arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hreinskilni Katrínar

Einhver heiðarlegasta yfirlýsing þessarar kosningabaráttu voru orð Katrínar Jakobsdóttur á framboðsfundi í gær.

Hún sagði að nauðsynlegt yrði að lækka laun og hækka skatta.

Raunar er þegar búið að lækka launin. Sumir launþegar hafa tekið á sig beinar lækkanir, hjá öðrum hafa launin lækkað vegna verðbólgunnar.

Tekjufall ríkissjóðs á næsta ári verður slíkt að það verður erfitt að verja hið nauðsynlegasta, heilbrigðiskerfið, menntakerfið, velferðina.

Það er fráleitt að tala um að stækka kökuna eins og sumir gera. Hún hefur minnkað verulega.

Var rjómaterta um tíma, en er bara verður bara lítil smákaka.

Það eru engir nýir tekjustofnar í sjónmáli. Annað hvort er að skera niður eða kreista meira.

Fjárlagagatið á næsta ári verður stórt – það hefur verið talað um nauðsyn verði að skera niður um 50 milljarða. Og samkvæmt samkomulaginu við Alþjóða gjaldeyrissjóðinn á að skila hallalausum fjárlögum árið 2012.

Katrín á að fá hrós fyrir hreinskilnina, ekki þá skrumkenndu umræðu sem fór fram á Alþingi í dag.
Nafnlausa bréfið

Forvitnileg lesning í ljósi blaðaskrifa – og dómsmála sem kunna að spinnast út af bankahruninu.

Nafnlausa bréfið fræga úr Baugsmálinu.

http://www.baugsmalid.is/skjol/nafnlaust.pdf
Stjórnarskrármálið í hnotskurn

Þetta eru í hnotskurn – textinn er úr Morgunblaðinu – atriðin úr stjórnarskrárfrumvarpinu sem Alþingi nær ekki að samþykkja.

- - -

Náttúruauðlindir sem ekki eru háðar einkaeignarrétti séu þjóðareign

Þegar Alþingi hafi samþykkt breytingar á stjórnarskrá skuli þær bornar undir þjóðaratkvæði.

15 prósent kjósenda geti knúið fram þjóðaratkvæðagreiðslu um tiltekin mál sem varða almannaheill.

Boðað verði til stjórnlagaþings.
Skuggaprýði

Húsið við Vatnsstíg þar sem hústökufólkið settist að var eitt sinn kallað Skuggaprýði.

Það átti að víkja fyrir glæsibyggingum, segir verktakinn sem hafði keypt upp alla húsalengjuna og líka hús á horni Laugavegar og Vatnsstígs.

Hann segir að borgin hafi komið í veg fyrir þessi áform.

En hver í ósköpunum er að fara að kaupa glæsihús í miðbænum – íbúðir eða skrifstofur í þeim?

Á þessum tíma.

Er ekki betra að hafa líf í þessum gömlu húsum en að láta þau grotna niður.

Þessi bloggfærsla Einars Karls Friðrikssonar er ágætt innlegg í umræðuna:

„Það er gott að þetta brýna mál komist aftur á dagskrá. Töluvert var rætt fyrir tæpu ári um auð hús í miðborginni, en í skýrslu slökkviliðsstjóra frá mars 2008 kom fram að 57 hús stóðu auð að öllu leyti eða að hluta. Í apríl í fyrra var lögð fram samantekt á fundi skipulagsráðs borgarinnar þar sem kom fram að 37 hús voru auð í miðborginni. Þar stóð að fyrirhugað væri að rífa 18 þessara húsa og að gera ætti upp tíu. Níu hús voru sögð standa auð vegna eigendabreytinga. 17 húsanna sem tilgreind voru í samantektinni voru í eigu þriggja félaga: Samson Properties (5 hús), ÁF-húsa ehf. (5 hús) og Festa ehf. (7 hús).

Fleiri fyrirtæki mætti nefna, svo sem Stafna á milli ehf. sem töluvert var í fréttum 2006-07. Áhugasamir geta gúglað.

Eru þetta ekki hústökumennirnir sem þarf að varast?

Hvernig eru ástand og horfur húsanna 57 nú?“
Furðuskrif lögmanns

Grein Brynjars Níelssonar lögmanns kemur ekki mikið á óvart. En einhverjir varðmenn gamla kerfisins munu sjálfsagt stökkva fagnandi á hana.

Í annarri grein, sem hann skrifaði snemma síðasta vetur, setti hann sig upp á móti stofnun embættis sérstaks saksóknara og taldi af og frá að rannsaka mál líkt og grunur léki á um refsiverð brot.

Þetta stangast mjög á við það sem til dæmis Bogi Nilsson, fyrrverandi ríkissaksóknari, skrifaði um svipað leyti, en þar mælti hann með því að erlendir aðilar kæmu að rannsókninni, Íslendingar væru ekki færir um að rannsaka þetta sjálfir, og sagði að sterkur grunur væri um margháttuð refsiverð brot.

Hefðu þessi ummæli Boga gert hann vanhæfan? Er það líklegt?

Hann sagði:

„ Umfang tjónsins, eitt út af fyrir sig, vekur grunsemdir um að refsiverð lögbrot hafi verið framin í starfsemi bankanna. Þá hafa komið fram vísbendingar um margvísleg kross eigna- og eigenda tengsl hjá bönkunum og helstu viðskiptavinum þeirra, sem ástæða er til að kanna rækilega. Kvittur er um sitthvað misjafnt varðandi peningamarkaðssjóði bankanna; um óeðlileg lán til stjórnenda þeirra og um grunsamlegar ráðstafanir og fjármagnsflutninga skömmu fyrir hrunið svo eitthvað sé nefnt.“

Þetta var skrifað í nóvember, þegar fátt af því sem síðar hefur komið fram hafði litið dagsins ljós.

Það er fjarstæðukennd fullyrðing að það geti gert ráðgjafa saksóknara vanhæfan að hann haldi því framað líklegt sé að framin hafi verið afbrot – og að rannsókn máls gæti leitt til sakfellingar.

Maður hefur eiginlega ekki heyrt aðra eins vitleysu.

Í framhaldi af þessu má benda á að Brynjar hefur verið samstarfsmaður Helga Sigurðssonar, lögmanns Kaupþings, en hann sá um að létta skuldum vegna hlutabréfakaupa af stjórnendum í Kaupþingi stuttu fyrir hrun. Enn virðast menn ekki hafa komist til botns í þeim gjörningi.

En það er full ástæða til.

En annars má gera því skóna að hér sé Brynjar að taka fyrsta skrefið í málsvörn útrásarvíkinganna – sem líkt og í Baugsmálinu mun mikið snúast um endalausar þrætur um formgalla og vanhæfi. Sjálf frú Joly varaði einmitt við því að svona störfuðu lögmenn auðmanna sem eru ákærðir fyrir efnahagsbrot.
Gamli kirkjugarðurinn og Nanna í Kiljunni

Aðalefnið í Kiljunni í kvöld er göngutúr um gamla kirkjugarðinn við Suðurgötu með Guðjóni Friðrikssyni, þeim margfróða sagnfræðingi.

Þessi ferð okkar um garðinn verður sýnd í tveimur hlutum í þættinum, í fyrri hlutanum er einkum fjallað um þjóðskáldin sem hvíla í þar.

Við förum í heimsókn til Nönnu Rögnvaldsdóttir sem er fremst matreiðslubókahöfunda á Íslandi og hefur skrifað grundvallarrit um matreiðslu eins og Matarást og Matreiðslubók Nönnu – bækur sem eru algjörlega á heimsmælikvarða.

Bragi segir frá þeim stórkostlega söngvara og sérstæða mikilmenni Eggerti Stefánssyni.

Og Kolbrún og Páll eru auðvitað á sínum stað.
Dótturfélögin

Stjórnmálaflokkarnir virðast gjörsamlega hafa verið búnir að tapa áttum árið 2006. Þá voru hin raunverulegu völd í landinu raunar komin í hendurnar á bankastjórnendum og útrásarvíkingum svokölluðum.

Flokkarnir voru farnir að leggja svo mikla peninga í kosningar að þeir töldu sig tilneydda til að væla sífellt í peningamönnum um styrki.

Um leið lögðust þeir marflatir fyrir peningaöflunum.

Þetta gerði Sjálfstæðisflokkurinn, hann þáði risastyrki, en líka Samfylkingin og Framsókn.

Hið sama virðist hafa verið upp á teningnum með suma frambjóðendur í prófkjörum. Það er óskiljanlegt hvað þeir gátu kostað miklu fjármagni til.

Allt var þetta gert með mikilli leynd.

Leyndin gerir að verkum að þeir sem veittu peningana eiga enn frekar hönk upp í bakið á stjórnmálamönnunum.

Eða réttar sagt:

Þeir dingluðu á önglinum.

Það er varla furða að maður heyrði þessa flokka ekki gagnrýna olígarkana sem hér tóku völdin. Þeir hlýddu boðum þeirra þegjandi og hljóðalaust.

Voru eiginlega allir orðnir að dótturfélögum.

Manni finnst vandséð að þessir flokkar eigi nokkuð erindi við kjósendur nú aðeins hálfu ári eftir hrunið.
Ljósum logum um netið

Þessi tölvupóstur fer ljósum logum um netið.

- - -

Kæru fulltrúar þjóðarinnar,

Ég krefst þess að þingheimur og ríkisstjórn upplýsi nú þegar um:

– Skilyrði IMF lánsins (hvort nytjaréttur á auðlindum þjóðarinnar, leiga eða einhvers konar samningar varðandi þær séu endanlegt veð fyrir láninu – og ef svo er ekki, að við fáum rökstuðning fyrir því og útskýringu á því hvernig lánið sé þá tryggt).

– Hversu mikið hefur verið notað af IMF láninu og hvort það hafi virkilega reynst nauðsynlegt til að fá lán frá öðrum þjóðum (eða hvort það var drifið í gegn með hörku sterkra hagsmunaaðila hér á landi).

– Að þið, sem fulltrúar þjóðarinnar, munið ekki semja um skuldir þjóðarinnar, fyrr en vitað er hvort og hvernig við getum borgað þær. Þetta verður að liggja ljóst fyrir áður en samið er um skuldir.

– Að leitað verði allra leiða til að koma okkur undan stjórn IMF, að IMF leggi okkur ekki línurnar í ríkisrekstri, hvorki nú né nokkurn tímann.

– Að í ljósi undanfarinnar opinberunar, að stjórnmálaflokkarnir upplýsi þjóðina um hverja einustu krónu sem flokkarnir voru styrktir um frá þeim tíma sem einkavæðingaferli bankanna hófst, allt til dagsins í dag og upplýsi um framlög til allra frambjóðenda í prófkjörum. Þá er nauðsynlegt að rannsaka hvaða áhrif margnefndir styrkir höfðu á atbeina stjórnmálaflokka og stjórnmálafólks – þessi rannsókn þarf að sjálfsögðu að vera skipuð fagaðilum, erlendum og gæti Eva Joly bent á fólk til þeirra starfa (það kostar minna en styrkirnir hafa kostað þjóðina).

– Að ríkisstjórnin og þingheimur allur komi með alvöru lausnir á vanda heimila og einstaklinga, en lengi ekki bara í ólinni og láti almenning taka á sig allt fallið. Ennfremur, að ríkisstjórnin leiti álits og vinni með þeim hagsmunahópum sem um ræðir, í stað einhliða ákvarðanna (sbr. greiðslujöfnunar ,lausn” viðskiptaráðherra).

Kæru þingmenn og utanþingsráðherrar, það er öllum, ykkur og þjóðinni, nauðsynlegt að allt liggi fyrir til að grafa ekki undan trausti og til að alvöru uppbygging geti átt sér stað. Þegar öllu er á botninn hvolft, þá eru þið fulltrúar okkar og sem slíkir skuldið þið þjóðinni svör.
Kakkalakkar

Húseigandinn að Vatnstíg 4 þar sem hústökufólk hefur komið sér fyrir segir að kakkalakkar hafi tekið sér bólfestu í húsinu.

Ég sem hélt að kakkalakkar fyrirfyndust varla í Reykjavík. Eða afar sjaldan.

Annars var systir mín eitt sinn með auglýsingastofu þarna á neðstu hæðinni – ég man ekki betur en þetta hafi verið stórt og fínt hús.

Hún segir mér að það hafi eitt sinn kallast Skuggaprýði.
Krónan til sífelldra vandræða

Gjaldeyrishöftin voru hert til muna eftir næturfundi á Alþingi fyrir páska. Nú er nánast óheimilt að versla með íslenskar krónur nema í viðskiptum innanlands.

Samt heldur krónan áfram að veikjast og veikjast.

Jöklabréfin eru ennþá eins og eitur inni í kerfinu. Upphæð þeirra er talin nema um 400 til 500 milljörðum króna. Vaxtagreiðslurnar eru ótaldir milljarðar.

Steingrímur J. Sigfússon ýjaði að því erlendir eigendur jöklabréfanna séu ekki endilega „erlendir“.

Hvað átti hann við með því?

Og hvað þarf krónan svo að taka margar dýfur til að menn sjái að þetta er búið spil með hana?

Hafa stjórnmálamennirnir sem vilja láta kjósa sig eftir tíu daga yfirleitt einhverja framtíðarsýn í peningamálum þjóðarinnar?
Sjóður 9

Daði Rafnsson heldur úti vefsíðu á ensku sem heitir Economic Disaster Area.

Hann setur fram ýmsar áleitnar spurningar um Sjóð 9 í bankanum sem hét Glitnir.
Hústökufólk

Gróðapungar keyptu fjölda húseigna í miðbænum. Þeir ætluðu að rífa þær og byggja nýtt.

Nú er byggingabransinn hruninn og þessar eignir grotna niður engum til gagns.

Þær eru lýti á bænum sem verður kreppulegri með hverjum mánuðinum sem líður.

Ég fæ ekki séð að þær séu verr komnar í höndunum á hústökufólki.
Blekkingarleikir Ólafs í Samskipum

Sigrún Davíðsdóttir skrifar fréttaskýringu á Eyjuna um hinn dularfulla sheik frá Katar, tengsl hans við Ólaf Ólafsson og sérstæðar aðferðir við að halda uppi markaðsgengi íslenskra fyrirtækja – með blekkingum:

„Ólafur hefur komið við sögu fleiri gjörninga sem síðan voru ekki nákvæmlega það sem menn héldu. Þegar Ólafur var að byggja upp hlut sinn í Samskipum var þýskur fjárfestir sem átti líka hlut þar. Síðan kom allt í einu ljós Ólafur átti hlutinn, ekki þýski fjárfestirinn. Það vöknuðu einnig vangaveltur um hvort aðkoma þýsks banka, Hauck & Aufhäuser, að sölu Búnaðarbankans 2003 væri yfirvarp. Ríkisendurskoðun fór í saumana á því máli 2006 og ályktaði að ekkert hefði verið óeðlilegt í því máli þó svo bankinn hafi snarlega horfið af sjónarsviðinu í bankasölunni.

Kaupþingsmenn sögðu kollhnýsana í kringum ekki-kaup sheiksins í Kaupþingi í fínu lagi. Flestum öðrum fannst stórlega undarlegt að hægt væri að setja upp kaupfléttu sem sheikinn lagði ekki krónu í af eigin fé og gat ekki tapað á. Það var með þetta eins og svo margt í íslensku viðskiptalífi undanfarin ár: gerendur sögðu þetta alsiða í viðskiptum en aðrir spyrja sig hvar á byggðu bóli slíkir siðir tíðkast nema í þeim skúmaskotum fjármálaheimsins sem síst eru til fyrirmyndar.

Niðurstaðan var að sheikinn keypti hvorki hlut í Alfesca né Kaupþingi á þeim tíma þegar menn héldu að hann hefði gert það. Á yfirborðinu styrktu þykjustu-kaupin óneitanlega stöðu fyrirtækjanna í skamman tíma. Kaupþingi varð þó ekki bjargað. Eins og hinir bankarnir tveir hafði Kaupþing teflt djarft, lánað óvarlega og því fór sem fór, líkt og skýrsla skilanefndarinnar frá í febrúar vitnar um og eins skýrsla hins finnska Kaarlo Jännäri.

Ólafur Ólafssonar hefur greinilega góð sambönd í Mið-Austurlöndum, hvort sem þau sambönd hafa komið í gegnum Kaupþing eða hann stutt bankann í þeim efnum. Það vantar ekki sögusagnirnar um hann og sagt að ýmsir sem hafa komið við sögu í umsvifum hans hafi brennt sig illilega. En það er langt frá að þáttur hans í uppsveiflunni undanfarin ár sé ljós. Það kemur æ betur í ljós að hópur manna í íslensku viðskiptalífi var virkur í aðgerðum sem virðast hafa miðast að því að halda verði hlutabréfa uppi. Tíminn mun leiða í ljós hvort þetta var eðlileg viðleitni eða hvort þetta hafði þau áhrif á íslenskan hlutabréfamarkað að verðið þar endurspeglaði ekki verðmæti skráðra fyrirtækja.“
Exista, Bakkavör, Kaupþing

Eitt sérkennilegasta útrásarfyrirtækið er Exista sem hefur dregið með sér í fallinu sparisjóði – og hugsanlega að einhverju leyti lífeyrissjóði líka.

Þetta félag hjarir enn á mörkum lífs og dauða.

Hér á bloggi Sigurbjörns Svavarssonar má finna forvitnileg skrif um Exista, Kaupþing og Bakkavör. Segir meðal annars:

„Það er eftirtektarvert að allir stærstu hluthafar og viðskiptamenn KAUPÞINGS eru í frjálsu falli. EXISTA, TCHENGUIZ, KJALAR. Allt veldi þeirra var byggt á sömu aðferðum og KAUPÞING, að velta áfram lánunum, hagnaður var byggður á pappírshagnaði í hver öðrum og um leið og tók fyrir ný lán þá féll spilaborgin.“
Ferjan milli Marokkó og Spánar

Við vorum búin að keyra í fimm klukkutíma.

Ætluðum að ná ferju, en misstum af henni. Biðum klukkutímum saman á hafnarbakkanum í Tangier eftir öðru skipi.

Furðuðum okkur á mannfjöldanum sem streymdi að.

Loks undir myrkur kom önnur ferja.

Fólkið tróðst inn í hana. Ég hef aldrei séð annan eins fjölda fara um borð í skip.

Gátum loks komist með bílinn inn í troðfulla lest skipsins.

Þegar komið var upp í farþegarýmið var engin sæti að hafa. Alls staðar var fólk að hola sér niður.

Við fórum í veitingalúgu og keyptum okkur þann mat sem þar var í boði: Samlokur, flögur og fantaappelsín.

Stóðum upp á endann við lítið borð og átum.

Þá sagði Kári með einlægu ánægjubrosi:

„Svona á lífið að vera!“
Sviknir Bretar

600 Bretar gætu misst heimili sín á Spáni vegna svika Landsbankans.

Málið er fyrir dómstóli á Suður-Spáni.

Eða það segir Daily Mail.
Miklu stærra mál en bara 2006

Auðvitað þarf að skoða miklu meira en fjárframlög til flokkanna árið 2006.

Á forsíðu Fréttablaðsins eftir alþingiskosningarnar 2003, nánar tiltekið 12. maí 2003, sagði stórum stöfum: Halldóri gefst kostur á forsætisráðuneytinu.

Á sömu forsíðu er haft eftir Steingrími J. Sigfússyni í fyrirsögn: Framsókn keypti sig upp í kjörfylgið.

Orðrétt er haft eftir Steingrími í greininni:

„Það hlýtur að vera sérstakt umhugsunarefni fyrir þjóðina að hafa leyft Framsóknarflokknum að kaupa sig upp í kjörfylgið á nýjan leik með gríðarlega kostnaðarsamri auglýsingabaráttu.“

Hverjir borguðu kostnaðinn af þessari auglýsingaherferð? Og hvað fengu þeir í staðinn?
Frjálsleg umgengni við sannleikann

„En svo viljum við auðvitað líka að eyða tortryggni um þessi mál, eyða tortryggni um fjármál flokkanna. Ég segi fyrir minn flokk við höfum ekki auðvitað ekki neitt að fela í þessu, höfum aldrei haft, en Sjálfstæðisflokkurinn mun styðja þessa tillögu heilshugar.“

Sagði Geir Haarde 2006, stuttu áður en flokkurinn fékk stóru styrkina frá FL-Group og Landsbanka og stuttu eftir að fram var komið frumvarp um fjármál flokkanna sem síðar varð að lögum.

Í nefndinni sem samdi frumvarpið sátu meðal annars Kjartan Gunnarsson og Guðlaugur Þór Þórðarsson.

Hvað á að segja um svona stjórnmála(ó)menningu?

Töldu menn að allt væri heimilt í þágu málstaðarins, að tilgangurinn helgaði meðalið? Eða voru þeir blindaðir af hroka? Fannst þeim aukaatriði að segja satt?

Þetta sagði Kjartan Gunnarsson á sama tíma:

„Auð sem að auðvitað er mögulegt að menn láti sér detta í hug á einhverjum tíma að nota til að hafa stjórnmálaleg áhrif. Þetta vil ég gjarnan koma í veg fyrir, ég tel að íslenskt stjórnmálalíf hafi verið mjög hreint og laust við áhrif af þessu tagi og ég vil gjarnan að svo verði áfram og þess vegna studdi ég þessar tillögur og tók þátt í starfi þessarar nefndar meðal annars með það í huga að stuðla að því að niðurstaða starfsins yrði sú að komið yrði í veg fyrir freistingar af þessu tagi“
Miðaldaborgin Fez

Við tókum bílaferju frá Spáni yfir til Tangier, hafnarborgarinnar frægu þar sem Miðjarðarhaf og Atlantshaf mætast. Hún var eitt sinn alþjóðlegust borga, þar voru rithöfundarnir Paul Bowles, William Burroughs og málarinn Henri Matisse.

Þaðan ókum við í fimm tíma til hinnar fornu borgar Fez, sem er ein af keisaraborgunum í Marokkó. Þar búa þrjú hundruð þúsund mann í þröngum götum í gamaldags arababorg – medínu – og stunda handverk eins og enn væru miðaldir.

Fez þykir einhver best varðveitta miðaldaborg í heimi, hún er á heimsminjaskrá sem slík – það er eins og maður sé kominn margar aldir aftur í tíma.

Borgin er full af furðulegum og framandi lykt – og hljóðin – klerkarnir í ótal moskum byrjuð fyrst að kalla til bæna klukkan fjögur í nótt. Maður fer einu sinni um borgina og er hissa – og kannski dálítið skelkaður – en svo togar þessi heillandi heimur í mann og maður vill fara aftur.

Hér eru tvær myndir af súturunum í Fez. Þetta er heldur óhreinleg iðja sem hefur verið stunduð þarna mann fram af manni í mörg hundruð ár. Lyktin er heldur ekki góð, enda eru alls konar furðuleg efni notuð við sútunina, meðal annars dúfnaskítur og kúahland. Væri líklega ekki hægt að bjóða löndum okkur þetta starf, ekki einu sinni í kreppu.
Hvað með prófkjörspeningana?

Styrkjahneykslið er enn ein árétting á því hversu óheilbrigt samband hefur verið milli stjórnmála og viðskiptalífs á Íslandi.

Í framhaldi af því hljóta augun manna að beinast að hinum rándýru prófkjörum sem haldin hafa verið undanfarin ár.

Þar sem stjórnmálamenn hafa notað milljónir og milljónatugi til að tryggja sér þingsæti eða sæti í borgarstjórn í Reykjavík?

Hvaðan hafa þeir peningar komið?

Og í hvaða tilgangi voru þeir veittir?

Annars er merkilegt með þetta mál hvað allir þykjast vera hissa. Samt hefur verið almenn vitneskja um langt skeið að fyrirtæki styrkja stjórnmálaflokka og að leynd ríkir um þær greiðslur.

Spyrjið bara Sverri Hermannsson. Hann talaði ekki lítið um þetta eftir að honum var sparkað út úr Landsbankanum. Sverrir ræddi ekki síst um greiðslur frá útgerðarfyrirtækjum.

Og eins er það með prófkjörin. Frammámaður í stjórnmálaflokki sem gjörþekkir kerfið sagði mér nýlega að nánast enginn sem hefði farið í dýrt prófkjör síðustu ár hefði gert það án þess að fá væna styrki frá bönkunum.

Það sé ein ástæðan fyrir því að margir stjórnmálamenn séu eins og múlbundnir þegar kemur að því að ræða málefni bankanna, velgjörðamanna sinna.
Andri tekur á sig syndirnar

Andri Óttarsson, framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins, segir af sér á föstudaginn langa þrátt fyrir að hann segist ekki hafa komið nálægt styrkjum til flokksins frá stórfyrirtækjum.

Dagsetningin virkar táknræn. Er Andri að taka á sig syndir hinna?
Langhlaupari sem ætlar að verja Byr

Ég vek athygli á þessari bloggsíðu Sveins Margeirssonar. Hann boðaði til opins fundar um málefni Byrs í dag.

Hugrakkur maður og einbeittur. Einn besti langhlaupari Íslands.

Á síðunni skrifar hann um stóreinkennileg viðskipti stjórnarmanna í félaginu.
SjálfstæðisFLokkurinn

Styrkir FL–group og Landsbankans til Sjálfstæðisflokksins eru ef til vill stærsta stjórnmálahneyksli Íslandssögunnar.

Það hefur ekki mátt opna bókhald stjórnmálaflokkanna. Við áttum bara að treysta þeim fyrir þessu. Svo opnast glufa og þá blasir þetta við.

Ótrúlega miklar leynilegar greiðslur frá stórfyrirtækjum. Peningar sem mátti ekki segja frá.

Óhreinir peningar.

Maður á eiginlega ekki orð yfir þetta. Ég er staddur erlendis. Fékk sms um þetta í gærkvöldi og segi eins og er: Ég trúði þessu ekki.

Þetta er svo miklu verra en nokkuð sem maður hefði getað ímyndað sér.

Ég endurtek: Leynilegar greiðslur frá auðhringum til íslensks stjórnmálaflokks.

Fyrir hvað var verið að borga? Hvað voru útrásarvíkingarnir að kaupa með þessu?

Nú er ljóst að málflutningur af þeirri tegundinni að Samfylkingin sé dótturfélag auðhrings er algjörlega fallinn um sjálfan sig.

Það mun enginn geta hlustað á slíkt framar.

Ekki að Samfylkingin gæti ekki haft beinagrindur í kústaskápnum líka – það má vel vera – og Framsókn er ábyggilega ekki alveg hrein heldur.

Þetta þarf allt að koma í ljós. Maður er orðinn vanur því að búast við hinu versta.

En það breytir því ekki að manni finnst nánast á þessari stundu að þurfi að taka Sjálfstæðisflokkinn, snúa honum við og búa till nýjan hægriflokk í staðinn sem er ekki með svona óþverra í farangrinum.

Nú er krafan sú að allir flokkarnir þurfa að opna bókhald sitt, undanbragðalaust.

Þá vitum við fyrst hvort þeir eru á vetur setjandi.
Páskafrí

Ég er kominn í frí fram yfir páska.

Ég skrifa líklega grein og grein hérna á vefinn, en uppfærslur verða ekki jafn tíðar og endranær.

Silfur Egils er næst á dagskrá sunnudaginn eftir páska og Kiljan á miðvikudaginn eftir páska.

Báðir þættirnir eru semsagt í hvíld í næstu viku.

Silfrið 19. apríl telst eins konar afmælisþáttur, þá eru liðin tíu ár síðan þessi þáttur fór fyrst í loftið.