arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Mótmælaþreyta í Grikkland

Niðurskurðarpakkinn var samþykktur í gríska þinginu áðan – og seinni hluti áætlunarinnar verður til umfjöllunar á morgun. Það er tímabundinn léttir fyrir Evrópusambandið.

Síðasta niðurskurðarplan gekk ekki eftir – og fæstir vænta mikils árangurs af þessum aðgerðum. Fyrr eða síðar verður að afskrifa eitthvað af skuldum Grikklands.

Þrátt fyrir miklar fréttir í heimspressunni eru mótmælaaðgerðirnar í gær og í dag ekki nándar nærri jafn öflugar og boðendur þeirra höfðu vonast til. Það vær færra fólk, baráttuandinn virtist ekki sérlega mikill, og það tókst ekki að umkringja þinghúsið eins og ætlunin var. Það mættu nokkrir tugir þúsunda, ekki tvö hundruð þúsund.

Kannski er fólkið orðið þreytt á mótmælum – það sér heldur enga leið út úr vandanum, hvort sem er mótmælt eða ekki. Og fæstir kæra sig um ofbeldi og eiga litla samleið með anarkistum sem berjast við lögregluna.
Skammarlegt

Það að auglýsingar frá hvalavinum hafi verið teknar niður á Keflavíkurflugvelli er ekki bara grín.

Nei, þetta er atlaga að tjáningarfrelsinu. Framganga stjórnenda flugvallarins í þessu máli er til háborinnar skammar.

Auglýsingarnar sem ganga út á að fólk skuli skoða hvali en ekki éta þá eru ljómandi kurteislegar – brjóta ekki gegn neinu velsæmi. Það skiptir engu máli hvort maður er sammála boðskap þeirra eða ekki, hann á fullan rétt á sér.

Það er sjálfsögð krafa að þessar auglýsingar verði settar upp aftur.
Ágíasarfjós

Auðvitað breyttust mótmælin í miðborg Aþenu í dag í óeirðir. Það höfðu verið kallaðir til 5000 lögregluþjónar. Grímuklædd ungmenni sem kalla sig anarkista tóku yfir mótmælaagerðirnar þegar leið á daginn – það kom líka til átaka milli þeirra og mótmælenda sem vildu hrekja anarkistana brott.

Vandinn er að mótmælin fara fram í einstefnugötu. Þau bera vott um magnleysi fremur en styrk. Það er mikil reiði, en lítið um hugmyndir. Grikkland býr við gjörspillta stjórnmálastétt. Spillingin er landlæg, ein af ástæðunum fyrir kreppunni er hvernig vildarvinum er stanslaust komið á ríkisspenann. Síðan voru hagtölur beinlínis falsaðar. Grikkir skattana sína helst ekki, og grískir auðmenn flytja fé sitt úr landi þegar þeir geta.

Grikkir þurfa nýtt stjórnmálakerfi, en hið gamla er svo inngróið að erfitt verður að hnekkja því. Í gamla daga við svona aðstæður hefði herinn líklega gripið inn í og tekið völdin.

Grikkir þurfa nauðsynlega á því að halda að hreinsað sé út úr þessu Ágíasarfjósi. Til þess er þó lítil von. Ótti við upplausn í landinu sér til þess. Margir sem ég hef talað við hafa horn í síðu verkalýðsfélaga sem kommúnistar stjórna. Þegar farið er berjast á götum höfuðborgarinnar verður millistéttin skelkuð. Í Grikklandi lifa minningar um herforingjaeinræði og borgarastríð við kommúnista.

Það er í raun sorglegt að stjórnmálaflokkarnir sem komu Grikklandi á vonarvöl. Nea Demokratia og Pasok, séu nú að ákveða örlög þjóðarinnar í þinghúsinu í Aþenu. En það virðist ekki vera völ á neinum öðrum. Það væri þó mikill áfangi í Grikklandi ef spilltir stjórnmála- og fjármálamenn væru dregnir fyrir dóm. Líklega væri best að byrja á Karamanlis, síðasta forsætisráðherra.
Grikkir þurfa skuldaafskriftir

The Economist segir að eina leiðin sem sé fær í tilfelli Grikklands sé að afskrifa eitthvað af skuldum ríkisins. Það þurfi í raun að helminga þær niður í 80 prósent af þjóðarframleiðslu. Ástandið yrði samt erfitt í Grikklandi, en það yrði þó viðráðanlegt. Eins og staðan er nú í landinu er þar fjárlagahalli áður en farið er að borga af skuldum. Það er semsagt ekkert afgangs til þess. The Economist telur að bankar í Evrópu muni þola þessar afskriftir séu þær gerðar á skipulegan hátt.

Um það þarf ekki að efast að ástandið í Grikklandi er að miklu leyti sjálfskaparvíti. Grikkir misstu fjárhag ríkisins algjörlega úr böndunum. En það verður samt að leysa vandamál þeirra. Aðrir kostir en skuldaafskriftir eru mjög slæmir. Jú, það er hægt að dæla lánum inn í landið til að halda því á floti. Þetta veldur reiði og óstöðugleika, sérstaklega í Þýskalandi þar sem skattgreiðendum óar við að hella fé í slíka hít.

Sá kostur að Grikkland verði einfaldlega gjaldþrota, dragi sig út úr evrunni og fari aftur að nota sinn eigin gjaldmiðil er lika slæmur. Þessi gjaldmiðill, hin nýja drakma, myndir hrynja á fyrsta degi. Enginn getur spáð hvað mikið. Bankar myndu fara unnvörpum á hausinn. Skuldabyrðin yrði ennþá verri. Verðbólga myndi stóraukast meðan ríkið þyrfti að prenta peninga til að fjármagna sig. Þetta myndi heldur ekki hjálpa mikið: Grikkir flytja svo lítið út að gagnsemi veiks gjaldmiðils er takmörkuð.

Economist segir að leiðtogar Evrópu verði að takast á við þennan vanda meðan þeir hafa enn tækifæri til.
Dramatískir dagar í Grikklandi

Ég er úti á agnarlítilli grískri eyju og geri ekki ráð fyrir að verða mikið var við verkföll í dag. Maður skilur heldur ekki alltaf hverjir leggja niður vinnu þegar verkföll brjótast út hér. Sum verkalýðsfélög eru undir stjórn kommúnista. Hér út á eyjunni vinna flestir hjá litlum fjölskyldufyrirtækjum – og þeir eru ekki hrifnir af verkföllum.

Hér gengur lífið nokkurn veginn sinn vanagang. Ferðamannastraumurinn hefur verið að aukast gegnum árin. Margir eyjaskeggjar hafa efnast vel. Hér var fólk almennt fátækt fram á síðustu áratugi 20. aldar. Maður hefur helst óttast að hér yrði byggt meira af húsum og hótelum en hið viðkvæma vistkerfi eyjunnar þolir. Það hefur nefnilega verið mikill uppgangstími í Grikklandi síðasta áratuginn, þótt líklega hafi það að miklu leyti verið falskt góðæri.

Það hefur verið auðvelt að fá lán í bönkum, Evrópusambandið hefur verið örlátt á styrki, það hefur verið mikill uppgangur á húsnæðismarkaði. Síðustu árin hefur manni þótt verð á húsum fáránlegt hér úti á eyjunum.

Það horfir reyndar ekki illa með ferðamennskuna í ár. Það er sagt að Ítalir og Frakkar komi meira til Grikklands í ár en undanfarið. Ástæðurnar eru tvær: Þeir veigra sér við að fara til landa í Norður-Afríku vegna hins ótrygga stjórnmálaástand og eins hafa þeir síður efni á að fara í langferðir í Karíbahafið eða til eyja í Indlandshafi. Þannig að þeir fara aftur á slóðir sem eru nær þeim.

Þannig að ég mun varla upplifa mikla dramatík nema í sjónvarpsfréttum. Maður finnur hins vegar að margir eru áhyggjufullir, ekki síst hópur kennara sem ég ræddi við í fyrrakvöld. Þetta er ungt fólk sem er komið hingað frá borgum Grikklands til að stunda kennslu. En þau virkuðu aðallega ráðvillt. Mér heyrðist þau ekki hafa mikla trú á því að verkföll eða mótmæli í Aþenu leiddu til mikils – en þau sjá ekki fram á bjarta framtíð með þeirri skuldaáþján sem blasir við Grikkjum.

Um þetta fólk er ekki hægt að segja að þau borgi ekki skattana sína. Þetta er venjulegt fólk sem getur ekki annað en staðið skil á sínum gjöldum. Það er rétt að ríkisstarfsmenn í Grikklandi eru alltof margir, en þessu unga fólki er ekki boðið upp á neitt hóglífi.

Vinur minn einn sem afgreiðir á litlu veitingahúsi hér – og langar að flytja til Noregs – sagði að nú yrði ég að fá kassanótu fyrir öll mín viðskipti hér. Öðruvísi væri ekki hægt að ráða niðurlögum skattsvikaranna.

Það verða feikileg átök í landinu næstu daga og heimsbyggðin fylgist með. Maður vonar innilega að blóði verði ekki úthellt í borgunum. Það stendur mjög tæpt með atkvæðagreiðslur í þinginu – ef neyðarlögin verða felld er sagt að ekkert nema gjaldþrot blasi við Grikklandi og þá líklega strax í júlí. Maður veit ekki hvernig það verður – hér er rætt um muninn á „skipulögðu“ og „óskipulögðu“ gjaldþroti. Evrópusambandið mun þurfa að koma þar að. Franskir bankar hafa boðist til að endurskipuleggja skuldir Grikklands, það kann að hafa einhver áhrif á niðurstöðuna í þinginu. Meirihluti Grikkja vill segja nei – en í þinginu er talið að sé naumur meirihluti fyrir jái.
ESB-umsóknin og flokkshagsmunir Samfylkingarinnar

Það er alls ekki rétt hjá Páli Vilhjálmssyni að aðildarumsóknin að ESB sé dauðvona. Að mörgu leyti horfir betur fyrir umsókninni en fyrir nokkrum misserum þegar Icesavemálið var í hámæli. Ef marka má þróun mála gæti orðið býsna mjótt á mununum.

Það eru ágætar líkur á því að náist samningar um sjávarútveg- og landbúnað sem þjóðin getur fellt sig við – og það er reyndar eitt af því sem liðsmenn Heimssýnar óttast.

Annað sem getur spilað inn í er að Ísland dragist aftur úr nágrannalöndum sínum eins og er að gerast. Það þýðir ekki að benda alltaf á Grikkland – í mörgum löndum Evrópu er góður gangur í efnahagslífinu. Sú tilfinning gæti vel ágerst að Íslendingar séu að einangrast úti í hafi.

Hins vegar er rétt hjá Páli að Samfylkingin vill reyna að leiða aðildarviðræður til lykta fyrir næstu þingkosningar – meðal annars í þeirri von að allt fari á rú og stú í öðrum flokkum fyrir kosningarnar. Þá gæti Samfylkingin grætt á því að vera eini flokkurinn sem er heill í afstöðunni til ESB.
Bachmann skákar Söruh Palin í Teboðinu

Í Bandaríkjunum býður fólk sig fram til forseta sem hér á landi þætti varla tækt í símatíma á Útvarpi Sögu.

Michelle Bachmann forsetaframbjóðandi í Repúblikanaflokknum er dæmi um slíkt.

Hún er yfirlýstur andstæðingur þróunarkennigarinnar, hún er á móti fóstureyðingum og óttast að samkynheigð sé kennd í skólum, hún telur að hlýnun loftslags sé ekki vandamál, hún vill ekki hafa lágmarkslaun og ekki vill hún auka álögur ríkt fólk, hún vill afnema opinber framlög til heilbrigðismála og hún vill að þingmenn séu rannsakaðir með tilliti til þess hvort þeir sé and-amerískir, hún segist vera mikill stuðningsmaður Ísraels og telur sá dagur gæti komið að þurfi að varpa kjarnorkusprengju á Íran, en að auki hefur hún sagst vera mikill aðdáandi Miltons Friedmans og Ludwigs van Mises – „ég fer með Mises á ströndina“ á hún að hafa sagt.

Framboð Bachmann hefur fengið góðar viðtökur vestanhafs. Hún er jafnvel talin skáka Söruh Palin – sem Ólafur Ragnar Grímsson dáir svo mjög.
Annars flokks

Það að útlendingar þurfi að borga miklu meira ofan í Bláa lónið en heimamenn sýnir hvað efnahagsástandið á Íslandi er óburðugt.

Ég lenti í þessu í fyrra í öðru landi – nefnilega Rússlandi.

Var að hugsa um að kaupa mér miða á óperusýningu í Sankti Pétursborg, í frægu leikhúsi. Þar voru miðarnir helmingi dýrari fyrir útlendinga en fyrir Rússa. Ég hætti við – okrið var svo yfirgengilegt.

Hið sama var uppi á teningnum þegar ég borgaði inngangseyri á suma ferðamannastaðina þar.

Kannski er það efnahagsleg nauðsyn að hafa svona tvöfalt kerfi – og svo er spurning hvort við festum það í sessi til frambúðar?

Miðar á tónleika í Hörpu eru satt að segja frekar ódýrir – gætum við látið útlendinga borga fyrir sína miða í gjaldeyri og þá hærri upphæðir en við greiðum?

Það er hins vegar ekki rétt hjá breska kaupsýslumanninum sem kvartar yfir inngangseyrinum í Bláa lónið og segir að komið sé fram við hann eins og „annars flokks fólk“. Það eru nefnilega þeir sem borga minna í þessu kerfi sem eru annars flokks.
Þjóðleg gildi?

Á vefnum Evrópuvaktinni, sem er rit þeirra Björns Bjarnasonar og Styrmis Gunnarssonar, má lesa að hin þjóðlegu gildi séu í sókn.

Það má vera – en þá má líka spyrja hver séu eiginlega þjóðleg gildi á Íslandi?

Ólafur Ragnar Grímsson skilgreindi þau á tíma útrásarinnar – en það er víst að flest af því sem þá var sagt þyki hrein öfugmæli.

Ég leyfi mér semsagt að varpa fram þessari spurningu:

Hver eru þjóðlegu gildin? Að hvaða leyti eru þau frábrugðin gildismati annarra þjóða?

Tillögur?
Falska góðærið kemur ekki aftur

Þróunin á Vesturlöndum frá tíma Thatchers og Reagans er sú að hinir ríku verða ríkari.

Þetta er innbyggt í frjálshyggjuna sem þau boðuðu.

Millistéttin horfði upp á ríkidæmið, sá það í sjónvarpi og las um það í blöðum.

Reyndi svo að hanga í þeim ríku með því að taka sífellt meiri lán. Þetta var líka á tíma þegar lánsfé var ódýrt.

Þetta hlaut að enda með ósköpum. Alls staðar á Vesturlöndum jókst skuldsetning fólks til muna á árunum eftir 2000.

Það var falskt góðæri víðar en á Íslandi.

2007 kemur ekki aftur, hvorki hér á Íslandi né annars staðar. Víðast hvar í Evrópu og Bandaríkjunum blasa við lakari lífskjör, meira atvinnuleysi. Það er líklegt að svo verði til frambúðar.

Og hinir ríku halda áfram að fleyta rjómann ofan af. Það er risastórt verkefni fyrir stjórnmálamenn að stuðla að auknum jöfnuði á nýjan leik. En yfirleitt eru þeir of hugdeigir til þess.
Látið undan þjóðrembunni

Það er rétt hjá Grími Atlasyni að það er heimskulegt hjá dönsku ríkisstjórninni að ætla að loka landamærum ríkisins til að þóknast hægriöfgafólkinu í Dansk Folkeparti.

Staðreyndin er sú að Danmörk nýtur fólksflutninganna. Þeir hafa hins vegar lagst á sinnið á sumum Dönum sem þola ekki að sjá fólk með dökkan hörundslit snæða smurbrauð eða skemmta sér á Dyrehavsbakken.

Sérstaklega hefur Eyrarsundssvæðið blómstrað eftir að brúin yfir til Svíþjóðar var reist. Þetta hefur verið raunin beggja vegna sundsins. Þarna er er eitthvert mesta framfarasvæði í heiminum hvað varðar tækni og þjónustu – það má geta þess að í Kaupmannahöfn eru nú taldir vera nokkrir af bestu veitingastöðum í heimi. Málmey, sem þótti áður sérlega daufur staður, hefur breyst í borg með iðandi mannlífi.
Það tekst ekki að temja skrímslið

Hrunið 2008 var tækifæri til að reyna að hnekkja fjármálakerfinu sem hefur tekið völdin í heiminum. Það var ekki gert. Hvorki í Evrópu né Bandaríkjunum – og ekki heldur á Íslandi.

Fjármálastofnanir eru aftur farnar að mala gull og háttsettir starfsmenn þar fá sín ofurlaun.

En þetta kemur almenningi lítt til góða. Sá litli efnahagsbati sem hefur orðið er aðallega í bönkum og stórfyrirtækjum – sem eru orðin æðri ríkisstjórnum heimsins.

Ríkisvaldið getur ekki, kann ekki, vill ekki eða þorir ekki að taka á þessu af ótta við að fjármálakerfið hrynji. Og líka vegna þess að margir stjórnmálamenn eru í raun útsendarar og útverðir kerfisins.

En aðalástæðan er sú að menn hafa ekki þor og hugmyndaflug til að fara aðrar leiðir.

Í Bandaríkjunum fyllir Obama ríkisstjórn sína af mönnum sem eru komnir af Wall Street, í Evrópu hafa þó verið uppi kenningar um að reyna að halda aftur af þessu skrímsli – en þær ganga því miður ekki nógu langt.

Fólk skilur heldur ekki alveg eðli fjármagnsins. Í Bandaríkjunum hefur verið smávægilegur efnahagsbati, en hann þýðir ekki fleiri störf. Stórfyrirtæki þar eru að græða miklar fjárhæðir, en samt verða ekki til fleiri störf. Í staðinn beina stórfyrirtækin fjármagninu til Brasilíu, Indlands og Kína þar sem vinnuaflið er ódýrara.
Aðildarviðræður hefjast á upplausnartíma í ESB

Aðildarviðræður Íslands við Evrópusambandið eru að hefjast.

Þetta gerist á skrítnum tíma, þegar er líkt og nokkrar meginstoðir sambandins séu að gefa eftir.

Schengensamningurinn um frjálsa för milli landa er í uppnámi vegna vaxandi andúðar á innflytjendum.

Evran sem átti að verða kórónan á samrunaferlinu í Evrópu er í kreppu. Aðalástæðan er sú að inn í evrusamstarfið var á sínum tíma hleypt þjóðum sem áttu alls ekki heima þar. Evran skapaði falskt góðæri, en svo hrundi allt.

Það er reyndar þversögn að á meðan útjaðrar Evrópu í suðri og vestri eru í kreppu, þá er betri gangur í efnahagslífinu víðast í Norður-Evrópu en í Bandaríkjunum og Bretlandi.

Svo er líka talað um að Evrópusambandið sé í tilvistarkreppu. Sumir halda því fram að það muni liðast í sundur. Það er líklega ofmælt. En það gæti tekið talsverðum breytingum – evran útheimtir í raun samræmdari fjármálastjórn í ríkjum sambandsins, en í raun stefnir í aðra átt – ríkin eru að fjarlægjast hvort annað. Kannski færðist Evrópusambandið of mikið í fang með hinni sameiginlegu mynt og mikilli fjölgun aðildarríkja – og kannski var ekki heldur almennilegur lýðræðislegur vilji meðal þjóðanna fyrir þessu?

Það má svo deila um hvort þetta sé góð eða vond þróun – en framhjá henni verður ekki litið.
Að rífa Moggahöllina

Ómar Ragnarsson lýkur lofsorði á endurgerð húsanna á horni Lækjargötu og Austurstrætis og veltir í leiðinni fyrir sér hvernig bærinn myndi líta út ef Morgunblaðshöllin yrði rifin og hægt væri að sjá úr Austurstrætinu upp í Grjótaþorp.

Það er rétt sem Ómar bendir á – í ýmsum borgum hafa menn farið út í að rífa svona ferlíki sem eru minnisvarðar um hryllilegan tíma í arkítektúr og borgarskipulagi.

Og svo má líka spyrja – hvað var að liðinu sem leyfði svona byggingar? Jú, þetta voru kannski börn síns tíma, en hafði það engan smekk, enga dómgreind?
Að horfast í augu við staðreyndir

Lesandi síðunnar sendi þetta bréf.

- - -

http://eyjan.is/2011/06/23/tap-vegna-astarbrefakaupa-sedlabankans-nam-11-af-landsframleidslu/

Ríkissjóður má ekki selja svo mikið sem eina sumarbústaðarlóð, hvað þá ríkisjörð, nema fá samþykki Alþingis. Þess vegna er í hverjum fjárlögum að finna lista yfir nokkrar jarðir sem heimilt er að selja.

Það er undarlegt Alþingi sem lítur á landspildur upp á fáeinar milljónir sem heilaga hluti – en virðist á sama tíma hafa búið svo um hnútana að Seðlabankinn gat mokað út hundruðum milljarða af opinberu fé í kaup á verðlausum skuldabréfum íslenskra einkabanka. Þetta situr nú islenskur almenningur uppi með.

Að valda ríkinu og almenningi svo skelfilegu fjártjóni, hlýtur að kalla á að Seðlabankastjórar sem að þessu stóðu verði kallaðir til ábyrgðar. Vegna tjóns sem bersýnilega má rekja til vítaverðrar vanrækslu þeirra í starfi og stórfellds gáleysis.

Svo er líka tímabært að fólk hætti að tala um það að hér hafi menn verið svo sniðugir að bjarga ekki bönkunum. Raunin er sú að menn voru búnir að dæla út fé í því skyni að bjarga bönkunum. Munurinn á okkur og útlöndum er sá að hér var þetta gert í hljóði og án þess að almenningur vissi (fyrr en eftir á), en í útlöndum var þetta gert með sérstakri ákvörðun þjóðþinganna (t.d. bæði í US og Bankpakkerne í Danmörku).

Útlendingar létu þjóðþingin um að ákveða þetta. Hér var þetta ákveðið í bak við luktar dyr embættismanna og Seðlabankastjóra. Þær ákvarðanir embættismanna um að dæla út opinberu fé í slík vonlaus skuldabréfakaup

reyndust þar að auki ekki skila neinum árangri. Hér virðist því allt hafa verið gert rangt. En svo talar fólk um að Íslendingar hafi gert hlutina rétt! Það er skelfilegt upp á framtíðina ef Íslendingar horfast ekki í augu við þessar staðreyndir.
Minnisvarðar til sölu

Þær eru merkilegar aðgerðirnar sem gripið er til í því skyni að bjarga Orkuveitu Reykjavíkur.

Og þær lýsa nokkru pólitísku hugrekki.

Það á að selja minnisvarða spillingarinnar, hús OR við Bæjarháls.

Og svo annan minnisvarða, Perluna. Um hana var eitt sinn sagt að hún væri gjöf Orkuveitunnar til Reykvíkinga. Hvernig sem það gat svo passað.

Það er svo spurning hvort einhver kaupandi finnst að þessum eignum. Maður sér varla fyrir sér rosalega eftirspurn.
Evrópa sem þemagarður

I nýjustu skáldsögu sinni, sem nefnist Kortið og landsvæðið, fjallar Michel Houellebecq meðal annars um Evrópu náinnar framtíðar sem er orðin eins konar skemmtiegarður – eða réttar sagt þemagarður – fyrir Kínverja og fólk frá öðrum heimsálfum.

Allt er snyrtilegt og fólkið sveltur ekki, en helsta atvinnustarfsemin er að snúast kringum ferðamenn sem vilja upplifa hina gömlu, og líklega nokkurn veginn steindauðu, evrópsku menningu.

Þetta er ekkert fráleit hugmynd. Auðugum Kínverjum fjölgar stöðugt, þeir fara að ferðast og og þá er það líklega gamla Evrópa sem hefur mesta aðdráttaraflið með söfnum sínum, höllum og tónlistarhúsum.

En Houellebecq gefur ekki mikið fyrir að menningin í Evrópu sé sérlega lífvænleg, fremur að hún sé síð…síð…síð-eitthvað.
Fjöruhúsið

Fjöruhúsið á Hellnum er sérlega indæll staður. Húsið stendur á einstökum stað, nánast ofan í fuglabjargi – maður skynjar náttúruöflin í kring – og hvað húsið á vel heima í þessu umhverfi.

Ég hef komið þarna í gegnum tíðina – síðast nú snemmsumars. Það væri sannarlega miður ef húsið hyrfi eða veitingastaðurinn. Það var líka Fjöruhúsið sem á sínum tíma var einna fyrst veitingastaða úti á landi til að brjótast úr hinum hefðbundna farvegi vegasjoppanna.

Um Fjöruhúsið og veitingarnar þar hefur meira að segja verið sungið í vinsælu dægurlagi, það gerði hljómsveitin Melchior á plötu sem kom út í hittifyrra.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=bOK6Q24SNOg]
Boðar ekki gott

Ég hef farið um tvö Evrópulönd síðustu sólarhringana – Þýskaland og Grikkland.

Í Þýskalandi er sagt að Grikkir séu óábyrgir, latir og svikulir.

En í Grikklandi er talað um að Þjóðverjar séu hinar verstu bullur – það er jafnvel vísað aftur í heimstyrjöldina í þessu sambandi.

Boðar ekki gott fyrir Evrópu.
OECD: Hrunið og Seðlabankinn

Það verður ábyggilega mikið rætt um nýja skýrslu OECD um efnahagsmál á Íslandi næstu dagana.

Skýrsluna er að finna á þessari slóð í pdf skjali.

Eitt af því sem maður staðnæmist við er kaflinn þar sem fjallað er um tjónið af hruninu. Þar er meðal annars skoðaður hlutur Seðlabankans og er sú mynd ekki fögur:

„However, the direct fiscal costs of the financial crisis incurred by the Iceland government have not been limited to the costs of restructuring financial institutions. The main costs were incurred in the months before the banks failed when the CBI lent to them against collateral of dubious quality (mainly claims on other Icelandic banks) in what appears with hindsight to have been a strategy of gambling for resurrection. Losses on these loans and on bank securities held by the Treasury amounted to 13% of GDP. In addition, there have been the costs of called loan guarantees (1,5% of GDP). Adding these costs to the costs of restructuring financial institutions brings total direct costs of the financial crisis to about 20% of GDP, which is higher than in any other country except Ireland.“ (bls. 10-11)
Ósamstæðir ríkisstjórnarflokkar

Rikisstjórnin hangir saman á því einu – þeirri hugmynd að vinstri stjórn megi ekki klikka. Jú, og á andúðinni á því að Sjálfstæðisflokkurinn komist að. Kannski lika aðeins á persónulegum tengslum Jóhönnu og Steingríms.

Annars eru ríkissjórnarflokkarnir eiginlega ekki sammála um neitt sem skiptir máli.

Samfylkingin er að þokast að þeirri niðurstöðu að kvótafrumvörp Jóns Bjarnasonar séu ómöguleg. Karlinn kom seint fram með frumvörpin og menn hafa verið að henda ýmsu úr þeim. Nú segir Ólína Þorvarðardóttir að nær hefði verið að halda sig við fyrningarleiðina eins og Samfylkingin vildi.

Það eru að hefjast samningaviðræður við ESB og þar er staðfest djúp gjá milli flokkanna. Þegar dregur nær því að viðræðunum ljúki mun spennan aukast milli þeirra vegna Evrópumálanna.

Svo eru það atvinnumálin, en þar fer því fjarri að flokkarnir gangi í takt. Samfylkingin er í raun nálægt því að vera stóriðjuflokkur, en Vinstri grænir reyna að leggja stein í götu slíkrar starfsemi við hvert fótmál.
Ekki hægt að fljúga með Iceland Express

Það er langt síðan ég hætti að treysta mér til að fljúga með Iceland Express.

Það er ekki hægt að skipta við flugfélag sem ber enga virðingu fyrir farþegum sínum. Er hérumbil aldrei á réttum tíma – aðstoðar þá lítt eða ekki þegar flugvélum seinkar og lætur tæplega vita.

Fyrir þá sem þurfa að ná tengiflugi eða mæta á fundi á ákveðnum tíma er ómögulegt að fljúga með Iceland Express.

Nú virðist reksturinn vera orðinn að hreinum skrípaleik. Vélar flugfélagsins eru hérumbil alltaf of seinar. Og ástandið er slíkt að þjónustufyrirtæki vilja ekki selja flugfélaginu mat í vélarnar.

Þetta er sorglegt – því samkeppni í flugsamgöngum er nauðsynleg.
Meistari málverksins látinn

Georg Guðni Hauksson sem nú er snögglega látinn, aðeins fimmtugur að aldri, var einn merkasti myndlistarmaður þjóðarinnar.

Hann hafði einstaka sýn – ég man hvílík upplifun það var að sjá fyrst myndirnar eftir hann. Jú, þetta voru landslagsmyndir – og landslag var ekki mikið í tísku þá – en það var land í móðu, útlínur fjalla, heiðalönd huldin þoku, kalt, norrænt, einhæft. En Georg Guðni dró fram dulúð þess og sérstæða fegurð.

Georg Guðni hafði mikil áhrif – ég held að varla hafi verið hermt jafn mikið eftir neinum myndlistarmanni í seinni tíð og honum. Líkt og Kjarval fann hann nýja sýn á landið – hann var frumlegur í besta skilningi þess orðs, þegar myndheimur hans var orðinn að veruleika voru margir sem tileinkuðu sér hann. Líkt og hann hefði alltaf verið þekktur, en það var hann ekki. Georg Guðni var sá sem uppgötvaði hann. Sumir hafa fetað slóð hans ágætlega, aðrir síður.

Georg Guðni skilur eftir sig mikla og merkilega arfleifð í málverkum sínum, en kveður þennan heim alltof fljótt.

Georg Guðni: Landslag, 1998.