arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gölluð undirskriftasöfnun

Vandinn við undirskriftasöfnun með flugvelli í Vatnsmýri er að hún byggir á áróðri og mjög lélegum upplýsingum.

Ekkert er leitast við að útskýra hvaða kostir kunni að vera í boði. Það er mikið látið með sjúkraflugsrökin – eins og ástand sjúkraflugs í landinu sé frábært.

Sem er alls ekki.

Sjúkraflugið hlýtur líka að þurfa að skoðast í ljósi ástands heilbrigðiskerfisins á Íslandi. Það er í mikilli og almennri kreppu.

Því miður boðar þetta ekki gott fyrir umræðu í landinu. Menn hrópa hver að öðrum yfir markalínur – sveitavargar gegn latteliðinu í Reykjavík. Flugvallarmálið virðist vera sérstaklega vel til þess fallið að ýfa geð þjóðarinnar.

Annað sem er áberandi við þessa undirskriftasöfnun er hversu hún tengist framboðsmálum í Sjálfstæðisflokknum í Reykjavík. Sagt er að einn forsvarsmaður söfnunarinnar hafi gert borgarpólitíkusum flokksins grein fyrir að þeir þyrftu ekki að kemba hærurnar ef þeir stæðu fast á því að flugvöllurinn færi – og að krafti Hádegismóa yrði beitt gegn þeim ef þeir sæju ekki að sér.

Sérstaklega virðist þetta eiga að bitna á Gísla Marteini Baldurssyni, þeim borgarfulltrúa flokksins sem hefur mesta þekkingu og áhuga á skipulagsmálum.
Hjarta landsins? – en Þjórsárverum er ekki ógnað

Umhverfisverndarsinnar gerðu sér ferð í Þjórsárver í gær og boðuðu baráttu gegn Norðlingaölduveitu. Yfirskriftin er að á hálendinu slái hjarta landsins.

Maður hélt reyndar miðað við síðustu atburði að það væri í Vatnsmýrinni.

En baráttan á að snúast um að hálendinu verði hlíft, eins og segir.

Það er samt staðreynd sem er ekki sérlega mikið flaggað af umhverfisverndarsinnum að Norðlingaölduveita í þeirri mynd sem Landsvirkjun vill byggja hana er langt frá Þjórsárverum og skaðar þau ekki á neinn hátt. Það er því í raun ruglandi að tengja hana Þjórsárverum með þessum hætti – og kannski ekki alveg málefnalegt.

Norðlingaölduveitu í núverandi mynd fylgir miklum minna rask en var í þeirri mynd veitunnar sem var rædd í fyrir rúmum áratug. Þessu er vart saman að jafna. Og veitan hefði þau áhrif að afkastageta virkjananna við Þjórsá myndi aukast verulega – þannig að nemur heilli nýrri vrkjun

Þetta er semsagt mjög hagkvæmur virkjanakostur og hann er á svæði þar sem eru margar virkjanir, þannig að tæplega er hægt að tala um ósnortið land. Um þetta skrifaði orkubloggarinn Ketill Sigurjónsson fyrir nokkru:

„Já – fossunum neðan Norðlingaöldu var fórnað á sínum tíma með Kvíslaveitu og eru nú varla svipur hjá sjón. Í huga Orkubloggarans er ekki mikið náttúruverndargildi í slíkum fölnuðum fossum. Og þar sem Norðlingaöldulónið yrði þar að auki talsvert langt utan Þjórsárvera, eru öll helstu rök gegn Norðlingaölduveitu fallin.

Þar að auki er Norðlingaölduveita, sem fyrr segir, einhver allra ódýrasti kosturinn á Íslandi öllu til raforkuframleiðslu. Þegar allt er saman tekið þykir Orkubloggaranum rökin að baki því að stöðva Norðlingaölduveitu vera ansi veik og horfa framhjá skynsamlegri forgangsröðun virkjunarkosta á Íslandi.“
Samstaða með Sigmundi

Ég ætla að lýsa yfir samstöðu með forsætisráðherra Íslands. Ég á nefnilega við svipað vandamál að stríða og hann.

Það kemur fyrir að stóra táin á mér bólgnar óskaplega upp. Þetta var rannsakað, myndað í bak og fyrir, og kom í ljós að liður í stóru tá á vinstri fæti er brákaður. Ef ég reyni á tána með vissum hætti, til dæmis ef ég geng lengi berfættur í sandi, á táin það til að bólgna.

Við þetta verð ég nokkurn veginn ógöngufær og það getur því miður staðið nokkuð lengi. Kannski þarf ég einhvern tíma að fara í aðgerð til að láta laga þetta.

Þegar þetta gerist á ég mjög erfitt með að komast í skó – nema kannski helst íþróttaskó. Ég get eiginlega ekki troðið mér í sko þótt ég ætti lífið að leysa.

Og ekki heldur þótt ég væri að fara á fund forseta Bandaríkjanna.
Öll Reykjavík, innan Elliðaárósa

Það er oft rætt um hversu dreifð Reykjavík er, ég minntist síðast á þetta í tengslum við umræðu um grasslátt.

Í dag rakst ég svo á grein sem birtist í Fréttablaðinu fyrir átta árum. Hún er eftir blaðamanninni Brynjólf Þór Guðmundsson.

Í greininni er sýnt fram á að öll byggðin í Reykjavík eins og hún var þá, árið 2005, hefði getað rúmast vestan Elliðaárósa, ef þéttleiki byggðarinnar hefði verið eins og innan Hringbrautar og Snorrabrautar.

Þó var flugvöllurinn enn á sínum stað og Laugardalurinn enn útivistarsvæði.

Ég held að fæstum muni þykja borgin mjög þétt innan gömlu Hringbrautarinnar (Snorrabraut var eitt sinn hluti hennar). Þvert á móti er byggðin fremur lágreist.

Nú stöndum við frammi fyrir því að þarf að byggja mikið af nýju húsnæði á höfuðborgarsvæðinu. Það er áberandi að ungt fólk vill byggja miðsvæðis. Þar er fasteignaverðið líka hæst. Það er til dæmis fagnaðarefni að nú er borgin farin að slá af kröfum um bílastæði. Það er ekki lögmál að allir geri kröfu um að geta plantað einkabílnum fyrir utan dyrnar á sér – og þekkist reyndar ekki víða í erlendum borgum.

Grein Brynjólfs má sjá í heild sinni hér, á timarit.is.
Forsætisráðherrar fá að kenna á því

Við Íslendingar erum komnir á þann stað að við tölum afskaplega illa um stjórnmálamennina okkar – sem við höfum þó sjálf kosið.

Netið opnar aldeilis tækifærið til þessa.

Jóhanna Sigurðardóttir fékk aldeilis að finna fyrir því. Sum uppnefnin sem hún fékk voru svo andstyggileg að þau eru vart hafandi eftir. Lady Gaga var til dæmis vinsælt.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson er að lenda í þessu sama. Um hann ganga kjaftasögur fjöllunum hærra. Hann fer til Kanada, situr aftur í viðhafnarbíl eins og hefur lengi tíðkast á Íslendingadeginum í Gimli – hér heima ræður fólk sér ekki fyrir illkvittni.

Hann fer og hittir Obama Bandaríkjaforseta ásamt öðrum forsætisráðherrum á Norðurlöndunum og er í sitthvorum skónum vegna fótameins – það er orðið algjört aðalatriði.

En lítið er talað um það sem mörgum ætti að þykja nokkuð gott hjá forsætisráðherranum – nefnilega að hann hvatti Obama til að leita friðsamlegra lausna í Sýrlandi.
Græn svæði og endalausar grasflatir í kringum bílabrautir

Deilt er um grasslátt í borginni. Það er ágætt að setja málið í samhengi.

Reykjavík er skipulögð sem hreinræktuð bílaborg. Borgina skera þvers og kruss stofnbrautir sem eru með stór helgunarsvæði í kring. Það er að segja stórar grasflatir.

Í borgum sem eru ekki hannaðar kringum bíla með þessum hætti ná hús yfirleitt út að götunum og þá er grasspretta ekki vandamál.

Það þarf semsagt að standa í óvenju miklum grasslætti í Reykjavík.

Það er sagt að borgir erlendis hafi græn svæði. En þau eru yfirleitt í skemmtigörðum sem eru afmarkaðir. Hér í Reykjavík höfum við líka falleg og góð græn svæði: Öskjuhlíð, Hljómskálagarð, Elliðaárdalinn, Laugardal. Þau auka lífsgæði borgarbúa.

En hinar endalausu grasflatir í kringum bílabrautir eru fyrst og fremst sóun á plássi.

Borgin er dreifð út með ströndum og upp um holt og hæðir. Menn verða að átta sig á því að það kostar mikla peninga í sjálfu sér að hafa svo dreifða borg. Eins og bent hefur verið á gæti París rúmast á svipuðu plássi og höfuðborgarsvæðið tekur – með allar sínar milljónir.
Rifist um menninguna – en hver er raunveruleikinn?

Upphlaup sem varð út af fjárveitingum til menningarmála er dæmigert fyrir umræðuna á Íslandi.

Grímur Gíslason í Vestmannaeyjum segist telja að megi skera niður í menningarmálum um 40 til 60 milljarða.

Okkur varðar í sjálfu sér ekki mikið um skoðanir þessa manns, en þær eru gerðar að frétt. Hann er þó sveitarstjórnarmaður fyrir Sjálfstæðisflokkinn, en ræður náttúrlega litlu um ríkisfjármálin. Og þá er fjandinn laus.

Vestmannaeyingar eru kallaðir öllum illum nöfnum á netinu. Rithöfundurinn Sjón segir að besta fólkinu í Vestmannaeyjum hafi verið rænt af Tyrkjum.

Svona er auðvitað hægt að rífast áfram og líklega hafa sumir gaman af því.

En svo má skoða tölurnar eins og þær eru í alvörunni.

60-70 milljarðar króna fara í heildina í málaflokka sem heyra undir menntamálaráðuneytið. En þar er menntakerfið miklu stærri póstur en menningin.

En hér má sjá hvernig tölurnar líta út í nýlegri skýrslu um stuðning við skapandi greinar. Framlögin 2012 eru allt í allt um 10 milljarðar. Þau hafa lækkað frá því árið 2009 – enda stóð yfir tímabil niðurskurðar. Fjárveitingarnar hafa lækkað að nafngildi – og auðvitað enn meira að raungildi. Þarna má líka sjá skiptinguna milli greina.

Svo má líka vísa í aðra skýrslu sem gerð var um hagræn áhrif skapandi greina. Þau eru ansi mikil miðað við það sem ríkið leggur í þennan málaflokk – og geta talist einn helsti atvinnuvegur á Íslandi. Veltan er sögð vera um 200 milljarðar króna – og störfin sem skapast um 10 þúsund. Segir að auk þess að hafa hagrænt gildi hafi skapandi greinar menningarlegt gildi, virki sem aðdráttarafl fyrir ferðamenn og auki lífsgæði.
Sigrún: Höftin og biðin eftir stefnu stjórnarinnar

Sigrún Davíðsdóttir flutti áhugaverðan pistil í Speglinum í gær og velti fyrir sér gjaldeyrishöftunum – meðal annars í ljósi nokkuð góðra frétta af greiðslujöfnuði við útlönd og skuldastöðu þjóðarbúsins. Ef ástæða fyrir kröfuhafa að gefa eftir gagnvart þjóð þar sem staðan er þó þetta góð?

Sigrún spurði hvað tefði ríkisstjórnina, hvers vegna hún væri ekki fari að semja við erlenda kröfuhafa bankana sem hún sagði að væru tilbúnir til viðræðna.

Skýringuna taldi hún vera óeiningu innan ríkisstjórnarinnar um hvernig eigi að taka á málunum.

Sigrún sagði í pistlinum:

„Í allan vetur lá í loftinu að frágangur á uppgjöri þrotabúanna drægist vegna stjórnarskipta. Það hefur gerst en það er samt enginn skriður kominn á viðræður. Umsóknirnar liggja hjá Seðlabankanum en Seðlabankinn verður að hafa stefnu að stýra eftir. Og stefnan er hvergi sjáanleg. Fyrir nokkrum vikum var tilkynnt að skipaður yrði afnámsstjóri, tvö nöfn voru nefnd en enginn enn skipaður. Samkvæmt heimildum Spegilsins eru stjórnarflokkarnir ekki sammála varðandi afnám haftanna og óeining um haftastjóra endurspegli það. Fyrirspurn Spegilsins frá í gær til forsætisráðuneytisins um skipan haftastjóra hefur ekki verið svarað.

Á meðan bíta höftin Íslendinga. Í þætti á al Jazeera sjónvarpsstöðinni í gær spurði Hilmar Veigar Pétursson forstjóri CCP leikjafyrirtækisins Sigmund Davíð Gunnlaugsson forsætisráðherra hvað hann ætlaði að gera varðandi höftin. Það þyrfti án efa að stíga á ýmsar tær, sagði Hilmar, til að afnema þau því ýmsir hefðu hreiðrað um sig í höftunum og hefðu það gott þar. Forsætisráðherra sagðist meðal annars vonast eftir vinsamlegri afstöðu kröfuhafa.

Vandinn sem Hilmar lýsir er einmitt það sem gjarnan gerist. Spegillinn hefur undanfarið heyrt býsna mörg dæmi um meint gjaldeyrissvindl. Höft bjóða einmitt upp á slíkt og eitra út frá sér. Á meðan bíða slitastjórnir og kröfuhafar. Þeir undrast að eftir að alþingi samþykkti í vor að ráðherrar þurfi að samþykkja uppgjör búanna þá sé engin viðleitni til að taka á þessum stóru málum.“

Það er varla eftir neinu að bíða. Skýrsla World Economic Forum þar sem fjármálakerfið á Íslandi fær hræðilega útreið sýnir að svona getur þetta ekki gengið mikið lengur.
Óvissa á fasteignamarkaði

Það er skrítin staða á fasteignamarkaði. Þeir sem hugsa sér að kaupa eða selja eignir búa við allnokkra óvissu.

Í kosningunum voru gefin loforð um mikla lækkun fasteignaskulda. Enn er óvíst hvort af því verður og þá hvernig.

Verði af þessum gæti það gerst að fólk sem býr í skuldsettum eignum eignist stærri hlut í þeim, eignastaðan batnar semsagt, og þá gæti verið gott að selja með smá hagnaði.

Og líklega myndu margir vilja selja sem fyrst – áður en verðbólgan fer í gang aftur og étur upp skuldaniðurfellinguna. Eða er ekki líklegt að það gerist?

Það gæti semsagt orðið handagangur í öskjunni á fasteignamarkaðnum eftir skuldalækkun, en þangað til heldur fólk að sér höndum – eðlilega?
Á Ströndum

Við erum að taka upp efni fyrir Kiljuna á Ströndum.

Þar er einstök náttúrufegurð, nokkuð hrikaleg, fátt fólk, mikil saga, selir eru látrum undan ströndinni, en oft má sjá glitta í hval. Við sáum ref skjótast yfir veginn og alls staðar er reki í fjörum.

Þarna eru líka einhverjir verstu vegir á Íslandi.

Strandavegur liggur meðfram snarbröttum hlíðum, maður af mjóum veginum niður í sjó. Í dag var vegurinn holóttur og háll vegna bleytu. Það eru engin vegrið.

Ekki vildi ég aka þennan veg að vetrarlagi – á Ströndum getur oft orðið ansi snjóþungt.

Kannski batna vegirnir einhvern tíma og þá fjölgar ferðamönnunum, því þarna er margt að sjá og undrast. En þangað til það gerist finnst manni að maður sé í hálfgerðri úrvalsdeild fólks sem nær að komast alla leið þarna norður, þar sem vegurinn endar, eins og það hét í bók Hrafns Jökulssonar.
Atgervisflótti

Einn mesti vandi Íslands nú er atgervisflótti.

Fólk sem fer út til náms kemur ekki aftur. Því dettur ekki í hug að gera það vegna lágra launa, hás húsnæðiskostnaðar og einangrunar landsins.

Þeir sem geta komist í góð störf erlendis fara.

Ég hitti lækni sem sagði mér að þeir sem væru eftir væru læknar sem teldu sig vera of gamla til að fara – og svo unglæknar. Nú lesum við um algjöra manneklu á lyflækningadeild Landspítalans.

Svo eru auðvitað þeir sem komast ekki neitt, eins og til dæmis fólk sem byggir afkomu sína og atvinnu á því að nota íslenska tungu. Hún er ekki útflutningsvara fremur en krónan.

Þess vegna erum við fjölmiðlamennirnir og pólitíkusarnir hér áfram. Við erum ekki útflutningsvara og getum haldið áfram að röfla um stöðu landsins þangað til allir aðrir eru farnir.
Hvernig á að „bjarga“ heimilunum?

Það er himinn og haf milli stjórnarflokkanna hvað varðar niðurfellingu á skuldum. Þetta eru mál sem ekki voru afgreidd á tíma stjórnarsáttmálans, þau voru einfaldlega sett í bið. Loks voru skipaðar nefndir, eftir talsvert reiptog um hverjir skyldu sitja í þeim.

Vilhjálmur Birgisson, verkalýðsforingi á Akranesi, sem er hallur undir Framsóknarflokkinn, segir að sumir andstæðingar ríkisstjórnarinnar voni að ekki takist að „bjarga“ heimilunum.

Hann reiðist vegna ummæla Huldu Þórisdóttur, lektors við stjórnmálafræðideild Háskóla Íslands. Hún sagði að ríkisstjórnin yrði að fara að láta verkin tala, bæði þeir sem vonast eftir leiðréttingu og þeir sem vilja hana ekki væru óþreyjufullir.

Hulda verður ekki sökuð um að vera sérstakur andstæðingur ríkisstjórnarinnar, eins og þeir vita sem þekkja til hennar.

Einn af trúnaðarmönnum Bjarna Benediktssonar, Tryggvi Þór Herbertsson hagfræðingur, mun hafa sagt á ÍNN um daginn að hugmyndir Framsóknar væru óframkvæmanlegar.

Eins og staðan er virðist lítil hreyfing á viðræðum við kröfuhafa sem sagt er að séu lykillinn að þessu öllu. Það er náttúrlega ekki gefið að starfshóparnir komist að þeirri niðurstöðu að hægt sé að afnema verðtrygginguna eða „bjarga“ heimilunum. Það er líka afar óljóst í hverju sú björgun felst, á það að vera almenn aðgerð eða sértæk og þá bara fyrir þau heimili sem standa verst.

Aðalmeinsemdirnar í íslensku samfélagi nú eru lág laun, óstöðugleiki, háir vextir og sífelld hætta á verðbólgu.

Launin virðast ekki ætla að hækka, þvert á móti er boðaður niðurskurður og að launþegar þurfi einskis að vænta af kjarasamningum. Það þýðir væntanlega að atgervisflóttinn úr íslensku samfélagi heldur áfram. Vextirnir eru háir, bæði vegna óstöðugleika og vegna þess að bankarnir komast upp með það – vaxtamunurinn er um og yfir 3 prósent. Svoleiðis er ekki í neinu alvöru hagkerfi.

Óstöðugleikinn leiðir líka til þess að fólk leitar skjóls í verðtryggingunni, því hún tryggir jafnari greiðsludreifingu. Það var nokkur flótti yfir í óverðtryggð lán um tíma, en nú velur fólk aftur verðtryggð lán. Með því geta lántakendur ýtt greiðslunum á undan sér með auðveldari hætti. Fyrir lántakendur er þetta náttúrlega óhemju dýrt, en sársaukinn er nokkuð jafn, kemur ekki í stórum hviðum.

Það er auðvitað hægt að „bjarga“ heimilum með ýmsum hætti. Stærsta björgunin myndi líklega felast í heilbrigðara efnahags- og viðskiptalífi; þurfum við kannski að reyna að færast nær vinaþjóðum okkar á Norðurlöndunum?
Nýr ráðherra Framsóknar?

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson sagði á Sprengisandi í morgun að nýr ráðherra Framsóknar í ríkisstjórninni yrði kynntur fljótlega og að til yrði „sterkt ráðuneyti“ sem færi með umhverfismál.

Nú er dálítið úr vöndu að ráða fyrir formanninn. Hann lagði mikið á sig til að halda Vigdísi Hauksdóttur utan ríkisstjórnar í vor og það er ekki líklegt að hann bjóði henn þetta sæti. Það er lítill vilji til að fá Vigdísi að ríkisstjórnarborðinu.

En kynjahlutfallið verður ekki gott hjá Framsókn í stjórninni ef karlmaður fær ráðuneytið. Þá varða karlarnir fjórir en aðeins ein kona. Þykir ekki gott afspurnar. Miðað við það væri Frosti Sigurjónsson, sem oft hefur verið spáð ráðherrasæti, út úr myndinni, en þó er aldrei að vita.

Þingkonurnar í flokknum eru allar óreyndar nema Sigrún Magnúsdóttir sem tók að sér, væntanlega í ljósi reynslu sinnar, að leiða þingflokkinn. Hún kemur máski til greina.

Annar möguleiki væri svo að kalla til ráðherra sem er utan þings, en það væri ekki sérstaklega í anda ríkisstjórnarsamstarfsins hingað til.
Moska í Reykjavík

Þetta er eiginlega alveg rakið, vantar bara turnana (mínaretturnar). Eða er það kannski svona sem sumir halda að þetta verði þegar verður komin moska (þeir segja reyndar margir moskva) í Reykjavík.
Flokkur fyrir bullur?

Marta Andreasen, Evrópuþingmaðurinn sem hélt fyrirlestur hjá Heimssýn í gær, er skrautleg kona.

Andreasen var í Ukip, breska sjálfstæðisflokknum, en er nú komin í raðir Íhaldsmanna.

Viðskilnaður hennar við Nigel Farage, leiðtoga Ukip, var mjög harður. Hún sagði að Farage væri „stalínískur harðstjóri sem hefði andúð á konum“.

Skoðun hans væri sú að konur ættu annað hvort að vera „í eldhúsinu eða svefherberginu“.

Farage sagði þegar Andreasen yfirgaf flokkinn að hún væri „ómöguleg manneskja og Íhaldsflokkurinn fengi það sem hann ætti skilið“.

Í þessari grein í New Statesman má lesa ýmislegt fróðlegt um skoðanir Farages og flokksmanna á konum, samkynheigðum, fötluðum, múslimum og útlendingum almennt og tengsl við öfgaflokka í Evrópu.

Í fyrirsögn er spurt hvort Ukip sé flokkur fyrir bullur? Það er erfitt að svara því neitandi.

Nigel Farage og Marta Andreasen meðan allt lék í lyndi.
Cohn-Bendit vill hernaðaríhlutun í Sýrlandi

Daniel Cohn-Bendit, helsti leiðtogi stúdentauppreisnarinnar í Frakklandi 1968 er líka forystumaður Græningja bæði í Frakklandi og Þýskalandi.

Cohn-Bendit er í viðtali við Der Spiegel þar sem hann segist vera fylgjandi hernaðaríhlutun í Sýrlandi. Hann varar vinstri hreyfinguna við því að láta ódýrt Bandaríkjahatur stjórna gerðum sínum í kosningabaráttunni í Þýskalandi. Það þýði ekki að elta afstöðu Rússa. Annars hefði til dæmis íhlutunin í Kosovo verið óhugsandi.

Cohn-Bendit segir að Assad Sýrlandsforseti hafi farið yfir ákveðna línu með því að beita efnavopnum gegn þjóð sinni. Hann sé til í að gereyða þjóðinni bara til að halda völdum. Hann stundi þjóðernishreinsanir til að hrekja súnníta á brott.

Cohn-Bendit vill þó að hernaðaraðgerðir byggi á samstöðu Vesturlanda. Það væri afar slæmt ef Bandaríkin væru ein síns liðs. Það þurfi að stefna að vopnahléi í Sýrlandi undir eftirliti Sameinuðu þjóðanna. Þýskaland og önnur lönd í Evrópu ættu að taka þátt í hernaðaraðgerðunum, segir þessi gamli leiðtogi vinstri manna

Cohn-Bendit, „Rauði Danni“, varar vinstri hreyfinguna í Þýskalandi við ódýru Bandaríkjahatri.
Heiftin á netinu

Ég er þeirrar skoðunar að fólk sem vill fara að hlusta á Franklin Graham eigi að fá að gera það í friði. Það kann að vera að skoðanir mannsins séu ógeðfelldar, en það er ekki aðferðin til að mæta þeim að beita lúabröðum til að koma í veg fyrir að fólk komist til að hlusta á hann. Það var fráleitt þegar menn voru farnir að kaupa upp miða á samkomuna til gagngert að eyðileggja hana.

Ég er þeirrar skoðunar að það hafi verið úr í hött hjá Háskóla Íslands að lyppast niður þótt bloggarar úti í bæ hafi orðið reiðir vegna tímabundinnar ráðningar Jóns Baldvins Hannibalssonar sem gestafyrirlesara. Jón Baldvin er hokinn af reynslu og þekkingu í fræðunum sem hann átti að miðla. Það er ekki háskólans að setja hann í bann vegna þess að hann gerði sig sekan um ógeðfellt athæfi fyrir mörgum árum. Eigi að refsa honum er berufsverbot ekki leiðin til þess.

Það er eins og hvarvetna færist heift, ósveigjanleiki og skortur á umburðarlyndi í aukana. Það er því líkast að þetta sé fylgifiskur samskiptamiðlanna. Maður hefði haldið að þeir færu í þveröfuga átt – til aukinna tengsla og skilnings milli fólks. En það virðist vera þveröfugt, þeir sem eru reiðastir, beiskjufyllstir og hata mest eru háværastir.

Mér sýnist til dæmis að öll umræðukerfi á netinu séu ónýt. Maður hélt að þau myndu skána við tenginguna við Facebook, þegar fólk þyrfti að gefa upp nafn. Um tíma var lífleg og málefnaleg umræða í kommentakerfum netsins – hana var til dæmis að finna hér á vefnum fyrstu misserin eftir hrun. En nú er bara að finna þar skotgrafahernað, linnulausar endurtekningar og algjöra hugmyndalega stöðnun.

Þetta er sorglegt.
Íhaldssöm þjóð – eða hrædd?

Eru Íslendingar kannski mjög íhaldssöm þjóð – eða bara hrædd?

Það má ekki nefna það að gera breytingar á heilbrigðiskerfinu eða menntakerfinu?

Og landbúnaðarkerfinu – það er varla neinn pólitíkus sem leggur í að boða breytingar á því?

Hér hrundi bankakerfi, en nei, það var endurreist í nær sömu mynd. Eins og það hefði virkað svo vel áður.

Við ríghöldum í gjaldmiðil sem nær allir landsmenn finna að er ónýtur.

Það má ekki helst ekki tala um að finna aðrar lausnir í samgöngumálum en að hafa flugvöll beint ofan í miðbænum í Reykjavík. Og svo er það Hofsvallagötumálið stóra – þar verða menn mjög skelkaðir vegna smábreytinga á umferðargötu.

Allt ber þetta vott um mikla íhaldssemi – eða þá hræðslu við breytingar.

En spilar kannski inn í hversu auðvelt virðist vera að hræða Íslendinga með alls konar áróðri og furðulegheitum.
Seamus Heaney látinn

Írska nóbelsskáldið Seamus Heaney er látinn. Heaney var fæddur 1939. Hann var vinsælt skáld, sem hlaut marþættar viðurkenningar. Það er sagt að sala ljóðabóka hans nemi tveimur þriðjuhlutum af allri sölu á ljóðabókum á Bretlandseyjum.

Á tíma þegar ljóðmál átti erfitt updráttar fór Heany að leggja áherslu á strangleika formsins. Hann orti oft um hversdagslega hluti, eins og þeir birtust honum, en hann er kunnáttusamur um rím og bragarhætti.

Heaney kom til Íslands og orti þetta kvæði sem fjallar um upplifun hans suður undir Vatnajökli.

Höfn

The three-tongued glacier has begun to melt.

What will we do, they ask, when boulder-milt

Comes wallowing across the delta flats

And the miles-deep shag ice makes its move?

I saw it, ridged and rock-set, from above,

Undead grey-gristed earth-pelt, aeon-scruff,

And feared its coldness that still seemed enough

To iceblock the plane window dimmed with breath,

Deepfreeze the seep of adamantine tilth

And every warm, mouthwatering word of mouth.
Breska þingið hafnar hernaði í Sýrlandi

Almenningur bæði vestan hafs og austan er afar var um sig eftir hinar skelfilegu lygar sem voru notaðar til að hefja innrás í Írak – og eru þess eðlis að réttast væri að draga bæði Bush og Blair fyrir dómstóla.

Það er mjög erfitt að magna upp vilja til að hefja hernaðaríhlutun í Sýrlandi, jafnvel þótt sýna megi fram á að stjórnarherinn hafi beitt efnavopnum.

Í kvöld varð sá stóratburður í breska þinginu að þingmenn tóku ráðin af ríkisstjórninni. Stór hópur þingmanna úr Íhaldsflokknum greiddi atkvæði á móti ályktun sem opnaði fyrir hernað – og lagðist þar á sveif með þingmönnum Verkamannaflokksins.

Áður höfðu David Cameron forsætisráðherra og Ed Miliband, formaður Verkamannaflokksins, tekist harkalega á um málið. Íraksstríðið hvílir eins og skuggi yfir Verkamannaflokknum síðan á tíma Blairs.

Þetta þýðir nær örugglega að Bretland mun ekki taka þátt í neinum hernaði í Sýrlandi – þar hafa Bandaríkin misst sinn nánasta bandamann. Þetta gæti líka þýtt að önnur ríki innan Nató myndu hika.

Víkjum sögunni aðeins til Íslands. Okkar stuðningur skiptir svosem ekki miklu máli, en hann þótt þó nokkuð mikilvægur á tíma Íraksstríðsins. Fá mál hafa farið verr með Framsóknarflokkinn, sem nú er kominn aftur í ríkisstjórn, en einmitt þessi stuðningur. Hann olli miklu innanflokksdeilum og gróf mjög undan Halldóri Ásgrímssyni.

Því er líklegt að forsætisráðherrann og utanríkisráðherrann, sem báðir eru úr Framsóknarflokknum, vilji fara mjög varlega í svona málum.
Allt í senn

„Umræðan um Reykjavíkurflugvöll sameinar allt það fegursta við íslenska pólitík: jafnvægi, gegnsæi, rökhyggju, skynsemi og lausnaviðmið…!“

– Færsla á Facebook, 29. 8. 2013.