arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Byggðastyrkir

Kristinn H. Gunnarsson kvartar yfir því að greiddir verði styrkir til þeirra sem vilja flytja burt úr plássum þar sem er enga atvinnu að hafa.

Ég sé ekki neitt að þessu – nema hvað styrkfjárhæðin er of lág.

Björgvin Valur á Stöðvarfirði hefur rétt fyrir sér þegar hann segir að það sé spurning um að flytja fólkið til atvinnunnar eða atvinnuna til fólksins. Hið síðarnefnda hefur margoft verið reynt með hrapallegum árangri.

Nú er Kristinn í sama flokki og Jón Magnússon. Ætli Jón taki undir hugmyndir um stórfellda byggðastyrki?
Gasprið?

Er ég að skilja vin minn Andrés rétt?

Ef Viðskiptablaðið eða RSE tala um evruna er það ekki gaspur.

En ef einhverjir aðrir tala um hana þá er það gaspur.
Að brjóta land undir auðn

Í Blaðinu er haft eftir Yoko Ono, samkvæmt AP frétt, að hún vilji að plantað verði trjám við friðarsúluna í Viðey.

Blaðið ber þetta undir forstöðukonu Höfuðborgarstofu. Það er greinilegt að kemur nokkuð fát á hana.

Hún ber þetta til baka. Það stendur ekki til að hrófla við landslaginu í Viðey.

En auðvitað eru þetta óþarfa áhyggjur. Viðey er ekki ósnortið víðerni fremur en Lækjartorg. Þarna stóðu verksmiðjur fram á síðustu öld.

Svo féll það í eyði. Og þá er staðinn vörður um auðnina eins og það sé náttúrulegt ástand eyjarinnar. Eins og það sé ekki næg auðn á Íslandi.

Við þurfum altént ekki að brjóta nýtt land undir auðnir.

-

Myndin er af málverki eftir Ragnar Bjarnason og sýnir Viðey eins og hún leit út frá Kleppsholtinu snemma á síðustu öld. Þarna má sjá þorpið þar sem Milljónafélagið hafði fiskvinnslu sína. Um myndina segir á þessum vef:

„Ég vann í Kleppsholtinu á þessum árum, fékk þarna vinnu eina viku í mánuði … atvinnubótavinna hjá bænum. Þarna vann ég við vegabætur og stundum vorum við að taka saman grjót sem átti að nota í ýmislegt, eins og steypu eða húsgrunna. Þá fékk ég einu sinni þá hugmynd að mála útsýnið þarna.

Kleppsholtið er hér næst á myndinni, og við sjáum yfir í Viðey og Esjuna.

Mikil byggð var í Viðey sem nú er horfin … Þegar ég málaði myndina þá voru bryggjurnar farnar… ég vann í Viðey við uppskipun á fiski, einhvern tímann eftir 1930, löngu áður en ég málaði þessa mynd. Þá var þar heilmikil útgerð, gerðir út 5 eða 6 togarar og þarna voru miklar hafskipabryggjur … og undir barðinu voru fiskverkunarhús. Það voru kannski tveir eða þrír togarar í einu að losa … og það komu bæði salt og kolaskip. Fiskurinn var þurkaður og full unninn í Viðey …“
Línan og gasprið

Sjá þetta.

Gasprið hefur annars ekki síst komið fram á þessum vettvangi hérna og hérna.

„E pur si muove!“
Lífsgæðakönnun Economist

Það er makalaust hvað gamla fátæktarbælið – land drykkjusjúklinga, kaþólskrar kúgunar og almennrar óhamingju – spjarar sig vel í þessari könnun. Það er ekki langt síðan að íbúar Írlands voru enn að flýja landið – hver forðaði sér sem betur gat.

Ísland er í sjöunda sæti. Almennt virðist vera betra að búa í litlum ríkjum en stórum samkvæmt mælikvörðum Economist – sem segja auðvitað ekki allt um lífsgæði. Það er til dæmis ekki tekið með í reikninginn að mörgum þykir meira spennandi að búa í Frakklandi eða Bretlandi en Lúxemborg, Sviss eða Íslandi.

Norðurlöndin skora mjög vel, náttúrlega – og lönd þar sem er gott velferðarkerfi. Af tíu efstu ríkjunum eru sex í Evrópusambandinu.

Sjálfur ferðaðist ég mikið um Írland þegar ég var ungur maður. Ég kynntist líka mörgum Írum þegar ég bjó í Frakklandi. Upp úr 1990 fóru þeir smátt og smátt að tínast aftur heim – þá var loks einhverja vinnu og tekjur að hafa á eyjunni grænu. Á sama tíma hættu þeir flestir að hafa samúð með IRA.

Þegar Írar urðu ríkir misstu þeir áhuga á gömlu sjálfstæðisbaráttunni sem hélt lífinu í lýðveldishernum. Hún var partur af fátæktarbaslinu og minnimáttarkendinni.
Bítlarnir koma

Í gærkvöldi sáum við fjölskyldan lokin á Hard Days Night í danska sjónvarpinu. Þessi mynd er alltaf jafn skemmtileg.

Konan mín sagði að hún hefði frekar viljað sjá Bítlana en Brian Wilson sem við sáum á tónleikum í London um daginn (hann var reyndar frábær – og endaði tónleikana á McCartney laginu She's Leaving Home).

Svo vakna ég og les blöðin. Þar stendur að Bítlarnir séu á leiðinni til Íslands.

En því miður ekki til að spila.
Hagstjórn

Geir Haarde segir að það sé óábyrgt að tala krónuna niður.

Á sama tíma eru margir að kalla eftir gengisfellingu krónunnar. Finnst hún alltof há.

En kannski þarf þá ekkert að fella gengið, bara halda áfram að tala – og tala – hana niður.

Gæti skilað sama árangri.
Skrattinn og amma hans

Þetta eru breyttir tímar. Ég stóð í félagsstarfi í menntaskóla. Þá var maður að herða upp hugann til að biðja banka eða fyrirtæki um styrktarlínur í skólablöð eða leikskrár, varla að upphæð meira en svona 10 þúsund krónur (gamlar). Manni fannst þetta mjög óþægilegt.

Nú koma litlir fjármálaspekingar og heimta að bankarnir borgi kostnaðinn við félagslífið í skólunum.

Og gott betur. Sumir vilja líka fá mútur.

Á móti eru bankarnir óðir að ná börnunum í viðskipti til að geta byrjað að plokka þau.

Svo þarna hittir skrattinn ömmu sína.
Stjórnarandstaða?

Ýmsum rökum er beitt með og á móti evrunni. Ein þau athyglisverðustu koma fram í grein sem Katrín Jakobsdóttir skrifaði í Blaðið í gær. Kannski er athyglisverðast að þau skuli koma í þessari mynd frá stjórnarandstöðuþingmanni.

Þar segir varaformaður Vinstri grænna – stærsta stjórnarandstöðuflokksins, flokks sem yfirleitt heldur uppi harðri gagnrýni á íslenskt samfélag og finnur þar ótal meinsemdir – að ástandið hérna sé barasta gott. Eiginlega mjög gott – eða varla er hægt að skilja orð Katrínar öðruvísi:

„Það sem vekur hins vegar athygli er sú aðferð manna að láta sem hér sé allt á hraðri leið norður og niður ef evran verður ekki tekin upp, helst í gær. Í nýlegri lífsgæðarannsókn Sameinuðu þjóðanna lentu Noregur og Ísland í efstu tveimur sætunum yfir þau lönd heimsins þar sem lífsgæði eru mest en hvorugt þessara landa er í ESB né með evru. Þetta er aðeins ein af fjölmörgum vísbendingum sem sýnir að bæði þessi ríki hafa spjarað sig mjög vel á ýmsum sviðum samfélagsins og þurfa ekki endilega neina bráðameðferð við kvillum sínum. Þess vegna er orðræða evrusinna nokkuð furðuleg því þar tala menn oft eins og hér séum við í frjálsu falli niður í hyldýpi eymdar og volæðis og ekkert fái okkur bjargað nema allra-meina-bótin sem er evra.“

Annars veit ég ekki hvað hún heitir sú tegund af rökfræði sem felst í því að búa til viðhorf handa andstæðingnum og svara þeim svo, en ekki er ég viss um að þeir sem eru að spá í evrunni telji að hún sé „allra meina bót“?

Er ekki frekar að þeir hafi vissar áhyggjur lítilli mynt í galopnu hagkerfi sem er orðin leiksoppur spákaupmanna og þeirri staðreynd að bæði fólk og fyrirtæki kjósa aðra gjaldmiðla en krónuna – án þess að stjórnvöld hafi nokkuð um það að segja?

Um þetta er fjallað í leiðara Viðskiptablaðsins í gær. Þar skín í gegn ákveðinn ótti við að Samfylkingin taki frumkvæði í málinu meðan Sjálfstæðisflokkurinn og formaður hans þegja.

Lokaorð leiðarans hljóða svo:

„Á meðan verður krónunni hægt og rólega rutt út af atvinnulífinu.“
Grunngildi ha?

Ég ætla að taka undir þennan pistil hjá Guðfríði Lilju.

Það er slík fjarstæða að vísa Miriam Rose úr landi að hið hálfa væri nóg.

Og að vísa í „grunngildi“ í því sambandi er skinhelgi.

Það væri gaman að sjá framan í manninn sem setti saman þessa vitleysu.
Mótvægi

Það heyrast skammir í öllum fréttatímum vegna þess að vanti meiri mótvægisaðgerðir í sjávarplássin. Vandinn er samt aðallega sá að það er ekki nægur fiskur í sjónum – engar mótvægisaðgerðir vega það upp.

Það er ekki bara hægt að gera út á ríkissjóð í staðinn.

Svo hlustar maður betur og heyrir að stór hluti þeirra sem missa vinnuna eru erlendir verkamenn.

Það skiptir kannski ekki máli, en það er samt rétt að halda því til haga.
Hvað er málið?

Það fréttist af einum manni sem er dónalegur við erlenda starfsstúlku í bakaríi og af stað fer umræðan um að Íslendingar séu hrokafullir og vondir við útlendinga.

Ég reyni að vera aldrei dónalegur við afgreiðslufólk – eða bara helst ekki neinn – en síðast þegar ég missti mig við einhvern var það við skrifstofufólk hjá Bílastæðasjóði.

Það var íslenskt fólk

Svo er náttúrlega til í dæminu að afgreiðslufólk sé sauðir og reyni óskaplega á þolrifin. Þetta á við bæði um Íslendinga og útlendinga. En maður á samt að reyna að stilla sig. Annars þarf maður kannski á reiðimeðferð að halda.

Sjálfur drekk ég kaffi á kaffihúsi í miðbænum á nánast hverjum morgni. Flest afgreiðslufólkið þar er erlent – fá Kenya, Ungverjalandi, Ítalíu. Og það er yfirleitt frábært þótt það tali ekki sérlega góða íslensku.
Okursíða dr. Gunna

Þetta er aldeilis þarft framtak hjá hinum snjalla tónlistarmanni og pistlahöfundi.

Annars þarf maður ekki annað en að fara í 10/11. Þar er allt á okurverði. Samt eiga sömu menn líka Bónus þar sem sama vara er seld þokkalega ódýrt.

Skyldi það vegna þess að þjónustan í 10/11 er svo frábær? Eða vöruúrvalið svo gott?
Halldór við réttarhöldin yfir Bukharin

Er það svaravert þegar tuðað er yfir því að birtar séu kvikmyndir af Halldóri Laxness við sýndarréttarhöldin í Moskvu 1938?

Líklega ekki.

Ég er samt að velta fyrir mér hvort skilningur ungs fólks á sögunni sé almennt frekar lélegur? Kann það að vera vegna slapprar sögukennslu? Eða frekar vegna þess að hryllingur tuttugustu aldar er smátt og smátt að verða fjarlægur? Samt – ef þetta hefði verið frægur Íslendingur við þinghúsbrunann í Berlín hefði varla neinn kvartað.

En hér er semsagt rammi úr þessari mynd – þarna má sjá Halldór í áhorfendahópnum, ljósan yfirlitum.

Frægasti maður Íslands við einn frægasta atburð tuttugustu aldarinnar.

Naumast að það sé ekki merkilegt.

(Annars má sjá þriðja þátt Kiljunnar með því að smella hér eða á á tengil sem er til vinstri á síðunni.)

Hér er svo mynd af saksóknaranum Vishinsky úr sama myndskeiði. Hann heimtaði í frægri ræðu að sakborningarnir yrðu skotnir eins og óðir hundar.

Og varð nokkurn veginn að ósk sinni.
Kylfan klikkar ekki

Kári er nokkuð áhugasamur um Kylfuna.

Hann kemur sér í sófanum fyrir framan sjónvarpið.

Það bregst ekki að þegar þátturinn er nýbyrjaður sofnar hann.

Svona þættir þyrftu að vera í sjónvarpinu á hverju kvöldi.
Lífið í grænu borginni

Hvað hefði Washington sparað mikinn pening ef Bush hefði borgað Saddam þennan skitna milljarð dollara?

Er ekki sagt að stríðið og hersetan í Írak kosti 500 þúsund dollara – mínútan?

Annars er ég að lesa merkilega bók sem heitir Imperial Life in the Emerald City. Hún lýsir ótrúlegu klúðri, heimsku – nánast vitfirringu – Bandaríkjamanna á fyrstu stigum hernámsins, tíma Pauls Bremers.

Þá voru menn ráðnir til að endurreisa Írak ekki vegna þekkingar eða hæfileika, heldur vegna þess að þeir voru inn undir hjá Repúblikanaflokknum. Þeir lögðu niður stjórnkerfið sem fyrir var, við tók ekkert – þegar leið á stjórnartíð Bremers voru Bandaríkjamenn hættir að reyna byggja upp.

Þeir héldu sig bara á sundlaugarbörmum og veitingahúsum inni á Græna svæðinu þar sem reynt var að láta allt líta út eins og heima í USA. Það var yfirleitt svínakjöt í matinn – ótrúlegt magn af svínakjöti sem var flutt til Íraks.

En Haliburton græddi.
Sögulegar myndir í Kiljunni

Í Kiljunni í kvöld verða sýndar sögulegar kvikmyndir frá Búkharín-réttarhöldunum í Moskvu árið 1938. Á myndunum má sjá Halldór Laxness í hópi áhorfenda. Þessar myndir hafa ekki áður verið birtar hér á landi.

Halldór Guðmundsson, höfundur ævisögu Laxness, kemur í þáttinn til að skoða myndirnar og ræða um þær.

Hinn kornungi og bráðsnjalli rithöfundur Daniel Kehlmann, höfundur metsölubókarinnar margföldu Mæling heimsins, er gestur þáttarins.

Það er einnig kanadísk/breski landfræðingurinn Jack Ives. Hann hefur stundað rannsóknir í Skaftafelli síðan 1952 og er nú að gefa út bók um sögu og landafræði þjóðgarðsins. Í leiðangri á Vatnajökul 1953 týndust tveir félagar Ives og spurðist ekkert til þeirra fyrr en 2006 að jökullinn bar með sér leifar af búnaði þeirra.

Þórólfur Árnason velur uppáhaldsbók sína og Bragi er á sínum stað. Svo verður fjallað um rit eftir Ishmael Beah, Ian Rankin, Einar Guðmundsson og Ólaf Jóhann Ólafsson.
Aldurinn

Ég sá gamlan skólabróður minn labba upp Skólavörðustíginn áðan.

Ég er orðinn gamall maður, hugsaði ég þegar ég sá hann.

Nema það sé bara hann sem er gamall. Hann vinnur í utanríkisþjónustunni og klæðir sig eftir því.
Gáttirnar bresta í Sjálfstæðisflokknum

Í gær bættist Pétur Blöndal í hóp þeirra sjálfstæðismanna sem lýsa yfir efasemdum um peningastefnu Seðlabankans og var þar nokkuð samhljóma því sem Ingibjörg Sólrún sagði í ræðu um helgina.

Í dag er röðin komin að öðrum þingmanni flokksins, Guðfinnu Bjarnadóttur.

Guðfinna segir í grein sem birtist í Blaðinu í dag að evran sé á dagskrá, nauðsyn sé að ráðast gegn óstöðugu gengi krónunnar og háum vöxtum. Guðfinna gefur ESB-aðild jafnvel undir fótinn:

„Við þurfum að taka umræðuna um evru og ESB út úr skotgröfum vanþekkingar og þegar þar að kemur og velja eða hafna ESB-aðild á faglegum forsendum sem byggja á þróaðri umræðu. Stjórnvöld hljóta að taka virkan þátt í þessari mikilvægu umræðu.“
Kylfan

„Pabbi, hvenær ferðu að sýna Silfur Egils?“

„Það er sjöunda október.“

„En þangað til, er oftast Kylfan?“
Skrítin gestrisni

Rektor Columbia háskólans býður Ahmadinejad að koma á fund í skólanum en er svo með dónaskap við forsetann þegar hann mætir.

Svo má hann heldur ekki skoða staðinn þar sem Tvíburaturnarnir stóðu. Líkt og hann beri einhverja ábyrgð á árásinni á þá.

Maðurinn er kannski harla vafasamur, margt sem hann segir er vitleysa, en þetta er samt skrítin gestrisni.

Svo hefðu Bandaríkjamenn kannski mátt nota svona heimsókn til að friðmælast við Íran – frekar en að hæða forsetann, spotta og lítlisvirða og leggja á ráðin um að hella sprengjum yfir ríki hans.

Þessi viðbrögð lýsa heimsveldishroka, þröngsýni og sjálfbirgingshætti á háskalegu stigi.
Þarf að setja Björn í málið?

Um daginn settist hjá mér á erlendum flugvelli dyggur sjálfstæðismaður og mikill andstæðingur Evrópusambandsins og tók að fjölyrða um kosti þess að taka upp annan gjaldmiðil en krónuna. Taldi að flokksbræður sínir myndu brátt sjá ljósið í því efni. Þeir ættu bara svolítið erfitt að skipta um stefnu. Sjálfstæðismaðurinn taldið að Davíð hefði hlaupið á sig þegar hann kallaði þessa umræðu sprenghlægilega.

Ég kallaði þetta valgerðarisma – í gríni. Það er bara vegna þess að Valgerður Sverrisdóttir hélt því fram að hægt væri að taka upp evruna án þess að ganga í ESB. Þessu mótmæltu sjálfstæðismenn kröftuglega – voru sumir reiðir.

Ég tel ekki að þetta hugtak nái fótfestu í málinu og ætlast ekki til þess.

En það eru margir að velta þessu fyrir sér. Í Viðskiptablaðið skrifar höfundur undir yfirskriftinni Huginn og Muninn. Ég hef þá kenningu að þetta sé sjálfstæðismaðurinn Andrés Magnússon, mikill stuðningsmaður Björns Bjarnasonar.

Í pistli H & M í síðustu viku eru vangaveltur um hvort Björn sé rétti maðurinn til að stýra málum ef færi svo að Ísland tæki upp evru án ESB-aðildar:

„Í hausthefti tímaritsins Þjóðmála skrifar að venju Björn Bjarnason, dómsmálaráðherra, pistil af vettvangi stjórnmálanna. Að þessu sinni drepur hann á Evrópumálin, nánar tiltekið um Ísland og evruna, og rifjar upp hvernig menn hafi löngum staðið í röðum til þess að útskýra alla heimsins meinbugi á því að unnt væri að taka upp evruna án þess að gerast aðili að Evrópusambandinu (ESB). Að undanförnu hafi hins vegar komið sannfærandi rök fyrir því að svo væri alls ekki. Niðurstaða Björns er að Íslendingar þurfi hvorki að spyrja kóng eða prest að því hvaða gjaldmiðil þeir nota, evruna eða aðra, án þess að hann sé sannfærður um skynsamlegt sé að kasta krónunni. En verði það nú niðurstaðan, væri þá nokkur maður til þess betur fallinn að stýra því ferli en Björn? Minna má á, að á sínum tíma stóð nánast sami kór og söng um það hvernig Íslendingar gætu ekki orðið aðilar að Schengen-samkomulaginu án þess að ganga í ESB. Björn gekk hins vegar í málið og leysti á mettíma, á mælikvarða ESB.“
Áfram Valur!

Ég er KR-ingur, fæddur og uppalinn í Vesturbænum, mun alltaf halda með KR, en bý nú um það bil þrjátíu metra frá styttunni af Séra Friðrik og álíka langt frá gömlu heimkynnum KFUM við Amtmannsstíg.

Svo ég hlýt að fagna því ef Valur verður Íslandsmeistari í fótbolta.

Já, það geri ég.

Svo er annað mál að þjálfarinn sem er að ná svo góðum árangri með Val er uppalinn sem KR-ingur, gerði liðið að Íslandsmeisturum tvívegis, en var svo rekinn. Aðalmaðurinn í spili Vals var líka í KR árum saman.

Hví voru þeir látnir fara úr Frostaskjólinu?
Fjarri augliti guðs – en þó svo nærri

Siðmennt er lífskoðunafélag fólks sem aðhyllist ekki trú á æðri mátt.

Þegar félagið loks ákveður að standa fyrir brúðkaupi þá er það haldið í Fríkirkjunni – innan um öll trúartáknin – en ekki í Fóstbræðraheimilinu, Ráðhúsinu eða Kornhlöðuloftinu.

Giftingar fólks sem kærir sig ekki um að blanda trú í málið hafa verið haldnar hjá borgardómara um áratuga skeið. Það eru engar hömlur á slíkum athöfnum hér á landi. Fjöldamargir Íslendingar hafa notað sér þessa þjónustu. Aðrir láta sér nægja að búa í óvígðri sambúð.

Svavar Alfreð Jónsson, sóknarprestur í Akureyrarkirkju, fjallar um „liðlegheitin í Fríkirkjunni“ á bloggi sínu og líkir því við að halda „matreiðslunámskeið fyrir grænmetisætur í sláturhúsi“.

Það er dálítið djörf líking – og ekki óumdeild.

Þaðan sem ég bý sé ég í turnana á tveimur gömlum kirkjum, Dómkirkjunni og Fríkirkjunni. Mér finnst nærvera Dómkirkjunnar þægileg. Hins vegar virðist Fríkirkjan vera orðin vettvangur pólitískrar baráttu þar sem trúin er hálfgert aukaatriði.
Sjálfstæðismál

Mér er til efs að til sé seinheppnari stjórnmálaflokkur en Samfylkingin.

Nú stefnir í að flokknum verði talsvert ágengt með það stefnumið sitt að færa Ísland nær Evrópu. Upptaka evrunnar sem gjaldmiðils á Íslandi virðist á næsta leyti – ákvarðanir um það gætu jafnvel verið teknar á þessu kjörtímabili.

Gott og vel.

En til að rugla málin aðeins – og láta Samfylkinguna líta út eins og sérlega óþjóðhollan flokk – fer varaformaður flokksins í sömu andrá að skrifa um nauðsyn þess að leggja niður íslenska tungu.

Eitt er að skipta út krónunni – það getur gerst á nokkrum dögum og svo gleyma henni allir.

Annað er íslenskan, þrungin sögu, merkingu og minningum. Hún er raunverulegt sjálfstæðismál.

Það væri merkilegt að fá að vita nánar hvað varaformaðurinn var að hugsa þegar hann setti þetta fram – eða var hann kannski ekkert að hugsa annað en að vera talhlýðinn bankaaðlinum?

- - -

Annars er allt í lagi að geta þess að þeir fáu af útrásarvíkingunum sem ég hef kynnst eru sérlega illa mæltir á erlend tungumál. Það virðist ekki há þeim. Eitt sinn var ég að þreifa fyrir mér með vinnu í útrásinni og stærði mig þá af því að geta bjargað mér á einum sjö tungumálum. Það var bara hlegið og sagt að það skipti ekki nokkru máli – ég þyrfti aðallega að kunna á excel.
Hinn nýji eigandi Arsenal

Ég hef stundum lýst furðu minn á því hvernig fólk nennir að halda með enskum fótboltaliðum sem eru í eigu misfélegra auðjöfra víða um heiminn.

Til að undirstrika þetta birti ég mynd af hinum nýja eiganda Arsenal, Alisher Usmanov.
Morgunstund

Viltu fá hafragraut

sem ég áðan skaut

og hafði mikið fyrir

æ, viltu heldur skyrið…?
Joni

Eitt sinn hitti ég náunga sem var umboðsmaður fyrir Rolling Stones. Það vildi svo til að ég hafði meðferðis safnplötu með lögum Joni Mitchell sem sem ég var nýbúinn að kaupa – Hits heitir hún.

Stones umboðsmaðurinn sagði fýlulega að Joni Mitchell hefði nú aldrei átt nein hits.

Jæja, sagði ég, kannski – en síðasti hittari Rolling Stones var sirkabát árið 1978.

Nú er Joni Mitchell að senda frá sér plötu. Eftir að hafa yfirgefið tónlistarbisnessinn fyrir nokkrum árum, skellt á eftir sér hurðum og kallað hann forarvilpu.

Joni er frábær lagahöfundur og flytjandi, ekki bara góð söngkona heldur líka snilldar gítarleikari – ég sé það í iTunes hjá mér að af hundrað mest spiluðu lögunum eru átta með henni. Fyrir utan hvað hún var glæsileg, sjálfstæð og flott þegar hún spratt fyrst upp úr Kaliforníu-senunni í kringum 1970.

Þá beygðu menn sig í lotningu fyrir henni líkt og David Crosby og Eric Clapton á myndinni hér að ofan. Og gera enn þótt hún sé komin á sjötugsaldur.
Randver og frjálshyggjan

Í grein í Fréttablaðinu tengir Sverrir Jakobsson brottrekstur Randvers úr Spaugstofunni við nýfrjálshyggjuna sem engu eiri.

En kannski eru menn farnir að leita langt yfir skammt. Allir Spaugstofuleikararnir eiga rætur sínar í leikhúsinu. Í leikhúsum er fólk ráðið og rekið eins og leikhússtjórum og leikstjórum þóknast, stundum fær það hlutverk – en svo koma dagar þegar það fær léleg hlutverk eða engin hlutverk.

Svona hefur þetta alltaf verið í leikhúsum – ábyggilega frá tíma Æskýlosar. Það er til dæmis merkilegt að sjá hvernig koma nýjar og fallegar leikkonur á nokkurra ára fresti. Hvað verður þá um þær sem voru nýjar og fallegar nokkrum árum áður?

Sumar hverfa bara, enda færri hlutverk fyrir miðaldra konur.

Þetta er sorglegt. En kemur nýfrjálshyggjunni varla mikið við.
Blómaskreytingar?

Eitt af því sem er furðulegt við svokallaðan listaheim er skeytingarleysi um það sem er fallegt – jafnvel hatur á því. Nú er það svo að við njótum listaverka eftir Raphael eða Monet vegna þess að okkur finnst þau falleg. En nú orðið er fegurðin bannorð í listinni. Hún þykir púkaleg.

Merkilegt er í þessu samhengi að lesa grein eftir myndlistargagnrýnandann Jón B. K. Ransu í Morgunblaðinu í dag. Hann er að skrifa um sýningu Eggerts Péturssonar á Kjarvalsstöðum. Hann veltir því fyrir sér hvort sé hægt að afsaka myndir Eggerts með því að hann hafi byrjað feril sinn í nýlistinni? Hvort þetta sé í rauninni konsept?

Þá væru myndirnar væntanlega í lagi.

En svo kemur höggið. Ransu kemst að því að þetta sé ekkert konsept hjá Eggerti heldur einblíni hann á „malerí“ og „fegurð“.

Og því séu myndir Eggerts – segir Ransu – ekkert annað en „blómaskreytingar“.
Þægileg leið til að græða

Það væri forvitnilegt að vita hvort fleiri stjórnmálamenn en þessi hér eru að græða á því að hafa fengið að vera stofnfjáreigendur í Spron – sparisjóðnum sem nú er orðinn að hlutafélagi svo stóru hákarlarnir í viðskiptalífinu geti örugglega gleypt hann.
Family

Eitt af því sem er skemmtilegt við stjórnmálin – og lífið – er hvað er erfitt að gera plön. Hvernig hlutir fara í allt aðra átt en ætlunin var. Á sjötta og sjöunda áratugnum opnuðu listaskólar út um allt Bretlandi – það varð að finna eitthvað að gera fyrir baby boom kynslóðina. Námið í þessum skólum var frekar laust í reipunum og frjálslegt. Í þá fór alls kyns ungt fólk – sumt á lausum kili. Meðal annars ungur maður að nafni John Lennon.

Þessir skólar urðu sérstök gróðrarstía bresku tónlistarbylgjunnar sem varð til upp úr 1960. Breska poppið bar hróður landsins víða, gerði það að tískufyrirbæri, skaffaði fullt af túristum, það hefur verið gróðavænleg söluvara æ síðan.

Þannig getur stundum borgað sig að leggja peninga í menntun sem virðist óarðbær. Maður veit aldrei.

Hér er ein svona listaskólahljómsveit, því miður er hún hálfgleymd en hún var nokkuð stór á sínum tíma. Hún var frá borginni Leicester. Ég man að þegar ég var strákur lagði sjónvarpið heilan þátt undir hana í kvölddagskrá – sem var ekki algengt á þeim árum.

Family hefur reyndar stundum verið nefnd besta hljómsveitin sem aldrei sló í gegn. Þá er sjálfsagt átt við í Ameríku. Líka vanmetnasta hljómsveit allra tíma. Söngvarinn er engum líkur – hann heitir Roger Chapman, kallaður Chappo:

[youtube=http://youtube.com/watch?v=vdGTXcRyiKI&mode=related&search=]