arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Duce duce

Rómverjar hrópa duce duce og rétta fram höndina í gamalþekktri kveðju til að fagna nýjum borgarstjóra sem var eitt sinn meðlimur fasistaflokks.

Berlusconi er tekinn aftur við og talar um nýtt falange.

Umberto Bossi, leiðtogi Norðurbandalagsins, segist hafa 300 þúsund manna lið til að lemja á vinstrimönnum.

Þetta kemur ekkert sérlega á óvart. Ítalía er í vondum málum vegna langvarandi óstjórnar og spillingar. Fyrir rúmum áratug reis þjóðin upp gegn stétt stjórnmálamanna; gamlir flokkar eins og Kristilegir demókratar þurrkuðust út. Þetta átti að vera mikil landhreinsun.

En úr rústunum reis Berlusconi. Ítalir héldu að peningarnir myndu einhvern veginn nuddast af honum og yfir á þjóðina. Vandinn er bara sá að Berlusconi er ekkert annað en ótíndur skúrkur – og hefur engar hugmyndir umfram það að upphefja sjálfan sig. Andstæðingar hans á vinstri vængnum eru sundraðir og ráðþrota.

Mamma mia! sagði á forsíðu Economist af þessu tilefni. Þetta virta tímarit hefur aldrei legið á þeirri skoðun sinni að Berlusconi sé óhæfur.

Efnahagslega er Spánn kominn fram úr Ítalíu. Á næsta ári er talið að Grikkir fari líka fram úr Ítölum.

Síðast þegar ég var á Ítalíu – þá var Berlusconi líka við völd – fór ég á markað. Þetta var á Rimini. Alls staðar var fullt af myndum og styttum af Mussolini og alls konar minjagripum frá tíma fasista.

Mér fannst það nokkuð óhugnanlegt.
Varnaðarorð bankastjóra

Mervyn King, bankastjóri Englandsbanka, segir dapurlegt að ungt hæfileikafólk skuli leita í svo miklum mæli í störf í bönkum – í The City eins og það heitir á Englandi. King segir að ástæða þess sé fyrst og fremst hinir feitu bónusar – þeir hafi laðað unga fólkið að bönkunum – vonin um skjóttekinn gróða.

King segir að önnur störf séu ekki síður mikilvæg. Hann nefnir störf í meðalstórum fyrirtækjum sem framleiða eitthvað, ólíkt bönkunum, og eru mönnuð fólki sem hefur ekki jafn hátt kaup en til í að leggja mikið á sig til að ná árangri.

Við höfum upplifað sama ástand hér. Það hefur þótt fínast að vinna í fjármálageiranum. Hann hefur dregið til sín fólk úr öðrum greinum, til dæmis raunvísindafólk. Með óeðlilegum ofvexti sínum hafa bankarnir að einhverju leyti haft niðurbrjótandi áhrif á samfélagið. Hinir stóru bónusar valda því að áhættusæknin er mikil; græðgin tekur öll völd.

Allir vilja keyra á Range Rover og eignast mikið fyrir lítið.

Ekki endilega víst að það sé hollt fyrir ungt fólk að vaxa úr grasi við slíkar aðstæður.
Evrópusambandið, afskiptasemi og stöðlun

Þórlindur Kjartansson er yfirleitt rökfastur maður. En þessi grein er dálítið ruglingsleg. Evrópusambandið hefur nákvæmlega ekkert gert til að draga úr þjóðareinkennum; frekar að það leitist við að styrkja jaðarmenningu. Þjóðabrot innan álfunnar hafa fundið sér skjól í ESB gegn stjórnvöldum í heimalandinu.

Og fóstruríkið er síst minna á Íslandi en í Evrópu. Það er fátt sem Evrópusambandið getur kennt okkur í afskiptasemi. Reykingabönn sem stundum er vitnað til eru reyndar fremur upprunin í Bandaríkjunum en Evrópu.

Að öðru leyti virðist grein Þórlindar beint gegn stöðlun. Kannski er stöðlun ljótt orð – en staðreyndin er samt sú að stöðlun er yfirleitt til þæginda. Það er þægilegra að alls staðar séu svipaðar innstungur, sama merkið í sjónvarpsdreifingu, jafn breiðir járnbrautarteinar, samræmdar merkingar á matvælum.

Þetta hefur í raun ósköp lítið með frelsi að gera.

Grundvallaratriði í Evrópusambandinu er fjórfrelsið. Frjálst flæði á vörum, þjónustu, fjármagni og frjáls atvinnu- og búseturéttur. Mörgum vinstri mönnum er tamt á að líta á þetta sem allsherjarsamsæri frjálshyggjunnar. Í Frakklandi er það til dæmis útbreitt viðhorf eins og lesa má í Bréfi til Maríu eftir Einar Má Jónsson.

Í Englandi er hins vegar algengt viðhorf meðal hægrimanna að ESB sé samsæri sósíalista, einhvers konar framhald af Moskvuvaldinu gamla.

Slavoj Zizek sagði í viðtali við mig að þetta væri í raun einn kostur Evrópusambandsins – hversu hugmyndin er óljós. Hún er deigla – alltaf í mótun. Það er eilíflega verið að bæta við nýjum ríkjum; það eru í gangi sífelldar samningaviðræður um starfsemi ESB og hlutverk þess. Má jafnvel segja að samningaleiðin sé sjálft innsta eðli ESB.

Þetta er að sönnu ekki mjög alræðislegt.

Hvað það svo varðar að á Íslandi sé einhver sérstök frumkvöðlamenning sem við höfum umfram þjóðir sunnar í álfunni – ja, það kann að virðast umdeilanlegt í lok þess fyllerís sem þjóðin er að vakna af.
Bjarni, Nató og Mogginn

Morgunblaðið gefur í dag út aukablað um hinn stórmerka stjórnmálamann Bjarna Benediktsson.

Bjarna verður líklega helst minnst fyrir inngöngu Íslands í Atlantshafsbandalagið og fyrir að vera eindreginn talsmaður vestrænnar samvinnu.

Nú er Mogginn hins vegar búinn að missa trúna á Nató; skrif blaðsins um hernaðarbandalagið minna á heitkonu sem hefur verið svikin í tryggðum.
Bítskáld, íslenskir sjómenn og týndur Þórbergur

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um bítskáld – frá Jack Kerouac til Dags Sigurðarsonar. Við segjum söguna af því þegar Þórbergur Þórðarson týndist og lögregla leitaði að honum. Ármann Jakobsson er í viðtali um nýja ljóðabók sína, Fréttir frá mínu landi, og fjallað verður um nýja og glæsilega bók sem ber nafnið Íslenskir sjómenn og segir frá lífi og starfi fólks við sjávarsíðuna á Íslandi.

Það eru tveir ungir menn, Gústaf Hannibal Ólafsson og Gunnar Þór Nilsen – eiginlega beint úr 101 Reykjavík – sem settust upp í landrover, keyrðu út á land til að kynnast lífi sjómannastéttarinnar og fólksins í sjávarþorpunum.

Kolbrún og Páll ræða um nokkrar nýútkomnar kiljur, en einnig kemur við sögu Guðbergur Bergsson og bókmenntatímaritið Stína. Bragi segir frá þremur mönnum sem hafa borið nafnið Dagur.

Þetta er síðasta Kiljan á vertíðinni. Nú verða seglin rifuð í smátíma, en væntanlega heldur þátturinn áfram göngu sinni í haust.
Skil ekki

Getur einhver útskýrt fyrir mér um hvað deila hjúkrunarfræðinga snýst?

Á ég til dæmis að hafa meiri samúð með þeim en vörubílstjórum?
Barátta Saddams gegn verðbólgunni

Nú er lagt hart að kaupmönnum að hækka ekki vörur sínar þrátt fyrir fall krónunnar.

Saddam Hussein hafði á þessu ákveðið lag.

Þegar verðhækkanir urðu á matvælamarkaði 1992 lét hann handtaka 42 kaupmenn – pour encourager les autres.

Þeir voru svo fluttir í Abu Ghraib fangelsið og skotnir.
1. maí hjá Kristniboðsfélagi kvenna

Þegar ég var lítill var ekki farið með mig í kröfugöngur á 1. maí eða á fundi hjá verkalýðsfélögum eða stjórnmálaflokkum.

Hins vegar var ég fastagestur ásamt ömmu minni í kaffisölu hjá Kristniboðsfélagi kvenna.

Þetta var í samkomuhúsinu Betaníu sem stóð við Laufásveg.

Ég man enn hvað pönnukökurnar voru góðar.
Geðhvörf

Það hefur verið bent á að Íslendingar hegði sér eins og þeir séu maníu-depressífir.

Fyrir ári trúðum við því að við værum að leggja undir okkur heiminn. Við kynnum eitthvað í viðskiptum sem aðrir föttuðu ekki. Bankamenn okkar væru klárari en aðrir bankamenn. Við værum að taka yfir Kaupmannahöfn og Lundúnir.

Nú er þunglyndið tekið við. Tuð, óánægja og gremja. Við viljum helst loka dyrunum og draga tjöldin fyrir.

Höfum enga trú á að við eigum erindi út í heim.
Svör Seðlabanka

Svör Seðlabankans til Guðna Ágústssonar eru í stílnum „ekki benda á mig“.

Annað sem lesa má úr þeim er að sökin sé líklega mest hjá ríkisstjórninni sem Guðni og Davíð sátu saman í.
Verðbólgudraugurinn

Það er náttúrlega ónákvæmt þegar Geir Haarde talar um að verðbólgan sé innflutt. Sumt ráðum við auðvitað ekki við eins og hækkanir á bensíni og matvælum. Það er alheimspróblem.

Að öðru leyti stafar verðbólgan hér heima nánast eingöngu af falli krónunnar. Því er það að sumu leyti marklaust að segja að allir þurfi að leggjast á eitt um að verðbólgan fari ekki úr böndunum – að þurfi að efna til eins konar þjóðarátaks.

Sá sem flytur inn vörur frá Evrópu, greiðir fyrir þær í evrum, en selur þær í íslenskum krónum, þarf einfaldlega að borga 20 til 30 prósent meira fyrir vörurnar en á síðasta ári.

Enn er ekki séð hvort vaxtahækkanir Seðlabankans séu að virka á þetta. Þær virðast helst hafa þann tilgang að koma aftur í gang braski spákaupmanna sem gera út á mikinn vaxtamun milli Íslands og annarra landa – laða þannig gjaldeyri inn í landið og freista þess að hækka krónuna aftur.

Sáralítið af verðbólgunni er vegna eftirspurnarþenslu hér heima. Hækkanir á húsnæðisverði sem hafa knúið áfram verðbólguna eru fyrir bí – nú hefst tími verðlækkana.

Þannig að það er kannski ekki alveg tímabært að líkja seðlabankastjóranum við Paul Volcker. Flest bendir líka að tími íslensku flotkrónunnar sé að líða; að við þurfum að leita annarra leiða í peningamálastjórnun sem munu jafnvel gera Seðlabankann óþarfan.

Hitt er svo annað mál að skera þarf upp herör gegn alls kyns okri á Íslandi. Okrið stafar annars vegar af mikilli fákeppni og hins vegar af haftabúskap sem enn er við lýði á Íslandi.

Hvort tveggja á rót sína í þeirri hugmynd um að Íslendingum sé ekki of gott að borga dýru verði hina meintu sérstöðu þjóðarinnar.
Þröngsýni

Herstöðvaandstæðingar kvarta undan því að tveimur fræðimönnum – sem hafa veitt stjórnvöldum í Bretlandi og Bandaríkjunum ráðgjöf – sé boðið að halda fyrirlestra um stríðið í Afganistan í Háskólanum.

Þetta er skrítið viðhorf. Það er einmitt mikils virði að heyra sem flest sjónarmið; líka þeirra sem styðja veru alþjóðaherliðsins í Afganistan. Í ran er sérstaklega áhugavert að heyra hvað þeir hafa að segja sem standa nærri valdinu; hvernig þeir rökstyðja hernaðinn, hvernig þeir sjá fyrir sér framtíðina?

Fólk getur svo sallað rök þeirra niður ef því sýnist.

Herstöðvaandstæðingar gætu til dæmis boðið hingað Noam Chomsky eða Robert Fisk – mönnum sem eru örugglega á móti þessum hernaði. Sumir myndu kannski ekki vilja hlýða á rök þeirra, en ég myndi óður og uppvægur vilja fá þá í Silfrið.
Kári les Moggann

Kári er að lesa Morgunblaðið í fyrsta skipti á ævinni.

Sex ára.

Er búinn að klára teiknimyndasögur dagsins.

Byrjar svo á minningagreinunum.

En er nú að stauta sig í gegnum Staksteina. Klárar alla greinina um Björgvin G. og Tíbet.
10/11

Í BNA höfðu þeir 9/11.

En við höfum 10/11.
Hús Guðjóns

Í Silfrinu fyrr í dag stakk Sigmundur Davíð Gunnlaugsson upp á því að reist yrði á Alþingishússreitnum bygging sem Guðjón Samúelsson teiknaði og ráðgerði að yrði valinn staður þar. Ég lofaði að birta mynd af húsinu á vefnum – og hér er hún.

Oddfellow-húsið er að hluta til á reitnum þar sem þessi bygging átti að rísa. Sigmundur stingur upp á að húsið verði í staðinn byggt andspænis Ráðhúsinu – það hafa verið uppi áform um að færa timburhúsið sem þar er – eða þá á bílaplaninu andspænis Happdrætti Háskólans og Herkastalanum.

Sigmundur sagði að mörgum arkitektum væri meinilla við að teikna hús í klassískum stíl. En er það eitthvað verra en að teikna hús sem eru eftiröpun af sjötíu ára gömlum módernisma?

Þarna fengju arkitektar tækifæri til að vinna með arfleifð Guðjóns Samúelssonar – fremsta húsagerðarmeistara í Íslandssöguni.
Ég má líka!

Það er greinilega komið veiðileyfi á öryggisverðina í 10/11 í Austurstræti.

„Ég má líka!“ er hugsun ofbeldismanna þegar þeir sjá verðina.

Þetta er ekki gott djobb. Ég lái þeim ekki sem melda sig veika fyrir helgarvaktirnar.

Annars er þetta ein af hverfisbúðunum mínum. Það verður að segja eins og er að hún er fjarskalega sóðaleg, ekki síst um helgar. Salatbarinn þarna gegnir ákveðnu hlutverki; rónarnir ganga í hann og skilja eftir sig slóðina af mat.

Segið svo að útigangsmenn vilji ekki grænmeti.
Ingibjörg Sólrún og Sigmundur Davíð í Silfrinu

Meðal gesta í Silfri Egils í dag eru Ingibjörg Sólrún Gísladóttir utanríkisráðherra og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson hagfræðingur.

Ingibjörg Sólrún mun meðal annars ræða um framboðið til Öryggisráðsins, efnahagsástandið, ESB og meinta Natóvæðingu.

Sigmundur Davíð mun fara yfir ástandið á húsnæðismarkaði sem nú einkennist af samdrætti og offramboði á íbúðum – en um leið furðulega háu verði.. Hann tengir þetta svo við hugmyndir sínar um fagra og hagkvæma borgarbyggð eins og honum er lagið.
Ekki kjötbollur

Hugsjónafólk var að gefa mat í Miðbænum í dag undir kjörorðinu Matur ekki einkaþotur.

Hugsjónirnar eru svo stórar að það var grænmetisfæði sem var útdeilt til fátækra, engar kjötbollur þar.

Reyndar var til þess tekið að sumir sem þáðu matinn eru ekki endilega svo snauðir að þeir eigi ekki fyrir mat.

Þeir telja peningunum bara betur varið í brennivín og dóp.

Svo er reyndar spurning hvort aðrar leiðir eru ekki betri ef menn vilja ná til öreiga þessa lands en að dreifa mat á aðalgötu borgarinnar?
Ísland vs. Írland og Spánn

Í stjórnmálagreinum sínum í Morgunblaðinu verður Styrmi Gunnarssyni tíðrætt um ástandið á Spáni og Írlandi. Í þessum löndum hefur verið ofþensla á byggingamarkaði sem nú hefur hjaðnað með slæmum afleiðingum fyrir hagkerfið.

Rök Styrmis eru þau að þessi lönd séu ekki síður í vandræðum en Ísland – þó að þau noti sterkan gjaldmiðil.

Hængurinn er bara sá að á Íslandi erum við ekki enn byrjuð að ganga í gegnum hallæri á byggingamarkaði eins og á Spáni og Írlandi. Enn sem stendur eru vandamálin hérna vegna fallandi gjaldmiðils og vegna þess að bankarnir geta ekki fjármagnað sig.

Húsnæðiskreppan er hins vegar rétt handan við hornið ef marka má spá Seðlabankans. Hér hefur verið gengdarlaus ofvöxtur á byggingamarkaði. Mikið offramboð er á húsnæði og verðið furðulega hátt – og markaðurinn stjórnast mjög af spákaupmennsku.

Þetta verður meðal annars til umræðu í Silfri Egils á morgun, en meðal gesta í þættinum er Sigmundur Davíð Gunnlaugsson hagfræðingur.
Hvað verður um Lesbókina?

Almennt virðast menn hafa trú á að miklar breytingar verði á Morgunblaðinu við ritstjóraskipti. Annað virðist óhjákvæmilegt í ljósi lesturs sem fer síminnkandi og viðvarandi taps á blaðinu.

Eigendur þess munu varla taka annað í mál. Í síðustu Gallupkönnun var lestur Moggans tæp 42 prósent, í könnun fyrir tveimur árum var hann 54 prósent. Botninn gæti sem hægast verið miklu neðar.

Eitt af því sem menn beina sjónum að er Lesbók Morgunblaðsins. Hún er afskaplega menningarleg að sönnu, en um leið hafa nokkuð þröng viðhorf fengið þar athvarf.

Lesbókin virðist vera helsta málgagn póstmódernista, póststrúktúralista, síðmarxista, kreddufullra umhverfisverndarsinna sem þola ekkert annað en skilyrðislausa fylgispekt við málstaðinn (grænt er hið nýja rautt) – semsagt viðhorfa sem eru býsna fjarri því borgaralega blaði sem Mogginn hefur frá upphafi talið sig vera.

Fær Lesbókin að lifa?
Sviðsetning

Nú er Lára Ómarsdóttir búin að segja upp. Mér finnst það vera algjörlega út úr kú – ekki í neinu samræmi við tilefnið. Lára kastaði einhverri vitleysu fram í hita leiksins og óvart var opinn hljóðnemi; það er ekki eins og hún hafi verið að sviðsetja fréttir.

Fyrst fréttastofa Stöðvar 2 á í hlut þá rifjast upp miklu alvarlegri hlutir. Til dæmis hér um árið þegar Kompás var að veiða kynferðisglæpamenn og leggja gildrur fyrir þá.

Það má kalla ákveðna tegund af sviðsetningu frétta – og mjög svo umdeilanlega.
Seðlabankinn fær á baukinn í Economist

Hið virta tímarit Economist fjallar um efnahagsástandið á Íslandi. Þarna er talað um endalok skemmtilegs ævintýris Íslendinga á alþjóðlegum fjármálamörkuðum. Það er heldur ekki hægt að lesa annað en nokkra vantrú á íslenska Seðlabankanum úr greininni:

„Traditionally, Iceland has staved off inflation through high interest rates. Mr Oddsson has taken to interest-rate rises with a zeal not seen since Paul Volcker ran Americas Fed in the 1980s. Yet inflation has remained at least double the banks 2.5% target-at present it is running as high as 8.7%. And one unhelpful result of high interest rates (recently raised to 15.5%) has been a widening differential with other currencies. That made Iceland a prime target for the “carry trade”: borrowing in low-interest currencies to invest in higher-yielding ones. The result last year was a sharp rise in the krona.

Ignoring high interest rates and taxes, Icelanders reacted to their strong currency by spending even more. Last summer an ugly spiral developed. Inflation stayed high, interest rates were raised, the krona strengthened-and the circle was completed by unfettered borrowing. Into this toxic mix fell the global credit crunch, triggered by Americas subprime mess.

Icelands banks have actually kept clear of most subprime assets, but they have been hit hard by the global credit squeeze. Inter-bank lending between European banks has slowed to a trickle, but it has stopped altogether for Icelandic banks. Risk premiums on their debt hit record levels last year. None of the banks needed to borrow at these rates, but the market signal was clear enough: the banks were in trouble, and there was a question-mark over the central banks ability to stand behind them.

The outcome in 2008 has been a slump in the krona, which has fallen against the euro by almost 30%, as carry traders unwound their contracts and hedge funds shorted the currency. The impact on a small, open economy has been swiftly felt. Prices of basic goods are shooting up. Double-digit inflation and a recession both look inevitable. It adds up to a sorry end to a jolly spree on the worlds capital markets.“
Skrítnir fundir

Í gær virðist hafa verið dagur sérkennilegra fundarhalda. Geir Haarde hitti Gordon Brown í Downingstræti og þeir töluðu ekki um Evrópusambandið – nema þeir hafi talað um Evrópusambandið.

Og á Holtinu var Haraldur Johannessen – eða það segir Jónas Kristjánsson – og hann segir líka frá komu Hannesar Hólmsteins og Davíðs Odssonar á Holtið.

Allir verða þeir mjög flóttalegir þegar Jónas þegar þeir sjá Jónas.

Verða þeir ekki að finna sér afviknari stað næst.

Mótel Venus?
Lára

Það er merkilegt hvað menn eru alltaf tilbúnir að trúa hinu því versta upp á fólk. Eins og hana Láru Ómarsdóttur, duglega og prýðilega fréttakonu. Sjálfur hef ég verið í beinum útsendingum í marga klukkutíma á ævinni – ég hef ekki lengur tölu.

Í kringum beinar útsendingar er ýmislegt látið flakka milli stjórnborðsins og þess sem er í útsendingunni. Það er einhvern veginn eðli þessara samskipta – sem eru oft nokkuð spennuþrungin.

Svo gerast einstöku sinnum slys og það kemur í ljós að kveikt var á hljóðnemanum.

Af margra ára reynslu hef ég enga ástæðu til annars en að trúa Láru þegar hún segist hafa verið að grínast.
Linsoðin egg

Síðunni hefur borist þetta bréf sunnan úr Evrópu:

„Vegna ummæla Ögmundar í síðasta þætti þínum, en þar fullyrti hann að ekki væri hægt að fá linsoðið egg í Evrópu vegna sýkingar.Hafi ég tekið rétt eftir þessu þá er þetta alrangt, t.d. í Þýskalandi er linsoðið egg á öllum morgunverðarborðum hótela.

Mikið keyptur réttur í Þýskalandi er buff tartar sem er ekki einungis hrátt egg, heldur líka hrátt nauta eða svínakjöt.

Miðað við lýsingar Ögmundar og ég tali nú ekki Guðna Ágústssonar þá ætti þetta að vera bráðdrepandi, líkt og Svartidauði.

Ég hef búið í bæði Þýskalandi og Englandi um 7 ára skeið og man aldrei eftir að nokkur hafi fengið matareitrun af þeim sem ég umgekkst.

Ég hef ferðast verulega mikið vegna atvinnu minnar og ekki orðið veikur af einu eða neinu í þessum ferðum, sækist meira að segja eftir linsoðnum eggjum, en er lifandi eins og þú sérð á þessum skrifum.“
Að handan

Í tilefni af ræðu Sturlu Böðvarssonar í Kaupmannahöfn í gær spyr einn hollvinur síðunnar hvort við séum að bíða eftir leiðsögn í Evrópumálum að handan?
Hvað hefði Jón viljað?

Í ræðu í Kaupmannahöfn í dag afrekaði Sturla Böðvarsson, forseti Alþingis, að draga Jón Sigurðsson inn í deilur með og á móti Evrópusambandinu?

Hefði Jón verið andstæðingur ESB – kannski meðlimur í Heimssýn? Eða hefði hann verið utangáttarmaður – eins og Þorvaldur Gylfason myndi kannski halda fram?

Reyndar var Jón ekki meiri þjóðernissinni í praxís en að hann bjó eins og góðborgari í Kaupmannahöfn mestalla ævi sína.

Lái honum hver sem vill.
Óperuhúsið í Osló

Nýja óperuhúsið í Osló fær geysilega jákvæða dóma í fjölmiðlum, til dæmis í þessari grein í Guardian. Þetta virðist vera ævintýralega falleg og skemmtileg bygging, lítur sumpart út eins og ísjaki.

Arkitektar hússins eru norskir og kalla sig Snöhetta – ég mæli með heimasíðunni. Þeir eru líka höfundar hins stórkostlega nýja bókasafns í Alexandríu í Egyptalandi, Bibliotecha Alexandrina.

Nú bíður maður bara í ofvæni eftir tónlistarhúsinu í Reykjavík. Það rís hratt hérna fyrir utan gluggann hjá mér. Ég mun ekki kvarta þótt það taki frá mér útsýnið til Esjunnar.
Vörubílstjórar og Gúttóslagurinn

Það er ekki miklu að bæta við þessi vörubílstjóramótmæli.

Nema að lítill vilji er til að breyta reglum um hvíldartíma bílstjóra

Og að bensínið mun ekki lækka. Kannski aldrei framar. Og heldur ekki ástæða til.

Jú, og eitt enn: Það var pínu raunalegt að heyra fréttamenn reyna að líkja átökunum við Gúttóslaginn 1932.

Í Gúttóslagnum var bláfátæk alþýða í miðri kreppunni, á tíma atvinnuleysis og fátæktar, að berjast fyrir lífsbjörginni. Deilan stóð um lækkun á kaupi í atvinnubótavinnu á vegum bæjarins en hún hélt lífinu í mörgum fjölskyldum.

Þá var slegist á götunum í Reykjavík, allt lögregluliðið særðist meira og minna, en stólar í fundarsal bæjarstjórnarinnar í Góðtemplarahúsinu voru brotnir til að nota þá sem barefli. Lögreglan beið ósigur fyrir verkamönnum.

Eftir þetta var talin þörf á að efla lögregluliðið í Reykjavík. Stuttu seinna voru líka komar sveitir ungra nasista á götur bæjarins; það var ekki síst hugsað sem sem andsvar við byltingarástandið sem ríkti 9. nóvember 1932, daginn þegar Gúttóslagurinn var háður.

Við skulum vona að þetta sé ekki upphaf slíkrar skálmaldar.
Íþróttaandinn

Það er ekki einhlít fylgni milli árangurs í íþróttum og þess að hafa það sem eitt sinn kallaðist íþróttaandi.

Þessi hérna er til dæmis frábær í fótbolta.

En hann er frekar ógeðfelld týpa.

Ég verð að viðurkenna að mér finnst söknuður að þeim tíma þegar íþróttamenn áttu að vera fyrirmyndir.
Evrópusinnaður ritstjóri á Moggann

Það kemur ekki á óvart að Ólafur Þ. Stephensen skuli hafa verið ráðinn ritstjóri Morgunblaðsins. Maður hafði reyndar heyrt að ritstjóraskiptin yrðu ekki fyrr en í október; nú er af einhverjum ástæðum ákveðið að þau verði strax snemmsumars.

Hann er alinn upp á blaðinu, þekkir þar alla innviði og hefur staðið sig prýðilega sem ritstjóri 24stunda. Hann er einfaldlega einn flinkasti blaðamaður á Íslandi.

Ólafur er ekki að öllu leyti öfundsverður að starfinu á tíma þegar dagblöð eiga í vandræðum út um allan heim. Morgunblaðið hefur í efnistökum reynt að höfða talsvert til ungs fólks – einhvern veginn finnst manni það ekki vera að virka. Manni er sagt að ungt fólk gerist einfaldlega ekki áskrifendur að blöðum lengur.

Ólafur er góður sjálfstæðismaður. Samt verður ábyggilega breyting á pólitískum skrifum blaðsins við skiptin. Styrmir hefur verið í andstöðu við ríkisstjórnina; leiðaraskrif Ólafs í 24stundum bera þess vott að honum líki ágætlega við stjórnina.

Svo er það Evrópa. Styrmir er harður andstæðingur Evrópusambandsins. Síðustu dagana hefur það birst í furðulegum fabúleringum blaðsins um að ESB-ríki séu um það bil að leggja niður evruna. Þegar Styrmir kveður 2. júní mun þetta vígi þjóðhollra viðhorfa falla.

Ólafur hefur aldrei farið dult með áhuga sinn á Evrópusambandinu. Hann er úr evrópusinnaðasta hluta Sjálfstæðisflokksins.

Hér er til dæmis grein eftir Ólaf um Evrópumál, úr Analys Norden. Hún er skrifuð fyrir ári; manni sýnist hann hafa verið ansi sannspár um þróunina.

Styrmir mun ábyggilega halda áfram að berjast gegn Evrópusambandinu á einhverjum vettvangi, kannski á fundum hjá gamla Skeggjabekknum. Þeir geta þá verið þrír á móti Jóni Baldvini – Styrmir, Ragnar Arnalds og Halldór Blöndal.