arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Bréf frá Salinger til íslenskra skólanema

Í Kiljunni annað kvöld verður fjallað um J.D. Salinger, rithöfundinn dularfulla, sem lést í síðustu viku, 91 árs að aldri. Salinger hafði þá ekkert birt síðan 1965.

Meðal annars verður sýnt bréf sem Salinger sendi nemendum í Menntaskólanum við Hamrahlíð árið 1990. Það er mjög vinsamlegt, hann gefur unga fólkinu nokkur heilræði.

Sagt verður frá stórri bók sem nefnist Icelandic Art Today – þetta er veglegasta sýnisbók um íslenska samtímalist sem hefur verið gefin út, mikið verk að vöxtum og glæsilegt.

Við fjöllum líka um rithöfundinn, leikritaskáldið, blaðamanninn og spírítistann Einar H. Kvaran, en í 6. desember voru liðin 150 ár frá fæðingu hans.

Kolbrún og Páll fjalla um hina umdeildu bók Votlendi eftir Charlotte Roche – bók sem sumir segja að rambi á mörkum þess að vera argasta klám – og Leik engilsins eftir Carlos Ruiz Zafón, höfund þeirrar frægu bókar Skuggar vindsins. Í bókinni er Zafón á svipuðum slóðum og síðast, í dularfullum afkimum Barselónu.

Bragi segir frá íslenskri konu sem varð hefðarfrú í Austurríki Habsborgaranna.
Það var árið 1977

Ísbjörn í Þistilfirði – það er nú ekkert miðað við það sem gerðist 1977.
Þegar gott fólk aðhefst ekki

Við sem fjöllum um þjóðfélagsmál á tíma íslenska hrunisins höfum orðið vör við fólk sem veit mjög mikið um það sem gerðist, er kannski til í að skýra frá einhverju í leynilegum samtölum, en vill ekki fyrir nokkra muni stíga fram, tala opinberlega eða hafa samband við þar til bær yfirvöld.

Sigrún Davíðsdóttir skrifar um nauðsyn þess að gott fólk aðhafist og þegi ekki yfir lögbrotum eða tortryggilegum gjörningum.

„Það er stundum talað um – og er ekki fjarri lagi – að um þrjátíu menn hafi komið Íslandi í kreppu. En umsvifin voru möguleg því einhverjir voru tilbúnir til að gera vinum og kunningjum greiða eins og að lána félög eða leppa félög, að afgreiða mál án þess að spyrja of náið út í hver tilgangurinn væri eiginlega. Þeir sem ekki eru forkólfar í slíkum málum en búa yfir vitneskju þurfa að horfast í augu við að þeir verða mjög líklega spurðir út úr einn góðan veðurdag. Þá er betra að hafa frumkvæði að því að koma með upplýsingar og geta þá átt von á að hugsanleg sök verði metin í samhengi við upplýsingarnar sem boðnar eru. Miklu betra en bíða þess að vera handtekinn og færður til yfirheyrslu. Ef þeir sem vita að þeir hjálpuðu til vafasamra verka stíga fram og segja yfirvöldum sína sögu þá er loks von til að eitthvað breytist á Íslandi. Von til að skuggabaldrar viðskiptalífsins sem var missi tökin á eignunum og völdunum sem þeim fylgja. Eins og einn viðmælandi Spegilsins sagði þá getur gott fólk sem aðhefst ekkert í raun verið hættulegt fólk.“
Elvira Pinedo: Skýrsla um Icesave

Hér fylgir með, á Word skjali, skýrsla sem Elvira Mendez Pinedo, dósent við Háskóla Íslands, hefur tekið saman um Icesave frá sjónarmiði Evrópuréttar.

Icesave dispute – European Law -Report MEMP January 2010.protected
Seðlabankinn – eður ei

Hollenskumælandi lesandi síðunnar sendi þetta bréfkorn.

- - -

Gott kvöld.

Á vefnum mbl.is (kl. 18:47) sé ég m.a. þetta:

Arnold Schilder, fyrrum yfirmaður hollenska bankaeftirlitsins, nefndi

ekki Seðlabanka Íslands, í framburði sínum fyrir hollenskri þingnefnd í

dag, þegar hann sagði að íslenskir kollegar sínir hefðu logið að

hollenska seðlabankanum um stöðu Landsbankans árið 2008…. -– ….Á

vef blaðsins Het Financieele Dagblad hefur frétt um málið verið breytt

og segir þar nú að íslenska fjármálaeftirlitið hafi sagt hollenska

seðlabankanum ósatt um stöðu Landsbankans.

Kl. 22:00 sama kvöld sé ég þetta á vef Het Financieele Dagblad:

De IJslandse centrale bank heeft De Nederlandsche Bank ‘voorgelogen

over de toestand van Landsbanki, het moederbedrijf van de IJslandse

internetspaarbank Icesave waar veel Nederlanders hun geld verloren.

Dat zei Arnold Schilder, tot 2008 directeur Toezicht bij DNB maandag

tegen de commissie-De Wit. Deze commissie doet onderzoek naar de

oorzaken van de kredietcrisis.

‘Ik kan niet anders zeggen dan dat de IJslandse collegas ons hebben

voorgelogen, zei Schilder. Samen met DNB-president Wellink trok hij met

zorgen over Landsbanki keer op keer aan de bel bij de IJslandse centrale

bank. ‘Het was steeds een halleluja-verhaal, zei Schilder over het

antwoord van de IJslanders. In oktober 2008 gingen Landsbanki en Icesave

toch failliet.

Ég sé ekkert annað um þetta á vef Het Financieele Dagblad. Enga

leiðréttingu. Gæti Morgunblaðið sett upp krækju á mbl.is svo hægt sé að

lesa hina leiðréttu frétt um að Schilder hafi nefnt íslenska

fjármálaeftirlitið en ekki íslenska seðlabankann?
Það vantar nöfnin

Fyrrverandi stjórnarformaður hollenska fjármálaeftirlitsins segir að Íslendingar hafi logið að Hollendingum trekk í trekk og alveg fram undir hrun. „Við vorum hafðir að fíflum,“ segir Arnold Schilder um samskipti sín við íslenska seðlabankann. Þegar þeir spurðu fengu þeir lofsöngva um Landsbankann.

Nú þarf maður að vita hverjir lugu.

Nöfnin takk.
Steingrímur

Steingrímur Hermannsson var fjarri því að vera gallalaus pólitíkus. En hafði tvennt sem gerði hann að framúrskarandi stjórnmálamanni.

Hann kunni að hlusta á ólík sjónarmið og að láta fólk vinna saman. Þess vegna var hann afburða verkstjóri í ríkisstjórn.

Og hann hafði mannlega hlið sem var aðlaðandi, gat játað á sig mistök – þóttist ekki vita allt betur en allir aðrir.

Nú er hann fallinn frá, það eru liðin nítján ár síðan hann var forsætisráðherra. Þegar allt er vegið og metið verður að segja að arfleifð hans sé nokkuð góð.
Gjaldeyrisbraskið hjá Straumi

Fyrir ári síðan var fjallað hér á síðunni um dularfull gjaldeyrisviðskipti sem fóru fram í bankanum sem þá nefndist Straumur, en er nú farinn á hausinn. Þetta mál er nú til rannsóknar hjá yfirvöldum, seint og um síðir. Á sínum tíma var harðlega neitað að Straumur stæði í þessu. Nú segir í fréttum að Straumur hafi boðið aflandsviðskipti eftir að höft voru sett.

29. janúar 2009 birtist til dæmis þetta bréf hérna á vefnum:

- - -

Gjaldeyrisviðskipti

Aftur á móti ef við snúum okkur að Straumi þá sendi ég þér þær upplýsingar í

svona handritsformi en það fór nokkurn veginn svona fram. Ætlaðir þú að skipta

peningum/seðlum þá var það ekki hægt eða mjög langsótt.

Hugsa að þetta með Strauminn spili eitthvað inn í þetta og þeir sem segja annað

vita annað hvort betur að þetta fór fram eða það þeir trúa ekki neinu upp á

þetta fyrirtæki.

Það vil svo til að ég sjálfur hringdi sjálfur í þá nokkrum sinnum til að selja

gjaldeyri fyrir skjólstæðinga mína sem eru í útflutningi.

Það skrítna var að ég hringdi í ákveðinn aðila hjá þeim og fer í gegnum ferlið

um að fá samband og alltaf verið að segja að þetta yrði tekið upp.

Svona var þetta nánast alltaf hjá þeim.

Næ sambandi við miðlara.

Spyr hann: Ég þarf að selja gjaldeyri, evrur eða dollara er spurt. Evrur.

Hvað er farsíminn eða símanúmer hjá þér. Gef númer upp.

Ég hringi til baka rétt strax.

Lagt er á.

Stuttu síðar er hringt aftur í mig og þá þrisvar með farsíma númeri og tvisvar

sé ekki númer, þ.e leyninúmer. Þar sem þetta voru fimm viðskipti í heildina sem

ég kom á fyrir mína viðskiptavini.

Þá byrja spurningar fyrir alvöru hjá þeim:

Hvar eru peningarnir sem þú ætlar að selja? Hversu há er þessi upphæð sem vilt

selja? Í hvaða landi eru þessi peningar staddir í dag?

Ég: Á reikningi í LUX (hvaða lands sem er, skiptir ekki máli en það varð að

vera á erlendum reikningi).

Getur þú millifært af þeim reikningi sjálfur eða getur þú látið millifæra af

þeim reikningi inn á reikning hjá okkur í London, Copenhagen eða Lúxemborg.

(Peningar mega alls ekki koma til Íslands eða inn á reikninga hjá Straumi hér á

landi.).

Svo er samið um gengi á milli aðila og nánast undantekningarlaust var verið að

bjóða upp á gengi sem var um bil 13-17% hærra heldur en miðgengi Seðlabanka.

Svo voru gefnar upplýsingar um inn á hvaða reikninga ætti að leggja þessar

upphæðir.

Fengnar upplýsingar um reikninga hjá þér hér á landi og greiðslur voru

millifærðar beint inn á reikninga skjólstæðinga minna.

S.s dæmið var þannig að þú lagðir inn á reikning erlendis hjá þeim. Gjaldeyrir

kom aldrei til Íslands. Þeir leggja svo inn á þinn reikning hér á landi.

Auðvitað koma strax spurningar um hvernig þetta er fóðrað í bókhaldi en einn af

þeim sagði að hægt væri að segja að þetta væru t.d kaup á sérfræði þjónustu,

útborgun vegna erlendra hlutabréfa/skuldabréfa o.s.f.

Þetta er einfalda útgáfan af þessu dæmi.
Keiser í apríl 2007

Max Keiser kom til Íslands í apríl árið 2007. Einu og hálfu ári fyrir hrunið. Þá spáði hann því að myndi fara illa fyrir íslenska hagkerfinu eins og sjá má hér – hann talar um fjármálakerfi þar sem spákaupmenn eru kóngar og skuldirnar hækka stöðugt – en hinir fátæku eru skildir eftir:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=wFzUR1k3ku4]
Guantanamo fanga til Íslands?

David Hale skrifar í Financial Times og segir að vandi Íslands sé ekki síst geópólitískur og helgist af því að Bandaríkjamenn lögðu niður herstöð sína hér á landi. Hale heldur því fram að Bandaríkin hefðu ekki látið Ísland verða helsta fórnarlamb kreppunnar ef þeir hefðu enn haft bandarískan her í landinu. Þá hefði hjálpin komið að vestan.

Svo leggur Hale til að Ísland taki að sér að vista fangana frá Guantanamo – og fái ríflega greitt fyrir. Það sé góð lausn fyrir bæði Ísland og Bandaríkin.

Það mætti náttúrlega vista þá í Stjórnarráðinu – sem löngum var fangelsi.
Eitraðir tvímenningar

Skipstjórinn Björn Valur Gíslason, þingmaður Vinstri grænna, má eiga að hann talar enga tæpitungu.

Og það er margt til í þeirri fullyrðingu hans að á útrásartímanum hafi Björgólfur Thor Björgólfsson og Ólafur Ragnar Grímsson – sem voru báðir á árshátíð kapítalismans í Davos – verið eitruð blanda.
Góðærisháskólar?

Hákon Hrafn Sigurðsson dósent var viðtali í Silfri Egils í dag. Hann hefur verið að rannsaka fjárhagsstöðu einkareknu háskólanna, Bifrastar og Háskólans í Reykjavík, og safnað saman miklu efni um þetta mál.

Hákon Hrafn hefur sett þetta efni á vefinn eins og sjá má hérna.
Íris: Lærdómurinn frá Kaliforníu

Íris Erlingsdóttir skrifar á vefinn víðlesna, Huffington Post, og fjallar um reynslu Kaliforníubúa af atkvæðagreiðslum meðal íbúa og setur hana í samhengi við ákvörðun Ólafs Ragnars Grímssonar að neita að skrifa undir Icesave lögin.
Styttra Silfur

Silfrið er í styttra lagi í dag vegna handboltaleiks sem hefst að því loknu. Þátturinn er klukkutími að lengd að þessu sinni.

Eins og áður er komi fram er sjónvarpsmaðurinn og fyrrverandi verðbréfasalinn Max Keiser meðal gesta.
Léleg þátttaka í prófkjörum

Það sem vekur helst athygli varðandi prófkjör Samfylkingarinnar í Reykjavík er hversu þátttakan er léleg. Aðeins 2856 greiða atkvæði eða 34 prósent þeirra sem voru á kjörskrá.

Sjálfstæðisflokkurinn er með mun stærri kjörskrá frá fornu fari, en þátttakan í prófkjörinu þar um síðustu helgi var líka slöpp – eða 39 prósent.

Bendir ekki til þess að kjósendur séu brennandi í andanum yfir þessum tveimur hrunflokkum.
Hvaða mál eru mikilvægust á Íslandi í dag?

Lesandi síðunnar sendi þetta bréf.

- - -

Vandi heimilanna er eflaust mikilvægasta málið. Þennan vanda verður að leysa á viðunandi hátt. Það er of lengi búið að níðast á almenningi með óðaverðbólgu, okurvöxtum og stökkbreytingu á lánum. Hluti af þessu máli er að nýju bankarnir láti afskriftir af lánum ganga áfram til skuldara. Það vantar ennþá skjalborgina fyrir heimilin sem búið er að marglofa.

Endurreisn gjaldþrota fyrirtækja. Mörg þessara fyrirtækja eru stoðfyrirtæki í landinu. Sjá um mikilvæga þætti. Þar má nefna dreifingu, smásöluverslun, eldsneyti, tryggingar o.fl. Þessi fyrirtæki þarf að endurreisa á þann hátt að þau séu ekki með einokunaraðstöðu vegna stærðar eða samráðsaðstöðu vegna fæðar.

Fyrirtækin á að selja í hæfilega stórum/litlum einingum. Það má ekki setja fyrirtæki, sem eru orðin skuldlaus eða skuldlítil eftir afskriftir skulda, í hendur fyrr eigenda sem settu þau á hausinn.

Greiðsluáætlun og greiðsluþol landsins verður að fá á hreint. Seðlabanki Íslands hefur brugðist í þessum efnum og ekki komið með áreiðanlega og vel rökstudda greiðsluáætlun 10-20 ár fram í tímann. Hef séð drög að þessu hjá Vilhjálmi Þorsteinssyni og á hann þakkir skyldar fyrir það. Efnahagsstjórn verður að taka mið af þessu næstu árin. Icesave er einungis einn þáttur í þessu.

Lækkun á vöxtum er mikilvæg eins og forráðamenn atvinnulífsins hafa hamrað á í mörg ár.

Taka verður á kvótakerfinu. Jónas Krsistjánsson (jonas.is) hefur sett fram bestu lausnina á þeim málum. Það er að ríkið taki kvótann upp í skuldir þeirra útvegsfyrirtækja sem geta ekki greitt. Þetta er betri lausn en að afskrifa skuldir. Síðan getur tekið við afskrift á kvótanum fyrir hina, á 20 árum.

Uppgjör stjórnmálaflokkanna við fortíðina. Það er ófært annað en að flokkarnir taki til í sínum ranni. Það er óþolandi að menn og konur með vafasama fjármálagjörninga sitji á Alþingi Íslendinga. Mútur og annað sukk og svínarí á ekki að líðast og ekki heldur mannaráðningar á forsendum flokkapólitíkur.

Flokkarnir verða að sjá til þess að útbrunnir pólitíkusar séu ekki að ráðskast með fjármuni og mannauð landsins.

Uppgjör við þá sem bera ábyrgð á hruninu er forsendan fyrir vel heppnaðri endurreisn. Þarna er bæði um að ræða pólitíkusa, embættismenn og svokallað útrásarlið. Engin sátt verður án uppgjörs.

Þjóðfundur og endurskoðun stjórnarskrárinnar er löngu tímabær.
Stalín stakk upp á Íslandi

Í bókinni The Hinge of Fate, fjórða bindi stríðsminninga sinna (sem hann fékk bókmenntaverðlaun Nóbels fyrir), skrifar Winston Churchill um þá hugmynd að leiðtogar bandamanna, hann sjálfur, Stalín og Roosevelt hittist á Íslandi.

Churchill birtir bréf frá sér til Roosevelts frá 24. nóvember 1942. Þar segir að á fundi Churchills og Stalíns í Moskvu hafi Sovétleiðtoginn sagst vera til í að koma og hitta þá Churchill og Roosevelt, og hann hafi nefnt Ísland í því sambandi. Churchill segist hafa sagt að England væri heppilegra, en Stalín hafi gefið lítið út á það.

Churchill bætir við að margt mæli með þríveldafundi á Íslandi. Skip leiðtoganna gætu legið saman í Halfjord (svo) – og síðan spyr hann Roosevelt hvort hann gæti verið fáanlegur að koma til Íslands.

Af þessum fundi varð aldrei. Það flækti málin að Churchill komst að því að Roosevelt hafði á laun lagt til við Stalín að þeir hittust tveir í Síberíu eða Alaska – skildu Churchill útundan.

Sjá blaðsíðu 594 og 595 í The Hinge of Fate.

Það endaði með því að þremenningarnir hittust í Teheran í lok nóvember 1943 og síðan í Jalta á Krímskaga í febrúar 1945 og skiptu þar upp veröldinni.
B-liar

Það var sorglegt að fylgja með manninum sem Bretar eru farnir að kalla Bliar eða Lyga-Blair fyrir þingnefnd í dag.

Hann heldur enn í allar rangfærslurnar um Íraksstríðið sem hann og George Bush notuðu til að hefja hernað árið 2003. Um gereyðingarvopnin – hann er reyndar hættur að segja að af þeim hafi stafað hætta á 45 mínútum – um að Saddam Hussein hafi verið ógn við heimsfriðinn.

Saddam var vissulega ógeðslegur fantur. En aðferðirnar sem voru notaðar til að ráða niðurlögum hans voru ekki síður ógeðfelldar, óheilindin og ósannindin sem voru notuð til að réttlæta stríðið. Blair sagði í yfirheyrslunni að leið Sameinuðu þjóðanna hefði ekki virkað – sannleikurinn er sá að hún virkaði ekki vegna þess að fjöldi þjóða vildi ekki hlíta leiðsögn Bush og Blairs.

Ekki bætti úr skák að stríðið var sérlega illa undirbúið; innrásarherirnir höfðu búist við að þeim yrði fagnað en raunin var allt önnur. Við tók blóðugt borgarastríð með hræðilegu mannfalli, eyðileggingu verðmæta og fjáraustri.

Íraksstríðið fylgir Blair eins og skugginn, án þess hefðu honum máski verið allir vegir færir í pólitík. Hann mun þurfa að réttlæta það fram í andlátið – líklega játar hann samt aldrei að hann hafi gert mistök.
Lítill drengur og mikill keisari

Bjarni Harðarson vinur minn er kominn til Eþíópíu og bloggar frá Addis Ababa.

Það minnti mig á ljósmynd sem ég hef í fórum mínum. Hún er af frænda mínum, Ólafi Haraldssyni, en þegar hann var lítill drengur bjó hann ásamt foreldrum sínum í Eþíópíu.

Þau voru kristniboðar eins og margir í minni fjölskyldu.

Ólafur er á myndinni ásamt einhverjum frægasta manni í sögu Eþíópíu, manni sem allur heimurinn þekkti á sinni tíð, sjálfum keisaranum, Ras Tafari Makonnen, ljóninu af Júda, Negus Negusti – betur þekktum sem Haile Selassie. Myndin er tekin í kringum 1965.
Max Keiser í Silfrinu

Hinn harðskeytti fréttaskýrandi og sjónvarpsmaður Max Keiser verður gestur í Silfri Egils á sunnudaginn.

Max Keiser hefur fjallað talsvert um Ísland undanfarin ár, meðal annars kom hann hingað árið 2007 – og var þá býsna nærri um að þetta væri allt á leiðinni í hrun.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=wFzUR1k3ku4]
Pólitík og persónuleikar

Eitt af því sem einkennir pólitíkina á Íslandi er að sömu einstaklingar tröllríða henni áratug eftir áratug. Stundum er talað um að þekkja ekki sinn vitjunartíma. Í sumum löndum, eins og til dæmis Bandaríkjunum, eru takmarkanir á því hvað æðstu ráðamenn geta setið lengi.

Þekktur stjórnmálamaður sagði eitt sinn við mig að pólitíkusar ættu að hafa pólitískt kapítal sem entist í átta ár (jafnlengi og hámarkskjörtími Bandaríkjaforseta). Ef þeir sætu lengur væru þeir farnir að lifa sjálfa sig.

Þá er hætt við að allt fari að snúast um sjálfa persónu stjórnmálamannsins.

Því má heldur ekki gleyma að pólitík getur verið ansi mannskemmandi; hún magnar upp eiginleika sem sem kunna að leynast í einstaklingnum – hégómagirnd, sjálfsdýrkun, vænisýki. Það er ekkert bull þegar sagt er að völd spilli.

Nú horfum við upp á hinn pólitíska leikfimimann Ólaf Ragnar Grímsson koma fram fyrir hönd þjóðarinnar á árshátíð kapítalismans í Davos í Sviss. Það verður að viðurkennast að Ólafur hefur stórkostlega endurnýjunarhæfileika í pólitík, því varla er hann sjálfur búinn að gleyma öllum ræðunum sem hann flutti um hina stórkostlegu útrásarvíkinga og flugferðunum sem hann þáði af þeim.

Og á fyrrum stærsta og virtasta dagblaði Íslands situr Davíð Oddsson – maðurinn sem tókst í ræðu í fyrra að kenna Sighvati Björgvinssyni og Ástu Ragnheiði Jóhannesdóttur um hvernig fór með einkavæðingu bankanna – og endurskrifar söguna í kappi við sjálfan sig. Síðasta framlag hans í þeim efnum birtist í blaðinu í morgun þar sem hann er farinn að undirbúa vörnina gagnvart rannsóknarnefnd Alþingis – þvert á loforð sem gefin voru þegar hann tók við djobbinu um að hann myndi ekki fjalla um skýrslu hennar.

En því trúði auðvitað aldrei neinn.
Varla undanþága fyrir ofbeldi

Ég er ekki alveg að skilja að ekki megi ákæra fólkið sem réðist inn í Alþingishúsið á tíma búsáhaldabyltingarinnar. Það mun varla margir mótmæla því að að minnsta kosti tvívegis fóru mótmælin algjörlega úr böndunum, þarna og þegar hópur fólks kastaði grjóti að sex lögreglumönnum sem voru að verja Stjórnarráðið.

Daginn eftir klæddist fjöldi mótmælenda appelsínugulum lit til marks um að þeir kærðu sig ekki um ofbeldi. Þrátt fyrir að mikið hafi legið við, ríkti varla undanþága fyrir ofbeldi þessa daga.

Það að ákæra þennan hóp mótmælenda útilokar á engan hátt að fjársvikarar séu dregnir fyrir dóm – þvert á móti virðist vera ansi góður gangur í starfi sérstaka saksóknarans. Þau mál eru hins vegar flókin og tekur tíma að leiða þau til lykta.

Ég er ekki alveg viss um að öllum þeim sem réðust inn í Alþingi gangi gott til. Varla þeim sem beit lögregluþjónana.

Í fyrradag gekk ég fram hjá einum þeirra sem ég sá að er ákærður þar sem hann gekk ásamt vini sínum í Austurstræti. Þegar ég var kominn steinsnar frá þeim heyrði ég þá muldra:

„Á ég að pissa á andlitið á þér?“
Tvær ferðir

Steingrímur J. Sigfússon fer til Hollands að ræða Icesave með Bjarna Benediktssyni og Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni.

Ekki vitlaus hugmynd.

En hvar er fulltrúi Samfylkingarinnar? Er Össur Skarphéðinsson orðinn alveg ósýnilegur?

En í Davos á samráðsfundi heimskapítalismans eru Ólafur Ragnar Grímsson og Björgólfur Thor Björgólfsson.

Útrásarforsetinn og útrásarvíkingurinn.

Þeir fóru reyndar ekki þangað saman – sá tími er liðinn – en það væri kannski gaman að vera fluga á vegg og heyra hvað þeim liggur á hjarta.
Salinger lýtur í gras

J. D. Salinger er fallinn frá. Dularfulli rithöfundurinn sem birti ekkert í marga áratugi, og skilur eftir sig heldur litið efni. En varð samt einn frægasti höfundur aldarinnar. Hann hafði sinn eigin stíl sem margir reyndu að herma eftir.

Hann var 91 árs. Síðast birtist verk eftir hann 1965, smásaga í The New Yorker.

Flestir hafa lesið Catcher in the Rye. Bjargvættinn í grasinu.

En það má líka lesa frábærar smásögur eins og For Esmé with love and squalor og A perfect day for bananafish.
Vildarkjör nýju bankanna

Lesandi síðunnar sendi þessar línur.

- - -

Í núverandi fjármálakreppu er Landic stærsta gjaldþrotið í fasteignabransanum á Norðurlöndum.

Slóð Landic í Danmörku og Svíþjóð er skrautleg orgía af skuldsettum yfirtökum, yfirverði, uppblásnum goodwill og veðsetningu langt yfir skorsteininn. Fyrir nokkrum mánuðum var skipt um framkvæmdastjóra, 365-FL-maðurinn Viðar Þorkelsson tók við af Skarphéðni Berg Steinarsyni.

Í millitíðinni fer Landic í skuldahraðhreinsun og skiptir um nafn. Landic fer á hausinn með skuldir upp á 120 miljarða og heitir núna Reitir með eignir upp á 90 miljarða.

Í stuttu máli : “ fjárhagsleg endurskipulagning” breytir mínus 120 miljörðum í plús 90 miljarða. Reitir er nú í eigu bankanna. Hverjir fá nú að “kaupa” Reiti af bönkunum ?

Ef almenningur ætti kost á afskriftum í sömu hlutföllum gæti dæmi eins og Landic komið 10.000 manns réttu megin við núllið, miðað við skuld upp á 12 miljónir sem eftir afskrift yrði eign upp á 9 miljónir pr. Mann/fjölskyldu.

Risavaxnar upphæðir flæða þannig út úr bankakerfinu í formi afskrifta og það eina sem hefur breyst eftir hrun eru formerkin. Svona virðist fara fyrir aföllunum á milli gömlu og nýju bankanna

Annað fyrirtæki á leið úr skuldahraðhreinsun er Samskip og Óli (”al Thani” ?) Óla gerir “comeback”.

Ekki er spurt hvort heldur hvenær Nonni & Jói fá Haga á silfurfati. Sennilegur tímapunktur er í glundroðanum vegna bankaskýrslunnar eða Icesave.

Á meðan má almenningur éta það sem úti frýs. Engar afskriftir á stökkbreyttum lánum,einungis plástrar og gálgafrestir.

Átti ekki nýtt Ísland að rísa úr rústunum ?

Hvar er þetta nýja Ísland ?
Þjóðhagslegt mikilvægi

Atvinnurekandi sendi eftirfarandi línur ásamt meðfylgjandi úrklippu úr DV:

- - -

Á meðan bankinn gerir allt sem hann getur til þess að ná af mér eignum og geta ekki fellt niður krónu af stökkbreyttum lánunum, þá ná þeir að semja við Ólaf……mikið er ég ánægður með það.

Þessir stórsnillingar ná að endurskipuleggja sjálfa sig inn í fyrirtækin sem þeir settu á hausinn, endurskipulagningarhugmyndir bankans gagnvart mér eru að þeir fái eignirnar og að ég gangist í ábyrgð fyrir öllu með veði í húsinu mínu.

En Ólafur og hans kónar eru líka miklu „þjóðhagslega mikilvægari“ en við litlu karlarnir.
Tafirnar á hrunskýrslunni rýra traustið

Það verður að segjast alveg eins og er að tafirnar á hrunskýrslunni vekja illar grunsemdir. Hvers vegna er verið að tefja skýrsluna í langan tíma meðan einhverjir sem koma við sögu í henni eru að andmæla? Er eitthvað í henni sem þolir illa dagsins ljós?

Hví er ekki hægt að birta það sem nefndin hefur þegar tekið saman?

Aðferðafræðin er orkar líka tvímælis, að þetta skuli allt fara fram bak við lokaðar dyr. Nefndin var skipuð á tíma síðustu ríkisstjórnar, hrunstjórnarinnar. Formaður nefndarinnar hefur unnið mikið fyrir stjórnvöld og verið handgenginn ráðamönnum.

Fyrr í dag vitnaði ég í viðtal sem ég átti við William K. Black. Hann talaði þar um þörfina á nefnd í anda Pecora-nefndarinnar. Hún var kennd við Ferdinand Pecora sem rannsakaði hrunið á Wall Street 1929. Hann var saksóknari frá New York, ættaður frá Sikiley, og var yfir síðustu nefndinni sem fjallaði um hrunið.

Yfirheyrslur voru opnar. Pecora tók bankafurstana af Wall Street í bakaríið hvern af öðrum og afhjúpaði svindl og svínarí. Af tólf þúsund blaðsíðna áliti nefndarinnar spruttu lög um fjármálamarkaðinn sem tóku gildi árið 1934.

Þegar þau voru samþykkt er sagt að Roosevelt hafi sagt við Pecora:

„Fred, nú er ég búinn að skrifa undir frumvarpið og þetta eru orðin lög, en hvernig eiga þau eftir að reynast okkur?“

„Herra forseti,“ á Pecora að hafa sagt. „Hvort þetta verða góð eða slæm lög, það veltur alveg á mönnunum sem framfylgja þeim.“

Um þetta er fjallað í grein í Washington Post.