arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Rússar í úfnum ham auka hernaðarumsvif sín í Norðurhöfum

Sænska stórblaðið Dagens Nyheter birti frétt í gær þar sem segir frá auknum hernaðarumsvifum Rússa í Norðurhöfum. Þar er vitnað í orð Pútíns forseta þess efnis að byggt verði upp kerfi hafna fyrir rússnesk herskip en að auki sé í smíðum ný kynslóð kafbáta sem muni sigla þarna um.

Tilgangurinn er að verja hagsmuni Rússa.

Rússar hafa að stefnu að færa út hafsvæði sín í Norðurhöfum – sjá greinina Norðurskautið er rússneskt sem birtist hér á vefnum í mars.'Þeir gera tilkall til stærri svæða og auðlinda – með hervald að baki.

Styrmir Gunnarsson, fyrrverandi ritstjóri sem saup marga fjöruna í Kalda stríðinu, skrifar á Evrópuvaktina að þetta boði að enginn friður verði á Norðurslóðum. Hann horfir auðvitað til atburða í Úkraínu og hefur rétt fyrir sér þegar hann skrifar:

Einræðissinnað stjórnvald, sem byggir fyrst og fremst á auðmönnum, leynilögreglu og herafla er í eðli sínu árásargjarnt. Við, og önnur aðildarríki Norðurskautsráðsins, eigum eftir að upplifa það á næstu árum.

Það er mikilvægt fyrir íslenzka hagsmuni að skýr og útffærð stefna komi fram af hálfu núverandi ríkisstjórnar um uppbyggingu Norðurslóða. Náið samstarf við Bandaríkin og Kanada er lykilatriði.

Styrmi yfirsést þó að heimskautaríkin eru fleiri, Íslendingar eru ekki í innsta hring, hinu svokallaða Arctic 5, þar sem eru Rússland, Bandaríkin, Kanada, Noregur og Danmörk – vegna Grænlands. Við erum hins vegar í Norðurheimskautsráðinu, en þar bætast líka við Svíþjóð og Finnland.

Þarna eru fjögur ríki sem teljast til Norðurlandanna og þrjú Evrópusambandsríki. Stefna Evrópusambandsins gagnvart Norðurskautinu er Íslandi hagfelld, hún gengur út á öryggi í siglingum, hóflega nýtingu auðlinda og umhverfisvernd, Michel Rocard, fyrrverandi forsætisráðherra Frakklands, hefur túlkað þessa stefnu í heimsóknum sínum til Íslands.

Þrátt fyrir ruglingslega utanríkispólitík síðustu ára, blasir við að meginstoðirnar í utanríkisstefnunni verða eins og áður lýðræðisríki vestursins og samtök þeirra Bandaríkin, Nató, Evrópa og EES/ESB plús Norðurlandasamstarfið.
Framboð Guðna og F-in fjögur

Eitt má Guðni Ágústsson eiga nú í aðdraganda þess að hann tilkynnir framboð sitt – á sumardaginn fyrsta. Hann er að leiða umræðuna fyrir borgarstjórnarkosningarnar. Skyndilega eru kosningarnar komnar í hámæli – hingað til hefur ósköp lítið verið rætt um þær.

Það er reyndar stór spurning hvað Guðni hefur fram að færa í borgarmálunum sjálfum. Hingað til hefur hann ekki sýnt þeim sérstakan áhuga. Kannski þarf hann ekki annað en að halla sér aftur og læða út úr sér sniðugum athugasemdum. Það er spurning hversu ágengir fjölmiðlar verða við hann. Merkilegt er að Guðni, sem sat á þingi í tuttugu og eitt ár og var lengi ráðherra og loks formaður Framsóknarflokksins, skuli virka eins og utanaðkomandi afl í þessum kosningum – það sem á ensku heitir outsider.

Frétt Stöðvar 2 frá því í gærkvöldi er nokkuð athyglisverð. Þar kemur í ljós að þegar Guðni var í framboði í Suðurkjördæmi (að Reykjanesi meðtöldu) var hann þeirrar skoðunar að miðstöð alls flugs ætti að vera í Keflavík.

Hann talaði um F-in fjögur sem væru stærstu tækifæri Suðurnesja.

Hinn fjórbreiði vegur til Keflavíkur gefur nýja möguleika og styrkir mjög að miðstöð alls flugs verði hér í Keflavík. Ég hef nefnt stærstu tækifæri Suðurnesjanna F-in fjögur: Flugið, flugvöllinn, ferðamennina og flugstöðina. Anddyri Íslands er Keflavíkurflugvöllur. Þar liggja ómæld ný tækifæri.

Reyndar er spurning hvort þetta er ekki bara eitt F? Flug, flugvöllur, ferðamenn og flugstöð – jú, þetta er eiginlega það sama.

Blaðamannafundur Guðna á morgun er sagður munu verða á Reykjavíkurflugvelli. Það verður heilmikið fjölmiðlafár. Guðni er klókur í kosningabaráttu og Framsókn á það vissulega til að sýna mikil tilþrif í fyrir kosningar.

Það verður svo athyglisvert að sjá hversu mikils fylgis Guðni aflar fyrir Framsóknarflokkinn í Reykjavík – og hvaðan það kemur? Þurfa ráðandi meirihlutaflokkar að hafa áhyggjur– eða kannski Sjálfstæðisflokkurinn? Er hugsanlegt að fylgi hans fari enn neðar?

Svo er spurning hvaða fólk sest með Guðna á listann? Það virðist vera að Guðrún Bryndís Karlsdóttir, sem nú skipar annað sætið, sé ekki inni í myndinni. Hún hefur látið heyra í sér í fjölmiðlum vegna þessa, en auðvitað er Guðrún ekki innvígð í Framsóknarflokkinn – hún starfaði með Hægri grænum áður en hún gekk til liðs við Framsókn.
Bollaleggingar um nýjan flokk og fylgi hans

Menn eru að vitna í alls kyns kannanir um nýjan hægri sinnaðan Evrópuflokk – að hann myndi taka fylgi frá hinum eða þessum.

Frá Samfylkingu, Bjartri framtíð og Sjálfstæðisflokki.

Stundum er reyndar erfitt að greina milli Samfylkingar og Bjartrar framtíðar, þar er jafnvel hægt að tala um höfuðból og hjáleigu. Og atkvæði frá Sjálfstæðisflokki kæmu náttúrlega á tíma þegar fylgi hans er í algjöru lágmarki.

En þetta eru auðvitað ekki annað en bollaleggingar. Það er erfitt að spá í svona hluti – þegar hlutirnir fara loks að gerast getur farið í gang atburðarás sem ekki var hægt að sjá fyrir.

Þannig var til dæmis um Besta flokkinn í Reykjavík. Hver hefði nokkurn tíma spáð því í upphafi árs 2010 að hann næði 35 prósenta fylgi í borgarstjórnarkosningunum 2010 og yrði stærsti flokkurinn?

Við höfum líka dæmi um að hlutirnir geti þróast í þveröfuga átt. Á síðasta kjörtímabili stofnaði Lilja Mósesdóttir sem nefndist Samstaða. Þegar flokksstofnunin var fyrst orðuð sögðu skoðanakannanir að hann gæti fengið allt að 20 prósenta fylgi. En flokkurinn lognaðist út af og náði ekki einu sinni að bjóða fram til þings.

Þannig að skoðanakannanir eru heldur ótryggur leiðarvísir í þessu. Þetta er spurning um mannval, málefni og tímasetningar – að ná að koma fram og springa út á réttum tíma.

Ein breytan í þessu er líka sú að það getur verið erfitt að stofna flokk snemma á kjörtímabili, þegar heil þrjú ár eru til þingkosninga – að því gefnu að ríkisstjórnin falli ekki. Það getur verið ansi erfitt að halda dampi í stjórnmálastarfi svo langan tíma án þess að eiga fulltrúa á þingi.

Það sem er hins vegar athyglisvert er að flokkshollusta er miklu minni en áður fyrr – og fleiri sem eru tilbúnir að kjósa eitthvað annað en fjórflokkinn.
Þegar hertoginn kom til Íslands

Pathé kvikmyndafyrirtækið í Bretlandi hefur sett á netið talsvert af efni sem tengist Íslandi og má finna það á YouTube. Það nær alveg aftur til áranna fyrir stríð, en svo er líka yngra efni eins og frá heimsókn Filippusar hertoga af Edinborg til Íslands 1964.

Ég man eftir því að hafa verið barn á Austurvelli þegar hertoganum, eiginmanni Elísabetar drottningar, var fagnað. Hann kom út á svalir Alþingishússins með Ásgeiri Ásgeirssyni forseta. Þetta má sjá á myndunum og einnig þar sem Ásgeir og Bjarni Benediktsson forsætisráðherra taka á móti Filippusi í Reykjavíkurhöfn.

Þetta hefur verið mikil viðhöfn fyrir ekki meiri valdamann, en kannski hefur heimsóknin þótt mikilvæg í ljósi þess að ekki var langt síðan að lauk öðru þorskastríðinu, þegar Íslendingar færðu landhelgina út í 12 mílur. Filippus kom siglandi til Íslands og í myndinni eru einmitt sýndir breskir sjómenn á togara við Íslands – vinnubrögðin eru býsna fornleg.
Að verja stöðu Framsóknarflokksins

Lítill pistill sem ég skrifaði í gær um Guðna Ágústsson vakti nokkuð umtal, ekki voru allir hrifnir.

Ég sagði að framboð Guðna vekti ákveðinn ótta – sumir urðu mjög skömmóttir vegna þessa.

Samt held ég að þetta sé raunin. Guðni ruglar kerfið þegar aðeins rúmur mánuður er til kosninga.

Hann kemur inn á stöðum þar sem meirihlutaflokkarnir í borgarstjórn eru viðkvæmastir. Talar um flugvöllinn með herskáum hætti og gerir út á þá tilfinningu að fólk í úthverfunum beri á einhvern hátt skarðan hlut.

Sjálfstæðisflokkurinn getur ekki farið af sama krafti í þessi mál af þeirri einföldu ástæðu að í baráttusætum á lista flokksins sitja fulltrúar sem vilja flugvöllinn burt og samþykktu nýtt aðalskipulag Reykjavíkur.

Guðni er óbundinn af þessu – og hann er líka í þeirri stöðu að hann getur leyft sér ákveðinn pópúlisma í kosningabaráttunni. Menn búast ekki við öðru af Guðna.

Aðalatriðið er þó að hversu framboð Guðna getur reynst mikilvægt fyrir Sigmund Davíð Gunnlaugsson. Sigmundur er afar vel að sér um skipulagsmál – en það er Guðni ekki. Sigmundur getur kannski tekið hann í tíma.

Það væri afar slæmt fyrir Framsóknarflokkinn ef hann biði algjört afhroð í borgarstjórnarkosningunum, eins og stefndi í með Óskari Bergssyni í fyrsta sæti. Sigmundur Davíð þyrfti að mæta í sjónvarpssal á kosninganótt og réttlæta tapið. Það er mjög óþægileg staða. Eins og ég hef áður bent á sagði Halldór Ásgrímsson af sér sem forsætisráðherra eftir tap í sveitarstjórnakosningum 2006.

Með Guðna kviknar sú von að flokkurinn geti náð fylgi – kannski 10 prósentum, kannski 7 prósentum sem nægja til að ná einum borgarfulltrúa? Framsókn getur túlkað það sem sigur – allavega varnarsigur.

Guðni yrði þá borgarfulltrúi. Það er næsta öruggt að hann yrði í minnihluta. Það er spurning hvað honum finnst það skemmtilegt hlutskipti. En þá gæti hann einfaldlega látið sig hverfa smátt og smátt, tilganginum væri náð, þetta snýst ekki um borgarpólitíkina í Reykjavík heldur um að verja stöðu Framsóknarflokksins.
Guðni vekur ótta

Það er náttúrlega mjög sérkennileg staða ef báðir ríkisstjórnarflokkarnir – stærstu flokkar Íslands í síðustu þingkosningum – ætla að bjóða fram landsbyggðarmenn í fyrsta sæti í borgarstjórnarkosningum.

Því þótt Guðni búi í blokk í Skuggahverfi, þá var hann þingmaður landsbyggðar, hefur verið eindreginn talsmaður hennar, bænda og búfjár.

En það er greinilegt að hugsanleg innkoma Guðna í borgarmálin er hefur komið miklu róti á hugi margra. Maður sér þess víða stað á internetinu, ekki síst í röðum Samfylkingarfólks og VG-ara. Maður skynjar beinlínis ótta.

Björn Valur Gíslason, varaformaður VG, skrifar á vefinn Herðubreið:

Það var t.d. mikið hlegið á nokkrum borðum á herrakvöldinu stuttu fyrir síðustu sveitastjórnarkosningar þegar Guðni skemmti viðstöddum með bröndurum af „[….] á henni Hönnu Birnu“ og bólförum Sóleyjar Tómasdóttur sem báðar voru þá að sækjast eftir kjöri í borgarstjórn. Það voru aldeilis gamansögur sem Guðni gæti fært inn í sali borgarstjórnar í vor.

Ekki segir neitt um hvenær þessi meintu og vægast sagt ósmekklegu ummæli Guðna eiga að hafa fallið eða hvort þetta er heilaspuni úr Birni Val, en ummælin eru ítrekuð í greinarkorni eftir Karl Th. Birgisson, ritstjóra Herðubreiðar og eru þar komin í fyrirsögn.

Þar er reyndar líka tekinn upp annar þráður frá Birni Val. Þar segir:

Björn Valur rifjar einnig upp meðferð á andvirði sölu á Lánasjóði landbúnaðarins, sem Guðni hafði umsjón með sem landbúnaðarráðherra. Ríkisendurskoðun gerði athugasemd við þá ákvörðun ráðuneytisins að ávaxta 214 milljónir króna í bankabréfum hjá Kaupþingi banka í stað þess að skila fénu til ríkisféhirðis lögum samkvæmt. Stærsti hluti þessa fjár tapaðist við fall bankans.

Aðrir eru farnir að lýsa yfir stuðningi við Guðrúnu Bryndísi Karlsdóttur, sem skipar annað sætið á lista Framsóknarflokksins. Þetta eru reyndar ekki kjósendur Framsóknar, heldur svarnir andstæðingar flokksins, til að mynda bloggarinn Lára Hanna Einarsdóttir sem skrifar:

Framsóknarflokknum í Reykjavík býðst að setja fullkomlega frambærilega, vel menntaða konu í fyrsta sætið. Hún heitir Guðrún Bryndís Karlsdóttir, sjúkraliði og verkfræðingur sem hefur mikla þekkingu á skipulagsmálum í Reykjavík ásamt fleiru.

Eitt hefur Framsókn að minnsta kosti tekist – að eiga fréttirnar nú yfir páskana.
Tímamótabók Pikettys

New York Times birtir viðtal við Thomas Piketty, nýju stjörnuna á himni hagfræðinnar. Bók Pikettys kom út í Frakklandi fyrir ári, hún fer nú sigurför um heiminn, bókin heitir Auðmagnið á 21. öld. New York Times segir í fyrirsögn að Pikkety ráðist til atlögu við Adam Smith en líka Karl Marx.

Piketty byggir verk sitt á miklu magni gagna sem hann hefur safnað saman, talnaefni – en hann horfir líka til sögunnar og hann talar um Jane Austen og Balsac í bók sinni. Hann segist sjálfur vera einlægur markaðshyggjumaður.

„Við þurfum einkaeign og stofnanir markaðsins, ekki bara vegna hagkvæmninnar heldur líka vegna einstaklingsfrelsisins,“ segir hann.

En stóra hættan við kapítalismann er ójöfnuðurinn að mati Pikketys. Og hann vex ef menn gá ekki að sér. Ástæðan er í grundvallaratriðum sú að vöxturinn af fjármagni er meiri en hinn eiginlegi hagvöxtur – það þýðir að peningar færast stöðugt til þeirra sem eiga fjármagn, en í miklu minna mæli til þeirra sem vinna fyrir launum. Á tíma þegar lítill vöxtur er í hagkerfinu og mannfjöldinn stendur í stað eykst ójöfnuðurinn.

Þvert á móti var jöfnuður meiri á árunum eftir stríð. Þá var mikill hagvöxtur og mannfjöldinn var mjög vaxandi.

Inn í þetta spilar svo stefna Reagans og Thatcher sem gekk út á að lækka skatta og álögur á ríkt fólk – hugmyndin var sú að auðurinn myndi leka niður í neðri lög samfélagsins. Þetta reyndist vera rangt, segir Piketty.

Ójöfnuðurinn hefur slæm áhrif á lýðræðið, á réttarfarið, á samheldnina og siðferðið í samfélaginu, segir Piketty. Jöfn tækifæri eru ekki síður mikilvæg en jafn atkvæðisréttur.

Það er spurning hvað þetta á eftir að reynast mikilvæg bók. Hún er komin á lista yfir mest seldu bækur hjá New York Times. Nóbelsverðlaunahagfræðingurinn Paul Krugman hefur tekið hana upp á arma sína og segir að þetta sé líklega mikilvægasta hagfræðirit áratugarins. Bæði páfinn og Obama forseti halda ræður um ójöfnuð – það er kominn tími til að breyta stefnunni – ef það er þá hægt.

Piketty segist ekki vera neinn byltingarmaður. En hann segir að breyta þurfi skattbyrðinni. Hann er hlynntur alþjóðlegum skatti á fjármagn og þegar hann er spurður hvort eigi að senda herlið í skattaskjól eins og til dæmis Ermasundseyjuna Guernsey, svarar hann að það sé nóg að beita viðskiptaþvingunum.

Thomas Piketty. Hér, á vef New Yorker, er ágætt ítarefni um bók hans í formi línurita.
Að lenda á lista sem maður gæti ekki hugsað sér að kjósa

Sjálfstæðisflokkurinn kynnti fyrir helgi stefnumál sín í borgarstjórnarkosningunum í lok maí.

Oddviti flokksins, Halldór Halldórsson, talaði af því tilefni um að þyrfti að „taka upp“ nýtt aðalskipulag borgarinnar.

En nú vill svo til að í fjórða og fimmta sæti framboðslistans sitja þær Hildur Sverrisdóttir og Áslaug Friðriksdóttir.

Báðar greiddu þær atkvæði með aðalskipulaginu nýja þegar það var samþykkt í borgarstjórn í nóvember síðastliðnum.

Þá var haft eftir Hildi á vefnum vísir.is að hún sé sammála áherslum aðalskipulagsins í þróun borgarinnar.

Hildur segir aðalkost skipulagsins vera áhersluna á að skapa nýja valkosti, annars vegar með góðri þéttri byggð og hins vegar góðum úthverfum, svo fólk geti valið hvernig það vill búa. „Þétting byggðar er þó vandmeðfarin, því það verður að passa upp á hagsmuni núverandi íbúa, eins og segir í tillögunni sem ég flutti fyrir hönd okkar í dag.“ Tillaga Sjálfstæðismanna var samþykkt samhljóða, en þar sagði að gæta þyrfti að bílastæða- og grunnþjónusturéttindum þeirra sem fyrir eru í eldri hverfunum.

Einn aðalhöfundur aðalskipulagsins er Gísli Marteinn Baldursson. Hann starfaði að gerð þess allt frá 2006, og er sá borgarfultrúi sem lengst hefur komið að málinu, eins og kemur fram í viðtali við Gísla Martein í Morgunblaðinu um helgina.

Gísli segir ennfremur í viðtalinu að hann hafi óttast það að hann gæti lent í þeirri stöðu að leiða lista sem hann gæti ekki hugsað sér að kjósa.

Það var einróma, allir voru á því að ég ætti að hætta og fara í sjónvarpið. Og þessir vinir mínir eru flestir sjálfstæðismenn en eru eins og margir þreyttir á íhaldsseminni í flokknum. Þeim fannst, eins og ég hafði á tilfinningunni sjálfur, að jafnvel þótt ég ynni prófkjörið gæti ég lent í þeirri stöðu eftir endalausar málamiðlanir og endanlega niðurröðun lista, sem oddvitinn hefur ekkert um að segja, að leiða lista sem ég gæti ekki hugsað mér að kjósa.
Bara 41 af 50

Mbl.is tekur saman lítið próf úr öndvegisritalista Kiljunnar.

Maður getur hakað við til að sjá hverjar af 50 efstu bókunum maður hefur lesið.

Ég ætla að gera játningu – útkoman varð að ég hef bara lesið 41.

Sum rit hefur maður reyndar ekki lesið nema að hluta til – það á við um Eddu og Sturlungu.

En þetta er kannski ekki nógu gott.

Hér má finna prófið á Mbl.is.

Margir hafa lesið eitthvað í Sturlunga sögu, en færri hafa lesið ritið allt. Þetta er myndskreytt síða úr Króksfjarðarbók sem er annað meginhandrit Sturlungu.
Græðgi hins fégjarna – úr Vídalínspostillu

Vinkona mín á Facebook setti þennan texta á síðu sína og spurði hvort ekki mætti lesa hann á Páskum eins og Passíusálmana.

Þetta er úr Vídalínspostillu, riti með predíkunum séra Jóns Vídalíns. Bókin var lesin upp til agna á Íslandi fram á tuttugustu öld, en núorðið þykir guðsorðið í henni kannski of kröftugt.

Jón var feikilegur mælskumaður og fulltrúi strangrar kenninga – hins lúterska píetisma. Hann var biskup í Skálholti, fæddur 1666, dáinn 1720.

Segir um hann í ágætri Wikipediagrein:

Jón er sagður hafa verið lítillátur og lítt gefinn fyrir íburð, stórgjöfull við fátæka og tók oft skólasveina og aðra efnilega unglinga til sín án þess að hirða um borgun, en ekki góður fjármálamaður. Hann var áhugasamur um framfarir, reyndi kálræktun og hvatti til nýjunga eins og hreindýraræktar og saltvinnslu. Hann þótti nokkuð drykkfelldur og gengu sögur um drykkjuskap hans á Alþingi og víðar. Hann var líka skapmaður mikill og átti til dæmis í deilum og jafnvel handalögmálum við Odd lögmann Sigurðsson.

Vídalínspostulla kom náttúrlega við sögu í vali Kiljunnar á íslenskum öndvegisritum.

Hér er textinn:

Hin grimmu villidýrin á mörkinni hafa sinn vissa skammt, og þau taka ekki bráðina nema hungruð. En græðgi hins fégjarna tekur aldrei enda. Hann etur alltíð og er þó alltíð soltinn. Hann óttast ekki guð, og eigi skammast hann sín fyrir mönnunum. Hann þyrmir ekki föður né móður. Hann undirþrykkir ekkjuna og rænir hinn föðurlausa…

Er hugsanlegt að mætti nota þetta í tengslum við Sparisjóðaskýrsluna – til að mynda?

Brjóstmynd af Jóni Vídalín er sunnanmegin við Dómkirkjuna. Það taka ekki margir eftir henni, en hún er eftir Ríkarð Jónsson.
García-Marquez og hin stóra bók hans

Hundrað ára einsemd eftir Gabriel García Marquez var ein af hinum stóru bókum unglingsára minna – og fólks sem var á mínu reki. Nú er Marquez látinn, 87 ára að aldri.

Það var um 1975 að maður fór að hafa spurnir af þessari miklu skáldsögu. Leið hennar var nokkuð löng, því hún kom fyrst út í Kólumbíu 1967. Hún barst ekki strax til norðurálfu. En þegar þarna var komið voru afar margir farnir að lesa hana. Það var manni mjög til framdráttar í partíum að hafa lesið Marquez.

Bókin kom svo út á íslensku í þýðingu Guðbergs Bergssonar 1978.

Þetta var algjör sprengja – full af ótömdu hugmyndaflugi, dásamlegri sagnamennsku, fáránlega stórum og undarlegum persónum.

Hundrað ára einsemd varð eins og flaggskip fyrir suður-amerískar bókmenntir – heimurinn lá í þeim árin eftir að hún sló í gegn. Margir reyndu að apa eftir töfraraunsæið svokallað, furðurnar sem voru eins og eðlilegur hlutur í sagnaheimi Marquezar.

Nafn Marquezar verður um ókomna tíð bundið við þessa klassísku bók, hann samdi fleiri góðar bækur, en náði samt aldrei þessum hæðum. Þarna er einfaldlega ein af hinum stóru bókum 20. aldarinnar.

Kápan á frumútgáfunni á Hundrað ára einsemd frá 1967.
Kanadamenn sniðganga Norðurskautsfund í Moskvu – en Íslendingar?

Kanadamenn ákváðu að senda ekki fulltrúa á fund Norðurheimskautaráðsins sem haldinn var í Moskvu nú í vikunni. Þetta má lesa á vef CBC-News í Kanada og víðar á fréttamiðlum þar í landi. Málið hefur vakið mikla athygli þar.

Þetta er vegna framferðis Rússa í Úkraínu og á Krímskaga. Kanadastjórn hefur beitt Rússa fleiri refsiaðgerðum eins og takmörkunum á ferðafrelsi og viðskiptaþvingunum.

Stephen Harper, forsætisráðherra Kanda, segir að athæfi Rússa einkennist af „árásarhneigð, vopnaskaki og heimsvaldastefnu“.

Styrmir Gunnarsson gerir þetta að umtalsefni á Evrópuvaktinni. Hann spyr hvort fulltrúar frá Íslandi fari á slíkan fund?

Er ekki eðlilegast að svo sé ekki?

Spurning er hvað Ólafur Ragnar Grímsson segir um það – eins og kunnugt er vildi hann ekki fara með málefni Úkraínu inn á vettvang Norðurskautssamstarfsins.

Stephen Harper, forsætisráðherra Kanada.
Aðrar skýringar en nýfrjálshyggja

Það er mikið til í því hjá Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni að íslenska hrunið hafi ekki stafað af „nýfrjálshyggju“.

Aðrar skýringar eru nærtækari.

Eins og að bankar voru einkavæddir í hendurnar á klíkubræðrum sem höfðu hvorki vit né siðvit til að reka banka með samfélagslega ábyrgum hætti, heldur notuðu þá sem miðstöðvar fyrir brask.

Eins og að ekki er hægt að byggja alþjóðlega fjármálamiðstöð á örgjaldmiðli eins og krónunni.

Og því að fölsk kjör, viðskipti og væntingar byggðust upp á alltof hátt skráðu krónugengi sem var óhugsandi að entist.

Þannig að skýringarnar eru frekar græðgi, fyrirhyggjuleysi, siðspilling, vinahygli og klíkuskapur og kannski bara hrein heimska.
Guðni fram í Reykjavík?

Guðni Ágústsson býr í blokk við Lindargötu. Þegar hann sat á þingi átti hann heima á Melunum og var tíður gestur í Vesturbæjarlauginni.

Þannig að það er ekki eins og Guðni hafi ekki komið til Reykjavíkur.

Hins vegar er hann í hugum flestra landsbyggðarmaður. Talsmaður bænda, mjólkur og kúa.

Guðni er skemmtilegur, orðheppinn og sjarmerandi. Það vantar ekki.

En það er spurning hvort hann nái að heilla kjósendur í Reykjavík eða verði sannfærandi þegar hann fer að tala um borgarmálefnin – á tíma þegar hinn stjórnarflokkurinn, Sjálfstæðisflokkurinn, teflir líka fram manni af landsbyggðinni. Halldór Halldórson var beinlíns kallaður í bæinn þessara erinda – það er þó nóg að fara niður í Skuggahverfi til að ná í Guðna.
Borgarstjórnarkosningar – stóru línurnar

Það er sjálfsagt alveg rétt hjá Gunnari Helga Kristinssyni að kosningabaráttan í Reykjavík sé galopin.

Gunnar Helgi segir að varla sé hægt að álykta að Samfylkingin sé endilega stærsti flokkurinn í borginni þótt hún hafi nokkuð forskot í síðustu könnun. Þar er hún með 27,6 prósent.

En Sjálfstæðisflokkur er með 25,5 prósent og Björt framtíð með 24,3 prósent.

Allmjög styrkir það þó stöðu Samfylkingarinnar að langflestir aðspurðir í nýrri skoðanakönnun segjast vilja Dag B. Eggertsson sem borgarstjóra. Hann er semsagt búinn að byggja upp mikið persónufylgi – sem leiðtoga Samfylkingarinnar á landsvísu skortir alveg.

Ákveðnar línur sem eru skýrar.

Núverandi meirihluti Samfylkingar og BF á mjög góða möguleika á sitja áfram. Ef hann fellur getur hann hæglega boðið VG eða þá Pírötum í samstarfið. Stjórnarskipti í borginni eru mjög ólíkleg.

Sjálfstæðisflokkurinn er 8 prósentustigum lægri en hann var í síðustu borgarstjórnarkosningum. Þá var það minnsta fylgi sem flokkurinn hefur haft í borginni.

Öll sund virðast vera lokuð fyrir Vinstri græn, flokkurinn er einungis með 6,5 prósent.

Píratar eru talsvert hærri, með 10,5 prósent og gætu farið að setja stefnuna á tvo borgarfulltrúa.

Það breytir afar litlu um fylgi Framsóknar þótt flokkurinn hafi engan frambjóðanda í fyrsta sæti.

Samanlagt eru stjórnarflokkarnir með 28,5 prósenta fylgi í borginni.

Ekki virðist vera brennandi áhugi á kosningunum. Kosningar voru dálítið öðruvísi þegar Sjálfstæðisflokkurinn og vinstri flokkarnir háðu grimmilega baráttu um borgina. Nú virðist það vera liðin tíð. Það verður forvitnilegt í því sambandi að sjá kjörsóknina. Í Reykjavík var hún 77 prósent í kosningunum 2006, 83,9 prósent 2002 en aðeins 73,4 prósent 2010.

Er hægt að spá því að kjörsóknin verði ennþá minni í ár?