Gamall pólitíkus heldur ræðu

Sumir í þessu landi eru eins og hænsn.

Að minnsta kosti þegar Davíð Oddsson fer að tala.

Þá er eins og öll rökhugsun hverfi út í veður og vind. Þeir verða eins og dáleiddar hænur.

Ég heyrði marga tala um þetta eftir Kastljósviðtalið fræga. Þeir hugsuðu eftir að hafa hlustað á Davíð að nú yrði allt í lagi. Meira að segja sumum sem telja sig andstæðinga hans leið svona.

Áhrifin vöruðu fram á næsta morgun. Dáleiðsluáhrifin hurfu. Þá vöknuðu menn upp við napran raunveruleikann.

Sem hefur bara versnað síðan þá.

Davíð hélt ræðu á einhverjum fundi úti í bæ í morgun. Hann er seðlabankastjóri, embættismaður, en eyddi mestum tímanum í að réttlæta sjálfan sig.

Ég hef grun um að sumir láti dáleiðast enn. Að minnsta kosti í nokkra klukkutíma.

En Davíð er höfundur þess óbeislaða frjálshyggjukapítalisma sem við höfum búið við, hann gaf einkavinum bankana, hann lagði niður Þjóðhagsstofnun, veikti eftirlitsstofnanir, drap niður alla gagnrýna umræðu í Sjálfstæðisflokknum á löngu árabili, raðaði vinum sínum og venslamönnum í störf hjá ríkinu, skipaði sjálfan sig í embætti sem hann var vanhæfur til að gegna.

Nú segist Davíð hafa varað við hruninu. Það stóð þá í einhverjum skýrslum frá Seðlabanka.

Málið er að hann hefði þurft að grípa í taumana, en það gerði hann ekki. Fyrir utan að hann átti náttúrlega aldrei að vera í þessu starfi. Davíð setti ofan þegar hann fór í Seðlabankann. Það er þar sem Davíð fór langleiðina með að eyðileggja arfleifð sína sem stjórnmálamanns – það sem hann var ekki búinn að skemma áður, með gerræðinu á síðustu árum veldistíma síns.

Það að fara í Seðlabankann með þessum hætti var fyrir neðan virðingu hans – og nokkurs stjórnmálamanns.

Nú er Davíð að reyna að réttlæta afglöp sín, lækkun bindiskyldunnar, hinn tóma gjaldeyrisvarasjóð, hvernig var spilað á vaxtamunarviðskiptin, stefnuleysið í peningamálastjórn – en þetta eru eftiráskýringar sem eiga best heima í ævisögu sem hann ætti að fara að skrifa. Eða þá í aðsendum greinum í Morgunblaðinu.

Davíð er líka einn af þeim stjórnmálamönnum sem skilur ekki að þegar pólitíkusar og embættismenn njóta ekki lengur trausts, þá þurfa þeir að víkja. Það er vegna þess að hann lítur á pólitík sem the old boys club eins og ég skrifaði um í færslu í gær. Menn segja ekki af sér af því þá bregðast þeir klúbbnum.

Hins vegar er það sem Davíð segir um fjölmiðla alveg rétt. Meðvirkni þeirra var alveg skelfileg. Þeir lutu valdi eigenda sinna, oligarkanna – og í mörgum tilvikum tók fólkið sem á þeim vann ekki einu sinni eftir því. Það var ekki tilviljun að auðmennirnir sóttust svo stíft eftir því að eignast fjölmiðla.

Og gera meira segja enn, nú þegar þeir riða til falls.

Það hefði þurft að setja alvöru lög um fjömiðla, en Davíð átti sinn þátt í að eyðileggja það með því að henda inn á ríkisstjórnarfund frumvarpi um fjölmiðla sem lá við að væri skrifað á servéttu í bræðiskasti. Spyrjið til dæmis Þorgerði Katrínu um þau vinnubrögð öll. Eða lesið lýsinguna í ævisögu Guðna Ágústssonar.

Og eftir að fjölmiðlafrumvarpið komst ekki í gegn, þá var líka útilokað að setja strangari lög um einokun og fákeppni sem svo sannarlega hefði þurft að gera.

Annars skilst mér að Davíð hafi vitnað í mig í ræðu sinni í morgun – einmitt um fjölmiðlana. Um þá skrifaði ég þetta í gærkvöldi.