arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Brighton

Í bókinni Kingdom by the Sea, sem ég keypti á fornbókasölu áðan (en las fyrir tuttugu og fimm árum), bregður Paul Theroux upp mynd af Englendingum sem þjóð sem situr á sólstól með teppi yfir sér í kulda og rigningu og horfir út á hafið.

Þessi mynd á ágætlega við um Brighton eins og borgin kom mér fyrir sjónir í dag. Þetta er tilkomumikill staður við gráan sjó, mávar fljúga yfir, ég horfi á Brighton Pier út um gluggann; þetta er dálítið sjúskað og ógurlega enskt.
Hreinskilni eða Pollýönnuleikur

Alisdair Darling, fjármálaráðherra Bretlands, sagði nú um helgina að efnahagslífið í landinu væri að taka stærstu dýfu í sex áratugi.

Hann hefur verið gagnrýndur fyrir að leggjast bölmóð, en aðrir hafa lofað hann fyrir að tala af hreinskilni um ástandið.

Viðkvæði ráðamanna á Íslandi er að það sé í rauninni allt í himnalagi, engin kreppa – að botninum sé í raun náð. Þetta hafa þeir verið að endurtaka með reglulegu millibili.

Að sumu leyti er lofsvert að stappa stálinu í fólk, en stundum er líka þörf á að fjalla um hlutina eins og þeir eru í raun og veru. Það er líka partur af því að vera leiðtogi.

Þurfa Geir, Ingibjörg og Árni kannski að íhuga það?

Eins og Ágúst Borgþór bendir á höfum við ríkisstjórn sem gerir ekki neitt og talar ekki við þjóðina.

Hún hefur setið aðgerðalaus meðan gífurleg kjaraskerðing hefur skollið á þjóðinni. Ætlar hún líka að horfa án þess að aðhafast á bylgju atvinnuleysis í vetur?

Af öðrum leiðtogum er það að segja að flestir útrásarvíkingarnir virðast vera horfnir. Það væri forvitnilegt að heyra hvernig ástandið kemur þeim fyrir sjónir.

Ætli þeir séu sammála þingmanninum og bisnessmanninum Bjarna Benediktssyni að rekstrarumhverfi fyrirtækja sé svo skelfilegt að allur rekstur sé í rauninni verðlaus?
London og hnattræn hlýnun

Lundúnabúar hafa ekki beinlínis verið fórnarlömb hlýnunar jarðar þetta sumar.

Sumarið hefur verið með afbrigðum lélegt.

En í gær var yndislega hlýtt og fallegt veður. Sumir sögðu mér að þetta væri besti dagur sumarsins.

Í dag er aftur farið að rigna. Á forsíðu eins blaðsins sem ég sá í sjoppu stóð að það ætti að rigna næstu tíu dagana. Sagði nú væri monsún tíminn að hefjast á Englandi.

En þessar aðgerðir Borisar Johnson virðast vera ágætar. Fínt að hafa gróður á húsþökum.
Ofmetið fyrirbæri

Endalok Nyhedsavisen koma ekki mikið á óvart. Blaðaútgáfa er hvarvetna í vandræðum.

Marga grunaði að ekki væri hægt að flytja hugmyndina bak við Fréttablaðið til útlanda þar sem aðstæður eru allt aðrar en hér. Nyhedsavisen var samt að mörgu leyti prýðisblað, ágætlega skrifað og vel upp sett.

En fjárhagsgrundvöllurinn var aldrei fyrir hendi. Nú heyrir maður að Fréttablaðið þurfi líka að fara að taka til í rekstrinum eftir langt góðæristímabil. Manni sýnist að fríblöðin hafi verið ofmetið fyrirbæri, sem betur fer; þau grafa undan alvöru blöðum sem þola illa samkeppni frá blöðum sem hafa ekki annan metnað en að selja sem mest auglýsingapláss. Fréttablaðið er svosem ágætt, bak við það er viss metnaður, en fríblöð víðast hvar eru skeinipappír.
Pólitísk lík

Þarna fengu Repúblikanar ágætis átyllu til að sýna ekki hin pólitísku lík, George Bush og Dick Cheney.

En Bush getur kannski ekki annað eftir að hafa endanlega tapað trúverðugleikanum þegar Katrín gekk yfir New Orleans fyrir þremur árum.

Og svo er að koma í ljós að allt var rétt sem ég sagði um Söru Palin.

Konan er aðallega furðuleg. Með hrollvekjandi skoðanir. Gamli McCain á betra skilið.

En hann var bara búinn að hitta hana einu sinni áður en hann útnefndi hana sem varaforsetaefni.

Manneskjuna sem á að taka við stjórn heimsveldisins Bandaríkjanna ef hann fellur frá.
Móðursýki

Fjölmiðlar í Bretlandi virðast stefna að því að halda almenningi alltaf á barmi móðursýki.

Svona var það í hinu sorglega máli stúlkunnar Madeleine McCann.

Í síðustu viku var það Gary Glitter. Það eru óendanlegar fréttir um að hvað hann sé stórhættulegur og ógeðslegur.

Í gær var skrifað í blöðunum um að hann ætti bara einn vin eftir í landinu.

Rod Liddle ritar grein um svona hýsteríu í Spectator. Hann nefnir alls konar vitleysu sem er notuð til að magna upp æsinginn – af þrýstihópum og hagsmunahópum.

Eins og til dæmis þegar háttsettur lögreglumaður í Bretlandi hélt því fram að eitt af hverjum sex börnum yrði fyrir kynferðislegu ofbeldi.

Þessar tölur voru gripnar á lofti og meðal annars notaðar í umræðu á Íslandi eins og þetta væri bláköld staðreynd.

Hann nefnir líka sem dæmi þegar einn þrýstihópurinn hélt því fram að einn af hverjum þremur íbúum Bretlands væri öryrki.

Málstaðurinn er kannski ágætur, en fullyrðingarnar verða sífellt æstari, skrækari og yfirdrifnari.

Við erum öll öryrkjar, ekkert barn er óhult fyrir barnaníðingum, Gary Glitter er að læðast um úti í myrkrinu og yfirborð sjávar mun hækka um sjötíu metra .
Popúlismi

Það er kominn tími til að ráðamenn reyni að finna einhverja lausn á þessu flugvallarmáli. En í staðinn kemur borgarstjórinn fyrrverandi með þessa vitleysutillögu.

Hann vill hleypa málinu upp, þegar í raun er þörf á málamiðlun.
Aðskildar í fæðingu

Varaforsetaefnið Sarah Palin.

Og framsóknarkonan góðkunna, Helga Sigrún Harðardóttir.
Sarah Palin

Mér sýnist í fljótu bragði að Sarah þessi Palin sé það sem kallast no hoper. Að hún muni verða dragbítur á kosningabaráttu McCains.

Hún eyðileggur líka fyrir honum eitt aðalvopnið í baráttunni gegn Obama. McCain byggir hana að miklu leyti á því að Obama sé reynslulaus.

En hvað þá með Palin? Er henni treystandi ef gamli maðurinn hnígur niður með hjartaslag?
Fáni sem má ekki nota

Kunningi minn sagði mér eftirfarandi sögu:

Hann var að vinna á stóru hóteli í Reykjavík. Eitt sinn var hann að finna til fána ásamt öðru starfsmanni. Þeir fundu fána sem hafði verið vafinn inn í svartan ruslapoka og límt fyrir.

Á pokann var fest hvítt blað þar sem á stóð.

Hér er fáni Tíbets. Þessum fána má ALLS EKKI undir neinum kringumstæðum flagga!!

Hann fór að spyrjast fyrir og komst að því að fáninn hafði eitt sinn verið dreginn að húni vegna hóps sem kom frá Tíbet.

Starfsmenn úr kínverska sendiráðinu voru mættir á svipstundu, alveg trítilóðir, og heimtuðu að rifta öllum viðskiptum við hótelið. Þeir voru ekki bara reiðir heldur hreint út sagt brjálaðir, segir kunningi minn.

Þá spurði hann af hverju fánanum hafi ekki bara verið hent, en svarið var:

,,Tja, bara svona ef einhvern tímann…“
Á ferð og flugi

Helstu boðberar þess að heimurinn sé að farast vegna loftslagsbreytinga fljúga þvers og kruss um heiminn.

Ólafur Ragnar flýgur yfir þveran hnöttinn til að taka á móti handboltalandsliði á Arnarhóli.

Trúa menn eins og hann – og Al Gore, annar heimsendaspámaður sem er á ferð og flugi – ekki boðskapnum sjálfir.

Eða vilja þeir bara að lágstéttin hætti að fljúga í sólarlandaferðir sínar?
Reykjavíkurþingmaður á hóteli innan borgarmarkanna

Finnst honum kannski svona leiðinlegt heima hjá sér?
Vestur í Denver

Sósíaldemókratar hafa lengi leitað sér að átrúnaðargoðum í hverfulum heimi.

Um hríð var Tony Blair helsta goðið, hann féll af stalli þegar hann ákvað að ráðast inn í Írak. Þá voru haldnar stærstu mótmælaaðgerðir í heiminum til að styðja einn argasta harðstjóra sögunnar.

Svo var sagt að Blair hefði stjórnað eftir fókusgrúppum. Nei, það gerði hann einmitt ekki.

Ingibjörg Sólrún hefur horft mjög til Zapateros á Spáni, en fæstir Íslendingar skilja spænsku; þeir vita of lítið um Spán til að ágrúnaðargoð þaðan geti gert gagn.

Zapatero hefur reyndar verið að gera ágæta hluti, í óþökk einnar leiðinlegustu stofnunar í heimi, spænsku kirkjunnar.

En nú hefur nýtt átrúnaðargoð stigið fram á sviðið.

Barack Obama.

Þeir samfylkingarmenn sem ekki eru komnir til Denver að hlusta á hann halda ræðu láta sig dreyma um að vera þar.

Obama ávarpar flokksþing Demókrata í nótt að íslenskum tíma.

En vandinn er að hann mun tapa kosningunum. Þær fara í síauknum mæli að snúast um litarraft hans og þá kemur í ljós að Bandaríkjamenn eru ekki tilbúnir fyrir þeldökkan forseta.

Því miður.

Því Obama er maður sem gæti breytt heiminum, þó ekki væri nema vegna þess að hann getur slegið á Bandaríkjahatrið sem er svo útbreitt og sýnt fram á að Bandaríkin geta verið mikilvægt afl til góðs í heiminum – eins og þau hafa oft verið.

Eða það vonar maður. Ef hann yrði forseti hefði hann sögulegt tækifæri.

En það er líklega ekki að verða.
Hótelgestir

Ég hefði haldið að menn væru almennt ekki spenntir fyrir því að dvelja á hótelum nærri heimilum sínum.

Nema þá kannski í undantekningartilvikum.

Til dæmis:

a) Ef makinn rekur þá að heiman.

b) Ef gjaldheimtan tekur af þeim heimilið.

c) Ef þeir eru að halda framhjá.

d) Ef þeir eru að leita að tilbreytingu í hjónabandinu.

e) Ef húsið brennur ofan af þeim.
Gamli biskup

Ég sá Sigurbjörn Einarsson aka á gamalli rauðri fíatbifreið í Túngötunni fyrradag.

Eða dreymdi mig að ég hefði séð Sigurbjörn Einarsson aka á gamalli rauðri fíatbifreið í fyrradag?

Þegar ég sá fréttina um lát hans var ég allt í einu ekki viss.

Kannski var þetta himnavagn Sigurbjörns?

Gamli biskup var stórmerkur maður, andlegur leiðtogi – sem mér fannst vera líkt og ein síðasta alvöru tenging Íslendinga við fortíð sína. Hann var fæddur 1911, en að sumu leyti skynjaði ég alltaf nítjándu öldina í honum.
Sólvörn dauðans

Í minni fjölskyldu er sænska Proderm sólvörnin kölluð „sólvörn dauðans“. Við förum með marga brúsa af þessu til Grikklands á hverju ári.

Maður setur á sig sólvörn 30 og brennur ekki þrátt fyrir langa vist í sól, sjó og sandi.

En maður verður heldur ekki brúnn. Kári hefur líkt henni við ósýnilega skildi sem kappar eru með í Star Wars.

En neytendastofan er ekki sammála. Hvenær fór hún síðast í sólbað?
Geir kom ekki – Björgvin hittir Tíbeta

Geir hélt þó sínu striki í opinberri heimsókn til Albaníu og Grikklands.

Lét ekki fallast í þá freistingu að rjúka heim í von um að fá á sig smá silfurljóma.

En Björgvin G. tók á móti sendimanni frá útlagastjórn Tíbets í tengslum við undirbúning að heimsókn Dalai Lama til Íslands á næsta ári.

Gott hjá Björgvini, en hvað ætli Kínverjar segi við því?

Þaðan heyrast sjálfsagt einhver frekjuhljóð, en við skulum láta þau sem vind um eyru þjóta.
Spaugilegir stjórnmálamenn

Ólafur Ragnar kom með fimmtán fálkaorður.

Þá kom ríkisstjórnin með 50 milljónir.

Þorgerður Katrín flaug til Kína í rosalegri geðshræringu.

Ólafur Ragnar flaug frá Asíu til Íslands í snarhasti.

Hvar verða þau í skrúðgöngunni í dag?
Lifi óreiðan

Þegar ég las þessa bloggfærslu varð mér hugsað til lítillar sögu sem ég hef stundum sagt.

Fyrir nokkrum árum var ég í Berlín þegar var haldin svokölluð Love Parade. Ástarskrúðgangan.

Mér hefði átt að finnast þetta ógn hallærisleg samkoma. Þarna var samankominn ótrúlegur fjöldi, margir með blátt hár, að skaka sér í takt við danstónlist.

Staðurinn í borginni var Unter den Linden, Brandenburgarhliðið og Siegesallé.

Svo varð mér hugsað til þess að á síðustu öld hefðu marsérað þarna nasistar og kommúnistar.

Og þá allt í einu líkaði mér svona prýðilega við Love Parade.

Óreiðan í lýðræðissamfélagi er betri en taktfast þramm alræðisins.
Óhjákvæmilegur meirihluti

Nýi meirihlutinn í borgarstjórn fær lítið fylgi í skoðanakönnun Capacent fyrir Stöð 2.

Kannski er ekki við öðru að búast?

En ef litið er raunsætt á málin var kannski ekki annar möguleiki í stöðunni. Sjálfstæðisflokkurinn gerði mikil mistök með því að taka upp samstarf við Ólaf F. Magnússon. Það var dagljóst að það myndi ekki endast.

Endalok samstarfsins voru frekar ógeðfelld eins og upphafið – munið skelfingarsvipinn á Hönnu Birnu, Gísla Marteini og Þorbjörgu á fréttaljósmyndum – en óhjákvæmileg.

Það er ekki heimilt að kjósa upp á nýtt – sem hefði verið best hvað sem stjórnmálafræðingar segja.

Samfylkingin og Vinstri grænir hafa bundist samkomulagi um að starfa saman og ekki með Sjálfstæðisflokknum.

Ég veit ekki hvort það telst sérlega ábyrgt. Samstjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar hefði sennilega verið farsælust fyrir borgina. Borgarbúar eiga kröfu á að mynduð sé starfhæf stjórn í borginni hvað sem líður flokkapólitík.

Málefnalega ber þar afar lítið í milli.

En þessi kostur var semsagt útilokaður.

Þá var í raun bara eitt eftir. Nýmyndaður meirihluti Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks. Honum ætti að vera treystandi til góðra verka og gæti vel sannað sig á tímanum fram að kosningum, þótt strax í morgun hafi maður orði var við óþægilegan ósamhljóm í flugvallarmálinu.
Evrópa og íþróttirnar

Kína fékk 51 gullverðlaun á Ólympíuleikunum og 96 verðlaun í allt.

Bandaríkin fengu 32 gullverðlaun og 103 verðlaun í allt.

Rússland 23 gullverðlaun, alls 69 verðlaun.

En svo er hægt að skemmta sér við reikningskúnstir og komast að því að lönd Evrópusambandsins hafi í raun borið af:

87 gullverðlaun, 101 silfurverðlaun og 92 bronsverðlaun.

Alls 280 verðlaun.

Varla merki um að þessari álfu okkar sé að hnigna að ráði.
Sigmundur í skipulagsráð

Magnús Skúlason, fulltrúi Ólafs F. í skipulagsráði, náði varla að sitja nema einn fund í ráðinu.

Nú er komið nýtt skipulagsráð og vekur sérstaka athygli að fulltrúi Framsóknarflokksins þar er Sigmundur Davíð Gunnlaugsson sem hefur haldið uppi merkilegri umræðu um skipulagsmál í Reykjavík, þar á meðal í Silfri Egils eins og má sjá hér.

Framsókn fær prik fyrir að skipa hann í ráðið – það er heldur alls ekki víst að hugmyndir hans og Óskars Bergssonar fari alltaf saman.

Annars væri fróðlegt að taka saman hverjir hafa verið formenn skipulagsráðs síðustu árin. Ég man eftir Steinunni Valdísi, Degi B, Svandísi, Hönnu Birnu og nú Júlíusi Vífli. Líklega eru þeir fleiri.

Er furða að ekki hafi verið vinnufriður?
Ísland er ekki nógu gott nafn

Þetta er stórsnjall pistill hjá Sigurði Þór Guðjónssyni.

Það er ástæða til að breyta nafni landsins.

Og alveg rétt að Íslendingar eru mjög lélegir í vetraríþróttum.

Gott væri að fá tillögur um nýtt nafn.
Proms í Albert Hall

Lang Lang, Simon Rattle, Berliner Philharmoniker, Lorin Maazel, Jean-Yves Thibaudet, New York Philharmonic Orchestra, Violeta Urmana og Olga Borodina eru meðal flytjenda sem ég ætla að sjá í ferð á Proms í Royal Albert Hall í London, mestu tónlistarhátíð í heimi. Þetta eru fimm tónleikar á ekki mörgum dögum – þar á meðal ætla ég að hlýða á tíundu synfóníu Shostakovitsj, Turangalila eftir Messiaen og Sálumessu Verdis.

Ég álpaðist til að kaupa miða á þetta í febrúar og nú er stundin komin. Svona er prógrammið:

28. ágúst:

Steven Stucky Rhapsodies (BBC/NYPO co-commission: world premiere)

Gershwin Piano Concerto in F major

Stravinsky The Rite of Spring

Jean-Yves Thibaudet piano

New York Philharmonic Orchestra

Lorin Maazel conductor

- - -

31. ágúst, síðdegis:

Mozart Piano Sonata No.13 in B flat major, K.333

Rachmaninov Prelude in G minor, Op.23 No.5; Prelude in Bb Major, Op.23 No.2

Chopin Grand Polonaise in E-flat major

Schubert Fantasia in F minor for piano duet, D940*

Debussy Preludes, Book 1 – La fille aux cheveux de lin; Les collines dAnacapri

Traditional Chinese Moonlight Reflections; Spring Dance

Liszt transc. Horowitz Hungarian Rhapsody No.2, S.244

Lang Lang piano

Marc Yu* piano

- - -

31. ágúst, kvöld:

Verdi Requiem

Violeta Urmana soprano

Olga Borodina mezzo-soprano

Joseph Calleja tenor

Ildebrando dArcangelo bass

BBC Symphony Chorus

Crouch End Festival Chorus

BBC Symphony Orchestra

Jiří Bělohlávek conductor

- - -

2. september:

Wagner Tristan und Isolde – Prelude and Liebestod

Messiaen Turangalîla Symphony

Pierre-Laurent Aimard piano

Tristan Murail ondes martenot

Berliner Philharmoniker

Sir Simon Rattle conductor

- - -

3. september:

Brahms Symphony No.3

Shostakovich Symphony No.10

Berliner Philharmoniker

Sir Simon Rattle conductor
Rjúpur í Biskupstungum

Rjúpur eru kannski ekki gáfuðustu dýr jarðarinnar og ekki heldur þau fljótustu – en þær eru duglegar að fela sig.
Að loknum Ólympíuleikum

Bretar eiga eftir að komast að því að það er auðveldara að halda Ólympíuleika í fasistaríki en þar sem ríkir lýðræði.

Maður sér ekki annað en fasista (kommúnista)-stjórninni í Peking vaxi ásmegin eftir Ólympíuleikana.

Það er í raun ábyrgðarhluti að hlaða hana lofi fyrir framkvæmd leikanna.

Hins vegar stóðu margir íþróttamenn sig vel. En væntanlega hefðu þeir gert það þótt leikarnir hefðu verið haldnir í Bergen.
Núðlur sem maður verður lengi saddur af

Það er ekki að spyrja að framförunum í Norður-Kóreu. Framvegis þurfa þeir kannski bara að borða einu sinni í viku?
Birds í miðbænum

Menningarnóttin er búin og mávarnir eru að éta upp allt ruslið eftir lýðinn. Veisla hjá þeim.

Það vantar bara Hitchcock með myndavélina.
Mikilvægur leikur

Á maður að þora að horfa á hann? Fyrirfram er staðan ekki góð.
Stjórnmálamenn stökkva á vagninn

Gordon Brown hvetur líka til að haldin verði þjóðhátíð vegna besta árangurs Breta á Ólympíuleikum fyrr og síðar.

Ég var spurður að því í útvarpi í gær hvort ég héldi að svona sigrar gætu breytt hugarfari þjóðar sem er í svartsýniskasti.

Ég sagðist halda ekki – ekki til langframa.

Eða halda menn að mórallinn í Bretlandi breytist vegna allra gullverðlaunanna?

Að fólk verði ánægðara með ríkisstjórnina og vilji aftur kjósa Gordon Brown?

Meira að segja John Major þakkar sér fyrir medalíurnar. Undir stjórn hans var stofnað lottó sem stendur undir kostnaði af þjálfun þróttamanna.

Annars má kannski minna á að í sögu Ólympíuleikanna eru það alræðisríki sem hafa verið einna duglegust að sanka að sér verðlaunapeningum.

Sovétríkin og nú Kína.

Og man einhver eftir Austur-Þýskalandi?
Misheppnaðir Ólympíuleikar

Misheppnaðir, þrátt fyrir ýmis afrek.

Í raun ætti að setja Alþjóða Ólympíunefndina af – þennan spillta karlaklúbb – fyrir að halda leikana í fasísku alræðisríki.
Matur er menning

Af einhverri ástæðu er ekki heimilt að hafa sölutjöld eða sölubása með mat á menningarnótt.

Maður getur hins vegar fengið vöffludeig hjá borginni, haft opið hús og bakað vöfflur heima hjá sér.

Fáum mun þykja það freistandi nema ef til vill stjórnmálamönnum.

Sjálfur hef ég lent í því að afgreiða á veitingahúsi á menningarnótt og upplifa mikinn troðning.

Margt fólk sem vildi mat og drykk en fékk ekki vegna mannfjöldans

Flest veitingahúsin hafa vínveitingar og þangað eru börn ekki velkomin.

Fólk sem er komið niður í bæ eigrar um svangt og pirrað, kemst hvergi inn, fær hvergi ætan bita.

Það er dæmigert fyrir íslenska miðstýringaráráttu að leyfa ekki borgurunum að tjá sig í mat og drykk á þessum degi.

Á svona hátíð er matur líka menning.
Ekki hálfviti

Það kennir ýmissa grasa í dagbókum Matthíasar Johannessen. Sumt er meira að segja bráðfyndið eins og Sverrir Stormsker vekur athygli á í pistli í 24stundum í dag.

Þar gerir Sverrir þessa dagbókarfærslu Matthíasar að umtalsefni. Hún er frá 4. júní 1998:

„ Helgi S. Guðmundsson, formaður bankaráðs Landsbankans, átti langt samtal við okkur Styrmi í gær. Þar bar margt á góma og sagði hann okkur undan og ofan af Landsbankamálinu svonefnda frá hans sjónarmiði. Hann hafði áhyggjur af framtíð og ímynd bankans, en auk þess kvaðst hann ekki sízt hafa komið á okkar fund til að leita ráða, þ.e. hvernig hann ætti að hrista af sér þær fullyrðingar Sverris Hermannssonar sem ýmsir virtust taka trúanlegar, að hann væri hálfviti!!

Við sögðum eins og satt er að það væri erfitt að hrista slíkt af sér.

Konan mín segir að ég sé ekki hálfviti, sagði Helgi – og lái ég henni það ekki!

Lok samtalsins voru þau að við myndum eiga bitastætt samtal við Helga um bankamálin og birta það eftir næstu viku.

Mér virtist hann fara ánægður af fundi okkar, sagðist að vísu vera ósáttur við ýmislegt sem hefði staðið í Morgunblaðinu um Landsbankamálið, en þó auðvitað einkum ýmis ummæli Sverris Hermannssonar – en bætti því við að hann virti Morgunblaðið eins og aðrir landsmenn og allt sem eftir honum hefði verið haft í blaðinu væri kórrétt.

Þess má geta til gamans að hann sagði okkur að hann hefði verið í Heimdalli á sínum tíma en farið úr honum vegna þess að honum leizt ekki á blikuna, taldi að þar væru of margir ofjarlar hans og hann mundi ekki komast neitt áfram þar í flokki!! Einn þessara ofjarla var víst Styrmir Gunnarsson sem hafði gegnt formennsku í Heimdalli! Helgi sneri sér þá að Framsóknarflokknum og þar hefur honum vel vegnað. Hann er skjólstæðingur Finns Ingólfssonar, bankamálaráðherra, og kvaðst vera mikill vinur hans. Hann bar lof á Finn og sagði að hann væri afar klókur maður.„
Handbolti og sundknattleikur

Á vef Guardian skrifaði einhver fákunnandi persóna í dag að handbolti væri eins og sundknattleikur án vatns.

Þar stóð líka á einum stað að handbolti væri boccia þessara Ólympíuleika.

En hvað veit þetta lið?

Við þetta rifjast upp að í fyrsta sinn sem Íslendingar kepptu í hópíþrótt á Ólympíuleikum var það einmitt í sundknattleik – íþrótt sem er vart stunduð hér lengur.

Þetta var á leikunum í Berlín 1936. Meðal þekktra manna í liðinu var Úlfar Þórðarson, síðar augnlæknir og vinsæll borgari í Reykjavík.

Einhver hefur af mikilli elju sett leikmenn, lið og úrslit í sundboltakeppninni 1936 inn á Wilkipedia. Þar má sjá að Ísland hefur verið í riðli með Austurríki, Svíþjóð og Sviss og tapað þremur leikjum sínum með nokkuð miklum mun.

Ungverjaland varð sundknattleiksmeistari á þessum Ólympíuleikum.

Meðal áhorfenda á leikunum var Jón Helgason skáld – hann var þar með Halldóri Laxness. Jón orti vísu sem varð fleyg, en á alls ekki við í dag:

Undir blaktandi fánum og herlúðrum hvellum og gjöllum

sig hópaði þjóðanna safn,

þangað fór og af Íslandi flokkur af keppendum snjöllum

og fékk á sig töluvert nafn:

í þeirri íþrótt að komast aftur úr öllum

var enginn í heimi þeim jafn.
Á útsölu

Stjórnarformaður Orkuveitu Reykjavíkur fær veiðileyfi í dýrustu laxveiðiánni á útsöluprís frá stærsta auðhring landsins.

Ég ætla ekki að nota orðið sem mér dettur í hug – menn geta reynt að giska.

Svo býður hann nokkrum félögum sínum úr pólitíkinni í laxinn. Reyndar mönnunum sem skipuðu hann í hið álitlega stjórnarformannsstarf.

Nokkrum vikum síðar er kynntur viðamikill samningur þar sem þessir aðilar ná saman, auðhringurinn, hið opinbera fyrirtæki og stjórnmálamennirnir.

Hrannar Baldursson skrifar ágætan pistil um þetta þar sem hann vitnar meðal annars í fleyg orð:

„ Spilling er aldrei framkvæmd af einstaklingi. Hún felur alltaf í sér hóp af fólki sem er tengt saman af einni grundvallarreglu: að skiptast á greiðum. Þessi sameinaða spilling er byggð á hefðbundnu siðgæði, vel treystum vináttuböndum og tækifærum sem birtast. Hún gerir glæpum fært að eiga sér stað án refsingar og aðaleinkenni hennar er óþolandi hroki.“
Bjóðum Dalai Lama til Íslands

Ólafur Ragnar ræðir við Kínaforseta og verður ekki séð að mannréttindamál hafi borið mjög hátt í samtalinu.

Ólafur virðist aðallega vera í Kína til að styðja handboltaliðið – spurning hvort ekki væri ráð að forsetinn fengi að lýsa leiknum í sjónvarpinu.

Á sama tíma er Dalai Lama, leiðtogi Tíbeta, í heimsókn í Frakklandi. Þar hittir hann ekki Sarkozy forseta.

Væri ekki ráð að bjóða Dalai Lama til Íslands?

Það bæri þó vott um sjálfstæða utanríkisstefnu og væri gott mótvægi við þetta ólympíudót allt.