arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sæti strokuselurinn – sem var snimhendis lógað

Einhvern veginn virkar það ekki sérlega snjallt að hafa tekið sæta strokkópinn úr Húsdýragarðinum, lógað honum og fóðrað refi með hræinu.

Í nágrenni við mig eru börn sem er mjög heitt í hamsi yfir þessu. Þau sáu myndir af selnum á netinu um helgina, lásu um afrek hans, horfðu í sætu augun hans – og voru hrifin af honum. Hvað annað?

Og nú frétta þau að búið sé að drepa dýrið. Í besta falli má segja að þetta sé lélegt pr.

Litli selurinn var orðinn að stjörnu. Það er dálítið glúrið hjá selkópi, satt að segja, að ná að strjúka úr dýragarði og skríða fleiri hundruð metra – og enda á tjaldstæði fyrir ferðamenn. Lýsir ansi sterkum vilja til að kynnast veröldinni.

Og jú, ég veit að margir verða til þess að segja að það eigi ekki að gera mun á dýrum vegna þess að okkur mönnunum þyki þau sæt og skemmtileg. En óneitanlega voru þarna viss tækifæri fyrir Húsdýragarðinn, bæði hvað varðar markaðssetningu og tækifæri til að laða þangað gesti.

Hér eru nokkur ummæli af netinu um þetta atvik:

Sigurður Þór Guðjónsson:

„Nú er búið að taka selkópinn af lífi án dóms og laga í stað þess að heiðra hann fyrir afrekið.“

Bragi Valdimar Skúlason:

„- Stjóri, fjölmiðlar eru að spyrja um selinn. Hann er orðinn stjarna. Hvað gerum við?

- Skjóttann. Við megum ekki við öðrum Guttormi hérna.“

Bjarki Karlsson:

„Þessi kópur í Laugardalnum, hann getur ekki heitið neitt annað en SNORRI STURLUSON.Fyrir því liggja margar ástæður:

1) Snorri er vel þekkt selsnafn úr heimsbókmenntunum.

2) Einkunnarorð Snorra eru: Út vil ek.

3) Snorri er með litla og töluvert ofmetna laug heima hjá sér.

4) Snorri lumar á leynigöngum sem hægt er að flýja gegnum.

5) Það liggur ljóst fyrir að Snorri verður höggvinn í haust – en er sjálfur á því að eigi skuli höggva.“

Árni Helgason:

„Fyrst Maríus gíraffi og nú selkópurinn sem strauk. Hvernig er auglýst eftir störfum í dýragarði? „Kjörið tækifæri fyrir ískalt fólk sem er reiðubuið að taka ákvarðanir sem láta börn gráta vikum saman.“

Guðrún Sesselja Arnardóttir:

„Í dag las ég krúttfrétt á öllum miðlum um lítinn, sætan kóp sem strauk úr Húsdýragarðinum og fór í litla ævintýraferð sem endaði á tjaldsvæðinu í Laugardal…en í kvöld les ég að kópurinn hafi verið dæmdur til dauða fyrir tiltækið og þegar búið að framfylgja dauðadómnum! Ég veit eiginlega ekki hvar ég á að byrja, mér finnst þetta svo absúrd! Að lokum legg ég til að allir dýragarðar verði lagðir niður.“
Mun hærra verð til bænda í ESB en á Íslandi

Væri íslenskum sauðfjárbændum betur borgið innan Evrópusambandsins?

Maður hlýtur að spyrja eftir lestur greinar sem birtist á vefnum 641.is og byggir á úttekt Landssambands íslenskra sauðfjárbænda. Þar er sýnt fram á að verðið sem bændur fá fyrir afurðir sínar á Íslandi er afar lágt í evrópskum samanburði. Franskir sauðfjárbændur fá 60 prósent hærra verð en íslenskir sauðfjárbændur.

Nú eru styrkir til landbúnaðar hærri á Íslandi en í ESB – má spyrja hvort það geri gæfumuninn um að samtök bænda vilja ekki aðild að Evrópusambandinu? Ef verðið fyrir afurðirnar er jafnan miklu hærra hlýtur aðild að freista – eða hvað?

Í greininni er afurðastöðvum og milliliðum í landbúnaðarkerfinu ekki kennt um þessa stöðu, heldur er það smásöluverslunin sem er sökudólgurinn, að mati höfundarins. Semsagt verslanirnar á höfuðborgarsvæðinu.

Nú er það svo að bændur eiga í flestum tilfellum afurðastöðvarnar sjálfir og ættu því að geta greitt sjálfum sér hærra verð. En samt er það ekki raunin. Hvað veldur því ? Jú. Svarið er einfaldlega það að vegna gríðarlegrar stærðar tveggja helstu smásalanna þrúkka þeir verðið niður. Þegar aðilar sem ráða 80% af öllum smásölumarkaðnum á höfuðborgarsvæðinu, beita sér með þessum hætti, geta afurðastöðvarnar ekki annað en að tekið því verði sem boðið er og hætta ekki á að sitja uppi með kjöt sem þeir geta ekki selt. Aðgangur að markaðnum á höfuðborgarsvæðinu skiptir öllu máli. Ein af afleiðingunum af þessu er sú að ekki er hægt að bjóða bændum hærra verð en raunin er.

Þegar neytandinn sér svo verðmiðann á lambakjötinu í búðunum, þegar búið er að leggja á óhóflega mikið á vöruna, bölvar hann helvítis bændunum og kennir þeim um hátt verð. Er það sanngjarnt ?

Eru þetta sanngjörn viðskipti ?
Hellisheiðarvirkjun og veruleikafirringin

Lengi stóðu menn í þeirri trú að það væri hræðilegt tap ef ekki væri virkjuð hver spræna og hver hola sem stóð gufa upp úr, þá var talað um að ónýtt orka hyrfi út í sjó eða upp í loftið.

Því miður fékk þetta viðhorf víða að ráða, eins og til dæmis í Hellisheiðarvirkjun. Þar var viðkvæm orkulind notuð til að knýja stóriðjuver – og ekki skeytt um mengun, umhverfisspjöll eða þá staðreynd að jarðgufa endurnýjast mjög hægt, það er hægt að ganga á hana með þeim hætti að hún þverr. Og því jaðrar við sturlun að nota slíka orku í stóriðju – slíkt fer bara alls ekki saman. Í þessu efni létu menn varnaðarorð eins og vind um eyru þjóta. Líklega var það fyrst og fremst hroki sem réð.

Hellisheiðarvirkjun er orðin tákn um skammsýni og vanhæfni – það verður að segjast eins og er. Arnar Sigurðsson skrifar um virkjunina í pistli hér á Eyjunni, rekur fyrst hinn furðulega rekstur Orkuveitu Reykjavíkur um og eftir aldamót, en segir svo:

Þó var bara um smáaura að ræða í samanburði við hina glórulausu fjárfestingu veruleikafirrtra stjórnenda fyrirtækisins í Hellisheiðarvirkjun. Heildarskuldir Orkuveitunnar nema nú hvorki meira né minna en 172 milljörðum sem að langstærstum hluta er tilkomið vegna raforkuframleiðslu fyrir álverið á Grundartanga. Álverið borgar líklega lægsta rafmagsverð allra álvera í heiminum eins og fram hefur komið á orkubloggi Ketils Sigurjónssonar (til samanburðar skuldaði OR 17 milljarða 2002)

Forsaga málsins er sú að þegar álverið var stækkað undirbauð Orkuveitan Landsvirkjun sem þá þegar hafði markað sér þá stefnu að hækka verð til stóriðju. Að opinber stofnun skuli undirbjóða aðra fyrir erlenda málmbræðslu hlýtur að vera einstakt. Niðurstaðan er að raforkusala Helga Hjörvars og Alfreðs Þorsteinssonar skilar arðsemi sem er 3% undir fjármagnskostnaði. Þar með er þó tjón kjósenda í Reykjavík ekki á enda því virkjunin er ekki sjálfbær og hefur orkan fallið frá fyrsta degi og fellur enn.

Svokallað umhverfismat vegna virkjunarinnar er auðvitað einn stór brandari. Útblástur á tugþúsundum tonna af brennisteinsvetni var afgreitt með einni setningu eitthvað á þá leið að brennisteinslykt gæti aukist tímabundið. Landvernd benti á að mikilvægt væri að merkja bílastæði.

Í dag er sorglegt um að líta á virkjunarsvæðinu sem flokka má sem eitt risavaxið umhverfisslys, rusl og drasl hvert sem litið er. Ótengdar leiðslur sem ryðga á víðavangi eru hinsvegar ágætur minnisvarði um stjórnmálamenn sem misst hafa tengingu við veruleikann og skilning á almannaþjónustu.
Hví kvartið þið svona mikið?

Ég talaði í dag við erlendan mann sem hefur dvalið hér á landi um skeið. Hann spurði yfir hverju Íslendingar væru alltaf að kvarta.

„Þið eigið vel menntaða þjóð, efnilegt ungt fólk, aldurssamsetning þjóðarinnar er góð. Þið eigið gott menntakerfi, góða skóla alveg frá barnsaldri og upp í háskóla og þeir eru mestanpart ókeypis. Menningarlífið er blómlegt. Þið eru hraust þjóð og langlíf, ungbarnadauði er sá minnsti í heiminum. Þið búið við frelsi og frið. Hér er áberandi velmegun hvert sem maður fer, fátækt er lítil og það eru ekki vandamál vegna innflytjenda. Þið eigið gnægð af hreinni orku sem er afskaplega mikilvægt í nútímasamfélagi. Hví kvartið þið svona mikið?“

Ég verð að viðurkenna að mér vafðist tunga um höfuð. Svo fór ég að rekja eitt og annað sem er ekki í sérlega góðu lagi á Íslandi. En er heildarmyndin sem birtist í spurningu ferðamannsins kannski rétt? Hversu glöggt er gestsaugað í þessu tilviki? Það væri gaman að fá svör frá lesendum.
Lágkúra

Heldur er lítilmótlegt og lágkúrulegt að fylgjast með þeim sem hér á Íslandi vilja ekki taka þátt í bandalagi þjóða gegn hernaðaryfirgangi Rússa.

Rússar hafa lagt undir sig heilt hérað í sjálfstæðu nágrannaríki og standa nú fyrir hernaði í öðru héraði Úkraínu. Þetta brýtur gegn öllum meginreglum í samskiptum þjóða – og rýfur frið sem lengi hefur tekist að varðveita í Evrópu.

Að auki ógna Rússar öðrum nágrannaríkjum, vina- og bandalagsþjóðum Íslendinga.

Nú heyrast raddir fólks sem vill rjúfa þessa samstöðu, heldur því jafnvel fram að þessi þróun í heimsmálum komi okkur ekkert við, annars vegar eru þarna fiskútflytjendur sem hugsa einungis um skammtíma viðskipti og hins vegar einhverjir aðilar sem eru að slá ódýrar keilur í baráttu sinni gegn Evrópusambandinu.

Þeir virðast reyndar gleyma að þarna er líka að verki Atlantshafsbandalagið sem inniheldur auk Evrópuþjóða Bandaríkin, Kanada – og jú og Ísland.

Einn spekingurinn talar meira að segja um „ófrið“ Evrópusambandsins í austurátt! Sá ætti kannski að skreppa til Póllands, Lettlands, Litháens eða Eistlands og kynna sér viðhorf fólksins þar.

Sem betur fer virðist ríkisstjórnin ætla að standa í lappirnar í þessu máli. Hér eiga Íslendingar samleið með vestrænum ríkjum.
Lófóten – hið nýja Ísland

Lófóten er eyjaklasi í Norður-Noregi, rétt norðan við heimskautsbaug. Náttúrufegurð þykir vera mikil þar – sjálfan hefur mig alltaf langað til Lófóten en enn hefur ekki orðið af því.

Loftslag á Lófóten er milt miðað við hnattstöðuna, ekki ósvipað því sem er á Íslandi. Íbúar Lófóten eru um 25 þúsund.

Nú les maður í hinu vinsæla ferðatímariti Condé Nast að Lófóten sé „hið nýja Ísland“. Það sé kominn tími til að fara annað en til Íslands „þegar meira að segja formaður ferðamálaráðs á Íslandi segi að of margir túristar komi til landsins“.

Við getum þó enn huggað okkur við það, eða verið leið yfir því, að erfitt og dýrt er að komast til Lófóten, en auðvelt og ódýrt til Íslands.
Björt framtíð borgarinnar

Sú Reykjavík sem nú er til er ólík þeirri Reykjavík sem ég ólst upp í. Hún er miklu skemmtilegri. Reykjavík var einhæf, daufleg og drungaleg. Þekktur rithöfundur sagði eitt sinn við mig að hann myndi einkum eftir rigningu og vondu molakaffi frá tímanum þegar hann var ungur.

Í skýrslu sem Velferðarsvið Reykjavíkur birtir kemur fram að í borginni er fólk með 131 ríkisfang. Það er heilmikið. 8,5 prósent borgarbúa eru með erlent ríkisfang. Og þá eru auðvitað ekki meðtaldir innflytjendur sem hafa fengið íslenskan ríkisborgararétt.

Þetta sumar upplifir maður Reykjavík sem borg með alþjóðlegan svip – stað þar sem ríkir menningarleg fjölbreytni, borg sem er frjálslynd og dýnamísk. Þetta er umhverfi fyrir nýsköpun og grósku.

Ég var á Laugavegi áðan, bærinn iðaði af lífi. Þegar ég var kominn á móts við Vatnsstíginn sá ég sýn. Borg sem heldur áfram að batna með fleiri ferðamönnum, fleira fólki sem vill setjast hér að, fleiri tækifærum, meiri fjölbreytni. Kannski nær tala aðfluttra brátt 20 prósentum?

Þetta er björt framtíð, við þurfum ekki að óttast.
Trúarbragðastríð – á 21. öld

Manni hefði þótt það algjörlega óhugsandi þegar maður var að alast upp á tíma kalda stríðsins, að fáum áratugum síðar snerust stríðsátök í heiminum um trúarbrögð. Nei, maður hefði ekki trúað því.

En nú, aldarfjórðungi eftir að kalda stríðinu lauk, horfir maður upp á túarbragðastríð og – átök út um allan heim. Það sem fær mesta athyglina er stríðið í Sýrlandi og Írak, en staðirnir eru miklu fleiri.

Eitt hræðilegasta stríðið geisar í Miðafríkulýðveldinu þar sem hersveitir kristinna manna ofsækja múslima af mikilli grimmd. Mörg þúsund manns hafa dáið og moskur hvarvetna verið brenndar.

En ofsóknirnar eru á báða bóga. Guardian fjallaði nýlega um hlutskipti kristins fólks víða um heim, aðallega í ríkjum þar sem íslam er við lýði en líka víðar. Það er skelfileg lesning.

Eins og ég segi – þegar ég var að alast upp hafði maður ekki haft hugmyndaflug til að ímynda sér að trú yrði í framtíðinni aðaluppretta styrjalda og manndrápa. Maður hélt einfaldlega að slíkt heyrði sögunni til.

Trúarbragðastríð geisuðu í Evrópu á 16. og 17. öld og léku álfuna grátt. Í þrjátíu ára stríðinu voru heilu sveitirnar lagðar í auðn og mannfallið var ógurlegt.
Gervigreind, lúddítar og hin skilyrðislausa framfaratrú

Ég hef mörgum sinnum lent í því að vera uppnefndur lúddíti þegar ég hef birt greinar þar sem segir að tækniframfarir séu ekki skilyrðislaust af hinu góða. Luddítar voru andsnúnir iðnbyltingunni á 19. öld.

Skilyrðislaus framfaratrú og blind tæknihyggja þola illa að vera andmælt. Robert Oppenheimer, einn af höfundum atómsprengjunnar sagði að eðlisfræðingar hefðu kynnst syndinni þegar þeir þróuðu atómsprengjuna – og undan því gætu þeir ekki losnað.

Vísindin hafa fært okkur langlífi, heilsu, vellíðan og þægindi með áður óheyrðum hætti. En áhrif iðn- og tæknibyltinga eru að sumu leyti ekki komin fram. Það bíður óborinna kynslóða að takast á við þau. Það hefur tekist, með miklu alþjóðlegu átaki, að halda kjarnorkuvopnum í skefjum. Við vitum svosem ekkert um hvort það tekst áfram.

Loftslagsbreytingar eru sagðar vera einhver mesta vá sem mannkynið hefur staðið frammi fyrir. Áhrif þeirra eru heldur ekki komin fram – þótt upphafið megi rekja allt aftur í iðnbyltingu. Hvaða hörmungar eiga afkomendur okkar eftir að upplifa vegna þess að við höfum eyðilagt loftslagið á jörðinni?

Við stöndum frammi fyrir heimi þar sem vinnuafl mannsins gæti að miklu leyti orðið óþarft, þar sem vélar geta unnið megnið af störfunum. Fær þá mannkynið að njóta þess að vinna lítið og fást við uppbyggjandi hugðarefni? Eða færist ójöfnuður enn í aukana eins og hann hefur verið að gera – verða það fáir útvaldir eigendur sem njóta afrakstursins af þessari byltingu? Hvernig heimur verður það?

Og nú er rætt um gervigreind. Ljóst er að gríðarlegar framfarir geta orðið á því sviði. Nú vara vísindamenn með Stephen Hawking í fararbroddi við þróun gervigreindar og sérstaklega við því að framleidd verði vopn sem byggja á henni. Hawking hefur reyndar sagt að gervigreindin geti þýtt endalok mannkynsins.

En líklega halda menn áfram að þróa gervigreindina – alveg butséð frá afleiðingunum. Hvers vegna – ef það er hættulegt? Jú, vegna þess að það er hægt. Og vegna þess að enginn vill vera lúddíti.
Er einhver við?

Það stendur yfir leiðtogakjör í Verkamannaflokknum breska. Í Guardian skrifar Frankie Boyle meinhæðna grein þar sem segir að eins og stendur gæti flokkurinn eins verið rekinn af tölvupóstfangi þar sem enginn er við vegna fría.

Einhvern veginn á þetta ágætlega við vinstri vænginn í íslenskri pólitík, allt frá Bjartri framtíð um Samfylkingu yfir í Vinstri græna.

Hvers vegna er engin umræða á vinstri væng stjórnmálanna um hluti sem skipta máli – já, einfaldlega hvernig samfélagi við viljum búa í ? Engin umræða um stefnu, um hugmyndir, um þróun í stjórnmálum á alþjóðavísu?

Hví þessi ótrúlega værukærð – eða á maður að kalla það leti?

Þessir stjórnmálaflokkar eru kreppu allir með tölum, BF og Samfylking virðast við dauðans dyr, VG getur kannski haldið áfram svona upp á gamlan vana. Vinstri vængurinn í íslenskum stjórnmálum er lamaður – hann hefur orku til handa uppi smá andspyrnu á þingi, aðallega í formi málþófs, en frá honum koma engar hugmyndir.

Reið stjórn Jóhönnu og Steingríms vinstrinu að fullu? En eftir hana var kosið nýtt forystufólk – og samt hefur fylgið haldið áfram að minnka.

Kannski er heldur ekki við foringjana að sakast. Er fólk eftir í þessum flokkum til að halda uppi stjórnmálastarfi, til að reisa þá upp aftur? Eða svo vitnað sé aftur í greinina í Guardian – er einhver við?
Kúrdar sviknir enn einu sinni – og Nató lætur sennilega gott heita

Það eru Kúrdar sem hafa borið hitann og þungann af baráttunni gegn hinum viðurstyggilegu sveitum ISIS. Við höfum séð hetjulegar myndir frá þessu stríði þar sem ungir Kúrdar, bæði karlar og konur, eru í fremstu víglínu gegn ófögnuðinum. Það voru Kúrdar sem björguðu þúsundum yazida sem ISIS-liðar ætluðu beinlínis að slátra í fyrra.

Maður skyldi ætla að heimsbyggðin kynni Kúrdum þökk fyrir þetta. En klækjastjórnmálin láta ekki að sér hæða. Líkt og blaðamaðurinn Robert Fisk orðar það – Kúrdar voru fæddir til að láta svíkja sig.

Þeir fengu ekki að eiga sitt eigið ríki sem þeim hafði verið lofað eftir fyrri heimsstyrjöldina, heldur lentu í því að vera skipt milli ríkja sem öll fjandsköpuðust við þá – Tyrklands, Írans, Íraks og Sýrlands. En stundum hefur hentað Vesturlöndum að nota Kúrda, eins og nú í baráttunni gegn ISIS. Bandaríkjamenn notuðu Kúrda líka til að berjast gegn Saddam Hussein – sem alltaf var ótrauður við að myrða Kúrda – en einatt urðu kaldrifjaðir stórveldahagsmunir til þess að Kúrdarnir sátu á endanum uppi með sárt ennið – og mikið mannfall.

Nú eru Tyrkir aftur byrjaðir að herja á Kúrdana. Þetta er sérkennilegt laumuspil, Tyrkir láta eins og þeir séu að berjast gegn ISIS en sprengja stöðvar Kúrda í leiðinni. Í þessu felast ótrúleg óheilindi, því Tyrklandsstjórn hefur ekki getað tekið af skarið í því að sporna gegn ISIS. Í gegnum Tyrkland streyma sjálfboðaliðar til að berjast með sveitum hinna íslömsku fasista.

En Tyrkland er mikilvægur bandamaður Vesturlanda, eitt af aðildarríkjum Atlantshafsbandalagið. Nató óttast að Tyrkland fari enn lengra út á braut íslamsvæðingar – eins og það hefur að nokkru leyti gert undir stjórn Erdogans. Í því samhengi skipta Kúrdar litlu máli, þeim má gleyma eftir hentugleikum og svíkja þá. Og því munu Tyrkir komast upp með að ráðast gegn þeim, á sama tíma og þeir leika báðum skjöldum gagnvart ISIS.

Kúrdískar konur tóku þátt í að berjast gegn ISIS í umsátrinu um Kobani. Robert Fisk segir að orrustan hafi verið eins konar mini-Stalíngrad.
Ferðamannahægðir

„Ferðamannahægðir“ er líklega orð sumarsins – orð sem lýsir vel umræðunni og tíðarandanum sumarið 2015.

DV skýrir frá því að slökkvilið hafi verið kallað út til að hreinsa „ferðamannahægðir“ af bílastæði við Leifsstöð – til að bíta höfuðið af skömminni var þetta bílastæði fatlaðra.

Fyrir nokkrum árum kom ég út af heimili mínu, það var sumarmorgunn. Þá voru einmitt svona „hægðir“ á stétt í garðinum.

Ég tók á það ráð að ná í garðslöngu til að spúla „hægðirnar“ burt – kom ekki í hug að kalla á slökkviliðið.

En ég veit ekki hvort þetta voru „ferðamannahægðir“. Úr því fæst væntanlega aldrei skorið.
Götur við hús sem verða líklega aldrei til

Óvíða er dýrmætt pláss jafn illa nýtt og á Vatnsmýrarsvæðinu í Reykjavík – nei, flugvöllurinn er ekki aðalatriði í þessari grein þótt hann komi við sögu.

Ég hef farið um þarna á hjóli undanfarna daga og það er merkileg upplifun. Í fyrsta lagi botnar maður ekkert í skipulaginu, hvers vegna allar akbrautirnar liggja eins og þær gera. Svo fattar maður að líklega eru þær skipulagðar út frá byggingum sem hafa ekki risið – og munu kannski aldrei rísa.

Stór bílabraut sker Vatnsmýrina þvera – og yfir hana er afskaplega erfitt að komast nema á sérstökum brúm. Staðsetning þeirra er hins vegar ekki alltaf mjög hentug. Þetta er það sem er kallað stofnbraut – það þýðir að helst ekkert mannlíf fær að þrífast í nánd við götuna. Mér hefur verið tjáð að um H.C. Andersen boulevard í Kaupmannahöfn og Sveavägen í Stokkhólmi fari fleiri bílar en um Vatnsmýri – við téðar götur er bæði hús og gangstéttir.

En þrátt fyrir bílagötuna stóru er gamla Hringbrautin ennþá til. Hún er á sínum stað, mestanpart óbreytt. Og þar fyrir neðan er ennþá til gamli vegurinn sem lá framhjá Umferðarmiðstöðinni. Hinum megin við hraðbrautina eru svo nýlegur og afar fáfarinn vegur sem liggur út í Nauthólsvík – þegar maður fer hann kemur maður að miklum gatnamótum og umferðarmannvirkjum en sér varla hræðu á ferli.

Og þá skilur maður: Þessi vegur átti að liggja að Samgöngumiðstöðinni sem til stóð að risi við Reykjavíkurflugvöll. Hún verður væntanlega aldrei að veruleika.

Og eins er það með allar göturnar nær borginni, þær taka mið af spítalanum stóra sem stendur til að reisa í og við Landspítalalóðina. En staðreyndin er að svo miklar efasemdir eru um þessa spítalabyggingu að hún rís varla nokkurn tíma á þessum stað.

Við höfum semsagt götur sem liggja að húsum og í kringum hús sem verða líklega aldrei til. Og jú, það er skelfing að klöngrast gangandi eða á hjóli yfir þetta allt.

Hluti af gatnafjöldinni í Vatnsmýri. Það vantar reyndar akbrautina sem liggur út í Nauthólsvík. Hún er engin smásmíð.
Tekur því að skipta?

Það er spurning hvort taki því nokkuð að skipta um forseta á næsta ári þegar einu enn kjörtímabili Ólafs Ragnars Grímssonar lýkur. Nú eru enn uppi vangaveltur um hvort hann bjóði sig fram aftur.

Það er ekki sérlega líklegt, en þá er að athuga að síðast þótti það ekki líklegt heldur.

Ólafur er búinn að vera svo lengi að eitt kjörtímabil til eða frá virðist ekki skipta miklu. Ég játa, ég man ekki í svipinn hvað tímabilin eru orðin mörg. Ég var ungur maður þegar Ólafur tók við.

Maður finnur heldur ekki neinn sérstakan áhuga á forsetakjöri nema þegar er gúrkutíð í fjölmiðlum – og maður verður heldur ekki var við að margir hafi áhuga á þessu embætti.

Eðli embætta eins og þessa er gjarnan þannig að þeir sem hafa mestan áhuga eru einna lökustu kandídatarnir. Þeir sem ætti sjálfkrafa að útiloka.

En svo talað sé í fúlustu alvöru, þá erum við enn með forsetaembætti sem er stjórnskipulegur bastarður. Í næstu kosningum væri hægt að kjósa forseta sem beitir neitunarvaldi vinstri hægri, en það væri líka hægt að kjósa forseta sem beitir því aldrei. Þetta er semsagt alveg undir geðþótta forseta komið. Ef marka má það sem Ólafur Ragnar segir nú væri hann tilbúinn að beita neitunarvaldi ef væru undir stórar ákvarðanir um sjávarauðlindina – eða hvað?

Auðvitað vita allir að þessu fyrirkomulagi verður að breyta, en ekki verður neitt úr neinu í endalausu þrefi um stjórnarskrána.

Annars verður að segjast eins og er að Ólafur hefur haft sig hægan í nokkuð langan tíma og í raun farið mjög lítið fyrir honum. Hann útnefndi Sigmund Davíð sem forsætisráðherra fyrir rúmum tveimur árum, stefna hans gagnvart Evrópu varð ofan á – það er líkt og með þessu hafi hann fengið metnaði sínum svalað, að minnsta kosti í bili.
Hraðbraut með kjarri og berjalyngi – mokað burt

Á Tollhúsinu í Reykjavík, beint fyrir ofan Kolaportið, hefur verið sérkennilegur og heillandi reitur.

Þetta eru leifar af hraðbraut sem átti að liggja meðfram höfninni í gömlu borgarskipulagi, að hluta til á stólpum. Ekki varð neitt úr hraðbrautinni – nema þessi bútur var lagður á Tollstöðinni.

Hann hefur fengið að vera í friði í langan tíma og upp úr gömlu malbikinu var farið að vaxa kjarr og meira að segja berjalyng. Allt sjálfsprottið. Maður gat skynjað hvernig mannvirki hverfa aftur til náttúrunnar ef þau eru yfirgefin.

Nú les ég í fjölmiðlum að þessu hafi verið mokað burt. Það er kannski ekki hægt að kvarta mikið yfir því, en þó er viss eftirsjá. Þetta var algjörlega einstakur staður og menningarminjar á sinn hátt. Kannski telja menn sig finna betri not fyrir hann?