arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fleiri Nubofléttur

Nýjasta kenningin í Huang Nubo ráðgátunni er að hann vilji eignast Grímsstaði til að nota þá sem veð. Allt í einu fyllast menn umhyggju gagnvart kínverskum bönkum sem kynnu að lána út á þetta. Samkvæmt síðustu stöðu í málinu gæti Nubo notað leigusamning sinn sem veð – ekki landið sjálft – það væri athyglisvert að sjá hversu mikið lánsfé sé hægt að fá út á þetta.

Nú hafa stigið fram harðir andstæðingar Evrópusambandsins, Jón Bjarnason og Ásmundur Daði Einarsson, og eru báðir á móti því að Nubo fái að komast að á Grímsstöðum. Plottið er reyndar orðið nokkuð flókið – því nú er þetta allt farið að tengjast óskaplegum stórskipasiglingum á Langanesi, hinu nýja Súez.

Viðkvæði ESB-andstæðinganna er að Íslendingar eigi að stunda viðskipti sem víðast um heiminn (eins og ESB aðild stöðvi það í tilviki t.d. Dana, Svía, Frakka eða Breta!).

Þá er gjarnan talað um Rússland og Kína.

En raunveruleikinn er einhvern veginn allt annar. Þegar Rússar koma nálægt Ísland fer yfirleitt að heyrast kvittur um peningaþvætti – eða muna menn ekki eftir stóra Kremlarláninu sem Davíð Oddsson tilkynnti, það var samkvæmt mottóinu „frekar þann versta en þann næstbesta“.

Og þegar Kínverjar eru annars vegar er farið að tala um útsendara kommúnistaflokksins, og það er auðvitað veruleikinn – kommúnistaflokkurinn er einráður í Kína. Nubo er flokksmaður – og það er engin ástæða til að ætla annað en National China Bluestar sem á járnblendiverksmiðju í kjördæmi Jóns og Ásmundar Einars tengist líka kommúnistastjórninni eystra.
Magnað

Ólympíuleikar hafa alltaf verið fullir af pólitík.

Síðustu leikar í Peking endurspegluðu hugmyndafræði herskálakapítalismans sem er við lýði í Kína.

Bandaríkjamenn sniðgengu leikana í Moskvu 1980 vegna Afganistan, Sovétmenn hefndu og komu ekki á leikana í Los Angeles 1984.

Leikar hafa síðustu árin endurspeglað vald stórfyrirtækja og auðhringa, það er mjög í anda þeirra tíma sem við lifum. Kapítalið hefur nánast keypt leikana eins og þeir leggja sig. Hámarki þótti það ná í Atlanta 1996. Þar var allt til sölu.

Opnunarhátíð Ólympíuleikanna í gær var góð vegna þess að hún lagði áherslu á lýðræði og mannréttindi. Hún sýndi að Ólympíuleika á skilyrðislaust að halda í lýðræðisríkjum.

Margar eftirminnilegustu stundir Ólympíuleikanna eru hápólitískar.

Sigrar Jesse Owens á nasistaleikunum í Berlín 1936. Jesse lét Hitlersfíflin finna til tevatnsins.

Og Tommy Smith og John Carlos þar sem þeir standa hnarreistir með hnefa á lofti á verðlaunapalli eftir 100 metra hlaupið í Mexíkó. Þetta var afdrifaríkt, báðir þurftu að gjalda fyrir þetta – en þetta var magnað.
Flott opnunarhátíð

Það sem ég sá af opnunarhátíð Ólympíuleikanna í gærkvöldi sýndist mér vera afar vel heppnað.

Þetta virkaði frjálslegt og glatt, annað en hin hálf-fasíska opnunarhátíð í Peking fyrir fjórum árum.

Áréttar að Ólympíuleika á ekki að halda nema í lýðræðisríkjum.

Það var mikið gert úr breskri tónlist – sem hefur verið mjög fyrirferðarmikil síðan á tíma Bítlanna. Það var snjallt.

Það fór líka vel á því að á hátíðinni var vísað í gildi mannréttinda. Meðal þeirra sem báru fána Ólympíuleikanna inn á völlinn var baráttufólk fyrir mannréttindum, eins og Doreen Lawrence, sem berst gegn rasisma, Sally Becker, sem liðsinnir börnum og konum sem hafa orðið fórnarlömb stríðsátaka í Bosníu og Kosovo, Sami Chakrabarti, sem er frumkvöðull í mannréttindasamtökunum Liberty, og hljómsveitarstjórinn og píanóleikarinn Daniel Barenboim, en hann stjórnar West-East Divan hljómsveitinni sem samanstendur af tónlistarmönnum frá Ísrael og Palestínu.

Mitt í gleðinni mátti þó sjá eitthvað daufgerðasta fólk sem um getur – bresku konungsfjölskylduna. Það er sífelld ráðgáta hvers vegna Bretar eru að rogast með þetta lið – og borga undir rassinn á því.

Það er svo alltaf gaman að sjá „þjóðanna safn“ ganga inn á Ólympíuleikvang undir fánum. Þarna sér maður glöggt fjölbreytileika tegundarinnar. Afturhaldskarl sem er í miklu dálæti hjá Staksteinum Morgunblaðsins skrifaði í gær að við hinu versta væri að búast „af negra og múslima“, eins og það var orðað. Það er spurning hvort Staksteinar vitna í manninn að þessu sinni – á því eru reyndar miklar líkur, hann er einn besti liðsmaðurinn – en það vekur athygli að í hinni geysilega fjölmennu og glæsilegu sveit Bandaríkjanna voru „negrar“ áberandi fjölmennir.
Af salernisgjaldi

Fræg þýsk kvikmynd heitir Der letzte Mann. Hún er eftir sjálfan F.W. Murnau, einn stórmeistara þöglu kvikmyndanna, og í aðalhlutverki er stórleikarinn Emil Jannings.

Myndin fjallar um karl sem er dyravörður á fínu hóteli. Hann gengst mjög upp í stöðu sinni, henni fylgir svellfínn einkennisbúningur. Þetta var á þeim árum að Þjóðverjar dýrkuðu einkennisbúninga.

Svo gerist það að hann er lækkaður í tign, hann er gerður að salernisverði. Þetta fer náttúrlega mjög illa með karlinn – og um það fjallar myndin. Í einu atriðinu situr karlinn í sæti sínu á salerninu, sofnar og lætur sig dreyma um fyrri dýrð, þegar allir heilsuðu honum (og einkennisbúningnum) af virðingu.

Nú er deilt um klósett á landsbyggðinni. Fólk þarf að ganga örna sinna þar eins og annars staðar – og ekki geta allir farið út í náttúruna til þess né vilja það.

Sjoppueigandi í Borgarfirði kvartar undan því að fólk troðist inn á klósettin hjá honum og gangi illa um.

Þetta má auðveldlega leysa með því að taka upp salernisverði, líkt og er til dæmis víða að finna í Þýskalandi. Þetta er fólk sem vakir yfir hreinum klósettum og fær fyrir það þóknun, hún er sjaldnast hærri en svona 30-50 sent – en sumir láta þó meira af hendi rakna, séu þeir ánægðir með þjónustuna.

Það er semsagt rétt hjá formanni Samtaka ferðaþjónustunnar að það er ekkert athugavert við salernisgjald.

Emil Jannings í Der letzte Mann.
Smáir og veikir aðilar að sækja um Drekann?

Orkubloggarinn Ketill Sigurjónsson skrifar um útboð vegna rannsókna og olíuvinnslu á Drekasvæðinu. Ketill telur að félögin sem sækja um séu heldur smá og veik – þetta bendi ekki til mikils áhuga á svæðinu. Þetta eru félögin Eykon Energy (kennt við íslenskan stjórnmálamann), Kolvetni ehf og Valiant Petroleum og Íslenskt kolvetni ehf og Faeroe Petroleum.

Ketill skrifar að ekkert stórt félag sé í hópi umsækjandanna:

„Velta má fyrir sér hvort þetta séu sterkir umsækjendur. Kannski jafnvel svo sterkir að þeir séu framar björtustu vonum eins og forstjóri Orkustofnunar orðaði það? Um það eru sjálfsagt deildar meiningar.

Í þessu sambandi er fróðlegt að skoða hvaða félög hafa fyrst og fremst verið að fá leyfi í útboðum á færeyska og grænlenska landgrunninu og á öðrum nýjum olíuleitarsvæðum í nágrenni Íslands. Þarna eru risafélögin áberandi; olíufélög eins og bandarísku Chevron, ConocoPhillips, og ExxonMobil, frönsku GDF Suez og Total, ítalska Eni, bresk-hollenska Shell og síðast en ekki síst norska Statoil. En ekkert þessara félaga sótti um Drekasvæðið.

Ekki sóttust heldur dönsku nágrannar okkur hjá Mærsk Oil eða Dong Energi eftir að komast á Drekann. Og heldur ekki ýmis þaulreynd félög sem kalla má áhættusækin, eins og t.d. Cairn Energy, Lundin Petroleum, Noble Energy eða Talisman.

Flest ofangreind félög eru með umtalsverða reynslu frá olíusvæðum í nágrenni Íslands. Af einhverjum ástæðum hefur fimm ára undirbúningur olíuteymis Orkustofnunar ekki ennþá náð að vekja áhuga eins einasta af þessum félögum á Drekasvæðinu. Reyndar bjuggust einhverjir við umsókn frá Statoil nú í öðru útboðinu. En þegar til kom skilaði hún sér því miður ekki.“

Ketill fjallar líka um vandkvæðin við olíuleitina á Drekasvæðinu:

„En þó svo Drekinn kunni að hafa olíu og gas í iðrum sínum og það jafnvel í miklu magni, þá gæti allt eins verið að ekki sé þarna deigan dropa að finna. Vert er að hafa í huga að Drekasvæðið er fremur lítið þekkt svæði og nokkuð fjarri öllum innviðum olíuleitar. Þarna er nákvæmlega engin reynsla af olíuborunum eða -vinnslu. Og basaltið á svæðinu mun sennilega gera leitina þar mun erfiðari og dýrari en t.d. gerist í lögsögu Noregs og Grænlands.

Þarna er hafdýpið líka ansið mikið, t.d. miklu meira en í Norðursjó. Og þó svo aldur jarðlaganna gefi möguleika á olíu er í reynd alger óvissa um hvort þarna sé eitthvað að hafa. Hver sá sem hyggst leggja fjármuni í olíuleit á Drekasvæðinu getur leyft sér að vonast eftir verulegum ávinningi, en verður líka að gera ráð fyrir að allt féð sem fer í olíuleitina tapist.

Fjárfesting í alvöru olíuleit á Drekasvæðinu er sem sagt afar áhættusöm. Þess vegna er líklegt að fjármögnun fyrirtækja vegna olíuleitar og tilraunaborana á Drekasvæðinu þurfi nær alfarið að koma sem eigið fé. M.ö.o. þurfa sérleyfishafarnir væntanlega ekki aðeins að ráða við verkefnið tæknilega séð heldur líka vera afar fjársterkir.“
Gósentíð hjá stöðumælasjóði

Laugavegurinn mun ekki líða undir lok þótt stöðumælagjöld verði hækkuð. Það er óþarfi að dramatísera hlutina svona. Laugavegurinn byggir hvort sem er mestanpart á þjónustu við ferðamenn núorðið – að vetrarlagi er hann heldur daufur, nema kannski um helgar.

En hækkun stöðumælagjalda er alveg óþörf.

Það er óvenju mikill fjöldi stöðumælavarða í Reykjavík og þeir eru mestanpart að eltast við sömu frekar fáu bílana. Þá sem eiga heima í miðborginni, gesti þeirra – og þann takmarkaða fjölda sem á erindi þar á skrifstofur eða þær fáu verslanir sem eftir eru.

Jú, þessu fólki er kannski ekki of gott að parkera í bílastæðahúsum. En það er samt ekki eins og við búum í milljónaborg. Það er alveg ástæðulaust vera með samanburð við þær. Miðbærinn er eins og lítið þorp. Við erum í raun að tala um bílastæði í fáeinum þorpsgötum.

Aðallega verður eftir meiru að slægjast fyrir stöðumælaverðina – sem stundum virðast vera fjölmennasti hópurinn sem er á ferli í bænum, allt upp í tveir til þrír á hvern ólöglega lagðan bíl. Stöðumælasjóður er stórt batterí og þarf á miklum tekjum að halda til að geta haldið áfram að þenjast út og ráða fleiri verði – hann á enn eftir að eflast við þessar hækkanir.
Flóttamenn og xenófóbía

Það er auðvelt að hræra í gruggugum potti þar sem er óbeit á flóttamönnum – stundum ber það stóran og ljótan ávöxt í pólitík. Það er líka vænlegt til árangurs að grauta þessu saman við óljósar hugmyndir um hættuna sem á að stafa af íslömskum hryðjuverkamönnum. Því miður. Skrif af þessu tagi hefðu ekki sést í Morgunblaðinu á tíma Matthíasar og Styrmis, en nú er önnur tíð. Það má líka minna á að Geir Haarde, þáverandi formaður Sjálfstæðisflokksins, áréttaði nokkuð frjálslynda stefnu flokksins í útlendingamálum fyrir fáum árum.

Íslendingar vildu helst ekki taka við flóttamönnum í heimsstyrjöldinni síðari, gyðingum sem hingað komu var vísað burt – okkur til ævarandi skammar – þó settust nokkrir að og auðguðu íslenskt mannlíf og menningu. Um það fólk er talað með mikilli virðingu.

Heilu ríkin eru byggð flóttafólki, Bandaríkin, Ástralía, Kanada. Flóttamennirnir flúðu fátækt, kúgun og ofsóknir – stundum allt í senn. Frá Íslandi fóru á sínum tíma þúsundir manna til Kanada og Bandaríkjanna.

Flóttamennirnir sem nú eru á ferðinni og rekur stundum upp á Íslandsstrendur eru ekkert öðruvísi.

Þetta er fólk sem leitar betra lífs. Oft er þetta dugmeira fólk en þeir sem sitja eftir heima. Flest ríki eru þeim fjandsamleg, þeir þurfa að smygla sér yfir landamæri, ljúga um uppruna sinn, beita alls kyns brögðum. En tilgangurinn er yfirleitt ekki verri en sá að fá að setjast að á einhverjum stað, fá atvinnu, búa sér heimili.

Flóttamennirnir eru líklegir til að vinna erfiðustu og óþrifalegustu störfin í samfélaginu. Þannig uppfylla þeir vissulega þörf á Vesturlöndum. Börn þeirra munu leita sér menntunar og þriðja kynslóð verður aðlöguð. Þetta er gangur lífsins – hvað varðar íbúasamsetningu hafa ríki sjaldnast verið neinn endanlegur fasti, nema kannski staður eins og Ísland sem var einangraður í mörg hundruð ár en hefur nú sem betur fer opnast.
Hugarórar og grá svæði

Það er merkilegt hvað menn hafa mikla tilhneigingu til að rjúka upp af minnsta tilefni á Íslandi – það þarf ekki meira en einhvern orðróm.

Nú segir sveitarstjórnarmaður á Langanesi – sem er afskekktasti staður á Íslandi – að sig langi í höfn sem verði eins og Súez.

Það sér hvert mannsbarn að þetta eru órar í manninum – og það breytir engu þótt einhver plön hafi verið dregin upp vegna þessa í heimahögum mannsins.

Þótt einhvern tíma opnist siglingaleiðir um Norður-Íshafið verður Langanes ekki Súez. Það þarf ekki annað en að skoða landakort til að sjá að þetta eru órar.

Inni á Grímsstöðum á Fjöllum er kínverski auðmaðurinn Nubo með plön um að byggja hótel og ferðaþjónustu. Hann er reyndar kominn í algjöra ónáð eftir að hann sagði að Íslendingar væru vitleysingar. Hann hefur auðvitað fullan rétt á þeirri skoðun. Það er ekkert sem segir að þeir sem fjárfesta á Íslandi þurfi að vera aðdáendur lands og þjóðar.

Plön Nubos virðast harla skrítin – því er ekki að neita. En nú er semsagt kominn upp sá kvittur að þau tengist Súezævintýrinu á Langanesi og þá er fjöðrin allt í einu orðin að hæsnakofa og meira að segja farið að tala um Steingrím J. sem skúrkinn í málinu.

Eða eins og einn vandaðasti bloggari landsins skrifar:

„Böndin berast að Steingrími J. Sigfússyni eins og svo oft áður þegar mál komast á grá svæði.“
Hæstiréttur í mótsögn við sjálfan sig?

Ég taldi fráleitt að ógilda forsetakosningarnar vegna kæru Öryrkjabandalagsins. Þessa ágalla á kosningum má auðveldlega laga, ef vilji stendur til. Það er reyndar ekki víst að öryrki sem ekki getur kosið hjálparlaust geri svo leynilegar með vin sinn, fjölskyldumeðlim eða aðstoðarmann en með liðsinni starfsmanns kjörstjórnar.

Hins vegar voru vissar líkur á að Hæstiréttur myndi ógilda kosningarnar eftir að hafa tínt til ýmsa smálega annmarka þegar stjórnlagaþingskosningarnar voru ógiltar.

En Hæstiréttur kemst að þeirri niðurstöðu að ekki sé ástæða til að ógilda forsetakosningarnar.

Eins og Ragnar Aðalsteinsson, lögmaður Öryrkjabandalagsins, bendir á kemst dómurinn að þeirri niðurstöðu að ágallarnir hafi ekki haft efnisleg áhrif á niðurstöður forsetakosninganna.

En hvað þá með stjórnlagaþingskosningarnar?

Eða eins og Ragnar segir:

„Í ákvörðuninni þar sem kosningar til stjórnlagaþings voru ógiltar var ekkert minnst á þessa grein.“
Kína og höfnin í Pireas

Ein ástæða þess að við horfum til Evrópu er að gildismat þar er svipað og hérna. Eftir hrun ruku sumir upp til handa og fóta og vildu leita til Rússlands og Kína.

En herskálakapítalisminn í Kína er ógeðfelldur, eins og við sjáum þegar við skoðum málið aðeins nánar, Rússland er á valdi spilltrar elítu sem samanstendur af öryggislögreglumönnum og ólígörkum.

Bandaríska þjóðfélagsgerðin með sínum feiknarlega ójöfnuði, dauðarefsingum og byssueign er okkur líka framandi.

Kínverjar hafa tekið yfir stóran hluta af höfninni í Pireas í Grikklandi. Þetta er stærsta höfn í landinu. Á þessu myndbandi sem birtist á sjónvarpsrás Evrópuþingsins má sjá afleiðingarnar.

Tilurð hinnar evrópu þjóðfélagsgerðar er flókin, hún er ættuð úr ritum heimspekinga, en hún er líka fædd í miklum hildarleik sem stóð með hléum stóran hluta tuttugustu aldarinnar. Því skyldu menn aldrei gleyma.
Smekkleysi

Kommúnistastjórnin í Austur-Þýskalandi endurreisti árið 1987 Nikolaihverfið, elsta borgarhluta Berlínar. Þetta var í tilefni af 750 ára afmæli borgarinnar.

Endurbyggingin var reyndar stóreinkennileg, og ber vott um furðulegt smekkleysi sem einkenndi DDR:

Neðri hluti bygginganna var eins og hann gæti hafa litið út í gamla daga. Efri hlutinn var hins vegar í stíl blokkabygginga sem tíðkuðust í ríkinu, svokallaðra plattenbau.

Þetta er gráthlægileg blanda.

Ég get ekki gert að því að hvenær sem ég sé þessar byggingar verður mér hugsað til húsaþyrpingar í Reykjavík.

Það eru byggingarnar á horni Túngötu og Aðalstrætis, sem voru reistar í „gömlum“ stíl, en samt ekki nema til hálfs. Þær er nefnilega blandaðar þeim arkítektúr sem var í tísku á byggingatímanum, rétt eins og er í Nikolaihverfinu.

Plattenbau í hinu endurbyggða Nikolaihverfi í Berlín.
Bradley Wiggins og Ólympíuleikarnir í London

Hjólreiðar eru ekki hátt skrifaðar á Englandi.

Ólympíuleikarnir í London eru að hefjast um helgina – og hefur margt verið ritað um öryggisgæslu og drottnun stórfyrirtækja. Það er spurt hvort áhorfendur verði handteknir ef þeir sjást með pepsidós.

Englendingar hafa nú fengið ágætan upptakt að leikunum.

Það er ekki það sem þeir vonuðust eftir. Þeir þrá að þeirra menn vinni sigra á stórmótum fótboltalandsliða eða í Wimbledonkeppninni í tennis.

En það gerist aldrei.

Hins vegar sigraði Englendingurinn Bradley Wiggins í Tour de France hjólreiðakeppninni fyrir fáum dögum. Hann er fyrsti Englendingurinn sem vinnur keppnina.

Tour de France er reyndar einn æsilegasti íþróttaviðburður í heimi. Sumar dagleiðirnar eru ótrúlega erfiðar. Hið 1912 metra háa Ventoux-fjall í Suður-Frakklandi er ekki bara bratt, heldu er það líka óhemju vindasamt. Það þykir erfiðasta leiðin í Tour de France og mörgum hefur orðið flatt á því. Lyfjaneysla hefur skyggt á keppnina, en það sama á við um Ólympíuleikana – þeir voru lengi gegnsýrðir af lyfjum og svindli og eru kannski enn.
Byssueign og kvikmyndaofbeldi

Ódæðisverkið í Colorado vekur óþægileg hugrenningatengsl vegna þess að það er framið í kvikmyndahúsi þar sem verið er að sýna kvikmynd sem er full af tilgangslausu ofbeldi.

Ofbeldið í myndum eins og Batman er gengdarlaust – og þeir sem falla eru ekki síst saklausir borgarar, þeir sem standa álengdar. Við erum orðin vön að horfa á svonalagað, jú, svona er þetta bara, en innst inni finnst okkur þetta óþægilegt.

Í vinsælum kvikmyndum sem eru sýndar út um allan heim – líka börnum – fer fram stórfellt slátrun á saklausu fólki í nafni skemmtunar.

Kannski hefur glæpurinn ekki áhrif á aðsóknina á Batmanmyndina – vel má vera að hún aukist frekar en hitt – en hann beinir samt athygli okkar að því hvað öll þessi kvikmyndamorð eru í raun ógeðfeld og hvimleið.

Svo er það umræðan um byssueign í Bandaríkjunum. Nú er svo komið að næstum enginn málsmetandi stjórnmálamaður þar þorir að setja sig upp á móti byssueigendum. Obama forseti flýtur með straumnum – það er helst að Bloomberg, borgarstjóri í New York, andmæli.

Í nútíma borgarsamfélagi er það sturlun að hver sem er geti labbað inn í búð og keypt sér byssur og önnur öflug vopn. Hugmyndir Bandaríkjamanna um byssueign eru frá tíma stjórnarskrárinnar, þegar fólkið bjó í sveitum og þurfti að verjast villidýrum – jú, og kannski indjánum.

Viðkvæðið að þetta hefði ekki gerst ef gestir kvikmyndahússins hefðu líka verið vopnaðir afhjúpar fáránleika þessarar hugmyndafræði.
Rómaborg

Það er merkilegt að koma á slóðir í Evrópu sem maður hefur ekki séð í marga áratugi.

Fólkið er myndarlegra, betur menntað og borgirnar eru hreinni og fallegri – það virðist heilbrigðara og hávaxnara. Langvarandi velmegun leynir sér ekki.

Nú má vera að allt sé á leiðinni til andskotans í Evrópu – furðulega margir virðast reyndar óska þess – en maður verður ekki var við að stjórnarfar síðustu ára hafi farið illa með fólkið.

Og ekki heldur að Evrópusambandið hafi tekið mikið frá því – eða kannski er það einmitt þvert á móti?

Það steðja að ýmsar ógnir.

Sú háskalegasta fyrir lýðræðið er vaxandi auðræði og ójöfnuður og ofríki fjármagnsaflanna.

En svo er líka hætt við að mönnum fari að leiðast hinir góðu tímar, að velmegunin valdi leiða, að fólki finnist ekki lengur þess virði að verja lýðræðið.

Þá eiga skrumararnir sviðið – og voðinn er vís.
Sjóböð

Það er fátt sem ég veit hollara og betra en að synda í sjó. Þegar ég dvel í Grikklandi reyni ég að fara á hverjum degi í sjóinn og ég er oft lengi þar úti.

Ég hef haldið því fram að að strandlíf sé alveg jafn góð og merkileg náttúrudýrkun og að til dæmis sú að ganga á fjöll. Í sjónum og sandinum er maður beinlínis ofan í náttúrunni.

Sjórinn við eyjuna þar sem ég dvel er mjög tær og fallegur. Hann er yfirleitt í kaldara lagi, þetta er vindasamur staður og vindarnir kæla hafið.

En auðvitað er kuldinn ekki eins og í sjó við Ísland.

Ég dáist að Sigurjóni Þórðarsyni, formanni Frjálslynda flokksins, sem syndir meira en þrjá kílómetra í sjónum við landið kalda – villist af leið en heldur samt áfram.

Eins og ég segi, ég elska sjóböð – en það gæti enginn fengið mig til að fara út í svona kaldan sjó.

Blár sjórinn við Folegandros, hreinn og tær, nokkuð kaldur en samt ekki eins og við Ísland.
Ótrúlegar fjárhæðir í skattaskjólum

Observer birtir fréttaskýringu um ofboðslegar fjárhæðir sem komið er fyrir í skattaskjólum í heiminum. Upphæðin er sögð á við samanlagða landsframleiðslu Bandaríkjanna og Japans.

Eins og það er orðað í blaðinu – auðurinn flæðir ekki niður til fólksins heldur út í skattaskjólin.

John Christensen hjá Tax Justice Network var gestur í Silfri Egils fyrir fáum árum. Hann segir að þetta beri vott um stórkostlega óstjórn. Ójöfnuður sé miklu meiri en almenningur geri sér grein fyrir. „Fólkið á götunni hefur enga hugmynd um hvað óréttlætið sé orðið mikið,“ segir Christensen.

Í greinini er líka bent á smávægilegar fjárhæðir sem auðmenn borgi í skatta. Þarna er nefndur Philip Green, eigandi mikils verslunarveldis, sá sami og kom hingað eftir hrun og vildi eignast Baug fyrir smápeninga.

Í nýlegum mótmælaaðgerðum hrópaði fólk að Green:

„Where did all the money go? He took it off to Monaco!“
Lítil ugla

Myndin er tekin að næturþeli, með farsíma, en ef grannt er skoðað má sjá litlu ugluna sem var á malarveginum sem liggur upp að húsinu okkar á Folegandros. Hún var þarna nokkur kvöld í röð. Smá og hreyfði sig ekki í bíllljósunum fyrr en maður ók alveg að henni. Ég er ekki fróður um uglur, en sennilega er þetta ungi. Það má greina ugluna í miðri mynd og líka skuggann sem varpast af henni.
Gamlinginn

Mitt í umræðunni um vínveitingar á elliheimilum má minna á vinsælustu bók á Íslandi í seinni tíð.

Í henni flýr gamall maður elliheimili, skríður út um glugga á inniskónum, vegna þess að hann fær ekki sitt brennivínstár.
Að ógilda kosningar

Hæstiréttur gaf tóninn þegar hann ógilti kosningarnar til stjórnlagaþings út af algjörum tittlingaskít.

Reynir Axelsson stærðfræðingur tætti ákvörðun Hæstaréttar í sig á eftirminnilegan hátt.

En nú er fordæmið komið – rétturinn telur sig geta ógilt kosningar út af smámunum sem hafa engin áhrif á niðurstöður þeirra og geta vart talist annað en smávægilegir annmarkar á framkvæmdinni. Þetta opnar í raun fyrir endalausar kærur vegna kosninga.

Gæti Hæstiréttur þá ekki alveg eins ógilt forsetakosningarnar vegna hinnar fáránlegu kæru Öryrkjabandalagsins?

Við yrðum þá að kjósa upp á nýtt – en yrði sama fólkið í kjöri? Eða bara Ólafur Ragnar einn? Og myndi einhver mæta?
Úr sér gengin skipulagsstefna

Áhugafólk um skipulagsmál hefur í áratugi bent á hversu vond og vitlaus hún er sú stefna að þenja endalaust út byggðina á höfuðborgarsvæðinu.

Í þessu efni hefur varla skipt neinu máli hver er við völd í Reykjavík, alltaf var byggðin þanin út, í Grafarvog, Grafarholt, Norðlingaholt, Úlfarsfell. Hið sama hefur verið uppi á teningnum í Kópavogi og Hafnarfirði.

Nú er staðan sú, eins og fasteignasali bendir á í þessari grein, að húsnæði á jaðrinum selst varla.

Ástæðurnar eru ýmsar, offjárfestingar í húsbyggingum í úthverfum á tíma efnahagsbólunnar, hærra bensínverð – og nýjar kynslóðir sem vilja frekar búa nær miðjunni.

En í miðjunni er skortur á húsnæði – og þar er verðið hátt og komið nærri því sem var fyrir hrun.
Minning

Sigurveig skrifar minningargrein um Litlu Rauð (svo) sem fór út um allan heim – og entist hátt í tvo áratugi. Undir það síðasta var ég sá eini sem hafði lag á að loka henni.