arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Mismunandi viðhorf til spillingar

Spillingu má skoða frá ýmsum hliðum – og oft er viðhorf okkar til hennar nokkuð huglægt. Til dæmis er sagt að fólk geti vel sætt sig við spillingu ef það tekur þátt í henni sjálft.

Maður sér til að mynda Staksteina Morgunblaðsins í dag þar sem má lesa að spilling á Íslandi hafi byrjað þegar ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur tók við 2009. Fram að því hafi Ísland verið óspilltasta land í heimi.

Nokkuð er rætt um spillingu innan Evrópusambandsins þessa dagana. En þar er þess að gæta að Evrópusambandið spannar heila heimsálfu sem á langa sögu. Innan þess eru ríki sem teljast vera þau minnst spilltu í veröldinni, en líka ríki þar sem spilling er landlæg og stendur á gömlum merg.

Evrópusambandið fór þá leið að taka inn ríki í Suður- og Austur-Evrópu sem sum eru í meira lagi spillt. Í þessu fólust eins konar sögulegar sættir, það var talið nauðsynlegt upp á framtíðarþróun Evrópu að sár fasisma og kommúnisma yrðu grædd með því að hleypa inn ríkjum eins og Spáni, Portúgal og Grikklandi og síðar Póllandi, Ungverjalandi, Tékklandi, Slóveníu, Slóvakíu, Lettlandi, Litháen, Eistlandi og nú síðast Króatíu.

Evrópusambandið hætti þannig að vera klúbbur auðugra – og lítt spilltra – Vestur-Evrópuríkja.

En svo er spurning hvað sé spilling. Hér er nýtt kort frá Transparancy International þar sem má skoða spillingu í heiminum. Eins og sést eru Norðurlöndin óspilltust, svo eru það ríki Vestur-Evrópu, Kanada, Japan, Nýja-Sjáland, Ástralía. Rússland er talið gerspillt – og Kína er býsna spillt líka.

Jason Hickel skrifar grein um þetta á vefinn Thoughtleader. Hann bendir á spillingarkerfi sem þessar mælingar ná ekki til. Hjarta þess er í City í London. Þetta er kerfi skattaskjóla þangað sem auðmenn og auðfyrirtæki veita gríðarlegum fjármunum.

Hér má sjá spillingartöflu Transparancy International. Danmörk, Finnland, Nýja Sjáland, Svíþjóð og Noregur teljast vera minnst spilltu ríki í heimi. Ísland er í 12. sæti ásamt Þýskalandi. Kína er í 80. sæti en Rússland í því 127.
Kastljós kvöldsins: Lífeyrissjóðir aftur í ruglið

Stórmerkileg umfjöllun í Kastljósi í kvöld.

Fyrirtæki í eigu lífeyrissjóða, sem eru í eigu almennings (sem stóð til boða 2,8 prósenta kauphækkun), borgar forstjórum 4,8 milljónir króna í laun – auk þess sem standa til boða kaupréttir upp á 19 milljónir króna. Stjórnendur fá líka jeppa og frítt bensín.

Að auki kemur fram að:

Hluti lykilstjórnenda nýtur samkvæmt starfssamningum sínum sérstaks lífeyrisframlags umfram kjarasamninga og er það greitt mánaðarlega inn á séreignarsparnað viðkomandi.

Fyrirtækið sem hér á í hlut er N1. Það fór á hvínandi hausinn í hruninu og er nú í meirihlutaeigu lífeyrissjóðanna.

Þetta hlýtur að kalla á tvennt. Hreinsun hjá lífeyrissjóðum – sem lengi hefur verið þörf á. Það á ekki að líða að sukkið sem var þar fyrir hrun hefjist á nýjan leik. Og umræðu hvort almennir lífeyrisþegar vilji versla hjá þessu fyrirtæki.
EES: Fullveldisafsal og stjórnarskrárbrot?

Orð Brynjars Níelssonar um Evrópska efnahagssvæðið hafa vakið mikla athygli. Þar segir Brynjar frá því hversu stór hluti starfs Alþingis fari í að innleiða tilskipanir sem koma frá Evrópusambandinu í gegnum EES. Því miður liggur þetta í þagnargildi í hinni afar ófrjóu og ómálefnalegu umræðu sem hér tíðkast um Evrópumál. Staðreyndin er nefnilega sú að með rökum sem eru gjarnan notuð gegn ESB aðild væri eins hægt að mæla sterklega fyrir því að Ísland gangi úr EES. En umræðan er ekki nógu heiðarleg til að komast á þann stað.

Brynjar sagði:

Þegar maður situr á þinginu og er að horfa á þetta, þá spyr maður sig auðvitað, væri ekki einfaldara að vera bara inni í Evrópusambandinu? EES-samningurinn, dugar hann eins og hann er núna eða þurfum við að endursemja það eitthvað? Það eru alls konar hlutir í þessum samningi sem ég hef aldrei skilið af hverju við þurfum að fara eftir regluverki þeirra með og mér finnst ekki einu sinni tengjast þessum innri markaði í raun. Þetta er bara eitthvað sem hefur gerst og maður einhvern veginn situr með þetta í fanginu og veit ekki sitt rjúkandi ráð.

Svanur Kristjánsson, prófessor í stjórnmálafræði, bregst við þessu á Facebook og segir:

Loksins! Loksins heiðarleg umræða um hugsanlega aðild Íslands að ESB byggð á staðreyndum fremur en fánýtu og innantómu sjálfstæðisgaspri. Staðreynd nr. 1: Samingurinn um aðild Íslands að EES felur í sér stórkostlegt afsal á fullveldi landsins. Staðreynd nr. 2: Samþykkt Alþingis 1993 um aðild Íslands að EES var brot á stjórnarskrá lýðveldisins. Staðreynd nr. 3. Að ýmsu leyti myndi ESB styrkja fullveldi Íslands því að við hefðum rétt til að eiga hlut í ákvörðunum á vettvangi ESB. Staðreynd nr. 4: Aðild Íslands að ESB þýðir formlega aðild að ríkjabandalagi sem hefur ýmsa þætti sambandsríkis (federal state).

Þjóðin ein á að velja um framtíðarskipan tengsla sinna við ESB. Við krefjumst þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald aðildarviðræðna samhliða sveitastjórnarkosningum í vor!
Nauðsynlegt að taka á íbúðaleigu til ferðamanna

Það eru góðar fréttir að lögreglan og skatturinn séu að fylgjast með útleigu íbúða til ferðamanna í gegnum vefi eins og Airbnb.

Í gegnum þessa útleigu eru stunduð stórfelld skattaundanskot og heilu göturnar eru lagðar undir ferðamennsku – á tíma þegar er verið að blása upp stóra fasteignabólu, verð á leigumarkaði er komið í fjarstæðukenndar hæðir og ungt fólk á erfitt með að komast í húsnæði.

Ferðamenn munu getað fengið inni á þeim mikla fjölda hótela og gistiheimila sem eru í Reykjavík – eða eru í uppbyggingu. Það verður ekki vandamál.

Það heitir að pissa í skóinn sinn að flæma innfædda úr mið- og vesturborginni og snuða skattinn í leiðinni.
Bob Dylan auglýsir bíla í hálfleik á Super Bowl

Hálfleikurinn í Super Bowl er stærsti auglýsingatími í sjónvarpi í veröldinni.

Þar var meðal annars sýnd þessi auglýsing – með meistara Bob Dylan.

Hann er að auglýsa Chrysler-bifreiðar. Textinn er ljóðrænn, myndvinnslan flott og bílarnir góðir.

Og Dylan lítur vel út.

En það er samt ekki víst að allir verði hrifnir. Það væri svosem ekki í fyrsta sinn sem Dylan skelfir aðdáendur sína.
Vonandi ekki of seint að breyta

Félag sem nefnist Stracta hótel ætlar að byggja hótel út um allt land – tíu hótel að manni skilst.

Það er gott og blessað.

En þetta er hins vegar myndin sem maður fær af hótelunum – að þetta verði útlitið.

Vonandi er ekki of seint að breyta því.

Maður getur séð þetta fyrir sér við hraðbrautir erlendis, hugsanlega, en í íslensku landslagi – nei.

Þarna er ein meginbygging sem lítur út eins og verslun með hreinlætistæki eða eitthvað slíkt og svo lágreistar byggingar í kring í anda amerískra mótela.

Þær munu að uppistöðu vera vinnuskúrar frá álverinu á Reyðarfirði.
Fylgissveiflur síðan í kosningum

Grétar Þór Eyþórsson, stjórnmálafræðingur og prófessor við Háskólann á Akureyri, hefur tekið saman þetta meðaltal kannana síðan í kosningunum 2013. Hann birtir þetta á Facebook með þessum skýringatexta:

Hér hef ég tekið saman vegið meðaltal niðurstaðna allra kannana á fylgi flokka frá kosningunum 2013. Vegið er eftir fjölda svarenda. Um er að ræða alls 24 kannanir á tímabilinu. Meðaltal hvers mánaðar er reiknað. Myndin ætti að gefa vel til kynna hvaða sveiflur og hvaða tilhneigingar hafa verið í gangi frá kosningum.
Sósíalískt Super Bowl

Í kvöld setjast Bandaríkjamenn fyrir framan sjónvörp sín og horfa á Super Bowl. Þetta er úrslitaleikurinn í ameríska fótboltanum, svokallaðri NFL-deild.

Í þetta sinn eigast við Seattle Seahawks og Denver Broncos.

Þetta er stórviðburður. Sjónvarpsáhorfendur raða í sig djönkmat og snakki. Auglýsingatímarnir eru þeir dýrustu í víðri veröld. Stórstjörnur koma fram – atriði þeirra vekja jafnan mikið umtal.

Joe Ware skrifar grein um Super Bowl í Guardian og segir að merkilegt nokk sé þessi íþróttakeppni miklu „sósíalískari“ en til dæmis enska knattspyrnan – og það í því höfuðvígi kapítalismans sem Bandaríkin eru.

Skýringin er meðal annars þak á hversu mikið lið mega eyða í leikmenn, kerfi þar sem fjármagn er fært frá ríkum liðum til hinna fátækari og ekki síst það hvernig liðum sem vegnar illa fá að velja leikmenn úr háskólaliðum á undan betri liðunum – það er kerfi sem er kallað The Draft og er sjálft lífsmagn NFL-deildarinnar ef marka má greinarhöfundinn.

En þetta þýðir að lélegri lið eiga meiri möguleika á að bæta sig og ná árangri en til dæmis í ensku knattspyrnunni þar sem sömu ríku liðin raða sér alltaf á toppinn.

Þetta má sjá á tölfræðinni: Síðustu 20 ár hafa 12 mismunandi lið unnið Super Bowl, en á sama tíma hafa aðeins 5 lið unnið ensku deildina. Ef Seattle vinnur í kvöld bætist 13da liðið í hópinn, en Denver hefur hvorki keppt til úrslita né unnið síðan 1999.
Fylgi á flökti

Spekingi sem skrifar á Facebook varð á í messunni, fékk bjartsýniskast vegna þess að hann lagði vitlaust saman, reiknaði samanlagt fylgi Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks í síðasta Þjóðarpúlsi upp í 55 prósent. Hann skrifaði:

Það verður eins og ég hef sagt: þessi ríkisstjórn mun sitja í 3-4 kjörtímabil. Eitt stórkostlegasta viðviðreisnartímabil Íslandssögunnar er rétt að hefjast. Fólkið vill meira af Sjálfstæðisflokknum og meira af Framsókn. Ævintýrin enn gerast…

Þetta reyndist svo vera rangt hjá þessum bjartsýna manni, samanlagt fylgi stjórnarflokkanna er 45 prósent samkvæmt þessari könnun. En það er svosem alveg viðunnandi fyrir flokkana.

Nú má reyndar vel vera að Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur geti setið saman í ríkisstjórn mörg kjörtímabil. Það hefur gerst áður. Síðasta samstjórn þessara flokka entist í 12 ár. Sjálfstæðisflokkurinn tjaldar yfirleitt ekki til eins kjörtímabils þegar hann fer í ríkisstjórn – ólíkt síðustu stjórn þar sem átti að gera allt í blóðspreng og var ekki til neitt langtímaplan.

Eitt sem getur komið í veg fyrir þetta er lítil flokkshollusta meðal ungs fólks. Það er eðlilegt að pæla í hvort Sjálfstæðisflokkurinn nái nokkurn tíma aftur upp í fylgið sem hann hafði á mesta blómaskeiði sínu. Þá var markið allt upp í 40 prósent í þingkosningum. Og það er líklegt að Samfylkingin verði frekar að slást við að ná 20 prósenta markinu fremur en 30 prósentum.

Gísli Marteinn Baldursson skrifaði grein um þetta fyrir stuttu. Hann fann út að fjórflokkurinn gamli væri kominn niður í 70 prósenta fylgi. Línan stefnir niður frá því stuttu eftir hrun.

Fylgið er á miklu flökti. Það hrúgaðist til Framsóknarflokksins á vikunum fyrir síðustu kosningar en hefur að nokkrum hluta leitað þaðan aftur. En nýju flokkarnir, Björt framtíð og Píratar, sem eru ekki endilega geirnegldir á hægri og vinstri ás, eru með 22 prósent samanlagt. Ungt fólk hefur ekki áhuga á gamaldags flokksgarra og er til í að kasta atkvæðunum út um víðan völl.
Tvær sjávarútvegsfréttir

Tvær fréttir úr sjávarútvegnum vekja athygli í dag.

Annars vegar er það Kolbeinn Árnason, hinn nýi framkvæmdastjóri LÍÚ, sem segir beinum orðum að ESB sé ekki óvinurinn í makríldeilunni heldur Norðmenn:

Það er eiginlega orðið þannig að það er Noregur. Við náðum niðurstöðu með Evrópusambandinu eða sameiginlegum skilningi í haust um það hvernig mætti leysa þetta, Færeyingar eru komnir um borð og fylgja okkur í þessu en Noregur er alveg þver í þessu.

Hins vegar er það fréttin um sölu Stálskipa í Hafnarfirði. Forsvarsmenn fyrirtækisins hafa verið einhverjir hörðustu verjendur kvótakerfisins. Nú selja þeir skip til Rússlands og kvóta til Síldarvinnslunnar og Útgerðarfélags Akureyringa. Hafnarfjarðarbær hefur áhyggjur og vill reyna að halda kvótanum innan bæjarfélagsins. Þetta er gömul saga og ný.

Og þar er athyglisvert að í fréttinni segir að eigendur Stálskipa ætli að nota peningana til að snúa sér að fasteignaviðskiptum. Þannig verður haldið áfram að blása út bóluna sem er að myndast á fasteignamarkaði.
Ferðalög Ólafs Ragnars

Ekki tókst að finna höggstað á Ólafi Ragnari Grímssyni með fyrirspurn um ferðalög hans. Fyrirspurnin um þau virkar frekar eins og klámhögg.

Það er ekkert óeðlilegt við að forseti sé erlendis 95 daga á ári. Annars vegar á hann jú erlenda konu og hins vegar er hann helsti stjórnandi utanríkisstefnu Íslands.

Ferðir Ólafs eru heldur ekki að kosta skattgreiðendur mikið. Ferðakostnaður hans til Króatíu þegar fótboltalandsliðið spilaði þar er meira að segja svo lágur að aðdáunarvert hlýtur að teljast.

Forsetar eru raunar í þeirri stöðu að þeim er gjarnan boðið. Þannig er það um Ólaf Ragnar, hann ferðast um heiminn í boði annarra, flýgur með flugfélögum, gistir á hótelum, borðar á veitingahúsum.

Ferðalög hans eru semsagt ekki vandamál í sjálfu sér – kannski frekar spurning um það sem hann er að segja á ferðum sínum.
Kúkur í bjórnum?

Á mbl.is er skrifað að „þarmainnihald“ hafi mælst í hinum vinsæla hvalabrjór frá Steðja í Borgarnesi.

Maður staldrar við orðið „þarmainnihald“, ég man ekki eftir að hafa heyrt þessa samsetningu áður.

Er það ekki bara kúkur?
Vonlaus og vitlaus framkvæmd

Það er eiginlega stórmerkilegt að jafn fráleitar framkvæmdir og mislæg gatnamót við Kringlumýrarbraut og Miklubraut skuli aftur vera komin á dagskrá.

En það er þannig með sumar hugmyndir að erfitt er að kveða þær í kútinn. Stundum stinga þær aftur upp kollinum vegna þekkingarleysis – stundum eru það flokkshagmunir eða pópúlismi.

Mislæg gatnamót þarna eru rándýr framkvæmd, en þau myndu vissulega flýta för bifreiða þar í gegn.

Vandinn er bara sá að þá færist umferðarþunginn – sem mundi aukast vegna gatnamótanna – á annan stað í götunni.

Þar er kaflinn milli gama Lídós – nú húsnæði 365 – og Snorrabrautar. Þarna er að finna gatnamót Lönguhlíðar og Miklubrautar.

Annað hvor yrði nauðsynlegt að breikka götuna þarna verulega eða að setja hana í stokk, eins og stundum hefur verið nefnt.

Slík umferðargöng yrðu þó rándýr – þegar bætast við mislægu gatnamótin erum við að tala um fræmkvæmdir upp á tugi milljarða króna.

Ein vandamál bætist svo við sem sjaldan er nefnt:

Hvað á að gera við umferðina sem fer um Miklubraut meðan á slíkum framkvæmdum stendur?

Ætli megi gera ráð fyrir að þær tækju tvö ár eða svo – á umferðarþunginn að fara eftir hjáleiðum á meðan?
Guðrún Nordal: Dapurlegt ef flokksstimpill skiptir meginmáli

Sú mikla sómakona, Guðrún Nordal, forstöðumaður stofnunar Árna Magnússonar, skrifar grein í Fréttablaðið í dag.

Guðrún situr í stjórn Ríkisútvarpsins. Jú, hún er tilnefnd af Sjálfstæðisflokknum, en hún tekur fram í greininni að hún hafi aldrei verið flokksbundin og aldrei komið nálægt starfi stjórnmálaflokks.

Hún tekur fram að hún sitji í tveimur stjórnum, sé formaður vísindanefndar Vísinda- og tækniráðs, skipuð þangað af Katrínu Jakobsdóttur, og í stjórn Ríkisútvarpsins, þar er hún tilnefnd af Illuga Gunnarssyni.

Síðan segir Guðrún orðrétt:

Umræðan á Alþingi um skipun í stjórn Ríkisútvarpsins fælir fólk eins og mig frá því að gefa kost á sér í störf þar sem flokkslegur stimpill virðist skipta meginmáli, þó að verkefnin snúist fyrst og fremst um faglega vinnu og breitt samstarf. Það er lykilatriði að Alþingi og stjórnvöld almennt hugi ekki aðeins að nákvæmum prósentureikningi svokallaðs minni- og meirihluta heldur leitist markvisst við að laða breiðan hóp fagmanna að trúnaðarstörfum í samfélaginu.

Það var sannarlega mikil gæfa að allir flokkar áttu fulltrúa í stjórn Ríkisútvarpsins á síðustu mánuðum, þegar miklir erfiðleikar blöstu við stofnuninni. Stjórnarmenn stóðu þá þétt saman og störfuðu ekki á forsendum stjórnarmeirihluta eða minnihluta, heldur með hag Ríkisútvarpsins að leiðarljósi. Sú eindrægni og fagmennska kom vel í ljós þegar stjórnin tók samhljóða ákvörðun um ráðningu nýs útvarpsstjóra. Meðal annars af þeirri ástæðu er það dapurlegt að Pétur Gunnarsson rithöfundur skuli ekki lengur eiga sæti í stjórn Ríkisútvarpsins.
Ólafur Ragnar bætist í hópinn – fjölmenn sendinefnd íslenskra stjórnmálamanna til Sochi

Hérna má sjá nokkra þjóðarleiðtoga og stjórnmálamenn sem ætla ekki að fara á opnun Ólympíuleikanna í Sochi.

Barack Obama, David Cameron, Francois Hollande, Angela Merkel, Joachim Gauck, Stephen Harper – það virðist vera að mjög fáir alvöru stjórnmálamenn frá vestrænum ríkjum ætli að mæta.

Í forystu bandarísku sendinefndarinnar í Sochi er tennisleikarinn Billy Jean King. Hún er samkynhneigð.

Íþróttamálaráðherra Svíþjóðar, Lena Adelsohn Liljeroth, lýsti því yfir um dagin að hún ætlaði ekki að fara – og það væri pólitísk yfirlýsing.

En þetta á ekki við um Ísland. Það verður glæsileg sendinefnd sem fylgir íslensku keppendunum – sem eru reyndar ekki nema fimm talsins.

Ólafur Ragnar Grímsson, Dorrit Moussaieff, Illugi Gunnarsson og Eygló Harðardóttir ætla öll að fara, ráðherrarnir með mökum skilst manni.

Og það er náttúrlega ekki sérlega góð rök að ekki eigi að blanda saman íþróttum og pólitík, því undir eins og stjórnmálamenn mæta á svona viðburð í krafti embættis síns er það orðin pólitík. Annars myndu þeir bara láta íþróttamennina um þetta.

Eða verður það ekki pólitísk þegar birtist mynd af Ólafi Ragnari að taka í höndina á Pútin?

Tennisleikarinn Billy Jean King verður fulltrúi Bandaríkjanna í Sochi. Hún er samkynheigð.
Jón Gnarr stjarna í Þýskalandi

Jón Gnarr er mikil stjarna í Þýskalandi.

Þar er að koma út eftir hann bók sem nefnist Hlustið vel og endurtakið, Hören Sie gut zu und wiederholen Sie!

Bókin var kynnt í hinu fræga leikhúsi Volksbühne í Berlín, en þar var meðal fundarmanna heimspekingurinn og fjölmiðlamaðurinn Richard David Precht. Precht er mikil stjarna í Þýskalandi en hér á Íslandi hefur komið út eftir hann bókin Hver er ég?

Precht mun hafa lýst Jóni sem „utangarðsmanni sem gerði sérstaklega í því að vera áfram utangarðs“.

Bókin er auglýst á síðu forlagsins Klett-Cotta með eftirfarandi tilvitnunum í Noam Chomsky og Lady Ga Ga.

Chomsky: „Uppáhaldsborgarstjórinn minn. Þar er engin samkeppni.“

Lady Ga Ga: „Fleiri borgarstjórar í heiminum ættu að vera eins og Jón Gnarr.“
Evrópubloggið fer á flug

Evrópusinnar hafa byrjað stórsókn með opnun Evrópubloggsins sem er ritstýrt af hinum margreynda blaðamanni Pétri Gunnarssyni. Það var kannski kominn tími til, lengst af hafa aðildarsinnar látið Heimssýn og skyldum aðilum eftir að stjórna umræðunni. Þannig var það í tíð síðustu ríkisstjórnar.

Þar birtist í dag skoðanakönnun sem gerð var fyrir Já Ísland og sýnir að 67 prósent þjóðarinnar vilja þjóðaratkvæðagreiðslu um aðildarviðræður.

Önnur athyglisverð grein birtist á Evrópublogginu. Hún ber yfirskriftina Helstu skammstafanir ýta á um nýja stefnu í gjaldmiðilsmálum.

Þar er vitnað í umsagnir hagsmunaaðila um þingsályktunartillögu Bjartrar framtíðar um mótun nýrrar gjaldmiðlastefnu. Meðal annars er vitnað í eftirfarandi umsagnir:

Í umsögn BHM segir að það sé ekki „ofsagt að peningastefnan hafi

beðið algjört skipbrot og mótun nýrrar peningastefnu því aðkallandi sem aldrei fyrr.“

LÍÚ tekur undir tillöguna telur að mikilvægt sé „að farið verði yfir stöðu gjaldmiðilsmála i ljósi reynslunnar og framtíðarkostir í þvi máli metnir með hagsmuni þjóðarinnar að leiðarljósi.“

Viðskiptaráð bendir á þá niðurstöðu „Seðlabankans að rekja megi allt að 40% verðlagsþróunar hér á landi til gengissveiflna íslensku krónunar.“

Viðskiptaráð bætir við: „Það er því full ástæða til að leita annarra leiða í gjaldmiðilsmálum til lengri tíma. Staða peningamála er ein af lykilástæðum þess að Viðskiptaráð hefur talað fyrir því að samningaferli vegna aðildarumsóknar að ESB verði klárað og málið til lykta leitt með þjóðaratkvæðagreiðslu.
Um heimskuna

Þetta er úr Kilju gærkvöldsins. Valdimar Tómasson les kvæðið um heimskuna úr bókinni Sonnettugeigur.
Margfaldir meistarar í verðbólgu

DataMarket birtir sláandi tölur.

Ísland á svoleiðis margfalt Vesturlandamet í verðbólgu frá 1980 – og örugglega líka ef leitað er aftar í tímann.

Það er enginn sem keppir við Ísland á þessu sviði.

Nú er sagt að eigi að renna upp nýr tími, að við getum beitt handaflinu til að ná stöðugleika.

Trúi því hver sem vill – með flöktandi krónu, kjarasamninga lausa og kostnað við lántökur eins og hann er.

Ísland vinnur yfirburðasigur með 5.055% hækkun á vöruverði á tímabilinu:

2. sæti: Portúgal, 957%, 3. sæti: Spánn, 411%, 4. sæti: Ítalía, 393%, 5. sæti: Nýja Sjáland, 353%
Þarf að rífa 365?

Í frétt sem flutt var á Stöð 2 í gær og fjallaði um mislæg gatnamót á mótum Miklubrautar og Kringlumýrarbrautar vantaði mikilvægan punkt.

Nefnilega að líklega þyrfti að rífa höfuðstöðvar 365 – og þar með Stöðvar 2 – ef til slíkra framkvæmda kæmi.

Hún myndi óhjákvæmilega kalla á breikkun Miklubrautar, allt frá Snorrabraut og upp að Kringlumýrarbraut með tilheyrandi niðurrifi húsa í Hlíðunum.

Þar hlýtur gamla Lídó, sem nú hýsir 365, að vera einna fyrst, enda stendur það næst brautinni af öllum húsum.

Jú, það hafa verið uppi hugmyndir um að leggja Miklubrautina í stokk á þessum kafla. Þá færu bílarnir væntanlega ofan í jörðina niðri við Snorrabraut og kæmu upp við mislægu gatnamótin við Kringlumýrarbrautina.

En geta menn ímyndað sér hvað slíkar framkvæmdir myndu kosta? Og raskið sem yrði af þeim á framkvæmdatímanum?
Framrúðan eða framtennurnar?

Það er gaman að sjá hvernig sögur verða til og stækka eftir því sem tíminn líður. Kannski þróuðust Íslendingasögurnar einhvern veginn svona?

Það gerðist í Búsáhaldabyltingunni, bak við Stjórnarráðið, að hópur mótmælenda var þar saman kominn þegar Geir Haarde kom út úr húsinu og steig inn í bifreið sína.

Í hópi mótmælendanna var Hallgrímur Helgason rithöfundur sem sló í húddið á bílnum þegar forsætisráðherrann ók burt.

Sagan hefur blásið út í hvert skipti sem hún er sögð. Í Morgunblaðinu fyrr í vikunni hjómar hún svo í meðförum Hannesar Hólmsteins Gissurarsonar, þetta er í dálki sem ber yfirskriftina Fróðleiksmoli:

Ótrúlegt var líka að sjá, hvernig Hallgrímur Helgason rithöfundur réðst hamslaus af bræði á bíl Geirs Haardes forsætisráðherra við stjórnarráðið 21. janúar 2009 og reyndi að mölva í honum framrúðuna.

Hvernig verður sagan orðin næst? Barði Hallgrímur kannski Geir? Voru það kannski framtennurnar í honum sem hann mölvaði en ekki framrúðan?
Karólína, sonnettur Valdimars, HhhH

Í Kiljunni annað kvöld fjöllum við um nýútkomna bók þar sem er rýnt í list Karólínu Lárusdóttur. Við förum á Hótel Borg, en þar innan veggjanna er Karólína alin upp og þar fann hún sér ríkulegt myndefni. Höfundur bókarinnar er Aðalsteinn Ingólfsson.

Við hittum sonnettuskáldið Valdimar Tómasson. Ný bók hans nefnist Sonnettugeigur, en þar yrkir Valdimar með hefðbundnu ljóðformi af mikilli list. Við fáum líka að kíkja í skjóðuna hjá Valdimari, en þar leynast yfirleitt ljóðabækur eftir góðskáld.

Sagfræðingurinn Guðný Hallgrímsdóttir segir frá ævisögu Guðrúnar Ketilsdóttur. Guðrún var vinnukona norður í Eyjafirði á síðari hluta 18. aldar, en eftir hana er skráð ævisögubrot sem er afar fróðlegt, varpar ljósi á líf alþýðufólks og sýnir einnig skemmtilega konu úr alþýðustétt.

Færeyski rithöfundurinn Carl Jóhan Jensen kemur í þáttinn. Hann er höfundur mikils skáldverks sem nefnist Ó – sögur um djöfulskap, en bókin er nýkomin út á íslensku í þýðingu Ingunnar Ásdísardóttur.

Gagnrýnendur þáttarins fjalla um tvær bækur: HhhH eftir Laurent Binet í þýðingu Sigurðar Pálssonar og Blindhríð eftir Sindra Freysson.
Með kveðju frá Kína – spillingarrisinn Cosco

Hér er merkileg bloggsíða sem vert er að fylgjast með. Hún nefnist Með kveðju frá Kína og er haldið úti af tveimur íslenskum konum sem eru búsettar í Shanghai, Elsu Ævarsdóttur og Sigríði Sigurðardóttur.

Þarna má lesa skýringar á ýmsu sem er að gerast í Kína, skrifaðar af þekkingu og innsæi.

Til dæmis er í nýlegri grein fjallað um skipafélagið Cosco sem nú er komið í hnappheldu með Eimskip.

Þarna má lesa að Cosco er þjakað af spillingu og margt er á huldu um fjárhag þessa skiparisa. Greinin endar með svofelldum orðum:

Cosco er stórveldi þar sem sumir hlutar fyrirtækisins eru skráðir á markað en samsteypan er þrátt fyrir það í eigu kínverska ríkisins. Eins og áður sagði eru fréttir af atburðum innan opinberra fyrirtækja og stofnana í Kína mjög óljósar og erfitt að átta sig á raunverulegri framvindu mála. Gott dæmi um slíkan rugling er að samkvæmt frásögnum, sem bæði má finna í kínverskum fjölmiðlum og á erlendum fréttaveitum á borð við Reuters, er Kapteinn Wei Jiafu ekki lengur við störf. Á heimasíðu Cosco birtist hinsvegar enn ávarp hans sem æðsti stjórnandi fyrirtækisins, dagsett 29. mars 2012.

Ekki er víst að allir myndu leggja blessun sína yfir samband við fyrirtæki þar sem svo mikið hefur gengið á síðustu mánuði. En hjá Eimskip er augljóslega litið á Cosco sem verðugan samferðamann á ferðalagi þessa fyrrverandi óskabarns íslensku þjóðarinnar inn í framtíðina.