arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Til minningar um Isaac Hayes

Café Regio, mjög svöl tónlist.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=uNnpnVCdWTc]
Erill

Eftir kvöldmat í gær breyttist andinn í bænum. Maður fann allt í einu að eitthvað óþægilegt og miður gott var á sveimi.

Á vefnum les maður að hafi verið erill í nótt.

Í morgun leit bærinn út eins og svínastía. Maður hefur sjaldan séð hann ógeðslegri.
Staðleysur

Það er talað um gróðurhúsaáhrif, en það má alls ekki byggja kjarnorkuver til að framleiða orku sem mengar ekki andrúmsloftið.

Það er talað um miklar hættur sem stafi af notkun kjarnorku. Samt eru lönd eins og Frakkland að miklu leyti knúin áfram af kjarnorku.

Ef menn meina eitthvað með því sem þeir segja um gróðurhúsaáhrif, að þetta sé mikil og yfirvofandi hætta, er óhugsandi að nota ekki kjarnorku.

Jú, hinn valkosturinn er kannski að breyta lífsháttum mannkynsins á stuttum tíma. Aðeins mestu draumóramenn ímynda sér að það sé hægt.

Það er talað um að 25.000 til 100.000 björgunarmenn hafi dáið í Tsjérnóbýl.

Samkvæmt tölum Sameinuðu þjóðanna hafa 56 manns látið lífið vegna Tsjeróbýl slyssins. Það eru upplýsingar frá 2005.
Flokkarnir til óþurftar í borginni

Ég hef verið að halda því fram að átök í borginni snúist eingöngu um flokkadrætti og um persónulega valdagirnd. Lítum aðeins á helstu álitamálin og hvernig þau snúa að flokkunum:

Uppbygging í miðborginni: Sjálfstæðisflokkur, Framsókn og Samfylking eiga líklega samleið þarna. Vinstri grænir og F-listi virðast hafa nokkurn veginn sömu skoðanir.

Reykjavíkurflugvöllur: Allir flokkar segjast vilja að hann fari nema Ólafur F. (les F-listi). Skoðun Framsóknar er að Löngusker sé eini valkosturinn við Vatnsmýri – annars eigi völlurinn að vera kyrr.

Bitruvirkjun: Sjálfstæðisflokkur og Framsókn vilja að hún verði reist. F-listi, VG og Samfylking eru á móti.

Orkuveitan og REI: Þarna greinir maður samstöðu milli Samfylkingar og Framsóknarflokks annars vegar, VG og F-lista hins vegar. Eiginlega áttar maður sig ekki alveg á hvaða skoðun Sjálfstæðisflokkur hefur.

Ég man ekki til að sé ágreiningur milli flokka um önnur borgarmál.

Eða hvað?

Það er talað um að Samfylkingin eigi að bíða átekta í borginni og horfa á Sjálfstæðisflokkinn engjast í faðmlagi við Ólaf F.

En hvernig gagnast slík pólitík borgarbúum?
Gay Pride

Var það sprengjuhótun?

Eða tilraun til að fá víkingasveitina til að mæta á svæðið?
Snilld

Það er óþarfi að fara niður í bæ á Gay Pride.

Maður getur séð öll herlegheitin í vefmyndavél Eyjunnar.
Bílskúr

Egilshöll er eins og risastór bílskúr, loftið þar inni er eins og í bílskúr, sándið er eins og í bílskúr og mér fannst hjómsveit Claptons hljóma eins og bílskúrsband.

(Annars er ég kannski orðinn skyggn því ég sagði við Jakob Bjarnar vin minn áður en ég fór inn á tónleikana að maður væri orðinn hálf leiður á blúsrokki eins og til dæmis Hoochie Coochie Man. Nokkru síðar hóf Clapton leik og spilaði einmitt Hoochie Coochie Man.)
Ólympíuleikar settir í alræðisríki

Setningarathöfn Ólympíuleikanna var flott – hvernig gat hún orðið annað miðað við peningaausturinn og vinnustundirnar sem hafa farið í þetta – en um leið var hún einhvern veginn yfirgengileg.

Ágeng. Uppáþrengjandi. Brútal. Eins og væri verið að klessa þessu í andlitið á manni.

Líkt og nýríkur maður sem býður í ósmekklega stórt partí.

Verst var þó að sjá hermenn gangandi gæsagang með með kínverska fánann og síðan Ólympíufánann. Þá hugsaði maður sitt um fasisma.

Því þótt Kína sé sagt vera stjórnað af kommúnistum, með mynd af Maó á aðaltorgi landsins, er stjórnarfarið – og hugarfarið sem birtist kringum leikanna – miklu nær fasisma.

Setningarathöfnin hjá Grikkjum fyrir fjórum árum var minni í sniðum, en um leið var hún þokkafyllri, smekklegri – íhugulli.

Ég man sérstaklega eftir atriðinu með guðshöfuðið þar sem þetta kvæðisbrot gaf tóninn:

Ég vaknaði með þetta marmarahöfuð í höndunum,

það örmagnar mig í olnbogunum og ég veit ekki hvar á að leggja það.

Það datt inní drauminn þegar ég kom útúr draumnum,

svo örlög okkar fléttuðust og verða vart greidd sundur aftur.

Höfundurinn er Giorgos Seferis, Nóbelsverðlaunahafi og eitt mesta skáld tuttugustu aldar.

Best væri að Ólympíuleikar yrðu framvegis haldnir á sama stað. Að þeim yrði haslaður völlur í einhvers konar nútíma Ólympíu. Hinn valkosturinn er að leikarnir verði bara haldnir í „góðum“ borgum – eins og til dæmis Barcelona, Sidney eða Aþenu.

Leikarnir eftir fjögur ár verða í London. Ef maður þekkir breska pressu og pólitík rétt þá er nánast öruggt að skæðar deilur eiga eftir að geisa um þá. Þegar er ljóst að þeir munu fara margfalt fram úr fjárhagsáætlun, stjórnendur leikanna eru farnir að greiða sér himinháar bónusgreiðslur í anda The City og svo fengu menn áfall þegar þeir sáu hvað lógó leikanna var ljótt.
Tvö smáhneyksli

Kannski hefur svo mikið af hneykslismálum dunið á okkur undanfarið að við erum orðin ónæm. En hér eru tvö sem virðast ætla að drukkna í flóðinu.

Kaupréttarsamningar tveggja glaðbeittra manna, bankajöfranna hjá Kaupþingi. Maður hélt einhvern veginn að yrði lát á þessu í kreppu þegar allt stefnir lóðbeint niður.

Og Orkuveita Reykjavíkur, almenningsfyrirtækið, sem er að bjóða völdum viðskiptavinum á tónleika með Eric Clapton. Að sögn til að efla tengsl við viðskiptavini sína.

Ég sem hélt að viðskiptavinirnir væru bara ég og þú.
Setningarathöfn OL

Kínverjar að sprengja kínverja.
Jónas og Einar

Öldungarnir Jónas Haralz og Einar Benediktsson skrifa aðra grein um efnahagsstjórn og Evrópumál í Morgunblaðið í morgun. Þeir hnykkja á ýmsu sem stóð í fyrri grein þeirra, en hún vakti mikla athygli þegar hún birtist fyrr í sumar.

Það er skoðun Jónasar og Einars að ekki verði undan því vikist að Ísland sæki um aðild að Evrópusambandinu ef eigi að vera hægt að tryggja hér stöðugleika til langframa. Kostirnir í peningamálum séu í raun aðeins tveir – að fylgja núverandi kerfi í endurbættri mynd eða að fá aðild að Myntbandalagi Evrópu.

Í framhaldi af þessu fær Seðlabankinn ansi hressilega ádrepu hjá þeim öldungunum:

„Að því er fyrri kostinn snertir er eðlilegt að Seðlabankinn geri sjálfur grein fyrir því hvernig endurbæta megi núverandi kerfi. Þetta hefur bankinn ekki gert í greinargerðum sínum fram að þessu, sbr. síðustu skýrslu bankans, Peningamál 2008, 2, og fyrri skýrslur af sama tagi. Í þessum skýrslum hefur bankinn ítrekað markmið sín um verðbólguþróun, sett fram vaxtaákvarðanir og áætlað hvenær markmiðum yrði náð. Sá tími hefur þó sífellt færst undan, það sem átti að nást á fjórða ársfjórðungi 2008 færist til þriðja ársfjórðungs 2009 og þaðan, nú síðast, til þriðja ársfjórðungs 2010. Rétt er að bankinn leggi fram mat á reynslu undanfarinna ára og geri grein fyrir þeim breytingum og endurbótum á fyrirkomulagi og framkvæmd sem hann telur að leitt gætu til þess árangurs og trúverðugleika sem ekki hefur tekist að ná fram að þessu.“
Be afraid

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=BXzugu39pKM&feature=related]

Þetta er ansi magnað myndband sem Magnús Þór birtir á vef sínum af heimsendinum sem hugsanlega byrjar í Sviss í dag.

Maður fær skrítna tilfinningu í magann þegar maður sér þetta.

Hér er hins vegar frétt frá BBC sem útskýrir að ekkert sé að óttast.

Eða það skulum við vona.
Ótrúleg skoðanakönnun

Skoðanakönnunin sem Stöð 2 birti í kvöld vekur ýmsar spurningar. Staða hins svokallaða F-lista er náttúrlega fáránleg – að borgarstjórinn í Reykjavík hafi fylgi upp á 1,8 prósent.

En Sjálfstæðisflokkurinn hefur líka komið sér í afleita stöðu.

Breytti það engu fyrir Sjálfstæðisflokkinn að Hanna Birna tók við af Vilhjálmi?

Þarf Sjálfstæðisflokkurinn að standa fastar í ístaðinu gegn Ólafi F. Magnússyni?

Getur verið að þetta sé satt – að Ólafur sé farinn að krefjast þess að sitja áfram sem borgarstjóri?

Ætlar Sjálfstæðisflokkurinn að láta Ólaf ráðskast með sér þegar (og ef) hann hættir sem borgarstjóri – meirihlutinn mun eftir sem áður hanga á honum?

Er ennþá valdabarátta innan borgarstjórnarflokksins hjá sjálfstæðismönnum – sbr. umræðu um prófkjör fyrr í vikunni?

Og eitt enn:

Hefur Sjálfstæðismönnum dottið í hug að slíta samstarfinu við Ólaf og reyna að fá Framsókn til liðs við sig í nýjan meirihluta?

Friðjón lætur sig dreyma um að Svandís Svavarsdóttir sé kannski leið á áhrifaleysinu – en maður sér varla hvaða málefni ættu að tengja Sjálfstæðisflokk og VG saman…
Seldi kvóta og vill fá meira

Er þetta dæmi um alþýðuhetju sem fellur jafn hratt og hún rís?
Réttrúnaður samtímans

Í athugasemdadálki neðar á síðunni vitna ég í grein eftir John Brignell þar sem hann fjallar um hattræna hlýnun sem trúarbrögð fremur en vísindi.

Á öðrum stað líkir hann þessu við púrítanisma og vitnar í bandaríska háðfuglinn H.L. Mencken (Mencken reykti vindla svo hann var líklega útsendari tóbaksfyrirtækis):

Puritanism – The haunting fear that someone, somewhere, may be happy.

H L Mencken

Þessi orð virðast sannarlega eiga við þegar maður horfir framan í andlitið á t.d. George Monbiot.

Fyrrnefndu greinina má lesa með því að smella hér.

En Brignell hefur lagt fleira skemmtilegt til málanna. Hann á til dæmis þessa samantekt hérna þar sem hann kemst að því að allt sé hnattrænni hlýnun að kenna.

Hún er alveg stórkostleg.
Listrænt runk

Það er verið að halda yfirlitssýningu á verkum Tracy Emin í Edinborg eins og lesa má hér.

Það sem Emin gerir á álíka mikið skylt við list og blogg við bókmenntir.

Samt er hún álitin ein helsta listakona í Bretlandi og víðar.

Tracy er líka staðföst í list sinni og hefur neitað að endurskapa listaverk eftir sig sem brann – tjald þar sem voru minningar um gamla elskhuga, notaðir smokkar og svoleiðis. Samt voru milljón pund í boði.
Jöklaverndarar

Einhvern tíma hef ég áður skrifað um jöklaverndunarfélagið. Fólk sem telur jökla og ís meðal þess sem þurfi að varðveita í heiminum.

Ég er á sama máli og Sigurður Þór Guðjónsson sá mikli veðurspesíalisti og smekkmaður á veður. Ég vil hlýindi og sól – ólíkt umhverfisráðherranum sem virðist telja eftirsjá að köldum hafísárum og tíma þegar aldrei voru sólríkir sumardagar í Reykjavík nema í glærri og ískaldri norðanátt.

Það var þá sem jöklarnir döfnuðu og urðu stórir.

Annars er orðalagið í þessari frétt dálítið merkilegt. Þar segir að loftslagsbreytingar séu þegar farnar að hafa áhrif á Íslandi.

Auðvitað mætti orða þetta öðruvísi og segja einfaldlega að það hafi hlýnað aftur eftir nokkuð kalt skeið.
Stuðningsmenn

Þorgerður Katrín segist vera venjulegur íslenskur stuðningsmaður á Ólympíuleikunum í Peking.

Já. Ahemm.

Hér er annar stuðningsmaður – fólksins sem sætir þjóðarmorði í Darfur – hann hefur unnið til gullverðlauna á Ólympíuleikum en fær ekki að koma til Kína.
Ljungberg á leið frá West Ham

Ljungberg var á fáránlega háu kaupi hjá West Ham og gat ekki neitt.

Hafði meiri áhuga á að auglýsa nærföt.

Samningurinn við Ljungberg var ein ástæða þess að Eggert Magnússon var látinn yfirgefa félagið.

Björgólfur og co eru ábyggilega fegnir að sjá á bak honum. Mætti segja mér að heyrðist smella í kampavínstöppum í austurbænum í London.

En það hefur ábyggilega kostað eitthvað að losna við Svíann.
Clapton

Ég á miða á tónleika með Eric Clapton á föstudaginn.

Nú er ég á báðum áttum með hvort ég nenni að fara.

Mér hefur eiginlega fundist allt sem Clapton hefur gert síðan sirka 1972 hálfleiðinlegt.

Nema kannski tónleikarnir sem hann hélt til minningar um George Harrison – þar var hann góður.
Hákarlar og sardínur

Þetta er lóðið hjá Andrési Jónssyni.

Það er hægt að hafa uppi orð um að hákarlarnir séu að gleypa sparisjóðina, en staðreyndin er sú að þeir fóru langleiðina með að tortíma sjálfum sér með vitlausum fjárfestingum.

Vildu fá að spila með í geiminu og eru nú bornir út úr spilavítinu, nánast ófjárráða.

Einn sparisjóðurinn sem er að gefa upp öndina er sagður hafa lagt allt sitt fé í Exista.

Það var þá hjálp í því fyrir heimabyggðirnar.
Ekki benda á mig

Framkvæmdastjóri þingflokks Sjálfstæðisflokksins skrifar grein þar sem hann segir að fari fram „örvæntingarfull leit að blóraböggli“ vegna efnahagsástandsins.

Hann fer með möntruna sem kemur frá Valhöll um að vandinn sé innfluttur, hann komið að utan.

En þá er horft fram hjá því að hagtölurnar hér á Íslandi eru allt öðruvísi en í nágrannalöndunum.

Gjaldmiðillinn hefur fallið um 40 prósent gagnvart helsta viðskiptagjaldmiðlinum; vextir eru rúmlega 15 prósent; verðbólgan um 15 prósent; verðbæturnar hlaðast utan á lán almennings.

Þetta er allt önnur staða en uppi er í Evrópu.

Það þarf ekki að leita með örvæntingu, en gott væri að fá svör við því hverjir bera ábyrgð á því að krónuræfillinn hefur farið svona illa.

Þetta er ekki allt þeim að kenna – en einhvern hluta vandans eiga þeir alveg skuldlaust. Menn hafa þurft að hverfa úr starfi eða að minnsta kosti fá skell á rassinn fyrir minna.

En líklega er ábyrgðarfælni nokkuð útbreidd þessa síðsumardaga.
Aðlögunin felst í kjaraskerðingu

Geir talar um aðlögunarhæfni hagkerfisins.

Staðreyndin er sú að aðlögunin felst aðallega í fjörutíu prósenta gengisfalli krónunnar gagnvart evru á stuttum tíma. Það hefði þótt hressileg gengisfelling í gamla daga.

Ásamt verðbólgu upp á 15 prósent og verðbótum sem í framhaldi af því leggjast á lán gæti hugsast að þetta sé stærsta kjaraskerðing í sögu lýðveldisins.

Það eru engar horfur á að hún verði bætt á næstu árum. Kaupmátturinn minnkar og skuldapytturinn stækkar.

Ég hef áður haldið því fram að ríkisstjórnin muni ekki grípa til neinna sérstakra aðgerða vegna þessa. Eftir síðustu uppgjörstölur bankanna virðist óþarfi að hjálpa þeim sérstaklega. 500 milljarða króna lánið er líklega úr sögunni. Lágt krónugengi er ágætt fyrir þær útflutningsgreinar sem eru ekki of skuldsettar.

Best væri ef stjórnmálamennirnir færu að tala um þetta af hreinskilni – en vandinn er kannski sá að þá þyrftu Geir og Árni Matt að viðurkenna hversu hagstjórnin hér hefur verið arfaslök síðustu árin.

Við þurfum að heyra minna um afkomutölur bankanna og meira um hvernig þetta kemur við venjulegt fólk. Annars er hætt við að álit fólks á stjórnmálamönnum minnki enn – ætli sé ekki óhætt að spá því að fylgi við ríkisstjórnina verði komið í 30 prósent í vetur?
Sólin skín í norðri

Þessi mynd er partur af myndasýningu sem hangir neðst á Laugavegi en þar eru skýrð út ýmis áform varðandi uppbyggingu í miðbænum í Reykjavík.

Myndin er í syrpu sem fjallar um Laugaveg 4-6.

Hún er allrar athygli verð.

Ekki síst vegna þess að á henni skín sólin glatt – úr hánorðri.

Veröndin á myndinni snýr nefnlega í norður, en eins og sjá má er hún böðuð sól. Skuggarnir af borðunum og stólunum falla í suður.

Svona geta arktektar verið duglegir að fegra hugmyndir sínar. En í veruleikanum á sól líklega aldrei eftir að skína á hinn fyrirhugaða sólpall.
Björgum almenningi

Það er forvitnilegt að lesa saman þennan úrdrátt úr frétt Financial Times og þessa grein eftir Friðrik Jónsson.

Það þarf ekki að hjálpa bönkunum á Íslandi, heldur þarf að bjarga íslenskum almenningi frá bönkunum.
Solzhenitsyn látinn

Alexander Solzhenitsyn var einn dáðasti maður á tuttugustu öld – og jafnframt einn sá hataðasti. Það eru innan við tuttugu ár síðan að maður sem nú er frammámaður í Samfylkingunni hélt því fram í eyru mín að hann hefði verið auðvaldsþý. Svo kom hann illa við kauninn á þeim sem trúðu á hið fyrirheitna ríki í austri – eða eitthvað í líkingu við það.

Solzhenitsyn var skrásetjari eins versta kúgunarkerfis sem heimurinn hefur þekkt. Hann tók það í sundur í bókum sínum; fletti ofan af því sem hefur verið kallað lygi tuttugustu aldarinnar. Hann skráði sögu þess án þess að hafa aðgang að neinum opinberum eða skjallegum heimildum; ritun Eyjahafsins Gúlag var stórkostlegt afrek að þessu leyti. Handritið þurfti að fela; því var loks smyglað úr landi.

Um leið var Solzhenitsyn lifandi sönnun þess að penninn getur verið sterkari en sverðið. Sovétvaldið óttaðist hann svo að það rak hann úr landi. Hann tók endanlega æruna af kommúnismanum eystra. Sýndi ekki bara fram á að verkamannaríkið var blekking ein, heldur líka að kenningarnar sem það byggði á voru glæpsamlegt rugl.

Solzhenitsyn var eitt af stórmennum tuttugustu aldarinnar. Hann var engum leiðitamur. Þegar hann kom til Vesturlanda fannst honum lífið hér andega snautt og innantómt. Vegna þessa misstu vesturlandabúar fljótt áhuga á honum. Hugmyndir hans virkuðu óskiljanlegar og gamaldags; andlega svipar honum raunar mjög til Dostojevskís með hugmyndir um kristilega endurlausn og sjálfsafneitun – hann er ekki bara stórkostlega hugaður andófsmaður gegn pólítísku ofbeldi heldur líka tengiliður við hina miklu ritlistarhefð Rússands frá 19. öld.

Sjálfur las ég Gúlagið ungur maður. Fáar bækur hafa haft meiri áhrif á mig. Megi Solzhenitsyn hafa þökk fyrir það.

Myndin að neðan er af Solzhenitsyn er hann kom úr Gúlaginu 1953.
Háski í Hljómskálagarðinum

Knattspyrnuleikur okkar Kára í Hljómskálagarðinum í gær ætlaði að taka óvæntan endi þegar faðirinn reyndi að spyrna óvenju glæsilega en boltinn hafnaði beint á geitungabúi.

Geitungarnir ærðust og réðust að boltanum. Hringsóluðu ógnandi í kringum hann.

Loks tókst að finna langa spýtu og nota hana til að pota boltanum burt frá geitungabúinu. Þá var líka farið að rökkva ögn og kvikindin orðin rólegri.
Nútímasamfélag séð að ofan

Þetta er úr nýrri þáttaröð frá BBC. Sýnir umferð bíla, skipa, flugvéla og símanotkun – allt séð að ofan.

Nútíminn er á sinn hátt undursamlegur.
Hví tekst okkur ekki að borga niður lánin?

Þetta er umhugsunarverð grein hjá Hrannari Baldurssyni.
Ársreikningar, veldu aðferð

Og ekki síður þessi grein hjá Ívari Pálssyni um höfunda ársreikninga sem hafa sköpunargáfuna í lagi.

Hins vegar spurning hvort er eitthvað að marka þá?
Hopandi jöklar

Er þetta ekki barasta góð frétt – merki um batnandi veðurfar á norðurhveli?

Veðrið eins og það hefur verið síðustu daga er dásamlegt. Að geta verið úti í hita á íslensku sumarkvöldi.

Þetta er allt öðruvísi en sumur æsku minnar, á árunum frá 1970 og fram undir aldamót.

Þá var aldrei sól nema í norðanátt í Reykjavík. Sem þýddi að þótt sólin skini var kalt í lofti. Sólböð varð að stunda undir skjólveggjum. Fólk talaði um gott veður en var í raun að drepast úr kulda.

Loftið var aldrei hlýtt og milt eins og síðustu daga heldur var það glært af kulda.

Jöklana er erfitt að vernda (ég er reyndar viss um að sumir telja ástæðu til þess) – ólíkt gömlum húsum – gamlar heimildir segja líka að hafi verið gegnt milli jökla þar sem nú er íshellan á Vatnajökli. Það var á landnámsöld – sem á að hafa verið hlýrri en þessir góðu dagar.
Höfundur Hreiðursins snýst gegn ÓL

Ai Weiwei, hönnuður Ólympíuleikvangsins, snýst gegn Ólympíuleikunum og spyr hvort þetta sé íþróttamót eða einhvers konar hernaður?

Sjá hér.
Laugavegurinn eins og hann er í alvörunni

Að undanförnu hefur verið mikið rætt um 19. aldar götumynd á Laugavegi. Líklega eru þó flestir búnir að átta sig á að þetta er della. Aðeins örfá hús við götuna eru frá 19. öld. Miklu fleiri eru byggingarnar sem bera einkenni nútímaarkítektúrs, fúnksjónalisma og brútalisma.

Sum þessara húsa eru ekki falleg, síður en svo. En mörg timburhúsanna eru það heldur ekki. Notagildi sumra þeirra er talsvert. Aðalatriðið er samt að gera sér grein fyrir því að götumynd Laugavegarins er fjarskalega ósamstæð. Ef stefnan er að búa til heillega götumynd í einhverjum stíl – ja, þá þarf einfaldlega að rífa helling af byggingum.

Það þýðir ekki að umræðan stjórnist stöðugt af einhverjum hugarórum um glæsta fortíð götunnar eða mynd sem hefur aldrei verið til. Menn verða horfast í augu við hvernig gatan lítur út í raun og veru. Götumyndin er ekki frá 19. öld eða fyrri hluta 20. aldar, heldur er nær að fullyrða að mest áberandi húsin við Laugaveg séu byggð á síðustu fimmtíu árum.

Og þau líta svona út – myndirnar tók ég á gönguferð upp og niður götuna í gær, í fögru veðri, þegar miðbærinn í Reykjavík leit óvenju vel út – vegna veðurblíðunnar. Það er hins vegar áberandi að verslanir eru aftur í stórum stíl að flæmast af Laugaveginum.

Ég hef reyndar þá kenningu að sumir sem hafa hæst í umræðunni hafi aldrei komið á Laugaveginn – þar með talinn borgarstjórinn í Reykjavík.
Miðbærinn

Tvær spurningar heyrir maður gjarnan frá útlendingum sem koma í miðbæinn í Reykjavík:

Þeir spyrja hvort borgin hafi orðið fyrir alvarlegum sprengjuárásum í stríðinu?

Og þeir spyrja líka, ögn ráðvilltir, þar sem þeir standa á Laugavegi eða Lækjartorgi:

Hvar er miðbærinn?
Varla fagnaðarefni

Árni Helgason, framkvæmdastjóri þingflokks Sjálfstæðisflokksins, skrifar grein þar sem hann fagnar afkomu bankanna á síðasta ársfjórðungi.

Nú hef ég verið að hlusta aðeins á þetta í fréttum og mér heyrist að gróðinn sé aðallega tengdur verðbólgunni og verðbótum sem eru lagðar á skuldara þessa lands – það er öruggt að verðbæturnar koma ekki með sama þunga á innlánsreikninga…

Fyrir utan það sem bankarnir hafa grætt á því að spila með krónuna.

En í báðum tilvikum er það almenningur í landinu sem þarf að blæða. Varla er það sérstakt fagnaðarefni. En þetta stemmir við þá kenningu mína að hin eiginlega stefna ríkisstjórnarinnar sé að láta fólkið í landinu þola stórfellda kjaraskerðingu – og rétta þannig af þjóðarskútuna.

Árni telur að hagkerfið sé að ná nýju jafnvægi. Það held ég verði ansi dýrkeypt fyrir marga.

Í framhaldi af þessu vil ég benda á þessa grein Guðmundar Gunnarssonar um uppsagnir hjá Mest og framgöngu Glitnis í því máli. Það er víst alveg rétt hjá honum að bankarnir gefa engin grið:

„Nú blasir við starfsmönnum Mest að þurfa að leita til peningamannanna um yfirdrátt á liðlega 20% vöxtum svo lánin fari ekki í vanskil. Háttalag þeirra sem þarna véla er fullkomlega siðlaust. Steingelt allri mannlegri tilfinningu. Í augum þeirra er allt leyfilegt og réttlætanlegt bara að það skili arði.

Hvers vegna var Mest ekki stöðvað á meðan það var til fyrir launum? Var það gert til þess að launamenn muni glata eignum til peningamannanna vegna vanskila? Var það gert til þess að launamenn þyrftu að taka enn meiri yfirdráttarlán hjá peningamönnunum?“
Nokkurra vikna seinkun?

Þórunn Sveinbjarnardóttir segir í Morgunblaðinu í morgun að hið sameiginlega mat á umhverfisáhrifum vegna álvers á Bakka muni aðeins valda nokkurra vikna seinkun á framkvæmdum.

Er það rétt? Tekur svona stuttan tíma að meta þetta? Samt talar Kristján Þór Júlíusson um fleyg í stjórnarsamstarfið.
Borgað fyrir að þegja

Fréttablaðið hefur þetta eftir Ólafi F. Magnússyni í morgun:

„Ólöf þiggur enn laun sem aðstoðarmaður borgarstjóra og mér þykir ankannalegt að á meðan svo er bregðist hún trúnaði og greini frá persónulegum einkasamtölum okkar og fari ekki einu sinni rétt með.“

Hann telur sig semsagt hafa borgað henni fyrir að þegja.

Og einhvern veginn virðist málið hafa snúist þannig að Ólöf – eins og fleiri – situr á svikráðum við borgarstjórann.
Frá tíma gullæðisins

Þetta er forvitnilegt skjal sem þið opnið með því að smella.

rei_and_gge.pdf

Það inniheldur gögn frá kynningu sem var haldin í London í fyrra, á tíma REI samrunans (sem síðar gekk til baka). Höfundar eru Hannes Smárason og Bjarni Ármannsson og það eru ekki smápeningar sem eru í húfi ef marka má hvernig þeir kynntu málið fyrir fjárfestum, heldur 8-9 milljarðar Bandaríkjadala – 600-700 milljarðar íslenskra króna.

Svona átti fyrirtækið að verða verðmætt eftir að það færi á markað árið 2009.

Það er ekki furða þótt þeir Hannes, Bjarni og Guðmundur Þóroddsson sæktu það hart að eignast hlut í þessu, að flýta málinu – og mokgræða ef marka má kynninguna.

Og miðað við þetta er ljóst að hugmyndin hefur verið sú að að orkan átti að forða FL-Group frá falli.
Lítil gleði í samstarfsflokknum

Fyrir mánuði skrifaði Össur iðnaðarráðherra undir viljayfirlýsingu við Alcoa um byggingu álvers á Bakka við Húsavík.

Nú kemur Þórunn umhverfisráðherra úr sama flokki og setur allan pakkann í umhverfismat í trássi við niðurstöðu Skipulagsstofnunar sem hafði úrskurðað að ekki þyrfti að meta umhverfisáhrif allra framkvæmdanna sameiginlega.

Það veit enginn hvað þetta mun tefja málið mikið. En það mun taka langan tíma. Sjálf hafði Þórunn áður sagt að matsferlið yrði of langt.

Sagan segir að ýmsir úr samstarfsflokki Samfylkingarinnar séu mjög ókátir.