arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
181 dagur

Mér telst til að Alþingi hafi setið 181 dag á þessu ári, semsagt innan við hálft ár. Þá tel ég með laugardaga og sunnudaga – þetta er tíminn þegar þing starfaði, fyrst frá miðjum janúar fram í maíbyrjun, síðan örfáa daga í byrjun júní og loks frá október fram í desember.

Ég er ekki einn þeirra sem geri kröfur um að Alþingi sé sífellt að funda. Oft er náttúrlega verið að ræða hluti sem skipta engu máli eða semja frumvörp sem eru skaðleg fremur en hitt. Langur fundartími getur aldrei verið mælikvarði á þingstörfin. Það getur til dæmis alveg komið til greina að hafa þing sem samanstendur ekki af atvinnumönnum, heldur af fólki sem gegnir líka öðrum störfum úti í bæ.

Samt ættu sumir að fá gott frí út úr þessu. Aðrir nota frítímann auðvitað til að auðga anda sinn, lesa bækur, pæla í hugmyndum, kynnast nýjum straumum. Ekki rétt?

- - -

Fyrir nokkrum árum kom upp umræða um fánýti utanríkisþjónustunnar. Síðan þá hefur hún reyndar tútnað óskaplega út – mest í tíð Davíðs Oddssonar. Minnistæð eru þau orð Guðmundar Ólafssonar aðí nútímanum séu sendiráð álíka nauðsynleg og uxakerrur – eða sagði hann ekki sirkabát það?

Í þessu ljósi má líka skoða eilíf ferðalög þingmanna. Enginn þarf að segja mér að þau séu nauðsynleg á tíma internets, tölvupósts og fjarfundarbúnaðar. Það er sjálfsagt að eiga vinsamleg samskipti við aðrar þjóðir – en mikið af þessu virkar eins og Alþingi sé í aðra röndina ferðaklúbbur.

Ég vona að þetta sé það sem Guðjón Ólafur Jónsson vildi segja í þinginu um daginn. Að honum hafi blöskrað frekar en að hann hafi verið að slá pólitískar keilur. Það var allavega merkilegt að sjá Halldór Blöndal og Steingrím J. sameinast um að setja ofan í við þingmanninn unga.

Menn berjast yfirleitt af meiri ákafa fyrir hagsmunum sínum en hugsjónum.

- - -

Kóklestin keyrði framhjá okkur Kára á laugardaginn með mikilli háreysti, amerískum jólalögum og svoleiðis.

Kári vildi að við flýttum okkur burt. Ég spurði af hverju?

"Ég verð svo sorgmæddur þegar ég heyri svona mikinn hávaða," svaraði fjögurra ára drengurinn mjóróma.
Þingmenn í fallhættu – mörg ný andlit

Skoðanakannanir sýna að fylgið er á talsverðri hreyfingu milli flokka. Ég geld reyndar varhug við skoðanakönnun sem birt var í dag frá batteríi sem kallar sig Plúsinn – hún er gerð í gegnum netið með aðferðafræði sem telst vafasöm.

Hitt er víst að útspil Frjálslynda flokksins í innflytjendamálum hefur hreyft við kjósendum. Hin mikla uppsveifla Sjálfstæðisflokks virðist vera í rénun, Framsóknarflokkurinn er ekkert að ná sér á strik, Samfylkingin kemur ekki vel út en fylgi Vinstri grænna er í hámarki. Þetta ætti að gefa fyrirheit um harða kosningabaráttu. Ég hef áður lagt út af því hversu erfitt gæti verið að mynda ríkisstjórn eftir kosningar sem færu á þá leið sem skoðanakannanir undanfarið spá. Gæti ekki stjórnarkreppa verið í spilunum?

Helsti sérfræðingur minn í kosningum er Einar Mar Þórðarson stjórnmálafræðingur. Ólíkt mér kann hann að reikna. Einar heldur úti bloggsíðu og í nýrri færslu fjallar hann um hversu margir þingmenn gætu misst sæti sín eftir kosningarnar. Einari telst til að samkvæmt síðustu Gallupkönnun séu það nítján þingmenn sem séu í mestri hættu, nefnilega eftirtaldir:

Anna Kristín Gunnarsdóttir

Ásta Möller (fer eftir kjördæmi formanns)

Birgir Ármannsson

Drífa Hjartardóttir

Guðjón Hjörleifsson

Guðjón Ólafur Jónsson

Guðrún Ögmundsdóttir

Gunnar Örlygsson

Hjálmar Árnason

Jón Gunnarsson

Jónína Bjartmarz

Kristinn H. Gunnarsson

Mörður Árnason (fer eftir kjördæmi formanns)

Sigurður Kári Kristjánsson (fer eftir kjördæmi formanns)

Sigurjón Þórðarson (gæti flutt sig um kjördæmi)

Sigurrós Þorgrímsdóttir

Siv Friðleifsdóttir

Sæunn Stefánsdóttir

Valdimar Leó Friðriksson

Á móti segir Einar að að eftirtaldir frambjóðendur eigi mestar líkur á að tryggja sér þingsæti samkvæmt niðurstöðum Gallupkönnunarinnar:

Auður Lilja Erlingsdóttir (V)

Álfheiður Ingadóttir (V)

Ármann Kr. Ólafsson (D)

Árni Johnsen (D)

Árni Páll Árnason (S)

Árni Þór Sigurðsson (V)

Björk Guðjónsdóttir (D)

Gestur Svavarsson (V)

Guðbjartur Hannesson (S)

Guðfinna Bjarnadóttir (D)

Guðfríður Lilja Grétarsdóttir (V)

Gunnar Svavarsson (S)

Herdís Á. Sæmundardóttir (B)

Illugi Gunnarsson (D)

Jón Gunnarsson (D)

Katrín Jakobsdóttir (V)

Kristján Þór Júlíusson (D)

Ólöf Norðdal (D)

Paul Nikolov (V)

Ragnheiður Elín Árnadóttir (D)

Unnur Brá Konráðsdóttir (D)

þingmaður í NV (V)

þingmaður í RN (F)

þingmaður í RN (F)

þingmaður í RS (F)

þingmaður í NA (F)

þingmaður í S (F)
Tvær bíómyndir

Ég hef alltaf haft tvíbenta afstöðu til Bondmynda. Að sumu leyti geta þær verið þægileg afþreying, en mér hafa líka reynst þær besta svefnmeðal. Því aldrei gerist neitt óvænt í Bondmynd. Þannig sofnaði ég yfir þarsíðustu Bondmynd á sýningu í Laugarásbíói fyrir nokkrum árum.

Nú hefur maður lesið að nýja Bondmyndin eigi að vera miklu frábærari en hinar – að þarna kveði við nýjan tón. Ég fór í bíó og sannreyndi að svo er ekki. Daniel Craig er snöfurmannlegur leikari, það hefur maður séð áður, en annars er þetta ekkert nema steingeldar tæknibrellur, söguþráður nánast ekki fyrir hendi og persónusköpun í lágmarki – meira að segja fyrir Bondmynd.

Það lekur eitthvað úr auga aðalbófans, en annars er hann ósköp litlaus – keppir allavega ekki við klassíska Bondóþokka eins og Goldfinger og Blofeld.

Sorrí, þetta er alveg hundleiðinleg mynd.

- - -

Hins vegar sá ég frábæra mynd um daginn á geisladiski – hún hafði farið framhjá mér í bíó. Hún heitir Syriana með George Clooney í aðalhlutverki. Fjallar um olíu. Ég endaði með því að horfa á hana tvisvar. Þarna er dregin upp einkar sannfærandi mynd af óskaplega miklu valdi sem spillir og gerspillir.

Sagan er býsna flókin, stundum dálítið ruglingsleg, en það gerir myndina í raun meira sannfærandi. Hún er sögð frá þremur sjónarhornum. Þarna eru bandarískir jakkafatamenn sem lifa á gráu svæði milli stjórnmála og olíuviðskipta, olíufurstar og fjölskyldur þeirra sem lifa í ofboðslegum forréttindum og loks snauðir farandverkamenn sem vinna í olíuiðnaðinum og eru móttækilegir fyrir herskáum boðskap íslamista – kannski skiljanlega.

Allt er þetta frekar skelfilegt. Ég fullyrði að þetta sé ein besta pólitíska mynd sem hefur verið gerð. Og hún verður ekki verri fyrir að hún er tekin á mjög trúverðugum söguslóðum í Miðausturlöndum, innan um dapurlegar blokkir og hrollvekjandi olíusvæði.
Jól við Oxford Street

Vont var að missa af Silfrinu en nú sit ég með kvíðahnút í maganum á kaffihúsi við Oxford Street og finnst að ég þurfi að fara að kaupa jólagjafir. Traffíkin er brjálæðisleg og allir að rekast utan í alla…

Er nú kominn í gamalkunnar stellingar að skrifa á netið á kaffihúsi. Sit á Starbuck's sem er nánast við Oxford Street. Ekki rólegasti staður í heimi. Oxford Street er hreint brjálæði fyrir jólin, fólkið treðst um götuna og er aðallega í því að rekast hvað utan í annað. Mannlífsflóran er reyndar stórkostleg, hér ægir saman öllum kynþáttum. Ég tel víst að ekki haldi allir jól.

Það er nóg af jólaljósum en einhvern veginn eru þau dálítið tacky, skortir innileikann – getur maður sagt kærleikann. Maður þarf mikla rósemd hugans til að geta gert nokkuð af viti hér. Aðeins ofar er reyndar Marylebone Village með litlum sætum búðum, veitingahúsum og miklu hlýlegra viðmóti – líklega skemmtilegasta hverfi í London.

Er með kvíðahnút í maganum. Nógu var vont að missa af Silfrinu. En það er fleira sem hefur dottið upp fyrir. Jólagjafainnkaupin sem áttu að framkvæmast hér hafa orðið að engu. Ég hef ekki komist til að kaupa góðmetið í Fortnum's & Mason og hér blasir við mér hið mikla vöruhús Selfridges's. Veit að kona mín vonar að ég komist þangað inn áður en ég fer. Úff. Best að reyna. Úrvalið er svo milljónfalt meira en á Íslandi. Við höfum stór verslunarhús en ekkert sérstaklega fjölbreytt úrval.

Tíminn er frekar naumur, ég flýg heim í kvöld og svo ég mæti í Ísland í dag á morgun.
Messufall

Nú gerðist það sem ekki hefur áður orðið í átta ára sögu Silfurs Egils. Það varð messufall hjá mér. Sem er náttúrlega vont þegar maður er að sumu leyti eins manns fjölmiðill. Ég þakka Svavari Halldórssyni vel fyrir að hlaupa í skarðið fyrir mig á síðustu stundu. Ástæðan fyrir þessu er einfaldlega sú að ég fór til London til að heimsækja konu mína sem er þar í námi. Lenti svo í því að veikjast illa í kuldanum og rakanum hér og náði ekki í flug heim.

Nú er mér að skána og ég vonast til að vera mættur í spjall í Íslandi í dag á miðvikudaginn. Ef guð lofar. Hins vegar hef ég verið mestanpart netsambandslaus og er lítt með á nótunum um hvað hefur gerst á Íslandi síðustu dagana.

Fyrst birt: 04. des. 2006 16:30
Guðmundur á Mokka kvaddur

Guðmundur Baldvinsson var jarðsunginn í dag í Kristkirkju. Guðmundur var einstakur öðlingur sem í áratugi rak hið frábæra kaffihús Mokka á Skólavörðustíg. Kaffihúsið er löngu orðið sígilt, enda líður brátt að því að það hafi starfað í hálfa öld, innréttingarnar þar inni í dásamlegum módernískum stíl frá því í kringum 1960 og hefur aldrei verið breytt, þögnin þar inni – Guðmundur setti víst upp hátalara þegar hann opnaði staðinn og ætlaði að spila klassíska músík en þeir voru aldrei notaðir.

Þegar ég var í menntaskóla var Mokka ennþá eini staðurinn á Íslandi þar sem var hægt að fá alvöru ítalskt kaffi, espresso og capuccino. Nú hafa tímarnir breyst, ég hef til dæmis sannreynt að þennan drykk er hægt að fá í Stykkishólmi og á Blönduósi. Víða um bæinn eru kaffihús sem selja prýðilegt kaffi, en flest eru þau karakterlaus miðað við hið sögufræga Mokka. Og þau verða ábyggilega ekki jafn langlíf.

Ég var fastagestur á Mokka árum saman og mannlífsflóran var stórbrotin. Minnisstæðir eru Thor Vilhjálmsson, Sigfús Daðason, Jón Gunnar Árnason, Dagur Sigurðarson, Þorsteinn frá Hamri, Andrés Kolbeinsson og Jörundur Hilmarsson, en svo voru náttúrlega líka minni spámenn, ekki síður eftirminnilegir. Bundu kannski ekki allir bagga sína sömu hnútum og samferðamennirnir.

Aldrei varð ég var við að Guðmundur færi í manngreinarálit. Hann virtist innilega laus við allt snobb og tildur og var einstaklega umburðarlyndur gagnvart mislitum gestahóp. Líka gagnvart mér og vinum mínum sem stundum vorum svo vitlaus að móðir eins okkar kallaði okkur tortímingarsveitina.

En eftir árin á Mokka er ég svo snobbaður að ég drekk aldrei annað kaffi en ítalskt.
Órói innan flokkanna

Það líður að kosningum og mikill órói innan flokkanna. Byrjum á Framsókn. Líklegast er að Kristinn H. Gunnarsson fari í sérframboð eftir að hafa verið felldur úr þingsæti í Norðvesturkjördæmi. Vestfirðingar eru frægir fyrir að standa með sínu fólki. Nokkur helstu klofningsframboð sögunnar náðu mestu fylgi á Vestfjörðum, hefðu í raun ekki náð fótfestu annars. Maður nefnir Frjálslynda flokkinn og Samtök frjálslyndra og vinstri manna. Bæði þessi framboð náðu inn kjördæmakjörnum mönnum fyrir vestan, sem hafði þær afleiðingar að þau fengu uppbótaþingsæti í Reykjavík.

Sérframboð Kristins myndi skaða Framsóknarflokkinn í kjördæminu. Kristinn hefur líka verið vinstri vanginn á flokknum og veitir kannski ekki af að sýna hann nú þegar Sjálfstæðisflokkurinn er endanlega að gleypa Framsókn.

- - -

Sjálfstæðisflokkurinn nötrar stafna á milli vegna máls Árna Johnsen. Mörgum þykir að Geir Haarde og Þorgerður Katrín hafi hlaupið á sig með því að lýsa svona fljótt yfir stuðningi við hann. Með orðum sínum um "tæknileg mistök" gaf Árni í raun skotleyfi á sjálfan sig.

Sjálfstæðisflokkurinn á við annað vandamál að stríða í Suðurkjördæmi. Þar ríkir mikil óánægja með að endurbætur á Suðurlandsvegi skuli ekki vera inni á samgönguáætlun til tólf ára. Sturlu Böðvarssyni er kennt um – á sama tíma er hann á fullu að láta bora göng milli Ólafsfjarðar og Siglufjarðar þar sem aðeins örfáir bílar munu keyra á dag. Þar bar kjördæmapotið skynsemina enn einu sinni ofurliði.

- - -

Frjálslyndi flokkurinn er líklega að klofna vegna innflytjendamálanna. Margrét Sverrisdóttir lýsti því yfir um að hún kærði sig ekki um rasisma og Jón Magnússon. Faðir hennar Sverrir kallaði Jón utanveltubesefa. Guðjón A. Kristjánsson kom í viðtal á Bylgjunni á föstudag og bað Jón afsökunar fyrir hönd Margrétar. Raunar bað hann Gunnar í Krossinum líka afsökunar, en Margrét hafði farið nokkuð háðulegum orðum um ofsatrúarfólk.

Margrét var í dálitlum pollýönnuleik í þættinum hjá mér í dag en það er ljóst að allt er upp í loft í Frjálslynda flokknum. Margrét og Sverrir þurfa ekki að ímynda sér annað en að Jón Magnússon ætli sér stóra hluti í flokknum.

- - -

Samfylkingin er í vandræðum vegna sundurlyndis, stemmingsleysis og lélegrar útkomu úr prófkjörum.Benedikt Sigurðarson, sem tók þátt í prófkjöri Samfylkingarinnar í Norðausturkjördæmi, hefur skrifað mikla greinargerð um flokkinn og sett á vefsíðu sína. Þar er að finna ansi beitta greiningu á vanda Samfylkingarinnar. Til dæmis þetta:

Samfylkingin kemur ekki vel út úr prófkjörinu í Reykjavík. Þátttakan er hörmulega lítil og stemminguna skortir. Formaður flokksins þarf að leita skýringanna og ráða bót á vandamálinu – áður en kosningabaráttan hefst fyrir alvöru: – ef vandamálið liggur þá ekki beinlínis í fólkinu sem búið er að raða sér upp í hlutverkum fyrir Samfylkinguna í Reykjavík og víðar á landinu.

Til að áhugi glæðist og jafnaðarstefnan komist á ný á dagskrá þarf nýtt fólk og málflutning sem er í takti við samtímann. Hvers vegna í ósköpunum ætti ungt fólk – vel menntað fólk og skapandi fólk að flykkjast til að kjósa "sömu súpuna í sömu skálinni?"
Ís á Tjörninni, Roof Tops, Snoddas og ferðaglaðir þingmenn

Við Kári fórum í gönguferð um ísinn á Tjörninni í dag. Hann var sléttur og fínn en svolítið skítugur. Það voru nokkrar hræður á skautum en annars voru ekki margir á ferli í froststillunum. Nokkrir túristar sem þorðu varla út á ísinn. Þegar ég var strákur, svona í kringum 1970, man ég eftir því að mörg hundruð börn renndu sér á skautum á Tjörninni, bæði krakkar úr Vesturbænum og Austurbænum. Þá var svellið upplýst og einhver aðstaða til að klæða sig í skautana í stóru timburhúsi sem stóð þar sem Ráðhúsið er núna.

Tvær systur vestan úr bæ hafa borið það á mig að ég hafi stolið húfunni af þeim á skautum vegna þess að ég var svo skotinn í þeim. Það er ekki satt – ég gerði það bara af illkvittni.

- - -

Meiri nostalgía. Ég hefði eiginlega miklu frekar viljað fara á ball með Roof Tops en tónleika með Sykurmolunum (sem ég skrópaði reyndar á). Mér finnst eiginlega að Roof Tops séu nær mér í tíma. Ég á ennþá smáskifuna með laginu Söknuði og fleiri merkum tónsmíðum. Þessa plötu eignaðist ég þegar ég var átta ára, hún var spiluð á litlum ferðagrammófóni – aðeins eldri stelpur úr hverfinu komu í garðinn heima að fá að hlusta. Ég var dálítið stór karl fyrir vikið.

- - -

Það er meira hvað Norðurlandabúar eru vinsamlegir okkur. Í gær var sýnd í norska sjónvarpinu tveggja tíma mynd um tónlistarlíf á Íslandi. Á föstudagskvöldi. Maður getur ímyndað sér alla Norðmennina sem hafa slökkt á tækjunum og bölvað yfir þessu.

Gjöldum við nokkurn tíma líku líkt? Ég man að fyrir mörgum árum var sýnd hér löng mynd um sænskan tónlistarmann sem kallaður var Snoddas. Þetta var dálítið skrítinn sveitapiltur, en svo vinsæll að hálfgert bítlaæði skapaðist um hann í Svíþjóð.

Man einhver eftir Snoddasi hér?

- - -

Ef menn fara inn á heimasíðu Alþingis geta þeir séð að hve miklu leyti þingið er orðið að ferðaklúbbi. Til dæmis þetta:

"Sólveig Pétursdóttir, forseti Alþingis, mun heimsækja Indland 18.-24. nóvember í boði forseta neðri deildar indverska þingsins, en þetta er fyrsta opinbera heimsóknin á milli þinganna. Með þingforseta í för verður eiginmaður hennar, Kristinn Björnsson, og þingmennirnir Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Jón Kristjánsson, Sigríður Anna Þórðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon, auk Helga Bernódussonar skrifstofustjóra Alþingis og Belindu Theriault, forstöðumanns alþjóðamála."

Á maður að trúa því að svona ferð geri eitthvert gagn? Og þetta er sannarlega fínt fólk. Tveir flokksformenn, forseti þingsins og tveir fyrrverandi ráðherrar.

- - -

Mig langar að benda á tenglasafnið sem er neðst á forsíðu Silfursins. Ég er nýbúinn að uppfæra þetta allt, líklega er hvergi á netinu að finna jafngott safn tengla sem vísa á síður sem fjalla um pólitík og þjóðmál.
Við létum ljúga að okkur

Nú þegar Bandaríkjamenn og Bretar fara að leita leiða til að komast út úr hryllingnum í Írak er allt í lagi að velta fyrir sér leiðinni ofan í þetta fen. Það er ekki hægt að segja eins og ýmsir frambjóðendur í prófkjörum undanfarið að stuðningur við innrásina hafi verð réttur miðað við aðstæður á þeim tíma. Með svona rökvísi er hægt að afsaka ólíklegustu hluti. Stuðningurinn var rangur þá – og ekki lítur hann betur út núna.

Efasemdirnar voru alltaf fyrir hendi. Um borgir heimsins fóru fjölmennustu mótmælagöngur sem hafa sést. Það má líka rifja upp hvernig látið var gegn Frökkum, Þjóðverjum og öðrum sem vöruðu við innrásinni. Frakkar voru kallaðir gungur sem kynnu ekki þakklæti fyrir að hafa verið bjargað í tveimur heimstyrjöldum. Vestra var mögnuð upp skipulögð hatursherferð gegn Frakklandi sem náði líka til Íslands.

Schröder, kanslara Þýskalands, var borið á brýn að hann væri lýðskrumari vegna þess að hann setti sig upp á móti innrásinni. Bush vildi ekkert við hann tala. Þegar Spánverjar drógu herlið sitt frá Írak voru þeir sakaðir um griðkaup. Donald Rumsfeld talaði háðulega um gömlu Evrópu sem engin ástæða væri til að taka mark á.

Allur þessi málflutningur endurómaði líka hér uppi á Íslandi. Stjórnvöld önuðu beint í gildruna. Vissu þau hvað þau voru að gera? Var einhver íhugun eða sjálfstæð greining bak við ákvörðunina um að styðja stríðið? Nei – það var frekar eins og þau vildu trúa öllum lygaþvættingnum um gereyðingarvopn Saddams, tengsl hans við hryðjuverkamenn og að Írak væri ógn við heimsfriðinn. Það var bara sagt – já, takk, þetta er nóg fyrir okkur.

- - -

Nú sjáum við hvernig er komið fyrir stríðsleiðtogunum Blair og Bush. Enginn í Bretlandi treystir lengur orði sem Blair segir – þessi stjórnmálamaður sem eitt sinn virtist svo snjall er orðinn hálfgert viðrini í augum kjósenda. Samkvæmt nýjustu skoðanakönnunum nýtur Bush stuðnings 30 prósenta bandarísku þjóðarinnar. Það er talað um að stjórn hans sé sú versta sem hefur setið í Washington í marga áratugi. Economist dregur upp ágæta mynd af þessu á forsíðu, þar stendur – The incredible shrinking presidency.

Hin sorglega staðreynd er að ástandið í Írak og Miðausturlöndum var miklu betra á tíma Saddams Hussein. Það er ekki heldur réttlæting fyrir innrásinni að siðferðilega hafi verið rétt að steypa Saddam. Það sem kom í staðinn var siðferðilega óverjandi, algjör upplausn, klúður, spilling, stjórnleysi, mannfall og ómældar þjáningar óbreyttra borgara. Saddam mátti líka eiga það að hann hélt Íran í skefjum og svör hans við íslömskum hryðjuverkamönnum voru yfirleitt að láta taka þá úr umferð.

- - -

Það er óskiljanlegt að ráðherrar uppi á Íslandi þráist enn við að segja að þetta hafi verið rétt. Og dapurt að heyra óbreytta stjórnarliða éta upp þessa tuggu. Það væri miklu stórmannlegra að viðurkenna einfaldlega mistökin, segja eins og er – við létum ljúga að okkur, kannski aðallega af því við vildum trúa…
Ónefni, stjórnmálaskýringar, leirburður

Í gamla daga stoppuðu prestar mestu ónefnin. Mannanafnanefnd hefur fengið það hlutverk. Eitt sinn var algjört stigma að vera með skrítið nafn, slíkum börnum var strítt og líf þeirra lagt í rúst, en nú eru svo margir með furðuleg og fáránleg nöfn að þau falla kannski bara í fjöldann. Foreldrar mega velja nöfn á börnin sín fyrir mér – en það þarf samt ekki að halda því fram að þeim sé öllum treystandi til þess.

Mér er eiginlega meira umhugað um þann íslenska sið að kenna sig við föður. Í útlöndum er þetta til sífelldra vandræða. Maður ferðast um með barn sem heitir ekki sama nafni og maður sjálfur. Verðir á landamærum reka upp stór augu. Er þetta stolið barn? Það bætir ekki úr skák á móðirin heitir líka allt öðru nafni.

Það er bannað með lögum á Íslandi að taka upp ný ættarnöfn. Hefur verið svo síðan 1925. Frammámenn þeirra tíma vildu standa vörð um gamla kerfið sem dó út á Norðurlöndunum á miðöldum. Ættarnöfn sóttu mjög á alla 19. öldina, sérstaklega hjá fína fólkinu. Við sem urðum fín miklu síðar – já, kannski bara í gær – megum hins vegar ekki bera ættarnöfn.

Verst er þó þegar fólk fer að kenna sig við bæði föður sinn og móður. Sara Dögg Bjarts- og Ilmardóttir eða eitthvað svoleiðis.

- - -

Tveir mestu þungaviktarmenn í íslenskum stjórnmálaheimi túlka prófkjör helgarinnar. Össuri Skarphéðinssyni tekst að skrifa langan pistil um prófkjör Samfylkingarinnar án þess að nefna svilkonu sína Ingibjörgu Sólrúnu nokkurn tíma á nafn.

Og Þorsteinn Pálsson, fyrrum leiðtogi sjálfstæðismanna á Suðurlandi, skrifar leiðara í Fréttablaðið þar sem honum tekst hið ótrúlega – að nefna ekki Árna Johnsen. Þorsteinn er hins vegar á því að mestu tíðindin felist í góðri kosningu Bjarna Benediktssonar í Kraganum. Ahemm.

Þorsteinn er líklega í afneitun en hvað vakir fyrir Össuri? Er ástandið virkilega svona slæmt í Samfylkingunni? Össur er í skjallbandalagi við Björn Inga Hrafnsson sem skemmtir sér yfir slakri kosningu Sólrúnar, en einn besti vinur hans er Hrafn Jökulsson sem beinlínis dansar af kæti yfir þessu.

- - -

Björn Bjarnason vitnar á heimasíðu sinni í svohljóðandi kvæði eftir Matthías Johannessen. Skrifar eins og þetta eigi að vera voða magnað:

Það er vegið að þeim sem vitja síns tíma með dug

eins og vandræðaskáld sem telur sjálfum sér borgið

en það er víst erfitt að komast á krassandi flug

í kastljósi frétta og venja sig sífellt við orgið

í álitsgjöfum sem hatast við annarra hug

og halda í gislingu þjóð sem ráfar um torgið

þar sem frelsið er iðkað og afskræmt eins og gengur

og enginn veðjar á frelsisgyðjuna lengur.

Nú bið ég þá að rétta upp hönd sem finnst þetta góður kveðskapur. Ekki? Nei, þetta er hnoð og hugsunin flatneskja. Maður þarf ekki að bera mikið skynbragð á bókmenntir til að sjá það.