arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Snjóhengjur

Í erlendum fjölmiðlum er mikið fjallað um hversu vel gangi á Íslandi miðað við lönd sem hafa lent í efnahagskreppum. Íslandi er haldið á lofti eins og fyrirmynd annarra þjóða.

En það kannski eitt og annað sem er ekki tekið með í reikninginn.

Það eru til dæmis gjaldeyrishöftin. Sá grunur verður æ áleitnari að innan haftanna sé verið að blása upp efnahagsbólu þar sem fjármagn er að eltast við þau takmörkuðu fjárfestingartækifæri sem bjóðast á Íslandi.

Þetta leiðir meðal annars til þess að húsnæðisverð er smátt og smátt að ná hæðunum sem var fyrir hrun.

Þessi þróun gerir enn erfiðara að afnema gjaldeyrishöftin – satt að segja virðist ekki vera í gangi neitt trúverðugt plan til að ráða niðurlögum þeirra. Einn mikilvægur þáttur í því hlýtur þó að vera að fjölga fjárfestingakostum í hagkerfinu.

Menn ganga að því vísu að erlendir aðilar sem festust inni með íslenskrar krónur – jú, og kannski íslenskir fjármálamenn líka – muni reyna að koma peningunum sínum úr landi undireins og losnar um gjaldeyrishöftin. Þetta hefur verið kölluð „snjóhengjan“

Það er þó ekki víst að þeir verði einir um það. Sighvatur Björgvinsson skrifar grein í Fréttablaðið í morgun og bendir á að til sé önnur snjóhengja. Þar er um að ræða peninga íslenskra sparifjáreigenda – Sighvatur skrifar:

„En fleiri snjóhengjur vofa yfir en snjóhengja aflandskrónanna. Hvað um íslenska sparifjáreigendur – um sjálfa þegna þessarar þjóðar? Hver hefur verið þeirra sára reynsla?

Í fyrsta lagi að íslensku bönkunum er ekki treystandi. Þeir hrundu allir með tölu.

Í öðru lagi að íslenska gjaldmiðlinum er ekki heldur treystandi. Þær krónur, sem almenningur átti sem sparifé á innlánsreikningum, misstu helming af verðgildi sínu á einni nóttu. Helftin af sparifé landsmanna hvarf í einni andrá!

Hvað gerir fólk með slíka reynslu brennda í vitund sér þann sama dag og aftur verða heimiluð frjáls gjaldeyrisviðskipti á Íslandi? Því er auðsvarað. Sparifjáreigendur nota fyrsta tækifæri til þess að breyta sparifjáreign sinni í íslenskum krónum í dollara, norskar krónur, pund eða aðra erlenda gjaldmiðla og leggja sitt sparifé inn í erlenda banka. Með því vinnur fólk tvennt: Kemur fé sínu í vörslu hjá bönkum í löndum með virku innistæðutryggingakerfi. Kemur í veg fyrir verðhrun sparifjárinneignar sinnar með því að breyta hrunkrónu í traustan erlendan gjaldmiðil.“
Fastir liðir eins og venjulega

Evrópukeppnin í fótbolta og það virðist eins og endranær – að helstu stórstjörnur fótboltans séu dauðþreyttar þegar kemur að slíkum stórmótum um sumar.

Flestir leikirnir sem við höfum séð hingað til hafa verið á hálfgerðum gönguhraða.

Leikur Englands og Frakklands var ekki undantekning.

Lið Englands er skipað fremur hæfileikalitlum leikmönnum sem kunna þó að hlaupa og sparka, en franska liðið er skipað mönnum sem kjósa að nota ekki hæfileika sína, heldur hnoðast þeir stanslaust með boltann á miðjum vellinum.

Þetta er nokkurn veginn eins og ensk og frönsk landslið hafa spilað um langt árabil og kemur ekkert á óvart.

Íslendingar eins og aðrar þjóðir á Norðurlöndunum horfa mikið á enska boltann, þar eru vissulega ákveðin tengsl.

En þurfa þau að vera svo náin að íslensku þulirnir og álitsgjafarnir haldi með enska liðinu og tali um það eins og það séu „okkar menn“?

Sjálfur hef ég aldrei haldið með enska landsliðinu, alveg frá því ég byrjaði fyrst að fylgjast með alþjóðlegri keppni í knattspyrnu árið 1966.
Kröfur um þjóðaratkvæði í Bretlandi

Þeim Bretum sem vilja ganga úr Evrópusambandinu fjölgar stöðugt – enda þótt ólíklegt sé að ríkisstjórn Íhaldsflokksins vilji fara þá leið.

En á aftari bekkjum þinghússins í Westminster eru stjórnarliðar sem vilja láta á þetta reyna í þjoðaratkvæðagreiðslu – hin ráðandi öfl í Íhaldsflokknum reyna að hafa þessi andstöðuöfl góð en slík þjóðaratkvæðagreiðsla færi væntanlega bara á einn veg.

Það er svo þverstæða að David Cameron og George Osborne hvetja nú ríkin á meginlandinu til að efla samstarf í efnahags- og bankamálum til að vinna bug á evrukreppunni. Á sama tíma er fjarskalega erfitt að selja evrópskum kjósendum hugmyndina um sambandsríkið Evrópu – en slíkt samstarf myndi stefna álfunni í þá átt.

Bretar vilja standa fyrir utan – og þá er spurning hvort lendingin yrði svipuð staða og Íslendingar og Norðmenn eru í innan EES. Á það er þó bent í grein í Guardian í dag að Noregur taki upp 75 prósent af reglum Evrópusambandsins án þess að hafa nokkuð um þær að segja. Bretar myndu varla sætta sig við slíkt. Þeir geta varla heldur yfirgefið hinn opna markað í Evrópu.

Allt hefur þetta áhrif á Íslandi þar sem menn hlusta glöggt eftir því sem gerist í stjórnmálum í Bretlandi. Það er jafnvel spurning hvort Samfylkinguna fari ekki brátt að iðra þess að hafa ekki tekið boðum um að setja Evrópusambandsumsóknina á ís í nokkur ár.
Friðrik Jónsson: Hundrað prósent

Friðrik Jónsson, hagfræðingur í Bandaríkjunum, skrifar um Sparisjóð Keflavíkur og minnir á tvö lykilatriði í málinu, annars vegar að Sparisjóðurinn var illa rekinn og hitt að málið á rót sína að rekja til þeirrar í hæsta máta vafasömu ákvörðunar ríkisstjórnar Íslands að ábyrgjast innistæður í bönkum upp í topp, semsagt 100 prósent.

Friðrik skrifar:

„Þeirri mýtu hefur reglulega verið haldið á lofti að 100% innistæðutrygging hafi ekki kostað neitt.

Það er rangt, hún hefur, er og mun kosta íslenska skattgreiðendur gríðarlegar fjárhæðir.

Kostnaðurinn við 100% innistæðutryggingar er bæði beinn og óbeinn. Stærstur hluti óbeina kostnaðarins er að tryggingin hefur haldið í umferð á pappírnum krónum sem ekki er innistæða fyrir og er stór hluti af þrýstingnum á gengi krónunnar, ásamt aflandskrónum. Ef ekki hefði verið fyrir 100% innistæðutryggingar hefði peningamagn í umferð hrunið að sama skapi þegar innistæður umfram lágmarkstryggingar hefðu horfið til „money heaven“, a.m.k. þar til uppgjör þrotabúa bankanna hefðu legið fyrir. Neyðarlögin hefðu einmitt gert það að verkum að innistæður umfram lágmarkstryggingar hefðu átt allra fyrsta veðrétt (sem er að bjarga því sem bjargað verður í Icesave). 100% innistæðutryggingin, ásamt þvi að taka ekki verðtrygginguna úr sambandi sem hluta af neyðarlögunum, voru því eftir á að hyggja líkast til með stærri mistökum sem gerð voru þessa örlagadaga.

Beini kostnaðurinn við innistæðutrygginguna kom strax fram við endurreisn bankakerfisins, en sá hluti endurfjármögnunar þess sem kom frá ríkinu, þ.e. skattborgurum, var m.a. vegna 100% innistæðutryggingarinnar. Uppgjörsvandi SpKef er einnig m.a. vegna 100% innistæðutryggingarinnar.“
Dairy Queen

Ennþá besti mjólkurísinn – fæst í Norður-Ameríku, en leið undir lok á Íslandi fyrir margt löngu.
Að rétta yfir stjórnmálamönnum

Það mátti svo sem búast við því að landsdómi væri veifað í tíma og ótíma eftir réttarhöldin yfir Geir Haarde.

Sú málsmeðferð öll sýndi að það er afar vandasamt að draga stjórnmálamenn fyrir dóm vegna aðgerðaleysis eða lélegra ákvarðana – þar sem er vandséð að glæpsamlegur ásetningur búi að baki.

Niðurstaðan úr dómsmálinu gegn Geir var hérumbil núll – rétt eins og það myndi ekki hafa neitt upp á sig að draga Steingrím J. fyrir dóm út af Icesave eða Sparisjóði Keflavíkur. Landsdómi er veifað eins og refsivendi í pólitískri baráttu þessa dagana. Það er varla von á öðru, réttarhaldið yfir Geir gaf tóninn.

Í raun er bara eitt mál í seinni tíð sem er þannig vaxið að hugsanlegt hefði verið að draga ráðamenn fyrir dómstóla. Það er einkavæðing bankanna til vildarvina og klíkubræðra. Þar brugðust þeir illa sem áttu að fara með eignir almennings – það þarf varla að spyrja um ásetninginn. Nú eru hins vegar liðin tíu ár frá þessu – og það er býsna seint í rassinn gripið að setja upp rannsóknarnefnd vegna þessa eins og sumir þingmenn vilja gera.

Í þessu framhaldi má benda á viðtal úr Silfri Egils frá því í maí – viðmælandinn er Bernard Manin, prófessor við New York háskóla, sem ræðir um vandann við að halda réttarhöld yfir stjórnmálamönnum í lýðræðisríki.

Viðtalið má sjá með því að smella hérna.
Ritskoðuð hegðun mörgæsa

Guardian segir frá grófri kynlífshegðun mörgæsa sem var uppgötvuð í leiðangri Scotts til Suðurpólsins 1911.

Þetta þótti svo hneykslanlegt að rannsóknargögnin voru ekki birt – vísindamaðurinn George Murray Levick skrifaði skýrslur sínar á grísku svo engir aðrir en lærðir menn gætu lesið.

Ungar karlmörgæsir áttu það til að halda sig í hópum þar sem þeir beittu kvenmörgæsir ofbeldi, þeir höfðu mök hverjir við aðra og þeir reyndu líka að komast upp á dauðar mörgæsir.

Semsagt blöskranlegt.
Lágkúra

Er ekki nóg komið af fréttum af einhverju fólki sem er að delera á Alþingi?

Hvað kemur það okkur við hvað þetta fólk er að rövla á nóttinni – hvort sem það heitir Árni Johnsen, Björn Valur Gíslason eða Vigdís Hauksdóttir?

Mest af þessum umræðum virðast fara fram þegar sæmilega siðað fólk er farið að sofa.

Og þar eru þær best geymdar – í nóttinni.

Hann er svo ekki minna lágkúrulegur þessi eindregni vilji til að móðgast sem líka einkennir ástandið í þingsölum.
Sökkvandi skip

Forsíða Economist þessa vikuna, segir meira en þúsund orð.
Drottningin og sonur hennar

Ætli sé ekki dálítið til í þessu?
Vald hagsmunaaðila

Það er ekki einkamál öflugustu hagsmunasamtaka í landinu hvernig þau beita valdi sínu, heldur tengist það einfaldlega því hvernig við ætlum að haga lýðræðinu í landinu. Það er eitt hlutverk lýðræðislega kjörinna stjórnvalda að halda vissri fjarlægð frá hagsmunahópum og lobbýisma þeirra.

Ég er nýkominn frá Kanada. Þar er umræða um völd hins ört vaxandi olíuiðnaðar í landinu – sumir halda því fram að Kanada sé að breytast í það sem kallast petro-state, ríki þar sem olíuiðnaðurinn ræður ferðinni. Maður verður var við miklar áhyggjur af þessu.

Hér á Íslandi hefur sjávarútvegurinn lengi ráðið ferð – hann hefur mjög sterk ítök inn í stjórnmálaflokka, hann hefur yfirburði í samtökum atvinnurekenda, í plássum úti á landi ráða handhafar kvótans lögum og lofum.

Það kom stutt tímabil á Íslandi þegar mönnum virtist að fjármálastarfsemi yrði mikilvægari en allt annað á Íslandi – en það reyndust vera draumórar. Þetta þýðir þó ekki að við eigum að hætta að skjóta fleiri stoðum undir atvinnulífið.

En það er ekki þar með sagt að sjávarútvegurinn eigi að drottna yfir öllu öðru á Íslandi og sú krafa er skrítin að helst enginn megi hafa skoðun á því hvernig er farið með sjávarauðlindina – sem er sameign þjóðarinnar – nema að hafa sjálfur verið á sjó.

Gengi krónunnar var lengi skráð eins og sjávarútvegnum hentaði – til tjóns fyrir aðrar greinar. Gengið var fellt eftir því sem útgerðinni hentaði. Nú lifum við tíma þegar hafa orðið geysilega miklir tilflutningar fjármagns til sjávarútvegsins í gegnum lágt gengi krónunnar. Fyrir þetta hafa heimilin í landinu þurft að blæða. Það er því langt í frá eitthvert einkamál sjávarútvegsins hvernig langöflugasti hagsmunahópur Íslands beitir valdi sínu.
Dómur sem sætir tíðindum

Í gær var dagur stórra frétta.

Kannski var stærsta fréttin dómur Hæstaréttar í Exetermálinu. Það sætir miklum tíðindum að Hæstiréttur komist að svo gjörólíkri niðurstöðu en Héraðsdómur.

Héraðsdómur sýknaði á mjög einkennilegri forsendu, að vissulega hefðu sakborningarnir brotið reglur sparisjóðsins Byrs en að það hefði ekki verið „ásetningur“ þeirra. Þess má geta að dómari í Héraðsdómi var Arngrímur Ísberg, sá sem hefur sætt mikilli gagnrýni fyrir hvernig hann fór með Baugsmál á sínum tíma. Bent hefur verið á að settur meðdómari í málinu, Einar Ingimundarson, sem dæmdi eins og Arngrímur, hafi hugsanlega verið vanhæfur.

Hæstiréttur dæmir tvo sakborninga í fjögurra og hálfs árs fangelsi. Þeir eru taldir hafa misnotað stöðu sína hjá Byr og framið umboðssvik.

Exeterdómur Héraðsdóms var áfall fyrir sérstakan saksóknara, hann setti spurningamerki við hvort starf hans hefði yfirleitt einhvern tilgang. Dómur Hæstaréttar segir að hægt sé að fá sakfellingu vegna hvítflibbabrota.
Loftlaust og staglkennt

Það er ljóst eftir sjónvarpsumræður kvöldsins að forsetakosningarnar snúast fyrst og fremst um að vera með eða á móti Ólafi Ragnari Grímssyni.

Það er eiginlega synd – því okkur hefði ekki veitt af því að fá aðeins áhugaverðari kosningar.

Þarna spilar inn í að allir mótframbjóðendur forsetans virðast frekar veikir.

Það hefði verið gott að fá frambjóðendur með skarpari og áhugaverðari sýn á stjórnmál og íslenskt samfélag, þá hefðu kosningarnar kannski getað þróast öðruvísi, en fyrst svo er ekki eru þær dæmdar til að snúast um Ólaf Ragnar.

Í vetur voru inni í myndinni hugsanlegir frambjóðendur sem hefðu getað opnað kosningarnar upp á gátt – eins og til dæmis Páll Skúlason og Stefán Jón Hafstein. Stefán setti fram ögrandi hugmyndir um forsetaembættið í greinum sem hann ritaði.

En eins og það er núna virkar þetta lokað, loftlaust og staglkennt.
Fullir

Þingmaður er skensaður fyrir að halda því fram að annar þingmaður sé fullur.

En ef þingmenn eru ekki fullir, þá hegða þeir sér eins og þeir séu fullir.

Sem er eiginlega verra.
Halldór með þetta

Halldór Baldursson fangar margt skemmtilegt í skopmyndum sínum, eins og til dæmis það að útgerðarmaður sem hefur fengið stóra niðurfellingu skulda og býr í dýrasta einbýlishúsi í 101 skuli standa í því að uppnefna fólk í sama hverfi (þar sem nota bene er stærsta fiskihöfn Íslands).
Forsetar með lítið fylgi

Ég ætla að játa að ég er einn þeirra Íslendinga sem hafa alltaf haft rangt fyrir sér í forsetakosningum, þ.e. ég hef kosið einhvern annan en þann sem varð fyrir kjöri.

Það er dálítið skrítið að heyra að hér áður fyrr hafi verið ógurleg eindrægni um embættið.

Tölur segja í raun aðra sögu.

Í kosningunum 1980 fékk Vigdís Finnbogadóttir ekki nema 33,8 prósent atkvæða, þau voru 44.611 talsins.

Í kosningunum 1996 fékk Ólafur Ragnar Grímsson 68.370 atkvæði eða 41,4 prósent.

Forsetarnir unnu vissulega nokkuð á eftir að þeir voru kosnir, en meiri var nú stuðningurinn ekki í sjálfum kosningunum.
Öskur

Það eru þandar mjög háværar flautur í miðborg Reykjavíkur – í mótmælaskyni.

En það verður að segjast eins og er – hljóðin virka eins og sé verið að öskra úr frekju.
Staðan rúmum þremur vikum fyrir kosningar

Margir sem ég ræddi við þegar baráttan fyrir forsetakosningarnar var að hefjast höfðu á orði að Þóra Arnórsdóttir toppaði of snemma, að hún væri að fá mikið fylgi án þess að fólk hefði í raun séð neitt til hennar eða vissi hvað hún stæði fyrir.

Framan af sýndist manni eins og Þóra hefði möguleika á að vinna Ólaf Ragnar. Hún var fyrir ofan hann í skoðanakönnunum, menn gerðu því skóna að Ólafur hefði í raun ekki meira fylgi enn þennan þriðjung sem hann var að fá í könnunum.

Það virðist ekki vera rétt. Í síðustu könnun var Ólafur kominn yfir 50 prósent – en þó er þess auðvitað að gæta að margir eru óákveðnir. Kjósendur vita væntanlega að hverju þeir ganga þar sem Ólafur Ragnar er annars vegar – en stór hluti þeirra virðist ekki setja það fyrir sig. Þóra Arnórsdóttir var ekki einu sinni fædd þegar hann byrjaði í stjórnmálum, hann er búinn að vera í pólitík síðan 1967 – þá var hann kosinn í miðstjórn Framsóknarflokksins – og forseti síðan 1996.

Framboð Þóru geldur fyrir hvað það virkar stefnulaust – það er nánast eins og stuðningsmenn hennar hafi haldið að það væri nóg að sýna frambjóðandann. Meðan þetta er svona reikult eru varla horfur á öðru en að fylgi Þóru haldi áfram að dala. Hún hefur líka verið í hlutverki spyrils í sjónvarpi – það er ekki endilega auðvelt að fara úr þeirri rullu yfir í hlutverk þess sem svarar.

Herdís Þorgeirsdóttir og Ari Trausti Guðmundsson eiga varla mikla möguleika, en það vekur samt athygli að boðskapur þeirra virðist vera hnitmiðaðri en Þóru og það er ekki ólíklegt að þau sæki á nú síðustu vikurnar fyrir kosningar.
Þversögn

Ég hef verið að ferðast í Kanada undanfarnar vikur og ég heyri ýmislegt merkilegt, til dæmis er hér mikil umræða um það sem nefnist Dutch disease – þetta er hagfræðilegt hugtak og er notað þegar gjaldmiðill verður of sterkur vegna þess að ein auðlind – í þessu tilfelli olía – verður ráðandi. Aðrir hlutar hagkerfisins líða svo fyrir þetta. Mér sýnist þetta vera nokkuð mikilvægt þegar rætt er um upptöku Kanadadollars á Íslandi.

Hitt er hvernig talað er um Ísland.

Þegar maður fór til útlanda árið eftir hrun var náttúrlega sífellt verið að spyrja mann út í atburðina – hvort ástandið væri ekki beinlínis hroðalegt, sveltandi fólk og svoleiðis.

Ári síðar var eldgosið í Eyjafjallajökli búið að taka yfir – þá höfðu næstum allir heyrt um gosið og sumir höfðu jafnvel verið strandaglópar vegna þeirra. Hrunið var næstum gleymt – eldgosið þótti spennandi og það var yfirleitt talað um það á nokkuð gamansömum nótum.

Nú í ár er annað uppi á teningnum.

Það er sífellt verið að spyrja mann um þetta land sem á undraverðan hátt sigraðist á efnahagshruni, þar sem horfur eru bjartar, meðan mörg önnur lönd eru í tómu tjóni. Þetta er það sem fólk er að sjá í fjölmiðlum erlendis.

Maður reynir að skýra út að þetta sé ekki alveg svona einfalt, að mikil óánægja sé á Íslandi og að ríkisstjórnin sem nú situr sé eiginlega jafn óvinsæl og sú sem ríkti þegar allt hrundi.

En það er eins og fólk skilji það ekki.
Þeir ráða þessu

Það er líklega nokkuð einstakt að hagsmunaaðilar taki heila atvinnugrein í í gíslingu eins og útgerðarmenn ætla að gera í dag.

Það er sagt að daginn ætli þeir að nota til að ræða við starfsfólk. En það er varla margt starfsfólkið sem áræðir að standa gegn slíku ofurefli.

En það er að sannast sem sagt er:

Í landi þar sem er ein meginauðlind stjórna þeir sem hafa yfirráð yfir henni.

Sumir velta því fyrir sér hvort með þessu sé útgerðin að ganga of langt – hvort þessi aðgerð sé einum of steigurlætisleg. Þeir veiða jú fiskinn sem er sameign þjóðarinnar – í umboði þjóðarinnar.

Ætli það nokkuð – þeir ráða þessu.
Hvar er Indverjinn?

Á Facebook er spurt hvar hann sé Indverjinn sem rauf sambandið á Stöð 2 í útsendingunni fyrsta daginn sem var sent út – hvar er hann nú þegar þörf er á honum? Vandræðalegri sjónvarpsþáttur hefur varla sést á Íslandi – og það er ljóst að Ari Trausti, Andrea og Hannes skoruðu fullt af stigum þegar kom á daginn hvert fyrirkomulag umræðunnar átti að vera.

Gagnvart þessu standa þáttastjórnendur auðvitað ráðalausir – þeim er máski vorkunn – en það er toppar svo allt að senda út Spaugstofuinnslög meðfram umræðunum.

En æ, þarna líkti Ólafur Ragnar sér við Elísabetu Englandsdrottningu! Þær eru svo skrítnar þessar kosningar að það er kannski hægt að tapa þeim á einhverju svona! Hún tollir þó betur á hestinum en hann.
Deilur sem fara úr böndum

Henry Kissinger sagði eitt sinn um háskólapólitík að hún væri svo illvíg vegna þess að the stakes are so low, það væri svo lítið í húfi.

Hugsanlega má yfirfæra þetta á forsetaembættið íslenska. Það er ótrúlegt hvað Íslendingar eyða miklu púðri, miklum tilfinningum, í kosningar um embætti sem skiptir í raun sáralitlu máli.

Gárungar voru að skiptast á skoðunumum þetta á Facebook og rifjuðu upp deilur í litlum félögum sem fóru úr böndunum, til dæmis í Fríkirkjusöfnuðinum, Skotíþróttafélaginu og Ferðafélagi Íslands. Áðurtaldar deilur voru efni í langvinna fjölmiðlaumfjöllun.

Flestar þjóðir hafa látið það nægja að þing kjósi forseta af þessu tagi – í Sviss er slíkt embætti ekki til en í Skandinavíu hafa þeir mjög einkennilegt fyrirkomulag, sömu fjölskyldurnar gegna embætti þjóðhöfðingja mann fram af manni.

Vissulega hefur þetta breyst dálítið eftir að núverandi forseti Íslands hóp sinn skapandi lestur á stjórnarskránni og teygði sig til meiri valda. Aðal mótframbjóðandi hans segist vilja snúa aftur til gamalla tíma þegar forsetinn var aðallega upp á punt.

Atli Fannar Bjarkason blaðamaður gerir þessu ágæt skil í grein sem hann skrifar í Fréttablaðið og nefnist Rifist um snittur.
Ógeðslegt flipp

Það verður að segjast eins og er að listamaðurinn Santiago Sierra er hálfgert ógeð.

Það stendur styrr um hvort grjóthnullungur sem hann lét flytja þangað eigi að vera áfram á Austurvelli – þetta er svosem saklaust í samanburði við önnur verk hans.

Meðal afreka Sierras á listasviðinu er eftirtalið:

Vændiskonur sem hann borgaði með heróíni fyrir að leyfa honum að tattóvera löng strik á bak þeirra.

Farandverkamenn sem hann borgaði sem nemur nokkurra stunda kaupi (innan við 5000 krónur) fyrir að fá að tattóvera sams konar strik á bak þeirra.

Atvinnulausir menn sem hann borgaði lágmarkslaun fyrir að sitja hreyfingarlausir í kössum í 30 daga í miklum hita.

Heimilislausar konur sem fengu borgað sem svarar einni nótt á gistiheimili fyrir að standa heilan dag og stara á vegg.

Að borga fátækum körlum lítilræði fyrir að fróa sér fyrir framan myndavélar.

Að borga hópi fólks af mismunandi kynþáttum fyrir að leyfa honum mynda sig í stórum hópum við endaþarmskynmök.

Að sprauta kvoðu sem harðnar og getur haft eituráhrif á bak tíu influttra verkamanna frá Írak.

Er þetta list eða einungis ógeðslegt flipp þar sem er níðst á bjargarvana fólki sem er tilbúið að gera hvað sem er fyrir næstu máltíð eða næsta fix?

Það er svosem ekki nýtt að loddarar vefja svokölluðum listheimi um fingur sér, en Sierra er lítt geðslegt dæmi. Það er svosem hægt að klæða í þriðja flokks speki um að hér séu á ferðinni ógurlegar afhjúpanir, en það verður ekki merkilegra fyrir það.

Steinninn framan á Austurvelli er svosem saklaus í sjálfu sér, grjóthnullungurinn er víst tileinkaður búsáhaldabyltingunni, en ég verð að segja fyrir mína parta að ef kæmi bylting vildi ég ekki vera í sama liði og Sierra.

Kannski hefur þessi bloggari sem skrifar grein undir fyrirsögninni Santiago Sierra you are a cunt nokkuð til síns máls?

Vændiskonur sem Santiago Sierra fékk að tattóvera – hann borgaði þeim sem nemur einu heróínfixi.
Varað við miðbænum í Reykjavík

Við vitum að næturlífið í Reykjavík er ógnvænlegt og háskalegt – líklega þykir hvergi á byggðu bóli eðlilegt að útúrdrukkið fólk leggi undir sig heilan miðbæ fram til klukkan 6-7 að morgni.

En tæplega vissum við að varað er við miðbænum í Reykjavík á vefsíðu bandaríska utanríkisráðuneytisins.

Það má lesa á vef Grapevine.
Umhverfislýti

Það er víða verið að spilla umhverfi okkar.

Ásmundur Einar Daðason, þingmaður og formaður Heimssýnar, býður upp á and-ESB merki til að líma á rúllubaggana sem notaðir eru til að geyma hey.

Bændur geta svosem límt hvað sem er á þessar risastóru plastpoka sem eru út um allt í íslensku landslagi, en þetta vekur fyrst og fremst athygli á því hvað þeir eru mikil umhverfislýti.

Svo deila menn um annan hlut sem er mjög illa settur niður í umhverfinu.

Það er risastór grjóthnullungur sem var settur niður fyrir framan Alþingishúsið af spænskum listamanni. Átti hugsanlega að vera til minningar um búsáhaldabyltinguna.

Ég held samt að mjög fáir hafi tengt sérstaklega við þennan stein sem er fyrst og fremst til lýta þarna á aðaltorgi borgarinnar.
Gott og vont

Það segir í fréttum að fjölmiðlanefnd geti ekki aðhafst vegna þeirrar ákvörðunar Stöðvar 2 að bjóða Ólafi Ragnari Grímssyni og Þóru Arnórsdóttur einum til kappræðna fyrir forsetakosningarnar.

Í raun eru það jákvæðar fréttir – það væri illt ef ríkið væri búið að setja einhvers konar lögregluvald yfir fjölmiðlana.

Hins vegar verður að segjast eins og er að þetta er fráleit hugmynd hjá Stöð 2 – og stríðir líklega alveg gegn þeim hugmyndum sem flestir landsmenn hafa um lýðræðislega umræðu.

Enda hlýtur sjónvarpsstöðin að endurskoða þessa ákvörðun – ella ættu Ólafur Ragnar og Þóra að sjá sóma sinn í að mæta ekki þennan þátt. Það verður þeim ekki til álitsauka að mæta í þessa útsendingu.
Hátt skráður Kanadadollar

Umhugsunarvert fyrir þá sem vilja taka upp Kanadadollar.

Nú geisar umræða í Kanada um að dollarinn sé orðinn alltof sterkur. Sá sem hefur kveðið fastast að orði um þetta er Tom Mulcair, formaður NDP, sem er stærsti flokkurinn í stjórnarandstöðunni.

Mulcair segir að olíuiðnaðurinn í vesturhluta Kanada keyri upp gengi dollarans – og að það hafi afar slæm áhrif á aðrar framleiðslugreinar, sem margar eru staðsettar austar í landinu.

Viðbrögðin hafa verið nokkuð dæmigerð – sjórnarliðar og frammámenn í olíuiðnaðinum saka Mulcair um að tala niður hagkerfið. En margir hafa tekið undir þá skoðun Mulcairs að olíubólan og hið háa gengi dollarans geti skaðað aðra hluta hagkerfisins.

Og hvernig væri þá með Ísland ef það færi að taka upp Kanadadollar?

Ef Íslendingar tækju upp Kanadadollar fengju þeir kannski seðil með mynd af Englandsdrottningu.