arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Húsavík, Ásbyrgi, Dettifoss, Mývatn

Það var bjart yfir Norðausturland í dag. Þokan lónaði samt fyrir utan Húsavík og maður fann örlitinn kulda af hafi. Það hlýnaði þegar maður kom inn í landið. Hvalasafnið á Húsavík hélt okkur föngnum í tvo tíma; það er afar skemmtilega upp sett. Höfnin á Húsavík er mjög lífleg á sumardegi – ég hef ekki komið þarna í aldarfjórðung. Það var svona um það bil að Völsungur spilaði í efstu deild í fótboltanum.

Við stoppuðum í fjörunni við Lónsós í Kelduhverfi. Sandurinn á ströndinni er svo fínn að hún væri heimsfræg ef hún væri við ögn hlýrri sjó.

Fjaran þarna er full af rekaviði – þarna er að finna stóreflis drumba. Nota menn rekavið ekkert lengur á Íslandi? Konan mín vildi helst taka hann með suður og fara að smíða úr honum. Sjálfur hafði ég mest kynni af rekaviði rigningasumarið 1969 – þá var ég strákur að hjálpa við að girða vestur í Dölum.

Þetta var á tímanum þegar bændur fengu styrki fyrir að girða og grafa skurði. Afleiðingin var sú að landið fylltist af girðingum og skurðum.

Mér var einu sinni sagt að rekaviður kæmi alla leið austur frá Rússlandi. Ég sagði Kára frá því en hann var ekki mjög trúaður á það.

Eftir dæmalausa fegurð Ásbyrgis ókum við veginn vestur með Jökulsá niður að Dettifossi. Héldum svo áfram sama veg í átt að Mývatni. Vegurinn var hræðilegur og við erum ekki á jeppa.

Vonum að Skodabifreiðin sem við notum verði í lagi í fyrramálið. Mér fannst eins og væri farið að leka eitthvað úr undirvagninum.

Kári hafði áhyggjur af því að við fengjum ekki gistingu í Mývatnssveit.

Ég sagði honum að fjölskylda Jesú hefði lent í sömu vandræðum.

„Hún gisti í fjárhúsi,“ sagði ég.

„En ertu viss um að hún hafi viljað gista þar?“

„Heldurðu að hún hefði frekar viljað gista á fimm stjörnu hóteli?“

„Já.“
Stopult

Ég er á ferðalagi um sveitir landsins – vefurinn verður uppfærður frekar stopult næstu daga. Hér á Akureyri er einstök blíða. Ég er að hugsa um að keyra í áttina að Ásbyrgi og Dettifossi.
Hagkerfi í vanda

Það er mikið talað um efnahagserfiðleika í Evrópu. Staðreyndin er samt sú að ástandið er síst betra í Bandaríkjunum.

Þegar Grikkland var í vandræðum í vor var talað um að evran riðaði til falls – og Evrópusambandið væri í mikill krísu. Það er ábyggilega rétt.

Staðan er hins vegar sú vestan hafs að Kalifornía er til dæmis á hausnum. Ríkið eitt og sér er eitt stærsta hagkerfi heims, meðan hlutur Grikklands í heimsbúskapnum er afar lítill. Kalifornía þarf að loka skólum, hefur ekki efni á því að borga starfsmönnum ríkisins laun.

Bandaríkjunum hafa stjórnað menn sem hafa talið það góða pólitík að lækka skatta á ríkt fólk á sama tíma og skuldir einstakra ríkja og þjóðarinnar allar hafa farið úr böndunum. Nú eru menn reyndar farnir að sjá að George W. Bush er líklega versti forseti sem hefur setið í Bandaríkjunum.

Meira að segja í stuðningsliði hans eru menn farnir að sjá hvert þessi stefna getur leitt; til dæmis David Stockman, fyrrverandi efnahagsráðgjafi Ronalds Reagan, sem segir að frekari skattlækkanir gætu leitt til þjóðargjaldþrots í Bandaríkjunum.
Gott að gista á Plaza

Ólafur Arnarson skrifar nokkuð beittan pistil um menn sem þekkja Bandaríkin frá stöðum eins og Plaza hótelinu í New York. Ólafur segir að það sé ekki á færi fátæklinga að búa þar.

Ég fór að gamni mínu á heimasíðu Plaza. Valdi af handahófi daginn 15. september. Ódýrasta gistingin þá nótt á Plaza kostar 1055 dollara með morgunverði eða um 130 þúsund krónur.

En það er líka hægt að fá dýrari gistingu. Herbergi upp í alveg 6000 dollara fyrir nóttina, það er sirka 750 þúsund krónur.
Tony Judt látinn

Breski sagnfræðingurinn Tony Judt er látinn, hann þjáðist af sjaldgæfum hrörnunarsjúkdómi. Var 62 ára. Hann er frægastur fyrir mikla sögu Evrópu eftirstríðsáranna sem nefnist Postwar.

Ég hef einmitt verið að lesa nýja bók eftir Judt sem nefnist Ill Fares the Land. Þar veltir hann fyrir sér hvert heimurinn eigi að stefna eftir síðasta efnahagshrun, og fall kommúnisma og nýfrjálshyggju. Bókin er skrifuð af visku og þekkingu.

Judt horfir í bókinni aftur til samfélagshugmynda sem voru ríkjandi bæði vestan hafs og austan á árunum eftir stríð og fram til 1980, þegar frjálshyggjan tók völdin. Hann telur að það hafi verið tími þegar stjórnmálin miðuðu við færsæld, jöfnuð og réttlæti: Þetta er tími The Great Society sem Lyndon B. Johnson boðaði, NHS í Bretlandi, norræna velferðarkerfisins. Á þeim tíma var líka mikill samhljómur milli sósíaldemókrata og hófsamra hægri manna, eins og til dæmis Kristilegra demókrata í Þýskalandi (jú, og kannski manna eins og Ólafs Thors á Íslandi).

68 kynslóðin hafi hins vegar grafið undan þessu samfélagi með taumlausri einstaklingshyggju sinni og kröfu um frelsi sem hafi dregið úr samkenndinni í þjóðfélaginu. Guardian birtir eftirfarandi tilvitnun úr Judt í minningargrein um hann:

„I think what we need is a return to a belief not in liberty, because that is easily converted into something else… but in equality. Equality, which is not the same as sameness. Equality of access to information, equality of access to knowledge, equality of access to education, equality of access to power and to politics. We should be more concerned than we are about inequalities of opportunity, whether between young and old or between those with different skills or from different regions of a country. It is another way of talking about injustice. We need to rediscover a language of dissent.“
Borgarstjórar í dragi

Það er af og frá að Jón Gnarr sé fyrsti karlkyns borgarstjórinn sem kemur fram í kvenmannsfötum.

Rudy Giuliani, sem lengi var borgarstjóri í New York, gerði þetta líka og það nokkuð oft – reyndar upp að því marki að andstæðingar hans voru farnir að nota það gegn honum. Hér er Giuliani 1997, klæddur eins og Marilyn Monroe – með vindil.
Umdeild forsíða

Forsíða Time Magazine hefur vakið miklar deilur í þessari viku. Hún sýnir Aishu, 18 ára stúlku frá Afganistan. Hana vantar nef og eyru. Eiginmaður hennar sem er talibani skar af henni eyrun og nefið þegar hún reyndi að hlaupast burt. Aisha mun vera á leið til Kaliforníu þar sem skurðlæknir mun reyna að lagfæra höfuð hennar.

Á forsíðunni stendur: Hvað gerist ef við förum frá Afganistan?

Þetta er umdeilt – myndin af Aishu vekur heitar tilfinningar, viðbjóð, reiði, skömm, vorkunnsemi. En er hún röksemd fyrir því að herliðið sé áfram í þessu stríðshrjáða landi?
Brjálað að gera í búlgörskunni

Eymundsson hefur þegar selt 50-60 eintök af Playboy með myndum af Ásdísi Rán í forsölu.

Þetta er raunar búlgarska útgáfan af Playboy.

Ekki er vitað hvort það eru Búlgarir á Íslandi sem hafa tryggt sér blaðið með þessum hætti, en líklegt er að fjölmiðlarnir fylgist grannt með því.

Sendi jafnvel ljósmyndara á vettvang þegar blaðið kemur til þess að ná myndum af kaupendunum.

Annars er líklegt að allt verði brjálað á búgörskunámskeiðunum í vetur.
Reductio ad Hitlerum

Orðið lífsrými kemur fyrir í grein Ögmundar Jónassonar um Evrópusambandið sem birtist í dag.

Þetta orð er bein þýðing á þýska orðinu lebensraum. Það er aldrei notað um annað en þá hugmynd nasista undir stjórn Hitlers að ryðja þjóðum Austur-Evrópu til að skapa rými fyrir Þjóðverja. Lebensraum er beinlínis nafn þessarar hugmyndafræði.

Að tala um Evrópusambandið og lebensraum í sömu andrá er það sem kallast reductio ad Hitlerum. Það hefur verið sagt að siðsamlegum rökræðum ljúki þega menn fara að bera andstæðinga sína saman við nasista. Lögmál Goodwins gæti líka átt við í þessu tilfelli.

Svo er það indíánalíkingin sem er líka notuð í greininni. Hún kemur úr annarri útrýmingarherferð, í þessu tilviki ofsóknum bandarískra landnema á hendur frumbyggjum Ameríku. Við skulum vona að ESB fari ekki að drepa fólk á Íslandi.

Ögmundur talar í framhaldi af þessu um glerperlur- og eldvatn.

Eru líkur á því að Evrópusambandið færi okkur alls kyns hégóma og óþarfa og þá hugsanlega áfengi líka – eða hefur íslenska þjóðin ekki verið alveg fullfær um neyslufyllerí sitt og reyndar staðið flestum ef ekki öllum þjóðum Evrópu framar í dýrkun á alls kyns skrani?
Íris: Raggeitur og þjófar

Þetta er kröftugur pistill hjá Írisi, þarna gerir hún orð Christopher Hitchens að sínum og segir að þeir sem bera ábyrgð á hruninu á Íslandi séu „lygarar, yfirgangsseggir, raggeitur og þjófar“.

Er ekki bara nokkuð til í því?

Var ekki logið um efnahagsástandið hér? Voru bankar ekki rændir innanífrá? Voru eigur almennings ekki settar í hendur vildarvina og klíkubræðra?

Og svo vill enginn kannast við að bera neina ábyrgð á þessu.
Háskólar og viðskiptamenntun

Í raun bregður manni við þegar maður heyrir að ásókn í viðskiptafræði sé aftur farin að aukast í háskólum á Íslandi.

Hér hefur verið rekin mjög einkennileg menntastefna sem fólst í því að hlaða undir háskóla sem gerðu út á viðskiptamenntun – meðan sjálfur Háskóli Íslands var í fjársvelti. Það er líka merkilegt að hugsa til þess að æðstu stjórnendur skóla eins og Háskólans í Reykjavík og Bifrastar komu á útrásartímanum ekki úr akademísku umhverfi – framlag þess á því sviði var mjög takmarkað – heldur var þetta fyrst og fremst fólk sem var í bisness.

Eitt af því sem hefur komið verst út úr þessu er menntun í raunvísindum – greinum sem þyrfti að leggja miklu meiri rækt við hér á landi, fremur en hina auðsóttu viðskiptamenntun.

Allt skyldi lagt að jöfnu, háskólinn sem stundar rannsóknir og starfar í anda þess sem kallast universitas og háskólar sem veita takmarkaða menntun á þröngu sviði.

Og það sem meira er: Einkareknu háskólunum hefur að vissu leyti verið tryggt forskot því þeir geta sett upp skólagjöld sem Háskóla Íslands er meinað að gera. Á sama tíma skreytti hann sig með yfirlýsingum um að hann ætlaði að verða einn af hundrað bestu háskólum í heimi.

Nú eru ekki lengur til peningar til að standa undir þessu öllu. Þá er lágmarkskrafa að verði stefnubreyting, menntastofnanir verði jafnvel lagðar niður eða sameinaðar, ekki að skorið verði niður jafnmikið hjá öllum háskólunum.

Svo heldur maður áfram að furða sig á ruglinu sem var í gangi hjá Háskólanum í Reykjavík:

DV segir frá því innan skólans hafi starfað rannsóknarmiðstöð um einkaframkvæmd.

Og hverjir skyldu hafa verið styrktaraðilarnir?

Baugur, Milestone og Sjóvá.

Þetta hafa ábyggilega verið merk vísindi sem þarna voru stunduð.
Ráðþrota

„Íslenska krónan hefur aldrei verið veikari… Greiningardeild Kaupþings er ráðþrota þegar kemur að því að skýra hvaða ástæður liggja að baki lækkuninni núna“. DV 19. júní 2008.

(tekið af Facebook-síðu Friðriks Þórs Guðmundssonar)
Glerperlur og eldvatn í boði fyrir lífsrými

Friðrik Jónsson skrifar um grein eftir Ögmund Jónasson í Morgunblaðinu þar sem þingmaðurinn dregur upp dramatíska líkingu – Íslendingar séu eins og indíaánar Norður-Ameríku þegar ESB er annars vegar og nú standi þeim til boða glerperlur og eldvatn.

Ögmundur fer lengra með þetta þema og talar um að ESB leiti „lífsrýmis“ á Íslandi.

Orðið lífsrými er notað í tengslum við nasisma; Hitler vildi fá l ebensraum fyrir þýsku þjóðina í austri.
Flokkar í krísu

Í tveimur stjórnmálaflokkum er ástandið þannig að maður spyr sig hvort ekki fari að draga til tíðinda, að sjóði endanlega upp úr.

Manni skilst að þingflokksfundir VG séu skelfilegar samkomur núorðið – þar takast á tvær og stundum þrjár fylkingar og endar oft með fýluköstum og jafnvel gráti. VG spannar nú alveg frá hópnum í kringum Steingrím J. sem vill halda áfram samstarfi við AGS og yfir í grúppu sem kallar sig Rauðan vettvang. Ögmundur Jónasson hefur vart undan að gera ríkisstjórninni lífið leitt – kannski er rétt sem sagt er að þetta sé í raun minnihlutastjórn sem lafir vegna þess að það virðast ekki vera aðrir valkostir.

Í Sjálfstæðisflokknum eru fylkingar með og á móti ESB sem þola ekki hvor aðra. Það er með ólíkindum hvernig liðsmenn fylkinganna tala hverjir um aðra – og erfitt að sjá hvernig þeir eiga að geta lafað saman í flokki. Hingað til hefur fylkingin á móti ESB haft yfirhöndina – hún er frekari og ófyrirleitnari – en fylkingin með ESB skoraði nokkur stig í gær þegar formaður LÍÚ lýsti því yfir að það ætti að reyna að ná sem bestum samningi við Evrópusambandið. Þessa hefur enn ekki verið getið í Morgunblaðinu. Klemmd á milli eru svo formaður og varaformaður flokksins sem bæði virka eins og friðsemdarfólk, en vita ekki í hvort fótinn þau eiga að stíga.

Það er ekki þar með sagt að í Samfylkingu og Framsóknarflokki sé tóm hamingja, því fer fjarri. En þessir flokkar virðast þó hanga saman. Og svo myndast stundum merkilegur samhljómur: Það er dálítið eins og Jóhanna Sig og Þorsteinn Pálsson eigi ágætlega heima saman í flokki og svo Ögmundur Jónasson og Styrmir Gunnarsson.
Sumarborgin Reykjavík

Við hjóluðum um hafnarsvæðið í Reykjavík í gær.

Þar er núorðið heilmikið líf. Fínir veitingastaðir sem hafa opnað hver af öðrum í gömlu verbúðunum. Drukkum kaffi á Café Haiti sem þangað er komið.

Nú er hægt að fara í gegnum gamla slippinn á leiðinni út á Granda. Leiðin liggur framhjá Sjóminjasafninu, skemmtilegasta safni sem ég hef komið á hér á landi. Mér skilst að í Slipphúsinu séu Valgeir Guðjónsson og Ásta búin að opna menningarhús.

Það talsvert af skipum í höfninni. Bátar og nokkrir togarar. Við fórum framhjá stóru skipi sem bar portúgalskan fána. Skipverjar voru úti við, nokkuð glaðværir, en skipið sjálft var frekar ryðgað.

Ég spurði hvað þeir væru að veiða, þeir virtust ekki mjög mæltir á ensku og sögðu:

„Red fish.“

Ekki veit ég hvaða fiskitegund það er.

Þessi hluti hafnarinnar er einstök blanda af atvinnulífi og skemmtilegu mannlífi. Um að gera að halda því þannig – að útgerðin hafi sinn stað og menningin og maturinn sitt pláss.

Út á Granda horfðum við svo á sólina setjast við Snæfellsjökul. Þegar hún var rétt að fara í djúpið sigldi skip fyrir hana – maður var ekki viss um nema það væri himinfley.

Reykjavík iðar af lífi þessa daganna, ekki síst vegna erlendra ferðamanna. Það er nánast mannmergð á Laugaveginum. Maður spyr sig hvernig þetta verður í vetur þegar túristarnir fara. Það verður allavega ekki sama lífið, og minna að gera í verslunum og veitingastöðum.

Kannski þó ekki eins og á sumardvalarstöðum erlendis þar sem allt lokar þegar gestirnir fara burt á veturna.
Stjórna banka, græða peninga, einfalt

„Verkefni Stjórna ISB Og græða peninga einfalt.“

Þetta sagði í tölvupósti sem Jón Ásgeir Jóhannesson sendi árið 2005, þegar klíkan hans var að komast yfir Íslandsbanka.

DV fjallaði um þetta í dag.

Í viðtali við RÚV í kvöld segir Jón að Lárus Welding hafi borið ábyrgð á Glitni.

Lárus fékk vissulega vel borgað, en það er ágætt að rifja upp hvað stendur í stefnu slitastjórnar Glitnis á hendur Jóni og félögum:

hvernig klíka fésýslumanna, undir forystu Jóns Ásgeirs, tók sig saman um að hafa með skipulegum hætti fé af Glitni til að styðja við sín eigin fyrirtæki þegar þau riðuðu til falls.

hvernig Jón Ásgeir og samsærismenn hans brutust til valda í Glitni, losuðu sig við reynda starfsmenn bankans eða settu þá til hliðar og misnotuðu þessa valdastöðu til að tefla fjárhag bankans í bráðan voða.

hvernig Jón Ásgeir, Lárus Welding og aðrir, sem stefnt er í málinu, sköpuðu sér aðstöðu til að ná fé út úr bankanum og halda gerðum sínum leyndum með því að taka völdin af fjárhagslegri áhættustýringu Glitnis, brjóta gegn íslenskum lögum um bankarekstur og setja á svið aragrúa flókinna viðskipta.

hvernig hin stefndu höfðu, með hlutdeild PricewaterhouseCoopers, aflað milljarðs dala frá fjárfestum í New York án þess að láta hið sanna koma í ljós um hvílíkar áhættu bankinn hafði tekið á sig gagnvart Jóni Ásgeiri og samsærismönnum hans.

hvernig viðskipti hinna stefndu ollu Glitni meira en tveggja milljarða dala tjóni og áttu drjúgan þátt í falli bankans.
Detti mér allar dauðar lýs úr höfði

Líú vill klára aðildarsamning við ESB:

„Nú held ég að það sé ekki raunhæft að þetta aðildarferli verði dregið til baka. Ég held að menn verði að ganga alla leið. Það er mikilvægast fyrir okkur að reynda að gera eins góða an samning og við getum fyrir Íslands hönd. Við vitum nátúrlea núna að þá eru menn á móti, en það getur sveiflast. Og þar af leiðandi er það algert lykilatriði að menn reyni að ná ítrustu kröfum sínum fram.“
Bækur og e-bækur

Mér finnst best að lesa í láréttri stellingu, liggjandi uppi í sófa eða rúmi. Þegar ég var strákur lá ég oft á gólfinu og las.

Ég veit ekki hvað ég les að meðaltali margar bækur í viku, en á náttborðinu hjá mér er yfirleitt stór stafli. Sumar bækur les ég spjalda á milli, ég skima í gegnum aðrar. Það er farið að gerast oftar en áður að ég byrja á bókum og hætti svo að lesa þegar ég finn að þær höfða ekki til mín. Um daginn keypti ég til dæmis bók sem heitir Bloods a Rover eftir James Elroy. Hún er með eindæmum endurtekningasöm og langdregin – ég er að hugsa um að leggja hana til hliðar. Einhvern tíma hefði ég klárað hana, nú finnst mér ég ekki hafa nógan tíma.

Tvær bækur hef ég hins vegar lesið í sumar sem ég ætla að lesa aftur: Annars vegar bók sem nefnist Ill Fares the Land eftir sagnfræðinginn Tony Judt og hins vegar bók sem nefnist In Defence of the Enlightenment eftir heimspekinginn Tzvetan Todorov.

Af hverju ég skrifa þetta? Jú, ég hef verið að lesa greinar þar sem sagt er að e-bókin sé að taka yfir.

En – nóg hangir maður í tölvunni eða fyrir framan skjái – og ég skal kannski kíkja á e-bækur þegar er hægt að lesa þær með góðu móti í rúminu – og líka sofna út frá þeim.
Með lygum má land byggja

Baldur McQueen skrifar umhugsunarverðan pistil sem hann nefnir (G)óða fólkið.

Í greininni kemur fyrir setningin „Með lygum má land byggja“.

Glymjandinn í áróðrinum er að verða óbærilegur í þessu landi.

Hvers lags rugl er það til dæmis þegar Morgunblaðið – undir stjórn núverandi ritstjóra – er farið að gagnrýna mannaráðningar hjá hinu opinbera?

Eftir nærfellt tuttugu ár af stjórn sem einkenndist fyrst og fremst af geðþótta.
Frekar aðgerðir en umboðsmann

Nú er nóg búið að þrasa um umboðsmann skuldara.

Góð býtti væru að sleppa því að búa til þetta embætti – og að ráðherrann og ríkisstjórnin einhentu sér í staðinn í að gera eitthvað í alvörunni fyrir skuldsetta einstaklinga, fjölskyldur, heimili og fyrirtæki.

Því þetta er stærsta fíaskó stjórnarinnar, að hafa ekki tekið á þessum vanda strax og hún settist að völdum. Í því felst stóri áfellisdómurinn um dugleysi hennar.

Þetta eru þeim mun meiri vonbrigði þegar horft er til þess að málefni skuldara og húsnæðislán voru alltaf sterkasta hlið Jóhönnu Sigurðardóttur. Kannski er ekki of seint að setja hana í málið – þá mætti jafnvel gera uppstokkun á ríkisstjórn, Steingrímur gæti orðið forsætisráðherra og Jóhanna færi í félagsmálin. Það væri í raun miklu eðlilegri verkaskipting í ríkisstjórninni.

Ef þetta verður ekki gert er svosem hægt að ráða einhvern í hið margumrædda djobb umboðsmanns skuldara. Best er þá væntanlega að auglýsa það upp á nýtt. En hitt væri svo miklu betra, þótt seint sé í rassinn gripið.
Sporin hræða

Jón Steinsson hagfræðingur skrifar pistil á Pressuna um rök með og á móti einkavæðingu. Jón nefnir meðal annars að sporin hræði varðandi einkavæðingu á Íslandi:

„ Ég kann illa við tilfinningarök og gamaldags forræðishyggju. Þess vegna ætla ég að ganga út frá því að markmið okkar eigi að vera að hámarka arð þjóðarinnar af auðlindinni. Frá slíku arðsemissjónarmiði eru helst tvenn rök gegn einkavæðingu. Í fyrsta lagi er ekki víst að við treystum stjórnvöldum til þess að semja við einkaaðila um sölu auðlindanna. Ef stjórnvöld halda illa á spilunum við samningaborðið – hvort sem það er vegna vankunnáttu eða spillingar – fær þjóðin ekki sannvirði fyrir auðlindina.

Hver er reynsla okkar Íslendingar af samningum ríkisins við einkaaðila? Nú hefur loksins verið upplýst að Landsvirkjun hefur árum saman selt erlendum álrisum orku á verði sem hefur verið um 20% undir meðalverði á heimsmarkaði. Flestum er í dag ljóst að miklar brotalamir voru á söluferlinu þegar FBA, Landsbankinn og Búnaðarbankinn voru einkavæddir fyrir áratug, svo ekki sé fastar að orði kveðið. Og ekki skánar það þegar horft er lengra aftur í tímann (Skýrr, Kögun, Síldarverksmiðjur Ríkisins, o.sv.fr.). Er nema von að stór hluti þjóðarinnar sé andsnúinn einkavæðingu eftir það sem á undan er gengið? Því miður hafa Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn nánast eyðilagt einkavæðingu sem hagstjórnartæki á Íslandi.
Var þetta ekki málið?

Mál umboðsmanns skuldara fór allt í einu að snúast um skuldastöðu sjálfs umboðsmannsins.

Sem síðan ákvað að sleppa því að taka við embættinu í gær.

Mér skilst að Kastljóssviðtal í gærkvöldi hafi að miklu leyti fjallað um þetta.

En ég hélt að aðalmálið væri það sem sneri að ráðherranum – nefnilega að hann réð í embættið vin sinn og flokkspólitískan samherja.
Fleiri geta þetta en Jóhannes

Sumir á Íslandi virðast vera þeirrar skoðunar að ekki sé hægt að reka matvöruverslanir með lágt verð nema Jóhannes í Bónus og sonur hans komi þar nærri.

En einhvern veginn er þetta hægt í öðrum löndum. Það kanna að hljóma eins og stórtíðindi fyrir suma.

Í alþjóðaútgáfu Der Spiegel er að finna mikla grein um Aldi verslunakeðjuna þýsku og nýlátinn stofnanda hennar Theo Albrecht.

Theo var einn af ríkustu mönnum í heimi, en hann var ekki mikið fyrir að berast á.

Í greininni er líka spurt mikilvægra spurninga um verslanir sem selja vörur á lágmarksverði. Hvað erum við til í að sætta okkur við til að fá vörur á botnverði?

Og fyrir þá sem vilja vita það þá er Aldi stytting á Albrecht Discount. Fyrirtækið var stofnað af bræðrunum Theo og Karl árið 1961 – já, það kom á undan Bónus.
Hrollvekjandi þröngsýni ofsatrúarinnar

Tónlist samræmist ekki gildum íslams – þetta er skoðun Khameinis, æðsta klerks í Íran og þar af leiðandi æðsta leiðtoga landsins. Orð hans eru lög.

Maður hefur heyrt margt fábjánalegt, en þetta er með því versta.

Þessir kallar óttast að frelsið nái að dafna í tónlistinni, í einhverjum kima sem þeir ná ekki til með forpokaðri hugsun sinni.

Nei. þetta er kannski ekki fábjánalegt, heldur hryllilegt, því þarna eru menn sem eru fullir af hatri að stjórna stórri þjóð.
Bæði pólitík og vinskapur

Ráðherradómur Árna Páls Árnasonar stendur mjög tæpt eftir að hann réð Runólf Ágústsson í embætti umboðsmanns skuldara.

Árni Páll segir að ráðningin sé ekki pólitík.

En, jú, það er hún víst – og í þokkabót er þetta vinaráðning.

Að því leyti minnir þetta á verstu mannaráðningar gamla tímans, eins og til dæmis þegar Baldur Guðlaugsson var settur sem ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytið.

Baldur var bæði vildarvinur og pólitískur samherji ráðandi afla.

Og þá var auðvitað spurt: Á hann að gjalda þess?
Staðan

Það er ábyggilega gott að koma hingað sem túristi. Þeir njóta hagstæðs gengis.

En mér sýnist að Íslendingar hafi ekki lengur efni á að búa á Íslandi.
Samdráttur

Þetta er geysilega mikill samdráttur í verslun – og þar af leiðandi neyslu – eins og sjá má í þessari frétt DV.

Maður furðar sig enn á því hvað eru margar verslanir á höfuðborgarsvæðinu. Sumar matvörubúðir virðast alveg óþarfar. Enginn þar að kaupa neitt.

Það er eiginlega merkilegt að verslunum skuli ekki hafa fækkað meira – maður spyr sig til dæmis hvort Smáralindinni sé ekki ofaukið í þessu árferði.

Í Miðbænum eru flestar búðir að breytast í túristasjoppur – lundabúðir – og nú finnst manni eins og hljóti að vera offramboð af þeim líka. Svo eru enn að koma veitingastaðir í pláss þar sem áður voru verslanir. Spurning hverjir eiga að halda uppi þessari starfsemi í vetur þegar túristarnir fara?

Samdráttur í byggingarvöruverslun var 45 prósent í fyrra. Kemur ekki á óvart. Það eru líklega mörg ár áður en byggingaiðnaður nær sér á strik á Íslandi.

Annars eru líka of margir bankar. Það er talað um að sé ráð að sameina Íslandsbanka og Arion. Þá mætti sjálfsagt fækka útibúum líka.

Svona er þetta á Íslandi, of mikið af öllu – allt var gírað upp í topp í kreppunni og svo skiljum við smátt og smátt að við ættum að geta komist af með minna.

En þá missir fólk auðvitað vinnuna líka. Kannski er betra að hafa fólk í vinnu en á atvinnuleysisbótum, þótt það sé lítið að gera. Það er partur af mannlegri reisn að hafa atvinnu – og það er mikilvægt.
Kínversk bóla

París?

Nei, Hangzhou í Kína – eftirlíking af franskri götu.

Der Spiegel skrifar um hið brjálaða byggingaæði í Kína – og hættuna á að bólan springi.