arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Zero tolerance

Það þarf ekki að flækja málin mikið. Fjölga löggæslumönnum á svæðinu. Láta þá fara um í litlum hópum. Þrjá fjóra saman. Ekki híma inn í bílum. Svæðið er ekki stórt. Markast af Aðalstræti, Austurstræti, Hafnarstræti, Lækjargötu og Laugavegi.

Endurtaka þetta helgi eftir helgi. Ég þykist viss um að ekki líður á löngu þangað til bragurinn batnar. Seinna er kannski óhætt að slaka aðeins á klónni.

Ég man ekki betur en að Georg Lárusson hafi gert svona tilraun þegar hann var lögreglustjóri stutta hríð. Og þótti gefast vel.

En Georg mátti eiga það að í honum bjó alvöru zero tolerance.

Á hinum endanum þurfa foreldrar að fara að ala upp börnin sín. En það er langtímaverkefni.
Jarðarber

Við getum borðað jarðarber allt árið. Líka á Íslandi. Þau eru ræktuð í hollenskum eða spænskum gróðurhúsum. Eða jafnvel í Egyptalandi.

Vandinn er bara sá að þau hafa ekkert bragð.

Í enskri sveit má fá jarðarber eins og þessi. Þau eru skærrauð, sæt og dásamleg á bragðið.

Bragðast eins og jarðarber.
Á maður ekki að trúa blöðunum?

Kannski á maður ekki að trúa neinu sem stendur í blöðunum – sérstaklega ekki í gúrkutíðinni.

Fyrir helgina voru blöðin full af fréttum um að framundan væri algjört hrun á fjármálamörkuðum. Meltdown var það kallað.

Svo rann upp mánudagur og það gerðist eiginlega ekki neitt.

Blöðin hér í Bretlandi hafa líka verið að birta mikið af fréttum um rosalegt neyðarástand sem mun skapast á Heathrow vegna fjölda umhverfissinna sem ætla að mótmæla flugsamgöngum.

Ein sagan var að fólkið myndi skilja eftir torkennilega pakka á víð og dreif um flugstöðina og þannig stöðva allt flug.

En það hefur eiginlega ekkert gerst. Þetta virðist vera lítill friðsamur hópur sem hefst við í tjöldum fyrir utan flugvöllinn.

Um daginn var því slegið upp í götupressunni að Lord Lucan væri fundinn á Nýja-Sjálandi.

Lucan er breskur aðalsmaður sem fyrir mörgum áratugum myrti barnfóstru og hvarf eftir það. Ekkert hefur spurst til hans síðan.

Blöðin birtu myndir af manninum á Nýja-Sjálandi, nokkuð öldruðum umrenningi sem sefur í bíl. Það var haft til marks um að þetta væri Lucan lávarður að hann væri hermannlegur í fasi.

Tveimur dögum síðar fóru að birtast fréttir um að umrenningurinn væri að minnsta kosti tíu árum yngri en Lucan og líklega einum tuttugu sentímetrum styttri.

En af hverju að láta það þvælast fyrir góðri frétt?
Elvis est mort

Við Jakob Bjarnar vinur minn göntuðumst með það einu sinni að þegar við færum á elliheimili myndum við efna til ritdeilu um Elvis Presley. Ég ætlaði að skrifa greinar í Velvakanda undir nafninu „Einn á Grund“. Átti að halda því fram að Elvis hefði verið asnalegur. Jakob ætlaði að svara og segja að hann hefði verið frábær.

Annars væri ekki erfitt fyrir mig að halda fram þessum málstað – þegar ég var að alast upp var Elvis með því hallærislegasta sem hugsast gat. Eins og ofvaxinn hani á sviði í Las Vegas. Nýkominn úr hernum. Hafði leikið í mörgum hryllilega leiðinlegum kvikmyndum. Breska bítlið feykti þessu öllu burt. Og enn finnst mér að Elvis sé sætsúpusöngvari.

Er goðgá að segja leiðinlegur?

Þegar Elvis dó var ég í frönskuskóla í Grenoble í Frakklandi. Þetta var sami dagur og ég kynntist Matthíasi Viðari. Man að ég sá fréttina á forsíðu blaðs þegar ég fór út í búð að kaupa rósavínsflösku til að drekka um kvöldið. „Elvis est mort.“ Ég var penn í drykkjunni þá. Matthías Viðar kom með fulla flösku af Pernod á stúdentagarðinn til mín – gerðist nokkuð drukkinn.

Ég man ekki til þess að okkur hafi þótt nokkuð til um fréttirnar. Á þessum árum var enn engin fortíðarþrá tengd Elvisi.
Myndirnar voru úr Titanic

Nú eru Rússar aftur orðnir heimsvaldasinnaðir. Það er svosem ekki nýtt – þeir hafa yfirleitt ekki getað verið lengi til friðs. Það er líka búið að stofna sérstakar ungliðasveitir sem dýrka og dá Pútín forseta og lemja á þeim sem honum eru ekki þóknanlegir. Fjölmiðlum sem gagnrýna forsetann er lokað. Óvinir hans eru myrtir. Hann er jú einu sinni fyrrverandi stöðvarstjóri úr KGB.

Svo sendu þeir kafbát undir Norðurpólinn – nú skal hann verða hluti af þessu víðlendasta ríki heims. Þeir komu fyrir rússneskum fána undir heimskautaísnum.

En þrettán ára drengur í smábæ í Finnlandi sá að eitthvað var bogið við myndirnar sem voru sendar út frá þessum atburði. Hann fór að bera saman í tölvunni sinni og komst að því að myndefnið sem átti að vera frá kafbátsferð Rússanna var í raun úr kvikmyndinni Titanic.

Er þá kannski hægt að segja að þessi leiðangur Rússanna sé tómur bjánagangur?

Nei, kannski ekki. Það væri ekki gaman að þurfa aftur að fara að takast á við rússneska ógn og yfirgang á norðurhveli.
Tvær amerískar skáldsögur

Í sumar hef ég gert tilraunir til að lesa nýjar skáldsögur eftir tvo af helstu rithöfundum Bandaríkjanna, Cormac McCarthy og John Updike.

Bók McCarthys heitir The Road. Fjallar um feðga sem vafra um í allsherjar svartnætti að loknum einhvers konar heimsendi. McCarthy hefur aldrei verið metsöluhöfundur, en nú ber svo við að þessi bók hefur náð metsölu. Ástæðan er ekki önnur en að Oprah Winfrey hlóð hana lofi í þætti sínum.

Updike hefur hins vegar verið heimsfrægur í marga áratugi. Bók hans heitir The Terrorist. Fjallar um ungan mann af arabaættum sem býður við vestrænu samfélagi. Einhvern veginn þykist ég viss um að margir hafi keypt bókina út á titilinn.

Báðar þessar bækur eru með eindæmum leiðinlegar. Reyndar tókst mér að klára hvoruga þeirra. Ég ímynda mér að gagnrýnendur hafi talið þær vera vel skrifaðar. Mér sýnist hins vegar að þær séu ofskrifaðar – að hin bókmenntalega vandvirkni hafi verið slík að búið er að skrifa allt líf úr frásögninni.

Í því felst ákveðinn dauði.
Andlegt líf á hippaslóðum

Þessi glæsilegi nornabúningur með tilheyrandi höfuðdjásni var til sölu í einni nýaldarbúðinni í aðalgötunni í Glastonbury. Ég bauðst til að gefa konuni minni hann.

Af mörgu forvitnilegu sem þarna er á boðstólum má líka nefna þetta námskeið sem fjallar um hvernig skal umgangast álfa. Dagur með álfum nefnist það einfaldlega og þar er meðal annars kennt hvernig maður getur boðið álfum heim til sín og hvernig maður getur unnið með álfum til að hjálpa næstu sjö kynslóðum.

Á öllum kaffihúsum í Glastonbury er rætt um andleg málefni. Við fórum á stað sem selur jurtafæði – náttúrlega. Á næsta borði var maður að tala um dulræna eiginleika tölunnar ellefu, af öðru borði heyrði ég orðið „zodiac“, en allt í kring voru litlar búðir sem selja steina með dulræna eiginleika og bjóða upp á námskeið í heilun, reiki, shamanisma og nepalskri íhugun.

Allt fjarska áhugavert. Í alvörunni.
Varla óvænt

Glæpastarfsemi Top Shop er á forsíðum enskra blaða í dag.

En kemur þetta einhverjum á óvart?

Hvernig á að vera hægt að framleiða flíkur sem kosta fimm pund og jafnvel minna án þess að þrælavinnuafl komi við sögu?

Eina svarið er auðvitað að versla ekki í svona búðum.
Morrison og Tsjækovskí í Glastonbury

Við fórum til Glastonbury á tónleika. Ekki samt á aðal Glastonbury hátíðina, hún er í júní með tilheyrandi rigningu, leðju og unglingafjöld.

Nei, þetta er miklu penni hátíð sem haldin er í garðinum í kringum gamla klaustrið í Glastonbury. Fólk kemur með mat, drykki og luktir sem lýsa upp garðinn þegar kvöldar.

Á föstudagskvöldið hélt Van Morrison ótrúlega góða tónleika – það var nánast helgistund þegar hann spilaði Into the Mystic. Í hljómsveitinni voru meðal annars fiðluleikari og kvenmaður sem spilaði á stálgítar. Þau spiluðu sérlega flotta útgáfu af gamla New Orleans laginu St. James Infirmary.

Karlinn var greinilega í góðu skapi – uppklappslögin voru mestu hittarar hans, Brown Eyed Girl og Gloria.

Daginn eftir lék Royal Philharmonic Orchestra tónlist eftir Tsjækovskí undir stjórn Charles Hazelwood. Þar sló gjörsamlega í gegn ungur rússneskur fiðluleikari, Alexander Sitkoveskí. Hann átti stórleik í fiðlukonsert Tsjækovskís.

Síðast var leikið verkið 1812 með tilheyrandi pomsarapomsi. Flugeldum var skotið upp þar sem fallbyssurnar koma inn í lokin.

Það var sól og blíða allan tímann. Þetta var frábært. Glastonbury er skrítinn lítill bær, fullur af gömlum hippum og nýaldarbúðum. Hvergi Starbuck's eða McDonald's að sjá.

Ég sit hins vegar á Starbuck's í bænum Bath og skrifa þessa færslu. Alþjóðlega kaffihúsakeðjan má eiga það að nettengingin er í lagi hjá þeim. Ætla að labba á eftir og skoða rómversku böðin og hið fræga Royal Crescent.

* Myndina tók ég á nýju myndavélina mína. Þetta er fyrsta myndavél sem ég eignast síðan ég var tíu ára. Myndavélar hafa breyst aðeins síðan þá.
Fásinni

Með fullri virðingu fyrir Gay Pride, en er hugsanlegt að skýringin á því að 80 þúsund manns fara á þessa ágætu hátíð sé sú að Reykvíkingar hafi of lítið við að vera?

Að við lifum enn í nokkru fásinni?
Niðurrif og nýbyggingar við Laugaveg

Það sem skiptir aðalmáli er ekki endilega hvort eigi að rífa húsin heldur hvað eigi að koma í staðinn. Það hafa ekki komið nein almennileg svör við því. Nýbyggingar við Laugaveginn eru flestar hörmulega ljótar. Teikningar af húsum sem er ráðgert að reisa við götuna – til dæmis á reitnum Laugavegur 33-35 – eru hrikalegar.

Hér má sjá teikningu af byggingunni sem er fyrirhuguð þar:

Meðan hugmyndirnar er svona er best að rífa sem minnst. Þarna standa að minnsta kosti þrjú hús – misvel farin að sönnu – en verður nú eitt samfellt ferlíki. Það er ódýrara að byggja svoleiðis. En þetta eru teikningar sem borgaryfirvöld geta ekki samþykkt. Það jafngildir því að gefa miðborginni fingurinn.

Við getum ekki afhent verktökum sjálfdæmi um hvernig Laugavegurinn á að líta út.

Svo þarf að setja reglur um hvaða kröfur hús á þessu svæði þurfa að uppfylla – þá ekki síst með tilliti til fagurfræði.
Einkavædd einokun

Þegar stjórnin í Bretlandi fann ekki neitt til að einkavæða lengur var farið að einkavæða samgöngukerfið. Afleiðingarnar hafa mestanpart verið hörmulegar. Lestarleiðir voru boðnar út og eru nú starfræktar af einkafyrirtækjum. Fyrir vikið búa Bretar við verstu og dýrustu lestarsamgöngur í Norður-Evrópu. Víða eru lestir með eindæmum sóðalegar og óhrjálegar.

Þetta er oft borið saman við Frakkland sem hefur bestu og flottustu lestir í heimi – í ríkiseigu. Maður þeytist milli landshorna í glæsilegum hraðlestum á hóflegu verði, í kerfi sem allir skilja.

Lestakerfið í Bretlandi er nefnilega líka óskiljanlegt.

- - -

Nú um daginn fór á hausinn batterí sem heitir Metronet. Það réð einfaldlega ekki við verkefni sitt sem var að sjá um viðhald á stórum hluta neðanjarðalestakerfisins í London. Það var sjálfur Gordon Brown sem þrýsti á um að endurnýjun neðanjarðarlestanna skyldi framkvæmd með þessum hætti. Nú sitja stjórnvöld uppi með reikninginn – sem er auðvitað miklu hærri en ef ríkið og borgin hefðu stjórnað verkefninu frá upphafi.

Fyrir utan óþægindi notendanna sem mega bíða ár og síð eftir því að samgöngukerfið batni.

- - -

Svo eru það flugvellirnir. Þeir voru einkavæddir og settir í hendurnar á fyrirtæki sem heitir BAA. Það er alþekkt hversu vond lífsreynsla það er að fara um flugvelli í Bretlandi. Þeir eru niðurníddir, þjónustan er fyrir neðan allar hellur, biðraðir hvergi lengri. Hryðjuverkahættu hefur verið kennt um þetta, en í sumar hafa böndin í auknum mæli verið að berast að BAA sem græðir stórfé á rekstri flugvallanna.

Ýmislegt bendir til að biðraðirnar séu ekki síst fjárhagslegu aðhaldi þessa fyrirtækis að kenna. Það tímir einfaldlega ekki að fjölga öryggishliðum og starfsfólki til að manna þau.

Vegna þess að fyrirtækið situr eitt að starfseminni hefur það engan hvata til að bæta þjónustuna. Eins og í tilviki lestanna er þetta nefnilega einokun sem hefur verið einkavædd.

Notendur flugvalla eru seinir til að kvarta – kannski vegna hryðjuverkaógnarinnar sem er búið að mikla fyrir okkur, kannski vegna þess að flestum finnst ferðamátinn hvort sem er óþægilegur. Flugfarþegar eru almennt frekar bældir og kúgaðir.

En nú virðast menn loks vera að átta sig á að þetta gangi ekki lengur. Það er þó hægar sagt en gert taka flugvellina frá fyrirtæki sem hefur samning upp á að reka þá. Líklega mun BAA halda Heathrow sem er drjúg tekjulind fyrir fyrirtækið – en um leið einn leiðinlegasti flugvöllur í heimi. Hugsanlegt er hins vegar að næst stærsta flugvellinum, Gatwick, verði komið í hendurnar á öðru einkafyrirtæki sem þá væri ætlað að veita BAA samkeppni. Það er svo spurning hvort það hefur einhver áhrif.

Aðalatriðið er þó auðvitað að þessi einkavæðing var algjört flopp frá upphafi. En það er erfitt að snúa hjólinu við.
Flugfélög fá ofanígjöf

Aðeins meira um flug í Bretlandi. Neytendayfirvöld hérna hafa úrskurðað að flugfélög sem selja þjónustu sína á netinu megi ekki lengur fela hið raunverulega verð farmiðanna. Þetta hefur verið siður hjá mörgum flugfélögum eins og til dæmis Ryanair. Þá hefur alls kyns kostnaður bæst við á seinni stigum pöntunarinnar – flugvallarskattar, eldsneytisgjald, gjald fyrir farangur.

Maður veit ekki fyrr en farmiði sem átti að vera mjög ódýr er farinn að kosta ansi mikið.

Eftir harðvítug bloggskrif Friðjóns Friðjónssonar með bláu appelsínurnar lagði Icelandair þessa starfshætti af síðastliðinn vetur – býður reyndar á netinu farmiða aðra leið á verði sem ekki á sér neina stoð í veruleikanum. Það er erfitt að skilja hvaða blekking það er.

Iceland Express heldur hins vegar uppteknum hætti. Kostnaðurinn sem bætist við netbókanir þar er ótrúlega hár miðað það verð sem er auglýst í upphafi.

Raunar sýnist manni að Iceland Express standi varla undir því lengur að teljast lágfargjaldaflugfélag. Eini kosturinn við félagið er að það er ódýrara að fljúga aðra leið með því en Icelandair sem rígheldur í forneskjulega reglu um að flugfarþegar þurfi að ferðast á Saga Class ef þeir dvelja ekki yfir helgi.
Intelligensían í Samfylkingunni gefur út tímarit

Helstu gáfumenn í Sjálfstæðisflokknum hafa undanfarin ár haldið úti tímaritinu Þjóðmálum með góðum árangri. Ritið er yfirleitt skemmtilegt aflestrar, vel skrifað og fullt af skoðunum sem eru ekki alltaf vinsælar. Það er heldur ekki nauðsynlegt að vera alltaf sammála öllu sem maður les.

Greinlegt er að intelligensían í Samfylkingunni ætlar að svara fyrir sig í hinu nýja tímariti Herðubreið. Það er alveg ljóst á mannvalinu hvaða pólitísku klukkur eiga eftir að hringja þar: Karl Th. Birgisson, Þorvaldur Gylfason, Kristrún Heimisdóttir, Guðmundur Andri Thorsson, Björgvin Valur Guðmundsson, Flosi Eiríksson, Svanfríður Jónasdóttir – svo nokkrir höfundar og ritnefndarmeðlimir séu nefndir.

Ég vil taka fram að ég hef einu sinni skrifað grein í Þjóðmál, en hefur ekki enn verið boðið að skrifa í Herðubreið.
Þúsaldartrú

Einkenni trúmanna er það viðhorf að heimurinn stefni í rétta átt. Að hann hafi eitthvert lokatakmark. Að ef við breytum rétt bíði okkar ástand þar sem ríkir friður og hamingja á jörðinni. Þeir sem ekki trúa eru hræddir um að það verði alltaf sami glundroðinn – það kunni að verða efnislegar framfarir, en í raun breytist mannskepnan ekki neitt.

Á tuttugustu öld, öld mestu framfara í mannkynssögunni, voru háð ógeðslegustu stríð frá upphafi vega. Mörg voru þau í nafni stjórnmálakenninga sem sumir segja að séu líka afbrigði af trú. Kommúnistar trúðu því að heimurinn myndi endurfæðast þegar verkalýðsstéttin hefði náð völdum. Í þúsundáraríki nasismans átti að ríkja kynþáttaleg eindrægni.

Frjálshyggjumenn trúa því að markmið sögunnar sé að skapa frjálsan markað út um allan heim – þá muni styrjöldum og ófriði linna. Fukuyama kallaði þetta „endalok sögunnar“.

Kristnir menn trúa að endurlausnin verði þegar Messías snýr aftur. Þjóðkirkjumenn eru reyndar svo linir að þeir trúa þessu eiginlega ekki lengur – finnst allt í lagi að halda bara í horfinu. Þess vegna eru þeir frekar viðkunnanlegir. Þeir eru lausir við ofstæki.

Í hópum trúleysingja mikið af áköfu fólki sem trúir því að þegar heimurinn verður laus við trú verði allt gott. Þá muni ríkja friður og hamingja á jörðinni. Í huga þeirra hefur heimurinn þetta takmark – að losna við hindurvitni. Þá verðum við öll frjáls og góð.

Í nýrri bók sinni Black Mass segir heimspekingurinn John Gray að þetta sé í raun afbrigði af kristinni trú – að þarna sé á ferðinni þúsaldarhyggja eins og í trúarbrögðunum. Gray gerist nokkuð stríðinn í bókinni og heldur því fram að Richard Dawkins, æðstiprestur trúleysingja, sé í rauninni laumu trúmaður.

Eins og búast má við hefur bókin vakið reiði og hneykslun í söfnuðum vantrúarsinna.
Hart á húsnæðismarkaði

Er ástandið á húsnæðismarkaðnum í Reykjavík virkilega slíkt að stúdentar við háskólana í borginni þurfi að búa í gömlu slömmi uppi á heiði – í 50 kílómetra fjarlægð frá borginni?

http://www.ruv.is/heim/frettir/frett/store64/item165980/
Lögguleikir

Eins og Jónas Kristjánsson bendir á eru hryðjuverk ekki vandamál á Íslandi og verða ekki. Þess vegna er ástæðulaust að eyða mikilli orku og fjármunum til að verjast þeim. Þeir standa í slíku vilja vera í alþjóðlegum lögguleik. Hann á lítið erindi hingað.

Hömluleysi og ofbeldishneigð fólks sem er undir áhrifum áfengis og eiturlyfja er hins vegar vandamál. Það er kannski ekki spennandi fyrir lögreglufólk að eltast sífellt við fullt fólk – en þetta er samt það verkefni sem er mest knýjandi.

Björn Bjarnason virðist vera farinn að skilja þetta – samanber þessa bloggfærslu sem Vísir sneri út úr á fáránlegan hátt. Björn er yfirmaður lögreglumála svo þetta stendur upp á hann. Líka lögreglustjóra ríkisins sem ég held að búi í fílabeinsturni. Og lögreglustjóra höfuðborgarsvæðisins sem boðaði að lögreglumenn yrðu sýnilegri í bænum. Þeir voru það fyrstu dagana eftir að hann tók við – svo hurfu þeir aftur.

Á sólardegi snemma sumars lá meðvitundarlaus maður á tröppunum heima hjá mér. Þetta var um kvöldmatarleytið. Maðurinn var líklega ofurölvi.Hann var varla með lífsmarki. Við hringdum í neyðarlínuna, svo aftur, þá í þriðja sinn. Lögreglubíll kom loks þremur kortérum eftir að fyrst var hringt.

Við gátum auðvitað ekki verið viss um hvað amaði að manninum. Hefði það verið eitthvað alvarlegt væri hann líklega dauður.

Hins vegar virðist alltaf vera nægur mannafli til að standa vörð um bandaríska sendiráðið – og til að eltast við trúðana í Saving Iceland.
Óþarfi að stytta sumarið

Ef mér skjátlast ekki er ágúst næsthlýjasti mánuður ársins.

Er þá hægt að tala eins og sumarið sé búið þegar er rétt liðinn fjórðungur af águst? Þetta kvak heyrir maður í fjölmiðlum strax eftir verslunarmannahelgi – eins og mánudagurinn eftir hana sé hinn mikli haustboði.

En eigum við ekki að leyfa okkur að njóta sumarsins aðeins lengur? Nógu er það nú stutt samt.
Skil ekki

Í Mogganum segir að sé mælt með undirvogun í ákveðnu hlutafélagi – og að bréf í öðru hlutafélagi séu undirvoguð.

Ég verð að viðurkenna að þetta skil ég ekki.
Gamlar fréttir

Yfirleitt maður löngu búinn að sjá það sem er í sjónvarpsfréttum á netinu.

Sumt jafnvel dögum áður.

Nú í gúrkunni er þetta sérlega áberandi. Það er eins og stór hluti fréttanna sé beinlínis sóttur á netið. Máski er þeim vorkunn – tíðindaleysið er algjört.

En er þá nokkur ástæða til að kveikja?
Hebron

Hebron er einhver geggjaðasti staður sem ég hef komið til. Þar hefur nokkur fjöldi landránsmanna sest að í miðri borg sem eitt sinn tilheyrði Palestínumönnum. Arka þar um göturnar með hatur sitt – byssur um öxl og barnahópa. Þarna er nefnilega í gangi keppni um hverjir geti eignast flest börn – til að fylla landið undan óvininum.

Þegar ég kom þarna voru ísraelsk vélbyssuhreiður uppi á þökum til að gæta þessa hóps. Tvö þúsund hermenn pössuðu upp á 650 landræningja. Norskur friðargæsluliði sem ég talaði við sagði hreint út að þetta fólk væri ekki í lagi. Hann bar ísraelsku hermönunum ekki vel söguna heldur – sagði að daglega beittu þeir íbúana ofbeldi.

Þetta hefur gjörsamlega skemmt borgina. Landránsbyggðin er eins og æxli inn í henni. Henni hefur verið komið þarna fyrir á þeim forsendum að þarna sé sjálfur Abraham grafinn. Það er nú allt tilkallið sem gyðingar hafa til staðarins. Abraham er reyndar líka helgur maður í íslamstrú.

Í raun er þetta ekki ólíkt því að hópur utanaðkomandi fólks, þungbúinn vopnum, hertæki Austurstrætið og götur þar í kring og neitaði að fara. Við getum ímyndað okkur hvaða áhrif það hefði á borgarlífið.

Nokkrum árum áður en ég kom þarna hafði ofsatrúarmaðurinn Baruch Goldstein myrt tuttugu og níu manns í köldu blóði í mosku sem stendur við hina meintu gröf. Hann ætlaði að drepa eins marga og hann gæti. Goldstein var loks afvopnaður með slökkvitæki. Er skothríðinni lauk börðu eftirlifandi moskugestir hann til bana.

Samkvæmt fréttum í dag er Ísraelsher að reyna að fjarlægja eitthvað af landránsmönnum frá Hebron.

Það mætti að ósekju reka fleiri burt.
Háhýsi

Ég hef miklar efasemdir um að háhýsi passi inn í lágreista byggðina hér á norðurhjaranum.

Hér er vindasamt – háhýsi magna upp vinda.

Sól er lágt á lofti – skuggar af háhýsum verða langir.

Það verður kuldalegt í kringum þau.

Ef við lítum á borgir í norðrinu er yfirleitt ekki hefð fyrir því að byggja hátt. Það er ekki af tilefnislausu.

Það er altént víst að hús eins og þetta sem er að rísa í Smáranum verður aldrei til prýði. Hví þarf arkítektúrinn í þessu landi að vera svona andlaus?

Líklega eru það bara peningasjónarmiðin sem ráða. Það er ekki pláss fyrir fegurðina.

Smárinn er eitt ljótasta hverfi á höfuðborgarsvæðinu. Það batnar ekki við þetta.
Íslenskir túristar í Þjóðminjasafni

Við erum að leika ferðamenn í bænum. Í dag fórum við í Þjóðminjasafnið. Þangað hef ég ekki komið í marga áratugi.

Það sem vekur mesta furðu er hvað húsið er lítið. Í gamla daga virtist það stórt – nú virkar það alltof smátt.

Annað sem stendur upp úr er hvað Íslendingar hafa verið lélegir handverksmenn. Þeir hafa legið í bókum, kunnað býsn af kveðskap, en hvað handmenntir varðar hafa þeir verið alveg glataðir.

Auðvitað var lítið efni til smíða í landinu og kannski ekki mikil aðstaða til að stunda stórbrotna málaralist.

Samt er þetta ekki einleikið – en kannski partur af því hversu þjóðin kunni alltaf illa að bjarga sér í þessu landi?

- - -

Kári sá beinagrind af litlu barni með brotna hauskúpu – og fór að gráta.

Það er rétt – hún er mjög sorgleg.
Nær eða fjær?

Ég skil ekki alveg þessa hneykslun yfir því að sveitarfélögin skuli vilja fá hlut í fjármagnstekjuskatti. Það er jú fullt af fólki sem borgar engan skatt nema þennan. Og það er efnaðasta fólkið.

Almennt er betra að þjónusta sé veitt nær en fjær. Hún er yfirleitt betur komin í höndum sveitarfélags en ríkis. En þá þarf sveitarfélagið auðvitað að hafa nógar tekjur.

Eða eru ráðherrar og þingmenn hræddir við að missa útdeilingarvaldið?
Í berjamó

Það var að verða blátt af berjum á Þingvöllum í gærkvöldi.

Sumir reyndu að tína í poka sem var meðferðis.

Aðrir tíndu bara upp í sig.

Þegar maður kemur á Þingvelli á svona sumarkvöldi byrjar maður ósjálfrátt að fara með Jónas. Hann er partur af landinu.
Listabíó

Bergman og Antonioni voru menn listabíóanna, þar áttu myndir þeirra heimili. Þetta eru kvikmyndahús sem döfnuðu í borgum frá sjötta áratug síðustu aldar og og fram á þann níunda. Oft pínu dimm og hrörleg, sætin varla mjög þægileg. Svo fór að halla undan fæti; fjölsalabíó tóku völdin, listrænar myndir voru sýndar þar að einhverju leyti en voru samt hornreka.

Ég man eftir að hafa farið í svona bíó í París, London og Kaupmannahöfn. Dæmigert atriði í Woody Allen mynd er þar sem hann stendur bablandi í biðröð fyrir utan listabíó í New York – líklega að kaupa miða á Bergman mynd.

Stephen Holden skrifar grein um Bergman í New York Times og segir að það hafi verið líkt og að fara í kirkju að sjá mynd eftir hann. Hann bætir við að trúin á gildi æðri lista sem einkenndi sjötta og sjöunda áratuginn virðist núorðið skrítin og sveitaleg.

Það má vera að listabíóin virki halló í minningunni – og myndir eins og Hiroshima mon amour, La Dolce Vita, Rashomon og Sjöunda Innsiglið – sem voru líkt og guðspjöll hinnar listrænu kvikmyndagerðar – séu það líka. Uppskrúfaðar, alvörugefnar og tilgerðarlegar. En kvikmyndir töldust allavega list á þessum árum og það var hugsanlegt að fullorðið og sæmilega menntað fólk gæti líka farið í bíó.

Í Frakklandi kölluðu þeir kvikmyndina le sèptieme art – sjöundu listina – á eftir byggingalist, höggmyndalist, málaralist, tónlist, dansi og skáldskaparlist. Þar uppgötvuðu þeir að Hollywood myndir gátu líka verið list.

Þetta voru kannski nokkuð sakleysislegri tímar – en þá er til þess að líta að flest virkar frekar sakleysislegt miðað við cynisismann sem stjórnar svokölluðum skemmtanaiðnaði núorðið. Kannski eimdi enn eftir af þeirri hugsun að listin gæti gert okkur að betra fólki. Á það má varla neinn heyra minnst lengur.