arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kjartan, Davíð og tárfellandi sjálfstæðismenn

Þetta er eitthvað sem þarf að segja manni þrisvar.

Að Kjartan Gunnarsson hafi snúist gegn Davíð Oddssyni.

Samkvæmt Mogganum sagði hann að Geir Haarde væri yfirvegaður og talaði ekki í fyrirsögnum, en

„hins vegar þyrfti landið ekki leiðtoga, sem uppnefndi menn, léti mál snúast um sjálfan sig og kallaði fólk óreiðumenn.“

Ekki furða að fólk hafi verið hágrátandi á fundinum. Þar raknar sá hnútur sem traustast var bundinn.
Tvö spillingartímabil og einu betur

Ísland hefur á síðustu áratugum gengið í gegnum þrjá spillingarfasa.

Tímann þegar Kolkrabbinn og SÍS skiptu milli sín samfélaginu. Á þeim tíma var Sjálfstæðisflokkurinn nokkurs konar pólitískur armur Kolkrabbans, en Framsókn sá um hagsmuni SÍS.

Tímabilið sem nú er að líða þar sem stjórnmálamenn hafa gengist undir jarðarmenn fjármálamanna og leyft þeim að fara sínu fram – eftir að hafa einkavætt bankana í hendur þeirra. Við vitum ekki hversu mikið viðskiptajöfrarnir hafa greitt í kosningasjóði – það eru ábyggilega miklar fjárhæðir – en svo hefur þetta birst í öðru eins og til dæmis setu framkvæmdastjóra Sjálfstæðisflokks í bankaráði Landsbankans.

Þegar þetta verður skoðað betur síðarmeir kemur kannski í ljós að þetta var eitt mesta spillingartímabil í sögu lýðveldisins.

En þriðja spillingartímabilið gæti verið í uppsiglingu, hugsanlega hið versta. Ég þykist vita að klókir stjórnmálamenn og kommisarar séu í startholunum að kasta sér út í.

Bankarnir eru nú undir stjórn ríkisins. Þeir munu hafa úrslitavald um hvaða fyrirtæki í landinu fá að lifa og hver munu deyja. Þetta eru ansi mikir kjötkatlar til að komast að.

Á næstu mánuðum mun þetta ráðast – verður heiðarlegum leikreglum beitt þegar örlög fyrirtækjanna verða ráðin?

Og hverjir fá að taka yfir fyrirtæki sem fara á hausinn?

Og ekki síst: Ef bankarnir verða einkavæddir aftur, hverjir fá þá að kaupa?

Það má ekki mikið út af bregða ef við ætlum ekki að sökkva ofan í spillingardíki aftur.
Landsleikurinn

Það eru ýmsar hliðar á græðgisvæðingu síðustu ára.

Ein er frekar smávægileg, en skiptir máli fyrir marga.

Hún er sú að leikir íslenska landsliðsins í fótbolta skuli hafa verið seldir inn á lokaða einkastöð þar sem áskriftin kostar tugi þúsunda á ári, ef ekki á annað hundrað þúsund.

Það er eiginlega ekki í lagi.

Þjóðin á að fá að fylgjast með landsliðum sínum keppa.

Annars heyrði ég í útvarpinu í gær að einhverjir íþróttaspekingar voru að tala um að atvinnumennska kynni að vera á undanhaldi í íþróttum.

Það væri fagnaðarefni.
Glaður yfir Icesave

Sigurjón Árnason, bankastjóri Landsbankans – afsakið fyrrverandi bankastjóri – var í viðtali í Kastljósi fyrr í vikunni.

Hann taldi að kapítalisminn væri að hrynja, en sá ekki að hann hefði gert neitt af sér.

Og þegar hann kvaddi Landsbankann í vikunni lét hann ekki svo lítið að biðja starfsfólkið afsökunar.

En svona var Sigurjón glaður einu sinni yfir Icesave reikningunum sem eru að setja Ísland á annan endann.
Kolröng stefna Seðlabankans

Jón Helgi Egilsson hagfræðingur var í Silfri Egils síðastliðinn vetur og skýrði út hvers vegna stefna Seðlabankans væri röng og stórhættuleg. Seðlabankinn trúði á háa vexti sem aftur ól á vaxtamunarviðskiptum – sem aftur leiddi af sér spákaupmennsku með íslensku krónuna og ótæpilegt innflæði fjármagns til Íslands.

Og var ástæða þess að fólk vildi leggja inn á reikninga eins og Icesave og líka þess að Jón og Gunna tóku lán í erlendri mynt.

Skrif Jóns Helga eru mjög lærdómsrík í ljósi síðustu atburða.

Þessi stefna hefði getað gengið í lokuðu, gamaldags hagkerfi. En í hagkerfi sem var opið upp á gátt var hún ekki bara vitlaus, heldur hættuleg.

Þeir í Seðlabankanum voru semsagt algjörlega clueless.
Ráð bankanna

Þetta er eitt af fjölmörgum bréfum sem mér hafa borist upp á síðkastið:

„ Kæri Egill

Í dag eru 3 ár síðan sonur minn (17 ára) lamaðist í skurðaðgerð. Hann greindist með krabbamein og lamaðist fyrir neðan mitti.Hann hefur mjög takmarkaða starfsgetu til framtíðar

Hann fékk bætur sem velunnarar gáfu honum sem hann setti áfram í Peningabréf. Nú á þessum tímamótum í dag þá er allt hans öryggisnet farið.

Það var mælt með þessari leið af bankanum sem 100% öruggri. Ég er þakklátur fyrir það að sonur minn sé á lífi það var ekki endilega fyrirséð.

Fórnarlömbin eru með mismunandi kringumstæður og missárar, en ég get ekki verið sáttur við framferði bankanna. Spilaborgin með peninga annarra hrundi og menn virðast ætla að sleppa frá sínum gjörðum með ofurlaun sem þeir unnu ekki fyrir. Kaupauki er fyrir eitthvað sem menn gera til framtíðar ekki eitthvað sem menn gera ekki. Það liggur nú fyrir að kaupaukarnir voru ekki áunnir heldur gefnir. Það vekur spurningar um siðferði eiganda bankanna. Þeir ætluðu að græða hratt og mikið á sparifé fólks og síðan eins og dæmin sanna koma sér af landinu.

Þessi staða er þyngri en tárum tekur og við sem foreldrar sitjum um uppi með það að hafa sagt honum að fara að ráðum bankanna.„
Jóhanna í Silfrinu

Jóhanna Sigurðardóttir félagsmálaráðherra, sá stjórnmálamaður sem Íslendingar bera mest traust til, verður gestur í Silfri Egils á morgun.

Einnig eru komnir á blað Jón Ásgeir Jóhannesson og Ragnar Önundarson.
Tekur því varla að opna aftur

Ég verð að viðurkenna að þegar ég var fréttamaður á Stöð 2 fyrir rúmum tíu árum vissi ég ekkert um hlutabréfamarkað.

Eitt af verkefnum fréttamanna sem voru á vakt var að taka saman fréttir um vísitölur á hlutabréfamarkaði.

En ég vissi ekki einu sinni hvað þetta var.

En ég fékk heldur ekki áhuga á stjórnmálum fyrr en undir þrítugt.

Síðustu árin höfum við upplifað stanslaust flóð af fréttum af hlutabréfamarkaðnum. Mikið af þessum fréttum hefur verið skelfilega leiðinlegt, en fjöldi fréttamanna hefur varla gert annað en að fylgjast með þessu.

En nú er þessi hlutabréfamarkaður varla til lengur. Hann er búinn að vera lokaður meira eða minna alla vikuna.

Flest stóru fyrirtækin á honum eru farin á hausinn og viðbúið að mörg hin minni geri það líka.

Þeir sem spiluðu á hlutabréfamarkaðinn hér og voru ekki búnir að koma sér út hafa tapað öllu.

Hann fór hæst í meira en 9000 stig.

En fer líklega í langt innan við þúsund stig – ef hann opnar aftur.

Þessi bisness nýtur líka álíka mikillar virðingar og þegar Aron Guðmundsson var með sína Kauphöll á þriðju hæð í húsi Nýja bíós í Lækjargötunni, á lítilli skrifstofu, og var álitinn eitthvað skrítinn fyrir vikið.
Langanes

Ég hitti Sævar Cicielski í bænum í dag ásamt nokkrum félögum hans úr útigangslífinu.

Hann bað mig um að koma þeirri hugmynd á framfæri að Ísland leigði Rússum Langanes undir flugvöll og ef til vill olíuhreinsunarstöð líka.

Því er hér komið áleiðis.
Að villast inn í vitlaust Draumaland

Andri Snær Magnason fer nú um England að kynna bók sína Draumalandið. Hún boðaði að framtíð Íslands lægi í nýjum atvinnuvegum eins og bankastarfsemi. Ég hef komið á fyrirlestra hjá Andra þar sem fjármálafólk sat agndofa og hlustaði á boðskapinn.

Þetta var nákvæmlega það sem það vildi heyra á árinu 2006 þegar bókin kom út.

En nú virðist vera komið í ljós að það hefur lifað í Draumalandi, ekki hinir.
Merkileg breyting

Ýmislegt er að breytast á þessu hausti.

Ég hef búið við hliðina á MR í meira en sex ár.

Manni varð stundum nóg um allan bílaflotann, það var eins og allir nemendurnir kæmu á einkabíl í skólann.

En nú hefur bílunum snarfækkað. Það er ekkert mál að fá stæði.

En síðdegis er strætóstoppið í Lækjargötu er fullt af ungu fólki með skólatöskur – alveg eins og þegar maður sjálfur beið þar fyrir þrjátíu árum.
Ísland og Falklandseyjar

Það fer að verða öllum ljóst að Gordon Brown og stjórn hans fara gjörsamlega offari gegn Íslendingum.

Ég segi þeim samt til málsbóta að við Íslendingar myndum bregðast ævareiðir við ef um væri að ræða íslenskar innistæður í breskum bönkum.

En samt.

Margrét Thatcher – sá leiði stjórnmálamaður – háði hetjulegt stríð um Falklandseyjar, sker langt undir Suðurpól, þegar hún var óvinsæl heimafyrir. Það tryggði henni sigur í kosningunum á eftir.

Nú er sagt að Ísland sé Falklandseyjastríð Gordons Browns – sem á mjög í vök að verjast heima fyrir og þarf að sýna röggsemi í einhverju máli.

Ég vona samt að Íslendingar bregðist ekki við eins og í Landhelgisstríðinu 1975.

Þá var ég strákur og horfði á æstan múg brjóta hverja einustu rúðu í Breska sendiráðinu.

Annar
Ragnar Önundarson í Silfrinu

Ragnar Önundarson verður einnig gestur minn í Silfri Egils á sunnudag.

Hann skrifaði frægan greinaflokk í Morgunblaðið þar sem hann varaði við hættum sem steðjuðu að íslensku efnahagslífi vegna óhóflegrar skuldsetningar og ævintýramennsku.

Næstum allt sem Ragnar sagði hefur ræst.

En við munum líka ræða það sem hægt er að gera til að ráða bót á ástandinu.

ps. Eins og áður er komið fram verður Jón Ásgeir líka gestur í Silfrinu.
Samtal eftir kvöldmat

„Mamma, ég vorkenni öllum.“

„Ha? Öllum?

„Bara öllum í heiminum.“

„Ja, það er merkilegt.“

„Ég er vinur allra, meira að segja fullorðinna.“

„Já?“

„Mér er sama hvort þeir eru frá öllum löndum eða í öllum löndum.“

„Er einhver ástæða fyrir þessu?“

„Ég hugsaði þetta þegar ég var í skólanum, ég sat og vorkenndi öllum.“

„Hugsarðu þetta í dag eða bara alltaf?“

„Í dag og bara alltaf.“

„Já, það er best að vera vinur allra.“
Jón Ásgeir í Silfri Egils

Jón Ásgeir Jóhannesson hefur staðfest að hann ætli að vera gestur í Silfri Egils á sunnudag.
Skýrsla sem mátti ekki birta

Þetta er merkileg grein eftir hagfræðinginn Willem Buiter sem vann skýrslu fyrir Landsbankann snemma á þessu ári. Þá var ákveðið að birta hana ekki vegna þess að hún var talin of viðkvæmt mál (sic!)

Willem Buiter, sem er prófessor við London School of Economics, segir að niðurstaða sín hafi verið sú að íslenska viðskiptamódelið stæðist ekki.

Ísland hefði getað haldið bönkum sínum og fjármálamarkaði, en aðeins ef það hefði hætt að nota krónuna.

Hinn möguleikinn hefði verið að halda í krónuna, en þá hefði verið nauðsynlegt að flytja fjármálafyrirtækin til útlanda.

Í fyrirsögninni talar Buiter um að þetta sé dæmi um margboðaðan dauða.

Betur að menn hefðu hlustað.
Gjaldþrot

New York Times hefur eftir hagfræðingnum Ársæli Valfells að Ísland sé gjaldþrota. Richard Portes talar á svipuðum nótum og segir að við eigum ekki annað eftir en að leita á náðir Alþjóða gjaldeyrissjóðsins:

„ Events have moved so fast that the full import of national bankruptcy has yet to sink in here. It has happened before, of course, but in places like Argentina and Thailand, not a country that likes to think of itself as close to Europe.“

og

„ Problems with the krona have been at the core of the governments inability to control the crisis. Without a viable currency, there is no way to support the banks, which have done the bulk of their business in foreign markets. There is also no way to bring down inflation or interest rates, both already in double digits before the crisis intensified in recent days.

Mr. Valfells and Mr. Portes said that once the situation is stabilized, the best way forward would be for Iceland is to give up on the krona and adopt the euro instead.„
Steingrímur og ný ríkisstjórn

Steingrímur J. segist vilja skipta um allt settið.

En væri hann til í að skipta um sjálfan sig?

Hann virðist vera einn af fáum mönnum sem er að hugsa um flokkapólitík þessa dagana.

Með hverjum deginum sem líður finnst manni reyndar líklegra að mynduð verði ný ríkissjórn.

En það ætti ekki að vera þjóðstjórn eða neitt slíkt, það myndi ekki skila neinu, heldur neyðarstjórn sem samanstendur af hæfasta fólkinu sem við finnum.

Það bíða geysilega flókin úrlausnarefni. Maður sér ekki að hin úttaugaða ríkisstjórn sé alveg að ráða við þetta.

Og það þurfa ekki endilega að vera þingmenn.
Súrrealískt

Íslenska þingið er náttúrlega algjörlega utanveltu eftir að framkvæmdavaldið hefur traðkað á því um langt árabil.

En þetta er algjörlega súrrealískt.

Vær ekki nær að þingið samþykkti upp á sitt eindæmi að setja lög um að frysta eigur fjárplógsmanna?
Stefna sem er búin að vera

Stefnan sem hefur verið rekin hér um árabil af Sjálfstæðisflokknum hefur í grunnatriðum verið eftirfarandi:

Allir skyldu eiga sitt eigið húsnæði. Þetta er mjög gróið í sögu flokksins.

Það var stofnaður hlutabréfamarkaður. Hugmyndin var að almenningur tæki þátt í honum og ávaxtaði þannig fé sitt, en fyrirtækin nytu líka góðs af.

Skattar skyldu lækkaðir. Þeir hafa einkum verið lækkaðir á fyrirtæki og fjármagnseigendur: hugmyndin var sú að það væri nauðsyn fyrir ríkissjóð að fjármagnsskattar væru lágir.

Fyrirtæki skyldu einkavædd enda væri það mun hagkvæmara og réttlátara fyrirkomulag.

Nú eru að verða endaskipti á hlutunum, það sem heitir paradigm shift.

Húsnæðismarkaðurinn er þess eðlis að fæst yngra fólk á húsnæði sitt, heldur er það allt umvafið botnlausum skuldum; þeir munu líklega aldrei eignast það.

Hlutabréfamarkaðurinn hefur þurrkast út. Þeir sem ekki voru búnir að koma sér þaðan út tapa öllu sínu.

Það verður varla tekið í mál í framtíðinni að þeir sem sýsla með fé greiði lægri skatta en launþegar, vinnandi fólk.

Einkavæðingin endar með því að meira eða minna öll fyrirtæki á Íslandi fara á hausin og komast í ríkiseigu, líka þau sem ekki voru það fyrir einkavæðingu.

Sjálfstæðismenn hafa kallað þetta sjálfstæðisstefnuna á hátíðarstundum. Í raun verður ekki betur séð en að hún sé algjörlega búin að vera um langt árabil.

Líklega munum við færast í átt að hinum skandinavíska sósíal-demókratisma.
Selt land

Þetta segir á Guardian blogginu um Rússalánið.

Ísland gæti verið fyrsta ríkið í heiminum sem verður selt öðru ríki.
Af heimasíðu breska fjármálaráðuneytisins

Geir segir að breska fjármálaeftirlitið hafi keyrt Kaupþing í þrot. Breska fjármálaeftirlitið segist hafa verið að bregðast við yfirlýsingum íslenskra ráðamanna.

Af heimasíðu HM Treasury í Bretlandi:

„ Acting on the advice of the Bank and FSA, and in light of announcements made by the Icelandic authorities in recent days, the Chancellor has taken action today to protect the retail depositors in Kaupthing Singer & Friedlander, a UK-based banking subsidiary of Kaupthing Bank. He has taken this action to ensure the stability of the UK financial system. Savers money is safe and secure.“

Hvílíkt klúður.

Og svo var mér bent á þetta af vef BBC:

„Independent bank?

Adding to this is the peculiar governance structure of the Central Bank of Iceland.

Uniquely, it does not have one but three governors.

One or more of those has generally been a former politician.

Consequently, the governance of the Central Bank of Iceland has always been perceived to be closely tied to the central government, raising doubts about its independence.

Currently, the chairman of the board of governors is a former long-standing prime minister.

Such a governance structure carries with it unfortunate consequences that become especially visible in the financial crisis.

By choosing governors based on their political background rather than economic or financial expertise, the central bank may be perceived to be ill-equipped to deal with an economy in crisis.“
Davíð og hryðjuverkalögin

Flestir sem ég hef heyrt í segja að Kaupþing hefði ekki þurft að falla.

Að það hafi verið orð Davíðs Oddssonar í Kastjósviðtalinu sem gerðu bankann gjaldþrota.

Það er ekki lengur eins og ráðamenn hér séu bara að tala fyrir heimamarkað.

Hér er heil hjörð blaðamanna sem þarf að senda fréttir heim á hverjum degi.

Seðlabankastjóri Íslands sagði að Íslendingar ætluðu ekki að borga skuldir sínar í útlöndum.

Daginn eftir var útibúum Kaupþings í útlöndum lokað.

Breska stjórnin notaði til þess hryðjuverkalög.

Kannski var það óréttlátt.

En gleymum því ekki að Gordon Brown þarf að spila fyrir sinn heimamarkað, þar á hann í vök að verjast og verður að sýna að hann bregðist fljótt við.
Verður hann rekinn í dag?

Það eru allir að spyrja, verður Davíð Oddsson rekinn í dag?

Meira að segja gamlir og góðir sjálfstæðismenn eins og Guðmundur Magnússon vilja sjá það gerast.
Aðrir flokkar, annað fólk

Ögmundur segist vilja kosningar. Gott og vel.

Við vonum auðvitað að sú ríkisstjórn sem nú situr nái að greiða úr vandanum. Við eigum líklega ekki annan kost í bili.

Sumir hafa nefnt að rétt væri að stofna utanþingsstjórn – ég er ekki viss um hvort sú hugmynd er góð.

Svo þyrfti að kjósa seinna í vetur.

Þá er líklegt að kæmi að einhvers konar reikningsskilum. Gæti orðið algjör uppstokkun í pólitík.

En er nokkuð víst að flokkarnir sem þá fara með sigur af hólmi verði Sjálfstæðisflokkur, Samfylking, Framsókn, VG eða Frjálslyndir.

Væri ekki kominn tími á allt aðra flokka og annað fólk.
Kennitöluflakkarar

Ef eitthvað þykir ófínt á Íslandi þá er það kennitöluflakk.

Kennitöluflakk tíðkast aðallega í veitinga- og sjoppurekstri.

En hvað er það sem fjárplógsmenn Íslands eru að gera með sín eignarhaldsfélög annað en kennitöluflakk.

Landsbankinn og Samson fara á hausinn, en hjá Novator – sem er í eigu sömu manna – leikur allt í lyndi.

Mín tillaga er að þessir menn selji allar eigur sínar í útlöndum, komi heim og reyni að sættast við þjóðina.

Þeir þurfa kannski að minnka við sig, þeir þurfa kannski að byrja upp á nýtt í einhverju, kannski þurfa þeir að búa í blokk í smátíma.

En þeir verða þó með góða samvisku?
Snöggur að skipta um lið

Ég veit að það er hallærislegt að finna að við menn sem ætla að fara í samkeppni við mann sjálfan.

En stundum getur maður ekki orða bundist.

Ég sé að Björn Ingi Hrafnsson er að byrja með þátt á Stöð 2.

Þátturinn heitir Markaðurinn – það er reyndar frábært nafn í ljósi þess að hér er enginn markaður lengur, hann er hruninn.

Og svo skrifar hann á nýju bloggi sínu að nú þurfi að rannsaka málin og er mjög hneyslaður.

En ég hefði haldið – í sakleysi mínu – að Björn Ingi væri frekar í hópi manna sem þyrftu að sæta rannsókn.

Eða ætlar hann að fara að segja mönnum til syndanna í þætti sínum?

Og er þá væntanlega búinn að kasta sínum syndum bak við sig.

En þetta kallar maður að vera snöggur að skipta um lið.
Ekki óreiðumaður

Sigurjón er kannski ekki óreiðumaður.

En hann má teljast heppinn ef hann fær vinnu í sjoppu í framtíðinni.
Þegar fólk er svipt aleigunni

Ég held að allir séu sammála um að þurfi að standa vörð um almenning í landinu, ofurskuldsett fyrirtæki munu líklega falla, það verður atvinnuleysi, en svo mun byggjast upp nýtt atvinnulíf.

Það er mikið talað um innistæður fólks í bönkum. Okkur er sagt að sparifé sé tryggt. Maður vonar að það sé rétt. Öðru máli gegnir um peningasjóðina. Þeir eru að reynast hin mesta svikamylla. Margt fólk hefur haft samband við mig sem óttast að tapa öllu inni í þessum sjóðum.

Bankarnir hringdu kerfisbundið í sparifjáreigendur og hvöttu þá til að færa fé sitt af hefðbundnum bankabókum og yfir í þessa sjóði. Þeim var sagt að þetta væri hundrað prósent öruggt. Alveg þangað til í síðustu viku var því sagt að þetta væri öruggt.

Það er ljóst að sjóðirnir voru notaðir í öðrum tilgangi en lagt var upp með; í Glitni var þeim beitt til að kaupa skuldabréf af fyrirtækjum eigenda bankans.

Þetta er í stuttu máli einhver ógeðfelldasta svikamylla sem hefur sést á Íslandi. Maður vonar að þeir sem bera ábyrgð á þessu verði dregnir fyrir dóm og sakfelldir.

Í gær barst mér svohljóðandi bréf frá konu sem ég ætla ekki að nafngreina – þetta sýnir hvílíkan harm þessi svik eru að skapa.

- - -

Sæll Egill.

Þú ert þjóðarsálin okkar, og því langar mig að segja þér martröð föður míns.

Hann er 77 ára hokinn og illa farinn líkamlega af erfisvinnu allan sinn aldur, aldrei tekið sér sumarfrí – sparað – allt skorið við nögl. Sannur fulltrúi sinnar kynslóðar. Hann átti íbúð í Reykjavík ásamt húsi úti á landi. Hann seldi allar eigur sínar á sl. 2-3 árum og hefur borgað á sjöttu milljón í söluhagnað og aðra skatta.

Hann keypti sig inní Búseta og borgar þar um 150.000.- í leigu á mánuði.

Aleiga hans er í peningabréfum í L.Í. sem ráðgjafar hans í bankanum sögðu það albesta fyrir hann. Engin áhætta, enda alla tíð forðast áhættu.

Ævistarfið 36.000.000.- er fast þar. Fyrir viku hafði hann samband við útibúið sitt til að kanna hvort hann væri ekki í góðum máum og með allt tryggt, ef illa færi. Hann var fullvissaður af þjónustustjóra að svo væri.

Gæti ekki verið betra.

Nú er það svo að aldrað fólk vill halda fjárhagslegu sjálfstæði sínu, án afskipta ættingja – og treystir á leiðsögn síns banka þar sem æviviðskiptin hafa farið fram.

Það er sorglegra en tárum taki að vera með gamla vinnulúna manninn í fanginu – grátandi – .

Búið að ræna hann sjálfsvirðingunni – ærunni – hans aleiga farin. Hann á ekki húsnæði – ekki fyrir næsta húsaleigureikningi – ekki bensíni – og þar með frelsinu, því hans vinnulúnu fætur bera hann ekki í búðina.

Hann var svikinn af sínum banka. Við getum ekki leyft okkur að taka sjálfsviðinguna að elstu þegnum þessa lands og skilið það eftir á götunni – eftir rán uppá heilar 36.000.000.- af bankanum sem sannfærði hann um að hann væri ekki með neitt áhættufé – heldur bankareikning sem héti peningabréf. '

p.s. ég hef sent Jóhönnu Sig. þessa sögu, og auðvitað vonast ég eftir svari og ákalli um viðtal. Þetta er neyðarkall. Hvað getur maður gert?
Merkilegt þýlyndi

Hér láta sumir eins og það séu skrílslæti að heimta að hrun íslenska hagkerfisins verði rannsakað.

Eins og það sé dónaskapur að ætlast til þess.

Árni Snævarr tekur ágætlega á þessu.

Vitur maður benti mér á að víða þar sem ríkisstjórnir hafi neyðst til að bjarga bönkum hafi það verið með því fororð að málið verði rannsakað – af lögreglu og dómstólum ef með þarf.

Svona er þetta til dæmis í Þýskalandi og Bandaríkjunum. En helst ekki hér.
Geir betri á ensku

Mér finnst Geir Haarde tala skýrar á ensku en íslensku.

Að þá sleppi hann orðskrúðinu og vífillengjunum sem menn læra í pólitíkinni hér – svari miklu fljótar og betur.
Öryggisráðið

Skaðar hugsanlegt Rússalán framboð Íslands til Öryggisráðsins? spyr Ríkisútvarpið.

Guð láti á gott vita – að við losnum við þann bagga.

Eða tóku menn ekki eftir því að framlög til utanríkisráðuneytisins jukust um tugi prósenta á fjárlögunum nýju?
Blaðamannafundurinn

Það vantar margar spurningar á blaðamannafundinum. Mikið af spurningunum eru þannig að maður gæti svarað þeim sjálfur. Vissi fyrirfram hvernig Geir myndi svara.

Hvað með útibú íslenskra banka sem er verið að loka í útlöndum?

Hvað með Kaupþing? Stendur það?

Hvað með alþjóðagjaldeyrissjóðinn?

Hvað verður um eigur útrásarvíkinganna?

Geir segir að krónan hafi styrkst, en gjaldeyrismarkaðurinn er í raun lokaður. Þetta er ekki fullnægjandi svar. Fólk sem notar t.d. kreditkort í útlöndum fær kjörin á allt öðru gengi.

Og:

Erum við að stefna í þjóðargjaldþrot?
FME

Geir segir að Fjármálaeftirlitið hafi ekki brugðist.

Nei, samkvæmt álagsprófi í ágúst voru allir bankarnir á Íslandi í frábærum málum.

Það sagði Fjármálaeftirlitið okkur.
Eigur þeirra

Það sem fólk er að pæla núna í aðdraganda blaðamannafundar forsætisráðherra sem verður líklega sögulegur:

Vonandi samt ekki of sögulegur.

En fólk er að pæla í hvað verði gert við eigur útrásarvíkinganna, bæði hér heima og erlendis. Hvort hægt sé að koma höndum yfir þær, frysta þær, gera þær upptækar?

Hvað til dæmis með verslanir og önnur fyrirtæki Baugsveldisins á Íslandi?
Að gefnu tilefni

Ég birti þetta hérna að gefnu tilefni, vegna þess að ég fékk símtal frá blaðamanni af einum af fjölmiðlum Baugs. Baugsmiðlar eru þessa dagana mjög uppteknir af því að benda á að ekki sé við eigendur þeirra að sakast:

„Ásgeir Friðgeirsson, sem gegnir hlutverki varaformanns West Ham, hefur verið persónulegur vinur minn í meira en tuttugu ár. Hann er fjölskylduvinur sem við hittum oft, bæði í London og á Íslandi.

Í haust var ég staddur í einkaerindum í Lundúnum – var um vikutíma í íbúð sem tilheyrir vinkonu okkar hjóna. Í London hitti ég Ásgeir sem endranær.

Laugardaginn 30. ágúst bauð hann okkur á fótboltaleik West Ham og Blackburn á Upton Park.

Ég tel að með þessu hafi ég ekki verið að þiggja neinn greiða af íslenskum auðmönnum.

Enda hafa þeir aldrei boðið mér nokkurn skapaðan hlut – né hef ég farið fram á það eða langað til þess.“

Egill