arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Til hvers að vinna meira?

Valda hærri skattar í Evrópu en Bandaríkjunum minni starfslöngun Evrópubúa?

Þetta var ein spurningin á ráðstefnu sem Hannes Hólmsteinn Gissurarson hélt. Meðal ræðumanna var nóbelsverðlaunahafinn Edward C. Prescott. Ég tek fram að ég veit ekki hvernig hann svaraði þessu – finnst þó líklegt að það hafi verið já.

En nú spyr maður:

Hví ættu Evrópubúar að vinna meira?

Þeir hafa yfirleitt fjögurra til fimm vikna sumarfrí, átta stunda vinnudagur að hámarki er venja – í Evrópu telst þetta til lífsgæða.

Í Ameríku eru sumarfrí hins vegar varla nema tvær vikur – margir starfsmenn þora ekki einu sinni að taka sér þetta litla sumarfrí af ótta við að missa atvinnuna – vinnudagurinn er miklu lengri en í Evrópu.

Það er engin leið að sýna fram á að efnahagsframfarir hafi orðið meiri í Bandaríkjunum en í Evrópu síðasta áratuginn.

Jú, hinir ríku hafa orðið ríkari, millistéttin hefur steypt sér í skuldir – fátæku fólki hefur fjölgað.

Flestir Bandaríkjamenn sem ég hitti eru mjög áhyggjufullir vegna heilbrigðiskerfisins – heilsubrestur getur þýtt að heilu fjölskyldurnar komist á vonarvöl. Þeir væru upp til hópa til í að borga hærri skatta til að kosta almennilegt heilbrigðiskerfi.

Spurning Hannesar og félaga ber vott um ákveðið siðferði; þá hugmynd að hjálpræðið í lífinu sé fólgið í striti.

Þetta er kalvínísk hugmynd, þarna nokkuð blandin frjálshyggju. Úr verður svolítið döpur lífsspeki.

Svo má líka horfa til Austurlanda, einkum Kína. Þar stritar fólk baki brotnu til að auðgast – sem er skiljanlegt eftir langa örbirgð. Úr þessu er að verða til samfélagsgerð sem kalla má nýja – það hefur verið kallað herskálakapítalismi.

Sýnir að frjáls markaður og frjálst samfélag þurfa alls ekki að fara saman – ólíkt því sem hefur verið kredda frjálshyggjumanna.

Evrópumenn eru sjálfsagt til í að lækka skatta – sums staðar virðist ekki vanþörf á – en þeir eru ekki til í að fórna einkalífinu, sumarfríiunum, menntakerfinu og heilbrigðiskerfinu fyrir það.
Með nektum

Við Kári höfum stundað talsvert strandlíf í sumar. Vitum báðir að það er hollt og gott.

Á Folegandros er strönd sem heitir eftir heilögum Nikulási. Lítil taverna er fyrir ofan ströndina þar sem ráða ríkjum þrír kolklikkaðir bræður. Þeir hafa í vinnu aldraðan föður sinn sem gengur um á slitnum nærbol.

Hefð er fyrir því að á hluta strandarinnar sé fólk nakið – sumt að minnsta kosti. Það er samt engin kvöð.

Við Kári veltum því fyrir lengi fyrir okkur hvort við ættum að fara þarna. Kára leist ekki vel á að fara á nektarströnd:

„Ég er hræddur við nektana!“ sagði hann.

Ég útskýrði fyrir honum nektar væru bara allsbert fólk.

Það fannst honum fyndið – að fólk væri að sýna svona á sér rassinn.

Á endanum tókum við bát og fórum á ströndina. Við hjónin vorum svo tepruleg að við klæddumst sundfötum.

Kári náði hins vegar að sýna aðeins á sér rassinn – og er stoltur af því.
Hófdrykkjumótin í Galtalæk fyrir bí

Nú skilst manni að bindindismótin í Galtalækjarskógi heyri sögunni til. Ég fór aldrei, svo ég get kannski ekki sagt að ég sakni þeirra. En á blómaskeiðinu voru þetta vinsælar samkomur með meira en tíu þúsund gesti og vinsælustu skemmtikrafta landsins.

Mesta sportið skildist manni var að mæta á svæðið nokkru áður en hátíðin hófst, grafa vín í jörðu – grafa það svo upp þegar hátíðin var byrjuð. Vera svo eins og fínn maður fyrir utan tjald eða húsvagn með bland í flösku.

Hvaða tilgangur eða skemmtun fólst í því að drekka áfengi á bindindismóti fattaði maður kannski ekki alveg. Hefði ekki verið nær að drekka sig fullan utan girðingarinnar?

En svona er mannskepnan skrítin.

Eitthvað gáfu þeir líka eftir af bindindinu í Galtalækjarskógi síðari árin – þá voru þetta frekar svona hófdrykkjumót.

Vegna bindindismótanna varð til hið einkennilega orðalag „í Galtalæk“ sem málvöndunarmenn í þartilgerðum þáttum Ríkisútvarpsins létu fara mjög í taugarnar á sér um hverja verslunarmannahelgi. Þeir sváfu varla fyrir þessu. En þjóðin lét ekki segjast.

En auðvitað á ekki að segja „í Galtalæk“. Þetta er kolröng forsetning – maður fer ekki „í“ læk á Íslandi. Ekki nema maður ætli að baða sig.

Samt hefur þetta náð að festast í málinu. Málfræðingarnir hömruðu á því að maður ætti að segja „í Galtalækjarskógi“, en það datt alveg uppfyrir.

Nú skilst manni að bindindishreyfingin hafi tapað stórfé á að halda þessi mót. Þá er kannski best að leita annarra leiða til að halda fólki frá flöskunni. Það er alveg eins gott að selja svæðið undir sumarbústaði. Hins vegar er merkilegt að fólk sem tilheyrir þessum litla hópi sem er að eignast allt á Íslandi skuli kaupa.
Vínland

Bretlandi er mikil umræða um að hækka verð á áfengi. Það er reyndar fáránlega ódýrt í landinu – í súpermörkuðum er hægt að finna tilboð þar sem sextíu bjórar eru seldir á 20 pund. Verð á áfengi hefur í það heila farið lækkandi síðasta aldarfjórðunginn.

Í landinu voru nýlega sett lög um að sumir staðir sem selja áfengi mættu vera opnir allan sólarhringinn – ekki ólíkt því sem tíðkast hér – reynslan af þessu hefur verið hörmuleg. Ofbeldi vegna áfengisdrykkju færist í vöxt.

John Harris skrifar um þetta í Guardian. Hann segir hafsjór af ódýru áfengi sé langstærsta eiturlyfjavandamálið í Bretlandi. Hann telur að efnið ætti að setja einhvers staðar staðar milli A- og B- flokks eiturlyfja, semsagt á svipaðan stað og efni skyld amfetamíni.

Hér á Íslandi höfum við líka farið í frjálsræðisátt hvað varðar áfengi. Veitingahús fá að hafa opið þangað til á morgnana – það hefur að gefist mátulega vel. Miðbærinn er eins og vígvöllur á nóttinni. Á daginn er rónalýður mjög áberandi.

Og nú er uppi mikil umræða um að þurfi lækka verð á áfengi.

Samt umgöngumst við efnið á sama hátt og Bretar. Drykkjumenningin er ofbeldisfull, hávær, sorgleg. Drykkjusiðirnir virðast vera algjörlega inngrónir í þjóðina; það er sama hvað er gert – notkunin á efninu verður ekkert sívílíseraðri.

Er þá einhver ástæða til að lækka verðið? Ætti ekki frekar að hækka það? Það er talað um að ferðamenn þurfi að geta keypt sér vín með matnum.

Geta þeir ekki bara drukkið heima hjá sér? Varla eru þeir komnir hingað vegna þess að við séum svo mikið vínland…
Púrítaninn Brown

Tony Blair var prédikari, Gordon Brown virðist ætla að vera móralisti í embætti. Veitir kannski ekki af í Bretlandi þar sem tíðkast að sumu leyti meiri lágkúra og lausung en víðast í Evrópu, ofdrykkja, eiturlyfjaneysla, andfélagsleg hegðun.

Brown ætlar að slá af plön um að reisa tröllaukið spilavíti í Manchester. Hann vill að tekið verði fastar á kannabisreykingum. Og nú vill hann að verði endurskoðuð lög sem heimila sölu á áfengi allan sólarhringinn. Afleiðing þessarar lagasetningar hefur verið stóraukið ofbeldi á götum breskra borga – heimsóknir á spítala vegna áfengisneyslu hafa þrefaldast.

Það er náttúrlega ein furðulegasta þversögnin í menningu Vesturlanda hversu mikið umburðarlyndi ríkir gagnvart víndrykkju og allri ógæfunni sem hún veldur – á sama tíma og búið er að hrekja tóbaksnotendur lengst út í skúmaskot.

Menn hafa lengi vitað að í Brown leyndist púrítani. Hann er skoskur, frá landi þar sem nokkuð strangur kristindómur er til siðs – forsætisráðherrann er af þeirri kirkjudeild sem kallast presbytarian og byggir á kenningum Kalvíns. Brown hefur jafnvel leyft sér að setja út á lágmenninguna sem tröllríður öllu í Bretlandi og má helst ekki gagnrýna án þess að vera sakaður um elítisma – hann sagði við Guardian að bókmenntahátíðir væru betri en sjónvarpsþátturinn Big Brother.

Það er spurning hversu langt Brown ætlar að ganga í þessa átt. Núorðið mega pólitíkusar varla tala um siðferði án þess að farið sé að gera grín að þeim. John Major varð á sínum tíma hált á herferðinni Back to Basics þar sem hann ætlaði að endursiðvæða breskt samfélag. Á sama tíma komu upp ýmis hneykslismál sem sýndu að þingmenn Íhaldsflokksins voru gerspilltir upp til hópa – og hræsnarar í þokkabót.

En fyrir þá sem vilja kynna sér nánar þá andlegu fátækt sem er útbreidd í Bretlandi þá bendi ég á þessa stórkostlegu bók.
Tímamótagrein í Mannlífi

Ég skrifaði um daginn að mikið af illa fengnu fé í heiminum sogaðist til Lundúna. Frá Rússlandi, Afríku og Arabalöndum.

Nú birtir Mannlíf stórmerkilega grein um það hvernig kvótapeningar Alla ríka á Eskifirði eru komnir til Lundúna.

Aldeilis spurning hvernig þeir nýtast Eskfirðingum þar.
Bjálkinn farinn úr auganu

Í fyrri pistli kvartaði ég undan því að eitthvað hefði fokið upp í augað á mér og væri fast þar. Þetta gerðist á hinni vindasömu eyju Amorgos.

Í gær fór ég til læknis til að láta skoða þetta. Læknirinn fjarlægði strönd úr auganu.

Jæja, eitt sandkorn.

Nú er þetta allt annað líf.
Mótmælendur með ranghugmyndir

Ég er alveg harður á því að samtökin Saving Iceland eiga að fá að mótmæla eins og þau vilja. Það er misskilningur að vera að amast mikið við þessu.

Ég er líka viss um að þeir sem skipa samtökin eru upp til hópa kjánar – vita a.m.k. minnst hverju þeir eru að mótmæla.

Þessa mynd fann ég á vef samtakanna. Þetta eru þá hugmyndirnar um landið sem samtökin byggja á:

Dautt hreindýr í uppistöðulóni.

Og kort þar sem er búið að krassa með feitum tússpenna ofan í flestar ár á Íslandi.

En það eru sem betur fer ekki í gildi nein lög sem banna kjánaskap.

Annars hefur Vef-Þjóðviljinn eftirfarandi spekimál eftir talsmanni hópsins, Snorra Páli Jónssyni Úlfhildarsyni, þar sem hann útlistar andstöðu sína við álfyrirtæki. Tilvitnunin mun vera úr Spegli Ríkisútvarpsins:

„Í öðru lagi er hann – eh þá er hérna ál sko mjög auðvelt til endurvinnslu – og þar – – ég [svo!] gæti verið að endurvinna allt þetta ál sem er búið að framleiða – eh að minn- það er 10% – það þarf 10% af þeirri orku sem þarf til að frumbúa til – hérna eða frumvinna ál til þess að endurvinna álið. Og ég veit ekki hvað, ég veit ekki, ég veit ekki neinar tölur en ég veit bara það að það er fáránlega miklu magni af áli hent á ári án þess að án þess að komast í endurvinnslu.“
Ha?

Það er mikið verið að vitna í grein eftir Silju Báru Ómarsdóttur, aðjúnkt í stjórnmálafræði, sem birtist í Fréttablaðinu í dag.

Í greininni segir:

„Samkvæmt skýrslu Fíkniefna- og afbrotamálaskrifstofu Sameinuðu þjóðanna er mansal til Íslands í miðlungi algengt á heimsvísu.“

En á öðrum stað í greininni segir að umfang mansals á Íslandi hafi ekki verið rannsakað.

Hvaðan koma þá upplýsingar téðrar skrifstofu Sameinuðu þjóðanna? Hefur hún verið með sjálfstæða upplýsingaöflun um slíka glæpastarfsemi á Íslandi?

Í greininni segir ennfremur:

„Þó er ljóst að bæði er flutt inn vinnuafl til starfa langt undir töxtum og konur fluttar inn til starfa í kynlífsiðnaðinum.“

Erum við þá að tala um mansal – eða kannski arðrán?

Og:

Finnst fólki líklegt að þetta sé mikið vandamál hjá þjóð þar sem starfar einn nektardansstaður og vændi er svo mikið samfélagslegt tabú að það kemur í blöðin daginn eftir ef einhver reynir að selja sig?
Jack Lang og yfirborðsmennskan

Það er áhugavert að fylgjast með Sarkozy, hinum nýja forseta Frakklands, ekki síst því hvernig hann fer með andstæðinga sína úr Sósíalistaflokknum.

Hann gerði kampavínssósíalistann svokallaðan Bernard Kouchner að utanríkisráðherra. Kouchner var ráðherra hjá Mitterrand. Nýtur nú lífsins í hinu nýja hlutverki – þykir reyndar stundum vera á hálum ís enda ekki hefðbundinn stjórnmálamaður. Kouchner er fulltrúi þess sem má kalla „frjálslynda íhlutunarstefnu“ og nýtur ekki mikilla vinsælda eftir Írak.

Annar áhrifamaður úr Sósíalistaflokknum, Dominique Strauss-Kahn, fyrrverandi fjármálaráðherra í stjórn Lionels Jospin, verður forstjóri Alþjóðagjaldeyrissjóðsins í umboði Sarkozys.

Einn þekktasta bandamann Mitterrands, Jack Lang, setti Sarkozy svo í nefnd til að nútímavæða stofnanir franska ríkisins. Lang hefur um árabil verið áhrifamaður í Sósíalistaflokknum – náði mestri frægð þegar hann var vinsæll menningarmálaráðherra.

Þetta fer mikið í taugarnar á sósíalistum – í bréfi þar sem Lang sagði sig úr stjórn flokksins vandaði hann formanni hans, François Hollande, ekki kveðjurnar. Flokkurinn er hreint út sagt í rusli. Forsetaframbjóðandinn Ségolène Royal hefur sagt skilið við Hollande fyrrum sambýlismann sinn. Þetta er eins og í lélegri sápuóperu.

Annars horfði ég eitt sinn á eftirfarandi skoðanaskipti milli Mitterrands og Jacks Lang. Þetta var í Árnastofnun við Suðurgötu. Þeir eru að virða fyrir sér handritin.

Mitterrand skoðar handrit gegnum gler. Jack Lang fer að skýra út fyrir honum.

Mitterrand hlustar. Setur svo upp þóttasvip. Eins og hann sé að segja:

„Hvað veist þú um þetta? Þú hefur aldrei séð þetta áður!“

Það kemur fát á Lang. Hann er á svipinn eins og hann sé að falla úr náð hjá forsetanum (kónginum?).

Mér sýnist hirðmaðurinn stynja upp:

„Ég veit það. Ég las það….“

„Þá hefurðu lesið það í gær!“ segir hrokafullur og afar franskur svipur forsetans.

Um kvöldið fór Lang á veitingahúsið 22 með Sykurmolunum og baðaði sig í vinsældum sínum eins og frægt varð.
Sögulegar sættir – vandræði stjórnarandstöðu

Mogginn segir að stjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingarinnar geti ekki talist vera „sögulegar sættir“. Samt er það nú svo að þetta hafa verið aðal andstæðingarnir í íslenskum stjórnmálum síðustu árin – einhver heiftarlegustu rifrildin í pólitíkinni hafa verið milli þessara flokka. Þetta eru líka langstærstu stjórnmálaflokkarnir.

Þess vegna veltir maður því fyrir sér hvernig pólitíkin verður þegar flokkarnir eru sestir saman í stjórn – þegar Ingibjörg Sólrún og Björn Bjarnason sitja hlið við hlið í ríkisstjórninni?

Kannski er ekki hægt að tala um sögulegar sættir – Mogginn segir að það sé termínólógía síðan úr kalda stríðinu og eigi við um íhald og sósíalista – en þá má grípa til annarar líkingar og segja að þetta sé eins og þegar tvö langstæstu fyrirtækin á markaði sameinast. Við það gerbreytist öll pólitíkin í landinu.

Hvað er þá eftir? Maður er ekki enn farinn að átta sig á afleiðingunum.

- - -

Framsóknarflokkurinn er í tætlum. Maður spyr hvort hans bíði annað en að klofna? Hvaða samleið á Björn Ingi Hrafnsson með Bjarna Harðarsyni og Guðna Águstssyni? Það er varla að vænta einbeittrar stjórnarandstöðu úr þessari átt næstu misserin.

Hins vegar er það VG sem virðist ekki vita sitt rjúkandi ráð þrátt fyrir kosningasigurinn í vor. Steingrímur fagnar því að geta loks farið að gagnrýna Samfylkinguna. En hvaða pólitík ætlar flokkurinn að reka? Verður það sama upphlaupssama stjórnarandstaðan og áður? Er það nógu gott fyrir forystuflokkinn í stjórnarandstöðu?

VG sendu fulltrúa á stofnfund Die Linke í Þýskalandi. Hefði ekki verið nær að mynda tengsl við Die Grünen – hinn algjöra brautryðjendaflokk á sviði grænna stjórnmála í heiminum, flokkinn sem breytti þýskum stjórnmálum með þeim hætti að Þýskaland er umhverfisvænsta land í Evrópu?

- - -

Ég sé að Ögmundur er að skensa Ingibjörgu Sólrúnu fyrir að tala ekki við Hamas í Jórsalaför sinni. Ég veit ekki hversu líklegt það er til vinsælda er að taka upp hanskann fyrir þessi öfga– og hryðjuverkasamtök sem vilja eyða Ísraelsríki og breyta Palestínu í íslamskt ofsatrúarríki – með tilheyrandi kúgun, sérstaklega kvenna. Þetta er vandræðagangur.

Það má minna á Hitler var líka réttkjörinn í Þýskalandi á sínum tíma.

- - -

Það verður ábyggilega togstreita innan ríkisstjórnarinnar um ýmis mál. Það veltur aðallega á þeim Geir Haarde og Ingibjörgu Sólrúnu hvernig gengur að leysa þau. Samfylkingin fékk lakari díl þegar stjórnin var mynduð en Framsókn á tíma Davíðs Oddssonar. Hún verður líka að passa sig á ásókninni í kjötkatlana. Í því efni leyfist henni minna en Sjálfstæðisflokknum og Framsókn.

En stjórnarandstaðan virðist ekki líkleg til að gera ríkisstjórninni lífið leitt.
Frétt ársins

Hundurinn Lúkas er absolútt fréttamál ársins á Íslandi. Ég skil reyndar ekki að þetta skuli ekki vera löngu komið í heimsfréttirnar. Reuters sefur á verðinum.

Hvernig ætli fólkinu líði sem fór á minningarathafnir um Lúkas víða um land – kveikti jafnvel á kertum í minningu hans?

Skyldi það kannski vona að komi ofboðslegar hamfarir síðari hluta ársins – svo það verði ekki í aðalhlutverki í fréttaannálnum á gamlárskvöld? Það er eina von þess.

Og nú er rakkinn fundinn. Hann hafði lagst út í Hlíðarfjalli. Vildi ekki vera hjá eiganda sínum lengur.

Nema hann hafi verið eins og hundurinn Aumi í Vetrarundri í Múmíndal sem þráði að fá að vera með úlfum.
Veðurglöggir

Í fyrrasumar þegar við vorum í Bretlandi var búið að leggja blátt bann við því að vökva gróður. Túnin í görðunum í London voru gul og skrælnuð líkt og þau væru suður á Sikiley. Það var átakanlegt að sjá trjágróðurinn.

Öll vatnsból voru að tæmast, það lá við neyðarástandi vegna stanslausra hita.

Nú er farið að líða á sumarið en samt er allt iðagrænt og fallegt í London. Úrkoma í Englandi er víða svo mikil að á einum degi rignir miklu meira en á heilum mánuði í meðalári – eða það segir Einar Sveinbjörnsson í ágætri veðurskýringu.

Hann útskýrir líka hvers vegna rignir ekki svo mikið á okkur í London þótt geri hellirigningar aðeins norðar og vestar í landinu.

Í Grikklandi kvarta menn hins vegar undan hitum og þurrkum. Sumir fjölmiðlar segja að ekki líði á löngu áður en fari að myndast eyðimerkur við norðanvert Miðjarðarhaf – að Sahara færi sig smátt og smátt þangað. Skógareldar eru mikið vandamál.

Samt finnst mér ég einhvern veginn muna að sumarið í fyrra hafi ekki verið neitt sérstakt í Grikklandi – að það hafi verið frekar kalt í júní og september og ekki gert neina ofurhita yfir hásumarið.

En það er auðvitað misjafnt hvað menn eru stálminnugir á veður. Fjölmiðlar eru það yfirleitt ekki.
Slúður um Streisand

Barbra Streisand hélt tónleika hérna í London í síðustu viku. Blöðin voru full af fréttum af því hvað hún væri erfið, sérvitur og gerði miklar kröfur. Hún bjó á efstu hæðinni á hinu fræga Dorchester hóteli. Þangað kemst venjulegt fólk yfirleitt ekki. Lesendur gleyptu þetta náttúrlega í sig – Barbra Streisand hefur alltaf þótt gott slúðurefni.

Það stóð í einu blaði að starfsfólki hótelsins væri meinað að horfa framan í frú Streisand. Það væri líka ófrávíkjanleg krafa að klósettpappírinn í herbergjum hennar væri ferskjulitur.

Við lentum í matarboði með einum af meðsöngvurum Streisand, þekktum söngvara af Brodway. Allir voru að reyna að fá hann til að segja sögur um dívuna. Hann vildi meina að hann væri alveg hreinskilinn þegar hann sagði að þetta væri allt meira og minna ósatt.

Barbra væri hvers manns hugljúfi, einu kröfurnar sem hún gerði væru að það mætti aldrei mynda nema annan vangann á henni. Annars blandaði hún geði við fólk og væri bara ágæt. Hún væri líka mjög ástfangin af manninum sínum.

Hún væri hins vegar mjög særð yfir öllu slúðrinu í blöðunum.

Er þetta þá kannski allt lygi?
Fiskur & franskar

Efst á Marylebone Lane er fish & chips staðurinn The Golden Hind sem er alltaf fullur af fólki. Mér var sagt að þar væri að finna besta fisk og franskar í London. Staðurinn á að hafa verið þarna síðan 1914. Við fórum þangað loksins í gær. Það varð mikil gleði þegar kom í ljós að eigendurnir eru Grikkir – ég get bablað dálítið í grísku, en það vekur meiri hrifningu þegar Kári bregður fyrir sig grískunni.

Grikkir líta á sig sem smáþjóð og verða mjög hissa ef einhver veit hverjir þeir eru. Svona eins og við.

Maturinn var prýðilegur. Eigandinn kom til okkar og tjáði okkur að fiskurinn væri frá Íslandi. Það fannst manni náttúrlega gott að heyra.

Daginn eftir kaupi ég The Independent og les að fish & chips sé að verða tískumatur. Hið sama les ég í leiðara Guardian frá því fyrr í mánuðinum.

En eitt hefur breyst. Fiskur og franskar var ódýr matur fyrir fólk sem hafði ekki mikið milli handanna. Þegar Bretar hernámu Ísland spruttu upp fish & chips staðir í Reykjavík. Nú er það að breytast, fiskur er rándýr og og allt í einu þykir rétturinn við hæfi fína fólksins.

Ég sé að Jónas Kristjánsson er að skrifa um stað sem selur fisk og franskar í Reykjavík. Við eigum líka réttinn ýsu í raspi – sem er vanmetinn. Ég man að í fiskhlaðborðinu á Litla ljóta andarunganum – þar sem ég var stundum í þjónshlutverki – kláraðist ýsan í raspi alltaf fyrst. Útlendingarnir voru sólgnir í hana. Held meira að segja að um hana hafi verið fjallað mjög lofsamlega í ítölsku blaði…
Athyglisvert

Miðað við allt og allt þá er það frekar góður dauðalisti að vera á ef það er bara slett málningu á húsið þar sem maður vinnur…
Dýrmæt íslensk sól

Það er dálítið fúlt að missa af góðu íslensku sumri. Íslensk sól er einhvern veginn verðmætari en önnur sól.

Ekki að ég þurfi að kvarta. Ég var í Grikklandi í miklu góðviðri. Reyndar gerði ógurlega hitabygju meðan ég var þar ég var þar – þó bara í nokkra daga. Sem betur fer var ég á eyju þar sem var smá andvari.

Í Berlín kom líka mjög heitt veður. Einn dagurinn þar var líklega sá heitasti sem ég hef lifað á norðurhveli jarðar. Hitinn var eins og úr blástursofni.

Nú er ég í London. Ég sé fréttir á vefnum um flóð og ógurlegar rigningar. Samt hefur maður ekki orðið var við neitt annað en skúrir. Í gærkvöldi sátum við með vinum okkar í garðveislu undir berum himni; klukkan tíu var reyndar orðið svolítið kalt.

Ég er að koma heim á morgun. Vona að ég fái líka skammt af dýrmætri íslenskri sól.
Þjóðhagfræði fyrir skilningsvana

I shop therefore I am er slagorð utan á Selfridges í Oxfordsstræti. Þetta er mjög viðeigandi. Bretar eru kaupóðir. Aðaláhugamál fólksins í borginni er búðarráp.

Í Þýskalandi er varla hægt að fá fólk til að kaupa neitt. Meðan stóð á efnahagslægðinni sem gekk yfir Þýskaland þar til fyrir stuttu skömmuðu blöð eins og Economist þýska neytendur fyrir að vera svona lélegir. Þeir áttu að koma hagkerfinu til bjargar með því að taka lán, eyða meiru.

Nú er Þýskaland að rétta úr kútnum en samt er erfitt að fá Þjóðverja til að eyða peningum.

Í Þýskalandi eru framleiddir bílar, símar, vélar – allt mögulegt. Engin þjóð í heiminum framleiðir meira en Þjóðverjar.

Í Frakklandi eru framleiddir bílar, flugvélar, vín, ilmvötn, ostar.

Á Ítalíu eru framleiddir bílar, föt, vín, lúxusvarningur.

Allur heimurinn girnist framleiðsluvörur þessara þjóða. Þær eru almennt frekar dýrar. Margt af því sem þær framleiða verður aldrei hægt að búa til í Kína.

Í Bretlandi er ekki framleitt neitt lengur. Hefur einhver heyrt um breskan farsíma? Í London vinna menn við ráðgjöf og við að færa til peninga. Restin vinnur við afgreiðslustörf.

Sennilega er enginn staður á jörðinni jafn fullur af illa fengnu fé og London. Hingað streymir fólk frá Arabalöndunum, Afríku og Rússlandi með peningana sína. Borgin er að springa af lúxusvörum.

Ástandið er slíkt að venjulegt fólk hefur ekki efni á að fá sómasamlegt húsnæði í London lengur– ekki heldur þeir sem hafa mjög góð laun. Millistéttin er farin að hafa áhyggjur af þessu.

Ég veit ekki hvað ég er að fara með þessum pistli, en ég verð að viðurkenna að ég skil ekki hagfræði.
Smátt og tíkó

Ef það er eitthvað sem mér finnst verulega smátt og tíkarlegt þá er það að blogga, hafa rosa sterkar skoðanir, en þora ekki að gera það undir nafni…