arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Niðurstaðan verður nei

Eitt held ég að megi staðhæfa með nokkurri vissu:

Icesave 3, Buchheit samingurinn, verður felldur í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Ástæðan er einfaldlega sú að þeir sem eru á móti samningnum verða duglegri að mæta á kjörstað en þeir sem gætu hugsað sér að samþykkja hann.

Jóhanna segir að þjóðaratkvæðagreiðslan eigi að fara fram sem fyrst. Það er um að gera.

Hins vegar vantar eina breytu í málið. Við vitum ekki hvað gerist ef samningurinn verður felldur.

Hvað tekur þá við? Varla nýjar samningaviðræður? Dómstóll? Gufar málið upp?

Stjórnmálamenn og fjölmiðlar verða að skýra þetta út fyrir okkur á næstu vikum.

Svo er það athyglisverður vinkill ef farið verður út í að kjósa til Stjórnlagaþings meðfram Icesave. Reyndar virðist það vera ansi stuttur tími. En ákvörðun Ólafs styrkir mjög málstað þeirra sem vilja breytingar á stjórnarskránni.
Lag dagsins

Lag sem á ágætlega við a.m.k. fram eftir degi:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=T2PqIniSHAs]
Nei eða já?

Þegar Ólafur Ragnar neitaði að skrifa undir Icesavelögin í byrjun síðasta árs var ég alveg viss um að sú yrði ákvörðun hans.

En nú er erfiðara að spá í þetta. Eins og ég hef bent á getur hann fært ágæt rök fyrir því að játa og fyrir því að neita. Hann ætlar greinilega að tilkynna þetta síðar í dag.

Við hljótum að telja að hann velji það sem hann álítur best fyrir þjóðina, ekki bara hann sjálfan.

Hann getur sagt, eins og hann hefur gert þegar, að samningurinn núna sé miklu betri en hinir fyrri. Að málinu verði stefnt í of mikla óvissu ef hann verður ekki samþykktur. Að Alþingi hafi samþykkt hann með miklum meirihluta.

En hann getur líka sagt að þjóðin eigi að tjá sig um þennan samning líkt og þann síðasta. Þetta sé mál sem hún sé fullfær um að hafa skoðun á. Og hann getur vísað til þess að enn sé bil á milli þings og þjóðar í málinu.

Það er óneitanlega nokkur spenna í loftinu. Og það má spyrja hver verði viðbrögð ríkisstjórnarinnar ef Ólafur neitar að skrifa undir?

Og svo má spyrja hver verða áhrifin á forsetaferil Ólafs Ragnars? Hann hefur eignast marga nýja aðdáendur vegna afstöðu sinnar í Icesave – snúa þeir við honum bakinu ef hann skrifar undir? En líklega hefur of mikið gengið á til að ríkisstjórnarflokkarnir taki hann í sátt.

Ég spáði rétt í janúar á síðasta ári – en nú þori ég barasta ekki að spá.
Skrítnir dagar

Hrafn Gunnlaugsson notar tækifærið á Edduhátíð og segir Ólafi Ragnari Grímssyni að hann eigi ekki að skrifa undir Icesave.

Þetta eru furðulegir dagar þegar beðið er stórrar ákvörðunar sem byggir eingöngu á huglægu mati eins manns – og svo eru aðrir að reyna að ganga í augun á honum.

Í dag kom fram að það hefði verið mishermt að Lee Buchheit teldi að best væri að Icesave færi fyrir dómstóla. Undireins breyttist Buchheit úr hetju í skúrk og fær nú þá einkunn hjá Jóni Val Jenssyni að hann sé lygari.

Læknirinn Hans Jakob Beck skrifar þessa hugvekju um stöðu forsetans.
Cameron og Stóra þjóðfélagið

Ég fletti Mogganum í fljótheitum á kaffihúsi í morgun og las að ólíkt íslenskum stjórnvöldum hefði ríkisstjórn Davids Cameron í Bretlandi áætlun.

Það var talað um að þetta væri til eftirbreytini.

Áætlun Camerons felst aðallega í því að skera niður ríkisútgjöld, ekki síst til velferðarmála, hækka skatta að einhverju leyti, hækka skólagjöld, hlífa fjármálaöflunum í City auk þess sem hann boðar eitthvað sam kallast The Big Society.

Kjarninn í því er að alls konar þjónusta í samfélaginu skuli vera á grunni sjálfboðavinnu. Þannig verður fólk sem hefur unnið ýmis störf fyrir kaup, oft mjög lágt reyndar, óþarft. Í stað kemur fólk sem hefur efni á því að gefa vinnuframlag sitt. Hinn hlutinn felst í því að hvetja ríkt fólk til að gefa meira til góðgerðastarfsemi.

Það er talað um að þegar hafi þessi hugmynd fengið svo litlar undirtektir að það megi telja hana svo gott sem dauða.
Gömlu góðu tímarnir í boltanum

Myndin af ítalska fótboltamanninum Gattuso og gömlu kempunni Joe Jordan minnir á tímann þegar fótboltinn var almennilegur.

Jordan var ógleymanlegur leikmaður, tannlaus, krambúleraður, alltaf drullugur upp fyrir haus.

Þetta var áður en leikmenn urðu upp til hópa „vínarbrauðstillar“ eins og einn vinur minn kallar það.

Meðan leikmennirnir voru karlmannlegir og hrjúfir en ekki oflaunaðir og ofsnyrtir – kappið var meira en forsjáin og vellirnir voru drullusvöð á veturna.
Vilja ekki segja

Þetta er eiginlega dálítið geðveikt.

Í þessari frétt segir að slitastjórn Landsbankans viti í hvað Icesavepeningarnir fóru.

Þeir vilji bara ekki segja það.

Á sama tíma er ætlast til þess að íslenskur almenningur standi undir þessum ósköpum.

Í fréttinni segir líka að fjármálaráðherra hafi sagt að verið sé að kanna hvort hægt sé að endurheimta Icesavepeninga í útlöndum – og hvort hægt sé að draga til ábyrgðar þá sem stóðu fyrir þessu.

Einhvern veginn finnst manni það ganga voða hægt – og þessar upplýsingar voru eiginlega dregnar fram með töngum.

En guð láti á gott vita.
Gott hjá Jónsa

Víða um heim hefur fólk spurt mig um Sigurrós.

Mér fannst athyglisverðast þegar eldri kona í búð á Krít fór að tala við mig og kom upp úr dúrnum að hún var aðdáandi Sigurrósar. Hún var alls ekki týpan, hefði maður haldið.

Ég hef gefið erlendum vinum mínum diska með hljómsveitinni og allir verða hrifnir. Þar á meðal er fólk sem ég þekki í Ameríku og telst vera „í bransanum“.

Það er gaman að sjá Jónsa taka við norrænu tónlistarverðlaununum úr hendi norska prinsins.

Sjá fréttina á vef TV2 í Noregi.
Íslensk menning

Jón Trausti Reynisson, annar ritstjóri DV, skrifar leiðara í dag þar sem hann gerir heldur lítið úr fullyrðingum um skapandi greinar og því að Íslendingar séu skapandi þjóð – hann segir að þetta minni á loftið sem var í mönnum þegar þeir töluðu um fjármálageirann á tíma útrásarinnar.

Menn skyldu alltaf passa sig á þjóðrembunni, en samt er hægt að færa ansi góð rök fyrir því að Íslendingar séu skapandi. Útlendingar sem hingað koma nefna þetta gjarnan. Það eru ekki mörg þrjú hundruð þúsund manna mengi í heiminum sem halda úti jafnmikilli bóka- og blaðaútgáfu, iðka jafnmikla tónlist, hafa mörg leikhús, gera fjölda kvikmynda á hverju ári. Svona má lengi telja. Þetta gerum við á tungumáli sem er okkar eigið, sem ekkert annað fólk skilur, en á sér ansi merkilega bókmenntasögu sem spannar frá miðöldum, gegnum rómantíska tímann og módernismann og fram til okkar daga.

Það er kannski hægt að segja að í þessu séu engin raunveruleg verðmæti – og tefla fram á móti þessu sjávarútvegi sem skapar voða mikla peninga. Þá má reyndar nefna að sjávarútvegurinn hefur ráðið lögum og lofum á Íslandi nokkuð lengi. Gengi krónunnar hefur verið skráð eins og honum hentar og aðrar atvinnugreinar hafa þurft að beygja sig undir hann, stórútgerðarmenn hafa verið kjarninn í valdastétt landsins.

En staðreyndin er samt sú að án þessa væri lítið varið í að vera hérna. Þá væri Ísland í raun bara verstöð með álverksmiðjum á stangli. Ég segi fyrir sjálfan mig að ég myndi ekki nenna að hanga á svoleiðis stað.

Það er sagt að ekki hafi verið til nema átta hundruð þúsund Íslendingar í gervallri sögunni. Það er ekki mikill fjöldi. Þótt við kæmum öll saman, fólkið sem hefur verið til hérna frá landnámi, myndum við ekki einu sinni ná að fylla meðalstóra borg úti í heimi. Það er reyndar hvimleitt þegar talað er um menninguna sem „nýja stóriðju“, enda held ég að það geri ekki aðrir en frekar ómenningarlegt fólk – en menningin sem hefur verið haldið uppi hérna – má tala um menningarstigið? – hefur verið afar mikilvæg.

Lengi reyndi náttúran að drepa Íslendinga, henni tókst næstum að drepa þá alla. Á meðan var menningin eitt af því sem hélt lífi í þjóðinni. Þetta er reyndar stef sem gengur í gegnum íslenskar bókmenntir, Halldór Laxness notar það hvað eftir annað, og nú á síðustu tímum hafa þeir lagt út af þessum Pétur Gunnarsson í þríleiknum Skáldsögu Íslands og Jón Kalman Stefánsson í Himnaríki og helvíti og Harmi englanna.
Dershowitz

Ég nefndi að Alan Dershowitz, lögfræðingurinn frægi sem mun taka þátt í að verja Julian Assange, hefði verið gestur í Silfrinu fyrir nokkrum árum. Hér er viðtalið:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=t1-VugDAFfI]
Ósamstæð Framsókn

Hallur Magnússon segir að hann hafi ekki fengið að halda fund „frjálslyndra miðjufólks“ höfuðstöðvum Framsóknarflokksins í Reykjavík. Hallur gekk reyndar úr flokknum fyrir nokkru, en í honum slær framsóknarhjarta. Um leið er hann Evrópusinnaður.

Framsókn er ekki gefinn mikill gaumur þessa dagana. Það er næstum eins og flokkurinn sé gleymdur. Flokksmenn vekja stundum athygli á sér fyrir framgöngu í stjórnarandstöðu, en fáir virðast íhuga hvert Framsóknarflokkurinn – þetta aldraða stjórnmálaafl – er að stefna.

Flokkurinn virkar einkar ósamstæður. Formaðurinn, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, virkar í ýmsum málum eins og hann gæti sem hægast verið í Sjálfstæðisflokknum, og þess vegna í hægri armi hans. Hann er sagður vera nokkuð handgenginn Guðna Ágústssyni, en helstu samherjar hans í þingflokknum eru Vigdís Hauksdóttir og Gunnar Bragi Sveinsson sem bæði eru mjög herská í þingsal og hatrammir andstæðingar ESB.

Á hinum endanum er svo Guðmundur, sonur Steingríms og afadrengur Hermanns. Genetískt á hann tilkall til að leiða flokkinn, en hann er tortryggður vegna þess að hann var í Samfylkingunni og á marga vini þar. Í raun verður ekki betur séð en að hann hafi álpast inn í rangan félagsskap.

Sagt er að Siv Friðleifsdóttir sé að leita leiða til að komast út úr pólitíkinni – hún er yfirlýstur Evrópusinni – og Birkir Jón Jónsson hefur líka verið Evrópumegin í flokknum.

Svo má nefna Eygló Harðardóttur sem tekur gjarnan fram að hún sé samvinnukona. Það er reyndar hressandi, það mætti gjarnan vekja umræður um samvinnuformið. Því þótt sagt sé að það hafi gengið sér til húðar með SÍS, þá eru svo fjölmörg önnur rekstarform sem hafa líka reynst meingölluð.
Bókabúð Máls & menningar

Nú er fyrirbærið sem hefur kallast Bókabúð Máls & menningar farið á hausinn.

Auðvitað var þetta ekki Bókabúð Máls & menningar. Hún var hætt, runnin inn í Eymundsson, það sem var eftir af henni flutti upp í Spron-húsið á Skólavörðustíg þar sem nú er bókabúð og kaffihús.

Húsnæði hinna sögufrægu bókabúðar var komið í eigu fasteignabraskara – sem áttu líka um tíma húsin sem verið er að endurbyggja á Laugavegi 4-6 – og ákváðu að stofna bókabúð undir þessu nafni.

Því miður virtust þeir ekki hafa mikið vit á rekstri bókabúða – búðin náði sér ekki á strik.

Bókabúð Máls & menningar var í húsi sem kallaðist Rúblan. Nafnið er tilkomið vegna þess að sagan sagði að það hefði verið byggt fyrir Rússagull. Það var aldrei sannað – nema hvað talið var víst að Austur-Þjóðverjar hefðu lagt til lyftuna. Upprunalega voru margar sölubúðir í húsinu – svona rétt eins og var í Vesturveri svokölluðu á neðstu hæð Morgunblaðshússins – en smátt og smátt þandi bókaverslunin sig út í allt rýmið.

Ég var þarna fastagestur frá því ég var barn, fyrst með foreldrum mínum, svo með vinum mínum eftir að ég fór að kaupa bækur sjálfur á menntaskólaárunum. Þarna stundaði Magnús Torfi bóksölu áður en hann var ráðherra, þarna var Anna Einarsdóttir, bróðurdóttir Kristins E. Andréssonar, og þarna var Sigfús Daðason áður en hann hvarf á braut og stofnaði Ljóðhús. Ég hef átt góðar stundir í þessari búð, en líka erfiðar – eins og þegar ég var lítill og fór þangað með pabba mínum og tókst ekki að draga hann út aftur. Seinna kom sá tími að ég hefði getað ratað blindandi um búðina.

Mál & menning var á þessum árum og lengi síðar miðpunktur bæjarlífsins. Á besta skeiði sínu var þetta ein fremsta bókabúð á Norðurlöndunum, held ég megi segja. Við eigum ekkert í líkingu við hana núna, þótt Eymundsson búðin á Skólavörðustíg sé skemmtileg blanda af bókabúð og kaffihúsi og Eymundsson búðin í Austurstræti bjóði upp á ágætis úrval í mörgum deildum.
Í Silfrinu

Stundum finnst mér gaman að hugsa til þess hversu margt fólk hefur komið til mín í Silfrið.

Ég var í New York um áramótin. Fór í bókabúðina Barnes & Noble. Þarna var borð með bókum um samtímamálefni – á því voru bækur eftir fjölda fólks sem hafði verið gestir í Silfri Egils.

Nú er sagt að lögfræðingurinn frægi og umdeildi Alan Dershowitz hafi tekið að sér að verja Julian Assange.

Assange var náttúrlega í Silfrinu – en það var Dershowitz líka, í mars 2008.
Hverjir verða ódauðlegir?

Frændi minn einn hefur starfað sem læknir í Afríku í tuttugu og sjö ár.

Hann er nú kominn á eftirlaun, býr í Noregi, en fór aftur til Afríku í fyrra og var þar í nokkra mánuði. Hann var um tíma eini læknirinn á milljón manna svæði.

Hann sagði á eitt sinn hefðu algengir sjúkdómar til dæmis verið malaría og lömunarveiki – en nú væri eyðnin langskæðust.

Hann sagði að peningar frá Bill Gates hefðu gert gagn, fyrir þá væri hægt að kaupa lyf. Vandi væri hins vegar að venja fólk á að taka lyfin.

Ég fór út í búð og sá forsíðu Time Magazine grein sem heitir 2045: Árið sem menn verða ódauðlegir. Þetta er reyndar nánast sama grein og birtist í Wired um síðustu aldamót og var þá meðal annars rædd í Silfri Egils.

En þá má líka spyrja hverjir verði ódauðlegir?

Líklega ríka fólkið – við stefnum inn í framtíð þar sem heilbrigðisþjónusta verður stöðugt tæknivæddari og dýrari.

Og þeir sem hafa ekki efni á henni mega éta það sem úti frýs – halda áfram að deyja úr sjúkdómum sem í raun ætti að vera einfalt að koma í veg fyrir eða að lækna.

En sú óheppni, mundi einhver segja?

Ja – fólkið hefur þá allavega Bill Gates.
Gjá eða rifa

Einn flötur á Icesave málinu er að mat forsetans á því hvort hann skrifar undir eða ekki er algjörlega huglægt.

Hann getur fært ágæt rök fyrir hvorri ákvörðuninni sem hann tekur.

Hann getur neitað að skrifa undir. Sagt að þjóðin skuli ákveða (það er varla hægt að tala um að hún eigi síðasta orðið því málið gæti haldið áfram) – að það sé eðlilegt framhald af synjun hans í janúar og þjóðaratkvæðagreiðslunni í mars. Hann getur líka sagt að samningnum fylgi enn of mikil áhætta. Hann getur vísað í undirskriftasöfnun sem nú stendur yfir og sagt að enn sé gjá milli þings og þjóðar. Svo gæti hann sagt að mikill vilji hafi verið á Alþingi fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu.

En hann getur líka fært ágæt rök fyrir því að skrifa undir:

Hann getur sagt eins og hann hefur gert að nýi samningurinn sé miklu betri en sá fyrri. Að með fyrri synjun og þjóðaratkvæðagreiðslu hafi þjóðin sparað stórfé. Hann getur sagt að lýðræðið hafi aldeilis virkað, fyrri ákvörðun sín hafi sannað gildi sitt. Hann getur vísað í að samningurinn hafi verið samþykktur með miklum meirihluta á Alþingi og að hann sé ekki nærri því eins umdeildur og síðasti samningurinn. Þótt tæpt hafi staðið um þjóðaratkvæðagreiðslu í þinginu hafi samningurinn sjálfur haft mikið fylgi. Það sé tímabært að ljúka málinu.

En þótt forsetinn geti rökstutt hvort tveggja er víst að ákvörðun hans, á hvorn veginn sem hún er, mun gera marga reiða.

Ákveði hann að skrifa ekki undir stöndum við hins vegar á merkilegum tímamótum. Þá má segja að synjunarákvæðið í stjórnarskránni sé orðið alveg bullandi virkt. Þá hefur skapast hefð fyrir því að beita málskotsréttinum grimmt.

Það getur verið í ýmsum málum – þarf í raun ekki meira til en að Alþingi sé ekki sammála og að nokkur hluti þjóðarinnar láti skína í vilja sinn. Í InDefence söfnunninni er sagt að um 56 þúsund manns hafi ritað nöfn sín, í núverandi söfnun er gefin upp talan 40 þúsund, í Magma undirskriftasöfnuninni var talan um 50 þúsund. Þetta eru á bilinu frá 13-18 prósent þjóðarinnar.

Í hvaða tilvikum á forsetinn þá að segja nei og í hvaða tilvikum á hann að segja já? Hvenær er gjá milli þings og þjóðar og hvenær er bara rifa?
Öld hraðans

Forsetaritari segir að óvenjulegt sé að lög berist forseta til undirritunar á innan við klukkutíma.

Við lifum í samfélagi þar sem það þykir óþarflega seint að senda gögn á heilum klukkutíma.

Internetið hefur vanið okkur á að fá upplýsingar samstundis – og það á líka við um póst.

Einhvers staðar var talað um að það lög bærust forseta eftir nokkra daga. Jú, það tekur sjálfsagt tíma að ganga frá pappírunum – innsigla og svoleiðis – og senda svo með landpóstinum sem væntanlega þarf að sundríða nokkrar ár og stoppa á bæjum á leiðinni.
Merkur úrskurður

Þetta er stórmerkileg niðurstaða Evrópudómstólsins. Leiki í heimsmeistara- og Evrópukeppnum í fótbolta ber að sýna í opinni dagskrá þannig að allur almenningur geti séð þá.

Spurning hvort hið sama verður þá ekki að gilda um handbolta á Íslandi, sjálfa þjóðaríþróttina.

Íþróttirnar eru gegnsýrðar af peningum – það eru peningarnir sem knýja vélina áfram ekki áhuginn eða það sem kallað var íþróttandi hér í eina tíð.

Það er kominn tími til að berjast gegn því.
Um undirskriftasafnanir

Undirskriftasöfnun þar sem forsetinn er hvattur til að hafna Icesave sýnir að það er nauðsynlegt að búa til farveg fyrir mótmæli af þessu tagi.

Þau eiga auðvitað fullan rétt á sér.

En það verður að setja einhver viðmið um hvernig undirskriftum er safnað, hverjir eru ábyrgir, hvernig upplýsingum er miðlað úr svona söfnun – svo ekki sé hægt að draga trúverðugleikann í efa.

Í raun er best að útbúa eitthvert staðlað form á þessu sem fólk getur notað. Það þyrfti að vera tiltækt á vef Stjórnarráðsins eða Alþingis með leiðbeiningum, og um leið þarf að búa svo um hnútana að óháðir aðilar leggi mat á undirskriftirnar.

Tómas Hafliðason verkfræðingur sem bloggar hér á Eyjunni bendir á ýmsa annmarka við undirskriftasafnanir á netinu og ræðir hvað þarf að gera til að þær verið trúverðugar.
Óravegu frá því sem lagt var upp með

Maður veltir fyrir sér eftir öll stóru orðin hvað ákæran sem var kokkuð upp á Alþingi gegn níumenningunum er óralangt frá dómsniðurstöðunni.

Þau voru beinlínis ákærð fyrir árás á Alþingi, þar var vísað í grein hegningarlaga þar sem er talað um að:

„Vekja eða stýra uppreisn í þeim tilgangi að breyta stjórnskipun ríkisins, fyrir að hafast eitthvað það að, sem miðar til þess að svipta forsetann lífi, fyrir hryðjuverk og fyrir að leitast við að aftra því, að fram fari kjör forseta, alþingiskosningar eða bæjar- eða sveitarstjórnakosningar. Ákvæði þessi hafa það að markmiði að vernda ríkjandi stjórnskipun, eins og hún er ákveðin í stjórnarskrá og öðrum stjórnskipunarlögum, og vernda jafnframt æðstu handhafa ríkisvaldsins. Er hámarksrefsing fyrir brot í þessum kafla laganna ákveðin ævilangt fangelsi.“

En í dómsniðurstöðunni segir að það sé:

„…engin vísbending í málinu um það að ákærðu hafi ætlað sér að aðhafast annað en að láta heyra í sér mótmæli vegna ástandsins í landinu frá þingpöllunum. Verður með engu móti talið að fyrir þeim hafi vakað að reyna að kúga Alþingi eða að athafnir þeirra geti talist vera sú árás á þingið að sjálfræði þess hafi verið hætta búin. Ber samkvæmt þessu að sýkna öll ákærðu af ákæru fyrir brot gegn 1. mgr. 100. gr. almennra hegningarlaga.“

Málatilbúnaðurinn er semsagt einstaklega klénn. Fimm eru sýknaðir, fjórir fá smávægilega dóma – sem margir þátttakendur í Búsáhaldabyltingunni hefðu sennilega verðskuldað miðað við þetta.

Í raun er þetta hið vandræðalegasta mál fyrir Alþingi og þingmenn sem höfðu uppi stór orð um þetta mál.
Kurteist fólk

Ólafur de Fleur Jóhannesson er djarfur ungur kvikmyndaleikstjóri sem hefur komið mörgu í verk þrátt fyrir þröng fjárráð í kvikmyndageiranum.

Hann er brátt að fara að frumsýna kvikmyndina Kurteist fólk, en hún gerist í Búðardal og skartar mörgum stórleikurum.

Hér er sýnishorn úr myndinni:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=S2KrDrANs_M&feature=related]

Meðfram þessu hefur Ólafur gert heimildarmynd um bændur í Dölunum, þeir tengjast svo leiknu myndinni í gegnum hið umtalaða sláturhús í Búðardal.

Hér er stutt mynd þar sem sagt er frá þessu verkefni Ólafs – leiknu myndinni, heimildarmyndinni og tengslunum þar á milli.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=o7FZFraBGGM]
Hví er Wall Street ekki í sett í steininn?

Matt Tabibi skrifar í Rolling Stone og spyr af hverju Wall Steet sé ekki sett í fangelsi?

Hann segir að hvítflibbaglæpamenn hafi fellt efnahagskerfi heimsins en samt njóti þeir opinberrar verndar í stað þess að þeir séu sóttir til saka.
Eitt óveðurskvöld við Síró

Siggi stormur segir að í dag séu liðin 30 ár frá því sem hann kallar Engihjallafárviðrið.

Ansi er maður orðinn gamall.

Ég man vel eftir þessum degi.

Var staddur í húsi við Bergstaðastræti, fór út sirka átta um kvöldið og veðrið var alveg brjálað. Í ofanálag var fljúgandi hálka.

Kom auga á eldri konu sem var að reyna að komast yfir Bragagötuna, þar á horninu var eitt sinn söluturninn Síró (eða Ciro). Hún tókst á loft og fauk niður götuna í átt að Hljómskálagarðinum.

Ég fór á eftir, náði taki á konunni og tókst að drösla henni fyrir horn og heim til sín.

Þetta var svosem ekki mikið afrek en óveðrið gleymist ekki.

Ég held að Síró sé ekki lengur til. Einu sinni gerði ég sjónvarpsþátt um sjoppur og sjoppumenningu og var þá að velta fyrir mér hvers vegna sjoppan hefði heitið Síró – sjoppunöfn voru mjög fjölbreytt á árunum eftir stríð. Ég komst aldrei almennilega til botns í þessu.
Sigrún: Fréttir úr undralandi

Jón Ásgeir Jóhannesson kvartaði undan því um daginn að hafa ekki fengið að halda Högum, sagðist hafa haft áætlun um að borga skuldir tengdar félaginu. Sigrún Davíðsdóttir flutti pistil í Spegilinum og benti á nokkrar mótsagnir í þessu hjá útrásarvíkingnum. Hún sagði meðal annars:

„Hér er kannski rétt að hafa í huga að í lok 2007 námu skuldir Baugs og Gaums um 1000 milljörðum króna, tæplega þreföldum tekjum ríkissjóðs það ár. Kröfurnar í gjaldþrota Baug námu 317 milljörðum. Jón Ásgeir hefur sagt Gaum ógjaldfært félag. Engar skuldatölur, félagið er skráð í Lúxemborg. Þegar eignir Jóns Ásgeirs voru kyrrsettar námu þær um 200 milljónum króna. David Steele dómari sagði þá óskiljanlegt að maður sem að sögn átti 114 milljarða króna og hefði að eigin sögn velt um 60 milljónum króna á mánuði í sjö ár, fram að hruni, ætti ekki meira en þetta.

Þetta er því athyglisverð heimsýn að kröfuhafar séu nú að tapa á sölu Haga. Skaðinn er þegar skeður, samanber 1000 milljarðana sem Baugur og Gaumur skulduðu. Og ef Jón Ásgeir hefur aðgang að meiru en þeim 200 milljónum sem hann á enn þá er spurning hvort kröfuhafar vilja ekki fá skuldir borgaðar áður en skuldarinn fær enn á ný að kaupa eignir.“
Skrifar hann undir?

Icesave er samþykkt með miklum meirihluta á Alþingi.

Meirihlutinn er hins vegar naumari þegar kosið er um hvort málið eigi að fara í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Undirskriftasöfnun þar sem skorað er á Ólaf Ragnar að hafna lögunum rúllar áfram á veraldarvefnum.

Það hafa hins vegar komið fram alvarlegar athugasemdir um aðferðafræðina í undirskriftasöfnuninni. Hún virðist vera mjög hæpin.

Ólafur Ragnar hefur sagt að nauðsynlegt sé að þingið sannfæri þjóðina. En hann hefur líka sagt að þessi Icesave samningur sé miklu betri en hinir fyrri.

Að öllu samanlögðu er ómögulegt að ráða í hvað forsetinn ætlar að gera.

Skrifar hann undir – eða ekki? Og hvaða röksemdum beitir hann?
Dinglar í lausu lofti

Sjálfstæðismenn í þinginu greiða atkvæði með þjóðaratkvæðagreiðslu varðandi Icesave.

Í raun er þetta stefnubreyting hjá flokknum. Hann hefur alltaf verið mótfallinn þjóðaratkvæðagreiðslum, í stjórnartíð hans hefur aldrei verið haldin þjóðaratkvæðagreiðsla.

Hver þingmaður flokksins á fætur öðrum stígur í pontu og segir að þetta mál sé svo sérstakt að það útheimti þjóðaratkvæði – orðalagið er að „sérstaða“ þess sé svo mikil – til dæmis er sagt að fyrst fyrra Icesave frumvarp fór í þjóðaratkvæði þá sé rétt að hið næsta sem kemur á eftir fari sömu leið.

En það er ekki endilega svo.

Þegar Ólafur Ragnar neitaði að samþykkja fjölmiðlalögin á sínum tíma var ekki einu sinni haldin þjóðaratkvæðagreiðsla eins og lög gerðu ráð fyrir. Það voru heldur ekki samin ný lög sem voru lögð fyrir þjóðina. Málið bara gufaði upp.

Er þá ekki líka kominn tími á þjóðaratkvæðagreiðslu um kvóta og auðlindir og ýmis fleiri mál? En vandinn er sá að það skortir lög og reglur um þjóðaratkvæðagreiðslur, um það hefur aldrei verið nein sátt – það er tómarúm þarna eins og Bjarni Benediktsson segir. Þetta dinglar allt í lausu lofti og afstaða þingheims fer eingöngu eftir því hvaða mál á í hlut. Nú er stjórnin á móti og stjórnarandstaðan með. Í öðru máli gæti þetta snúist alveg við. Það er alveg óþarfi að gera of mikið úr prinsíppfestu þingmanna.

Bíðum allavega eftir kröfum um fleiri þjóðaratkvæðagreiðslur – og hvernig þingið verður við þeim. Því auðvitað er „sérstaða“ þessa máls ekki slík að það eitt henti í þjóðaratkvæði en önnur mál ekki. Það er bara orðhengilsháttur.