arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Plokk dagsins – og bölvuð plastglösin

Nei, ég er ekki plokkari – það er aðdáunarvert fólk sem stundar útivist með því að fara um og hirða upp rusl. En ég var að tína ruslið úr garðinum hjá mér í dag og á næstu dögum fer ég út fyrir hliðið og hirði upp rusl hér í kring. (Mig vantar eiginlega svona langa töng til að hirða upp rusl svo ég þurfi ekki að beygja mig svo mikið.)

Það er ótrúlegt – og ósvífið – hvað fólk hendir miklu rusli. En mér finnst þetta langverst, plastglösin sem gestir veitingahúsa og kráa bera út með sér og henda á víðavangi. Þau hafa þann vonda eiginleika líka molna smátt og smátt í frumparta og þá er erfitt að ná plastinu.

Óskiljanlegt er svo að fyrirtæki með sjálfsvirðingu skuli leggja nafn sitt við svona – og láta sér lynda að vörumerki þeirra liggi verði að rusli fyrir hunda og manna fótum.
Feilskot Spielbergs í tölvuheimum

Nýjasta mynd Stevens Spielbergs heitir Ready Player One. Hún gerist að miklu leyti í tölvuheimum, semsé inni í tölvuleik. Það í sjálfu sér ætti að vera ávísun á leiðindi, því fátt er dauflegra en að horfa á annað fólk í tölvuleik. En forsenda myndarinnar er áhugaverð. Þetta er gerist eftir einhvers konar heimsslit, almenningur býr við hörmuleg kjör og til að komast burt í heim tölvuleikja – sýndarveruleikinn færir fólkinu það sem raunveruleikinn gerir ekki. Þarna er semsagt spurning hvort líf sem við lifum í einhvers konar óraunveruleika geti komið í staðinn fyrir efnisheiminn.

En Spielberg er Spielberg. Hann leggur oft upp með áhugaverðar hugmyndir og knýjandi spurningar í myndum sínum. Við höfum áður séð Minority Report og AI – báðar þeirrar voru reyndar dimmari en Ready Player One, heimurinn sem þær lýstu falskari og óhugnanlegri. Spielberg er kominn á áttræðisaldur og getur ekki staðist mátið að fylla nýju myndina af tilvísunum í dægurmenningu frá því hann var yngri. Margt af því er smásniðugt. Þetta eru vísanir í gamla tölvuleiki, kvikmyndir og tónlist.

En líkt og svo oft hefur Spielberg ekki úthald til að fylgja hugmyndinni út á ystu endimörk. Hann er í raun að lýsa dystópíu, en í lokin verður þetta bara barátta milli hóps af ungu fólki og miðaldra forpokaðs karls sem hugsar bara um gróða og völd. Það hefur maður séð þúsund sinnum áður. Myndin endar á því heilræði að hafa tölvulausa þriðjudaga og fimmtudaga. Einhvern veginn er það flatneskjulegt miðað við það sem var lagt upp með.
Tekist á um kosningarétt fyrir 16 ára

Frumvarpið um að færa kosningaaldurinn niður í 16 ár í sveitarstjórnarkosningum er farið að valda óróa eftir að hafa verið í hálfgerðu þagnargildi í vetur. Það hefur í gegnum tvær umræður í þinginu, eftir þá þriðju verður það að lögum. Sjálfstæðismenn eru á móti og þeir og Miðflokkurinn hafa í dag verið í einhvers konar málþófi vegna þessa.

Sjálfstæðismenn eru ekki hrifnir af frumvarpinu efnislega, Brynjar Níelsson lét að því liggja í þinginu í dag að annarlegar hvatir kynnu að liggja að baki, eða eins og segir í frásögn mbl.is.

Brynjar Níelsson þingmaður Sjálfstæðisflokks lét að því liggja í ræðu sinni áðan að þeir sem berðust fyrir því að þetta frumvarp færi í gegn væru helst þeir sem teldu sig geta grætt pólitískt á því – þeir sem teldu sig hafa mikinn stuðning á meðal þess aldurhóps sem öðlast myndi kosningarétt við breytingarnar.

Semsé að aldurshópurinn sem bætist við muni kjósa aðra en Sjálfstæðisflokkinn. Hver veit?

En það hjálpar ekki að fyrsti flutningsmaður þess er Andrés Ingi Jónsson, VG-þingmaðurinn sem ekki styður ríkisstjórnina. Hann er ekki ofarlega á vinalista Sjálfstæðismanna. Margir í röðum þeirra hugsa honum þegjandi þörvina.

Hugsanlega ber að taka alvarlega viðvaranir embættismanna um að of skammur tími sé til stefnu til að þessi breyting geti orðið að veruleika fyrir sveitrstjórnarkosningarnar í lok maí. Dómsmálaráðuneytið telur að þetta sé óráð.

Þetta mál klýfur ríkisstjórnarflokkana. Það er reyndar ekki allt eins og sýnist, því einn af flutningsmönnum frumvarpsins með Andrési var Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir, ritari Sjálfstæðisflokksins. Og þar er líka Vilhjálmur Árnason, þingmaður flokksins.

Það er ekki auðvelt fyrir Katrínu Jakobsdóttur að setja sig á móti afgreiðslu frumvarpsins nú því fyrir fáum árum var hún sjálf fyrsti flutningsmaður frumvarps um að færa kosningaaldur niður í 16 ár. Hún styður því frumvarp Andrésar, vandræðagemlingsins í flokknum, þvert á vilja stóra samstarfsflokksins. En hugsanlega tekst Sjálfstæðismönnum að koma í veg fyrir að það fari í gegnum þingið, þrátt fyrir að frumvarpið hafi meirihlutafylgi.

En eins og bent hefur verið á mætti, ef frumvarpið yrði samþykkt, einstaklingur kjósa þegar hann er 16 ára, giftast þegar hann er 18 ára og kaupa áfengi þegar hann er 20 ára.
Með réttu ráði?

Donald Trump hefur rekið þjóðaröryggisráðgjafa sinn, hershöfðingjann McMaster. Hann var talinn dálítil trygging fyrir því að ekki yrði öllu hleypt í bál og brand í Hvíta húsinu. Í staðinn er ráðinn John Bolton, sem eitt sinn var sendiherra Bandaríkjanna hjá Sameinuðu þjóðunum.

Bolton hefur verið þeirrar skoðunar að Bandaríkin þurfi endilega að beita meira vopnavaldi á alþjóðavettvangi. Hann hefur mælt með því að varpa sprengjum á Íran og Norður-Kóreu.

Það virðist reyndar spurning hvort maðurinn er með réttu ráði. Hér er myndband frá 2013 þar sem hann hvetur Rússa til að fylgja fordæmi Bandaríkjanna og koma byssum í hendur hverrar fjölskyldu og inn á hvert heimili.
Einræðið sækir í sig veðrið

Það gerðist um daginn og fór ekkert sérlega hátt að forseti Kína hefur tekið sér einræðisvald. Það eru ekki lengur nein takmörk á því hvað Xi Jinping getur setið lengi í embætti – hann getur verið þar eins lengi og honum sýnist nema klíkubræður hans í Kommúnistaflokknum ákveði að gera hallarbyltingu.

Heimurinn er ekki beint að þokast í átt til lýðræðis.

Á morgun verður Vladimir Pútín endurkjörinn forseti Rússlands í kosningum sem eru í raun ekki annað en skrípaleikur. Það hefur verið komið í veg fyrir að pólitískir andstæðingar Pútíns nái að bjóða fram. Þeir fá heldur ekki tíma í fjölmiðlum. Þetta er svo öruggt að Pútín hefur varla nennt að reka kosningabaráttu. Hin eina sem er óljóst í þessum kosningum er hversu margir greiða atkvæði. Lítil kjörsókn gæti reynst pínleg fyrir forsetann. En eftirlitið með kosningunum er mjög lélegt, svo tölunum er tæplega treystandi.

Erdogan, forseti Tyrklands, gerist sífellt ófyrirleitnari. Hann er nú kominn í stríð gegn Kúrdum inni í Sýrlandi. Það er ójafn leikur. Tyrkland býr yfir miklum hernaðarmætti. Fjöldi blaðamanna situr í fangelsi í Tyrklandi, sumir hafa meira að segja fengið lífstíðardóma. Það er sagt að ferðamannaiðnaðurinn í Tyrklandi muni ná sér aftur fullkomlega á strik á þessu ári, en miðað við fréttirnar sem berast frá landinu er erfitt að trúa því.

Við höfum hinn skelfilega Donald Trump í Hvíta húsinu. Mestur tími hans virðist reyndar fara í að hreinsa burt þá sem honum mislíkar við – rétt eins og þegar hann var með sjónvarpsþáttinn The Apprentice. Þannig virka bandarísk stjórnmál þessa dagana eins fjarstæðukennt raunveruleikasjónvarp. Verri auglýsingu fyrir lýðræðið er varla hægt að hugsa sér.

Það er líka merkilegt að margir þeirra sem hrífast af Trump eru snoknir fyrir leiðtogunum sem sækjast eftir einræði – þar er ákveðið sniðmengi. Tiltrúin á lýðræðinu er svo lítil að óvinir þess eiga sér furðulega marga formælendur á Vesturlöndum, sama hvaða fantaskap og fúlmennskubrögðum þeir beita.
Gamalgróið miðbæjarfyrirtæki kveður

Það voru ákveðin tímamót í miðbænum í gær þegar var síðasti starfsdagur hjá Bólstrun Ásgríms í Bergstaðastræti 2. Þetta er eitt af gömlu fyrirtækjunum í miðborginni, hefur verið í húsinu um áratuga skeið.

Egill Ásgrímsson sem hefur staðið vaktina í bólstruninni í sextíu ár hverfur nú úr bænum ásamt Sirrý konu sinni – þau eru skemmtilegt fólk og alúðlegt og það hefur lengi verið gestkvæmt í húsinu hjá þeim, margir sem líta við og spjalla. Sirrý, sem heitir fullu nafni Sigríður Lútersdóttir, var í eina tið afrekskona í handbolta og lék marga landsleiki fyrir Íslands hönd.

Húsið gamla í Bergstaðastræti á merkilega en dálítið brogaða sögu. Þórbergur Þórðarsson bjó um tíma í herbergi á loftinu, að sögn Egils. Þarna var eitt sinn fiskbúð. Svo var rekið spilavíti í kjallaranum og þar var líka bruggað. Ekki var sú starfsemi öllum til ánægju, þau hjónin segja sögu af gömlum manni sem kom þangað eitt sinn og litaðist um, var að gera upp við vondar minningar sem hann átti frá því að hafa sótt föður sinn í þetta greni.

Það hefur verið geysilega mikið verk að flytja úr húsinu, allar hirslur voru yfirfullar af dóti eftir langan starfstíma. En eitt af því sem ég kom auga á í kveðjuboði sem Egill og Sirrý héldu í gær var þetta viðurkenningarskjal. Það er frá þýsku handverkssýningunni 1961 og er veitt Friðriki Þorsteinssyni og Ásgrími P. Lúðvíkssyni, föður Egils, fyrir smíði á leðurstól. Um hann má fræðast frekar með því að lesa þessa grein í Morgunblaðinu.

Á þessum árum var öðruvísi umhorfs í gamla bænum, þeir tímar koma ekki aftur. Nú verður húsið að Bergstaðastræti væntanlega lagt undir einhverja starfsemi sem tengist ferðamennsku eða veitingarekstri, en þá var alls konar iðnaður og handverk í miðborginni. Á horninu fyrir neðan er stórhýsi kennt við Kristján Siggeirsson. Þar voru smíðuð húsgögn í stórum stíl, heima hja mér var í æsku sófasett frá fyrirtækinu, þar var svo húðvandað að hrikti aldrei í þrátt fyrir áratuga notkun. En því var fargað á endanum og eftirsjá að því – þetta voru fallegar og stílhreinar mublur sem stóðust tímans tönn.

En svona iðnaður átti ekki séns eftir að viðskiptahöftum var aflétt, líkt og var um fataiðnað lagðist húsgagnasmíðin að miklu leyti af eftir EFTA-samninginn sem Íslendingar gerðust aðilar að 1970.

Egill og Sirrý. Myndina tók dóttir þeirra Þórunn Egilsdóttir.
Já, við erum Norðurlandabúar

Yfirlit yfir siðvenjur Skandínava sýnir að við Íslendingar erum ekki svo ólíkir Norðurlandaþjóðunum þótt við þykjumst stundum vera það. Við pössum eiginlega inn í öll hólfin sem eru nefnd í þessari umfjöllun sem birtist á vefnum Scandikitchen.

Þarna er til dæmis nefnt hið einkennilega, og nokkuð svona lífsafneitunarlega, áhald ostaskerarann. Það hefur mikla útbreiðslu á Norðurlöndunum en þekkist ekki víða annars staðar. Með ostaskeraranum er hægt að skera örþunnar sneiðar af osti, ólíkt hinum nautnalegu ostbitum sem t.d. Frakkar skera með hníf.

Það er nefnt að Norðurlandabúar þoli ekki kulda og skrúfi því ofna í botn. Við þekkjum það vel á Íslandi.

Þá er það sá siður að fara úr skónum og skilja þá eftir frammi í gangi. Að lýsa því yfir upphátt í vitna viðurvist að maður sé að fara að pissa –kannast einhver við það?

Innréttingar eru nefndar, hvítar og berar, þar sem er búið að fjarlægja alla hluti sem gætu talist vera óþarfi. Við þetta bætist endalaus notkun á kertum, einkum svokölluðum sprittkertum, heilu herbergin eru fyllt með þeim.

Kaffivélar sem eru sífellt í notkun og brugga sterkt kaffi 18 tíma á sólarhring. Brauð með osti og sultu. Kósíkvöld á föstudögum með flögum. Laugardagsnammi – mikið magn af því.

Útivistarfatnaður á laugardögum. Evróvisjón í maí. Að ógleymdum saltlakkrís.

Ég kveiki samt ekki á taco-átinu sem þarna er lýst. En kannski tíðkast það á öðrum heimilum? Norðmenn voru lengi með verstu matargerð í heimi, jafnvel verri en Íslendingar. Þjóðarréttur þeirra var um tíma kjötbúðingur sem kallaðist karbónaði. Það væri svosem eftir öðru að þeir hefðu lagst í tacoið.
Varla átakamikill landsfundur

Landsfundur Sjálfstæðisflokksins hefst í dag. Þetta eru stórar og miklar samkomur, landsfundarfulltrúar koma alls staðar að af landinu, enginn stjórnmálaflokkur á Íslandi getur fyllt Laugardalshöllina eða sett á svið viðlíka sýningu.

Þetta verður varla fundur mikilla átaka. Nýr varaformaður verður kosinn, Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir. Það er orðin hefð í flokknum að hafa karl sem formann en konu sem er frekar á uppleið sem varaformann. Hingað til hefur konan samt ekki náð formannssætinu sjálfu.

Það er heldur ekki búist við því að einhver sérstök mál valdi átökum. Eftir tvennar kosningar á einu ári eru Sjálfstæðismenn tiltölulega sáttir við stjórnarsamstarfið við VG og Framsóknarflokkinn – að minnsta kosti finnst þeim ekki að nú sé tími til að rugga bátnum. En það vita þeir sem hafa komið nærri landsfundum að innan málefnanefnda er unnið heilmikið starf og stundum hart tekist á.

Það sem vekur helst athygli í dagskránni er að Eyþór Arnalds, borgarstjóraefni Sjálfstæðisflokksins, ávarpar landsfundinn á besta tíma, klukkan 13.45 á sunnudaginn, á sama tíma og kosning formanns og varaformanns stendur yfir. Flokkurinn þráir heitt að komast aftur til valda í Reykjavík. Eyþóri veitir kannski ekki af því heldur að fá smá vind í bakið, því skoðanakönnunins sem birtist í Viðskiptablaðinu í gær mældi Samfylkinguna stærsta í Reykjavík og að núverandi meirihluti héldi nokkuð örugglega.

Hér er svo auglýsing um landsfundinn sem birtist í Morgunblaðinu í dag.
Stéttarvitund forstjóranna

Ég hef lengi haldið því fram að hvergi sé stéttarvitund sterkari en meðal forstjóra. Það gerðist svo nýskeð að stjórnmálamenn og embættismenn hjá ríkinu fóru að gá hvað forstjórar hafa skammtað sér í laun – og þeir vildu líka fá. Það endaði í úrskurðum Kjararáðs sem setja íslenska vinnumarkaðinn á annan endann. En þetta getur ekki verið nein keppni, því forstjórarnir munu alltaf hækka sig meira. Til þess hafa þeir aðra forstjóra í stjórnum fyrirtækja til að hækka sig möglunarlaust.

Merkilegast er reyndar að fylgjast með því hvernig lífeyrissjóðir í eigu launþega makka með. Þeir eiga núorðið um það bil helming af fyrirtækjum á íslenska hlutabréfamarkaðnum.

Tökum til dæmis N1 sem hefur þétt net af sjoppum og bensínstöðvum út um allt land. Forstjórinn þar hefur verið hækkaður í launum um 20 prósent. Hann er með 6 milljónir króna á mánuði. Launin hafa hækkað sem nemur milljón á mánuði – hækkunin ein nemur semsagt þrennum verkamannalaunum eða svo.

Samt – og þetta er mjög í anda forstjóraræðisins þar sem gagnkvæm umbun skiptir meira máli en árangur og verðleikar, má líka kalla það stéttarahagsmuni – hefur afkoma fyrirtækisins versnað. Eða eins og segir á Vísi.

Hagnaður N1 hf. nam rétt rúmum tveimur milljörðum á síðasta ári samanborið við tæplega 3,4 milljarða árið 2016 og dróst því saman um nærri 1,4 milljarða króna.

Og það kemur líka fram í sömu frétt að stærstu eigendur N1 séu Lífeyrissjóður verslunarmanna með 13,3 prósent og Gildi lífeyrissjóður með 9,2 prósent. Þetta er semsagt fyrirtæki sem er að miklu leyti í eigu launþega. En skiptir það einhverju máli?
Erfðaefnið breyttist í geimnum

Hér erum við komin út í eitthvað sem manni finnst vera vísindaskáldskapur. Bandaríska geimferðastofnunin, NASA, hefur staðfest að erfðaefni geimfara sem heitir Scott Kelly hafi breyst eftir dvöl hans í geimnum fyrir tveimur árum. Það mun vera 7 prósent af erfðaefninu sem hefur tekið breytingum. Kelly dvaldi eitt ár í geimnum.

Scott Kelly á tvíburabróður sem heitir Mark. Eineggja tvíburar eru með sama DNA. En nú eru Scott og bróðir hans ekki lengur með eins erfðaefni.

Eins og segir á vef CNN. Þetta eru hlutir sem þarf að rannsaka áður en menn fara í lengri geimferðir, eins og til dæmis til Mars, en áætlað er að slík ferð gæti tekið þrjú ár.
Veikar refsiaðgerðir Breta gegn Kremlarvaldinu – sparkið út ólígörkunum segir Navalny

Rússar koma fram við Breta af fullkominni fyrirlitningu og ófyrirleitni vegna morðtilræðisins við Skripal feðginin þar sem breskur lögregluþjónn liggur líka milli heims og helju. Þeir svara ekki fullkomlega eðlilegum fyrirspurnum um uppruna eitursins sem var notað, það nefnist novichok og er taugaeitur sem var þróað á tíma Sovétsins.

Lavrov utanríkisráðherra segir að Englendingar séu að þessu vegna þess að þeir þori ekki að mæta í heimsmeistaramótið í fótbolta í sumar. Vinaþelið í kringum þá keppni var aldrei mikið – og fer nú hraðminnkandi.

En það vekur samt athygli hversu aðgerðir bresku stjórninnar eru í raun vægar. Það er ekki mikil refsing að senda ekki kóngafólk á HM. Og svo þarf nokkur hópur af rússneskum diplómötum, sem vitað er að stunda njósnir, að hverfa úr landi.

Það er hins vegar ekkert gert til að klípa þar sem svíður undir, en það myndi gerast með hörðum refsiaðgerðum gegn milljarðamæringunum sem eru handgengnir Pútín, hafa margir hverjir efnast vegna sambandsins við hann. London er einn helsti griðastaður slíkra manna, þar hafa þeir komið sér vel fyrir – ásamt auðmönnum víða úr heiminum. Þessir gerspilltu menn sem hafa dafnað innan þjófræðisins í Rússlandi eru háðir hinum vestræna lúxus – eins fjarlægur og hann er rússneskum almenningi.

Til dæmis á Igor Shuvalov, varnarmálaráðherra Rússlands, íbúð í London, skammt frá Downingstræti og er hún metin á jafnvirði íslenskra króna. Íbúðin er sögð vera 500 fetmetrar og er metin á jafnvirði 1,6 milljarða íslenskra króna. Íbúðin er merkt með rauðum lit inn á myndina.

Þetta er fyrirkomulag sem breska stjórnin vill alls ekki raska og allra síst nú þegar hún er vinafá á tíma Brexits – og Bandaríkjaforseta sem hugsar um ekkert annað en sjálfan sig og hefur reyndar einhver einkennileg óútskýrð tengsl við Rússa.

Alexei Navalny, leiðtogi stjórnarandstöðunnar í Rússlandi – sem fær ekki að bjóða sig fram í forsetakosningunum á sunnudag – segir að ef Bretar vilji í alvöru koma höggi á Kremlarvaldið þá eigi þeir að henda rússnesku auðkýfingunum úr landi.
Vandamálið er fjölgun bíla

Það er eiginlega makalaust hvað hægt er að rífast mikið um bíla. Fátt virðist fólk geta hugsað sér verra en einhvers konar takmarkanir á bílaeign og bílanotkun. Það að eiga bíl hefur ótrúleg áhrif á skynjun fólks á veruleikanum og sjónarmið þess.

Við búum í samfélagi þar sem bifreiðaeign hefur aukist mjög mikið á fáuum árum. Við þetta hafa líka bæst tugir þúsunda bílaleigubíla. Hluti bílaflotans hefur líka stækkað, miklu fleiri en áður aka um á jeppum og jepplingum. Nú er svo komið að það eru fleiri bílar en íbúar í landinu.

Innviðir landsins voru ekki hannaðir fyrir svo marga bíla. Vegirnir úti á landi þola ekki þetta álag. Eldri hverfi borgarinnar byggðust þegar bílarnir voru miklu færri, sum þegar bílaeignin var hundrað sinnum minni.

Mengun vegna bifreiða er orðin mikið vandamál í Reykjavík, hún eykst jafnt og þétt – á tíma þegar gerðar eru meiri kröfur um umhverfisgæði en áður.

En samt heimtum við að komast greiðlega og hindrunarlaust áfram á bílunum okkar. Þótt þeim hafi snarfjölgað og umhverfið beri ekki þennan fjölda. Við skulum samt.

Eina raunhæfa lausnin sem hægt er að finna á þessum vanda er auðvitað að takmarka bílaumferðina. Fækka bílum sem eru á ferli. En við skulum leita hátt og lágt að öðrum úrræðum. Og það er eins og atlaga að frelsi okkar og tilverurétti ef rætt er um að „þrengja að einkabílnum“– sem nota bene tekur alltaf meira og meira pláss.
Dauði Hauks og hinir vandræðalegu bandamenn okkar í Tyrklandi

Það er athyglisvert að fylgjast með framvindu máls Hauks Hilmarssonar sem féll í stríðsátökum í Sýrlandi, líklega í loftárás. Þetta er náttúrlega afar sorglegur atburður og eftirsjá eftir þessum glæsilega unga manni. Haukur virðist hafa verið þarna í slagtogi við gríska anarkista að berjast með sjálfstæðishreyfingu Kúrda á sjálfstjórnarsvæðinu í Sýrlandi – þangað hafa komið aktífístar og bardagamenn frá ýmsum löndum, fyrst til að berjast við hin hryllilegu öfgasamtök Daesh, en svo lenda þeir í því að Tyrkir, líkt og oft áður, hefja hernað gegn Kúrdunum. Tyrkir telja sig alltaf í fullum rétti til þess.

Og þá er uppi sú einkennilega staða að Tyrkir eru bandamenn vestrænna ríkja í Nató – og þar á meðal Íslands. Í skjóli þess komast Tyrkir upp með ýmislegt. Þróunin til fasisma á valdaskeiði Erdogans hefur verið nokkuð eindregin, sérstaklega síðustu árin. Vegna gríðarlegs hernaðarlegs og landfræðilegs mikilvægis Tyrklands gæta vestrænar þjóðir þess að móðga þá helst ekki – Tyrkland er í lykilhlutverki á mörkum hins vestræna og íslamska heims og svo geta þeir líka stjórnað flóttamannastraumnum sem gerði allt vitlaust í Evrópu fyrir fáum misserum.

Fjölskylda Hauks heimtar að fá svör frá utanríkisráðuneytinu, eins og sjá má í þessari frétt, en Haukur Már Helgason gagnrýnir utanríkisráðuneytið fyrir seinagang í máli nafna síns Hauks í pistli á Facebook:

Það er galið að utanríkisráðherra sé fljótari að finna orð um það að Rússar reyni að ráða Rússa af dögum í London en að Íslendingur hafi 1) átt þátt í að ráða niðurlögum ISIS með erlendum her en 2) verið drepinn af bandalagsríki Íslands í ótilkvaddri árás, ríki sem 3) svarar engu um hvar líkið er niðurkomið. Og væri hver ein fréttanna meira en nóg tilefni til að bæði tala og aðhafast, óháð pólitík eða afstöðu. Að ríki hirði um það þegar annarra landa herir drepa ríkisborgara þess er lágmarkskrafa, núllpunktur. Ráðherra segir aðstandendum að líta aftur við á morgun. Það eru fyrstu ummæli nokkurs valdhafa um málið, viku eftir að fréttin barst. Reynið á morgun. Ísland, hvað ertu?

Nú er spurning hverju Tyrkir muni svara íslenskum stjórnvöldum, ef þá einhverju, þ.e. ef íslensk stjórnvöld yfirleitt spyrja. Núorðið gengur Erdoganstjórnin fram með fádæma hroka á alþjóðavettvangi. En svo er annar flötur á málinu, sem breytir varla miklu en er þó forvitnilegur.

Hann er sá að Haukur kann að hafa brotið íslensk lög með því að taka upp vopn gegn öðru Natóríki. Þarna ræðir um tíunda kafla almennra hegningarlaga, sjálfan landráðakaflann.

89. gr. Beri íslenskur ríkisborgari í ófriði vopn gegn íslenska ríkinu eða bandamönnum þess, þá varðar það fangelsi ekki skemur en 2 ár.

Sömu refsingu skal hver sá sæta, sem í ófriði, eða þegar ófriður vofir yfir, veitir fjandmönnum íslenska ríkisins liðsinni í orði eða verki eða veikir viðnámsþrótt íslenska ríkisins eða bandamanna þess.

Svo segir í lagagreininni. Það getur svo verið spurning um lögsögu íslenska ríkisins, hvort hún nær allt austur til Sýrlands og Kúrdistan.
Hversu lengi ætlar Sjálfstæðisflokkurinn að vera í fylkingu með Erdogan og Netanyahu?

Eftir því sem pópúlistum og öfgaöflum vex ásmegin í heiminum finnst manni æ skrítnara að ábyrgur stjórnmálaflokkur eins og Sjálfstæðisflokkurinn skuli eiga aðild að Acre, en það er skammstöfun fyrir bandalag íhalds- og umbótaflokka í Evrópu.

Stundin segir í dag frá fyrirhugaðri ráðstefnu Acre þar sem Sigríður Á. Andersen dómsmálaráðherra verður einn ræðumanna – í nokkuð annarlegum félagsskap.

Skuggalegasta stjórnmálaaflið innan Acre er AK, flokkur Edogans Tyrklandsforseta. Hann stendur ekki bara fyrir stórfelldum fangelsunum á stjórnarandstæðingum og fjölmiðlafólki, heldur á nú í sérlega ógeðfelldu stríði gegn Kúrdum – einn af þeim sem hafa fallið í þeim hernaði er Íslendingurinn Haukur Hilmarsson.

Þarna er Laga- og réttarflokkurinn í Póllandi sem er að þrengja verulega að sjálfstæði dómstóla í landinu sem og frelsi fjölmiðla. Þarna er Likud flokkurinn í Ísrael, flokkur Netanyahus, sem er að baki stórfelldum ofsóknum gegn Palestínumönnum. Þarna er flokkur Sannra Finna, enn flokka frá Norðurlöndunum fyrir utan Sjálfstæðisflokkinn. Þarna er Íhaldsflokkurinn breski, en þaðan virðist Sjálfstæðisflokkurinn yfirleitt þiggja leiðsögn, og svo er annar flokkur sem er sérstaklega tengdur Acre, sjálfur Repúblikanaflokkurinn í Bandaríkjunum. Þar er Trump forseti sem virðist nú albúinn að hefja stórfelld viðskiptastríð, telur þau reyndar góð fyrir heimsbyggðina.

Það sem sameinar flesta þessa flokka er tortryggni gagnvart Evrópusambandinu eða jafnvel andúð á því. Það er fullkomlega lögmæt stjórnmálaskoðun. En hvernig ætli t.d. fulltrúum Erdogans gangi að tala um hvernig endurvekja megi „traust til stjórnvalda og lýðræðislega ábyrgð“ í Evrópu?