arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Þarf að reka seðlabankastjóra?

Það er að verða augljóst að hér hafa verið gerð stórkostleg mistök í hagstjórn. Vöxtum hefur verið haldið ofurháum meðan erlent fjármagn hefur flætt inn í landið sem lánsfé og vegna spákaupmennsku. Nú er peningamálastefnan hrunin.

Ég hélt ég væri að tala óvarlega þegar ég sagði í Silfrinu í gær að evran yrði kannski komin í 130 krónur í vikunni. En það var kannski bara raunsæi.

Maður nagar sig blóðugan í handarbökin yfir því að hafa ekki keypt evrur fyrir nokkrum vikum þegar gengið var 90 krónur.

Ungur hagfræðingur, Jón Helgi Egilsson, kom til mín í þáttinn um daginn og sagði að Seðlabankinn hefði ekki skilið stöðuna. Hann hefði beitt kenningum úr klassískri hagfræði, en vegna þess hversu hagkerfið er opið virkuðu kenningarnar ekki.

Er kannski kominn tími til að einhver í Seðlabankanum taki ábyrgð á mistökunum?

Maður sér ekki að bankinn hafi nein úrræði eða neitt traust.

Væri jafnvel hugsanlegt að reka seðlabankastjóra?

Reyndar mun Halldór Blöndal, formaður stjórnar Seðlabankans (já, hann er í því djobbi) seint grípa til slíkar aðgerða. En þá gæti ríkisstjórnin rekið stjórn Seðlabankans og skipað nýja sem síðan rekur seðlabankastjóra.

Svo þurfa stjórnmálamennirnir að upplýsa hvað þeir hyggjast fyrir. Líklega eru kjarasamningarnir fallnir. Almenningur á eftir að verða fyrir stórfelldri kjaraskerðingu vegna verðbólgu – og lántakendur þjást undan vaxtabyrðinni, hvort sem lánin eru íslensk eða erlend.
Sjálfstæð utanríkisstefna, ha?

Hin sjálfstæða utanríkisstefna Íslendinga er að flestu leyti á huldu. Við erum í félagi við herafla Nató í Afganistan. Það er kannski nauðsynlegt, en samt hefur maður á tilfinningunni að allur sá herleiðangur sé misheppnaður.

Íslenskir ráðamenn forðast eins og þeir geta að styggja hið vaxandi heimsveldi Kína. Forsetinn fer í heimsókn þangað og segir ekki múkk um mannréttindamál. Það er rétt sem Árni Snævarr segir að Vigdís Finnbogadóttir lenti í vandræðum seint á forsetatíð sinni vegna þess að henni láðist að ræða mannréttindi við Pekingstjórnina.

Ingibjörg Sólrún aftekur að Íslendingar styðji aðild Taiwan að Sameinuðu þjóðunum. Er það af einhverjum öðrum ástæðum en ótta við Kínastjórn? Hví á Taiwan ekki að fá að vera þarna eins og önnur ríki?

Og svo er það Tíbet.

Af hverju er íslenska ríkisstjórnin ekki að mótmæla fjöldamorðunum þar kröftuglega? Mundi það ekki vekja athygli á alþjóðavettvangi ef smáríkið Ísland lýsti því yfir að það ætlaði ekki að koma nálægt Ólympíuleikunum?

Það væri allavega sjálfstæð utanríkisstefna.

Eða felur þessi stefna kannski aðallega í sér að haldið verður áfram að raða afdönkuðum pólitíkusum og vildarvinum á garðann í utanríkisþjónustu?

Sem sífellt er að blása út.
Ysta hægrið og ysta vinstrið gegn ESB

Heitustu andstæðingar Evrópusambandsins í álfunni hafa verið þeir sem eru lengst til vinstri og þeir sem eru lengst til vinstri. Hér á landi virðist þetta fylgja sama munstri. Áköfustu andstæðingarnir eru annars vegar úr röðum Vinstri grænna og hins vegar af repúblikanavæng Sjálfstæðisflokksins.

Formaður samtakanna Heimssýn, sem berjast gegn ESB aðild, er gamli sósíalistinn Ragnar Arnalds, en framkvæmdastjórinn er Hjörtur J. Guðmundsson, ungur maður sem fyrir nokkrum árum gerði tilraun til að stofna stjórnmálaflokk sem átti að heita Framfaraflokkurinn.

Nei, Flokkur framafarasinna – það er varla hægt að finna neitt um hann á netinu lengur. En þetta átti að vera hreinræktaður þjóðernissinnaflokkur.

Það má hins vegar nefna að Ragnar Arnalds var fjármálaráðherra frá 1980-1983. Sem slíkur á hann Íslandsmet í verðbólgu. Hún mældist um tíma 225 prósent í ráðherratíð hans.
Vanessa

Vanessa Redgrave stóð fyrir utan Heathrow áðan og reykti sígarettu. Í rauðri flíspeysu og með slitna rauða húfu.

Mér sýndust ekki margir þekkja hana.
Styrmir vill einangra Samfylkinguna

Karl Th. Birgisson skrifar mikla grein um Styrmi Gunnarsson í nýtt hefti Herðubreiðar. Þar kennir ýmissa grasa.

Ég vildi gjarnan fá staðfestingu á sögunni sem þarna er rakinn um að Þorsteinn Pálsson hafi setið og hlustað á símtal milli Styrmis og Kristins Björnssonar þar sem þeir eiga að hafa hlakkað yfir væntanlegum óförum Baugsmanna?

Er hægt að spyrja Þorstein?

Svo er það kenningin um að lesendafjöldi Moggans fari minnkandi vegna Styrmis. Ég veit ekki hvort ég trúi þeirri kenningu. Nýs ritstjóra Morgunblaðsins bíður erfitt verkefni; að stöðva flótta lesenda. Mér sýnist reyndar að þeir fari margir hverjir sömu leið og hlustendur útvarpsins samkvæmt könnunum – semsagt fyrir ætternisstapa.

Mogginn reynir ákaft að höfða til ungs fólks, sérstaklega á aftari síðum blaðsins þar sem eru nú langar frásagnir frá Músíktilraunum. En er það að virka?

Á tíma fríblaða fer lestur blaða eins og Moggans minnkandi. Það gerist alls staðar í heiminum. Sum leggja upp laupana. Mogginn á eftir að fara enn neðar. Gamall Morgunblaðsmaður sagði við mig að blaðið ætti að búa sig undir að fara niður í 30 prósent – miða framtíð sína við að verja þá tölu. Það myndi þýða að blaðið hætti að hafa allt samfélagið undir eins og nú er.

Ég er ekki sammála því að Staksteinum hafi farið hnignandi. Er það ekki frekar þvert á móti? Pólitískir andstæðingar Styrmist engjast um dag eftir dag vegna Staksteina; það var meira að segja sett í gang herferð til að segja upp blaðinu.

Styrmir er merkismaður. Og sem stjórnmálaskýrandi er hann einstakur. Eitt einkenni hans er að hann sér allt út frá flokkspólitískum gleraugum. Hann þekkir ekki annað sjónarhorn. Í blaðinu í dag er langt Reykjavíkurbréf. Evrópuumræðan upp á síðkastið verður Styrmi tilefni til að velta fyrir sér hvort ekki hafi myndast tækifæri til að stofna nýja ríkisstjórn þar sem Samfylkingunni – sem hann hatar svo ákaft – yrði sparkað út í hafsauga.

Og Sjálfstæðisflokkurinn tæki undir faðm sinn Framsóknarflokkinn, Frjálslynda flokkinn og kannski Vinstri græna.
Ólafur F. og umhverfismálin

Ólafur F. Magnússon er algjörlega áhugalaus um lestasamgöngur. Hann reynir meira að segja að kæfa tillögu um að þessi samgöngumáti verði kannaður nánar – sem nota bene kemur frá Sjálfstæðisflokknum í borgarstjórn.

Var Ólafur að villa á sér heimildir þegar hann þóttist vera umhverfisverndarsinni? Snerist það kannski bara allt um hann sjálfan eins og Björn Bjarnason skrifaði um árið.
Hraðaspurningar

Mér heyrðist að væri nóg að kunna bara tvö eða þrjú svör í hraðaspurningunum í Gettu betur.

Mjög óljóst:

„Braappp. Gvapp. Vaaabb.“

Eða svona hljómaði þetta í eyrum mér. Efast samt ekki um að svörin voru rétt.
Fuglasveimur

Það var skrítinn fuglasveimur yfir Miðbænum í ljósaskiptunum í kvöld. Barst fram og aftur um himininn, einkennilega samtaka. Þúsundir fugla.

Svo allt í einu þyrptust þeir inn í limgerðið sem hangir utan á Eymundssonar húsinu. Fleiri og fleiri. Þangað til það var allt iðandi.

Skrítin sjón.
Bólur

Decode átti að verða upphafið að nýjum atvinnuvegum á Íslandi. Það er afar sorglegt að sjá fyrirtækið eiga í slíkum erfiðleikum, einhvern veginn finnst manni líklegast að það verði tekið yfir af einhverju erlendu fyrirtæki sem hefur meira bolmagn.

Decode átti að lækna alla sjúkdóma. Það var ein bólan. Svo kom bankabólan sem nú er að springa.

Merkilegt hvað þessari smáþjóð tekst að spana upp bjartsýnina og væntingarnar hjá sér.

Er hún svona taugaveikluð?

Svo endum við bara aftur í þessu gamla. Fisk, áli og keti.
Frjálst Tíbet

Þetta þarf ekki að vera flókið.

Frjálst Tíbet!

Eða Kínverjum verður tjáð að ekki kjaftur láti sjá sig á Ólympíuleikunum í sumar.
Norræn króna

Steingrímur J. og Katrín Jakobsdóttir leggja til í langri opnugrein í Morgunblaðinu að Íslendingar beiti sér fyrir því að tekin verði upp „norræn króna“.

Er það raunsætt?

Finnar nota evru, Danir og Svíar eru í ESB og hafa tengingu við evruna, Norðmenn hafa sínar olíukrónur.

Ef þetta gengur ekki upp leggja Vinstri grænir til að við athugum með að taka upp norskar krónur – eða þá að við leitum eftir því að fá að nota evru í gegnum EES samninginn.
Hæfasta fólkið?

Ég get ekki stillt mig að birta á meira áberandi stað þessa athugasemd sem barst við síðustu færslu:

„Samt sitja bankarnir og fitna eins og púki á fjósbita. 650.000.000.000… já sex hundruð og fimmtíu þúsund milljónir í framvirkri stöðu gagnvart krónunni. Gróðinn?? Jú. Litlar sjötíu þúsund milljónir síðasta mánuðinn.

En það er ekki nóg. Þeir hafa grátið utan í svörtu höllina á Arnarhóli síðan um áramót og heimtað stýrivaxtalækkun strax svo krónan falli aðeins meira.

Litlu guttarnir í greiningardeildunum sitja síðan kæruleysislega í nýlegum Chadwick stólunum með krosslagðar lappir uppá eikinni.

Spádómur gærdagsins var að krónan væri komin í hægt lækkunarferli…

“Við spáum því að gengi krónunnar lækki á komandi mánuðum og að það verði lægst á sumarmánuðum þessa árs. Evran verður þá í kringum 107 kr.”

Guttarnir í morgunkorni Glitnis þann 13. 3. 2008.

Hálftíma síðar stóð evran í 110 krónum…

Svo eru menn að tala um að bankarnir hafi ráðið til sín allt hæfasta fólkið!“
Staðan

Hér er skuldatryggingamyndin eins og hún leit út í morgun. Það hefur ekkert lækkað þrátt fyrir lánið sem Kaupþing fékk nýskeð og ímyndarkynningu ráðherra og bankamanna á erlendri grund. Þvert á móti hækkar það.
Falskir gítarar

Um daginn rakst ég á nýlegt viðtal við Cliff Richard. Hann var spurður um Bítlana. Þeir fóru greinilega mikið í taugarnar á honum. Hann var ekki enn búinn að jafna sig.

Cliff tuðaði yfir því að gítarar hafi verið falskir hjá Bítlunum.

Aumingja maðurinn. Kannski voru gítararnir aldrei falskir hjá honum eða Shadows – en músíkin sekkur samt eins og steinn í haf gleymskunnar.

Ég man ekki eftir neinu lagi með Cliff sem er ekki leiðinlegt væl. Living Doll. Power to All My Friends. Congratulations. Summer Holiday. Þetta hafði maður í eyrunum þegar maður var krakki.

Mér datt þetta bara svona í hug af því menn eru að rífast um Bubba og einhvern Bigga í Maus.

En það þarf ekki endilega að vera nein tenging þarna á milli. Ég held reyndar að svo sé ekki.
Bréfið hans Bjarna

Merkilegt væri að heyra meira af þessu bréfi sem Bjarni á að hafa sent vegna Valgerðar. Aðrir fjölmiðlar en DV hjóta að taka þetta upp.

Guðni er í fríi á Kanarí, ávarpar fólkið á Kanarí, en flokkurinn heima skelfur og nötrar.
Krónan hrynur enn

Evran var 105 í byrjun dags.

Er nú 110 krónur.

Samt erum við með stýrivexti upp á 13,75.

Hvað á maður að halda?
Kjördæmapot

Kristján Möller er sjálfum sér líkur.

Vaðlaheiðargöng skulu vera fyrst. Í kjördæmi hans.

Kristján var einn aðalhvatamaðurinn að Héðinsfjarðargöngum, einhverri vitlaustustu vegaframkvæmd á Íslandi.

Svo á að athuga seinna með vegaframkvæmdir á höfuðborgasvæðinu. Sundabraut sjáum við varla í þessu lífi.

Það er reyndar merkilegt sem segir líka í fréttinni að ráðast eigi í stutta vegarkafla hér og þar til að þurfi ekki að fara fram umhverfismat.

Ég sem hélt að Samfylkingin væri umhverfisverndarflokkur. Að náttúran ætti að njóta vafans.

En nei – það eru þá verktakarnir?

Sjá grein um göng í Færeyjum, með samanburði við Ísland

Sjá hér grein um Héðinsfjarðargöng og byggðaþróun
Dúi og Benni grís

Þorbjörg S. Gunnlaugsdóttir skrifar um sænska barnabókahöfunda. Astrid Lindgren er vissulega meistari, en ég veit ekki með Gunnillu Bergström. Sumar af Einars Áskels bókunum eru óttaleg þvæla, eiginlega algjör raun að lesa þær fyrir börn. Ég undanskil þó bókina þar sem Einar Áskell vill ekki fara að sofa. Hún er ansi glúrin.

Einn er sá sænskur barnabókahöfundur sem er alveg óþekktur á Íslandi. Hún heitir Babro Lindgren (veit ekki hvort hún er skyld Astrid). Meistaraverk hennar eru bækur um lítinn dreng sem heitir Max á sænsku. Ein þessara bóka var þýdd á íslensku – af Vilborgu Dagbjartsdóttur – en þar var strákur kallaður Dúi.

Dúi er gallagripur. Skemmtilega frakkur, eigingjarn, stundum huglaus, já afar mannlegur; hann er ennþá með bleyju, snuð og bangsa – það er hægt að lesa hann fyrir börn alveg niður í eins árs aldur.

Aðrar bækur eftir B. Lindgren fjalla um grísinn Benna. Engin þeirra hefur komið út á íslensku, en þær eru ekki síður fyndnar. Benni flytur að heiman þegar hann er búinn að fá nóg af hreinlætisæði móður sinnar. Vill fá að setjast að í pylsuvagni. Í annarri bók stelur hann snuði af litla bróður sínum; svo koma hrekkjusvín og vilja taka af honum snuðið.

Báðir þessir bókaflokkar eru hrein snilld. Ég hef þýtt þá beint af blaðsíðunni fyrir Kára, en bíð eftir íslenskum útgáfum. Væri nær að koma þessu á prent en til dæmis hinum þrautleiðinlegu og einkennilega fantasíulausu bókum um herramennina.
Helguvík

Þarf ekki að taka einhverja alvöru ákvörðun um álver í Helguvík? Eða ef menn líta svo á að hún hafi þegar verið tekin – að standa þá við hana.

Það er dálítið raunalegt að sjá umhverfisráðherrann (og Dofra Hermannsson og Mörð Árnason) reyna að þæfa málið. Þessi togstreita milli Árna Sigfússonar og Samfylkingarinnar er ekki góð stjórnsýsla.

Margir ráðherrar Sjálfstæðisflokksins – þar á meðal Geir Haarde – hafa lýst því yfir að þeir vilji að álver verði byggð til að fleyta þjóðinni yfir komandi efnahagsþrengingar.

Annað hvort gefur ríkisstjórnin út að hún vilji að álverið rísi eða hún tekur af skarið og segir að það sé henni á móti skapi.

Er ekki líka fáránlegt að fara ekki fram á meiri losunarkvóta? Meira að segja vinurinn Zizek sagði í viðtali við Viðskiptablaðið að við yrðum að hugsa hnattrænt um umhverfismálin en ekki bara út frá „dalnum okkar“.

Sjálfur fór ég í bíltúr um Suðurland á sunnudaginn. Það er ekki ofmælt að þar vellur hrein orka undan öðrum hverjum steini.
Sendiherrar

Ég sat í bíl fyrir utan utanríkisráðuneytið í dag og horfði á fólk streyma inn og út. Sumt ansi gjörvilegt.

En mér varð hugsað til orða gáfaðs manns sem sagði fyrir nokkrum árum að í nútímasamfélagi væru sendiherrar jafn þarfir og uxakerrur.
Bókmenntajöfrar í Kiljunni

Kiljan í kvöld verður að nokkru leyti helguð Þórbergi Þórðarsyni en í dag eru liðin 120 ár frá fæðingu ofvitans úr Suðursveit og af Skólavörðustíg. Matthías Johannessen og Vilborg Dagbjartsdóttir koma í þáttinn og segja frá kynnum sínum af Þórbergi.

Fjallað verður um annan jöfur íslenskra bókmennta, Gunnar Gunnarsson, og þá einkum í tengslum við kvikmynd sem gerð var eftir Sögu Borgarættarinnar árið 1919.

Þriðji jöfurinn kemur svo við sögu, en það er Þorsteinn frá Hamri sem verður sjötugur 15. mars. Hjalti Rögnvaldsson leikari ætlar af þessu tilefni að flytja ljóð eftir Þorstein í Iðnó. Hjalti er einn besti upplesari sem sögur fara af.

Kolbrún og Páll fjalla um vinsælar skáldsögur sem koma úr hinum íslamska heimi og hafa náð metsölu: Þúsund bjartar sólir, Flugdrekahlauparann, Jacobean bygginguna og Í landi kvenna.

Bragi er líka á sínum stað og segir frá merkum menningartímaritum.
Skyldulesning

Árni Snævarr skrifar mikla og áhugaverða hugvekju um Ísland og Evrópusambandið.
Dómstólar og ofbeldi

Traust á dómstólum er lélegt vegna dóma í ofbeldismálum sem ofbjóða réttarvitund almennings.

Ég er á móti alþýðudómstólum og skyndiréttlæti, en það er fáránlegt hversu réttarkerfið metur líf og limi fólks – miðað við til dæmis hvernig er dæmt í meiðyrðamálum, málum sem snúast um dauða hluti og nú síðast í máli þar sem eitthvert vesalings fólk var að brugga landa í Þorlákshöfn.

Ég held að þurfi ekkert að flækja málin meira en þetta. Það þarf miklu harðari dóma vegna ofbeldis.
Jón og flokkurinn

Þetta er vel athugað hjá Gunnlaugi.

Var Jón Sigurðsson í flokknum?

Jón dó reyndar 1879 en Sjálfstæðisflokkurinn var stofnaður 1929.

En þá má rífast um þetta á öðrum nótum:

Hefði Jón Sigurðsson verið í flokknum?

Það mætti eiginlega halda heila ráðstefnu um það.

Annars hefur stundum verið talað um opingáttarmenn og innilokunarmenn. Var ekki Jón örugglega opingáttarmaður?
Vaxtaokrið

Krónan fellur, gengislánin hækka, en samt er ennþá miklu hagstæðara að vera með erlend lán en íslensk lán. Verðtryggingin fer að telja hressilega þegar verðbólgan rýkur upp – meðal annars vegna falls krónunnar!

Fólk mun halda áfram að borga og borga, en ekkert lækkar.

Og á næsta ári er svo komið að nýjum skuldadögum þegar bankar sem lánuðu til húsnæðiskaupa geta gripið til endurskoðunarákvæða og hækkað vextina einhliða.

Eða halda menn að þeir muni ekki gera það?

Svo virðast sumir halda að krónan sé einhvers konar sjálfstæðismál. Hún er það altént ekki fyrir fólkið og fyrirtækin í landinu.
Útflutningsleiðin

Ólafur Ragnar segir að staða Íslands utan Evrópusambandsins komi Íslendingum til góða í framboðinu til Öryggisráðsins.

En eru ekki allir sammála um að þetta framboð sé vonlaust? Ísland eigi ekki séns?

Þó ekki væri nema vegna þess er furðulegt að við skulum ekki vera löngu hætt við þetta. En utanríkisráðuneytið er enn á útopnu eins og þetta sé meiriháttar keppni.

Annars var Alþýðubandalagið og Ólafur Ragnar á móti EES samningum á sínum tíma. Í staðinn var boðið upp á eitthvað sem kallaðist „útflutningsleiðin“.

Einn flokksmaður í Alþýðubandalaginu sagði á sínum tíma að þær hugmyndir hefðu verið „hrein della“.
Risapáskaeggið

Það er til sölu risapáskaegg í Selfridges. 35 kíló. Við eigum einmitt leið um London eftir helgina.

„Er hægt að kaupa það? Já, við skulum kaupa það! Getum við keypt það í alvöru, pabbi? Ertu nokkuð að grínast?“

Svo erum við að fara til Spánar. Ætli við getum komið því þangað án þess að það brotni eða bráðni?

„En ætlar þú að borða það einn?“

„Nei, nei, við skulum borða það öll saman!“
Flugvöllurinn og byggð í Viðey

Síðunni barst bréf frá kunningja úr miðbænum í Reykjavík, Hilmari Þór Björnssyni arkitekt. Efni þess er vissulega allrar athygli vert:

„Sæll Egill.

Ég er tryggur lesandi þinn og finn oft þörf til að tjá mig um þau málefni sem þú leggur upp með í skrifum þínum. Og hef stundum gert það.

Ég var að lesa pistil þinn um Viðey.

Eftir samkeppnina um Vatsmýrina hafa komið upp efasemdir í mínum huga varðandi flugvöllinn. Hann þekur aðeins 7-8% af landrými borgarinnar vestan Elliðaáa. Viðey er stærri en flugvallarsvæðið og er mikið betur fallin sem íbúðasvæði en Vatnsmýrin. Eigum við ekki bara að halda flugvellinum á sínum stað Kannski þrengja svoldið að honum með HR og HÍ og skyldri starfssemi. Færa kennsluflugið annað og gera flugvöllinn svona nettari og umhverfisvænni með hávaðatakmörkunum og þ.h. Og koma svo þessari 15-25 þús manna byggð sem þar er gert ráð fyrir með þéttingu byggðar vestan Elliðaáa og svo 20 þúsund manna byggð til viðbótar í Viðey. Alls milli 35 og 40 þúsund manna byggð sem er sennilega nægjanlegt um alla framtíð(!).

Það er hægt að gera með þrem samvirkandi aðgerðum:

Leyfa fjölgun íbúða á vestan Elliðaáa án þess að krafa sé gerð um samsvarandi fjölgun bílastæða. Þetta er lykilatriði því einkabílar eru ekki samgöngutæki í borgum. (Lítum bara á London, París, Kaupmannahöfn, New York, Tokyo og Róm)

Hækka bílprófsaldurinn upp í 19 ár m.a. til þess að framhaldsskólanemar læri á strætó og að lifa í borg. (það kunna Reykvíkingar ekki).

Líta á almenningssamgöngur sem hluta af stoðkerfum borgarinnar (líkt og gatnakerfi, frárennsliskerfi o.þh.) og láta þær vera ókeypis.

Annað sem vert er að velta fyrir sér er að 3 af dómnefndarmönnum í Vatsmýrarsamkeppninni tóku virkann þátt í að hafna því að Hringbrautin væri lögð í stokk. Svo dæmir þetta sama fólk tillögu til fyrstu verðlauna þar sem einmitt er lagt til að Hringbrautin er sett í stokk. Hverskonar vitleysa er þetta? Ég velti fyrir mér hvaða mistök þetta fólk er að gera á þessari stundu þegar þau gerðu þessi hroðalegu Hringbrautarmistök fyrir bara 4 árum.

Hvar er þeirra siðferðislega og pólitíska ábyrgð? Á þetta fólk ekki bara að finna sér aðra vinnu??

Ég hef líka tekið eftir því að skipulagsmál borgarinnar hafa verið í rusli síðan uppúr 1980. En það er önnur og stærri saga.

Annars er allt gott að frétta.

Kær kveðja

Hilmar Þór“
Góður borgarstjóri

„Ég er að bjarga borginni,“ sagði Kári þar sem hann var að bisa við að reisa upp umferðarstólpa sem höfðu verið felldir af næturlífsfólki um helgina.

„Það er gott hjá þér, það mættu fleiri hugsa svona,“ sagði pabbi hans. Samt pínu óþolinmóður því barnið tók sinn tíma.

„Viltu kannski verða borgarstjóri, Kári?“

„Kannski seinna, ég held það sé aðeins of snemmt.“
EFTA

Nú vilja Færeyingar ganga í EFTA. Það er sósíalistinn Högni Hoydal sem beitir sér fyrir því.

Þá má rifja það upp að á Íslandi var hart tekist á um inngönguna í EFTA á síðustu árum viðreisnarstjórnarinnar. Það var talað um sjálfstæðis- og fullveldismissi.

En inn fórum við árið 1970. Þá voru Austurríki, Bretland, Danmörk, Noregur, Portúgal, Svíþjóð og Sviss aðilar að samningum, en Finnland, Lichtenstein og Ísland komu síðar.

Ég var barn þegar þetta gerðist. Fylgdist reyndar ágætlega með fréttum og man eftir hatrömmum deilum. Maður fann þó aðallega fyrir breytingunni þegar erlent sælgæti fór að fást í búðum. Áður hafði legið blátt bann við innflutningi þess. Maður varð að gera sér krembrauð og kókosbollur að góðu.

Þó voru vissar sjoppur í bænum þar sem sagt var að væri selt smyglað Mackintosh undir borðið.

Nú eru einungis Ísland, Noregur, Lichtenstein og Sviss eftir í EFTA. Þrjú fyrrnefndu löndin eru aðilar að EES-samningnum.

Þótt Belgía sé ekki meðlimur fer starfsemi EFTA að miklu leyti fram í Brussel – vegna nálægðarinnar við Evrópusambandið. Það vakti athygli þegar Geir Haarde forsætisráðherra var á ferð í Brussel nýlega að hann tók ekki tíma til að heimsækja skrifstofur EFTA.
Framsókn og ESB

Væri ekki nær að Bjarni gengi bara beint til verks – og skammaði Valgerði Sverrisdóttur og Björn Inga Hrafnsson?

Hina gallhörðu Evrópusinna í sínum eigin flokki sem munu aldrei hlíta leiðsögn hans eða Guðna þessum málum.
Við og BNA

Er það kannski satt sem stundum hefur verið sagt að það séu gamlir vinstrimenn sem kikna mest í hnjáliðunum þegar Bandaríkin gefa þeim gaum?

Össur á varla orð til að lýsa hrifningu sinni.

Og er ekki eins og það séu gömlu jálkarnir úr kalda stríðinu, Björn Bjarna og Styrmir, sem helst standa uppi í hárinu á BNA um þessar mundir?
Samtrygging

Var þetta þá erindi Samfylkingarinnar í ríkisstjórn?

Að verða nákvæmlega eins og hinir.
Úrslitin á Spáni

Eftir síðustu kosningar á Spáni töluðu margir um að Spánverjar væru að ganga erinda hryðjuverkamanna með því að kjósa Zapatero sem forsætisráðherra.

Mér fannst þetta alltaf yfirgengilegur málflutningur. Staðreyndin er sú að Jose María Aznar laug blákalt að þjóð sinni um hryðjuverkin 11. mars 2004.

Og var refsað fyrir það.

Aznar var nánasti bandamaður Bush í Evrópu, jafnvel enn nánari en Tony Blair. Þeim reyndist það báðum dýrkeypt.

Hverra erinda gengu Spánverjar þegar þeir kusu Zapatero í annað sinn í gær?

Annars hlýtur maður að fagna sigri hans – aðallega vegna þess, eins og Jón Baldvin Hannibalsson hefur lýst, að hin skelfing afturhaldssama kirkja á Spáni, beitti sér gegn honum.

Þekkjandi sögu hennar finnst manni að allt sem grafi undan henni hljóti að vera gott.
Afsakiði…

…meðan að ég æli…
Dómararnir og þögnin

Það hefði ekki verið amalegt á sínum tíma að fá hæstaréttardómara til að útskýra dóma sem ollu miklum deilum.

Til dæmis öryrkjadóminn og umdeildan dóm í kvótamálum.

En er það þetta sem Jón Steinar er að meina? Eða er hann bara orðinn svo leiður á fjölmiðlabindindinu?

Tek svo fram að mér finnst dómarar vera alveg úti að aka í dómum í ofbeldis-, nauðgunar- og meiðyrðamálum.

En ég er ekki viss um að ég vildi sjá þá deila um þetta í Kastljósi eða Silfri Egils. Ekki frekar en ég vildi sjá alþýðudómstóla.