jóhanna og Steingrímur eru hörð á því að halda sínu striki, en Össur Skarphéðinsson er veikari fyrir því að kallaður verði til alþjóðlegur sáttasemjari.

Hinn gamli flokksbróðir Össurar, Jón Baldvin Hannibalsson, lagði til að Toomas Hendrik Ilves, forseti Eistlands, yrði fenginn til verksins. Ilves nýtur mikillar virðingar á alþjóðavettvangi – heimildir herma að hann sé tilbúinn að taka að sér verkið ef beiðni kemur frá Íslandi.

En svo má auðvitað vera að Jóhanna og Steingrímur nái að knýja fram sigur í þjóðaratkvæðagreiðslunni. Þá standa þau sjálfsagt með pálmann í höndunum, pólitískt séð – allavega í smátíma. En það gæti líka reynst vera Phyrrosarsigur, ekki síst fyrir Steingrím og VG.
Óþarfar áhyggjur lögreglunnar

Ég held ekki að lögreglan þurfi að óttast ólæti í kjölfar bankaskýrslunnar.

Í raun þarf að hafa meiri áhyggjur af þeim sem munu reyna að skumskæla efni hennar, snúa út úr og spinna. En það verður víst ekki i verkahring lögreglunnar.

Annars er einn mikilvægur punktur.

Í heimildarmyndinni Maybe I Should Have? sem var frumsýnd í gærkvöldi sögðu bæði Robert Wade og Willam K. Black að enginn hefði verið handtekinn vegna bankahruns í Bretlandi eða Bandaríkjunum. Ekkert slíkt væri á döfinni.

Hér megum við þó eiga það að sérstakur saksóknari hefur verið settur til að rannsaka málin, hann nýtur aðstoðar alþjóðlegra sérfræðinga – og að rannsóknarnefnd er að fara í saumana á atburðum.

Það er allnokkuð – svona að því tilskildu að eitthvað komi út úr þessu,.
Verði þeim að góðu

Í frétt Vísis um tilboð sem Baugsmenn eru að leggja fram í þeirri von að halda yfirráðum yfir verslunaveldi sínu á Íslandi er lítil rúsína í pylsuendanum.

Ekki það að auðmaðurinn Malcolm Walker hafi verið fenginn til að vera með í þessu. Við höfum séð svoleiðis leikrit áður.

Heldur er nefndur möguleikinn á að Jón Ásgeir og Jóhannes stofni nýjar búðir, í samkeppni við Bónus og Hagkaup og 10/11 og hvað það nú heitir.

Er nokkuð annað við því að segja en verði þeim að góðu?
Baráttufundur um óskyld mál

Sjómenn í Eyjum eru sagðir ætla að sigla í land og halda baráttufund.

Þar er ýmsu grautað saman – meðal annars málum sem eru allsendis óskyld, breytingum á kvótakerfinu og afnámi sjómannaafsláttar.

Annað málið snýst um forræði yfir helstu auðlind þjóðarinnar, hvort hún sé eign útgerðarmanna eða hvort þeir hafi aðeins rétt til að nýta hana – og svo er náttúrlega spurningin um hvort þeir sem hafa skuldsett óveiddan fisk mörg ár fram í tímann þurfi ekki að taka afleiðingum þess.

Eitt viðkvæðið er að meira en níutíu prósent kvótans hafi skipt um hendur síðan kerfinu var komið á. Mörgum finnst það nokkuð fjarstæðukennd tal, meðal annarra Ómari Ragnarssyni sem telur að þurfi að rannsaka hvað hafi orðið um kvótapeninga. Ómar skrifar:

„ Nú er að störfum rannsóknarnefnd sem reynir að rekja allar þær margslungnu leiðir sem menn notuðu til þess að búa hér til spilaborg og sápukúlu uppblásinna verðmæta sem hurfu að mestu þegar kúlan sprakk.

Nú er því haldið fram að 93% kvótaeigenda hafi borgað fyrir kvótann þegar þeir keyptu hann og því sé ósanngjarnt að taka þennan kvóta af þeim.

En er það víst að þessi prósentutala sé rétt? Hverjir fengu gjafakvótann fyrir aldarfjórðungi og hverjir eiga hann í raun nú? Hvaða leiðir voru farnar í kennitöluflakki og braski ? Hver var hvar og hver fékk hvað?

Til þess að finna það út þarf að rekja feril núverandi kvóta og sjá síðan hver hin rétta prósentutala er. Sömuleiðis að finna út hvað varð um kaupverðið sem sægreifarnir hirtu.“

En það geisar harðvítugt áróðursstríð – og eitt sem hentar í því er að magna upp andúð á ríkisstjórninni með því að tengja saman þessi tvö aðskildu mál, kvótann og afsláttinn.
Loftslagsnefnd flaskar á jöklabráðnun

Loftslagsnefnd Sameinuðu þjóðanna hefur viðurkennt að fullyrðingar um að jöklar í Himalayafjöllum myndu bráðna og hverfa fyrir 2035 hafi ekki verið byggðar á vísindarannsóknum heldur á óljósum frásögnum úr tímariti.

Indverska stjórnin gaf í nóvember síðastliðnum út vísindaskýrslu sem sagði að ekkert benti til þess að jöklarnir væru að hverfa.

Þetta kemur loftslagsnefndinni í talsverðan bobba og þó ekki síst formanni hennar, Rajenda Pachauri, sem er frá Indlandi.

Einn þeirra sem hefur talað mikið um slæmar afleiðingar þess að jöklarnir í Himalaya bráðni er Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, eins og til dæmis má sjá hérna.
Ólafur má vera reiður

Ólafur F. Magnússon er í sviðsljósinu vegna vantraustillögu sem hann bar fram á borgarstjórann í Reykjavík.

Ólafur er greinilega reiður og beiskur. Og hann er frekar vanstilltur.

En hann má líka vera gramur.

Það er einhver ljótasti leikur sem hefur sést í íslenskri pólitík þegar hann, veikur maðurinn, var dubbaður upp sem borgarstjóri – en svo fórnað skömmu síðar.

Og það er varla von á öðru en að Ólafur reyni að minna á þetta þegar nær dregur kosningum.
Kiljan í kvöld

Kiljan er aftur á dagskrá RÚV í kvöld.

Í fyrsta þættnum á nýju ári verður fjallað um bókina ÞÞ: Í forheimskunarlandinu, en það er síðara bindi ævisögu Þórbergs Þórðarsonar sem Pétur Gunnarsson hefur ritað.

Við fylgjumst með skáldinu Bjarna Bernharði á slóðum hans í Austurstræti og á Mokka.

Kolbrún og Páll Baldvin fjalla um skáldsöguna Þegar kóngur kemur eftir Helga Ingólfsson og ævisögu Ásu Wright eftir Ingu Dóru Björnsdóttur.

En Bragi talar um forseta lýðveldisins, sérstaklega þann sem nú situr.
Stytta af Tómasi – og Rimbaud

Þá vitum við hvernig styttan af Tómasi Guðmundssyni á að líta út. Hún virðist vera ljómandi falleg, hæfir Tómasi ágætlega, en er kannski ekkert obboslega frumleg.

Um styttuna urðu talsverðar umræður þegar ákveðið var að reisa hana. Mörgum fannst komið nóg af styttum af körlum, gamaldags og í anda karlasamfélagsins.

Það eru samt ekki svo ýkja mörg skáld sem hafa fengið af sér styttur á víðavangi í Reykjavík.

Í fljótu bragði man ég eftir Jónasi Hallgrímssyni í Hljómskálagarðinum, Einari Ben og Þorsteini Erlingssyni á Miklatúni og svo Hannesi Hafstein fyrir framan Stjórnarráðið – en sú stytta er eiginlega frekar af stjórnmálamanni en skáldi.

Kannski eru þau eitthvað fleiri?

En það er ýmslegt hægt, þetta er til dæmis fjári fín stytta af skáldinu Arthur Rimbaud sem stendur í París, á Boulevard Morland, eftir myndhöggvarann Jean Ipousteguy.
Stóru línurnar

Í Mogganum er verið að skensa Vinstri græna fyrir að samþykkja ályktun um að Ísland gerist aðili að African-Eurasian Waterbird Agreement.

Samþykkt um verndun votlendissvæða.

En stundum verða menn að sjá stóru málin fyrir þeim smáu.

Kríur, spóar, heiðlóur, álftir, endur og keldusvín munu vonandi halda áfram að leita í íslenskt votlendi löngu eftir að allir eru búnir að gleyma Icesave.

Já, löngu eftir að við erum öll horfin.

(Og því miður er mikið til í því sem George Monbiot segir í Guardian. Þegar efnahagurinn er í húfi, þá heldur hernaður okkar mannanna gegn náttúrunni áfram.)

Myndin er eftir snilldarteiknarann Jón Baldur Hlíðberg. Hún sýnir keldusvín. Þvi miður er keldusvínið hætt að verpa á Íslandi, og er tvennu kennt um, framræslu mýra og ágangi minks. Flækingar sjást þó annað slagið hér á landi. Sjá heimasíðu Jóns Baldurs hérna.
Skilanefnd tekur yfir vandræðahótel

Fréttablaðið skýrir frá því í dag að skilanefnd Landsbankans sé að taka yfir Hotel DAngleterre í Kaupmannahöfn.

Þetta er frægasta hótelið í Höfn. Staðurinn þar sem frægðarfólk gisti. Halldór Laxness var þar – eftir að hann eignaðist peninga. Það gnæfir eins og ævintýrahöll yfir Kóngsins Nýjatorgi.

Ég hef einu sinni gist þarna. Það var í september 2001. Þá var einn frægur maður á hótelinu – Mike Tyson.

Í anddyrinu var skilti með nöfnum frægra sem hafa gist á Angleterre. Þar var Grace Kelly, en enginn Kiljan.

En skilanefnd Landsbankans á ærið verk fyrir höndum ef marka má umsagnir um Angleterre á hinum víðlesna vef Tripadvisor.

Þar kemur fram að þessi gamla drottning hótelanna er í 38da sæti yfir hótel í Kaupmannahöfn. Það virðist hafa misst sinn gamla ljóma því gestir hótelsins sem skrifa á vefinn segja að það þurfi að loka hótelinu til að gera á því miklar endurbætur, pípulögnin sé í ólagi, sum herbergin séu beinlínis léleg, starfsfólkið dónalegt, en prísarnir himinháir – þetta sé þriggja stjörnu hótel á verði fimm stjarna.

Umsagnirnar eru ekki allar svona neikvæðar, en almennt er útkoman hrikaleg fyrir svona sögufrægan stað.
Að greiða atkvæði með buddunni

Það er dálítið vandlifað á Íslandi núna.

Hér eru unnvörpum fyrirtæki sem maður vill alls ekki versla við – af ýmsum ástæðum.

Helst vildi ég hvergi kaupa matvöru nema í Kjötborg og Melabúðinni. Fjarðarkaup eru of langt í burtu.

Og svo er það bensínið. Maður kaupir hjá einu olíufélagi, svo breytist eignarhaldið kannski snögglega, og þá langar mann það ekki lengur.

Eða símafyrirtækin? Þar hafa hvimleiðustu útrásarvíkingarnir raðað sér á garðann.

Það skiptir kannski ekki máli í hinu stóra samhengi hvar maður verslar. Hér í eina tíð var til fólk sem lagði sig í líma við að kaupa til dæmis aldrei neitt hjá Sambandinu. Og svo voru aðrir sem forðuðust Kolkrabbafyrirtækin eins og pestina.

Og er það ekki þetta sem frjáls markaður gengur út á – að greiða atkvæði með buddunni?
Snögg viðbrögð

Um daginn birti ég hlekk á síðu þar sem mátti sjá íslenska útrásarvíkinga við skemmtanahald í Marrakesh, á veðreiðunum í Ascot og í New York.

Þarna mátti meðal annars sjá Lárus Welding, Þórdísi Sigurðardóttur, Pálma Haraldsson, Þorstein Jónsson og Jón Sigurðsson í góðum fílíng.

En það var eins og við manninn mælt, síðunni var snarlega lokað – eins og Andrés Jónsson bendir á.
Baráttukonan Ann Pettifor

Ég ræddi stuttlega við Ann Pettifor í Silfrinu í gær. Hún var áður gestur hjá mér í maí síðastliðnum.

Ann er baráttukona gegn því að þjóðir séu hnepptar í skuldafjötra. Var búin að spá kreppunni sem skall á 2008 strax árið 2003.

Verandi sérfræðingur um skuldir skildi hún að góðærið sem var undanfari kreppunnar byggði á taumlausi skuldasöfnun.

Lára Hanna hefur tekið saman viðtöl mín við Ann Pettifor og greinar eftir hana á bloggsíðu sinni.

Smellið hér til til að lesa og horfa.
Málpípa DAO?

Morgunblaðið skrifar varla svo um RÚV að það sé ekki uppnefnt „ríkisstjórnarútvarpið.“

Nú les maður á Facebook að RÚV sé sérstök „málpípa DAO“.

Þetta skrifar Huginn Freyr Þorsteinsson heimspekingur.

Hann er sérstakur trúnaðarmaður Steingríms J. Sigfússonar og var aðstoðarmaður Svavars Gestssonar í fyrri samningalotunni um Icesave.

Ég ímynda mér að DAO sé núverandi ritstjóri Morgunblaðsins. En það sem Huginn virðist þola illa er að erlent fólk sé að tjá sig mikið um Icesave. Hann er þeirrar skoðunar að það skilji ekki málið.
Til lítils sóma

Það er greinilegt að ríkisstjórnin veit ekki sitt rjúkandi ráð í Icesave málinu. Kannski er nokkuð til í því sem Þorsteinn Pálsson segir – að landið sé svo gott sem stjórnlaust?

Annars vegar standa yfir samningaviðræður milli stjórnar og stjórnarandstöðu um Icesave – væntanlega um einhverja sameiginlega leið út úr málinu.

Hins vegar hvetur fjármálaráðherra til þess að Icesave 2 verði samþykktur í þjóðaratkvæði – og gerir sig líklegan til að taka þann slag.

Hvort á það að vera?

Þorvaldur Gylfason spáir greiðslufalli hjá ríkissjóði út af Icesave. Að ef Icesave 2 verði fellt muni Norðurlöndin og Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn draga sig í hlé – láta Ísland róa. Lána ekki peninga hingað eða þá miklu lægri fjárhæðir en rætt hefur verið um.

Kannski er þetta rétt mat hjá Þorvaldi.

En þá er þessi afstaða Norðurlöndunum og AGS til lítils sóma. Það eru íslenskir kjósendur sem líklega hafna þessum samningi; það er einfaldlega ekki hægt að troða honum ofan í kok þeirra.

Það er hinn pólitíski veruleiki, og þessi afstaða er hvorki óskiljanleg né ábyrgðarlaus, heldur ber einungis vott um tregðu til að taka á sig þungar byrðar vegna glæfrastarfsemi banka í einkaeigu – sem fæstir vissu nokkuð af fyrr en eftir hrun. Eða hversu mörg okkar þekktu áhættuna við Icesave, ef við höfðum þá yfirleitt heyrt það nefnt?

Útlendingar sem eru að tjá sig um málið tala margir um að hér sé í gangi uppreisn gegn bailouts, gegn því að skattgreiðendur séu látnir borga skuldir fjármálafyrirtækja sem þeir bera enga ábyrgð á. Kerfið sem nú er verið að endurræsa – en ekki endurbæta – gengur út á að þegnarnir samþykki þetta þegjandi og hljóðalaust.

En það er langt í frá sjálfsagt mál. Og þótt íslensk stjórnvöld hafi samþykkt eitthvað undir miklum þrýstingi á síðasta og þarsíðasta ári, þá er ekki þar með sagt að ekki megi breyta um kúrs.

Vegna þess að skilningur á málstað Íslendinga er meiri en áður, vegna þess að kreppan er á undanhaldi víðast annars staðar en hér, og vegna þess að þótt Íslendingum verði kennd einhver lexía í þessu máli virðist fjármálakerfi heimsins ætla að æða áfram eins og fyrr – og læra helst engar lexíur af reynslunni sem nærri dró það til dauða.
Örlög útrásarvíkinga

Björgólfur er að missa Actavis.

Lýður og Ágúst eru að missa Exista og Bakkavör.

En Jón Ásgeir, nær hann að halda verslunarveldi sínu?
Góður bónus fyrir Ólaf Ragnar

Stjórnmálaátök geta tekið á sig undarlegar myndir. Og það er svo einkennilegt með ákvarðanir, það er oft mjög erfitt að greina hvaða afleiðingar þær hafa fyrr en búið er að taka þær.

Ekki sá klíkan sem nú stjórnar Morgunblaðinu fyrir að Ólafur Ragnar kæmi út úr Icesave málinu sem hetja – á nýju ári, 2010.

En það svíður greinilega. Skrif blaðsins eru full af beiskju og galli.

Því fáa þola þeir verr en Ólaf Ragnar.

En fyrir Ólaf hlýtur þetta að vera eins og góður bónus.