arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Mörgæsir

Grétar Mar þingmaður ætlar ekki að mæta í embættistöku Ólafs Ragnars Grímssonar á morgun.

DV segir frá þessu í dag.

Ástæðan er sú að hann á ekki kjólföt og tímir ekki að kaupa sér þau.

Skiljanlega. Það er vond fjárfesting að kaupa kjólföt. Og það er leiðinlegt að leigja sér föt.

Og þetta er asnalegur klæðnaður.

Er virkilega svo mikið tildur í kringum forsetaembættið að þes sé krafist að gestir séu eins og mörgæsir til fara við þessa athöfn?

Maður vonar eiginlega að þetta sé misskilningur.
Furðulegt viðtal

Ólafur er sár fyrir hönd borgarbúa.

Var Helgi Seljan þá að sýna borgarstjóraembættinu óvirðingu?

Hefði ekki verið einfaldara fyrir Ólaf að svara bara spurningunum sem fyrir hann voru lagðar?
VG og ESB

Steingrímur J. Sigfússon og Katrín Jakobsdóttir skrifa langa grein um Evrópusambandið í Morgunblaðið í dag. Þau auglýsa eftir „heildrænni“ umræðu um Evrópumál– hvernig sem hún er svo ólík þeirri umræðu sem fer fram þessa dagana.

Er hún kannski óheildræn?

Greinin er góðra gjalda verð – en í lokin bregður fyrir gamalkunnu óþoli gagnvart ESB.

„Grautum ekki spurningum sem varða það hvernig tengslum Íslands við ESB eða fyrirkomulagi gjaldmiðlamála verði háttað hér á Íslandi á árunum 2015-2018 saman við viðfangsefni næstu mánaða,“ segir þar.

Þau virðast semsagt trúa því í fyrsta lagi að við gætum ekki komist inn í ESB eða myntsamstarf Evrópu fyrr en eftir 7-10 ár.

Þau svara ekki þeirri spurningu sem margir hafa kastað fram:

Að yfirlýsing um aðildarviðræður sé hugsanlega efnahagsaðgerð í sjálfu sér, að hún myndi auka traust á íslensku efnahagslífi og marka stefnu til framtíðar – sem virðist sárlega vanta.

Og svo virðist greinin að miklu leyti snúast um að slá málinu á frest:

Formaður og varaformaður VG leggja mikla áherslu á að flokkarnir á þingi hafi ekki umboð til að fjalla um Evrópu – hverfa frá þeim „áherslum“ sem þeir tefldu fram fyrir síðustu kosningar.

Reyndar er merkilegt í þessu ljósi að talsverður meirihluti kjósenda Vinstri grænna eru hlynntir aðildarviðræðum við ESB samkvæmt skoðanakönnunum. Þannig að þau Steingrímur og Katrín hljóta að finna einhvern þrýsting á að breyta áherslum.

Og maður sér þrýstinginn aukast víðar. Síðasta tölublað Frjálsrar verslunar er helgað konum í viðskiptalífinu. Mjög margar konur koma þar við sögu. Þær eru látnar svara þeirri spurningu hvort þær vilji láta reyna á aðild að ESB.

Ég held ég hafi talið tvær sem eru á móti.
Smávegis til varnar geisladiskum

Ef það er eitt sem ég á erfitt að skilja þá er það eftirsjá eftir vínýlplötum.

Þær rispuðust, söfnuðu á sig ryki og urðu skítugar, nálarnar á grammófónunum beygluðust og brotnuðu, oft voru plöturnar svo illa pressaðar að nálarnar skoppuðu upp og niður – alltént þoldu vínýlplötur illa álagið í partíum ungdómsára minna.

Þó voru til menn (nördar?) sem kunnu að fara með vínýlplötur.

Pössuðu sig á því að setja þær strax aftur í hulstrið, voru sífellt að pússa þær með þartilgerðum hreinsivökva, áttu hlífar til að setja á nálarnar. Hjá þeim voru plöturnar alltaf sem nýjar.

En svona menn voru undantekning.

Það passaði heldur ekki alveg að fara þannig með plötur með Stranglers eða Sex Pistols – eða Meat Loaf sem mér skilst að eigi söluhæstu vínýlplötu Íslandssögunnar.

Á þessum árum var bjór heldur ekki kominn til sögunnar. Það er kannski er ekki mikið mál að hreinsa bjór af vínýlplötu. En hún er ónýt ef til dæmis Martini Bianco eða Twentyone hellist á hana.

Þetta voru drykkir áranna þegar ég keypti flestar vínýlplötur.

Ógeðsdrykkir en ódýrir.

Ég á ennþá stórt safn af vínýlplötum, hef ekki tímt að henda því, en hef ekki í hyggju að draga það fram. Er í raun mjög sáttur við geisladiska. Þeir eru sterkari, skemmast síður en vínýplatan, það fer minna fyrir þeim og hljóðið er betra – hvað sem einhverjir spekingar segja.

Það eina sem er eftirsjá að eru albúmin – þau gátu oft verið dásamlega flott. Jafnvel listaverk. Þegar fólk hlustar eingöngu á tónlist í tölvum heyra umslögin endanlega sögunni til. Og þá hlustar fólk bara á lag og lag – fjörutíu mínútna plata sem heillegt listaverk verður ekki lengur til.

Kannski er það partur af því hversu frægð tónlistarmanna er stutt núorðið? Eða kannski er ástæðan einfaldlega sú að tónlistarstefnan rokk/popp er að syngja sitt síðasta, engin nýsköpun þar lengur á ferðinni, ekkert nema sífelldar endurtekningar og í raun enginn að hlusta þótt þetta glymji út um allt.

En hérna er allavega frægasta albúmið frá gullöld vínýplötunnar. Þarf ekki að kynna frekar:
Óbreyttur stuðningur?

Það er skilningur Bændasamtakanna – og þetta segjast þeir hafa eftir landbúnaðarráðherra – að heildarstuðningur við íslenskan landbúnað verði óbreyttur hvað sem kemur út úr Doha viðræðunum svokölluðu.

Líklega meina þeir með þessu að formi styrkjanna verði bara breytt.

Í fyrsta lagi: Er þetta stefna ríkisstjórnarinnar?

Í öðru lagi: Tilgangurinn með Doha viðræðunum er aðallega að jafna leikinn milli ríkra og fátækra þjóða. Erum við ekki að svindla ef við reynum að koma okkur framhjá samkomulaginu?

Reyndar er merkilegt að sjá grein um þetta í Mogganum í dag. Hún fjallar hreint út og opinskátt um hugmyndir bændaforystunnar um hvernig sé hægt að komast framhjá samkomulagi sem Íslendingar ætla að gerast aðilar að.

ps. Nú sé ég að Doha viðræðurnar hafa farið út um þúfur. Það er eru mikil vonbrigði, ekki síst fyrir þá sem trúa að þurfi að rétta hlut þriðja heimsins í heimsviðskiptum. En Jón Bjarnason getur sofið rólegur í bili.
Kastljós sýknað

Það gat ekki farið öðruvísi en að Kastljósið yrði sýknað fyrir umfjöllun sína um ríkisborgararéttinn til handa dóttur Jónínu Bjartmarz.

Hins vegar hafði siðanefnd Blaðamannafélagsins komist að þeirri niðurstöðu að þarna hafi verið framið alvarlegt brot.

Sá úrskurður orkaði mjög tvímælis. Í honum var meðal annars tekið fram að umfjöllunin hafi síður átt rétt á sér vegna þess að tvær vikur voru til alþingiskosninga.

Ég held að siðanefndin hljóti að skoða aftur úrskurð sinn í ljósi héraðsdómsins – og reyndar gæti verið spurning hvort hún þurfi ekki að víkja.
Þeim var ekki skapað nema að skilja

Ég minnist þess að stuttu eftir að Ólöf Guðný hafði tekið við embætti aðstoðarmanns borgarstjóra hafði ég boðið henni í Silfur Egils.

Hún þáði.

Stuttu fyrir þátt hafði hún samband og afboðaði sig. Þetta hefur gerst mjög sjaldan á löngum ferli þáttarins. Ég taldi víst að Ólafur F. hefði skipað henni að fara ekki.

Það kemur ekkert sérlega á óvart að samband þeirra entist svona illa. Nú er Ólafur ekki bara búinn að reka hana úr aðstoðarmannsdjobbinu heldur líka úr skipulagsráði.

Eftir Ólöfu Guðnýju liggja hin fleygu ummæli:

“Heiðarleiki borgarstjóra er hafinn yfir vafa.”
Versnar en batnar ekki

Ástand mannréttindamála í Kína versnar með Ólympíuleikunum.
Hraunið grætur

Þetta er pínu fyndið.

En svosem ekkert fáránlegra en það sem frá Saving Iceland kemur.

(Sé nú að búið er að loka bloggsíðunni sem ég vísaði á. Hún var nokkuð skemmtilegt háð um baráttumál Saving Iceland – sagði meðal annars að hraunið á Suðurnesjum „gréti“ vegna vegagerðar þar o. fl. í þeim dúr. Ég kann ekki skýringu á að bloggsíðunni var lokað.)

Hér má sjá að Saving Iceland fólkinu hefur tekist að láta handtaka sig.

Til þess þurfti það reyndar að fara í umdæmi lögreglunnar á Selfossi.

Kemur ekki alveg á óvart. Fólk sem telur sig ná árangri ef það sætir handtöku hlýtur að eiga samleið með yfirvaldi sem telur sig ná árangri ef það handtekur sem flesta.

Má segja að þetta sé a match made in heaven.

Í þetta sinn var Saving Iceland ekki að mótmæla námuvinnslu í Kongó eða Jamaica upp á Hellisheiði, heldur var mótmælunum beint að uppbyggingu gufuaflsvirkjana í Jemen.

Ég mæli svo með þessu myndbandi sem samtökin dreifa á internetinu. Samkvæmt því er búið að eyðileggja hálendi Íslands. Merkilegt er að skoða rangfærslur bæði í texta og myndnotkun:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=gfqprPOfMpQ&feature=related]
Eldsneytisgjöld

Ég þarf að skreppa til London um mánaðarmótin ágúst/september.

Áleit að nú á krepputímum væri tilvalið að nota vildarpunkta sem ég taldi mig hafa áunnið mér hjá Icelandair.

Það er reyndar ekki mikið sem hefur safnast saman. Konan mín þurfti að lána mér 3000 punkta – fyrir þá tilfærslu var rukkað sérstakt gjald, kr. 3000.

Þá var ferðin sjálf mér að kostnaðarlausu.

Og þó ekki.

Því ofan á ferð sem kostar 0 bættust við skattar og gjöld upp á 17.550 krónur.

Á skrifstofu Icelandair spurði ég hverju sætti. Varla hefðu flugvallarskattar og lendingargjöld hækkað svona mikið?

Fór fram á að fá sundurliðun á þessum kostnaði.

Fyrst tjáði ein starfskonan mér að það væri ekki heimilt að veita slíka sundurliðun. Það mætt bara ekki.

Hún missti reyndar út úr sér að þarna væri innifalið eldsneytisgjald en vildi ekki segja hvað það væri hátt.

Ég sagðist ekki telja að eldsneytisgjaldið rynni til ríkisins, heldur hlyti það að fara til flugfélagsins.

Og ætti því að vera hluti af sjálfu fargjaldinu.

Þá var kallað á aðra starfskonu sem sagði að svona væri „ástandið“ einfaldlega í þjóðfélaginu.

Mér fannst það ekki alveg nógu góð skýring.

Þá var kallað á þriðju starfskonuna, hina elstu og augljóslega reynslumestu. Ein þeirra virtist hún skilja nokkurn veginn hvað væri á seyði.

Brosti afsakandi og sagði að inni í ofannefndri upphæð, 17.550 krónum, væru eldsneytisgjöld sem næmu 10 þúsund krónum á flugleiðum af þessari lengd.

Það var allavega gott að fá skýringu á þessu. Og auðvitað borgaði ég, bölvandi í hljóði.

En hér sé ég að bresk flugfélög hafa fengið sektir vegna eldsneytisgjalda af þessu tagi.
Doha er fagnaðarefni

Hví segir RÚV ekki frekar frá því hvílíkt réttlætismál Doha samningarnir eru – og hversu merkilegt það er að skuli þurfa tilskiparnir að utan til að losa íslenskan landbúnað úr viðjum úrelts styrkja- og ríkisafskiptakerfis?

Í staðinn fá hagsmunaðilar að rövla um eitthvert fyrirbæri sem er kallað „matvælaöryggi“?

Annnars er langt síðan stjórnmálamenn – líka þeir landbúnaðarsinnuðu – fóru að nefna Doha samningana í samtölum við mig. Þeir hafa lengi vitað að þarna yrði skrúfað ofan af kerfi sem þeir hafa ekki sjálfir þorað að leggja til atlögu við.
Pólitískar línur í borginni (og víðar)

Það er sífellt að koma betur í ljós að Ólafur F. Magnússon á enga samleið með sjálfstæðismönnum í borgastjórn.

Þetta samstarf var bara byggt á persónulegum metnaði.

Það er hins vegar ekki erfitt að greina raunverulegar pólitískar línur í borgarstjórninni – í helstu álitamálum, húsfriðun og orkunýtingu.

Ólafur er á sama máli og Vinstri grænir og að nokkru leyti Samfylkingin.

Hins vegar á Sjálfstæðisflokkurinn samleið með Óskari Bergssyni, fulltrúa Framsóknarflokks.

Er ekki eðlilegt að Hanna Birna Kristjánsdóttir, oddviti sjálfstæðismanna, íhugi þetta?

Maður sér varla að hún þurfi að bera mikla ábyrgð á Ólafi sem spilar hvort sem er bara sóló.

Svo má reyndar spyrja hvort ekki þurfi svipaða uppstokkun í landsmálunum. Ef þessi ríkisstjórn fer ekki að aðhafast eitthvað, finnst manni eins og hún eigi ekki mikinn tilverurétt.

En líklega þorir Sjálfstæðisflokkur ekki í ríkisstjórn með Framsókn sem byggir á eins manns meirihluta – sem getur til dæmis verið Árni Johnsen.
Nítjándu aldar götumyndin er hugarórar

Það er ægilega vitlaust þegar talað er um að varðveita 19. aldar götumynd Laugavegar.

Aðeins brot af húsunum sem eru við Laugaveg eru frá 19. öld. Og fæst líta út eins og þau gerðu þá.

Einna mest líf í götunni er í kringum hús Máls og menningar. Það er byggt kringum 1960. Ekki fallegt hús, en hefur reynst afar vel.

Bónus er til húsa í Kjörgarði; það er innan við fimmtíu ára gamalt hús. Merkilegt fyrir þær sakir að þar var fyrsti rúllustigi á íslandi – fólk fór langar leiðir til að horfa á þessa merkilegu nýung.

Talsvert af fegurstu húsum við Laugaveg er frá tíma steinsteypuklassíkurinnar sem var við lýði á millistríðsárunum. Þar má nefna húsið þar sem Sólon er til húsa og Biskupsstofu þar sem eitt sinn var verslun Marteins Einarssonar.

Þarna má líka nefna hús Verslunarbankans í Bankastræti þar sem veitingastaðurinn B5 er til húsa.

Mörg timburhúsanna sem eru frá 19. öld eru líka skelfilega niðurnídd. Og þrátt fyrir fögur fyrirheit og himinhátt kaupverð sér maður ekki að enn séu hafnar framkvæmdir við Laugaveg 4-6.

Við götuna er að finna hús á stangli frá 19. öld. En að tala um götumynd frá þeim tíma er bara hugarórar. Hún er ekki til.
Á borgarstjórinn Laugaveg?

Ólafur F. gefur út þessa yfirlýsingu í nafni skipulagsráðs. Formaður skipulagsráðs er oddviti Sjálfstæðisflokksins í borgarstjórn, Hanna Birna Kristjánsdóttir.

Var Ólafur búinn að tala við hana um málið? Er hún sammála þessu?

Eða við fyrrverandi aðstoðarkonu sína, Ólöfu Guðnýju Valdimarsdóttur, sem er arkitekt og situr í skipulagsráði fyrir F-listann?

Svo má auðvitað spyrja í framhaldi af þessu:

Á borgarstjórinn Laugaveg?

Hver er annars staðan í borginni? Geta Sjálfstæðismenn unnið lengur með Ólafi? Það eru ennþá eftir tvö löng ár í kosningar.

Ætli Óskar Bergsson sé til í að vera með Sjálfstæðisflokknum þennan tíma?

Hann er allavega hlynntur Bitruvirkjun og uppbyggingu við Laugaveginn.
Hrakningar

Þegar maður fer á þann vinsæla vef Tripadvisor sér maður hvað hótel á Íslandi eru yfirleitt óspennandi.

Það er ekki til eitt einasta alvöru fimm stjörnu hótel á Íslandi. Og ekki heldur almennilegt resort – hótel með lúxusgistingu, sundlaugum og öðru fíneríi.

Ástæðan er meðal annars viðhorfið sem birtist hérna. Ferðafélagsmórallinn. Viðhorfið er að það eigi að vera óþægilegt að ferðast um Íslands. Það er svo óþægilegt að nú þarf að fara halda sérstaka skrá um klósettferðir á hálendinu.

Ferðamenn hérna eigi að hrekjast um, klæddir í flíspeysur, hossast á hræðilegum vegum, sofa í tjöldum, skúrum eða gömlum heimavistarskólum og gera þarfir sínar í ógeðslega kamra eða úti á víðavangi.

Sumir fíla þetta auðvitað en það eru ekki allir Wandervögel sem vilja gista í Jugendherbergen.
Steggjun Sigurðar Kára

Úr Morgunblaðinu í dag.

Hér eru á ferðinni ungir og hressir menn sem dreymir um að stjórna landinu í fyllingu tímans, en gleyma þó ekki að rækta tengslin við þá sem eldri eru og reyndari:

„Alþingismaðurinn Sigurður Kári Kristjánsson gekk að eiga unnustu sína Birnu Bragadóttur fyrir stuttu og af myndum í Séð og heyrt að dæma var gleðin svo sannarlega við völd. En gleðin var síður minni hjá félögum Sigurðar Kára þegar að því kom að steggja drenginn.

Segir sagan að Davíð Oddsson Seðlabankastjóri hafi með atbeina vina Sigurðar Kára, hringt í brúðgumann og beðið hann um að hitta sig á heimili sínu og umfram allt halda fundinum leyndum. Þegar Sigurður kom á fundinn tjáði Davíð honum brúnaþungur að nú væri svo komið fyrir þjóðarbúskapnum að eina vitið væri að þeir tveir tækju málin í sínar eigin hendur og stofnuðu nýjan flokk.

Það má auðveldlega ímynda sér undrunarsvipinn á Sigurði Kára þar sem hann sat drykklanga stund undir fyrirlestri Davíðs um stefnumál hins nýja flokks og hvernig sá svipur breyttist um leið og vinir hans, sem legið höfðu á hleri, hrundu upp hurðinni nær dauða en lífi af hlátri.“
Listaháskóli

Mér sýnist þetta vera ágæt tillaga að byggingu fyrir Listaháskólann.

En hún er samt óskiljanleg.

Maður þarf ekki að skoða hana lengi til að sjá að ómögulegt er að Torfusamtökin, Ólafur F. og Vinstri grænir samþykki þetta.

Dómnefndin í samkeppninni um húsið hefði mátt vita það.

Stefnan er núorðið að öll hús við Laugaveg (amk. fyrir neðan Vitastíg) skuli vernduð – og allt nýtt sem þar er byggt eigi að vera í gömlum stíl.

Helst bárujárnsstíl.

Kaup Ólafs F. á Laugavegi 4-6 voru algjörlega stefnumarkandi hvað þetta snertir. Við það féll fyrra deiliskipulag Laugavegarins.

Sjálfur er ég uggandi um að með þessu sé verið að hneppa bæinn í fjötra.

En það breytir því ekki að Listaháskólinn verður líklega aldrei byggður eftir þessari teikningu.

Það er bara kalt pólitískt mat.

Svo má bæta því við að ég skrifaði um daginn að kannski væri dálítil umbylting framundan í bænum þegar klárað yrði að gera upp Laugaveg 4-6 og þegar Lækjartorg yrði endurgert með Nýja bíói á sínum stað og húsi sem yrði flutt úr Árbæ og sett niður á torginu.

Nú sé ég að framkvæmdirnar eru ekki hafnar. Á hvorugum staðnum. Það er bara búið að negla fyrir draslið.
Sanngjarnir vextir

Hvar finnur maður svona múslimabanka?

Maður ætti kannski að taka upp íslamstrú?

Kannski bara þjóðin öll – hún gerðist jú kristin í hagkvæmnisskyni á sínum tíma?
Víst snúast Ólympíuleikarnir um pólitík…

Altént fremur en íþróttir sem enginn nennir að jafnaði að fylgjast með.

Og ekki síst frá bæjardyrum Kínastjórnar sem er að reyna að þagga niður allar gagnrýnisraddir í kringum leikana – og Alþjóða ólympíunefndarinnar sem er haldin mikilmennskuæði.

Annars eru hótelbókanir miklu minni í Peking en búist hafði verið við; nema hvað fimm stjörnu hótelin eru full af fólki sem ferðast þangað á kostnað skattborgara.

Sjá þessa prýðilegu grein eftir Simon Jenkins.
Saving Iceland

Það þarf ekki fleiri vitna við.

Þetta eru athyglissjúkir bjánar sem vilja bara standa í þessu brölti með sínum líkum.

Fá sér kannski bjór á eftir.

Sjá líka hér og hér.

„Aluminium is cultural genocide.“

„A century of warcrime is not sustainable.“

Einhvern veginn virðist þetta að miklu leyti vera farið að snúast um námavinnslu í þriðja heiminum – og það að ál kann að vera notað í vopn í sumum tilvikum.

Og meira um bjánaskap.

Er það svona sem fallandi fjárfestar upplifa kreppuna?

Að ástæða hennar sé afbrýðissemi?
Vill einhver flytja MR?

Það er í tísku að mótmæla öllu sem framkvæmt er.

Í Mogganum í morgun er stór grein um mótmæli vegna byggingaframkvæmda við Menntaskólann í Reykjavík.

Þar er meðal annars fullyrt að íbúar við Þingholtsstræti telji réttast að færa Menntaskólann út í Vatnsmýri.

Jamm. Þetta hafði ég ekki heyrt áður.

Ég bjó í fimm ár rétt sunnanmeginn við Menntaskólann, í Miðstræti, og nú bý ég í Skólastræti, rétt norðanmegin við skólann.

Sjálfur er ég droppát úr MR.

En aldrei hefur mér dottið í hug að ástæða væri til að færa skólann af staðnum þar sem hann hefur verið síðan 1846 – í því sem var þá stærsta hús landsins.

Nógu er hann nú dauflegur samt þessi miðbær.

Ég læt svo til gamans fylgja með mynd af því hvernig menn hugsuðu sér eitt sinn uppbyggingu á Bernhöftstorfu – Menntaskólinn stendur þarna enn (arkitektinn kannski fyrrverandi nemandi) – en það er líka búið að byggja stórhýsi við Laufásveginn.
Myndir frá Folegandros I

Sólarlag, sól skoppar niður hlíð.

Bærinn af svölunum hjá okkur.

Asni í þorpinu Ano Meria. Eða Asno Meria eins og Kári kallar það. Þar er mikið af ösnum.

Gata í bænum, Hora. Á kvöldin sitja þarna konur sem gefa ljóshærðum strákum kex og sælgæti og hlæja mikið.

Bærinn við sólarlagsbil. Í baksýn á fjallinu er höfuðkirkja eyjarinnar, svo tekur við bjarg, lóðbeint niður.

Horft yfir til Ano Meria sem er landbúnaðarþorp – gæti eins verið á nítjándu öld eða fyrir þúsund árum.

Bjargið sem bærinn stendur á.

Náðhús.

Horft yfir til Milos, þaðan sem styttan fræga Venus frá Milos er.
Myndir frá Folegandros II

Horft inn í elsta hluta bæjarins, Kastro.

Gata í Kastro.

Kaffihúsið hjá Stratosi vini okkar.

Kettlingur.

Horft yfir til Sifnos.

Fálki að fljúga yfir húsinu hjá okkur.

Austurhluti eyjarinnar í roki. Þetta er vindasamur staður. Sumir segja að maður þurfi að ganga á fjórum fótum á veturna.

Horft út úr bænum í ljósaskiptunum.

Ein af fjölmörgum kirkjum eyjarinnar.

Kaffihús í Kastro.

Horft yfir til Ano Meria.
Háhyrningar drepa hrefnu

Vesalings ferðamennirnir standa auðvitað í þeirri trú að hvalir séu góðir svo heimsmynd þeirra hrynur nánast við þessa sjón.
Fórnarlund

Alþingismaðurinn Bjarni Benediktsson ræðir fjálglega um það í Fréttablaðinu í gær hvernig eigi að bregðast við efnahagsvanda þjóðarinnar.

Allir verða víst að færa fórnir.

En olíufélagið sem hann á og stjórnar lækkar samt ekki bensínið.
Veisla fyrir Mörthu

Ertu ekki að djóka, Ólafur?

Það er að koma fjórða kjörtímabilið, væntanlega hið síðasta, en það þýðir ekki að maður megi gera hvað sem er.

Er þetta fólkið sem forseti Íslands á að umgangast? Helstu auðjöfrar landsins allir saman í veislu?

Má kannski benda á líka að tvö þeirra hafa nýverið fengið dóma fyrir fjársvik?
Nauðsyn að sprengja í Íran ef…

Obama segir að Íran megi ekki eignast kjarnorkuvopn.

Þetta er í anda þess sem hinn merki ísraelski sagnfræðingur Benny Morris skrifar grein í New York Times. Þar segir Morris að Ísrael eigi ekki annarra kosta völ en að sprengja upp kjarnorkustöðvar Írana.

Valkosturinn sé of hryllilegur.

Ef Íranar eignist kjarnorkuvopn séu allar líkur á að brjótist út kjarnorkustríð í Mið-Austurlöndum milli Írans og Ísraels.

Þannig sé það í raun í hag Írana að Ísraelar sprengi kjarnorkuáætlun þeirra í loft upp áður en lengra er haldið út í óvissuna.

Snögg árás með hefðbundnum vopnum er betri en stórfelld kjarnorkutortíming í Mið-Austurlöndnm.

Morris hefur lengi verið talinn með frjálslyndari mönnum í Ísrael, hefur skrifað rit þar sem saga stofnunar Ísraelsríkis er sögð út frá sjónarhóli Palestínumanna, og hefur verið uppnefndur „arabasleikja“ fyrir vikið.
Batman

Fyrir okkur sem erum komin á miðjan aldur er þetta hin sanna Batmanmynd.

Var sýnd í Nýja bíói rétt fyrir 1970.

Ég held ég hafi séð hana þrisvar – og ætla ekki að sjá aðrar Batmanmyndir.
Eru þetta aðgerðirnar?

Ríkisstjórnin vill ekki láta kalla saman þing. Ég sé reyndar ekki að það muni hafa neitt upp á sig að halda þing til að fara yfir gamalkunnugt þras sem allir hafa heyrt áður.

Það myndi varla neitt koma út úr slíku þingi þótt það gæti kallast einhvers konar æfing í lýðræði.

Það er auglýst eftir efnahagsaðgerðum. En kannski er leyndarmál ríkisstjórnarinnar það að engra aðgerða er að vænta.

Í sjálfu sér má auðvitað kalla það aðgerðir að hefur orðið gengisfall upp á 30-40 prósent. Þetta er stórkostleg kjaraskerðing fyrir almenning í landinu – ein hin mesta í sögu lýðveldisins – en veldur því að útflutningsgreinar ættu að standa þokkalega vel og viðskiptahalli við útlönd hjaðnar fljótt.

Já, kannski eru þetta aðgerðirnar.

Eftir því sem lengra líður frá hinu upphaflega hruni virðist fráleitara að taka risalán til að hjálpa íslensku bönkunum. Þeir eiga að bjarga sér sjálfir. Það væri frekar ástæða til að gera eitthvað til að hjálpa þeim sem verða fyrir barðinu á gengishruni, óðaverðbólgu og okurvöxtum.
Náttúra og mærð

Guðmundur Hálfdánarson sagnfræðingur setti fram þá kenningu fyrir nokkrum árum að samsemd íslensku þjóðarinnar væri núorðið helst við náttúruna; að náttúran væri helsta þjóðartákn okkar.

Áður var það íslensk tunga og bókmenntirnar. En það er liðin tíð.

En rétt eins og ræðurnar um tunguna og sögurnar urðu stundum óbærilega helgislepjulegar, þá er búið að setja náttúruna á stall.

Og orðræðan um hana er farin að einkennast af talsverðri helgislepju, mærð, nokkru húmorleysi, þröngum þjóðlegum viðhorfum – og þolir helst engin frávik frá hinni réttu línu.
Rónatorg

Ég gekk yfir aðaltorg bæjarins áðan.

Þar var ekki annað fólk en fimm rónar. Þrír karlar og tvær konur.

Einn talaði í síma með hásri rónaröddu.
ÓRG í Peking

Þetta er hárrrétt hjá Árna.

Það þarf að upplýsa hvort Ólafur Ragnar talaði við íslensku ríkisstjórnina um fyrirhugaða ferð sína á Ólympíuleikana í Peking.

Þess utan á hann ekkert að vera að fara þetta. Það er alltaf að koma betur og betur í ljós hvað þessir leikar eru innilega ógeðslegir.
Kaupmannahöfn eða Brussel

Ýmsu missir maður af þegar maður er í útlöndum.

Til dæmis sá ég í morgun að staða fréttaritara RÚV í Kaupmannahöfn hefði verið lögð niður.

Varla var það vonum seinna.

Í Danmörku gerist afskaplega lítið núorðið sem kemur Íslendingum við.

Má kannski segja að hlutverk fréttaritara þar gæti verið að fylgjast með fjölskyldu drottningar fyrir hádegi en Frikka Weishappel eftir hádegi.

Ef á að halda úti fréttamanni á Norðurlöndunum er miklu nær að hafa hann í Osló. Enda eru Norðmenn á sama báti og við Íslendingar í ýmsum málum. Svo má líka flytja margar fréttir af ríkidæmi þeirra og olíugróða.

Fráleitt er hins vegar að hafa ekki fréttamann í Brussel. Þar er eilíflega verið að fjalla um mál sem okkur varða og þar hafa öll ráðuneyti á Íslandi útsendara, og líka hagsmunaaðilar á borð og Samtök atvinnulífsins og Samband sveitarfélaga.

Þar er ESB með aðsetur og líka NATÓ. En þar er enginn fastur íslenskur fréttamaður.

Sem hefði til dæmis getað komist að því sjálfur – með smá rannsóknarvinnu í borginni – hvaða kjör Evrópusambandið er tilbúið að veita Íslandi í gjaldmiðilsmálum.

Það hefði jafnvel verið hægt að fá staðreyndir málsins á hreint.

Svona til tilbreytingar.