arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Varla íshafssiglingar um Ísland

Ég hef nefnt það áður að ég hitti sérfræðing í alþjóðlegum siglingum þegar ég var í Kanada í vor. Ég nefndi við hann opnun Norður-Íshafsins og möguleika á að byggja umskipunarhöfn fyrir íshafssiglingar á Íslandi.

Af hverju í ósköpunum ættu þeir að sigla þangað? spurði maðurinn.

Í sama streng tekur Einar Ólason, doktor í hafísfræðum, í viðtali við Ríkisútvarpið. Hann segir að langt sé í að leiðir opnist og hann geti ekki séð hvernig lega Íslands geti komið sér vel í þessu efni:

„Ef við förum enn þá lengra fram í tímann, þannig að það verði mögulegt að sigla í gegnum rússneska lögsögu þá þarf engu að síður flota af ísbrjótum til að halda leiðinni opinni á veturna. Ég veit ekki hverjir ættu að hafa hag af því nema hugsanlega Kínverjar en þá myndi ég enga að síður setja höfn frekar á Svalbarða heldur en á Íslandi. Af tveimur bjartsýnum hugmyndum sem maður rekst á hérna myndi ég frekar bora eftir olíu á Drekasvæðinu en byggja höfn á Langanesi.“

Hér breytir engu hvað forseti Íslands er að segja, sveitarstjórnarmenn fyrir norðan eða þeir sem halda uppi hugmyndum um Nýja norðrið – því er fyrst og fremst stefnt gegn ESB-aðild, þannig að úr verður einhvers konar blanda af hugarleikfimi og pólitískri áróðurstækni.

Því staðreyndin er sú að þótt ýmisleg auðæfi sé að finna í kringum Norðurskautið, þá á Ísland ekki tilkall til þeirra – og verði eitthvað úr Íshafssiglingum þá er Ísland úrleiðis. Það yrði dýr timasóun fyrir skip að stoppa hér.

Samanburður á leiðinni frá Kína til Evrópu í gegnum Súezskurðinn og um Íshafið meðfram ströndum Rússlands.
Lagfært listaverk

Þessa mynd fékk ég senda frá gömlum vini mínum á Spáni – þar hefur vakið athygli sérstæð viðgerð á listaverki.
Hvað er að gerast hjá Lilju?

Hún kemur nokkuð á óvart sú ákvörðun Lilju Mósesdóttur að ætla ekki að leiða flokk sinn Samstöðu.

Skýring Lilju er sú að hún sé að axla ábyrgð á fylgistapi flokksins. En í raun hefur ekki verið neitt fylgistap, flokkurinn flaug hátt í skoðanakönnunum fyrst og hefur síðan gefið eftir. Enn hefur ekki reynt á flokkinn í kosningum, og innan raða hans hefur heldur ekki komið fram neinn talsmaður sem er öflugri en Lilja. Samstaða byggist náttúrlega mestanpart upp í kringum skoðanir hennar og pólitíska framgöngu.

Það hefur verið uppi kvittur um að erfitt sé að vinna með Lilju, en það er heldur ekki tekið út með sældinni að stofna stjórnmálaafl af þessu tagi. Það laðar að sér mikið af fólki sem hefur mjög einstrengingslegar skoðanir og er lítt gefið fyrir málamiðlanir. Varaformaðurinn hvarf á brott eftir fáa daga, hann var að sönnu ekki þungaviktarmaður í pólitík, en þetta fékk mikla athygli.

Nú er flokkskona horfin á braut og er óánægð með að Lilja hafi samþykkt frumvarp á Alþingi sem gerir ráð fyrir að þingmenn geti fengið að einhverju leyti greitt fyrir líkamsrækt, gleraugu og heyrnatæki.

Það er svo að í flestum kjarasamningum eru ákvæði um eitthvað af þessu tagi, og það er mikill pópúlismi að láta eins og afar illa launaðir þingmenn á Íslandi eigi ekki að fá að njóta slíkra kjara.
Lára Hanna: Þeir sem eru á bak við smálánin

Í afar fróðlegum bloggpistli upplýsir Lára Hanna Einarsdóttir hverjir eru á bak við hin umdeildu smálánafyrirtæki. Hinir hefðbundnu fjölmiðlar hafa alveg klikkað á því.

Það er nauðsynlegt að vita þetta – það eru menn á bakvið þessa starfsemi, ekki bara einhver ópersónuleg öfl.

Umfjöllun Láru Hönnu er hérna.

Það er talsverð umræða um að þeir sem taki lán af þessu tagi geti sjálfum sér um kennt. Og jú, það er sjálfsagt eitthvað til í því. En þá er þess líka að gæta að okur hefur lengi talist sérstaklega vont athæfi, hjá Dante eru okrarar til dæmis geymdir í einum af neðstu hringjum vítis. Við kunnum að hafa misst sjónar á þessu á tíma langvarandi lánasukks, en hér á landi hafa verið í gildi lög sem banna okur.

Við getum þó altént leyft okkur að vara við okurlánurum – og sýna þeim forakt.
Fer Jóhanna eða verður?

Menn eru að pæla í því að Jóhanna Sigurðardóttir tilkynni um áframhaldandi veru sína eða brotthvarf úr stjórnmálum á næstunni.

Jóhanna er í sérstakri stöðu. Það var eiginlega búið að skrifa hana út úr pólitíkinni fyrir hrun – menn biðu þess einungis að hún settist í helgan stein.

Svo hrundi bankakerfið og þjóðin horfði ofan í spillingardíki – þá var Jóhanna kona augnabliksins, það var í raun snilldarbragð að gera hana að formanni Samfylkingarinnar. Án hennar hefði flokkurinn þurft að gjalda hrunið miklu dýrara verði.

Ef Jóhanna hættir nú gerir hún það í raun á toppnum. Ísland er mært í erlendum fjölmiðlum fyrir efnahagsbata. Jóhanna getur sagt að hún hafi leitt Ísland út úr kreppunni. Í sögubókum verður líklega farið heldur blíðum höndum um hana. Enginn mun geta láð henni fyrir að draga sig í hlé eftir áratugi í stjórnmálum og erfið fjögur ár í forsætisráðuneytinu – sem fyrsta konan sem gegnir því embætti á Íslandi.

Vandinn verður að finna eftirmann hennar. Það er enginn sem skarar fram úr í Samfylkingunni. Einna líklegastur er hinn hógværi velferðarráðherra Guðbjartur Hannesson, kannski af því engum líkar í raun illa við hann. Þingmenn Samfylkingarinnar eru margir ráðvilltir, sumir sjá fram á að missa þingsæti sín, þeir átta sig ekki á því hvort betra er að halda í Jóhönnu eða láta hana róa.

Ef Jóhanna kýs að halda áfram, sýnir það hvað hún er í raun mikil baráttukona. En það gæti orðið við ramman reip að draga. Það er reyndar alls ekki víst að Samfylkingin bíði það afhroð í kosningum sem útlit var fyrir fyrr á kjörtímabilinu, en komandi kosningavetur á eftir að vera langur og strangur – það er hætt við að baráttan verði óvenju hörð, persónuleg og níðskælin. Mikið af heiftinni mun beinast gegn Jóhönnu – hún mun þurfa sterk bein til að þola það.
Lánasukk

Við búum í heimi sem flýtur í áður óþekktu lánasukki.

Við tökum lán fyrir húsnæði sem við náum kannski aldrei að borga upp eða eignast. Við tökum lán fyrir dýrari bílum en við höfum efni á.

Við notum kreditkort og höfum yfirdrátt.

Við sættum okkur við vexti sem á flestum tímabilum sögunnar hefðu talist blöskranlegt – jafnvel syndsamlegt – okur.

Tekjur lágstéttar- og millistéttarfólks á Vesturlöndum hafa ekki hækkað, fjármagnið hefur verið að færast til þeirra fáu ofurríku, en þeir sem hafa lægri þjóðfélagsstöðu þrá að lifa eins og ríka fólkið.

Það er aðeins hægt með því að taka lán.

En þegar svo bætast við smálánafyrirtæki með viðurstyggilegum okurvöxtum er okkur nóg boðið. Þá er þessi lánastarfsemi orðin einum of brútal. Í huganum vekja þau upp myndir af fíkniefnaneyslu og handrukkurum.

Svona smálánafyrirtæki hafa breiðst út um veröldina á leifturhraða. Þetta er ekki sérstaklega bundið við Ísland. Það væri samt forvitnilegt að vita hverjir séu eigendur þessara fyrirtækja hér.
Hitabylgja

Þegar ég var að alast upp var ísöld á Íslandi.

Það var í fleiri en einum skilningi.

Þetta var óvenju kaldur tíma. Þegar sást til sólar var það yfirleitt í napurri norðanátt – það var hægt að norpa undir vegg og ímynda sér að væri sumar.

Ég var í byggingavinnu – það snjóaði í júní. Skaflarnir frá því veturinn áður voru varla bráðnaðir þegar vetur kom á ný.

Það var líka ísöld í mannlífinu. Ísland var óhemju fábreytt land á þessum tíma. Það sást varla útlendingur. Þóttu tíðindi ef birtist fólk með annan hörundslit en þennan bleika sem við höfum. Yfirleitt var allt bannað sem var ekki sérstaklega leyft. Það mátti ekki setja stóla út á gangstétt við veitingahús, það mátti ekki syngja eða leika á hljóðfæri úti á götu, það þótti geysilegt skref í frjálsræðisátt þegar leyft var að pylsuvagn í Austurstræti.

Í þessu efni var lítill munur á stjórnmálamönnum hvort sem þeir kenndu sig við frelsi eða ekki frelsi – það var allt sama tóbakið.

Nú er önnur tíð. Það er hitabylgja bæði í veðrinu og mannlífinu. Fólkið er miklu frjálslegra en þegar ég var að alast upp og því fjölgar sem betur fer – ekki síst vegna þess að hingað koma margir útlendingar. Það hefur alltaf verið til vandræða á Íslandi hvað við erum fá.
Strætó til Akureyrar

En ef maður fer upp í vitlausan vagn í Mjóddinni, dottar aðeins í honum og vaknar svo á Akureyri.

Þetta er magnað.

Kannski er þetta heldur ekki svo langt? Eftir að ég var í Kanada í vor finnst mér allar vegalengdir stuttar.
Galloway til varnar Assange – og gerir allt vitlaust

George Galloway, breski þingmaðurinn sem heldur úti Respect-flokknum, hefur blandað sér í mál Julians Assange með þeim afleiðingum að allt fer í loft upp – ekki síst á vinstri væng stjórnmálanna.

Í myndbandsupptöku fjallar Galloway í smáatriðum um kærur tveggja sænskra kvenna á hendur Assange og segir að þær séu tilbúningur til að koma Assange í hendurnar á bandarískum yfirvöldum. Hann segir meðal annars í upptökunni að ekki þurfi að spyrja við hverja innsetningu. Hér er ræða Galloways, hann byrjar eftir sirka þrjár mínútur:

Baráttufólk gegn kynferðisglæpum hefur brugðist hart við málflutningi Galloways. Julie Bindel skrifar og segir að karlar á vinstri væng sem eigi að vera bandamenn, séu farnir að endurskrifa skilgreiningar á nauðgunum vegna aðdáunar sinnar á Assange.
Guardian: Veilurnar í málflutningi Assange

Í Guardian birtist leiðari þar sem fjallað er um mál Julians Assange.

Leiðarinn er býsna harðorður í garð Ástralíumannsins, og segir þar að hann rugli vísvitandi öllu saman, kæru frá Svíþjóð vegna kynferðisbrots sem sé eitt mál, og uppljóstrunum WikiLeaks sem séu annað mál. Það séu mælskubrögð að hræra þessu öllu saman.

Blaðið telur engar líkur á að Assange verði framseldur frá Svíþjóð til Bandaríkjanna þótt hann færi þangað til að standa fyrir máli sínu. Það séu engin merki um að Bandaríkin sækist eftir framsali hans – en ef svo yrði myndi almenningsálitið í Svíþjóð, Bretlandi og víðar um heiminn rísa upp Assange til varnar.

Í staðinn fyrir að fara til Svíþjóðar leitar Assange hælis í Ekvador þar sem málfrelsi er virt að vettugi – í júní var sex útvarpsstöðum og einni sjónvarpsstöð þar lokað vegna gagnrýni á stjórnvöld.

Flækjustig málsins er vissulega nokkuð hátt – og Assange er flinkur að spila á það eins og í ræðunni á svölum ekvadorska sendiráðsins þar sem hann fór líka að tala um Pussy Riot-dóminn. Þetta fellur ágætlega í kramið á netinu þar sem Assange á sína hörðustu stuðningsmenn. Guardian greinir líka frá því að málið sé farið að valda klofningi í röðum Occupy London, þar vilja sumir styðja Assange með áberandi hætti, en aðrir segja að málið sé farið að eitra hreyfinguna.
Strandveiðar

Í Fréttablaðinu er grein þar sem er farið yfir strandveiðar sumarsins – þeim er nú lokið. Veiðarnar hafa gengið vel, en þó segir að óþarfi sé að setja 8.600 tonna þak á þær, því flotinn veiði ekki svo mikið.

Margir sjá ofsjónum yfir þeim fiski sem er sóttur í strandveiðunum, meðal annar LÍÚ. Því er haldið fram að óhagkvæmt sé að veiða með þessum hætti.

En er það svo?

Á Íslandi er nokkuð almenn pólitísk samstaða um að halda litlum sjávarþorpum – ekki síst á Vestfjörðum – í byggð.

Þá verður fólk þar að geta stundað atvinnu og lifað með reisn. Fyrir þessi byggðarlög eru veiðarnar bullandi hagkvæmar, ekki bara vegna vegna fiskveiðanna sjálfra heldur líka allar þjónustunnar sem er stunduð í kringum þær. Það er betra en að byggðirnar séu á ríkisframfæri.
Friðrik: Ósjálfbærar peningaeignir og löngu ónýt króna

Friðrik Jónsson, hagfræðingur hjá Alþjóðabankanum, skrifar grein í Fréttablaðið í gær sem hann nefnir Eignavandann. Greinin bendir á veikleikana í íslenska efnahagsbatanum og gallana við þá leið að ábyrgjast allar innistæður í bönkum á meðan skuldarar þurftu að taka á sig þungar byrðar. Greininni líkur á svofelldum orðum:

„En tíminn er líkast til að renna út hvað varðar róttækar aðgerðir í efnahagsmálum. Kreppan er búin segja stjórnvöld og stjórnarandstaðan tekur hálfgildings undir og heldur því fram að hún væri ennþá meira búin ef hún væri við völd…!

En áfram lifa þær í kerfinu, ósjálfbæru peningaeignirnar í íslenskum krónum í höndum aflandskrónueigenda, jöklabréfaeigenda, eigenda ríkisskuldabréfa, lífeyrissjóða og húsnæðisbréfa. Einblínt er á dagsgengi krónunnar í viðjum hafta og ímyndað sér að þessar froðueignir séu sambærilegar við peningaeignir í alvöru gjaldmiðlum. Tímabundin túristasveifla nappar Seðlabankann sofandi á verðinum og ímyndunarveikin nær hámarki í hærra gervigengi löngu ónýts gjaldmiðils.

En það kemur að skuldadögum. Hvaða svigrúm verður til róttækra aðgerða þá?“
Celeb slúður úr Reykjavík

Nýjustu fréttir úr heimi fræga fólksins á Íslandi.

Ben Stiller var á Kex Hostel og þar var Russell Crowe að spila.

Þá var kynntur til sögunnar sérstakur gestur:

Patti Smith.

Hún tók lagið Because the Night.
Hátignarlæti

Gamli sósíalistinn Ólafur Ragnar Grímsson er mikið fyrir hátignarlæti.

Það hefur aldrei verið upplýst hvers vegna honum mislíkaði svo við Carol Van Voorst, sem eitt sinn var sendiherra Bandaríkjanna, að henni var tilkynnt að hún fengi ekki orðu þegar hún var á leið til Bessastaða að taka við henni.

Það hafa verið sögusagnir um að Ólafur hafi verið móðgaður vegna þess að eiginkona hans fékk ekki lengur fylgd leyniþjónustumanna í Bandaríkjunum. Erlendir þjóðhöfðingjar fá mikla vernd á ferðalögum þar í landi – Bandaríkjamenn eru jú öryggisóðir – en í sparnaðarskyni var ákveðið að vernd fyrir maka minniháttar þjóðhöfðingja yrði skorin niður.

Það þótti mikið stöðutákn fyrir maka, oftast eiginkonur, að geta mætt á fínustu veitingahúsin með alvöru öryggisverði.

Þetta er saga sem ekki hefur verið staðfest – en Ólafur vill helst ekki gefa eftir neitt af tildrinu í kringum embættið. Hann kemur með flóknar – en afar léttvægar – útlistanir á því hvers vegna þetta þurfi að vera svona. Valdflutningur fer fram með handabandi, segir Ólafur, en getur hann ekki eins farið fram með bréfleiðis, með tölvupósti – eða þess vegna með smsi? Er þetta vald (hins afar valdalitla íslenska forseta) svo merkilegt að einungis sé hægt að færa það milli manna með snertingu?

Maður getur ímyndað sér fátt vitlausara en að forsetar Hæstaréttar og Alþingis séu að þvælast suður í Keflavík í hvert skipti sem forsetinn fer úr landi. Hann mun eyða um það bil fjórðungi árs erlendis núorðið. Þetta er á tíma internets og hraðra samgangna. Kristján Eldjárn og Ásgeir Ásgeirsson máttu teljast góðir ef þeir fóru einu sinni á ári til útlanda.

Halldór Baldursson gerir þessu frábær skil í Fréttablaði dagsins:
Dómurinn er réttarfarshneyksli

Dómurinn yfir Pussy Riot er alþjóðlegt hneyksli og sýnir hversu mikið vantar upp á að Rússland sé lýðræðis- og réttarríki.

Stúlkurnar eru dæmdar í tveggja ára fangelsi fyrir að fremja listgjörning í kirkju.

Maður býst við háværum alþjóðlegum mótmælum vegna þessa – ríkisstjórn Íslands hlýtur að mótmæla við rússnesku stjórnina við fyrsta tækifæri.
Lifandi Laugavegur og fýlupúkarnir

Það er ótrúlegt að sjá hvernig Miðbærinn í Reykjavík iðar af lífi sem aldrei fyrr.

Þetta er ekki sama borgin og sá frekar dapri staður sem ég ólst upp í .

Ferðamannastraumurinn er náttúrlega ótrúlega mikill, en það er líka fullt af Íslendingum í bænum, léttklæddum, frjálslegum og brosandi í góða veðrinu. Hvarvetna setja kaffihús og veitingastaðir út borð. Þegar ég var ungur var þetta beinlínis bannað.

En það eru ekki allir glaðir.

Á þessum tíma er hópur kaupmanna á Laugaveginum í fýlu og hefur ráðið mikinn fýlupoka til að vera talsmann sinn.

Það er kannski ekki tilviljun að fýld vefsíða sem þeir halda úti sé öll í svörtu – eins og einhver hafi barasta dáið – en sýnin sem þarna birtist er furðuleg.

Gatan iðar af lífi og skemmtilegheitum, en þeir sjá ekkert nema myrkur.

Framtíðin er auðvitað sú að stórum hluta Laugavegs verði breytt í göngugötu, að minnsta kosti allt sumarið. Lokun hans er sérlega vel heppnuð nú annað árið í röð – og engin ástæða til annars en að framhald verði á. Fólk þekkir það líka frá ferðalögum erlendis að miðborgargötur af þessu tagi eru yfirleitt lokaðar fyrir bílaumferð.
Eiginlega alltaf of seint

Það má vera að ríkisstarfsmenn séu í stórkostlegu vildarpunktasvínaríi.

Málið snýst um að bæði var samið við Icelandair og Iceland Express í útboði Ríkiskaupa í mars 2011.

En menn eru fljótir að gleyma.

Þetta var tíminn þegar Iceland Express var næstum alltaf seint. Maður heyrði sögur af farþegum sem biðu eftir vélum þeirra á flugvöllum hér heima og í Evrópu. Enda segir í frétt frá þessum tíma að Iceland Express hafi verið of seint í 64 prósentum tilvika.

Þeir sem þurfa að mæta á fundi erlendis eða ná tengiflugi geta ekki notað slíkt flugfélag.

Nú hefur þetta batnað eitthvað hjá Iceland Express, en annað vandamál við það flugfélag er eignarhaldið – það er enn í eigu manna sem stóðu fyrir einhverju stórkostlegasta bankasvindli allra tíma eins og lesa má í þessari grein:

„Iceland, a small, proudly independent nation of just over 300,000 people was ground zero for one of the most spectacular banking frauds of all time. During the 2003-2007 period its three main banks went on a collective borrowing spree to the tune of $85 billion. This was true ponzi finance, performed by a small, very connected group of Icelandic and foreign businessmen, who leveraged Icelands previously clean lending sheet, and relied on refinancing rather than loan repayment.“
Leiðin að vestan

Við ókum frá Ísafirði í átt til Reykjavíkur í björtu og fallegu veðri. Stoppuðum oft á leiðinni.

Við staðnæmdumst í Litlabæ í Skötufirði. Þar tók á móti okkur sérlega indælt fólk sem reiddi fram vöflur með rjóma og sultu og nýtínd aðalbláber. Þar fyrir utan í fjörunni sáum við mikið af sel. Hundurinn á myndinni var mjög vingjarnlegur, hann heitir Smali.

Í Litlabæ vakti athygli okkar þessi gamli poki utan af Bragakaffi. Þarna í bænum bjó eitt sinn á þriðja tug manns – það er erfitt að trúa því. Nú hefur hann verið endurbyggður og er í umsjá Þjóðminjasafnsins. Vöflurnar voru sérlega ljúffengar, í Ögri fengum við mjög góða fisksúpu, í galdrasafninu á Hólmavík fengum við krækling úr Steingrímsfirði og almennt má segja að við höfum borðað frábæran mat á Vestfjörðum – eiginlega bara fisk.

Það er gaman að lifa af gæðum landsins. Hvarvetna fyrir vestan eru lækir þangað sem maður getur sótt sér ferskt og gott drykkjarvatn.

Í Ísafirði – þeim sem er innst í Ísafjarðardjúpi – fundum við Blueberry Hill. Það er best að tína bara beint upp í sig.

Við gistum á sveitahótelinu á Laugarhóli í Bjarnarfirði. Þar er sérlega skemmtileg sundlaug sem er kennd við Gvend góða biskup. Hótelið hefur mikinn sjarma og þar inni er margt skemmtilegt að skoða, þessi gamla auglýsing er frá þeim tíma að íslensk börn lærðu að það væri stórhættulegt að spara. „Græddur er geymdur eyrir“ varð að „glatað er geymt fé“.

Daginn eftir ókum við í gegnum Dalina. Á Erpsstöðum er mjólkurbú þar sem er framleiddur besti ís á Íslandi. Og þar er þessi kisa sem er sólgin í ís. Heppin að búa þarna!
Gyðingahatari reyndist vera gyðingur

Csanád Szegedi er ungverskur stjórnmálamaður, Evrópuþingmaður, meðlimur hins öfgahægrisinnaða Jobbik-flokks. Hann var áður í sveitum Ungverska varðliðsins, þeir klæddust fötum og höfðu merki sem minntu á sveitir Ungverja sem myrtu fjölda gyðinga í stríðinu.

Szegedi hefur hatað bókstaflega allt, Evrópusambandið, Slóvaka, Sígauna, en aðallega gyðinga.

Nú er komið í ljós að Szegedi er sjálfur gyðingur, amma hans lifði af Auschwitz, en afi hans var í þrælkunarvinnu.

Það er nokkuð síðan að fór að verða vart við grunsemdir um gyðinglegan uppruna Szegedis, en hann reyndi að nota fé og fortölur til að þagga niður í þeim.

En nú hefur hann semsagt neyðst til að lýsa því yfir að hann sé sannarlega gyðingur – viðbrögð flokksmanna eru á eina bókina lærð.

Þeir ráku hann úr öllum virðingar- og valdastöðum, og loks úr flokknum sjálfum. Nú vilja þeir að hann segi af sér þingmennskunni á Evrópuþinginu.

Ég segi eins og gjarnan var viðkvæði Dags Sigurðarsonar heitins:

Gott á pakkið.
Gjöld á ferðamenn

Það er merkilegt á Íslandi – menn rjúka upp ef á að skattleggja einhverja aðra en íslenska launþega. Það fólk má skattleggja í drep – og leggja á það öll möguleg og ómöguleg gjöld.

Hingað koma á hverju ári ferðamenn – fjöldinn er orðinn slíkur að nemur tvöfaldri íbúatölu Íslands. Það virðist ekki mega orða að láta þetta fólk greiða eðlileg gjöld.

Við erum haldin þeirri bábilju að ekki megi rukka inn á ferðamannastaði – ég get bent á að sjálfur borgaði ég væna upphæð fyrir að komast í Klettafjöllin í Kanada í vor og ekki var ódýrt heldur að fara í Colosseum í Róm (það var meira en 5000 fyrir þriggja manna fjölskyldu).

Verð á gistingu hefur farið mjög hækkandi um allan heim síðustu áratugi. Þetta geta menn einfaldlega séð með því að skoða erlenda hótelvefi – varðandi gistingu eru menn einfaldlega farnir að leyfa sér verðlag sem þótti óhugsandi áður.

Ég las fyrir nokkrum árum að á tíma Churchills hefði dýrasta hótelherbergi í London verið rúmlega kostað rúmlega 200 pund á nútímaverðlagi. Nú þykir það ekki ýkja dýrt lengur.

Virðisaukaskattur var lækkaður á hótelgistingu fyrir nokkrum árum til að efla ferðaþjónustuna. Ekki er vitað í hvaða mæli lækkunin skilaði sér til ferðamanna, þ.e. hvort verðið á hótelgistingu lækkaði sem þessu nam – en staðreyndin er sú að fyrir erlenda ferðamenn er gisting er fremur ódýr á Íslandi miðað við það sem tíðkast víða í nágrannalöndum. Þá er þess reyndar að gæta að sama og engin hótel í lúxusklassa eru til á landinu.

Meginreglan á auðvitað að vera sú að notendurnir borgi. Það er sjálfsagt að skattar í kringum ferðaþjónustuna séu svipaðir og annars staðar, hvort sem um er að ræða gistingu, mat eða fólksflutninga. Og í framhaldi af því eigum við svo loks að leyfa okkur að setja á gjöld til að vernda okkar helstu ferðamannastaði og viðhalda þeim.

Við eigum ekki að rýja ferðamenn inn að skyrtunni – en við eigum heldur ekki að láta eins og þeir geti ekkert borgað. Ferðamenn búast heldur ekki við því. Á ferðum mínum erlendis hef ég yfirleitt ekki orðið var við slíka greiðasemi.
Vesen á Assange

Það er skrítið ástand í kringum Julian Assange. Það er ekki nema fá ár síðan hann gekk um göturnar í Reykjavík og enginn þekkti hann. Nú er hann uppsláttarefni fjölmiðla alls staðar í heiminum.

Hann sækir um hæli í Ekvador. Sest að í sendiráði þess lands í London. Það hlýtur að vera leiðinleg vist. Fær hælið – og ætlar þá væntanlega að fara til Ekvador.

Bresk stjórnvöld mótmæla, skiljanlega – það hefur verið ákveðið eftir langt dómsferli að framselja Assange til Svíþjóðar.

Þar vill lögreglan yfirheyra hann vegna kynferðisbrotamáls.

Stuðningsmenn Assange segja að þetta sé í rauninni ekkert brot – en eru það gild rök í málinu að Svíar séu búnir að setja svo ströng lög um kynferðismál að kæran sé tómt rugl?

En málið snýst heldur um það nema að litlu leyti, því er haldið fram að lokamarkmiðið sé að koma Assange til Bandaríkjanna þar sem hann verði dreginn fyrir dóm fyrir að ljóstra upp um leyndarmál stjórnarinnar vestra.

Við verðum þá að trúa því að Svíþjóð – sem er norrænt réttarríki – sé tilbúið að taka þátt í slíku makki með Bandaríkjamönnum. Bandaríkin hafa raunar ekki farið fram á að Assange verði framseldur, hvorki við Breta eða Svía.

Við verðum þá að trúa því líka að kæran á hendur Assange sé af pólitiskum toga. Hann sé í slíkri hættu að hann þurfi að fá pólitískt hæli í Suður-Ameríku.

Annars hlýtur breska lögreglan að vera í nokkrum rétti að sækja hann inn í sendiráðið svo hægt sé að leiða sænska málið til lykta.
Á hol?

Ögmundur Jónasson hefur sérstakt lag á að dramatísera hlutina. Fólk sem lætur svona er stundum kallað dramadrottningar. En þá fer maður að velta fyrir sér til hverra hann er að tala.

Ögmundur segir að ESB umsókn hafi rifið samfélagið á hol.

Nú má vel vera að þessi umsókn hafi leikið flokkinn hans Ögmundar grátt, jafnvel rifið einhvern hluta hans „á hol“. Svo er hópur manna innan Sjálfstæðisflokksins sem er alveg að fara á límingunum vegna þessa. Ég er ekki viss um að hægt sé að yfirfæra það á „samfélagið“.

Ég verð að segja eins og er að flestir sem ég þekki eru sallarólegir yfir þessu – og eru alveg til í að sjá bara hvernig málin þróast.

Og það held ég líka að Ögmundur ofmeti hversu Evrópusambandinu sé í mun að fá Ísland í sínar raðir. Það er ágætlega orðað í frétt þar sem segir að Evrópusambandið hafi ekki sótt um að Ísland yrði aðili. Af mörgum málum sem þar herja á er aðild Íslands neðarlega á blaði – enda er til dæmis sama og ekkert um hana fjallað í erlendum fjölmiðlum.