arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Mikilvægar spurningar

Uffe Elleman Jensen spyr mikilvægrar spurningar í grein sem ég vitna til hér neðar á síðunni. Hvers vegna stjórnmálaflokkarnir náðu ekki að koma sér saman um afstöðu í svo stóru máli? Hann segir að stjórn og stjórnarandstaða hljóti að bera sameiginlega ábyrgð á þessu.

Og sérílagi spyr hann um ábyrgð þeirra sem réðu yfir Seðlabanka og Fjármálaeftirliti.

“ Men man kan også undre sig over, at de politiske partier ikke tvang sig selv til at blive enige om et så livsvigtigt spørgsmål. Her må regering og opposition dele ansvaret. Men specielt de politikere, der havde ansvaret for centralbank og banktilsyn, mens skaden skete, må have vanskeligt ved at forklare sig”.

Benedikt Sigurðarson á Akureyri skrifar á svipuðum nótum á vef sínum. Hann spyr hvers vegna enginn nefni „aðalbófana“?
Harðorður Uffe: Bananalýðveldi?

Í fjölmiðlum í Bretlandi er að finna meiri samúð í garð Íslendinga en flestir hefðu búist við.

En í Danmörku kveður við annan tón.

Uffe Elleman Jensen, gamli utanríkisráðherrann, veltir fyrir sér hvort Ísland sé bananalýðveldi á bloggi sínu, undir fyrirsögninni Íslands segir sig frá heiminum. Hann segist vera gamall Íslandsvinur. Greinin birtist á vefsíðu Berlingske.

„ Den islandske præsidents veto mod den lov, der forpligter Island til at dække udenlandske tab ved indskud i islandske banker, er ikke blot et grundskud mod det repræsentative demokrati i Island. Det er også et forsøg på at melde Island ud af Verden. Det virker, som om realitetssansen helt har forladt de ellers så robuste islændinge. Og forestillingerne om, hvad gælden vil betyde for Islands fremtid, virker forskruede og vildt overdrevne. Det siger jeg som mangeårig ven af Island. Tænk engang, hvordan andre så opfatter situationen…“

Og í leiðara í sama fjölmiðli, Berlingske Tidende, sem er talið heldur til hægri, segir að Íslendingar verði að borga skuldir sínar eftir veisluna á eldfjallaeyjunni.
Skrítin hegðun þingmanna

Ólína Þorvarðardóttir spyr merkilegrar spurningar.

Hvaða þingmenn voru það sem, að sögn forsetans, höfðu samband við hann og vildu fá þjóðaratkvæðagreiðslu, en höfðu áður greitt atkvæði gegn þjóðaratkvæðagreiðslu í þinginu?
Áhættusæknir víkingar með öruggan samastað heima

Það er forvitnilegt að fylgjast með umfjöllun um atburðina á Íslandi í erlendum fjölmiðlum. Stórblaðið Guardian helgar þessu heilan leiðara, minnir þar meðal annars á gömul orð forseta vors þar sem hann sagði að Íslendingar tækju áhættu, en gætu svo alltaf snúið heim í öryggisnetið heima:

„ Back in 2005, the same President Grimsson who now wants to defy the world boasted in a speech to the City of London that „Icelanders are risk takers“. His words were prophetic: „if they fail, they can always go back to Iceland … the national fabric of our country provides a safety net which enables our business leaders to take more risks than others tend to do“.“
Fé sem kom ekki til Íslands

Eitt af því sem menn furða sig á vegna Icesave er hvers vegna þeir sem stóðu fyrir vitleysunni og leyfðu henni að viðgangast skuli ekki sæta ábyrgð.

Þetta er ágætlega túlkað í athugasemd frá manni sem nefnir sig Jon Lindal við grein sem birtist í Times Online.

Enskan er ekki fullkomin, en punkturinn kemst ágætlega til skila:

„ This is a long sad story. The bankers who set up the Icesave and Edge

account used the money mainly to invest in UK as far as we know. When

we look into numbers and facts now after the collapse we can see that

actually none of this money ever came to Iceland. It was mainly

„invested“ in UK by Icelandic or British businessmen. That is why

people of Iceland in general is not at all happy to pay for this mess.

We never saw this money and feel that we should not pay back what we

never got. The fact is that a few Icelandic „businessmen“ along with

theyr British collegues and friends made this huge amounts of money

evaporate in theyr business. That is something that UK and Icelandic

governments should be looking seriously into. I can not understand why

no one has been put in jail or at least properly out of business

because of those huge losses. The total value of Iceland according to

the Icelandic Property Registry is about 21 billion pounds but the

total losses in the Icelandic banking system meltdown seems to be of

the size of 50-70 billion pounds. So in few words, the bankers have

lost Iceland completely, three times!! We estimate that only 2-3% of

the money lost is actually lost in Iceland. 97-98% have been lost in

UK and in other countries. This is why we say we did never see this

money. This is whay we find it strange that everyone in charge is

still walking free. This is probably why the UK government used the

terrorist act at the beginning of the meltdown. This is why we do not

want to pay more than we are obliged to by international law and this

is why we can not pay everything that has been lost in this meltdown.

And this is why the UK government and Icelandic government should be

freezing assets of those businessmen involved and putting them in jail

for a long time. This is why the money should be traced and

confiscated and given back to its original owners instead of asking a

few people in Iceland to pay back more than ever.“
Roger Boyes og John Kay um ákvörðun ÓRG

Tvær athyglisverðar greinar birtast um Ísland í bresku pressunni í dag. Önnur er eftir Roger Boyes, höfund Meltdown Iceland, sem var gestur í Silfri Egils stuttu fyrir jól. Hún birtist í The Times, en Boyes er fréttaritari þess blaðs.

Þar segir meðal annars:

„ Iceland may seem to outsiders to be at war with the world, stubbornly refusing to help to clean up the messy aftermath of its financial crisis.

In fact, as President Grimssons veto has demonstrated, the island nation is at war with itself; unsure where responsibility for near-bankruptcy lies. Its confusion over the issue is rapidly making a community of 300,000 ungoverneable. How much sovereignty should it surrender to foreigners, to the European Union, or the International Monetary Fund (IMF), to which it has turned for financial help? How far has any country mired in debt already surrendered chunks of its political independence?“

Hin greinin er eftir John Kay, sem er heimsfrægur hagfræðingur, höfundur bókar sem nefnist The Truth about Markets. Hann var reyndar gestur í Silfrinu árið 2004 ef ég man rétt. Kay skrifar í Financial Times undir yfirskriftinni The cause of our crises has not gone away:

„ The citizens of that most placid of countries, Iceland, now backed by their president, have found a characteristically polite and restrained way of disputing an obligation to stump up large sums of cash to pay for the arrogance and greed of other people. They are right. We should listen to them before the same message is conveyed in much more violent form, in another place and at another time. But it seems unlikely that we will.

We made a mistake in the closing decades of the 20th century. We removed restrictions that had imposed functional separation on financial institutions. This led to businesses riddled with conflicts of interest and culture, controlled by warring groups of their own senior employees. The scale of resources such businesses commanded enabled them to wield influence to create a – for them – virtuous circle of growing economic and political power. That mistake will not be easily remedied, and that is why I view the new decade with great apprehension. In the name of free markets, we created a monster that threatens to destroy the very free markets we extol.„
Kannski ekki furða

Stundum höldum við Íslendingar að við séum nafli heimsins. Það má jafnvel segja að við séum haldin „miðju alheimsins-syndrómi“.

Þannig kemur það okkur á óvart að fjölmiðlar erlendis skuli túlka synjun forsetans á Icesave eins og Íslendingar ætli ekki að borga.

En við hverju búumst við – að erlendir fjölmiðlar skilji þessar ótrúlega langdregnu deilur innanlands, þar sem Íslendingar eru hálfpartinn að semja við sjálfa sig?

Við eigum í mesta basli með að skilja þetta sjálf þrátt fyrir linnulausa umræðu í meira en ár.

Það hjálpaði ekki að Ólafur Ragnar var ekki búinn að tilkynna forsætisráðherra um ákvörðun sína fyrirfram. Jóhanna heyrði þetta í sjónvarpinu eins og allir aðrir.

Og að ríkisstjórnin virðist ekki hafa verið tilbúin með neitt aðgerðaplan – jafnvel þótt í marga daga hafi stefnt í að Ólafur tæki þessa ákvörðun.

Það voru allavega meira en helmingslíkur.

Annars skulum við ekki dramatísera þetta um of. Ákvörðum Ólafs Ragnars er póltískur veruleiki sem þarf að búa við. Breytir ýmsu, en sendir okkur ein og sér ekki til vítis.

Hins vegar þarf að hafa hraðar hendur. Þjóðaratkvæðagreiðsla kemur á vondum tíma, beint ofan í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Og þó að hún fari fram, þá breytir það því ekki að enn þarf að leita lausnar á þessu hörmulega máli.

Nú ríður á að beita skapandi hugsun en sitja ekki bara í skotgröfunum.
Gömul saga af Kaffibarnum

Sumarið 1996 sat ég eitt kvöld inni á Kaffibarnum – sem oftar – þannig var það í þá daga.

Þetta var dálítið merkileg kvöldstund. Þarna runnu saman 101 Reykjavík og Cool Britannia sem þá var mikið talað um.

Á barnum voru hljómsveitirnar Blur og Pulp.

Blur með Damon Albarn í fararbroddi og Pulp með Jarvis Cocker. Í kringum sveitirnar var einhver slæðingur af íslenskum stúlkum, sumar sátu á hnjám hljómsveitarmeðlima, en annars var ekki fjölmennt, enda var þetta sunnudagskvöld.

Þá gengu inn tveir menn og sungu ættjarðarlög hástöfum: Íslands farsælda frón og þvíumlíkt. Rokkararnir eiginlega þögnuðu og náðu ekki upp fjörinu aftur. Stúlkurnar horfðu ráðvilltar í kringum sig að vera minntar svona á gamla landið.

Þetta voru Mörður Árnason og Karl Th. Birgisson. Þeir voru að fagna því að fóstri þeirra, Ólafur Ragnar Grímsson, hafði verið kosinn forseti.

Ég man ekki eftir að neinn annar á staðnum hafi fagnað því.

Nu tínast gömlu vinirnir af Ólafi Ragnari. Meira að segja Einar Karl segist ekki hafa vitað hvað vakti fyrir honum, Gisli Gunnarsson segist varla styðja hann lengur hér í athugasemdum, Össur vill ekki fara með honum til Indlands – og kannski liggja ættjarðarlögin Kalla og Merði ekki jafn létt á tungu og þessa glöðu kvöldstund.
Jón Baldvin: Væri löngu kominn til Bessastaða

Í íslensku stjórnmálu er hefð fyrir því að hanga á ráðherrastólum. Nú er ríkisstjórnin í annað skipti gerð afturreka með Icesavesamning, í þetta skipti af forseta Íslands.

Jón Baldvin Hannibalsson segir í viðtali við Stöð 2:

„Ef ég hefði verið forsætisráðherra við þessi skilyrði væri ég löngu kominn til Bessastaða til þess að biðjast lausna fyrir ríkisstjórnina á þeim forsendum að forseti hefði fullyrt að það væri kominn nýr þingmeirihluti. Nú væri kominn tími til að þeir tækju við, ég ætlaði ekki að gera þriðju tilraun til þess að lenda þessu máli með samningum.“
Froststillur

Þær eru afar fallegar froststillurnar sem hafa verið í Reykjavík undanfarið. Kuldinn er ágætur þegar er svona kyrrt í veðri.

Á morgun ætlum við Kári á þrettándabrennu í Vesturbænum, í fyrra var ekki stætt á brennunni vegna slagveðursrigningar.

Á gamlárskvöld var svo stillt að það var hægt að kveikja á flugeldum með venjulegum eldspýtum.

Litir vetrarins eru fagrir í ljósaskiptunum. En þessi guli litur sem hangir líkt og tjöld í loftinu – er það kannski bara mengun?
Lýðræðisleg gagnvirkni

Það er skrítið lýðræðið sem við búum í. Alþingismenn greiða atkvæði en hafa svo samband við forsetann til að segja að þeir meini ekkert með því. Og hann notar það sem rökstuðning fyrir því að á Alþingi sé meirihluti fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu:
Kostir ríkisstjórnarinnar

Ólafur Ragnar Grímsson segist sannfærður um að synjun sín á Icesave lögum leiði til sáttar. Það er kannski ofmælt.

En hvaða kosti á ríkisstjórnin – aðra en að segja af sér?

Það er ekki sérlega gæfulegt að fara í þjóðaratkvæðagreiðslu síðar í vetur um lög sem eru komin algjörlega upp í loft. Það er einboðið hver úrslitin yrðu. Atkvæðagreiðslan gæti þó einungis verið um þessi tilteknu lög, ekki hvort við ætlum yfirleitt að borga.

Líklegasti kosturinn er að stjórnin fari einfaldlega að fordæmi ríkisstjórnar Davíðs Oddssonar árið 2004, þegar Ólafur Ragnar synjaði fjölmiðlalögunum. Þá voru hurfu lögin einfaldlega, málið var látið niður falla.

Í Icesave er það þó ekki valkostur. Bretar og Hollendingar vilja fá niðurstöðu. Stjórninni er því nauðugur einn kostur að reyna fá þá til að setjast enn einu sinni að samnngaborði. Þá mætti kannski nota tækifærið og reyna að kalla virtan alþjóðlegan sáttasemjara á vettvang, mann til dæmis af kalíberi Martti Ahtisaari.

Allavega má kasta fram þeirri hugmynd. Þjóðin þolir varla miklu lengri deilur um þetta hörmungarmál.

(Annars spáði ég því um miðjan síðasta mánuð að Ólafur Ragnar myndi neita að skrifa undir, sjá hér – svo því sé haldið til haga.)
Ótal spurningar vakna

Hann neitar að staðfesta.

Hvaða mótleik á ríkisstjórnin?

Er henni sætt áfram?

Hvernig á þjóðaratkvæðagreiðsla að fara fram?

Um hvað verður kosið?

Ríkisstjórnin 2004 dró einfaldlega til baka lög sem forsetinn neitaði að samþykkja, þau hurfu bara.

Hvað gera Bretar og Hollendingar?

Hvaða áhrif hefur þetta á endurreisn efnahagslífsins?

Umsókn um ESB?

Magnast klofningurinn meðal þjóðarinnar eða verður hægt að ná sátt um einhverja afstöðu?

Og kæra hinar stríðandi fylkingar sig um slika sátt?
Dorrit og tengslin

Ragnar Þórisson, hjá Boreas Capital og einn af fylgdarmönnum Sigmundar Davíðs í frægri Noregsferð, segir að að Ólafur Ragnar ætti að nota sambönd Dorritar Moussaief til að leysa Icesave.

Það er kannski dálítið bratt, jafnvel þótt Dorrit teljist ein best tengda samkvæmisdama ( socialite) í Bretlandi – sú þriðja best tengda samkvæmt heimildum.

En það má geta þess að sambönd hennar hafa áður komið að gagni. Roger Boyes setur fram þá kenningu í bók sinni Meltdown Iceland að Dorrit sé ein af lykilmanneskjunum útrásinni, einmitt vegna tengsla sína við menn sem voru og urðu viðskiptavinir íslensku bankanna.
Bresk frétt um Icesave

Hér er frétt frá Channel 4 í Bretlandi um Icesave og umþóttunartíma íslenska forsetans. Athyglisvert að horfa á hana.
Að taka háði

Það borgar sig fyrir stjórnmálamenn að bera sig vel undan háði. Helst kvarta aldrei.

Það getur reyndar haft mikil áhrif. Halldór Ásgrímsson kveinkaði sér undan Spaugstofunni og með nokkrum rétti. Hún fór illa með hann; hann leit út eins og auli í meðförum hennar. Varð mjög neikvæð fyrir stjornmálaferil hans.

Útgáfa Spaugstofunnar á Davíð Oddssyni var allt öðruvísi. Í túlkun Arnar Árnasonar leit hann út eins og sjarmerandi skelmir og ólíkindatól. Ég er ekki alveg viss um að það sé rétt túlkun á manninum. En hún hjálpaði stjórnmálamanninum fremur en hitt.

Nú er Ísland í dag að tala við fólkð sem fór verst út úr Skaupinu: Sigmund Erni, Sigmund Davíð, Margréti Tryggvadóttur.

Þau bera sig öll vel. Auðvitað. En þau fengu samt fyrir ferðina.

Jón Ásgeir hefur ekki verið spurður né Björgólfur Thor – og ekki heldur Ólafur Ragnar.

Hins vegar má benda á að höfundar skaupsins munu hafa fengið leyfi til að nota Bessastaði að einhverju leyti, þótt mikið af umhverfinu þar hafi á endanum verið gert í tölvu.
Virkir og óvirkir forsetar

Einn við núverandi stjórnskipan Íslands er að mótun forsetaembættisins er í raun í höndum sitjandi forseta. Reglurnar um það eru svo óljósar – og mismunandi hvernig forsetar hafa notað embætti sitt.

Ólafur Ragnar Grímsson tók sér það vald 2004 að „virkja“ synjunarvald forsetans. Það var þegar hann neitaði að skrifa undir fjölmiðlalögin umdeildu.

Um leið breyttist embættið frá því sem hafði verið frá lýðveldisstofunun. Enginn forseti hafði beitt þessu valdi áður, þeir voru sáttir við að þetta væri puntembætti líkt og hjá kóngafólkinu í Skandinavíu.

Þar myndi kóngi eða drottningu aldrei detta í hug að ganga gegn vilja þjóðþings – né heldur til dæmis Englandsdrottningu.

Nú ætla ég ekki að halda því fram að skilningur Ólafs Ragnars sé endilega rangur. Það er ljóst að synjunarvaldið verður bullandi virkt ef hann neitar líka að skrifa undir Icesave 2.

Í næstu kosningum hlýtur þetta að verða aðalspurningin til frambjóðenda: Muntu nota synjunarvaldið eða muntu ekki nota það?

Það má jafnvel ímynda sér að kjósendur skipist í fylkingar eftir þessu.

Það væri skrítið, eftir Ólaf Ragnar, að fá forseta sem hefði allt annan skilning á málinu – myndi lúta vilja þingsins eins og fyrri forsetar. Þannig yrði þetta svona hippsum happs, stundum hefðum við „virka“ forseta og stundum „óvirka“.

Við svo búið má auðvitað ekki sitja. Það verður að gera breytingar á stjórnarskrá sem taka af öll tvímæli um stjórnskipunina. Hvort sem vald forseta verður aukið eða takmarkað, þá er þessi óvissa út í hött.

Það má svo meta það við Bjarna Benediktsson, formann Sjálfstæðisflokksins, að hann er samkvæmur sjálfum sér í þessu máli. Það hefur verið ríkjandi viðhorf í Sjálfstæðisflokknum að forsetinn eigi ekki að nota réttinn til að neita að undirrita lög. Þingið skuli ráða. Bjarni segir að hann sé ennþá sömu skoðunar – Icesave breyti engu þar um.

Sjálfur taldi ég á tíma fjölmiðlamálsins að það væri mjög varasamt fyrir Ólaf að beita synjunarvaldinu, líkt og hann gerði. Ég áleit lagasetninguna vonda en að forsetanum væri ekki stætt að stöðva hana. Nú er líka komið ljós að fordæmið sem þá var sett er mjög vandmeðfarið – rökstuðningurinn um „gjá milli þings og þjóðar“ sem hann notaði þá hlýtur að eiga enn betur við nú en þá?
Flokkarnir, peningarnir og fyrirtækin

Niðurstöður Ríkisendurskoðunar á fjárreiðum stjórnmálaflokka og stjórnmálamanna voru vægast sagt sjokkerandi.

Þarna er um að ræða mjög stórar fjárhæðir sem bæði flokkarnir og einstaklingar sem eru að koma sér áfram í stjórnmálum hafa þegið frá fyrirtækjum.

Samt eru ekki öll kurl komin til grafar. Það vantar upplýsingar frá kjördæmafélögum Sjálfstæðisflokksins. Og samkvæmt fréttum í gær ætlar framkvæmdastjóri flokksins ekki að gefa upp hvaða fyrirtæki hafa styrkt hann, hann lætur sér nægja að tilgreina fjárhæðirnar.

Það er ekki mjög traustvekjandi.

Fréttin um þetta birtist rétt fyrir áramót, hún týndist í áramótaumfjölluninni og Icesave. Fljölmiðlarnir hljóta að fylgja þessu eftir.

Sjá Pólitík á framfæri stórfyrirtækja, grein um þetta frá gamlársdegi.
Gunnar: Þá væri Ísland ekki í þroti…

Gunnar Tómasson hagfræðingur sendi þessa athugasemd.

- - -

Krónan er hvorki betri né verri en hver annar gjaldmiðill – hún er hugtak en ekki hlutur sem endurspeglast að langstærstum hluta í innistæðum í bankakerfinu sem verða til úr engu líkt og færslur í bókhaldskerfi.

Krónur verða til við “kaup” banka á skuldaviðurkenningum lántakenda sem fá andvirði þeirra yfirfært á bankareikinga sína með tölvufærslu.

Krónan er einkum frábrugðin matadorpeningum í því einu að hún er lögboðinn gjaldmiðill í viðskiptum innanlands og til kaupa á gjaldeyri.

Útrásin var “fjámögnuð” með “kaupum” bankanna á skuldaviðurkenningum sem lántakendur notuðu til að kaupa gjaldeyri sem síðan var notaður til að kaupa erlendar eignir – gjaldeyri sem bankarnir tóku að láni erlendis.

Ef Seðlabanki Íslands hefði beitt heimild sinni í 13. gr. seðlabankalaga til að setja bönkunum skorður við erlendri skuldsetningu á útrásarárunum þá hefðu “kaup” bankanna á skuldaviðurkenningum braskara af öllu tagi verið margfalt minni.

Og Ísland væri ekki í greiðsluþroti.
Láglaunastefnan

Þorsteinn Pálsson skrifaði athyglisverða grein í Fréttablaðið í gær. Hér er niðurlag hennar:

- - -

„… fjármálaráðherra [fullyrðir] að samkeppnisstaða útflutningsgreina sé með besta móti. Í hverju er sá samkeppnisstyrkur fólginn? Svarið er einfalt: Hann næst með því að gleyma skuldunum og nota gengisskráningu krónunnar til að halda lífskjörum fólksins i landinu langt fyrir neðan það sem gengur og gerist í samkeppnislöndunum. Þjóðin þarf að gera upp við sig hvort það eru þau blóm í haga sem framtíðarsýnin um betri tíð beinist að. Aðrar leiðir eru færar, ef um þær væri pólitísk samstaða. Meðan svo er ekki gildir framtíðarsýn fjármálaráðherrans um samkeppnisstöðu á forsendum lágra launa.

Framtíðarsýn fjármálaráðherrans um að reisa samkeppnisstöðuna á lágum launum má gera nokkuð bjartari með skynsamlegri skattastefnu. Hjá hinu verður þó ekki komist, hvernig svo sem skattastefnunni verður hagað, að með óbreyttum gjaldmiðli verður Ísland láglaunaland í samanburði við norrænu velferðarríkin.

Laun sjómanna eru tengd erlendum gjaldeyri þó að þau séu greidd út í íslenskum krónum. Það er maklegt. Spurningin er: Hvers vegna mega hinir níutíu og sjö hundraðshlutar vinnuaflsins í landinu ekki fá laun í samkeppnishæfri mynt?

Þegar gengi krónunnar hækkaði sem mest var það ekki vegna skilningsleysis stjórnenda peningamála á hagsmunum útflutningsgreinanna. Þeir réðu einfaldlega ekki ferðinni þó að fullveldisráðin yfir krónunni væru í orði kveðnu í þeirra höndum. Í litlu opnu hagkerfi eru það erlendir vogunarsjóðir sem fara að mestu með það vald á borði veruleikans.

Fjármálaráðherrann mun ekki halda þessum fullveldisyfirráðum nema í lokuðu peningakerfi. Þann kost hefur hann valið fyrir Ísland. Það gerir hann í skjóli samstarfsflokksins og án andófs þingflokka stjórnarandstöðunnar sem enn hafa ekki talið tímabært að móta framtíðarstefnu á þessu lykilsviði íslenskrar hagstjórnar. Þannig sýnast pólitísk undirtök VG vera að styrkjast.

Upptaka evru er ekki trygging fyrir bættum hag. Hún opnar hins vegar möguleika á að bæta samkeppnisstöðu landsins með öðrum hætti en lágum launum til frambúðar. Nýtt ár kallar á dýpri umræðu um þessi efni því kostur fjármálaráðherrans er ekki sérlega fýsilegur.“
Er ekki allt í lagi?

Maður á kannski ekki að ergja sig á svona, eða vekja á því athygli. En stundum er merkilegt að skyggnast inn í hugarfylgsn manna.

Friðbjörn Orri Ketilsson, einn af eigendum AMX, skrifaði á Facebook nýlega, um Hallgrím Helgason rithöfund:

„ Sóminn er sjálfstæðismanna og felst í að verja land og þjóð gegn árásum erlendra óvinaríkja. Ósóminn felst í að taka þátt í Icesave ánauðinni og fallast mótbárulaust á landráð nokkurra Íslendinga sem gert hafa verri samninga en Þýskalandi Hitlers bauðst eftir stríð.

Það var svo sem ekki við því að búast að landsþekktur ofbeldismaður sem réðst að lýðræðislega kjörnum forsætisráðherra og lamdi bíl hans með hnefa afmyndaður af bræði geti skilið hvað það sé að hafa sómatilfinningu.“

Og í dag les maður á vefsíðu félaga hans, Gísla Freys Valdórssonar, sem er líka skríbent á AMX. Hann er að skrifa um Sigrúnu Davíðsdóttur sem hefur sýnt mikla elju í að grafa upp mál tengd bankahruninu erlendis:

„ Hrokaverðlaun ársins:

Á síðasta degi ársins ákvað hinn sami Óðinn Jónsson að heiðra skoðanasystir sína Sigrúnu Davíðsdóttur, „fréttaritara“ RÚV í Lundúnum fyrir áróðurspistla sína. Pistlana má lesa á bloggsíðu Egils Helgasonar, almannatengslafulltrúa RÚV.“

Ég meina, er ekki allt í lagi? Hvers konar heimssýn er þarna í gangi? Hvað ræða menn á ritstjórnarfundum hjá AMX – eftir að þeir felldu talið um hvað Eva Joly væri ómöguleg?
Athyglisvert

Króatískir bankamenn handteknir fyrir að veita óhófleg lán til vildarvina án tilhlýðilegra ábyrgða.
Fleira skrítið í undirskriftasöfnun

Það er sagt að undirskriftasöfnun Indefence sé keyrð saman við þjóðskrá til að sannreyna kennitölur. Milli tvö og þrjú í nótt skráðu, samkvæmt stikkprufu, að minnsta kosti fjögur börn á aldrinum eins til fjögurra ára sig í söfnunina. Auks fjölda unglinga sem eru undir kosningaldri eða rétt við hann.

Voru þessi ungmenni að skrá sig sjálf – eða stóðu einhverjir aðrir fyrir því? Innskráningarnar virtust vera sérkennilega háttbundnar þessa nótt, svo síðari kosturinn er mun líklegri.

Og svo eru það þeir sem eru skráðir án þess að vita af því – hversu margir af þeim ætli hafi fyrir því að tékka á því hvort þeir séu á skrá eins og Einar Örn Einarsson?

Sjálfur er ég búinn að vera lengi á netinu – í febrúar verða liðin tíu ár síðan ég byrjaði að halda úti vefsíðu. Og eitt hef ég lært – ef einhver möguleiki er að svindla á netkosningu eða netkönnun, þá er nánast öruggt að einhver mun notfæra sér það.

Annars eru menn farnir að velta alvarlega fyrir sér hvað verður ef Ólafur Ragnar skrifar ekki undir. Guðmundur Svansson setur saman þessa skarplegu greiningu.