arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Norðurslóðasiglingar og Ísland

G. Valdimar Valdemarsson er nýr bloggari hér á Eyjunni. Hann ritar mjög athyglisverðan pistil um hinar margumtöluðu norðurslóðasiglingar. Höfundurinn segir að líklega muni þessar siglingar ekki vera nema fáa mánuði á ári og þá á sérútbúnum skipum sem verða jafnvel í fylgd ísbrjóta:

„Það hlýtur því að vera keppikefli þeirra sem stunda svona siglingar að hámarka nýtingu þeirra skipa sem sigla norður fyrir. Við skoðun á google maps á norðaustur siglingarleiðinni kemur í ljós að hún er c.a 5000 sjómílur ef siglt er frá Kirkenes í Noregi og til hafna austan við Beringssund. Vegalengdin eykst um c.a 35-40% við að sigla til hafna á Íslandi. Hafna sem reyndar eru ekki til, en eru í einhverjum tilfellum komnar á skipulag eða menn eru að velta fyrir sér að setja á skipulag.

Það blasir því við að nýting sérútbúinna skipa verður mun lakari ef siglt er alla leið til Íslands, en ef siglt er til hafna í Rússlandi, norður Noregi eða á Svalbarða. Hvers vegna ættu skipafélög þá að velja það að sigla með dýr skip alla leið til Íslands til að umskipa vörum ef aðstaðan er fyrir hendi mun nær? Rússar og Norðmenn eru komnir mun lengra í að skoða þessa kosti og eru með hafnir sem geta að miklu leyti tekið við umferðinni næstu árin og jafnvel áratugi.

Ég hef spurt menn um þetta sem ég tel hafa vit á og þeirra svör hafa öll verið á einn veg. Skip sérútbúin til siglinga í ís munu aldrei sigla mílu lengra en nauðsyn krefur. Til þess er tíminn allt of dýrmætur og skipin allt of dýr.“
Illalág

Erró segist sakna þess að sjá ekki Esjuna úr miðborg Reykjavíkur.

Esjan sést reyndar víða að úr Reykjavík, en ekki jafnvel frá Lækjargötu og áður.

Úr garðinum hjá mér var ég með útsýni út yfir Esjuna, en nú er Harpa þar fyrir.

Ég sakna samt ekki Esjunnar.

Hér er norðanátt mjög algeng. Í henni leggur vindstreng af Esjunni yfir Höfnina, eftir Lækjargötu og út í Hljómskálagarð.

Þetta er kuldalegasta og leiðinlegasta veður sem til er í miðborg Reykjavíkur.

Maður sem ég þekkti kallaði svæðið Illulág vegna þessa.

Harpa skýlir fyrir norðanáttinni – og fleiri hús á svæðinu myndu veita enn betra skjól.

Lækjargata árið 1926. Þá var í raun meiri borgarbragur yfir henni en nú. Þarna stóðu hús þar sem nú er stór akbraut og bílastæði.
Lestölva

Að áeggjan vinar míns keypti ég Kindle.

Lestölvuna vinsælu.

Ég er búinn að lesa fyrstu bókina í græjunni – það er íslensk bók sem er ekki ennþá komin út.

Ég gat hlaðið bókinni inn í lestölvuna á pdf skjali.

Það er framför frá því að vera með bækur sem eru að koma út á lausum blöðum í útprenti.

Ég er samt ekki viss um hvernig mér finnst þetta. Er það sama lesnautnin og að handfjatla alvöru bók?

Bók er í raun ótrúlega merkileg uppgötvun. Hún er ekki beinlínis ný af nálinni – en það er eiginlega ekki hægt að betrumbæta hana.
Upplýst?

Það var útdeilt styrkjum til að standa að upplýstri umræðu um ESB. Forsætisnefnd Alþingis skipaði úthlutunarnefnd sem hafði þetta verk með hendi.

Þeir sem fá styrki eru Heimssýn, Já Ísland og Evrópvaktin.

Annars vegar félagsskapur nei-sinna sem finnur ESB allt til foráttu og hins vegar já-sinnar sem telja sig hafa séð ljósið í ESB. Og svo Björn Bjarnason og Styrmir Gunnarsson.

Upplýst umræða? Er ekki frekar um það að ræða að þarna sé veitt peningum til að sami leðjuslagurinn geti haldið áfram?
Darling: Heimskir og hrokafullir bankamenn

Endurminningabók Alistairs Darling, fyrrverandi fjármálaráðherra Bretlands, er væntanleg í bókabúðir á næstu dögum.

Darling er í hópi valdra manna sem teljast vera sérlegir óvinir Íslands – eða þannig er talað um hann hér.

Menn eru þó ekki á einu máli um störf hans, sú kenning er líka til að hann hafi staðið sig nokkuð vel á tíma efnahagshrunsins 2008.

Fjölmiðlar í Bretlandi eru farnir að vitna í bókina, meðal þess sem vekur athygli eru ummæli Darlings um bankamenn. Hann segir:

„Áhyggjur mínar voru að þeir væru svo hrokafullir og heimskir að þeir myndu leiða okkur öll til glötunar.“

Hann nefnir svo Fred Goodwin, fyrrverandi stjórnanda Royal Bank of Scotland, sem hann segir að hafi hegðað sér eins og maður sem var alltaf „á leiðinni í golf“.

Það verður svo forvitnilegt að sjá hvort Darling nefnir Ísland, hryðjuverkalögin svonefnd og Icesave í bók sinni.
Icesave úr sögunni?

Nú segja skilanefndarmenn úr Landsbanka að Icesave geti verið úr sögunni. Landsbankinn eigi fyrir Icesave og gott betur.

Þjóðin ræddi linnulaust um Icesave í tvö ár.

Á öðrum vængnum var sagt að nauðsynlegt væri að semja sem fyrst – annars gæti Ísland orðið að Norður-Kóreu.

Á hinum vængnum var sagt að samningur Icesave myndi þýða skuldaþrælkun Íslands barna í margar kynslóðir.

Hvað stendur nú eftir?

Tómleikatilfinning?
Afhjúpandi

Framsetning Samtaka fjármálafyrirtækja vegna afskrifta lána er athyglisverð – eða kannski má segja að hún sé afhjúpandi.

Þar segir að lán einstaklinga hafi veri færð niður um 143,9 milljarða. Þetta eru lán í bönkum og fjármálafyrirtækjum, hjá íbúðalánasjóði og lífeyrissjóðum.

En 120 milljarðar eru komnir til vegna gengistryggðra lána – sem dómstólar úrskurðuðu að væru ólögleg.

Þá eru ekki eftir nema um 25 milljarðar sem eru raunveruleg niðurfærsla lána.

Það er að megninu vegna hinnar svonefndu 110 prósenta leiðar, en eins og bent hefur verið getur ábatinn af henni horfið fljótt þegar verðbólga er jafn mikil og nú.

Það má svo bera þetta saman við ýmsar aðrar afskriftir í kerfinu – auðmenn eru að fá miklu stærri fjárhæðir en þetta felldar niður og það sem meira er, þess er gætt að þeir þurfi ekki að sjá á bak eignum sínum.
Sighvatur: Meiri steypa?

Sighvatur Björgvinsson, fyrrverandi heilbrigðisráðherra, skrifar grein um nýtt „hátæknisjúkrahús“ 'í Fréttablaðið. Sighvatur er býsna þungorður í garð þessarar framkvæmdar eins og lesa má:

„Nú segjast Íslendingar ætla að fara að steypa upp hátæknisjúkrahús? Utan um hvað? Utan um þann gamla og úr sér gengna tækjabúnað, sem fremsti spítali þjóðarinnar hefur að geyma? Þar sem gamall og um sumt úreltur búnaður t.d. til geislalækninga, rannsókna og skoðana hangir nánast saman fyrir vana, engir fjármunir fást til eðlilegs viðhalds og enn síður til endurnýjunar. Þar sem treysta verður á gjafir utan úr bæ til kaupa á ódýrari „hátæknibúnaði“ (sic!) eins og sjónvarpsskjáum, ómskoðunartækjum – já jafnvel borðum og stólum til þess að sitja á eða rúmum til þess að hvílast í!

Þar sem tugum sjúkrarúma, jafnvel heilu deildunum á Landspítalanum, þarf að loka ýmist tímabundið eða til langframa vegna þess að ekki eru til fjármunir til þess að borga starfsfólki laun? Í landi þar sem sérfræðingar, jafnvel í grunnþjónustugreinum hefðbundins spítalareksturs, fást ekki lengur til starfa og þeir, sem fengist hafa, eru margir hverjir sagðir vera á förum? Í borg þar sem ekki hefur verið hægt að tryggja allt að þriðjungi borgarbúa grunnþjónustu heimilislæknis? Ætlar þetta ríki að fara að kaupa steinsteypu fyrir hið minnsta fjörutíu þúsund milljónir króna til þess að byggja hátæknisjúkrahús? Umgjörð úr steinsteypu – utan um hvað?“
Smá landafræði

Byggingarnar á Landspítalalóðinni eru að sönnu stórkarlalegar og hætt við að mörgum bregði í brún þegar þær rísa – líkt og kemur fram í þessari frétt á RÚV.

En kannski ekki endilega íbúum Þingholtanna fremur en öðrum.

Þingholtin eru göturnar Þingholtsstræti, Ingólfsstræti, Skólastræti, Spítalastígur, Miðstræti, Grundarstígur. Neðstu mörk Þingholtanna er semsagt norðurhliðin á Menntaskólanum í Reykjavík en þau efstu eru við Bergstaðastræti. Þau ná að Hellusundi í suðri og Skólavörðustíg í norðri.

Þetta má til dæmis lesa í grein eftir Jón Aðalstein Jónsson, ritstjóra Orðabókarinnar, sem hann ritaði árið 1999. Þar greinir hann frá því að Óðinsgata og Baldursgata hafi ekki talist til Þingholtanna og megnið af Laufásvegi heldur ekki.

Þarna fer betur á því að tala um Skólavörðuholt en Þingholt, enda eru spítalabyggingarnar syðst í Skólavörðuholti, á mörkum Vatnsmýrar.
Dr. No á Íslandi

Uffe Ellemann Jensen bloggar um Dr. No á eldfjallaeyju og setur hann í samhengi við heimspólitíkina, skuldug ríki, skammtíma- og langtímahagsmuni.
Ísland dregst aftur úr

Á Íslandi ríkir skuldakreppa og gjaldmiðilskreppa.

Samkvæmt skýrslu frá OECD er hagvöxtur varla neins staðar minni en á Íslandi

Fárfestingar í hagkerfinu hér eru sama og engar.

En vextirnir eru háir.

Samt tala menn eins og við séum einhvers konar fyrirmynd annarra þjóða um hvernig eigi að komast út úr kreppu – og þá er gjarnan nefnd til sögunnar bjargvætturin króna.

En í raun erum við að dragast aftur úr öðrum þjóðum og varla annað framundan en meiri landflótti.
The Independent: Er Kína að kaupa upp Ísland?

Blaðamaðurinn Ben Chu skrifar í breska blaðið The Independent um landakaup Kínverjans Huangs Nubo á Íslandi. Chu talar um að það beri vott um móðursýki að tala um að Kínverjar séu með þessu að færa sig upp á skaftið í Norður-Atlantshafi. Síðan segir Chu:

„Mr Huangs former job in the Chinese propaganda ministry has been cited as evidence of some sort of conspiracy. The Icelandic interior minister, Ogmundur Jonasson, has expressed worries about Chinas „buying up land around the world“.

But what precisely is the danger here? Would China convert the holiday resort into a commercial harbour? Would Mr Huangs hotel transform itself at the push of a button into a military complex, a bit like Tracy Island?

Acquiring land does not give foreign nationals a right to do what they want with it. It is when they start lobbying for changes to domestic law that Icelanders should start to worry. Meanwhile, Iceland should recall its own recent history: its often the investor, not the recipient of cash, that stands to lose most when an ambitious deal is signed.“
Kínaskák

Það er skrítin umræðan um Kínverjann sem er að kaupa Grímsstaði á Fjöllum.

Grímsstaðir eru vissulega stór jörð – en hún er afskekkt og nær mestanpart yfir fjöll og heiðalönd.

Hún liggur einna fjærst sjó af öllum jörðum á Íslandi – og því er kannsk ankanalegt að segja að kaupin á henni séu liður í að seilast til áhrifa á Norður-Atlantshafi.

Þá má spyrja hvort Kínverjinn sé einhvers konar agent – hvort að baki þessu búi einhver allt önnur áform en sagt er frá.

Hann segist ætla að byggja upp ferðaþjónustu á Grímsstöðum. Það gæti verið við ramman reip að draga. Á Grímsstaði er langt að fara frá þéttbýlisstöðum, þarna er mjög kalt á vetrum – og í raun er ekki mikið að sjá þarna annað en öræfi.

En, sem ég segi, kannski ætlar hann að gera eitthvað allt annað – þannig er umræðan að minnsta kosti.

Það er talað um að Kínverjar séu að kaupa upp land víða í heiminum til að rækta matvæli – en, nei, varla eru mikir möguleikar í matvælaframleiðslu á Fjöllum umfram sauðfjárræktina sem þar hefur verið stunduð frá alda öðli.

Nú, Jökulsá á Fjöllum rennur þarna um hlöð, en í henni eru hvergi virkjanir og í raun hefur verið víðtæk samstaða um að hún verði ekki virkjuð. Varla getur Kínverjinn reist virkjun þar í skjóli nætur.

Ég las líka greinarstúf þar sem var varað við því hvernig Kínverjar eru að taka yfir verslun og iðnað á Spáni og Ítalíu. Á Spáni eru Kínabúðir út um allt og innfæddir kaupmenn eru víða að gefast upp fyrir samkeppninni.

En varla ætlar Huang Nobu að hefja hér stórfellda verslun eða iðnað. Grímsstaðir væru varla heppilegur staður til þess.

Kannski hugsa einhverjir sem svo að nú verði að stöðva framrás Kínverja (var einu sinni kallað Gula hættan) áður en hún nær lengra. Þetta sé hugsanlega einhvers konar liður í hnattrænni kínaskák.

En á sama tíma er verið að kalle eftir fríverslunarsamningi við Kína sem er jafnvel stillt um sem valkosti við aðild að Evrópusambandinu. Það er heldur ekki minni maður en Ólafur Ragnar Grímsson forseti sem hefur verið fremstur í flokki að rækta tengslin við Kína.

Af einu er þó nóg af á Fjöllum sem er ekki að finna alls staðar í Kína – plássi.
Ekki mikil þyngsli

Bubba Morthens er mjög í nöp við tónlistarhúsið Hörpu. Hann er sífellt að tala og skrifa gegn því. Sér ekkert nema snobb og hroka þar sem sinfóníur og ópera eru allsráðandi.

Á jazzhátíð sem nú stendur yfir eru fjölmargir tónleikar í Hörpu, þar á meðal með Eyþóri Gunnarssyni og Davíð Þór Jónssyni, Mezzoforte og Stórsveit Reykjavíkur, Björk verður með röð tónleika í Hörpu í haust í tengslum við Iceland Airwaves og þangað eru að koma erlendir listamenn á borð við Elvis Costello, Sinéad O'Connor og Paul Young.

Í Hörpu er verið að sýna rokksöngleikinn Hárið og þar er auglýst uppistand með Charlie Murphy og Kevin Smith.

Cindy Lauper hefur sungið í húsinu og Páll Óskar fyllti það fimm sinnum snemma í sumar. Helgi Björns hélt tónleika þar.

Meira að segja Lúðrasveitin Svanur fyllti Hörpuna í sumar – og er sagt að hafi verið einstaklega góður andi á tónleikunum.

Þess utan er áhugaverð klassísk efnisskrá framundan í húsinu, það er von á Gustavo Dudamel, mesta töffaranum í hópi hljómsveitarstjóra, hann stjórnar Tsjaikovskí og Mozart, Víkingur Heiðar og Ashkenasy sameinast í 3. píanókonsert Rakhmaninovs og óperan setur upp Töfraflautuna.

Þetta eru nú engin óskapleg þyngsli. Maður hefur frekar á tilfinningunni að það gæti orðið offramboð af tónlistarviðburðum í húsinu – en það nær ábyggilega jafnvægi þegar líður á.
Útblásin stóryrði

Eyjamenn gera lítið úr sinni merku sögu þegar þeir leggja að jöfnu kvótafrumvarp og Tyrkjarán og eldgos.

Þetta er ósmekklegur málflutningur, útblásin stóryrði.

Tyrkjaránið og eldgosið eru partur af ímynd Vestmannaeyja og sögulegri vitund.

En það er kvótakerfið ekki enda hefur það haft í för með sér hliðarverkanir eins og skuldasöfnun útgerðarmanna á borð við Magnús Kristinsson og óvenju mikla velvild sem hann mætti í bankakerfinu þegar tugir milljarðar af skuldum hans voru afskrifaðar.
Tangarhald?

„A Chinese tycoon plans to buy a vast tract of Icelandic land for a $100m tourism project which critics fear could give Beijing a strategic foothold in the North Atlantic.“

Þetta stendur í Financial Times og er vitnað í það á íslenskum bloggsíðum.

Og jú, vissulega eru Kínverjar umsvifamiklir í heiminum og þeir hugsa örugglega langt fram í tímann og eru klókir eins og Ögmundur Jónasson segir.

En –

Grímsstaðir á Fjöllum eru að sönnu stór og landmikil jörð. Hún er líka afskekkt, þar er veðurstöð – enda veðurfar nokkuð sérstakt á þessum slóðum – og örlítil ferðaþjónusta.

Sem stategískt tangarhald í Norður-Atlantshafi mun jörðin þó líklega vera lítils virði – hún er reyndar lengst inni í landi.
Eyðandi afl fjármálamarkaðanna

Fjármálakerfið hefur vaxið heiminum algjörlega yfir höfuð, umsvifin í því eru svo langt yfir því sem raunhagkerfið stendur undir.

Þetta hefur ekkert breyst þrátt fyrir kreppuna sem hófst 2008.

Fjármálakerfið er stjórnlaust, það líkist helst spilavíti, og það ógnar stöðugleikanum í heiminum.

Stjórnmálin ráða ekkert við þetta.

Um þetta var merkileg grein í síðasta hefti Der Spiegel, þar var fjallað um hið eyðandi afl fjármálamarkaðanna.

En það varð ekki hrun í ágúst eins og margir höfðu óttast. Evrusvæðið lafir enn, neytendur í Bandaríkjunum eyddu aðeins meira en talið var, og markaðir eru að hækka.

Gálgafrestur?
Aðsteðjandi hætta

Ragnar Þór Pétursson kemst að þeirri niðurstöðu að íslenskri tungu standi ógn af þjóðernissinnum sem í orði kveðnu vilja vernda íslenska menningu.

Þeir eru nefnilega óskrifandi og ótalandi á íslensku.

Eins og Ragnar sýnir fram á.
Druslubækur og doðrantar á Sauðárkróki

Druslubækur og doðrantar er skemmtilegur vefur sem fjallar um bækur og bókmenntir – frá nokkuð víðum sjónarhóli. Til dæmis hefur þar verið að birtast greinaflokkur um bækur á gististöðum. Það er fín pæling.

Svo var þarna í síðustu viku grein um Bókmenntabæinn Sauðárkrók – og þar bregður greinarhöfundur sér í líki papparazza og tekur mynd af okkur Gyrði Elíassyni við gult hús.

Ég tek fram að við urðum ekki varir við ljósmyndarann.
Stöðvar Ögmundur Huang

Ögmundur Jónasson skrifar um kínverska fjallaskáldið Huang Nobu sem er að kaupa Grímsstaði á Fjöllum.

Ögmundur er innanríkisráðherra og þessi kaup eru líklega háð leyfi ráðuneytis hans.

Ögmundur segir að það sé tími til að hugsa af yfirvegun um þessi landakaup.

En hann segir líka þetta:

„Hvað kaupin á Grimsstöðum áhrærir þá þarf að ræða þau í ljósi heildarhagsmuna og hugsa langt fram í tímann. Af því eru Kínverjar þekktir: Að hugsa langt fram í tímann samhliða því sem þeir eru að kaupa upp heiminn! Þeir virðast hugsa í langtímafjárfestingum og langtímaáhrifum/yfirráðum. Nokkuð þykir mér ýmsir vera fljótir að kyngja ómeltu því sem nú er á borð borið. Það hefur verið gert áður á Íslandi! Allt gleypt hrátt. Það er ekki langt síðan að menn ræddu mikla drauma um stórkostlega landvinninga í fjármálaheiminum . Með dollaramerki í augum var af alvöru rætt um það að gera Ísland að fjármálamiðstöð heimsins enda sköruðum við fram úr gervöllu mannkyni á því sviði. Hástemmt tal en takmörkuð – ef þá nokkur – yfirvegun og dómgreindin engin. En flestir dönsuðu með. Þeir sem andæfðu voru kallaðir úrtölumenn og afturhaldsseggir.

Nú vitum við hvernig fór um sjóferð þá! Skyldu menn ekkert hafa lært? Er ekki tilefni til að staldra við og hugsa þegar verið er að færa Ísland uppá búðarborðið á ný?“
Land Palestínumanna

Þetta kort sýnir ágætlega þróun landsvæða Palestínumanna frá því í stríðslok.
Engu nærri sátt

Sumar deilur er ekki hægt að leiða til lykta.

Rammaáætlun um nýtingu vatnsfalla og jarðhitasvæða hefur kastað olíu á eld fremur en hitt.

Samt eru menn lengi búnir að bíða eftir þessari áætlun, það hefur verið vísað í hana árum saman sem einhvers konar Salómonsdóm.

En svo menn ekki sammála um neitt.

Þingmenn úr Sjálfstæðisflokknum hafa risið upp og telja alltof langt gengið í verndun. Þorsteinn Pálsson skrifar í Fréttablaðið og talar um öfga í þessu sambandi – hann talar um stuðning við „hófsama orkunýtingu“ sem ríki á miðju stjórnmálanna og til hægri.

En Vinstri grænir halda flokksstjórnarfund og vilja ekki virkja neðst í Þjórsá eins og gert er ráð fyrir í rammaáætluninni og þeir vilja að fleiri svæði sem gert er ráð fyrir að nýta verði friðuð.

Það verða semsagt áframhaldandi deilur um virkjanir og virkjanakosti. Mál verða leidd til lykta með pólitísku valdi, þannig að öðrum aðilanum finnst hann hafa verið beittur órétti.

Eða henta virkjanaáform kannski í þjóðaratkvæðagreiðslur?
Meira að segja Nató-sinnar efast

Það er athyglisvert að Vinstri grænir vilji rannsókn á stuðningi Íslendinga við hernað í Líbíu. Þeir eru í ríkisstjórn – en kannski voru þeir ekki spurðir.

Þetta var ekki mikið rætt hér þegar hernaðurinn hófst.

En þetta hlýst af veru okkar í Nató – hernaðarbandalagi sem er í leit að hlutverki. Var á sínum tíma stofnað til að verjast framgangi kommúnismans í Evrópu og í Norður-Atlantshafi.

Íslendingar fóru inn í þetta félag án þess að vera spurðir álits – það hefur verið látið eins og kommúnistaskríll hafi gert árás á Alþingishúsið 30. mars 1949, en svo var auðvitað ekki. Þetta var upp til hópa þjóðelskandi fólk sem vildi ekki leggja hið nýja lýðveldi undir þetta bandalag.

Það skildi kannski ekki nógu vel að lýðveldið var stofnað undir verndavæng Bandaríkjanna – og að Ísland væri á áhrifasvæði stórveldisins.

Samkvæmt lýðræðisskilningi nútimans hefði auðvitað átt að hafa þjóðaratkvæðagreiðslu um inngönguna í Nató. En það var ekki gert. Þegar leið á kalda stríðið varð smátt og smátt til meirihluti fyrir verunni í Nató meðal þjóðarinnar – en samt var þetta mál sem klauf Íslendinga í tvær andstæðar fylkingar. Nú virkar sá tími eins og forneskja.

En við erum ennþá í Nató, enginn veit í rauninni til hvers bandalagið er – það er sífellt í leit að takmarki og tilgangi – dúkkar upp í Bosníu, Kosovo, Afganistan og í Líbíu og meira að segja hörðustu stuðningsmenn bandalagsins frá fornu fari eru byrjaðir að efast.
Íslendingar og tækifærin í norðri

Það er áhugavert að fylgjast með fabúleringum um tækifærin sem kunni að leynast í því fyrir Íslendinga ef siglingar hefjast um Norðurheimskautið.

Reyndar er staðan sú að þessar siglingar geta bara staðið í stuttan tíma á ári enn sem komið er – og verður svo líklega um langt skeið.

Þetta kort sem er af vef BBC sýnir vel hvernig þetta svæði lítur út. Tilkall Íslands til auðlinda þarna norðurfrá er ekkert. Við erum miklu sunnar en löndin sem teljast vera eiga strandlengju að Norður-Íshafinu.

Fyrir okkur eru ógnirnar eiginlega jafn miklar og tækifærin – hættan sem felst í því að stór olíuskip sigli framhjá Íslandi og að mengun fari úr böndunum á svæðinu. Það er reyndar mál alls mannkyns – lífríkið þarna norðurfrá er mjög viðkvæmt. Að sumu leyti hefði verið best ef hægt hefði verið að komast að sömu niðurstöðu um Norðurskautið og Suðurskautið – að þetta sé friðland.

Það hefur líka verið talað um að tækifæri okkar kynnu að liggja í umskipunarhöfn fyrir þessar siglingar. Það getur vel hugsast að þetta verði að raunveruleika einhvern tíma í framtíðinni, en það hefur líklega verið talað um að eins líklegt sé að slík höfn yrði í Noregi.
Ljúfa lífið í London eftir hrun á Íslandi

Guardian fjallar um milljarðamæringinn Thor Björgólfsson sem enn lifir í vellystingum praktuglega á Bretlandi og stýrir fyrirtækjaveldi sem er jafn ógegnsætt og ávallt.

En hann mun samt ekki sigla um á snekkjunni sem hann hafði pantað og var eins og fljótandi lúxushöll.
Hollt nesti

Af gefnu tilefni langar mig að vekja athygli á þessari nýju bók sem nefnist Hollt nesti heiman að.

Útgefandinn er Salka.

En höfundarnir eru Margrét Gylfadóttir, Sigurrós Pálsdóttir og Sigurveig Káradóttir.
Ósæmilegur fréttaflutningur

Fjölmiðlum ber skylda til að umgangast fórnarlömb af nærgætni. Þetta á ekki síst við í einkamálum og málum sem tengjast fjölskyldulífi.

Í kvöld birtust í flestum fjölmiðlum frásagnir af njósnum sem þingkonan Siv Friðleifsdóttir er sögð sæta af hendi fyrrverandi eiginmanns síns.

Líklega eru þessar fréttir bæði særandi og niðurlægjandi fyrir Siv og fjölskyldu hennar. Hún er ekki gerandinn, hún er fórnarlambið.

Einhverjir munu sjálfsagt halda því fram að Siv sé opinber persóna og því eigi þetta erindi í fjölmiðla. En nei, þetta eru viðkvæm einkamál sem koma öðrum ekki við.

Fjölmiðlarnir fóru langt fram úr sér þarna. Þetta er ósæmilegur fréttaflutningur.
Ekki Apple

Maður nokkur var að hugleiða á vefnum að ef við Íslendingar hefðum fjárfest í Apple á sínum tíma þá værum við öll að fara á þægileg eftirlaun.

Jamm.

En við fjárfestum ekki í Apple heldur í Decode.
Úr náttúru Íslands

Ari Hultquist sem er að selja grænmeti og lífræna matvöru niður á Lækjartorgi er með bæði íslensk bláber og lerkisveppi.

Þetta er nákvæmlega það sem maður vill kaupa síðsumars.

Líka þótt maður sé ekki á íslenska kúrnum.

Maður nennir ekki endilega í berjamó eða sveppatínslu. Kann kannski ekki á sveppina.

En er alveg til í að skipta á lerkisveppunum og flúða-…
AGS að kveðja

Það er stórfrétt að veru Alþjóða gjaldeyrissjóðsins sé lokið hér á landi, rétt um þremur árum eftir hrun íslenska hagkerfisins.

Við erum reyndar enn stórskuldug þjóð – og gjaldeyrishöft eru enn til staðar og eru varla á förum.

Það verður ábyggilega deilt um þau áhrif sem AGS hafði hér. Sjálfur Joseph Stiglitz sagði að áætlun AGS á Íslandi væri ekki mjög hörð. En líklega er það fylgifiskur hennar hversu mikil áhersla var lögð á að endurreisa fjármálakerfið.

En það er fleira sem AGS skilur eftir. Erindreki hans á Íslandi, Franek Rozwadowski, mun hafa tekið slíku ástri við land og þjóð að sagan segir að hann ætli að kaupa hús á Íslandi.

AGS er lýst sem grýlu – og kannski er sjóðurinn það – en Franek þykir algjört ljúfmenni.
Auðmenn og skattar

Alls staðar á Vesturlöndum er að koma upp krafan um að hinir auðugu borgi hærri skatta – eftir langt tímabil frjálshyggju sem gekk að miklu leyti út á að létta skattbyrði á ríku fólki.

Í Bandaríkjunum segist auðmaðurinn Warren Buffett vilja borga hærri skatta, hann segist greiða lægri skatta en ritarinn sinn.

Í Frakklandi býðst hópur milljarðamæringa, með Liliane Bettencourt í fararbroddi, til að borga hærri skatta.

Jakob Augstein skrifar í Der Spiegel og segir að kapítalisminn sjálfur sé að tortíma sér með auknum ójöfnuði. Það sé rangt að ætla að leysa þennan vanda með niðurskurði sem muni leiða til aukinnar gremju, samfélagi okkar verði ekki bjargað nema með því að hinir ríku leggi meira af mörkum, annars sé lýðræðið í hættu.