arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Tími Ingibjargar Sólrúnar var búinn

Hver samfylkingarmaðurinn á fætur öðrum skrifar mærðarfullar greinar um formanninn fráfarandi, Ingibjörgu Sólrúnu.

Samt er það svo að hún var orðin dragbítur á flokknum.

Það er líklegt að honum vegni betur í kosningum án hennar en með hana í forystu. Það vita flokkmenn. Og þeir sakna henner varla meira en sjálfstæðismenn sakna Geirs Haarde.

Skoðanakannanir undanfarið hafa sýnt að Ingibjörg Sólrún nýtur lítils traust.

Staðan nú virðist vera sú að annað hvort verði Jóhanna klöppuð upp sem formaður eða Dagur Eggertsson dubbaður upp í það hlutverk.

Það er ólíklegt að verði slagur um formannsembættið.

En pólitískur ferill Ingibjargar Sólrúnar var kominn að endalokum – alveg burtséð frá veikindunum. Rétt eins og ferill Geirs Haarde – sem vissulega ber miklu meiri ábygð á óförunum en hún.

En húnvar annar leiðtogi aðgerðaleysisstjórnarinnar sem var reyndist vera vanhæf bæði fyrir og eftir hrun. Gerði ekkert til að bregðast við váboðum sem blöstu við – var svo líkt og slegin lamandi doða.

Hún hafði misst bæði kjörþokkann og leiðtogaáruna. Og hugmyndafræðilega var flokkurinn búinn að sigla í þrot með sin blairisma.

Ekki bætir heldur úr skák að tími hennar Ingbjrgar Sólrúnar utanríkisráðuneytinu var hálf misheppnaður.

Þar barðist hún fyrir kjöri Íslands í Öryggisráðið, hún stóð fyrir stofnun Varnarmálastofnunar sem líklega verður lögð niður líkt og hið algjörlega óþarfa loftrýmiseftirlit. Verkefni sem átti að fara í og tengdust þróunarhjálp voru líka lögð niður. Sum þeirra voru einhvers konar auglýsingamennska fyrir öryggisráðsframboðið, önnur verða einfaldlega aflögð vegna þess að við tímum ekki peningunum lengur.

Svo er önnur spurning hvernig fer með Samfylkinguna undir nýjum formanni. Jóhanna eða Dagur gætu skapað visst trúnaðartraust.

Og þá gæti gleymst að endurnýjunin hjá Samfylkingunni felst aðallega í atvinnulausum fjölmiðlastjörnum – en annars raðar gamla liðið sér aftur í efstu sætin á framboðslistum, talar um að það hafi axlað ábyrgð og segist jafnvel hafa fengið endurnýjað umboð þótt í raun hafi það fengið lélega kosningu.
Joly hittir ráðherra og rannsakendur

Eva Joly var gestur hjá mér í Silfrinu í dag.

Í endursýningu þáttarins í kvöld verður viðtalið sýnt með íslenskum texta og á morgun verður viðtalið tiltækt á vefnum með texta.

Eva Joly dvelur hér í nokkra daga. Hún mun hitta ráðherra úr ríkisstjórninni, sérstakan saksóknara og ríkissaksóknara og einnig er ráðgert að hún fundi með rannsóknarnefnd þingsins.

Loks talar hún á fundi í Háskólanum í Reykjavík í hádeginu á þriðjudag.

Hér má sjá ágæta endursögn á viðtalinu í dag.
Sjálfbær spilling

Alfreð Þorsteinsson stendur upp á fundi og segir að framsókn þurfi ekki að sækja spillingu til annarra flokka.

Á að skilja það sem svo að Framsókn sé sjálfbær um spillingu.
Úrslit úr prófkjörum

Björgvin G. er efstur hjá Samfylkingunni í Suðurkjördæmi og Kristján Möller er efstur í Norðaustrinu.

Í öðru sæti fyrir norðan er Sigmundur Ernir.

Hann er að fara að flytja erindi um ritskoðun/þöggun/sjálfsritskoðun.

Fundarboðandi er Pen klúbburnn á Íslandi, fer fram í fyrirlestrasal Þjóðminjasafnsins kl. 14 á morgun.

Hvort ætli Sigmundur flytji útgáfuna þar sem hann er kúgaður af auðmönnum og feginn að sleppa undan valdi þeirra – eða þar sem allir una frjálsir og glaðir á fjölmðlum ólígarkanna?
Hjálp

Guð hjálpi okkur sem þjóð ef við ætlum að eyða næstum tveimur mánuðunum í að rýna í skoðanakannanir á fylgi flokka.
Habiba Bourghaba lögmaður – og Bjöggarnir

Ari Matthíasson sendi þennan pistil:

Við lestur á því ágæta blaði MEMORIAL, Journal Officiel Amtsblatt du

Grand-Duché de Luxembourg sem allir skárri viðskiptamenn hérlendir líta í

á undan Morgunblaðinu, má finna upplýsingar sem gefa til kynna að mikill

sé sá misskilningur hérlendra að einhver útrás hafi verið í gangi í

viðskiptum. Þetta ágæta lögbirtingablað sýnir svo um verður ekki villst að

menn úr Karabíska hafinu hafa verið stórtækir í viðskiptum og fengið

innlenda smákarla til að leppa fyrir sig uppkaup á íslenskum fyrirtækjum.

Þannig er mikill misskilningur að Bjöggarnir hafi átt stóran hlut í

Straumi undir nafni Topaz Equities. Þetta má lesa í blaðinu góða því hinn

7. júlí á því herrans ári 2006 voru mættir fulltrúar þessa merka

fyrirtækis sem skráð var á Akara BIdg., 24 De Castro Street, Wickhams Cay

I, Road Town, Tortola, Jómfrúareyjum. Þar fór fremstur í flokki enginn

annar en Habiba Boughaba, lögmaður, sem búsettur er í Hertogadæminu af

Lúxembúrg. Hr. Boughaba var sem sagt mættur til þess að flytja fyrirtækið

til Lúx með öllu því sem fylgir og fylgja ber, s.s. skráðu eiginfé uppá

25.000 evrur. Þetta ágæta félag átti þá þegar 4,2% í Straumi-Burðarás og

hafði Bjöggana til þess að mæta á fundi fyrir sig og greiða atkvæði. Það

dettur engum heilvita manni í hug að svona öflugt fyrirtæki frá Tortúlu sé

að standa í einhverjum monkí-business og feluleik. Það er alla vega fyrir

neðan virðingu Habiba Boughaba, lögmanns að taka þátt í slíku.
Taumlaust Kaupþingssukk

Lánabók Kaupþings sem Morgunblaðið fjallar um í dag sýnir glöggt hversu það var helsjúkt fjármálakerfið sem hrundi í byrjun október.

170 milljarða veitti bankinn í lán til Ágústs og Lýðs Guðmundssona. Þeir eru eigendur Exista.

Exista var stærsti hluthafinn í Kaupþingi! Og hugarfóstur Sigurðar Einarssonar og Hreiðars Más Sigurðssonar, ekki síður en þeirra Bakkabræðra.

79 milljarðar voru lánaðir til Ólafs Ólafssonar og félaga hans. Ólafur var einn stærsti hluthafinn í bankanum – í gegnum „gjöf“ sem hann fékk frá ríkisstjórninni þegar Búnaðarbankinn var einkavæddur.

Einkavinurinn Róbert Tschenguiz naut svo lánafyrirgreiðslu upp á 230 milljarða.

Hvers konar sukk var þetta? Er virkilega svo að þetta standist lög og reglur? Kaupþing var jú almenningshlutafélag.

Látum það fljóta með að það var með þessum sömu aðilum, Exista og Kjalari Ólafs Ólafssonar að Kaupþing gerði aðförina að íslensku krónunni.

Og að tveir verðbréfamiðlarar hjá Kaupþingi hafa verið ákærðir fyrir að hafa með svikum haldið uppi fölsku gengi á Exista.

Við erum að horfa inn í risastóra svikamyllu.

Nú eru að birtast fréttir um yfirmenn hjá Kaupþingi sem eru að hætta hjá bankanum.

Eitthvað var ýjað að því að þeim líkaði vistin svo illa.

En ástæðan fyrir uppsögnunum mun frekar vera sú að þessir menn eru að fara að vinna fyrir fyrrverandi stjórnendur bankans.

Sem samkvæmt mínum heimildum eru með „fullt af peningum“ – eins og það var orðað af heimildamanni mínum í Kaupþingi.

En annars staðar í kerfinu eru menn í bjögunarleiðangri fyrir Existabræðurna, Lýð og Ágúst.

Maður spyr, í ljósi svona upplýsinga – er nokkur ástæða til þess?

Eða ætla menn kannski að leyfa þeim að skuldajafna gróðanum af krónubraskinu á móti peningunum sem þeir sugu út úr bankanum eins og tilberar.

Hefði kannski verið ástæða til að frysta eigur þessara manna?
Ritskoðunarkrafa ár 2006

Ég hef skrifað margar greinar sem ég er löngu búinn að gleyma.

Meðal annars þessa sem birtist 18. mars 2006. Rifjar upp tíma sem hafa breyst.

- - -

18. mars, 2006

Krafa um ritskoðun – vill Mogginn búa til kreppu?

Einu sinni var krafan að mætti ekki fjalla um stjórnmál nema með jákvæðum hætti – í sumum löndum er það svo enn. Berlusconi, forsætisráðherra Ítalíu, er sagður hafa tak á níutíu prósentum fjölmiðla í landinu – um daginn var hann í sjónvarpsþætti þar sem hann var loks spurður alvöru spurninga og rauk á dyr í fússi.

Nú er krafan hins vegar önnur. Það er allt í lagi að níða stjórnmálamenn í svaðið, tala látlaust um hvað þeir séu ómerkilegir og valdalitlir. Hins vegar er ætlast til þess að um viðskiptalífið sé ekki fjallað nema á mjög jákvæðum nótum. Annars er verið að skemma fyrir hinum hátimbraða hlutabréfamarkaði og hinni glæsilegu útrás.

Það talar enginn lengur um það lengur að kaupmenn séu þjófar eins og Krútsjof sagði við Nixon einu sinni, það nefnir enginn Krist þegar hann velti borðum í musterinu eða ríka manninn sem á erfiðara með að komast til himna en úlfaldi gegnum nálarauga. Okurvextir þykja líka í góðu lagi – sá sem kemst upp með að beita þeim er bara sniðugur.

Allir eru fullir aðdáunar yfir mönnum sem þéna hundraðföld laun leikskólakennara fyrir – ja, leikskólakennarar þurfa að skeina börnum og klæða í útigalla, þessir náungar færa bara til bréf og tölur.

- - -

Gagnrýnin beinist aðallega gegn Morgunblaðinu. Það þykir alls ekki nógu jákvætt. Blaðið segir fréttir af misjafnri trú manna á islenska viðskiptaundrinu, einkum í útlöndum. Fyrir vikið er Mogginn gagnrýndur fyrir að framkalla kreppu. Blaðið ætti líklega frekar að stinga þessu undir stól – taka bara þátt í halellújakórnum.

En hugmyndin sem maður heyrir víða um samfélagið er semsagt sú að blaðið fari að beita ritskoðun – birti ekki nema það sem er gott fyrir „markaðinn“. Það á bara að taka línuna hráa frá greiningardeildum bankanna – sem stundum eru reyndar merkilega nálægt því að vera almannatengsladeildir.

Gleymum því ekki að þegar ritskoðun er beitt er það yfirleitt undir því yfirskini að hún sé í þágu þjóðarinnar – réttlætingin er sú að ekki megi koma róti á huga fólksins.

- - -

Um leið má kannski spyrja: Hvernig er í pottinn búið í kerfi þar sem smáumfjöllum veldur slíkum hræringum? Er það ekki hættulega óstöðugt? Hvað ef einhver alvöru áföll dynja yfir?

Annars er dýrkunin á gróða, bisness, viðskiptafrægð orðin slík að það er spurning hvort ekki eigi að láta bankana taka formlega yfir stjórn landsins – fer ekki að verða kominn tími til þess. Þeir hvort sem er ráða mest. Eða kann að vera að þetta sé að verða með einhverjum hætti ógn við lýðræðið?
Björgólfur á átján félög í Lúxemborg

Hvað eru svona menn að fela?
Sjálfstæðisflokkurinn áfram með kvótanum?

Geir Haarde óttast að ákvæði í stjórnarskrá um sameign þjóðar á náttúruauðlindum muni grafa undan kvótakerfinu.

Í frétt Morgunblaðsins segir:

„ Geir H. Haarde spurði Jóhönnu hvort hún gæti svarað því afdráttarlaust að ákvæði sem lagt er til að verði sett í stjórnarskrá um að náttúruauðlindir séu þjóðareign, grafi ekki undan grundvelli kvótakerfisins. Jóhanna svaraði því til að ákvæðið skerti ekki réttindi þeirra sem hafa fengið úthlutað veiðiheimildum í fiskveiðistjórnarkerfinu.“

Á þá að skilja það sem svo að Sjálfstæðisflokkurinn ætli að fara í næstu kosningar með þá afstöðu að kvótakerfið sé gott og réttlátt?

Þrátt fyrir fyrir hrikalega skuldasöfnun sjávarútvegsins?

Þrátt fyrir veðsetningu sjávarauðlindarinnar?

Þrátt fyrir að mikill meirihluti landsmanna sé á móti þessu kerfi?
Samskonar svindl?

Nú er sýnt fram á að Bændasamtökin hafi brotið lög með aðgerðum sem miðuðu að því að hækka verð á búvörum.

Í því samhengi er þessi pistill Kristins Péturssonar, fyrrverandi alþingismanns og útgerðarmanns frá Bakkafirði, ansi merkilegur.
Kosningalykt

Ríkisstjórnin segist ætla að skapa 4000 ný störf.

Það er reyndar merkilegt að mikið af þessu hefur staðið til um nokkra hríð.

Og að stór hluti þessara starfa tengjast áliðnaði – sem Vinstri grænir þola illa.

Ennfremur er spurning um hvort verði af sumu. Í kjölfar fjármálakreppunnar er að koma framleiðslukreppa í heiminum.

Bílaiðnaðurinn er að hrynja og spurn eftir áli minnkar, á sama tíma og miklar birgðir eru til af málminum.

Nei, það er ansi mikil kosningalykt af þessu.
Stjórnmálamenn flykkjast á fésið

Maður er dálítið drjúgur með sig að hafa verið á netinu með litlum hléum frá því í ársbyrjun 2000.

Þá byrjaði ég á strik.is, svo var ég á Vísi og loks á Eyjunni.

Þess vegna horfir maður með dálítilli fyrirlitingu á stjórnmálamenn sem flykkjast á vefinn rétt fyrir kosningar.

Svona var þetta líka fyrir síðustu kosningar. Langflestir hurfu fljótt aftur.

Nú hefur Facebook bæst við. Þar er ekki flóafriður fyrir frambjóðendum. Þetta er eiginlega ekki fyndið lengur.

Í gær var hringt í mig frá skrifstofu Guðlaugs Þórs og spurt um Egil Óskar.

Ég bað konuna mína að segja að ég væri ekki heima.

Stuttu síðar pípti farsíminn.

Það voru smáskilaboð frá stuðningsmönnum Illuga.

Ég hlýt að vera einhvers staðar á skrá hjá flokknum – því varla eru þeir að hafa samband við alla bæjarbúa.
Vextir

Glöggur maður sem ég ræddi við í gær talaði um vexti.

Hann spurði hvers vegna vextirnir væru 18 prósent hér en væru að nálgast núllið í nágrannalöndum?

Hann spurði hvort krónubréfaeigendur hljóti ekki að vera hamingjusamir vegna þessara vaxta – varla er neins staðar í heiminum að fá jafn góða ávöxun þessa dagana?

Hann spurði hversu miklir fjármunir streymdu úr landinu vegna þessa?

Hann spurði hvort nokkur leið væri að landið færi að rísa með þessa okurvexti sem IMF leggur á þjóðina?

Hann spurði hverjir væru vextirnir af lánum sem tekin eru vegna Icesave?

Hann spurði hvort væri í lagi að vextir af IMF láninu upp á tvo milljarða dollara væru 4,5 prósent?

Meðan vextir væru að nálgast núllið í öðrum löndum – eða hvaða ávöxtun fáum við af IMF láninu sem varðveitt er í erlendum banka?

Þessi ágæti maður sagði líka að við yrðum að semja við Breta um að koma Icesave út úr heiminum. Og í leiðinni ættum við að biðja þá um hjálp við að ná peningunum sem íslensku fjárglæframennirnir hafa komið undan.
Ísland, Enron

DV er með ágætis úttekt í dag á Enron-Íslandi.

Meðal annars er vitnað í viðskiptamann af gamla skólanum, Davíð Scheving Thorsteinsson.

Hann segir:

„Þessi viðskiptavild var bara bull eins og hefur komið í ljós núna. Þetta var svindl. Það var var bara verið að stela peningum. Sum fyrirtæki voru bara gjaldþrota ef viðskiptavildin var tekin burt. Skuldastaðan var meira en 100 prósent,“ segir Davíð Scheving Thorsteinsson.

Hann segist ekki sjá neinn mun á bókhaldssvikum Enron og því sem tíðkaðist hér á síðustu árum. „Enron menn voru að stela undir dulnefni. Hér voru notuð önnur orð yfir það sem var verið að dylja til að stela. Hér var sagt að reksturinn skipti engu máli. Það eina sem skiptir máli voru væntingarnar.“

Meðal félaga sem þetta á við um er eignarhaldsfélagið Exista. Með furðulegum blekkingum – eins og voru alsiða hér á hlutabréfamarkaðnum – tókst að koma gengi félagsins upp í 40. Þegar það síðan var keypt af Bakkabræðrum, aðaleigendum sínu, var hluturinn kominn niður í 2 aura, eins og sjá má í þessum pistli sem nefnist Merkilegir viðskiptahættir.

Ég bendi líka á þennan pistil um eignir og eigið fé Exista sem sýnir hvílíkt rugl menn voru komnir í þegar viðskiptavild var metin.
Ekki óskað eftir gögnum frá Lúx

Nú virðist enn eiga að reyna að selja Líbýumönnum Kaupþing í Lúxemborg.

Og enn vakna spurningar um meðreiðarsveina Líbýumanna. Vitað er um náin tengsl Sigurðar Einarsonar við þá.

Margir eru þeirrar skoðunar að Kaupþing í Lúxemborg sé einn lykillinn að rannsókn íslenska fjármálahrunsins.

Ef það er rétt ættum við ekki að sætta okkur við að upplýsingar lokist endanlega þar inni.

Í frétt í Morgunblaðinu segir að rannsóknarnefnd þingsins eigi í erfiðleikum með að fá gögn frá útlöndum.

Þetta er varfærnislega orðuð frétt, en heimildir mínar herma að þarna standi helst á Fjármálaeftirlitinu.

Það hafi ekki óskað eftir gögnum frá íslensku bönkunum í Lúxemborg – og þykir það furðu sæta.
Ráðherrar hjá viðskiptaráði

Ekki skilur maður alveg í ráðherrum, forsætisráðherra og viðskiptaráðherra – og formanni Sjálfstæðisflokksins – að ætla að mæta á stórfund hjá viðskiptaráði þar sem á að tala um „endurreisn hagkerfisins“.

Viðskiptaráðið er batterí sem þyrfti að fara í grjótharða sjálfsgagnrýni á næstu árum.

Eiginlega væri ráð að það byrjaði á því að biðja þjóðina afsökunar eins og Benedikt Sigurðsson talar um í þessari bloggfærslu.

Svona er stjórn Viðskiptaráðs skipuð. Þarna eru fulltrúar gömlu bankanna og stóru eignarhaldsfélaganna fremstir í flokki. Aðilar sem eru kannski fremur vandamálið, en lausn á því.

Formaður

Erlendur Hjaltason

Stjórn

Ingólfur Helgason

Halla Tómasdóttir

Katrín Pétursdóttir

Kristin Jóhannesdóttir

Halldór J. Kristjánsson

Knútur Hauksson

Þór Sigfússon

Lárus Welding

Hildur Árnadóttir

Tómas Már Sigurðsson

Hermann Guðmundsson

Róbert Wessman

Þórður Magnússon

Ari Edwald

Jón Sigurðsson

Hreggviður Jónsson

Margrét Pála Ólafsdóttir

Guðmundur Kristjánsson
Er þessi skýrsla til?

Þessi tilvitnun í hina umtöluðu grein í Vanity Fair er athyglisverð. Þarna er fullyrt að sjálfstæðir rannsóknarmenn hafi gert úttekt á íslenska fjármálakerfinu og komist að því að það væri í tómu rugli.

Væri gaman að sjá þessa skýrslu.

„I spoke with a hedge fund in New York that, in late 2006, spotted what it took to be an easy mark: a weak Scandinavian bank getting weaker. It established a short position, and then, out of nowhere, came Kaupthing to take a 10 percent stake in this soon-to-be defunct enterprise-driving up the share price to absurd levels. I spoke to another hedge fund in London so perplexed by the many bad LBOs Icelandic banks were financing that it hired private investigators to figure out what was going on in the Icelandic financial system. The investigators produced a chart detailing a byzantine web of interlinked entities that boiled down to this: A handful of guys in Iceland, who had no experience of finance, were taking out tens of billions of dollars in short-term loans from abroad. They were then re-lending this money to themselves and their friends to buy assets-the banks, soccer teams, etc. Since the entire worlds assets were rising-thanks in part to people like these Icelandic lunatics paying crazy prices for them-they appeared to be making money.“
Seðlabankinn, einelti pólitíkusa í marga áratugi

Ef við lifðum ennþá í íslenska spillingar-, klíku- og flokksgæðingaskipulaginu, þá væru Geir H. Haarde, Valgerður Sverrisdóttir eða Össur Skarphéðinsson sennilega á leið í Seðlabankann.

Hugsanlega erum við nú á leiðinni út úr þessum tíma.

Ef fórnarkostnaðurinn er sá að hafa Norðmann sem seðlabankastjóra um stundarsakir – ja, þá er það hið besta mál.

Jón Sigurðsson talar um að Seðlabankinn hafi mátt sæta pólitísku einelti. En ef skoðaður er listinn hér fyrir neðan má sjá að eineltið hefur staðið í marga áratugi.

Þetta er listi yfir seðlabankastjórana frá upphafi, bankinn var ekki stofnaður fyrr en 1961. Áður var hann bara skúffa.

Jóhannes Nordal 1961-1993

Jón G. Maríasson 1961-1967

Vilhjálmur Þór 1961-1964 (fyrrverandi forstjóri SÍS, ráðherra í utanþingsstjórninni 1943-44)

Sigtryggur Klemensson 1966-1971

Davíð Ólafsson 1967-1986 (fyrrverandi alþingismaður fyrir Sjálfstæðisflokkinn)

Svanbjörn Frímannsson 1971-1973 (SÍS-maður, fulltrúi Framsóknar)

Guðmundur Hjartarson 1974-1984 (eini seðlabankastjórinn sem kommarnir eignuðust!)

Tómas Árnason 1985-1993 (fyrrverandi þingmaður og ráðherra fyrir Framsókn)

Geir Hallgrímsson 1986-1990 (fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins og forsætisráðherra)

Birgir Ísleifur Gunnarsson 1991-2005 (fyrrverandi borgarstjóri, þingmaður Sjálfstæðisflokks og ráðherra)

Jón Sigurðsson 1993-1994 (fyrrverandi þingmaður Alþýðuflokksins og ráðherra)

Steingrímur Hermannsson 1994-1998 (fyrrverandi formaður Framsóknarflokksins og forsætisráðherra)

Finnur Ingólfsson 2000-2002 (fyrrverandi ráðherra og varaformaður Framsóknarflokksins)

Jón Sigurðsson: 2003-2006 (tók „framsóknarstöðuna“ innan bankans, síðar formaður flokksins og ráðherra)

Davíð Oddsson: 2005-2009 (fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins og forsætisráðherra)

Eiríkur Guðnason: 1994-2009

Ingimundur Friðriksson: 2006-2009
Tímafrekt að skrifa

– Það er mjög tímafrekt að vera rithöfundur, dæsti Kári eftir að hann hafði skrifað sögu fyrir skólann.

Sagan átti að fjalla um fjallgöngu.

Hún er svona:

„Einu sinni voru fjallgöngumenn Fjalli og Steinn. Þeir voru að klifra upp á Mont Everest. Þeir voru bestu fjallgöngumenn í heimi. Þeir notuðu skó með oddum. Þeir fóru upp á topp. Þeir voru með nesti. Þeim var kalt og svo fóru þeir aftur heim.“

Svo lagðist hann þreyttur upp í sófa og sagði – spilaðu tónlist fyrir mig.

– Hvað? sagði ég.

– Spilaðu Frangkosyriani fyrir mig.

Það gerði ég og hann sofnaði í öllum fötunum.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=dNIIY6KfLBQ&feature=related]

Lagið fjallar um rómversk-kaþólska (frankneska) stúlku frá eyjunni Syros sem söngvarinn festir ást á.

Syros er eyja með merkilegri smáborg sem nefnist Ermopouli – óvenjumörgum rómversk-kaþólskum íbúum – og þaðan kom höfundur lagsins, stórkostlegur alþýðutónlistarmaður, Markos Vamvakaris að nafni.
Ekki úr háum söðli að detta í Seðlabankanum

Er hugsanlega dálítið ankanalegt þegar sá frómi maður Jón Sigurðsson skrifar um að trúverðugleiki Seðlabankans sé í tætlum?

Jafnvel hræsnisfullt.

Nú veit ég ekki betur en að Jón hafi setið í bankastjórastóli þar, í sæti sem var talið í eigu Framsóknarflokksins.

Í því sátu á undan Jóni – Steingrímur Hermannsson og Finnur Ingólfsson!

Steingrímur sagðist aldrei hafa haft það jafn náðugt og þegar hann var í Seðlabankanum, Finnur notaði embættið sem millileik áður en hann varð ólígarki.

Var trúverðugleiki bankans mikill með þá innanborðs?

Eða þegar Davíð Oddsson kom í kjölfarið á Birgi Ísleifi Gunnarssyni, öðrum fyrrverandi forystumanni í Sjálfstæðisflokknum?

Reglan hefur verið að ráða kommisara eða lúna pólitíkusa úr flokkunum í Seðlabankanum, í bland við hagfræðinga sem njóta sæmilegs álits.

Samt enga sérstaka skörunga, það hefði getað ruglað sýsteminu.

Þetta er kerfi sem nú hefur beðið algjört skipbrot.

Vonandi dettur engum í hug að koma því á laggirnar aftur.

Svo má líka fara lengra aftur og spyrja hver hafi verið trúveðugleiki Seðlabankans á árunum þegar Jóhannes Nordal gekk erinda Kolkrabbans og valdaklíkanna í landinu eins og Guðni í Sunnu lýsti til dæmis í ævisögu sinni.

Um svipað leyti var Tómas Árnason, fyrrverandi framsóknarráðherra líka bankastjóri – og svona má rekja söguna aftur.

Staðreyndin er sú að þeir hafa ekki úr sérlega háum söðli að detta í Seðlabankanum.
Konur, bókamarkaður, Passíusálmur og hús við Þingholtsstræti

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um skáldsöguna Konur eftir Steinar Braga. Bókin kom upp í litlu upplagi fyrir jól, seldist upp, og er nú komin út í kilju. Miklar umræður hafa skapast um bókina meðal lesenda. Tvær ungar háskólakonur, Bryndís Björgvinsdóttir og Yrsa Þöll Gylfadóttir, segja frá upplifun sinni af bókinni.

Við fjöllum um þann merka sið að lesa Passíusálmana í útvarp fyrir páska. Í ár er það Silja Aðalsteinsdóttir sem les, en það er mikið mannval sem hefur lesið sálmana í gegnum tíðina. Við heyrum hljóðdæmi, meðal annars Sigurbjörn Einarsson biskup en hann las sálmana þrívegis í útvarpið.

Við Kolbrún og Páll brugðum okkur á bókamarkað og þættinum greinum við frá því hvaða bækur við fundum þar.

Bragi segir frá merku húsi við Þingholtsstræti.

Og við minnumst vestur-íslenska skáldsins Bills Holm sem dó í síðustu viku.
Gísli: Sú saga hefur enn ekki verið sögð

Gísli Marteinn Baldursson skrifar athyglisverðan pistil um REI málið á heimasíðu sína. Hann endar með svofelldum orðum:

„Við þetta má bæta að það er mjög athyglisvert að fylgjast með því hvernig höfuðpaurar REI málsins sem véluðu um það frá upphafi, hafa æ síðan staðið saman í opinberri umræðu þegar óþægilegar fréttir hafa borist um það hvernig vélað var um málið. Þá er hlægilegt að sjá Össur greyið halda áfram að hampa orkuútrásarvini sínum Birni Inga á blogginu sínu. Það er sameiginlegt hagsmunamál allra þessara aðila að sannleikurinn komi ekki fram. En sem betur fer hafa ekki allir hagsmuni af samsæri þagnarinnar í þessu máli og við sem stóðum í fárinu miðju og höfuðpaurarnir gerðu að blórabögglum, fáum sífellt meiri upplýsingar um óhreinindin í málinu. Sú saga hefur ekki enn verið sögð.“