arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Dapurlegar íþróttir

Þegar ég var lítill var ég sportidjót. Sex ára klippti ég út fréttir á íþróttasíðum og límdi inn í bók. Hef alltaf fylgst dálítið með íþróttum. Minna í seinni tíð. Hef varla úthald núorðið til að horfa á heilan fótboltaleik. Varnarleikurinn er orðinn alltof sterkur til að sé gaman að horfa; það eru takmörk fyrir því hvað maður endist til að dást að tilþrifum varnarmanna.

Í seinni tíð eru fleiri íþróttagreinar orðnar hálf leiðinlegar. Frjálsar íþróttir eru undirlagðar af lyfjaneyslu. Lyfin hafa líka eyðilagt þá göfugu keppnisgrein hjólreiðar. Fótboltinn snýst um peninga, auðkýfinga sem kaupa félög, ofdekraða og fremur ógeðfellda unga menn.

Ég hef reyndar aldrei haft áhuga á kappakstri, en mér sýnist Formúlukeppnin vera tóm leiðindi líka – ekkert nema eilíft og með öllu óskiljanlegt þras.

Svo þessi uppákoma í kvennafótboltanum. Maður hélt þó að hann væri hreinn og óspjallaður.
Ísland, Noregur og ESB

Ég átti um daginn samtal við mann sem er miklu fróðari um Evrópumál en ég en tjáir sig sjaldan um þau opinberlega.

Hann taldi að krónan og óstöðugleiki í íslenska hagkerfinu yrðu til þess að Íslendingar myndu ganga í Evrópusambandið. Sjávarútvegsstefnan væri ekki vandamál. Inngöngubeiðni Íslands yrði tekið fljótt og vel.

Spurning væri hins vegar um Noreg. Norðmenn væru illa brenndir af tveimur þjóðaratkvæðagreiðslum um ESB-aðild. Kerfið í Noregi væri líka þannig að fyrst þyrfti að fara fram atkvæðagreiðsla um aðildarviðræður, síðan um sjálfan samninginn sem kæmi út úr þeim.

Ekkert í efnahagslífi Noregs kallar á ESB-aðild. Þeir búa að sínum mikla olíuauði. Hagkerfið er stöðugt.

Hins vegar er annað sem gæti breytt afstöðu Norðmanna. Það eru aukin umsvif Rússa í Norðurhöfum og á Norðurheimskautinu. Norðmenn eiga mikilvægra hagsmuna að gæta á þessu svæði og munu þurfa að verja þá. Útþenslustefna Rússa getur sett strik í reikninginn. Þegar líða fram stundir getur það reynst Norðmönnum erfitt að standa upp í hárinu á heimsveldinu. Frá Evrópusambandinu verður ekki mikils liðsinnis að vænta nema Noregur gerist aðildarþjóð.
A handbaaag?!

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=9oWBdIx9IQE&mode=related&search=]

Það er viðeigandi að eintak af frumútgáfu The Importance of Being Earnest finnist í gamalli tösku.

Hér er atriði úr leikritinu, kannski einhver fyndnasta sena leikbókmenntanna, þar sem gömul handtaska er í veigamiklu hlutverki.

Leikararnir eru ekki af verra taginu, Edith Evans sem Lady Bracknell og Michael Redgrave sem Jack/Earnest.

„The line is immaterial!“
Afrek

Fór í gærkvöldi í Borgarnes, í Landnámssetrið, að sjá Mr. Skallagrimsson, sýningu Benedikts Erlingssonar.

Þetta er tær snilld hjá Benna, hvernig hann heldur athyglinni fanginni í tvo klukkutíma, dregur fram lífið og húmorinn í Egilssögu.

Afrek.

Snorri Sturluson á raunar nokkurn heiður skilinn líka – ef við trúum því að hann sé höfundur Eglu. Það er ekki rétt að vanmeta þátt hans né kímnigáfu.
Inn og CNN

Mér varð það á að kalla sjónvarpsstöðina hans Ingva Hrafns „Inn“.

Svona eins og „komdu inn“.

En svo var mér sagt að þetta væri rangt.

Stöðin heitir Ínn.

Í-n-n.

Eins og CNN.

Ingvi Hrafn verður ekki sakaður um að hugsa smátt.
Framfarir á tíma Maós

Í grein eftir Sverri Jakobsson Lesbók Morgunblaðsins í dag finnur hann ævisögu Maós eftir Jung Chang og Jon Hallliday flest til foráttu. Meðal annars kvartar Sverrir undan því að ekki sé fjallað um stórfellda iðnvæðingu í Kína á tíma Maós. Og að ungbarnadauði hafi minnkað í tíð hans.

Á tíma Stalíns var líka stórkosleg iðnvæðing. Ungbarnadauði minnkaði og fólkið lærði að lesa. Hitler iðnvæddi líka, lét byggja hraðbrautir, útrýmdi atvinnuleysi – draumurinn var að allar þýskar fjölskyldur skyldu eignast fólksbíl (Volkswagen) og útvarpstæki (Volksempfänger).

Samt heyrir maður sjaldan kvartað undan því þegar ævisögur Hitlers og Stalíns eru annars vegar að ekki sé nógsamlega fjallað um „hið góða“ sem þeir gerðu.

- - -

Sverrir kvartar líka undan lýsingum á hungursneyðinni miklu milli 1950 og 1962. Kommúnistum er mjög illa við umfjöllun um hungur á tíma Stalíns og Maó, fást helst ekki til að trúa það hafi verið annað en náttúruöfl á ferðinni. Sverrir gerir mikið úr því að höfundar bókarinnar áætli að 37 milljónir manna hafi dáið í hungursneyðinni – líklega voru það ekki nema 30 milljónir segir hann.

„Það er svo sem ekki einsdæmi að saga hungursneyðarinnar í Kína sé sögð úr samhengi við almenna þróun hungurs í heiminum undanfarna áratugi og baráttu stjórnvalda í þriðja heiminum fyrir því að brauðfæða þjóðir sínar,“ skrifar Sverrir.

Þetta er mesta hungursneyð sögunnar. En það var ekki náttúran sem var völd að henni, heldur kommúnistastjórnin í Kína; ákvarðanir hennar um að hefja samyrkjuvæðingu, reka stönduga bændur af jörðum sínum, leggja allt kapp á iðnaðinn – láta sveitirnar blæða fyrir borgirnar. Í mesta hungrinu lét Maó selja matvæli til Sovétríkjanna í skiptum fyrir vopn. Úr öllum hörmungunum skyldi rísa kommúnistaríki.

Þetta er hin stalíníska forskrift. Stalín lék nákvæmlega sama leik á árunum 1932 til 1933. Það var ekki uppskeran sem brást heldur mennirnir sem voru svona grimmir. Talið er að þá hafi allt að 10 milljónir manna soltið í hel.
Dagur í Silfrinu

Borgarstjórinn í Reykjavík, Dagur B. Eggertsson, verður gestur í Silfri Egils á sunnudag.

Gestalistinn er að skýrast en meðal annarra sem nefna má eru Gunnar Smári Egilsson, Reynir Traustason og Jón Kristinn Snæhólm.

Fleiri eiga að sjálfsögðu eftir að bætast við.
Gáfur

Gamall kunningi minn var eitt sinn við nám í raunvísindum í frægum háskóla í Bandaríkjunum.

Hann kom heim í jólafrí. Ég hitti hann á Laugaveginum og spurði:

„Hvernig gengur í skólanum?“

„Mjög vel,“ svaraði hann. „Ég er efstur.“

„Nú,“ sagði ég. „Það er flott hjá þér.“

„Fyrir utan auðvitað alla Asíubúana, Kínverjana og Japanina, þeir eru náttúrlega hærri en ég,“ bætti hann við.

„En ég er efstur af hvíta fólkinu.“
Afneitunarsinnar

Eitt sinn var talað um villutrúarmenn. Svo komu endurskoðunarsinnar og þóttu ekki síður slæmir. Nú er talað um afneitunarsinna.

Það eru þeir sem gleypa ekki hráan allan áróðurinn um loftslagsbreytingar, afleiðingar þeirra og aðferðir við að takast á við þær.

Sjá stríðsfyrirsögn í Morgunblaðinu þar sem stendur Fljótum að feigðarósi og hugsa – getur þetta verið?

Mér finnst mér reyndar gert aðeins of hátt undir höfði með þessu. Maður slæst bara milli öfganna – er kannski búinn að sjá nógu margar heimsendaspár til að vera dálítið á verði.

Þetta litla próf er líka áhugavert.
Hvað gerðist á Valhallarfundinum?

Síðunni hefur borist eftirfarandi bréf sem segir frá fundi Sjálfstæðisflokksins í Valhöll.

„Var einn af fjölmörgum Sjálfstæðismönnum sem boðaður hafði verið á fund í Valhöll í kvöld til að fara yfir málefnin í borginni undanfarna daga. Við spjölluðum á meðan að við biðum eftir að fundurinn hæfist. Allt í einu sprettur framkvæmdastjóri flokksins á fætur og kynnir sig sem fundarstjóra.

Formaður fulltrúaráðsins, Marta Guðjónsdóttir, sat sem fastast eins og allt væri í fína.

Andri kynnir til leiks Geir H. Haardee sem stormar inn og byrjar sína ræðu. Ræðu sem tekur rúmar 20 min í flutningi. Í ræðu sinni hvetur hann Sjálfstæðismenn að standa þétt saman. Mistök hafi verið gerð og Björn Ingi sé ómerkingur sem ekki hægt sé að treysta á. Hann fór um víðan völl og sagði að við mættum ekki sýna sundrungu því þá værum við að gefa höggstað á okkur. Síðan mæltist hann til að fundi þessum yrði slitið og málið væri útrætt.

Stóð þá Andri framkvæmdastjóri upp eins og strengjabrúða og sleit fundinum.

Fólk bara sat og gapti. Við þessi sem titluð erum trúnaðarmenn flokksins á hátíðarstundum áttum bara ekkert að fá að tala við okkar kjörnu fulltrúa. Fólk sem við þekkjum flest ágætlega og höfðum barist fyrir í prófkjörum og kosningum. Annan eins dónaskap og lítilsvirðingu hef ég ekki upplifað frá formanni áður.

Það var líkt og Geir væri að reyna að leika Davíð. Gera eins og Davíð hefði gert. Setja lok á málið. Málið er að Davíð komst upp með svona en Geir er ekki Davíð. Hefði það verið niðurstaðan að fundi hefði verið slitið að tillögu Geirs hefði allt eins mátt sleppa því að halda hann. Geir hertók fundinn og ætlaði bara að slá hann af rétt sisvona.

Auðvitað sættu menn sig ekki við það. Einhverjir gengu strax út. Aðrir kröfðust svara.

Villi tjáði fundinum um svefnlausar nætur og hvað honum þætti þetta allt miður. Allt tal um sms-sendingar væru lygi, Björn Ingi væri sérhagsmuna- og eiginhagsmunaseggur sem ekki væri heill og sannur í samstarfi.

Blablabla.

Villi er búinn að vera í þessum flokki og hinir eiga erfitt með að réttlæta tilveru sína í borgarstjórn.

Réttast væri að þau segðu öll af sér og varamenn kæmu í þeirra stað. Næsta prófkjör verður hreinsun.“
Dramatík

Fréttirnar um tilræðið við Benazir Bhutto eru hrikalega dramatískar.

Ef maður væri rithöfundur í Pakistan myndi maður varla hika við að setjast niður og skrifa stóra skáldsögu um þetta.

Fólkið bíður með öndina í hálsinum eftir leiðtoganum sem kemur úr útlegð og svo þetta. Samt var búið að loka vegum og senda sprengjusveitir á vettvang. Þeir sem fagna henni deyja unnvörpum.

Gleymum heldur ekki að stjórnin í Pakistan lét á sínum tíma hengja föður Benazir.
Líka Nonni

16. nóvember er 200 ára afmæli Jónasar Hallgrímssonar. Maður vonar að okkur beri gæfa til að hafa þetta ekki alltof leiðinlegt – því leiðinlegur er Jónas ekki.

Á tvöhundruð ára afmæli H.C. Andersen héldu Danir mikla hátíð og buðu Tinu Turner og nokkrum strákahljómsveitum að syngja. Það var allt heldur smekklaust. Eftir þessa hátíð sitja Danir uppi með mörg hundruð ára birgðir af Andersen minjagripum.

Hér hefur engum dottið í hug að biðja Britney Spears eða Beyoncé að syngja á Jónasarári.

En mér skilst að standi til að halda afmælishátíð að kvöldi hins sextánda í Þjóðleikhúsinu. Einhvern veginn óttast maður að það verði dálítil þyngsli.

Annars er merkilegt til þess að hugsa að annar íslenskur höfundur á líka afmæli þennan dag og hann er raunar miklu frægari út um veröldina en Jónas. Þetta er pater Jón Sveinsson – Nonni – en hann fæddist nákvæmlega fimmtíu árum eftir Jónasi, upp á dag, og á svipuðum slóðum – Jónas var úr Öxnadalnum eins og frægt er en Nonni fæddist á Möðruvöllum í Hörgárdal.

Nonni var á sínum tíma lesinn víða um lönd og var kannski frægasti Íslendingurinn á sínum tíma. Bækur hans virka kannski gamaldags núorðið en þær eru hugljúfar og þekkilegar.

Það var svo mun síðar að sjarmörinn Garðar Thor Cortes lék Nonna í sjónvarpsmynd.
Ekki Miðjarðarhafsmenning

Það verður spennandi að sjá hvaða brautargengi frumvarp sautján þingmanna um aukið frelsi í áfengisverslun hlýtur í þinginu. Eins og sjá má í athugasemdum hér á síðunni er málið býsna umdeilt. Um það ríkir heldur ekki einhugur í neinum stjórnmálaflokki – helst að manni detti í hug að Vinstri græn ætli öll að vera á móti.

Í Sjálfstæðisflokknum eru líka skiptar skoðanir eins og sjá má á eftirfarandi bloggfærslu Björns Bjarnasonar:

„Mér heyrðist ágætur flokksbróðir minn og samþingmaður, Sigurður Kári Kristjánsson, rökstyðja aukið aðgengi að áfengi í verslunum á þann veg, að hér verði til einhver Miðjarðarhafsdrykkjumenning við breytingu í þá átt. Þessi rök voru notuð við breytingar á áfengislöggjöf í Bretlandi fyrir fáeinum árum. Allir virðast nú á einu máli um, að þar hafi drykkjumenning síður en svo færst í átt að Miðjarðarhafi. Drykkjuvandamál hafi stóraukist með auknu aðgengi og stórefla þurfi löggæslu og meðferðarúrræði til að bregðast við þeim.“
Ómar

Maður er ekki ennþá farinn að ná því að þjóðin skuli ekki hafa kosið Ómar Ragnarsson á þing þegar hann bauð krafta sína fram.

En það má auðvitað bæta fyrir það.

Hér er mynd af Ómari sem Dr. Gunni sendi mér. Hann tekur sig vel út.

Og hér er mynd af Ómari sem ég stalst til að taka þegar ég rakst á hann í bænum um daginn. Þetta er sá Ómar sem Íslendingar elska og dá.

Tek fram að Ómar gaf mér leyfi til að birta þessa mynd.
Alsnjóa

Í Kiljunni í kvöld ræddum við Matthías Johannessen meðal annars um kvæðið Alsnjóa eftir Jónas Hallgrímsson. Þetta er eitt magnaðasta kvæði þjóðskáldsins og um leið það dularfyllsta:

Eilífur snjór í augu mín

út og suður og vestur skín,

samur og samur inn og austur,

einstaklingur! vertu nú hraustur.

Dauðinn er hreinn og hvítur er snjór,

hjartavörðurinn gengur rór

og stendur sig á blæju breiðri,

býr þar nú undir jörð í heiðri.

Víst er þér, móðir! annt um oss;

aumingja jörð með þungan kross

ber sig það allt í ljósi lita

lífið og dauðann, kulda og hita.

Kvæði Jónasar eru flest tiltölulega einföld og auðskilin. En Alsnjóa er það ekki. Hver er til dæmis hjartavörðurinn?
Möller

Það er svosem eftir öðru að Siglfirðingurinn Kristján Möller, einn af andlegum feðrum Héðinsfjarðarganganna – einhverrar vitlausustu framkvæmdar Íslandssögunnar – ætli að halda áfram byggingu „samgöngumiðstöðvar“ í Reykjavík.

Samgöngumiðstöð er náttúrlega bara feluorð fyrir flugstöð. Það er ekkert vit í að láta strætisvagna fara þarna um enda eiga sárafáir erindi þarna út í mýrina, varla nema nokkur hundruð flugfarþegar á dag. Það eru miklu færri en til dæmis fara um Grensásstöð daglega.

Sem áfangastaður fyrir langferðabíla er þetta líka vondur staður – lengst inni úti á nesinu, nálægt götum þar sem eru oft umferðarteppur, óravegu frá nýrri hverfum borgarinnar.

Þegar Möller var gerður að samgönguráðherra hélt Samfylkingin sig við þá hefð að ráðherra þessa málaflokks yrði alltaf að koma úr dreifbýlustu héruðum landsins. Hann virðist líka ætla að halda alveg óbreyttri stefnu frá tíma Sturlu Bö – í rauninni tekur maður varla eftir því að hafi orðið ráðherraskipti. Kristjáni tókst meira að segja með undarlegum hætti að gera Grímseyjarferjuklúðrið að sínu eigin.

Og hvar eru fjárframlögin sem áttu að koma til Sundabrautar?

En Samfylkingin þarf kannski að fara að hafa áhyggjur af því að ekki hefur orðið stefnubreyting í einu einasta máli frá því í síðustu ríkisstjórn.
Lækkað verð, meira úrval – eða þveröfugt?

Síðunni barst þetta mjög svo málefnalega bréf um áfengisfrumvarpið nýja og sölufyrirkomulag á víni:

„Las pistil eftir þig á Eyjunni þar sem þú fjallar um þetta frumvarp sem verið er að leggja fram á Alþingi um afnám einkasölu ÁTVR á léttvíni og bjór og datt í hug að senda þér smá upplýsingar þar sem umræða um þetta hefur verið alveg einstaklega lítil og fátækleg.

Þetta er allt sett upp á frekar rómantískan máta, alveg frábært að geta keypt kjöt á grillið og rauðvín með því í sömu búðinni að ég tali ekki um allar „gourmet“ búðirnar sem eiga eftir að spretta upp þar sem afgreiðslumaðurinn er sérfræðingur í vínum og er með franska alpahúfu á kollinum í röndóttum bol.

Staðreyndir málsins eru þær að úrvalið á léttvíni í verslunum ÁTVR er mjög gott og eru td. 447 mismunandi söleiningar af rauðvíni, hvítvíni og freyðivíni til sölu í tveimur stærstu verslunum ÁTVR (Heiðrúnu og Kringlunni) sem eru samtals með um 25-30% af allri sölu í ÁTVR. Að sama skapi eru 111 mismunandi sölueiningar af bjór til sölu í þessum tveimur verslunum, en þetta er úrval sem maður getur alveg örugglega ekki reiknað með að verði á boðstólum í verslunum Hagkaupa, Nóatúns eða Bónus.

Álagning ÁTVR er 13% á léttvín og bjór og 6,85% á sterkt áfengi, einhvern veginn sér maður ekki í hendi sér að almennar verslanir komi til með að sætta sig við þessa álagningu þannig að ég held að það liggi fyrir að verð á áfengi komi til með að hækka, andstætt því sem fólk virðist almennt halda. Enda er lagt til í fylgiskjali með frumvarpinu að áfengisgjald verði lækkað um 50% í þremur áföngum fram til ársins 2008, væntanlega gert til þess að verslanir geti hækkað sína álagningu og étið upp lækkun áfengisgjaldsins.

Frumvarpið gerir ráð fyrir sölu á áfengi allt að 22% að styrkleika í verslunum, þetta þýðir að portvín, sherry og líkjörar verða til sölu í þessum verslunum, þannig að þetta frumvarp snýst ekki eingöngu um léttvín og bjór eins og talað er um.

Svo er það rúsínan í pylsuendanum, en það er lagt upp með það að ÁTVR verði í samkeppni við almennar verslanir, eitthvað sem yrði væntanlega kært til Samkeppnisstofnunar á fyrsta degi, enda er talað um í fylgiskjali með frumvarpinu hvað gæti fengist mikið fyrir eignir ÁTVR ef þær væru seldar, „Fjármunir sem fengjust með sölu eigna fyrirtækisins mundu nýtast ríkissjóði vel“. Af hverju að vera að minnast á þetta ef það stendur ekki til að leggja ÁTVR niður að öllu leyti?

Svo er reynt að réttlæta frumvarpið með því að benda á það að smygl hafi aukist á milli áranna 2002 og 2003, samtals a.m.k 350 lítra aukning en þetta jafngildir 29 bjórkössum í lítrum (24*50cl dósir)! Ef þetta er málið þá ættu menn að reyna að skoða allt heimabrugg sem fer fram með misjafnlega góðum árangri enda örugglega um að ræða meira magn en 350 lítra.“
Matthías í Kiljunni

Matthías Johannessen, skáld og fyrrverandi ritstjóri, verður sérstakur gestur í Kiljunni á miðvikudagskvöld. Í þættinum ræðir Matthías um skáldskapinn, stjórnmálin, blaðamennskuna og internetið.

Í þættinum koma einnig fram skáld af nýafstaðinni ljóðahátíð Nýhils. Kristín Ingólfsdóttir háskólarektor velur uppáhaldsbók sína.

Einnig verður fjallað um nýja nóbelsverðlaunahafann Doris Lessing, en Bragi Kristjónsson segir frá Huldudreng Ingimundar fiðlu, bróður Kjarvals.

Af öðrum bókum sem verður rætt um í þættinum má nefna nýja ævisögu Leni Riefensthal, nýja spennusögu eftir Árna Þórarinsson og tvær blaðamannabækur, Velkominn til Bagdad eftir Davíð Loga Sigurðsson og Fjölmiðla 2006 eftir Ólaf Teit Guðnason.
Ira furor brevis est

Maður veltir fyrir sér hvort sjálfstæðismenn hafi aðeins farið út af sporinu á fundi borgarstjórnarinnar í dag.

Þeir létu skammirnar dynja á Birni Inga.

Allt í einu er eins og sjálfstæðismenn hafi hvergi komið nærri því að sameina REI og GGE.

Sá málflutningur að valinn hópur framsóknarmanna græði milljarða er heldur ekki sannfærandi. Með því gefa sjálfstæðismenn raunar til kynna að í þessu ævintýri sé gríðarleg gróðavon. Tölurnar eru kannski dálítið ýktar.

Hins vegar láta þeir þess ekki getið að mektarmaður úr Sjálfstæðisflokknum á mun stærri hlut í batteríinu en frammararnir. Hinir stóru hákarlarnir eru varla framsóknarmenn heldur – ekki nema kannski þegar hentar þeim.

(Mun þetta vera í fyrsta sinn sem ég ber í bætifláka fyrir Finn Ingólfsson og co.)

Maður veltir reyndar fyrir sér hvort ræður borgarfulltrúanna hafi í rauninni beinst svo mjög að Birni Inga eða nýja meirihlutanum eða hvort þær séu kannski partur af átökum innan flokks.

Það flækir svo málið enn að stefna Sjálfstæðisflokksins er langt í frá skýr í þessu máli; innan flokksins eru margir sem enn aðhyllast þá aðferðafræði sem hefur staðið til að nota í REI, samstarf milli opinbers fyrirtækis og einkaaðila. Í samþykkt síðasta landsfundar Sjálfstæðisflokksins segir beinum orðum að landsfundur fagni „aðkomu einkaaðila að útrás orkufyrirtækjanna“.

Að fleira leyti heldur þetta mál áfram að vera óskiljanlegt. Er virkilega vit í því að láta málsókn Svandísar fara í gegnum dómskerfið? Er það ekki frekar til marks um að nýi meirihlutinn sé of ósamstæður til að leysa málið?

Það er þetta sem maður óttast mest – að flokkarnir fjórir verði ekki sammála um nokkurn skapaðan hlut og lausatökin í stjórn borgarinnar verði eftir því. Eftir langa kyrrstöðutíð undir R-listanum var löngu kominn tími til að skipta um borgarstjórn.

Það er að sumu leyti sorglegt að Sjálfstæðisflokkurinn fékk ekki lengri tíma.
Mistök Villa

Ég fer ekki ofan af því að Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson er vel meinandi stjórnmálamaður.

En hann hefur gert mikil mistök. Ein þeirra voru að ætla stjórna borginni eins og hinir goðsagnakenndu borgarstjórar Sjálfstæðisflokksins. Hann vildi gera þetta einn, ætlaði ekki nota embættismannakerfið – sem R-listinn hafði sett saman.

Þetta þýddi að Vilhjálmur varð að hitta ótal manns, vera stöðugt í símanum. Til langframa reyndist það of flókið. Hann réð ekki við alla þessa þræði – fór svo að flækjast í þeim.

Svona var kannski hægt að stjórna borginni á tíma Bjarna Ben, Gunnars Thoroddsen, Geirs Hallgrímssonar og Davíðs Oddssonar.

En nú er borgin orðin of stór til að þetta gangi upp, samfélagið of flókið.
Vænkast hagur Strympu

Samfylkingin hefur komið ár sinni vel fyrir borð í íslensku samfélagi miðað við það sem var fyrir stuttu. Nú situr flokkurinn í ríkisstjórn, hann er í meirihluta, einn eða í samstarfi, í þremur af fjórum stærstu bæjarfélögunum. Það er mikil breyting frá því sem var þegar gengi Samfylkingarinnar var hvað daprast.

Á Akureyri starfar Samfylkingin með Sjálfstæðisflokki, í Hafnarfirði stjórnar hún ein og nú hefur hún eignast borgarstjóra í Reykjavík. Sumir sjálfstæðismenn telja að Geir Haarde hafi bjargað pólitíksku lífi Ingibjargar Sólrúnar með því að kippa henni inn í ríkisstjórn. Staða hennar er allt önnur en síðasta vetur.

Um leið fara völd Framsóknar stöðugt minnkandi. Flokkurinn er í brösuglegu meirihlutasamstarfi í Kópavogi – margir flokksmenn vilja losna úr því – og í Reykjavík verður flokkurinn áfram í stjórn en með mjög minnkuð áhrif. Flokksins virðist bíða sú framtíð að vera í andstöðu við Sjálfstæðisflokkinn bæði í landsmálum og sveitastjórnum. Fyrir stuttu voru þessir flokkar hvarvetna í samstarfi.

Vinstri græn eru býsna langt frá því að teljast valdaflokkur. Þeir hafa fjórðapart af meirihlutasamstarfi í Reykjavík og forseta bæjarstjórnar í Mosfellsbæ.

Þannig hefur gengi Samfylkingarinnar aldeilis breyst. Flokkar sem eru í svona nálægt völdunum laða til sín fólk, ekki endilega brennandi hugsjónamenn, heldur líka karríerista, framapotara. Það þarf ekki bara að vera neikvætt.

Flokkar þurfa á þeirri tegund fólks að halda sem nefna má operatora. Í þeirri deild hefur Sjálfstæðisflokkurinn haft á langhæfasta fólkinu að skipa en því mun líklega fara fjölgandi innan Samfylkingarinnar.
Að lítilsvirða goðsagnapersónu

Í ræktinni var kveikt á Sky News, sjónvarpsstöð sem ég sé annars aldrei. Ég fór að horfa vegna þess að verið var að sýna viðtal við Ron Wood, gítarleikara Rolling Stones.

Ron Wood á mjög merkilegan feril í tónlist. Hann var í frægri en nokkuð vanmetinni hjómsveit sem hét Faces. Hann stjórnaði tónlistarflutningi á fyrstu sólóplötum Rod Stewarts. Þær voru meistaraverk – margir telja að bandið sem þar lék sé eitt hið besta í sögu rokksins. Hann spilaði í hljómsveit Jeffs Beck. Hann hefur leikið með Rolling Stones síðan 1975. Er nú að gefa út ævisögu sína.

Spyrillinn spurði Ronnie um Amy Winehouse. Spurði aftur – þá líka um Amy Winehouse.

Tattóveraða stelpuskjátu sem hefur verið vinsæl í sirka fimmtán mínútur.

Mér finnst að þá hefði Ronnie átt að ganga út.
Viljum við meiri drykkju?

Englendingar drekka mjög svipað og við Íslendingar, raunar má segja að kúltúr þessara þjóða sé býsna áþekkur. Við horfum meira að segja á fótboltann þeirra.

Á Englandi hafa menn verið að birta nýjar tölur um áhrif áfengisneyslu. Fjöldi fólks sem þarf að fara á sjúkrahús vegna drykkju á Englandi hefur snaraukist síðustu fimm árin. Þetta er fólk sem hefur orðið fyrir árásum, lent í slysum vegna áfengis, fólk með vínseitrun eða með skorpulifur.

Skemmtistaðir í Englandi eru farnir að vera opnir lengur en áður, áfengi er alls staðar á boðstólum, vínið er ódýrt. Afleiðingarnar eru fyrirsjáanlegar. Stórkostlegt heilsutjón, slys, glæpir, harmur og sorg.

Þetta ætti að vera víti til varnaðar fyrir okkur á Íslandi. Samt er verið að bera fram frumvarp um sölu áfengis í matvörubúðum. Meira aðgengi að áfengi – á sama tíma og dykkjan hjá okkur er að aukast líkt og á Englandi.

Engum mundi detta í hug að auðvelda aðgengi að til dæmis amfetamíni. Jafnvel þótt við tækjum þá stefnu að leyfa sölu amfetamíns myndum við passa upp á að það yrði ekki selt í matvöruverslunum. Ef áfengi væri að koma fyrst á markað núna yrði það hugsanlega flokkað með fíkniefnum eins og spítti. Örvunaráhrifin eru ekki ósvipuð. Margt fólk missir alveg stjórn á sér þegar það drekkur áfengi.

Áfengi er kannski hægt að selja í matvörubúðum í löndum þar sem flest fólk kann að umgangast vín. Það gengur hugsanlega í Frakklandi og á Ítalíu. Fólk í þessum löndum drekkur reyndar úr sér lifrina. En á Íslandi er það vafasamara.

Eitt í viðbót: Er ekki augljóst að úrval víns mun snarversna ef salan verður gefin frjáls? Eða halda menn að vínbúð í Nóatúni eða Hagkaupum muni bjóða upp á allar þær óteljandi tegundir léttvína sem hægt er að fá í áfengisversluninni í Kringlunni – sumt af því eðalvín á hreint ágætu verði?