arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hinn eiginlegi formaður?

Hópur manna sem nú ræður yfir Morgunblaðinu, Viðskiptablaðinu og vefnum AMX virðist vera staðráðinn í að koma Davíð Oddssyni inn í landsmálin aftur.

Síðast var pöntuð könnun til að sýna að nú er aftur eftirspurn eftir honum. Könnunin birtist í Viðskiptablaðinu, þar er spurt um formenn stjórnamálaflokkanna – og ritstjóra Morgunblaðsins.

Útkoma Davíðs er svo góð að endurkoma í stjórnmálin hlýtur að koma til álita. Það þarf varla annað en að boða landsfund hjá Sjálfstæðisflokknum og kjósa hann á nýjan leik.

En áhyggjuefni hlýtur þetta að vera fyrir núverandi formann flokksins, Bjarna Benediktsson, sem nær því ekki einu sinni að vera hálfdrættingur á við Davíð í könnuninni. Hann kann félögunum á Viðskiptablaðinu varla mikla þökk fyrir.

Spurning jafnvel hvort ber að skilja þetta svo að Davíð sé ennþá hinn eiginlegi formaður – það er hann altént í huga hins harða stuðningsmannakjarna.
ASÍ forseti handbendi auðvaldsins?

Árni Þór Sigurðsson þingmaður, einn nánasti trúnaðarmaður Steingíms J., ræðst harkalega til atlögu við Gylfa Arnbjörnsson, forseta ASÍ, á heimasíðu sinni.

Minnir á þegar hann var baulaður niður á útifundi á Austurvelli síðastliðinn vetur og spyr hver hafi veitt honum umboð til að stjórna þjóðinni?

Segir svo að Gylfi gangi erinda auðvaldsins:

„Engu að síður telur þessi sami forseti ASÍ sig þess umkominn að setja stjórnvöldum skilyrði fyrir aðkomu samtaka launafólks að uppbyggingu íslensks samfélags úr rústum nýfrjálshyggjunnar. Væri það ekki í frásögur færandi ef hann væri að krefjast þess að hagsmunir alls almennings yrðu hafðir að leiðarljósi, að samfélagið yrði byggt upp á samfélagslegum forsendum og lögmálum frjálshyggjunnar, sem hrundi sl. haust, yrði varpað á öskuhauga sögunnar. En því er ekki að heilsa, því miður. Nú er eins og fátt komist að í sálu forsetans en hagsmunir stórfyrirtækja, fjármagnsins, auðvaldsins… Öðru vísi mér áður brá!

Hver valdi Gylfa Arnbjörnsson til að stjórna málefnum þjóðarinnar? Var hann í framboði í nýliðnum þingkosningum? Hversu mörg atkvæði hlaut hann? Framganga hans í tengslum við endurreisn íslensks efnahags- og atvinnulífs og stöðugleikasáttmálann hlýtur að kalla á spurningar og svör af þessum toga. Vill hann frekar meiri niðurskurð almannaþjónustu eða meiri skattahækkanir á launafólk en að atvinnureksturinn (þmt. orkugeirinn) leggi sittlítið eitt af mörkum til samfélagsþjónustunnar? Hverra hagsmuna er hann að gæta?“
Heift og húmorsleysi

Þetta skrifaði Dr. Gunni á heimasíðu sína fyrr í vikunni, orð í tíma töluð:

„Var að spá í að skrifa eitthvað um stjórnmálaeitthvað eða peningaeitthvað og nasista og eitthvað svona, en nenni því svo bara ekki. Varð strax svo þreyttur eitthvað. Hugsaði: Æi eru þetta ekki allt ágætis kallar sem vilja bara gera eitthvað skemmtilegt þangað til þeir drepast? En samt. Það er svo mikil heift alltaf í þessu liði. Heift og húmorsleysi. Náhirð og náskershirð og hvað þetta heitir. Eins og lífið sé einhver keppni sem hægt er að vinna. Þetta er allt svo leiðinlegt og andlaust og glatað eitthvað. Maður fer að halda að hrunið hafi ekki verið nógu skelfilegt til að breyta einhverju. Gamla settið sem reifst eins og riðuveikar rollur alla leið inn í hrunið heldur gjamminu áfram upp úr hruninu. Ekkert hefur breyst. Enginn lærði neitt. Enginn lítur í eigin barm. Enginn tekur til í garðinum sínum. Allt er við það sama. Valdarúnk á Rúnklandi.“
Ólafur Thors og pólitíski áhuginn

Ólafur Thors var fyrir minn tíma, ég man ekki neitt eftir honum. Ég er barn viðreisnarstjórnarinnar sem hann stofnaði, en þegar ég man fyrst eftir pólitík var Bjarni Benediktsson forsætisráðherra og Gylfi Þ. hinn aðalmaðurinn. Einar Olgeirsson var að hverfa af vettvangi og Eysteinn líka. Við tóku Lúðvík Jósepsson og Ólafur Jóhannesson; það voru ekki eins áhugaverðir menn.

Ég hafði mikinn áhuga á pólitík um tíma þegar ég var barn, lék mér að því að halda kosningar upp úr kattartungupakka sem innihélt myndir af alþingismönnum sem ég hafði klippt út.

Þekkti þá líklega nöfn allra þingmanna. Frekar var það nördalegt – en það orð þekktist ekki í þá tíð.

Stjórnmálaáhuginn gufaði svo nokkuð fljótt upp, þótt ég hefði alltaf brennandi áhuga á sögu. Ég fékk í raun ekki áhuga á stjórnmálum aftur fyrr en ég var kominn undir þrítugt, um langt skeið var ég fávís um íslenska pólitík. Lét hana að mestu framhjá mér fara. Þá datt ég í það að lesa æviminningar- og sögur íslenskra stjórnmálamanna, má segja að það hafi kveikt áhugann.

En því rifja ég þetta upp að í dag opnaði merkileg vefsíða um Ólaf Thors þann merka stjórnmálaforingja.

Á vefnum er að finna frábærlega skemmtileg myndasöfn og alls kyns efni sem gaman er að grúska í, úrval af ræðum og greinum eftir Ólaf og hljóðskrár þar sem má heyra hann flytja mál sitt.

En hvað varðar hinn pólitíska áhuga minn, þá hyggst ég missa hann aftur á einhverjum tímapunkti.
Munu gömlu spilltu klíkurnar ná kerfinu undir sig aftur?

Lesandi sendi þetta bréf:

- - -

Eitt af því sem mér þykir hvað mest þreytandi í hrunumræðunni, er að

allur almenningur hafi tekið þátt í lánafylleríinu og hegðað sér

gáleysislega. Hlægilegast var þegar Björgólfur Guðmundsson sá

flatskjáakaup Íslendinga sem einn helsta gerandann í hruninu, í frægu

Kastljósviðtali.

Hvar er tölfræðin sem sýnir að sukk almennings hafi verið svo víðtækt?

Ég sjálfur get einungis miðað við sjálfan mig og minn kunningjahóp og

fjölskyldu. Sá markhópur segir mér að vel innan við 1/4 hafi skuldsett

sig óhóflega mikið og gengið gáleysislega um hinar ljúfu lánadyr.

Sennilega nær 1/5 eða jafnvel ennþá lægra hlutfall.

Eftir því sem lengra líður frá hruni bankanna verður æ augljósara hvað

orsakaði þetta. Vilhjálmur Bjarnason hefur orðað þetta vel: Bankarnir

breyttust í ræningjabæli! Ræningjabæli þar sem fé fólks, fyrirtækja og

lífeyrissjóða var tekið og notað til að gíra bankana upp og gera þeim

kleift að „lána“ stærstu eigendum sínum ofboðslegar fjárhæðir gegn

vafasömum veðum. Þetta var sjálftaka á fé annarra. Ábyrgðin er

bankanna og hinna ólýðræðislegu íslensku lífeyrissjóða. Þeir

síðarnefndu virðast reyndar ætla að verða stikkfrí. Ömurlegt.

Er íslenska fjármálahneykslið jafnvel langt umfram það sem gerðist

t.d. hjá Enron? Það svakalegasta er þó ef forkólfar hrunsins í

samkrulli við viðskiptafélaga sína hjá erlendum vogunarsjóðum eru að

eignast bankana. Vegna þess að þeir nýttu sér hrunið til að kaupa

kröfur þáverandi stærstu kröfuhafa bankanna með 80-90% afföllum.

Þetta lítur illa út. Þarf uppreisn í landinu til að stjórnvöld skynji

raunveruleikann? Eða ætlar þjóðin kannski að láta þetta allt ganga

yfir sig; kyngja Icesave og horfa upp á gjörspilltu klíkurnar ná

íslenska fjármálakerfinu til sín á ný?
Flosi, Mikael, Edda Heiðrún í Kiljunni

Flosi Ólafsson átti að vera aðalgesturinn í Kiljunni í kvöld. En hann kemst ekki. Samt verður með okkur á sinn hátt, við rifjum upp brot úr ferli Flosa eins og hann birtist í sjónvarpi og fjöllum um bókina hans, Í Kvosinni, sem nú hefur verið endurútgefin.

Mikael Torfason segir frá nýrri skáldsögu sinni sem nefnist Vormenn Íslands.

Edda Heiðrún Bachmann tekur á móti okkur í búðinni sinni, Súkkulaði og rósum, á Hverfisgötu, en þar selur hún líka bækur – bækurnar sem hana langar að hafa nálægt sér.

Kolbrún og Páll fjalla meðal annars um nýja ævisögu Jóns Leifs tónskálds eftir Árna Heimi Ingólfsson og smásagnasafnið Milli trjánna eftir Gyrði Elíasson.

En Bragi talar um íslenska rithöfunda – þá sem eru frekar í yngri kantinum, allavega miðað við hann.
Hví standa Íslendingar einir?

Lesandi sendi þessa grein nú í morgunsárið:

- - -

Hugleiðing um af hverju enginn hjálpar Íslandi.

Af hverju standa Íslendingar einir?

Stjórnvöld fyrir, meðan, og eftir hrun hafa sýnt að stjórnkerfið skilur ekki vel hvernig ástand efnahagsmála er innanlands, og hefur ekki mikla þekkingu á hvernig alþjóðleg samvinna virkar.

Enginn (því sem ég kemst næst) hefur verið ákærður, engar eignir einstaklinga hafa verið frystar. Rannsókn þingsins hefur verið frestað og engar bráðabirgðaupplýsingar gefa til kynna að ekki sé verið að nota pólítík til að laga til skýrsluna. Uppgjör virðist ekki á dagskrá.

Enginn leiðtogi Íslands hefur staðið upp og axlað stjórnvaldslega ábyrgð, beðið aðrar þjóðir afsökunar – þvert á móti hafa margir leiðtogar lagst í líma við að reyna að kenna leiðtogum annarra landa um ástandið á Íslandi.

Íslendingar hafa gengið þvert gegn ráðleggingum vinaþjóða og dregið lappirnar gagnvart AGS.

Íslendingar hafa sýnt af sér einstaka sérhlífni og sem meðlimur í NATO jafnvel hagað sér með óábyrgum hætti – t.d., með því að reyna að aronskast í Rússlandi.

Þjóðartekjur Íslendinga eru enn háar, og erfitt að réttlæta aðstoð til svo efnaðs lands sem virðist ekki vilja leggja á sig miklar byrðar-lítið hefur verið dregið úr velferðarkerfinu sem nú virðist hafa verið byggt á ímynduðu hagkerfi.

Langstærstu hluti bankahrunsins hefur fallið á erlenda aðila. Hrun Kaupthing Edge var ekki minna en IceSave og að fullu greitt af erlendum innlánasjóðum. Erlendir einkafjárfestar hafa tapað ennú meira.

Að lokum til að klára þennan lista (sem sennilega er ekki tæmandi) held ég að Íslendingar þurfi að sætta sig við að það er fleira en gengi krónunnar sem hefur hrunið á síðast liðnum árum. Það hefur orðið alvarlegt hrun á gildismati. Þeas., draumsýnin um stéttlaust, fjölskylduvænt, hreint og beint Ísland er tálsýn í dag. Það er ekki fallegt innrætið, siðferðið, mórallinn sem virðist hafa náð völdum á Íslandi síðustu árin-þetta sjá aðrir en Íslendingar, jafnvel enn betur. Það er erfitt að leggja verðmat á svo huglæga þætti – en þegar upp er staðið þá standa Íslendingar einir, af því þeir hafa komið illa fram við aðra. Ekki hver og einn, en einn og allir hafa leyft þessu að gerast:

· Íslenskir stjórnmálamenn gáfu loforð um bankakerfið og stjórnkerfið sem þeir hafa ekki staðið við – og stjórnmálamenn hafa orðið uppvísir af því að hafa hagnast með óeðlilegum hætti á útrásinni.

· Íslensk fyrirtæki og stjórnendur hafa ollið meiri fjárhagsskaða (sem hlutfall af þjóðartekjum) en áður hefur gerst í heiminum.

· Íslenskur almenningur (ekki allir, en almenningur samt) lifði langt um efni fram í fjölda ára og bræddi úr kreditkortum sínum í nágrannalöndunum.

Amma mín, sem dó áður en Ísland hrundi, sagði við okkur barnabörnin þegar við vorum einstaklega leiðinleg: „Kanntu ekki að skammast þín barn?“ Ég vildi óska að fleiri af hennar kynslóð væru enn á meðal Íslendinga í dag.
Enginn vill taka þátt

Benedikt Sigurðarson á Akureyri bendir á þá staðreynd að helst enginn vill taka þátt í hrunkostnaði okkar Íslendinga.
Grein Jónínu

Góður vinur minn segir að Jónína Ben sé dálítið „on the wild side“ í umfjöllun sinni um íslenskt samfélag. En það breytir ekki því að ýmislegt er til kraftmikilli grein hennar í Mogganum í morgun.
Hefðbundin spilling

Silja Bára Ómarsdóttir stjórnmálafræðingur birtir þessa athyglisverðu færslu á vef sínum, um þrjár skilgreiningar á spillingu:

- - -

Í fyrsta lagi er það sem er kallað minniháttar (petty) spilling. Í öðru lagi er hefðbundin (routine) spilling, og í þriðja lagi meiriháttar (high level) spilling. Minniháttar spilling er frekar smávægileg og þrífst sennilega alls staðar.

Í hefðbundinni spillingu felst m.a. að þiggja gjafir, að frænddrægni viðgangist við stöðuveitingar, að fólk hagnist af aukastörfum, og að velgjörðarmenn stjórni atkvæðum/athöfum þeirra sem þeir styrkja.

Í meiriháttar spillingu skapast þörf fyrir velgjörðarmenn. Þar vænta embættismenn gjafa og skipulögð glæpastarfsemi er umborin fyrir endurgjald. Þar flytja stjórnmálamenn sig milli flokka fyrir eigin hag og bæði embættismenn og borgarar líta meðvitað framhjá spillingu.

Ég hef lengi talið – og held að flestir sem fylgjast með samfélagsmálum geti verið sammála mér – að ákveðnir þættir hefðbundinnar spillingar hafi viðgengist hér á landi. Mér finnst frekar spurning hverjum sé greiði gerður með því að halda því fram að svo sé ekki. Meðan við lítum framhjá vandanum gerum við ekkert í því að leysa hann.
Skemmtilegar umræður

Guardian skrifar um lokun McDonald's á Íslandi.

En það eru umræðurnar eftir greinina sem eru skemmtilegastar. Einn segist ætla að bóka far hingað strax á morgun…
Enn um snobb

Aðeins meira um snobb niður á við:

Jón Ásgeir gekk á undan með góðu fordæmi, snæddi á Aktu Taktu og lét fyrirtækið borga, tók þátt í Gumball kappakstrinum með Hannesi, Björgólfur fékk 50 cent í afmælið sitt og Ármann bauð upp á Tom Jones.

Þetta er gengdarlaust snobb niður á við, fólk hreifst af þessu og um þetta var skrifað í Séð og heyrt. Hvað auðmennirnir hefðu nú alþýðlegan smekk. Þeir keyptu líka fjölmiðla og buðu upp á efni eins og Idol og Bachelor.

Gamla kolkrabbann var yfirleitt að finna á Sinfóníutónleikum eða á stjórnarfundum Fornritafélagsins.

Ég endurtek aftur það sem Jónas Kristjánsson skrifar: Gömlu lýsnar eru skárri af því þær eru ekki eins svangar.
Öfugt snobb

Ég fór að velta fyrir mér, í framhaldi af skrifum hér á vefnum í gær:

Við höfum lifað langt tímabil þegar er snobbað gengdarlaust niðurávið.

Er það eitthvað betra en snobbið upp á við?
Lesbókin

Í síðustu viku gerðist það að hætt var útgáfu sunnudagsblaðs Morgunblaðsins. Í staðinn kom út aukablað sem kallast Sunnudagsmogginn, en það fylgir blaðinu á laugardegi.

Ennfremur var hætt útgáfu Lesbókar sem hefur fylgt Morgunblaðinu um langt árabil.

Lesbókin var mikil menningarstofnun á sínum tíma, undir stjórn Árna Óla og síðar Gísla Sigurðssonar. Mörgum þótti þetta slíkt öndvegisefni að þeir söfnuðu blaðinu. Afi minn hélt því til haga og ég lá í gömlum Lesbókum uppi á háalofti þegar ég var lítill strákur.

Svo voru menn að yrkja eða senda greinar í Lesbókina. Það þótti viðurkennd aðferð ef mann vantaði pening að að fara niður á Mogga og reyna að selja efni í Lesbók. Morgunblaðið var þá enn í Aðalstræti – þaðan sem það hefði sjálfsagt aldrei átt að flytja. Stefán Snævarr rifjar þetta líka upp í bloggpistli.

Gísli Sigurðsson tók flestum mjög alúðlega, vildi greiða hvers manns götu, ég man að hann keypti á sínum tíma af mér grein um Kafka, ljóðaþýðingar, ég var þá varla kominn af unglingsaldri, jú, og grein um áðurnefndan afa minn, Ólaf Ólafsson. Og svo eitthvað fleira sem ég er búinn að gleyma.

Einn mann þekkti ég sem fékk á sig ljóð í Lesbókinni. Þ.e. hann átti í sambandi við konu sem hefndi sín á honum með því að yrkja um hann kvæði og birta það í Lesbókinni.

Það þótti ekki gott.

Þetta rifjaðist upp fyrir mér þegar ég hitti Steinunni Sigurðardóttur um daginn.

Hún er nefnilega búin að skrifa sögu um karlmann sem sefur hjá konu og „fær á sig“ heila bók.
Kröfur SA og ASÍ

Er eðlilegt að Samtök atvinnurekenda og Alþýðusamband Íslands leggi saman og heimti að á Íslandi séu byggð stóriðjuver?

Er það í verkahring þessara samtaka?

SA hefur verið félagsskapur stórkapítalsins og gengur erinda þess – ekki lítilla og meðalstórra fyrirtækja sem eiga kannski annarra hagsmuna að gæta.

Og í rauninni eru það peningarnir í lífeyrissjóðunum sem núorðið ráða ferðinni í verkalýðshreyfingunni.

Þetta kemur svosem ekkert á óvart, en á sama tíma eru verkalýðshreyfingin að sætta sig möglunarlaust við geysimikla kjaraskerðingu eins og Vilhjálmur Birgisson bendir á.
McKjammi

Það er dásamlegt frelsi að hafa ekki McDonald's á Íslandi.

Það er ekki furða að þessu sé fagnað í frétt frönsku fréttastofunnar AFP.

Frakkar hafa mikla komplexa gagnvart McDonalds. Það er fullt af svoleiðis stöðum í landinu, en um leið er ein þjóðhetja Frakka bóndinn José Bové sem stóð fyrir frægri árás á McDonald's veitingahús í borginni Millau.

Hér höfum við hina ágætu Hamborgarabúllu Tomma, miklu betri borgara en á McDonald's.

Við höfum sem betur fer sloppið við Starbuck's, í staðinn höfum við kaffikeðjurnar Te & Kaffi og Kaffitár.

Og svo höfum við Umferðarmiðstöðina með sínum sviðakjömmum.

Kannski gæti það orðið fyrirmynd þess sem eftir er af McDonald's á Íslandi, fyrst staðirnir fara nú að nota íslenskt hráefni.

Eins konar McKjammi.
Að loka sögunni?

Nú er McDonald's að loka á Íslandi.

Spurning hvort ekki megi nota það í landkynningu?

McDonald's laust land!

Annars rifjast upp hver fékk fyrsta McDonald's borgarann á sínum tíma.

Væri kannski sniðugt að hann fengi þann síðasta líka?
Kristinn stendur upp úr

Einn glæsilegasti listamaður þjóðarinnar, Kristinn Sigmundsson, fær glimrandi dóma fyrir frammistöðu sína í Rosenkavalier í Metropolitan óperunni í New York í Financial Times. Hann er sagður standa upp úr í eiginlegri og óeiginlegri merkingu:

„The cast of the current revival is solid, also stellar. But one figure towered above the rest on Friday, literally and figuratively. Undertaking his first Baron Ochs in New York, the Icelandic bass Kristinn Sigmundsson dealt in revelations. His tone dark and his dynamic range broad, he exuded raw power, crusty lust and comic bravado, all reinforced by a trace of gravitas. This Lerchenau managed a rare balance between baron and ox, and, not incidentally, descended with rambling, rumbling ease to the subterranean E that closes Act Two. In context, it hardly mattered that his piquant articulation of the text stressed Hochdeutsch at the expense of an echt-Austrian dialect.“
Frumútgáfur af Asterix

Ég hef grun um að í fórum fjölskyldunnar séu til bækur um stríðsmanninn Asterix í frumútgáfum. Á frummálinu, með hörðum spjöldum. Ég veit ekki hvort það er nokkurs virði, en það er samt gaman.

Ég og systir mín eignuðumst þessar bækur þegar við vorum lítill. Heimilisvinur hjá okkur, Kolbeinn Sæmundsson fornfræðingur, sem stundaði þá nám í París, kom með þær færandi hendi – jafnóðum og þær komu út í Frakklandi.

Þeim var flett, þannig að margar þeirra eru nú dálítið í tætlum, þótt vissulega skildi maður ekki mikið í frumtextanum. Bækurnar eru hér og þar, í fórum ýmissa barna úr fjölskyldunni – sem sum eru reyndar vaxin úr grasi.

Æ síðan hef ég haft mikið dálæti á Asterix og vini hans Obelix. Í bókunum er mjög skemmtilegur húmor sem snýst oft um Frakka og einkenni þeirra – ekki síst matarvenjur – og hegðun ýmissa þjóða sem verða á vegi Asterix og félaga hans. Þetta heita víst staðalímyndir í dag; í bókunum er leikið með þær á skemmtilegan hátt.. Og svo er náttúrlega ágæt pólitík í þessu öllu, um sjálfstæða og sérvitra menn sem láta ekki kúga sig – og nota heldur óhefðbundnar aðferðir.

Ég er ekki viss um að það komist allt til skila í íslenskum þýðingum, sumt í þeim hefur mér fundist dálítið bullkennt. Þar sem þýðendur rekur í vörðurnar er merkingum breytt, oft nokkuð kæruleysislega, fremur en reynt sé að takast á við frumtextann. Reyndar má segja hið sama um þýðingar á Tintin – Tinna.

Í upphafi, þegar Asterix fór að koma út fyrir fimmtíu árum – nú er verið að halda upp á afmæli hans – voru höfundarnir tveir, Albert Underzo og René Goscinny. Sá fyrrnefndi var teiknarinn, sá síðarnefndi sá um textann. Goscinny dó árið 1977 (hann er líka höfundur Lukku-Láka ásamt teiknaranum Morris), eftir það hefur Underzo haldið áfram, nokkuð stopult þó, en þær bækur eru fullkomlega léttvægar miðað við klassíkina sem kom út á árunum 1959 til svona 1972.

Með Tinna – sem er belgískur – og Asterix varð teiknimyndasagan að listgrein sem hafði víða skírskotun. Um tíma var meira að segja umræða hér á landi um að alþjóðlega fjölprentaðar teiknimyndasögur væru hættulegar íslenskri menningu. Frakkar, sem hafa mikla þörf fyrir að flokka, hafa kallað þetta fyrirbæri, la bande dessinée, níundu listina. Áður hafði hana mestanpart verið að finna í fremur illa prentuðum blöðum sem komust varla út úr herbergjum barna og unglinga. En sumt er þar gott og merkilegt – til dæmis þarf ekki að fara lengra en í Andrésblöð barnanna til að finna snilldarlegar teiknimyndasögur inn á milli.

Talandi um þýðingar: ég hef einmitt verið að fletta Andrési með Kára syni mínum, og sjá – þar í þýðingunum er margt frábærlega laglega gert.
Eftirlitlslausa samfélagið

Ari Matthíasson bendir á þessa ræðu sem Sigurður Einarsson, stjórnarformaður Kaupþings, flutti á ráðstefnu hjá Fjármálaeftirlitinu árið 2005. Þessi orð sýna það notalega samband sem var milli bankavíkinganna íslensku, embættismannakerfisins og stjórnmálamanna. Það má benda á í þessu sambandi að Sigurður var gerður að formanni nefndar sem átti að leggja til hvernig Ísland yrði að fjármálaparadís. Hér eru brot úr ræðunni:

„…There is a reaction, in Iceland as in many other countries, to the corporate scandals that recently shocked the world, but adding more detailed regulations and penalties will not help against those who are willing to violate the law. Even in the United States of America, politicians have mistakenly introduced new laws that have resulted in less freedom, to the extent that USA is no longer on the top ten list over the most free business countries in the world.

…In my opinion, and that is an opinion I have formed after dealings with

authorities in more than ten countries, the financial and regulatory

authorities in Iceland and in Luxembourg are among the most effective.

That may come as a surprise to some of you, but I can support my opinion

with some arguments. Here in Iceland as in Luxembourg you have up to

now been able to reason with the FSAs, get guidance and come to

understandings where substance but not formalities have been in the

forefront. In that way you build up trust and confidence which is the core

quality in all business dealings.

…Some people seem to think that the Icelandic FSA is not up to standards

since it has not put any CEOs or investors behind bars as has happened in

the USA. In my view the right yardstick here is the financial strength and

competitiveness of Icelandic banks and financial companies and the

effective competition in the market. Considering these factors, the

Icelandic FSA has done a great job.

…In general I think the tax authorities in Iceland would be more effective by

reasoning with foreign investors as well as our big companies and – more

in the style of FSA – guiding them to adapt acceptable procedures, rather

than taking them to the courts.

In Sweden Kaupthing bank encountered a negative attitude from The

Small Shareholders Association. A totally unfounded criticism,

underpinned by slander and gossip exported from Iceland,

…In a small country as Iceland its also easy to get ones point of view across to the political decisions makers.

… My advice to all concerned with the ongoing success of the financial market in Iceland is this: Be business minded and think well and hard before introducing any new rules and restrictions into the countrys legal framework.“
Nokkur hugtök

Það virðist vera viðkvæmt mál sums staðar að tala um spillingu á Íslandi.

Þeir sem vilja skilja hana hefðu gott af því að velta fyrir sér eftiröldum hugtökum, svona meðal annars:

Political patronage http://en.wikipedia.org/wiki/Patronage

Nepotism http://en.wikipedia.org/wiki/Nepotism

og

Cronyism http://en.wikipedia.org/wiki/Cronyism

Annars orðar Jónas Kristjánsson þetta ágætlega í nýju bókinni sinni. Hann talar um að gömlu lýsnar (Kolkrabbinn) hafi verið skárri en þær nýju – því þær hafi ekki verið jafn svangar!
Mesti gervimarkaður í heimi

Í dag var ég í Silfrinu með viðtal við Jón F. Thoroddsen, fyrrverandi verðbréfasala.

Það má segja að viðtalið hafi borið yfirskriftina:

Mesti gervimarkaður í heimi.

Þar er átt við íslenska hlutabréfamarkaðinn – en í viðtalinu fjallaði Jón líka sérstaklega um aðkomu íslensku lífeyrissjóðanna að honum.