arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Morð á hernumdu svæðunum – ofbeldi og meira ofbeldi

Það er afskaplega erfitt að horfa framhjá þeirri staðreynd þegar rætt er um brottnám og morð á þremur ísraelskum ungmennum að þeir voru börn landránsmanna.

Þeir koma semsagt úr byggðum sem Ísraelsmenn hafa reist á herteknum svæðum í trássi við alþjóðalög og gegn mótmælum alþjóðasamfélagsins.

Byggðirnar, sem breiðast stöðugt út, hafa þann tilgang að ræna landi frá Palestínumönnum. Landránsmennirnir njóta betri aðbúðnaðar, þeir hafa betri vegi, fá meira vatn og þeirra er gætt af miklum fjölda hermanna sem deila og drottna á landi Palestínumanna. Þetta er nýlendustefna í sinni grimmustu mynd.

Verknaðurinn var framinn nærri Hebron. Í þeirri borg hafa landránsmenn beinlínis tekið yfir miðbæinn og girt í kringum sig. Það er vegna þess að þarna er að finna helgan stað, gröf Abrahams. Þarna hef ég komið, þetta er eins og að ímynda sér Reykjavík þar sem Kvosin hefur verið girt af og er gætt að aðkomu herliði. Innan girðingarinnar ganga landránsmennirnir sjálfir, og sveifla vélbyssum, stundum skerst í odda og þeir hrópa ókvæðisorð að borgarbúunum sem eru handan girðingarinnar.

Þetta er bakgrunnurinn, eitt það ömurlegasta sem ég hef séð á ævi minni. Starfsmaður Sameinuðu þjóðanna sem ég kynntist í Hebron sagði að ekki liði sá dagur að hinir palestínsku íbúar yrðu ekki fyrir ofbeldi og yfirgangi af hendi Ísraelsmannanna. Það ætti jafnt við um alla, konur, börn, gamalmenni.

Verknaðurinn er auðvitað skelfilegur. En hans verður líklega hefnt með aðferð sem hefur í för með sér hörmungar fyrir saklaust fólk, fólk sem kom þarna hvergi nærri. Það hefur lengi verið háttur Ísraelsstjórnar – að svara ekki í sömu mynt, heldur með margföldu ofurefli til að vekja ótta og óhug og geta haldið áfram kúguninni.

Eina leiðin til að koma í veg fyrir að svona haldi áfram er að semja frið sem felur í sér sjálfstætt ríki Palestínumanna sem er ekki bara eins og litlir blettir inni á landi sem er stjórnað af Ísrael – og hefur mótast af landráninu – og afleggja hernámið sem felur í sér að Palestínumenn hafa ekki ferðafrelsi né önnur borgaraleg réttindi.

Það þýðir ekki að hrópa eins og menn gera í Jerúsalem í dag: „Drepum alla Araba!“ Ein hugmyndin sem hefur komið fram í Ísrael er reyndar að byggja nýja landránsbyggð – til að minnast unglinganna þriggja. Svona getur ofbeldi af sér ofbeldi. Morðvélin er á fullum snúningi.
Ragnar – eða Már?

Menn spyrja – og maður sér það víða á Facebook, hvort Ragnari Árnasyni sé ætluð staða seðlabankastjóra?

Ragnar er bankaráðsmaður fyrir Sjálfstæðisflokkinn – og hann er mjög innundir hjá ráðandi öflum í flokknum.

Öðrum finnst hann vera tala um hagfræði eins og meðlimur sértrúarsafnaðar. Hann telur til dæmis að opinbert heilbrigðiskerfi sé skaðlegt – og hann vill algjöra einkavæðingu á fiskveiðiauðlindinni.

Augu staðnæmast líka við valnefndina. Í henni eru tveir lögfræðingar og einn hagfræðingur. Guðmundur Magnússon, prófessor í hagfræði, var í nefndinni sem valdi Má Guðmundsson sem seðlabankastjóra. Sjálfur væri Guðmundur hæfur til að gegna þessari stöðu. En lögfræðingarnir tveir, Ólöf Nordal og Stefán Eiríksson, væru það ekki. Ólöf er fyrrverandi varaformaður Sjálfstæðisflokksins og Stefán er lögreglustjóri sem nú mun hafa sótt um stöðu forstjóra Samgöngustofu.

En verður ekki að teljast líklegast að Már verði endurráðinn?
Frakkland á móti Þýskalandi – HM í heimspeki

Þetta er gott. Inni á vellinum eru meðal annarra Sartre, Foucault, Baudrilliard,Heidegger, Nietzsche, Kant og Hegel. Er að finna á þessari vefslóð, Existentialcomics. Þetta er síðari hluti sögunnar.
Dýfingar Robbens – Alsír á harma að hefna

Arjen Robben svindlaði í leiknum gegn Mexíkó í gær. Hann lét sig detta með tilþrifum inni í teig og fékk vítaspyrnu. Var reyndar búinn að reyna það tvisvar áður, fleygði sér niður rétt utan teigs, uppgötvaði að hann væri ekki á réttum stað, og fleygði sér þá aðeins lengra. Það var dálítið spaugilegt að sjá.

Nú velta menn fyrir sér hvort hann eigi ekki að fá refsingu eins og hinn bitglaði Luis Suarez. En væntanlega verður það ekki. Reyndar væri sjónarsviptir að Robben, hann er einn skemmtilegasti leikmaður heims þar sem hann geysist upp kantinn með sinn sérkennilega hlaupastíl. Í gamla daga var það kallað að hlaupa eins og stelpa. En hann er ógnar fótfrár.

Grískt lið lenti í því að vera betra en andstæðingurinn og tapa – í vítaspyrnukeppni. Ég segi eins og er – mér leiðast vítakeppnir. Grikkirnir voru óheppnir að ná ekki að skora sigurmark í framlengingunni á móti Costa Rica. En Costa Rica er að upplifa öskubuskuævintýri, þessi smáþjóð er komin í átta liða úrslit, mætir Hollendingum. Það verður nóg fyrir þá að gera í vörninni.

Einn besti leikmaður Grikkja, Georgios Samaras, kemur væntanlega til Reykjavíkur seinna í sumar og spilar með Celtic á móti KR. Samaras hefur orð á sér í Grikklandi fyrir að vera sérlega góður náungi.

Í dag eru tveir mjög áhugaverðir leikir. Frakkland-Nígería, Þýskaland-Alsír. Evrópuþjóðirnar hljóta að teljast líklegri sigurvegarar, en maður veit aldrei. Frönsk lið hafa löngum verið mjög mistæk, og Alsírbúar hafa sannarlega harma að hefna gegn Þjóðverjum.

Einhver leiðinlegasti atburður í sögu heimsmeistarakeppninnar varð 1982 þegar Alsír átti mjög góða möguleika til að komast áfram í mótinu, en Þýskaland og Austurríki spiluðu vitandi vits upp á 1-0 sem tryggði að bæði liðin fóru áfram, en Alsír sat eftir með sárt ennið. Þetta hefur verið kallað Nichtangriffspakt von Gijón, eða griðasáttmálinn frá Gijon – en í þeirri borg fór leikurinn fram. Áður hafði Alsír unnið Þýskaland 2-1.

Alsír er með flott lið, líkamlega sterka og fljóta leikmenn, sem flestir spila með liðum í Frakklandi, Spáni, Ítalíu og Portúgal.

Alsír sigraði Þýskaland á HM 1982. En svo gerðu Þýskaland og Austurríki samning sem tryggði að Alsír fór ekki áfram upp úr riðlakeppninni.
Köngurlóin ógurlega

Hér kemur mynd númer tvö í flokknum ógurlegar köngurlær. Hér er fyrri myndin.

Skilaboðin eru: Verið heima á hinu pöddufría Íslandi. Ekki fara til landa þar sem eru svona kvikindi.

Samt væri gaman að vita tegundarheiti þessa litríka dýrs. Köngurlóin er enn á sínum stað, bak við skólann hérna.
Tass, Novosti – og Xinhua

Á tíma kalda stríðsins voru Sovétríkin með fréttamenn á Íslandi. Eða kannski er ekki rétt að nota þetta heiti, því þetta voru starfsmenn frétta/áróðursskrifstofa sem hétu Tass og Novosti. Eftir að kalda stríðinu lauk var þessu snimendis hætt, enda vandséð að það hafi haft nokkurn tilgang nema sem liður í einhverjum heimsveldisórum.

Þeir sem hafa starfað lengi í blaðamennsku á Íslandi kunna að segja sögur af þessum mönnum. Ég lenti til dæmis í að einn af þeim bauð mér í heimsókn þegar ég var ungur maður. Hann reyndi mikið að hella mig fullann, þetta var í hádeginu á virkum degi, var alltaf að hella vodka í glas og vildi skála við mig.

Svo gáfu þessir náungar manni alls konar bleðla – bæklinga með litmyndum af Brésnev, hamingjusömum verksmiðjufólki og glöðum samyrkjubændum.

Þetta hafði semsagt afar lítið að með fréttir að gera.

Þjóðviljinn vann reyndar talsvert upp úr Tass fréttaskeytum eins og þessa frétt um friðarstefnu Sovétstjórnarinnar og ástæðulausan ótta við kjarnorkuvopn sem hún hefði yfir að ráða.

Nú er sagt frá því að kínverska fréttastofan Xinhua ætli að opna skrifstofu hér á landi. Það er ekki minni maður en Ólafur Ragnar Grímsson forseti sem tilkynnir þetta – eins og þetta sé eitthvað hjartans mál hans.

Maður sér auðvitað hvers konar starfsemi er þarna á ferðinni af því að Ólafur ræddi við forseta fréttastofunnar sem jafnframt situr í miðstjórn Kommúnistaflokks Kína. Þetta er ekki fréttamennska samkvæmt hefðbundnum gildum fagsins.

Kínverjar eru reyndar betri í því vinna hug og hjarta ráðamanna með eilífum boðsferðum þar sem er keyrt í limósínum og gist á lúxushótelum en í því að vinna almenningsálitið á sitt band. Þeir eru ákafir og frekir í sínum utanríkissamskiptum, en það vantar mikið upp á sjarmann. Meira að segja sovésku Tass og Novosti mennirnir sem voru hér í eina tíð og höfðu heilt hús í Túngötu hefðu getað kennt þeim lexíu í þessum fræðum.

En kannski á vera Xinhua fréttamanna hér á landi að bæta úr því?

Þegar ég var ungur nemandi í MR var starfandi þar í skólanum svokallað „Dreifbýlisfélag“. Meðal þess sem var til gamans gert á fundum félagsins var að sýna kvikmyndir sem félagsmenn fengu frá Novosti fréttastofunni í Garðastrætinu. Myndirnar fjölluðu um ýmis skemmtileg mál, eins og hænsnarækt í Úsbeksistan og glatt og hamingjusamt líf á samyrkjubúum.
Sendiherrafrúin sem lék í stuðmannamynd og vingaðist við Þjóðviljaritstjóra

Pamela Sanders Brement er látin, 79 ára að aldri. Pamela var eiginkona Marshalls Brement sem var sendiherra á Íslandi 1981-1985 Marshall andaðist 2009.

Fáir sendimenn á Íslandi hafa notið viðlíka frægðar og þau hjón. Þetta var á tíma glanstímaritanna – sem voru nýung á Íslandi og Brement-hjónin birtust oft á síðum þeirra.

Þau voru glæsileg, aðsópsmikil og skemmtileg – algörlega andstæð hinum þurru, daufgerðu og ofurvarkáru einstaklingum sem oft er að finna í utanríkisþjónustu. Settu mjög mark sitt á lífið í Reykjavík á þessum síðustu árum Kalda stríðsins.

Brement hjónin vinguðust við fullt af fólki, ekki síst úr menningarlífinu, rithöfunda, myndlistarmenn, tónlistarmenn. Þetta var fólk bæði frá hægri og vinstri og er sagt að sumum hafi þótt nóg um.

Til dæmis var haft fyrir satt að reiðhjól Þjóðviljaritstjórans Árna Bergmann hafi oft verið staðsett fyrir framan bandaríska sendiráðið á tíma Brement-hjónanna.

Pamela lék meira að segja hlutverk í stuðmannakvikmyndinni Hvítum mávum sem var gerð 1985.

Hér má sjá viðtal við Pamelu Brement í sem birtist í Vikunni 1983.
Týpur í athugasemdakerfum

Danski bloggarinn Mads Holger greinir týpurnar í athugasemdum vefmiðla í bloggfærslu hjá Berlingske.

Þarna eru Einsmálsmaðurinn, Flokksdindillinn, Meðhlauparinn, Mannætan, Samsæriskenningasmiðurinn, Eltihrellirinn (sem Holger kennir við Simon Wiesenthal), Villuleitandinn, Fávitinn, Hinn frelsaði og Mannhatarinn.

Margt af þessu kannast ég við eftir að hafa skrifað á netið í næstum fimmtán ár.

Einsmálsmaðurinn fer alltaf að tala um kvótakerfið eða að allt sé Bandaríkjunum að kenna.

Flokksdindillinn mælir allt á kvarða flokkapólitíkur – og í huga hans eru allir sem eru ekki sammála honum að ganga erinda annarra stjórnmálaflokka.

Samsæriskenningasmiðurinn er þeirrar skoðunar að allir stjórnmálamenn séu eins – það er sama rassgatið undir þeim öllum.

Eltihrellirinn birtist allt í einu á vefnum, hamrar alltaf á því sama og sleppir ekki takinu – og setji maður hann í straff birtist hann bara annars staðar með sama málflutning. Hann gleymir aldrei neinu.

Fávitinn hefur yfirleitt ekki lesið það sem hann gerir athugasemdir við – og hann fer strax út í ad hominem.

Svona mætti halda lengi áfram. Fleiri tillögur?
Ríma um Luis Suarez – eftir Bjarka Karlsson

Hinn feiknarlega bragsnjalli Bjarki Karlsson hefur sett saman rímu um „Lúðvík Sverrisson“, þ.e. Luis Suarez. Þetta er án efa það besta sem hefur verið sagt um málið hér – og í gervallri heimspressunni. Þetta birtist á Facebook – ég tek mér það bessaleyfi að birta þessa kafla úr rímunni. Bjarki tekur fram, í rímunni sjálfri, að þetta sé stæling á Fjósarímu Þórðar á Strjúgi.

11. Boðið var í boltasveit

býsna snjallur þótti,

marga lék á, marga beit

marga dauðinn sótti.

12. Ýmsir sögðu um þumba þann:

þar fer heimsins besti;

bara ef gæti hamið hann

hina slæmu lesti.

13. Síðan reyndi Sverris bur

sína fíkn að hemja

í hart nær sjö ár hékk hann „þur“

„holdsins fýsn“ að temja.

––––––

14. Knattleikni og klækjager

kraft og færni og heppni

þarf að hafa er haldið er

í heimsmeistarakeppni.

15. Kostum þeim fór öllum á

Úrúgvæ til sóma

við andstæðingum Suarez sá

sigur- hafði -ljóma.

16. En ekki mátti af‘onum

í örskotsstundu líta

Giorgio, graman rum

gekk í öxl að bíta

17. Firðar blésu: fuss og svei!

Fésbók skalf af kliði.

Hetjur boltans hafa ei

haft svo vonda siði:

– – – –

18. Hvergi sparði að spyrna í net

spilaði á ukulele,

aldrei fékk sér axlarket

inn á velli Pelé.

19. Eusébio beittur var

beit frá sér – sem þekkt er

hallaðist þó hreint ei par

að Hannibali Lecter.

20. Georg Best í búri sat,

þar Birkir og Cantona töfðu,

aldrei þó í middagsmat

mannaket þeir höfðu.

21. Milli leikja fékkst við forn

fræði, drýgði grúsk, las

en aldrei sást í sára þorn

setja tennur Puskas.

22. Virtist ýmsum þá sem Þór,

þrumuguðinn, æddi

er Maradona mikinn fór;

menn hann aldrei snæddi.

23. Djarfmannlega Dino Zoff

dúndurskotin varði

Kunni að meta malakoff

mannát þó hann sparði.

Og ennfremur:

29. Hemmi Gunn var hress í lund

hafði gott sett tanna

þó hann setti aldrei und

í axlir varnarmanna.

30. Ásgeir Sigurvinson vel

vann úr hverju færi,

aldrei beit þó, að ég tel,

axlir eða læri.

31. Arnór G. og Eiður hans

allvel kunnu að refsa

værukærð hvers varnarmanns

– en voru ekki að glefsa.

32. Löngum kunni Bjarni Ben

að bíta, slá og vega

nú sem fyrr það iðkar – en

ekki bókstaflega.

33. Einar Kára eitt sinn reit

eyjabækur snjallar.

Guðjón Þórðar þennan beit

– en það var utan vallar!
Rithöfundar um fótbolta

Kannski er eitthvað til í þessu hjá Oscar Wilde – ekki síst eftir atburði gærdagsins á heimsmeistaramótinu í fótbolta?

Fótbolti er leikur fyrir séntilmenn spilaður af dónum, en rugby er leikur fyrir dóna spilaður af séntilmönnum. Þessar myndir eru úr Guardian – hér er rithöfundurinn Julian Barnes sem dreymir um að skrifa skáldsögu um línuvörðinn sem er nauðsynlegur en úti á jaðrinum og enginn kann að meta.

Og loks er hér Albert Camus, sem líklega myndi verða fyrirliðinn í fótboltaliði Nóbelsverðlaunahafa. Það sem ég veit best um siðferði og skyldur hef ég úr fótbolta.

Eftir Peter Handke er til bók með þeim frábæra titli Angst des Tormanns beim Elfmeter. Ótti markmannsins við vítaspyrnu. Wenders gerði kvikmynd eftir sögunni.

En á netinu er víða dreift grein þar sem viðhorf eins mesta rithöfundar allra tíma, Argentínumannsins Jorge-Luis Borges, eru rakin. Greinin birtist í New Republic og þar er meðal annars haft eftir Borges: „Fótbolti er vinsæll af því að heimska er vinsæl.“

En hvernig er það – muna menn eftir því að íslenskir rithöfundar hafi sagt eitthvað skemmtilegt um fótbolta?
Stjórnarskrárnefndin – auðlindaákvæði, framsal valds og þjóðaratkvæðagreiðslur

Það var einkennileg ráðstöfun að gera Sigurð Líndal að formann nýrrar stjórnarskrárnefndar. Sigurður er gamall íhaldsamur lögfræðingur sem hefur að mestu leyti verið mótfallinn stjórnarskrárbreytingum. Hann hefur haft mikil áhrif í gegnum tíðina sem kennari í lagadeild Háskólans, en það hefði varla verið erfitt að finna yngri, klárari og betur menntaða lögfræðinga – sem hafa innsýn inn í það sem er að gerast í stjórnarskrármálum erlendis.

Að sumu leyti virkaði þetta eins og ögrun. Sigurður hefur sagt að hann skilji ekki hugtakið „þjóðareign“. Sú tillaga Stjórnlagaráðs sem naut einna mests fylgis var einmitt auðlindaákvæðið svokallað – ákvæði um að auðlindir séu þjóðareign.

Fyrri stjórnarskrárnefndir hafa ekki náð samstöðu – sumar þeirra störfuðu lengi og en sama og ekkert kom út úr þeirri vinnu. Tilraunin með Stjórnlagaráð var gerð til að höggva á þann hnút. En því miður tókst hún ekki. Það var einfaldlega ekki nógu vel staðið að málinu – og eftir vægast sagt umdeilanlegan hæstaréttardóm var veikleiki ferlisins orðinn slíkur að það hlaut að fara út um þúfur.

En einhverjar tillögur Stjórnlagaráðs skjóta væntanlega upp kollinum í nefndinni. Manni sýnist reyndar á áfangaskýrslunni að verulegur skortur sé á samstöðu.

Þarna hefur einkum verið rætt um auðlindamál, sýnist manni, framsal valds til alþjóðlegra stofnana, og þjóðaratkvæðagreiðslur á grundvelli undirskriftasafnana.

Varðandi framsal valds þá er það þegar orðið svo mikið í gegnum EES samninginn að getur ekki samræmst stjórnarskrá. Um auðlindirnar verður aldrei sátt nema þá um eitthvað mjög loðið orðalag. Hvað varðar þjóðaratkvæðagreiðslur þá erum við í þeirri einkennilegu stjórnskipulegu stöðu að þær eru ekki haldnar nema forseti Íslands hafi áhuga á því, það er semsagt geðþótti hans sem ræður.

En þá er spurning hversu þröskuldurinn á að vera hár í undirskriftasöfnunum. 10 prósent, 20 prósent – eða hærri? Þjóðaratkvæðagreiðslur geta verið tvíeggjaðar. Sum mál eru kannski of flókin til að henta í þjóðaratkvæðagreiðslu, margir hafa fyrirvara á því hvort halda eigi þjóðaratkvæðagreiðslur um skatta, og svo kann að vera að kjósendur verði leiðir á þjóðaratkvæðagreiðslum ef þær eru of margar.

Þá er kjörsóknin fljót að fara niður í kannski 20-30 prósent. Einungis þeir áköfustu mæta á kjörstað.

Hvernig væri til dæmis ef segjum 15 prósentum þjóðarinnar tækist með undirskriftum að knýja fram atkvæðagreiðslu um hvort leyfa eigi moskubyggingar. Þetta yrði svo hugsanlega samþykkt í atkvæðagreiðslu þar sem þátttakan væri 30 prósent?

Gæti verið að fulltrúalýðræðið virkaði betur í slíku tilviki?
Stóru liðin detta út – gleði í Grikklandi

Það er saga til næsta bæjar að í riðli á heimsmeistaramóti þar sem eru Ítalía, England, Uruguay og Costa Rica skuli það vera Suður- og Mið-Ameríkuliðin sem fari áfram, en hinar miklu knattspynuþjóðir detti út. Uruguay og Costa Rica eru smáríki – afar fámenn.

Þá eru fallnar út þær þrjár þjóðir sem hafa hvað sterkasta deildakeppni í heimi, Spánn, Ítalía, England. Er mögulegt að leikmenn frá þessum þjóðum séu þreyttir eða er knattspyrnufrægð þeirra slík að þeir eru gjarnir á að vanmeta andstæðinga sína?

Úti eru Pirlo og Buffon, Iniesta og Ramos, Rooney og Gerrard. Þeir fljúga heim til sín. Inni eru fótboltamenn frá smáþjóðum sem sama og enginn þekkir. Það er skemmtilegt. Ég held að megi fullyrða að þetta sé besta HM í manna minnum.

Ítalirnir spiluðu „sinn leik“ í gærkvöldi. Hann fólst í því að liggja í vörn og hanga á 0-0 jafntefli. Þetta er afar ósympatísk leikaðferð, enda voru líklega flestir óráðnir farnir að halda með Uruguay, að minnsta kosti þangað til svo virtist að Luis Suarez hefði bitið varnarmann.

Beit hann eða rak hann útstæðar tennurnar í Ítalann?

Grikkland rétt marði það að komast áfram eftir mikinn baráttuleik gegn Fílabeinsströndinni. Hvort liðið sem er hefði getað unnið leikinn, en Grikkirnir komust áfram á vafasamri vítaspyrnu. Ég er staddur í Grikklandi og fögnuðurinn hérna var einlægur. Grikkir búast ekki við miklu af landsliði sínu, svo þetta var eins og óvæntur glaðningur, ég held þetta sé í fyrsta skipti að Grikkland kemst upp úr riðlakeppni á HM.

Ég reyndi að taka ljósmynd af fögnuðinum en sé að ég hef verið með putta fyrir ljósopinu. Það er frekar dæmigert. En góður vinur Kára lofaði honum vöfflu með ís ef Grikkirnir ynnu – hún verður innheimt seinna í dag.

Ítalskir fótboltamenn eru engum líkir. Fyrir nokkrum árum sat ítalska landsliðið fyrir hjá Dolce & Gabbana. Þeir líta út fyrir að vera djarfhuga, en þegar út á völlinn kemur eiga þeir til í að spila einhver huglausasta fótbolta sem um getur.
Byggingaráform sem vekja ugg

Við verðum að fara varlega með svæðið í kringum Reykjavíkurhöfn. Hófleg uppbygging er í lagi – og sums staðar eru göt sem þarf að fylla upp í, stór og eyðileg bílastæði, ljótar skemmur. Austurhöfnin auð og ósjarmerandi og það eru reitir í Miðhöfninni þar sem mætti vel byggja. En uppbyggingin verður að taka mið af því sem er fyrir, bæði hvað varðar stærð og arkitektúr.

Það er ekki góð hugmynd að byggja stór ný hverfi sem gerbreyta ásýnd hafnarsvæðisins. Það á að fá að þróast á lífrænan hátt – stórfelld uppbyggingaráform eiga ekki heima þarna.

Ekki heldur þótt sé byggingabóla á Íslandi og lífeyrissjóðir og fjárfestar vilji koma fjármunum sínum í steypu.

Hér eru til dæmis tvær myndir sem vekja ugg. Svona myndir geta reyndar blekkt, þær eru aðallega gerðar til að sýna byggingamagn. En hvað sem því líður er þetta ekki gott. Virkar afar gelt.

Þetta er úr rammaskipulagi fyrir gömlu höfnina í Reykjavík og má finna á þessari vefsíðu.

Leiðréttið mig ef menn hafa haft vit á því að hverfa frá svona stórfelldum áformum síðan þessar myndir voru gerðar.
Af líkama og sál – Bennett og Winehouse

Misjöfn eru mannanna örlög.

Þarna syngja saman Tony Bennett og Amy Winehouse.

Lagið er einn frægasti djassslagari allra tíma, Body and Soul. Ótal tónlistarmenn hafa spreytt sig á þessu lagi.

En þessi flutningur er frábær. Það er fallegt að sjá hvernig þau fagna hvort öðru í lok lagsins, gamli maðurinn og stúlkukindin – milli þeirra voru 57 ár.

Tony Bennett er enn lifandi og starfandi, þótt hann sé fæddur 1926. Hann hélt frábæra tónleika í Hörpu fyrir tveimur árum. Hann er goðsögn í lifanda lífi.

Amy Winehouse var fædd 1983 og dó 2011. Hún flaug hátt en fuðraði upp. Það var mjög sorglegt. Eins og heyra má hérna var hún framúrskarandi djassöngkona – hefði líklega getað orðið sú besta í heimi.
Gjaldþrota Gunnars

Manni finnst hálf undarleg tilhugsun að Gunnars Mæjones sé farið á hausinn. En svo, þegar nánar er að gáð, þá er þetta barasta kennitöluflakk.

Lengi var Gunnars Mæjones það eina á markaðnum. Og maður hefur reyndar ekki séð betur í verslunum en að Gunnars hafi haft afar sterka stöðu á markaði, þrátt fyrir samkeppni, til dæmis frá hinu ameríska Hellmanns mæjonesi.

En svona vindur tímanum fram. Gunnars er eins og minning um gamlan tíma þegar íslenskar vörur í íslenskum umbúðum voru allsráðandi. Plastdallarnir utan um Gunnars eru sannarlega frekar ólystugir, rétt eins og brúsarnir sem innihéldu Vals tómatsósu. Ég verð að viðurkenna að þá sjaldan að ég hef keypt mæjones hefur höndin frekar leitað í átt að Hellmann.

En kannski – vonandi – fer þessu mikla umbúðatímabili að ljúka. Sóunin er svo skelfileg. Maður fær í magann þegar maður rogast heim með matvöru – sem er að miklu leyti umbúðirnar. Og allar ruslatunnur fyllast undir eins af óþarfa.

Hér segir frá þýskum stórmarkaði sem nefnist Original unverpackt og byggist á því að selja vörur án umbúða.
Hvernig Ísland sigraði eina prósentið – eða hvað?

Vinur minn einn fann þetta á ferðalagi sínu um veraldarvefinn.

Það er þó farið rétt með nafn Harðar Torfasonar.

En staðreyndin er að þetta er þjóðsaga sem maður er heyrir ansi víða – það var síðast um daginn að ég nennti ekki að leiðrétta útlendan mann sem trúði einhverju svona. Jú, auðvitað er einhver flugufótur fyrir þessu – en málið er þó miklu flóknara.
Ungt fólk með prófgráður – og atvinnuástandið

Ég vil ekki skemma gleðina fyrir neinum, en um helgina útskrifaðist ótrúlegur fjöldi ungs fólks úr háskólum.

Maður varð þess rækilega var á Facebook, þar sem þessi ungmenni, foreldrar þeirra, frændfólk og vinir póstuðu í gríð og erg myndum úr útskriftarveislum.

En ég fór að hugsa – hvar ætlar allt þetta fólk með nýju prófgráðurnar sínar að fá vinnu við sitt hæfi, vinnu sem hæfir menntun þess?

Þetta var einhvern veginn ekki sama vandamál þegar ég var ungur. Próflaus aumingi eins og ég gat álpast inn á dagblað og fengið vinnu. Ég ætlaði ekki einu sinni að verða blaðamaður – ég var bara allt í einu kominn þangað inn.

Nú sækja tugir manna ef ekki hundruð um samsvarandi störf.

En á sama tíma les maður að það sé mikill skortur af iðnaðarmönnum og að þurfi að fá hingað iðnaðarmenn frá útlöndum til að ganga í störfin.
Bygging sem er í senn kirkja, moska og sýnagóga

Í Berlín á að fara að byggja tilbeiðsluhús þar sem þenn trúarbrögð munu eiga heimili, kristin trú, íslamstrú og gyðingatrú – undir sama þaki.

Það er náttúrlega mjög viðeigandi að þetta skuli vera í Berlín – borginni sem er í senn táknmynd glæpa seinni heimstyrjaldarinnar en einnig umburðarlyndisins sem var helsti lærdómur stríðisins.

Þarna koma semsagt saman þrenn eingyðistrúarbrögðin sem eru öll upprunnin í Mið-Austurlöndum – undir einu þaki.

Þegar hefur farið fram keppni um útlit hússins og má sjá niðurstöðuna á þessari ljósmynd.