arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gengistryggðu lánin – lögbrot sem allir vissu um

Lögfróður lesandi síðunnar sendi eftirfarandi greinarkorn:

- - -

Aldrei er fjallað um hvernig öll þessi ólöglegu gengistryggðu lán voru látinn viðgangast öll þessi ár?

Hvar í ósköpunum var t.d. Seðlabanki Íslands, vörsluaðili ISK?

Ath. ISK var látinn fljóta árið 2001, og auðvitað átti ISK að vera sjálfstæð og ekki bundin erlendum gjaldmiðlum við lánveitingar.

Stýrivextir hafa þá t.d. enginn áhrif o.s.frv. Hækkanir SI á þeim á þessum árum eru hlægilegar í ljósi gengistryggðu lánanna.

Það vissu allir að gengistryggð lán voru ólögleg, en samt voru þau látin viðgangast árum saman!

Sendi þér – sjá viðhengi – til fróðleiks umsagnir Samtaka fjármálafyrirtækja og SA.

Þar eru Samtök fjármálafyrirtækja og SA að mótmæla því að gengsitryggð lán séu ólögleg! Hvar er svo gert? Jú, veitt ólögleg gengistryggð lán til tugþúsunda Íslendinga, 45.000 -50.000 manns árum saman og enginn gerði neitt. Ekkert er fjallað um þetta.

Þetta kemur líka fram í frumvarpinu með lögunum, sjá V. kafla:

V. Í frumvarpinu eru ekki lagðar til meginbreytingar á stefnu stjórnvalda í verðtryggingar málum. Gert er ráð fyrir að heimilt verði að verðtryggja sparifé og lánsfé sé grundvöllur verðtryggingarinnar vísitala neysluverðs og Seðlabankinn geti ákveðið lágmarkstíma verð tryggðra innstæðna og lána.

Þær breytingar sem lagðar eru til að gerðar verði á verðtryggingarkafla vaxtalaga eru eftirfarandi:

* Heimildir til að binda skuldbindingar í íslenskum krónum við gengi erlendra gjaldmiðla eru felldar niður.

http://www.althingi.is/altext/126/s/0872.html (fróðlegt er að sjá hverjir voru í nefndinni sem sömdu lögin)

Lögin heita lög um vexti og verðtryggingu og fjalla það tvennt, ekki um gengistryggingu. ATH. það er refsivert að lána gengistryggt, í raun það eina sem er refsivert í lögum 38/2001. Sjá 17. gr. þar sem einungis brot á verðtryggingarkaflanum er refsivert. http://www.althingi.is/dba-bin/prentaloguti.pl?lnr=2001038&utg=140a&pdf=PDF
Silfur gærdagsins

Hér er megnið af Silfri Egils frá því í gær. Þarna er rætt um brottvikningu Gunnars Andersen, dóminn yfir Baldri Guðlaugssyni, gengislánadóm Hæstaréttar, verðtryggingu, og síðar um forsetakjör og fréttaflutning DV af Vafningsmálinu.

Þökk sé Láru Hönnu sem bjó svona um efnið.
Dómstólarnir og sjálfstæðið

Umdeildasta ráðning í Hæstarétt fyrr og síðar er þegar Ólafur Börkur Þorvaldsson var settur þangað inn. Hann er náfrændi Davíðs Oddssonar, fyrrvarandi forsætisráðherra. Á sínum tíma voru uppi miklar efasemdir um hæfni hans, Ólafur var tekinn fram fyrir mun reynslumeiri og menntaðri lögfræðinga – sem höfðu líka lagt meira til málanna á fræðasviðinu.

Það er erfitt að líta öðruvísi á en að Ólafur hafi verið ráðinn á pólitískum forsendum og á forsendum frændhygli. Vegna þessa er staða Ólafs í Hæstarétti veik, traustið á honum er minna en ella.

Meðal þeirra sem hafa margsinnis tjáð sig um dómskerfið á Íslandi er Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands. Hann sagði til dæmis í áramótaávarpi 2010 – og nefndi þá hvernig ráðherrar hefðu ráðið dómara upp á eigin spýtur, með sínu huglæga mati.

„Styrking stjórnkerfis og ótvírætt sjálfstæði dómstóla og stofnana á vettvangi réttarfars og eftirlits eru forgangsmál við endurreisn Íslands.“

Og ennfremur:

„Það vita allir sem söguna þekkja að oft hefur hollustan við flokk ráðherrans verið mælikvarðinn sem mestu skipti; iðulega við hann stuðst nær alla tuttugustu öldina við val á sýslumönnum.

Stjórnkerfið, ráðuneyti og eftirlitsstofnanir, hafa líka liðið fyrir hið flokkslega mat við ráðningar og slík meinsemd veikti getu stofnana til að veita aðhald. Flokksskírteinið var í mörgum tilvikum mikilvægara en fagleg hæfni; vinátta eða vensl við ráðherra riðu baggamuninn. Þeirri skyldu að bera sannleikanum ávallt vitni í áheyrn valdhafanna var iðulega vikið til hliðar.

Þessi brotalöm í stjórnkerfi landsins er ekki ný af nálinni. Hún hefur fylgt okkur frá fyrstu árum Heimastjórnar; verið samofin stjórnmálabaráttu alls lýðveldistímans.“

Það vakti mikla athygli á föstudaginn að Ólafur Börkur vildi einn dómara í Hæstarétti sýkna Baldur Guðlaugsson, fyrrverandi ráðuneytisstjóra. Baldur er náinn vinur og samstarfsmaður Davíðs Odssonar til langs tíma.

Af sératkvæði Ólafs mátti ræða að hann taldi að ekkert brot hefði framið, en einnig að málatilbúnaðurinn hefði þannig að ekki væri rétt að dæma Baldur.

Nú má vel vera að Ólafur Börkur hafi efnisleg rök fyrir þessu – en í ljósi forsögunnar vekur sératkvæði hans samt athygli.
Mogginn og kvótinn

Ingimar Karl Helgason skrifar grein á vefinn Smuguna og sýnir fram á hvernig Morgunblaðið er málgagn kvótaeigenda. Samkvæmt Ingimari er það miklir fiskveiðihagsmunir sem standa að baki blaðinu eða hátt í þriðjungur heildarkvótans.

Þetta eru býsna áhugaverðar niðurstöður – á sama tíma og Jón Ásgeir Jóhannesson virðist vera að herða tökin á fjölmiðlum sínum.
Silfrið í dag

Ný sjálenski hagfræðingurinn Robert Wade verður gestur í Silfri Egils í dag. Wade er prófessor við London School of Economics. Hann spáði fyrir um hrun íslenska efnahagskerfisins, og var þá sagt að fara í endurmenntun af íslenskum stjórnmálamönnum. Í viðtalinu í dag talar Wade einkum um hvernig Íslendingar eigi að byggja upp atvinnuvegi sína að nýju.

Ýmis mál verða til umræðu í þættinum: Brottvikning Gunnars Andersen, dómurinn yfir Baldri Guðlaugssyni, dómur Hæstaréttar í gengislánamálum, forsetakjör og Vafningsmál.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna: Kristján Þór Júlíusson, Andreu J. Ólafsdóttur, Baldur Óskarsson, Helga Hjörvar, Eygló Harðardóttur, Jón Trausta Reynisson og Margréti Tryggvadóttur.

Robert Wade.
Eva Joly í Aþenu

Eva Joly fór í heimsókn til Aþenu nú í vikunni. Þar sagði hún að þyrfti að leggja drög að nýjum samfélagssáttmála sem byggði á samheldni. Hún sagði að réttast væri að slíkur sáttmáli yrði til í Aþenu þar sem er vagga vestræns lýðræðis.

Joly sagði að það væri nauðsynlegt að sýna að það sé til önnur Evrópa en sú sem Merkel og Sarkozy standa fyrir, og aðrar leiðir en þær sem Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn og Evrópski seðlabankinn eru að þröngva upp á Grikki.

Joly sagði að það væri óheiðarlegt að krefjast niðurskurðar af grísku þjóðinni á sama tíma og ekkert sé gert til að endurheimta fé sem grískir auðmenn hafa dælt í fjármagnsparadísir.

„Niðurskurðurinn sem við krefjumst af Grikkjum mun breiðast út um Evrópu og eyðileggja samfélagskerfi okkar. Við þurfum að verja þetta kerfi og ekki fórna því á altari öfgafrjálshyggju.“

Joly hvatti líka Grikki til að sýna heiminum merki um að þeir gætu barist gegn spillingu og fjársvikum. Þeir yrðu að nota reiði sína til að bæta dómskerfið – sem þykir afar spillt og stirt í vöfum.

Joly talar fyrir hlutum hefur oft verið bannhelgi á í Frakklandi, hún sagði að Frakkar ættu að draga til baka vopnasölusamninga sem þeir hafa gert – og hvatti til þess að Grikkir skæru verulega niður útgjöld til hermála, en þeir hafa verið mjög tregir til þess. Grikkjum þykir afar þýðingarmikið að hafa her, gráan fyrir vopnum, andspænis Tyrklandi.

Eva Joly í Aþenu ásamt rithöfundinum og stjórnmálamanninum Manolis Glezos. Glezos er fæddur 1922 og er frægur fyrir veru sína í andspyrnuhreyfingunni í stríðinu. Hann var handtekinn og pyntaður, og aftur var hann handtekinn og lokaður inni í fangelsi í langan tíma á valdaskeiði herforingjastjórnarnnar 1967-1974. Glezos hefur setið meira en ellefu ár í fangelsi fyrir skoðanir sínar. Frægasta dáð Glezos er þegar han klifraði upp á Akropolishæð ásamt Apostolos Santas 30. mai 1941 og reif niður hakakrossfánann sem þar hafði verið við hún síðan Þjóðverjar tóku borgina viku áður.
Gunnar Andersen rekinn

Gunnar Þ. Andersen, forstjóri Fjármálaeftirlitsins, var rekinn í dag.

Honum var tilkynnt þetta fyrr í dag.

Nýlega birtist álitsgerð frá Andra Árnasyni lögmanni þar sem sagt var að ekki væri ástæða til að aðhafast vegna gamals máls sem tengist Gunnari.

Brottrekstur hans nú mun vera byggður á annarri skýrslu sem er samin af Ástráði Haraldssyni lögmanni.

Aðalsteinn Leifsson lektor við Háskólann í Reykjavík er stjórnarformaður Fjármálaeftirlitsins.

Gunnar tók við sem forstjóri í apríl 2009, eftir að Jónas Fr. Jónsson lét af störfum. Hermt er að hann hafi sent á áttunda tug mála til sérstaks saksóknara.
Sandi Toksvig

Í morgun tók ég viðtal við mjög áhugaverða konu fyrir Kiljuna.

Hún heitir Sandi Toksvig og er hingað komin til að afhenda Fjöruverðlaunin, bókmenntaverðlaun kvenna.

Toksvig er óhemju dugleg kona. Hún er grínisti, gamanleikkonna, höfundur barna- og fullorðinsbóka, útvarpskona, sjónvarpskona, dálkahöfundur.

Hún hefur líka setið í dómnefndum Orangeverðlaunanna, það eru verðlauns sem eru veitt fyrir bækur eftir konur og hafa öðlast mikla virðingu.

Toksvig hefur skrifað mjög áhugaverða barnabók sen nefnist Hitler's Canary, hún fjallar um björgun danskra gyðinga á stríðsárunum. En hún var líka að leggja hönd á nýja fullorðinsbók sem fjallar um átök Breta og Hollendinga í Suður-Afríku í lok 19. aldar.

Hún stjórnar tveimur útvarpsþáttum hjá BBC, spurningaleiknum News Quiz og ferðaþættinum Excess Baggage. Hún heldur uppistandssýningar víða um Bretland, en að auki er hún fastagestur í sjónvarpsþætti Stephen Fry sem nefnist QI. Hún og Fry eru gamlir vinir, voru saman í Cambridge á sínum tíma.

Annars er Toksvig af dönskum ættum, faðir hennar var einn frægasti blaða- og útvarpsmaður Danmerkur og hét Claus Toksvig. Sandi er alin upp í Bandaríkjunum og Bretlandi, talar dönsku, en enska er þó hennar aðaltungumál.
Baldur dæmdur í Hæstarétti

Lögfræðingar sem ég hef talað við hafa sagt að mál Baldurs Guðlaugssonar hafi alla tíð verið borðleggjandi.

Hæstiréttur virðist vera á sömu skoðun því rétturinn staðfesti áðan dóm Héraðsdóms þess efnis að Baldur skyldi sæta tveggja ára fangelsi fyrir innherjasvik og brot í opinberu starfi.

Samkvæmt frétt Vísis vildi einn dómari vísa öllu málinu frá, það er dómarinn Ólafur Börkur Þorvaldsson, sem mikill styrr stóð um fyrir nokkrum árum þegar hann var settur í Hæstarétt.
Hannes: Felulitir

Hannes Pétursson skáld skrifaði snilldarlega stílaða grein í Fréttablaðið í gær. Greinin ber yfirskriftina Felulitir. Hér er lítið brot úr henni:

„Á Dalvík hafa þeir veðurklúbbinn. Við Álftnesingar gerum okkur aftur á móti til gamans að fylgjast með flaggstönginni á Bessastaðahlaði. Alltaf er jafn spennandi að horfa til hennar, ýmist yfir gömlu Hestamýrina eða Lambhúsatjörn. Fyrstu mánuðina eftir Hrun blakti fáninn þar löngum og löngum, forsetinn lagði ekki í miklar utanferðir af skiljanlegum ástæðum. En svo rættist úr smám saman og aftur gladdi tilbreytingin okkur sem höfum haft fyrir sið að súpa á göngutúrum frískt útiloft hér á Nesinu.

Eftir þetta er einn daginn flaggað, annan daginn er ekki flaggað. Stundum stendur fánastöngin svo lengi nakin að maður spyr sig ósjálfrátt hvort forsetinn sé ekki í raun búsettur erlendis, til að mynda í London, og skjótist aðeins hingað til að sinna embættiserindum eftir stundatöflu, hraði sér því næst burt að nýju þangað sem er skemmtilegra að vera.

Þegar ekki er flaggað ríkisfánanum og há stöngin titrar í gustinum hættir manni til að horfa heim að Bessastöðum eins og þeirrar annexíu sem staðurinn er réttilega, vel húsuð annexía frá Görðum á Álftanesi. En það er segin saga að upp gýs her af ljósmyndurum og míkrófónmönnum hafi forsetinn millilent, allt verður afar sögulegt og tímamótalegt í nokkrar mínútur, jafnvel eitthvað lengur annað kastið, sér í lagi ef forsetinn þarf að leggjast undir kýrhúðina í framhaldi af fjöldaundirskriftum, þenkja, álykta og hringja undan húðinni í fáeinar kennitölur til vonar og vara.

En þegar heimaverkefnin hafa verið af hendi leyst, ríkisfáninn dreginn niður, forsetinn farinn utan, kannski til Sameinuðu arabísku furstadæmanna, kannski til Himalaja í jöklarannsóknir, þá horfum við á spássértúrunum enn að Bessastöðum, festum ekki sízt augun á útidyrum „þjóðarheimilisins“ og minnumst þeirra gjöfulu dýrðardaga þegar hagvanir stórsvindlarar gengu þar út og inn með riddarakrossa og aðrar heiðursviðurkenningar framan á sér öllum, gott ef ekki líka í jakkabakinu eins og öskupoka.“
Ekki einsdæmi

Það getur stundum verið ágætt að horfa út fyrir landsteinana – hlutir sem við erum að fást við hérna eru oftast ekki neitt einsdæmi.

Undanfarið hefur til dæmis verið rætt um hvernig stjónmálamenn nota upplýsingar sem þeir kunna að hafa aðgang að en ekki aðrir. Ýmis álitamál eru á því sviði eftir bankahrunið.

Í Bandaríkjunum hefur verið mikil umræða um stjórnmálamenn og innherjaviðskipti, það var eftir umfjöllun í fréttaþættinum 60 minutes sem vakti mikla athygli.

Í The Economist birtist leiðari um þetta í lok síðasta árs – þar er eitt og annað sem er áhugavert fyrir okkur.
Þið segið það

„Þegar öll framangreind atriði eru virt heildstætt og það lagt til grundvallar sem áður greinir, að greiðslutilkynningar varnaraðila og fyrirvaralaus móttaka hans á greiðslum í samræmi við þær tilkynningar hafi jafngilt fullnaðarkvittunum, þykir það standa varnaraðila nær en sóknaraðilum að bera þann vaxtamun sem af hinni ólögmætu gengistryggingu hlaust og um er deilt í málinu. Er því fallist á með sóknaraðilum, að sá rangi lagaskilningur sem samkvæmt framansögðu lá til grundvallar lögskiptum aðila í upphafi og þar til dómur Hæstaréttar gekk 14. febrúar 2011 verði í uppgjöri aðila einungis leiðréttur til framtíðar. Af því leiðir að varnaraðili getur ekki krafið sóknaraðila um viðbótargreiðslur vegna þegar greiddra vaxta aftur í tímann.“
Fréttir af Vafningum

Það er mikið kvartað undan fréttaflutningi af Bjarna Benediktssyni og Vafningsmálum. Sitt sýnist hverjum – flokkadrættirnir kringum þetta eru nokkuð kunnuglegir, á Íslandi sekkur yfirleitt allt ofan í skotgrafir flokkapólitíkurinnar.

En ég held að sé óhætt að fullyrða að það vestræna lýðræðisríki sé ekki til þar sem ekki þætti ástæða til að flytja fréttir af þessu.

Svo einfalt er nú það.
Sterkt Frakkland

La France Forte er slagorð Sarkozys Frakklandsforseta í baráttunni fyrir endurkjöri.

Sterkt Frakklandi.

Sarkozy er miklum vandræðum. Traustið á honum er afar lítið. Hann var kosinn á þeim forsendum að hann ætlaði að markaðsvæða Frakkland, svo varð efnahagshrun og þá sneri hann við blaðinum og hóf að mæra styrk hins blandaða hagkerfis í Frakklandi.

Síðan þá hefur Sarkozy virst næsta stefnulaus – hann hefur ekki einu sinni getað staðið ímyndinni sem hann skapaði sér áður en hann varð forseti, að hann væri hörkutól sem gæti tekist á við glæpi, ribbalda og óaldalýð.

Það sem helst gæti tryggt Sarkozy endurkjör er hvað mótframbjóðendur hans eru veikir. Dominique Strauss-Kahn hefði sigrað hann auðveldlega ef hann hefði ekki lent í kynlífshneyksli. Francois Hollande, frambjóðandi Sósíalista, hefur þó talsvert forskot á Sarkozy í skoðanakönnunum.

En þetta er semsagt kosningaslagorð Sarkozys. Sterkt Frakkland. Takið líka eftir bláa litnum – hann gefur skilaboð um styrk og festu, þessi sami blái tónn er reyndar alþekktur í íslenskum stjórnmálum.

Smáatriði hefur verið bætt við myndina, þið takið kannski eftir því ef þið rýnið aðeins.

Kosningaauglýsing fyrir Sarkozy, með smá viðbót.

Og fyrir annan stjórnmálamann – litanotkunin og uppstillingin er ansi lík.
Eddan – og Ragga

Edduhátíðin árlega er á laugardag – eða er það sunnudag?

Ég verð að viðurkenna að ég á stundum pínu erfitt með þessar samkomur.

Það er erfitt að ofmetnast yfir því að vera frægur á Íslandi.

Maður þarf ekki annað en að koma rétt úr fyrir landsteinana til að vera kippt niður á jörðina aftur – þess vegna er svo gott að fara til útlanda.

En ég og samstarfólk mitt erum tilnefnd til fernra verðlauna:

Fyrir Kiljuna, Silfur Egils, þátt um Gyrði Elíasson og svo er ég tilefndur sem sjónvarpsmaður ársins.

Þetta snýst ekki bara um mig, pródúsentinn minn, Ragnheiður Thorsteinsson, á alveg jafn mikið í Kiljunni og myndinni um Gyrði og ég.

Myndin um Gyrði var sýnd í Sjónvarpinu í október, hér erum við fyrir utan æskuheimili hans á Sauðárkróki, fyrir aftan okkur er hin eitursnjalla Ragga. Myndin er tekin af vefnum Druslubækur og doðrantar.
Skrítinn dagur

Þetta hefur verið ruglingslegur dagur fyrir íslenskt samfélag – og að sumu leyti raunalegur.

Ekki bara er kalt, blautt og dimmt úti, heldur finnst manni nánast eins og síðasti naglinn hafi verið rekinn í kistu ríkisstjórnar Jóhönnu Sigurðardóttur.

Það ætlar að reynast henni afar dýrkeypt hvernig hún hefur alla tíð tregðast við að taka á skuldavanda heimilanna í landinu. Eiginlega er það óskiljanlegt, því hér eiga í hlut tveir flokkar sem kenna sig við jafnaðarstefnu og sósíalisma. Þeir gerðust hins vegar yfirmáta tæknikratískir þegar þeir komust að stjórn landsins.

Nú er ríkisstjórnin gerð afturreka með enn eitt útspilið – og það er engin furða þótt hlakki í andstæðingum stjórnarinnar. Þessi mál eru að ganga frá ríkisstjórninni – og kannski báðum stjórnarflokkunum líka.

Á sama tíma er haldið Viðskiptaþing. Fyrir fáum árum voru menn sammála um að Viðskiptaráð skyldi skammast sín vegna ýmissa hluta sem komu frá því á árunum fyrir hrun. Skýrsluna þar sem stóð að við værum fremri en Norðurlöndin, ruglið úr Frederick Mishkin, öll lögin sem ráðið fékk Alþingi og ríkisstjórn til að samþykkja.

En nú ber svo við að frá Viðskiptaþinginu heyrist sami frekju- og yfirlætistónninn og fyrir fáum árum – öll iðrun og auðmýkt er farin út í veður og vind og allt gleymt.
Væri áhugavert

Ég er ekki yfirmáta talnaglöggur maður – varpa þessu því á aðra.

En það væri áhugavert að fá reiknað út hvað maður sem tók lán segjum árið 2007 þarf að borga aftur.

Við skulum hafa lánið 20 milljónir.

Í fyrsta lagi ef miðað er við gjaldeyrislán sem er borgað aftur með erlendum vöxtum – eins og staðan er nú.

Í öðru lagi ef miðað er við gjaldeyrislán sem væri borgað aftur með íslenskum vöxtum – eins og Hæstiréttur felldi úr gildi í dag.

Í þriðja lagi ef miðað er við íslenskt verðtryggt lán.

Og í fjórða lagi mætti kannski taka inn íslenska verðtryggða lánið með svokallaðri 110 prósenta leið.
Dómur Hæstaréttar, gengislánin og verðtryggðu lánin

Víða á netinu sér maður fagnað vegna dóms Hæstaréttar í gengislánamálum.

Gengislánin tíðkuðust hér um árabil – svo komust menn eftir á að þeirri niðurstöðu að þau væru ólögleg. Það er einstakt dæmi um óvandaða stjórnsýslu.

Svo fóru menn í óðagoti að klína íslenskum vöxtum á þessi lán – nú er Hæstiréttur að gera stjórnvöld afturræk með það.

En þetta var tæpt – fjórir á móti þremur í Hæstarétti. Það er dæmt að ekki megi leggja á íþyngjandi afturvirk lög.

Svo er spurning hvað þetta þýðir fyrir önnur lán – það eru aðallega verðtryggðu fjárskuldbindingarnar sem hafa verið í umræðunni undanfarið.

Getur verið að þær færist aftar í röðina vegna þessa?

Friðrik Jónsson hagfræðingur, maður sem ég tek nokkuð mark á, skrifar á Facebook:

„Þar með er niðurfærsla verðtryggingarinnar með lagasetningu úr sögunni þar sem það myndu teljast íþyngjandi afturvirk lög fyrir skuldabréfaeigendur.“

Skyldi eitthvað vera hæft í því?
AMX og Birni boðið í kaffi

Evrópuvaktin þar sem Björn Bjarnason er ritstjóri og vefurinn AMX heyra undir sama fyrirtæki sem nefnist Vefmiðlun.

Það lekur mikið þarna á milli.

Nú er bæði Birni og AMX tíðrætt um hið ógurlega kaffisamsæ(t)(r)i á Kaffifélaginu. Þetta er dregið upp á mjög þráhyggjukenndan hátt.

Ég held það sé bara eitt ráð við þessu.

Að bjóða nú Birni og AMX-verjum í kaffi á Kaffifélaginu einhvern morguninn.

Fyrirkomulagið er þetta:

Kaffifélagið er eins og lítil hola í vegg. Maður gengur inn, drekkur kaffið standandi innandyra eða úti á stétt. Yfirleitt staldrar maður stutt við, en þetta er ágætur staður til að kasta kveðju á fólk.

Hann er hins vegar ómögulegur ef maður ætlar að eiga fund með einhverjum – vegna þess að þarna er ekkert næði og eiginlega engir stólar heldur. Og að halda plottfundi þarna – það gengur eiginlega ekki.

Það gæti vel verið að Helgi Seljan verði staddur á Kaffifélaginu þegar AMX og Björn koma þangað, nú eða Hallgrímur Helgason. Varla Jóhann Hauksson því yfirleitt sýnist mér hann bara ganga framhjá. Svo gætu verið að kæmu aðrir fastagestir eins og Karl Pétur Jónsson, Pétur Blöndal, Magnús Gunnarsson, Reynir Lyngdal, Mugison, Lísa Kristjánsdóttir, Eiríkur Jónsson, Sigurveig Káradóttir, Jón Finnbjörnsson eða annað gott fólk.

En ég býð AMX og Birni í kaffi – ef ég er ekki á staðnum mega þeir skrifa kaffið á minn reikning. Og ég get lofað því – þetta er besta kaffi í bænum.

Á glaðri morgunstund utan við Kaffifélagið: Egill Ólafsson, Hallgrímur Helgason, Mugison, Þorgerður Agla Magnúsdóttir, Eirún Sigurðardóttir og síðuhaldari.
Eins og í stórborgum…

Í Reykjavík er ein starfsemi sem dafnar betur en önnur – það er starf Bílastæðasjóðs. Stæðaverðir eru við hvert fótmál í Reykjavík og maður hefur á tilfinningunni að þeir sinni starfi sínu af miklu kappi. Það er til dæmis mjög algengt að þeir séu að stugga manni burt þegar maður er til dæmis að bíða eftir maka sínum eða barni.

Vandinn er reyndar sá að stæðaverðirnir eru að eltast við örfáar hræður – og meira og minna alltaf sama fólkið. Það er ekki eins og bærinn sé fullur af fólki dags daglega, jú, einhverjir stunda vinnu hérna á svæðinu og svo eru það íbúarnir.

Ég hef talið að hlutverk stöðumæla sé fyrst og fremst að greiða fyrir umferð, þeir séu ekki tekjulind fyrir borgina. Ég held reyndar að það séu þeir ekki – starfsemi Bílastæðasjóðs er óhemju dýr og tekjurnar duga tæplega til að standa undir henni.

Málið er hins vegar að það er sjaldnast bílastæðahallæri í Miðborginni, ég veit það af eigin reynslu. Eiginlega er bara einn tími þegar verulega erfitt er að fá stæði. Það eru um kvöldmatarleytið þegar fólk kemur á veitingastaði og fer í leikhús.

En þá eru stöðumælaverðirnir ekki á ferli.

Nú er verið að hækka stöðumælagjöldin og lengja tímann sem þarf að borga í stöðumæla. Hækkunin er mjög veruleg – hún er meðal annars réttlætt með því að það sé dýrara að greiða í stöðumæla í stórborgum þar sem býr margfalt fleira fólk en á öllu Íslandi. Það á líka að lengja tímann sem þarf að borga í stöðumæla, byrja strax snemma um morguninn og hætta ekki fyrr en undir kvöldmat á laugardögum. Væntanlega mun þetta útheimta fjölgun stöðumælavarða og lengri vaktir hjá þeim.

Hvers vegna þá ekki á sunnudögum líka?

Fyrir okkur sem búum hérna í Miðbænum er þetta verulega bagalegt. Eins og ég segi – þessi stöðumælastarfsemi er að miklu leyti eltingaleikur við okkur og gesti okkar. Þetta bitnar líka á þeim sem eru af veikum mætti að reyna að halda uppi verslun hér á svæðinu – það er ekki eins og hún standi með sérstökum blóma í kreppunni.

En svona verður þetta kannski að vera í stórborgum – það má þá minna á að það eru frí bílastæði við Smáralind og Kringluna og í Skeifunni.

Ég sé á Facebook að Kristinn Hrafnsson blaðamaður orðar þetta ágætlega:

„Hef alltaf sagt að Reykjavík sé minnsta stórborg í heimi. í borginni sameinast allir helstu ókostir smáþorpsins og stórborgarinnar.“
Kastljóssviðtalið við Bjarna

Bjarni Benediktsson komst þokkalega frá viðtali í Kastljósi í gær. Maður er reyndar efins um að viðtöl eins og þetta skili miklum árangri – þeir sem eru sannfærðir um ágæti viðmælandans halda áfram að vera það, þeir sem eru andsnúnir honum finna eitthvað til að styrkja viðhorf sín.

Það virðist vera nokkur lenska í viðtölum af þessu tagi að viðmælendur reyni að kenna fjölmiðlum um það sem þeim hefur mistekist – oft virkar það eins og tilraunir til að skjóta sendiboðann. En það er náttúrlega ákveðin tegund af þrætubókarlist.

Það þarf ekki að fara í grafgötur með að það var ákveðinn hópur fólks sem náði að koma fjármunum sínum í skjól fyrir hrunið. Það er ekki satt þegar sagt er að allir hafi vitað í hvað stefndi. Tugþúsundir Íslendinga töpuðu miklu fjármunum þegar bankarnir féllu og hlutabréfamarkaðurinn hrundi. Þeir voru í góðri trú – og tókst ekki að bjarga eigum sínum.

Sumir vissu meira en aðrir og fyrr en aðrir – og í þessu tilviki voru upplýsingarnar gulls ígildi. Í fæstum tilvikum er þetta saknæmt – ekki nema beinlínis sé um innherjaupplýsingar að ræða. Ég man að Benedikt Sigurðarson á Akureyri talaði um þetta í Silfrinu fyrir rúmri viku – um þetta verður í raun ekki deilt.

Það var að vísu nokkuð óheppilegt þegar Bjarni sagði í viðtalinu í gær að hann hefði notað peningana sem hann fékk þegar hann seldi bréf sín í Glitni til að koma þaki yfir fjölskyldu sína.

Á sama tíma stefndi nefnilega í hrun sem rændi stóran hluta þjóðarinnar húseignum sínum.