arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vandræðalegt

Það er heldur vandræðalegt að dómsmálin skuli vera færð úr innanríkisráðuneytinu og undir forsætisráðherra – að því er virðist einungis vegna vandræða Hönnu Birnu Kristjánsdóttur. Eða trúir einhver að það hefði verið gert – og með slíkum hraða – ef vandinn vegna lekamálsins væri ekki sífellt að ágerast.

Og enn vandræðalegra er að á sama degi skuli birtast skýrsla frá umboðsmanni Alþingis um samskipti Hönnu Birnu við lögreglustjórann í Reykjavík sem sýnir mjög furðulega háttsemi hennar og aðstoðarmanna hennar.

Það gæti hæglega farið svo að Hanna Birna hyrfi úr ráðherraembætti á næstu dögum eða vikum – og að færsla dómsmálanna milli ráðherra hafi þannig verið óþarfa fyrirhöfn.

Í þessu sambandi má nefna að Bjarni Benediktsson sagði á Sprengisandi hjá Sigurjóni Magnúsi Egilssyni fyrir viku að aðkoma ráðherrans að lögreglurannsókninni skipti sköpum:

BB: Ég get sagt fyrir mitt leyti, þá skiptir það sköpum í málinu hvort ráðherrann hefur haft beina aðkomu eða með einhverjum hætti óeðlileg afskipti, t.d. hefur verið rætt mikið um það að undanförnu hvort rannsókn málsins hafi fengið að ganga fram án afskipta, það skiptir máli.

SME: …að hún tali við rannsakandann á leiðinni, á meðan málið er í rannsókn…

BB: Ásæðan fyrir því að ég nefni þetta er sú að ég tel að það sé ekkert fram komið sem sýni fram á það að ráðherrann eða starfsmenn ráðuneytisins hafi gert neitt annað en að reyna að greiða fyrir því að rannsókn málsins færi fram.
Bréf umboðsmanns er aðalmálið

Aðalfréttin varðand lekamálið er varla harðort bréf Hönnu Birnu Kristjánsdóttur þar sem hún vegur ótt og títt að umboðsmanni Alþingis, þar er á ferð stjórnmálamaður sem er að reyna að lágmarka skaða sinn, heldur það sem kemur fram í bréfi umboðsmanns. Þar eru rakin samskipti Hönnu Birnu og lögreglunnar varðandi lekamálið og kemur í ljós að hún hafi margoft rætt það við lögreglustjóra – sagt að lögreglan væri að ganga of langt og fleira í þeim dúr.

Reyndar er þetta bréf þannig að spurningin um afsögn ráðherrans verður mjög áleitin.

Meðal annars er haft eftir Stefáni Eiríkssyni lögreglustjóra í því að –

…hann hafi fengið símtöl frá ráðherra þar sem hún var að gera athugasemdir við ýmsa þætti í rannsókninni og spyrja margvíslegra spurninga og teldi að rannsóknin væri of ítarleg og óskaði eftir upplýsingum um meðferð trúnaðargagna og annað í þeim dúr og líka það, og ég kom því á framfæri við ríkissaksóknara að hún hefði sagt í þessu samtali við mig að þegar þessu máli yrði lokið þá væri það alveg ljóst í hennar huga að það þyrfti að rannsaka rannsókn lögreglu og ríkissaksóknara.
Ritstjórnarlegt sjálfstæði holað að innan

Hann er merkilegur leiðarinn sem Ólafur Þ. Stephensen ritstjóri skrifar í Fréttablaðið í dag. Leiðarinn fjallar um ritstjórnarlegt sjálfstæði. Þetta er skrifað daginn sem Mikael Torfason er rekinn og Kristín Þorsteinsdóttir, sem hefur séð um alls kyns kynningarmál og almannatengsl fyrir Jón Ásgeir Jóhannesson og setið í stjórnum á hans vegum, er ráðin sem aðalritstjóri á 365 miðlum.

Ólafur skrifar í niðurlagi leiðarans, þarna eru hlutir ekki sagðir berum orðum, ýmislegt er gefið í skyn. En þarna er semsagt greint frá þremur aðferðum við að grafa undan ritstjórnarlegu sjálfstæði:

Það eru ýmsar aðferðir til að hola hið ritstjórnarlega sjálfstæði að innan. Ein getur verið að gera sífelldar athugasemdir við fréttaflutning sem tengist eigendunum og vona að það síist inn hjá stjórnendum ritstjórnarinnar að það sé betra að sleppa slíkri umfjöllun en að styggja eigendurna. Önnur getur verið að gera ekki beinar athugasemdir við umfjöllun sem snýr að eigendunum, heldur skrúfa upp þrýstinginn vegna annarra mála sem snúa að ritstjórninni þannig að stjórnendurnir skilji samhengið. Það getur þurft sterk bein til að þola slíkan þrýsting. Sú þriðja getur svo verið að ráða til stjórnunarstarfa á ritstjórnum fólk sem er nægilega náið og handgengið eigendunum til að láta prinsipp um ritstjórnarlegt sjálfstæði ekki þvælast fyrir sér.

Í þessu efni eins og svo mörgum öðrum á það nefnilega við að sá veldur sem á heldur. Eigandi sem vill hafa áhrif á ritstjórn fjölmiðils þarf hvorki að láta lagabókstaf né siðareglur stöðva sig. Þetta á við hvaða fjölmiðill sem á í hlut, ríkis- eða einkarekinn.

Einhvern veginn ímyndar maður sér að þetta sé lokakveðja Ólafs til Fréttablaðsins og 365. Eins og vís maður segir á Facebook: Leiðir hlýtur að skilja.
Frábært hús, frábærir tónleikar (nei, ég á ekki við Timberlake)

Þrjár frábærar erlendar sinfóníuhljómsveitir hafa spilað í Hörpu síðan húsið var tekið í notkun 2011.

Gautaborgarsinfónían, Berlínarfílharmónían og Torontosinfónían.

Þetta hefði ekki verið hægt áður en Harpa kom til sögunnar. Háskólabíó rúmaði ekki viðburði af þessu tagi. Loftið hefði líka getað farið að leka í miðjum konsert.

Það er engin leið að segja hver þessara hljómsveita spilaði best – en það er alveg hægt að fullyrða að hljómsveitin frá Toronto gaf hinum lítið eftir.

Tónleikar hennar í Hörpu í gær voru frábærir. Einleikarinn James Ehnes fór á kostum í fiðlukonsert Tsjaikovskís og Sinfónískir dansar Rachmaninofs voru afar tilkomumiklir.

Það var áberandi hversu mikil spilagleði var í þessari stóru hljómsveit – og maður fann að hún naut þess að spila í húsinu og fyrir þakkláta áhorfendur sem voru svo hrifnir að þeir klöppuðu milli þátta, sem yfirleitt tíðkast ekki á sinfóníutónleikum.

Lófatakið var standandi fyrir bæði einleikara og hljómsveit. Eftir uppklapp spilaði Ehnes kafla úr partítu eftir Bach en hljómsveitin var klöppuð upp í lok tónleikanna og lék hinn magnaða þriðja kafla úr Pathétique sinfóníu Tsjaikovskís.

Hljómsveitarstjórinn, hinn heillandi Peter Oundjian, ávarpaði tónleikagesti og var ekki síður jákvæður en Justin Timberlake og sagði.

Þið eigið hér frábært menningarhús. Við vildum helst geta tekið það með okkur.
Sektaður

Ég hef aldrei verið sérstakur ökufantur og eftir því sem ég eldist minnkar aksturshraðinn hjá mér.

Nú stend ég mig æ oftar að því að tuða yfir bílum sem fara fram úr mér – og ég er farinn að sjá glæfraakstur út um allt.

Ég fór upp í sveit um daginn og bloggaði um að allir hefðu farið fram úr mér. Konan mín, sem sat í framsætinu, gerði grín að mér – hvað annað? Hún segir að ég aki eins og gamall karl og spyr hvort hún eigi að gefa mér hatt.

Hún tók samt undir þetta á Facebook:

Komin heim eftir stutta ferð út á land og verð að tuða aðeins…. Hvað er með þennan hraðakstur? Meina….kann enginn að keyra lengur eða bara halda sig allavega nálægt hámarkshraða? Hvert voru allir að flýta sér svo mikið að það þurfti að keyra á 120-130 km hraða? Og lögreglan? Ekki einu sinni pappalöggur neins staðar. Fussum svei. Grínlaust.

En viti menn.

Eftir að ég var búinn að sniglast um Suðurland á löglegum hámarkshraða, sem hérumbil enginn annar virti, var það ég sem fékk sektartilkynningu frá lögreglunni. Með mynd af mér undir stýri þar sem ég lít út eins og glæpamaður.

Það virðist vera að ég hafi látið spenna mig upp í 97 kílómetra hraða við Gljúfurárholt í Ölfusi – og þar náði myndavél lögreglunnar mér á filmu.

Ég vona að þeir hafi náð hinum – eru einhverjar líkur á því? En þeir böstuðu mig semsagt.
Fyrsti þátturinn

Hér, á vef Rúv, er hægt að sjá fyrsta þáttinn af Vesturförum sem var sýndur í gærkvöldi.

Næsti þátturinn verður á sunnudaginn kemur – þá erum við komin til Nýja Íslands og segjum frá fyrstu landnemunum sem þangað komu, fólki sem lenti í miklum hremmingum, en ætlaði af mikilli þrjósku að halda áfram að vera Íslendingar – setti sér meira að segja sína eigin stjórnarskrá.

Smellið hér til að sjá fyrsta þáttinn.

Á þjóðvegi í Kanada. Við fórum reyndar ekki labbandi alla leiðina, en þetta eru myndir frá upptökum á Vesturförunum. Þarna eru síðuhaldari og Jón Víðir Hauksson kvikmyndatökumaður.
Vesturfaraþættirnir – smá inngangur

Vesturfarar er röð tíu sjónvarpsþátta. Sá fyrsti verður sýndur á RÚV klukkan 20.30 í kvöld. Þættirnir voru teknir upp á Íslandi og í Bandaríkjunum og Kanada í fyrra. Þeir fjalla um flutninga milli fimmtungs og fjórðungs íslensku þjóðarinnar til Vesturheims á árunum frá 1873 til 1914, fólkið sem fór og afkomendur þess.

Ásamt mér er höfundur þáttanna Ragnheiður Thorsteinsson sem sá um myndvinnsluna, en kvikmyndatökumaðurinn er Jón Víðir Hauksson.

Í Vesturförum er aðaláherslan lögð á söguna, bókmenntirnar og sagnir úr lífi Íslendinganna í Vesturheimi. Við hittum fólk af íslenskum ættum, sumt af því talar íslensku. Þeir eru enn til sem hafa klingjandi tungutak og nokkuð öðruvísi framburð en við hér heima – hugsanlega er þetta í ætt við íslensku sem var töluð á 19. öld norðaustanlands, en þaðan fóru flestir Vesturfararnir.

Vestanhafs förum við um Íslendingabyggðirnar á Nýja Íslandi, Gimli, Árborg, Riverton og Heklueyju og síðan til Winnipeg. Þar í borg var um skeið einhver helsta miðstöð íslenskrar menningar í heiminum, blómleg útgáfa bóka og blaða, í raun öflugri en var í Reykjavík.

Við hittum fólk eins og Jóhönnu Wilson. Afi hennar og amma voru í fyrsta hópnum sem kom til Nýja Íslands og bjó við erfið kjör. Og faðir hennar barðist í fyrri heimstyrjöldinni. Þetta eru merkilegar tengingar og ná langt aftur í fortíðina. Margir ungir íslenskir karlmenn börðust í her Kanada í heimstyrjöldinni og mannfallið meðal þeirra var mikið.

Það er merkilegt að kynnast fólki í Nýja Íslandi sem er alið upp í íslenskum bókmenntum. Þar voru sannkallaðir skáldbændur, menn sem kunnu ókjör af kveðskap og rímum. Við hittum fulltrúa þessarar hefðar, eins og David Gislason og Erlu Simundsson. Íslendingarnir sem fyrst komu til Kanada höfðu með sér mikið af bókum – þeir ætluðu að halda í þjóðerni sitt. Til lengdar var það auðvitað ekki hægt.

Við förum líka til Norður-Dakóta, Alberta og út á Kyrrahafsströndina. Þangað fluttu Íslendingar, gjarnan af annarri kynslóð innflytjenda, í mildara loftslag en á sléttunum miklu. Point Roberts er hluti af Bandaríkjunum, en landfastur við Kanada. Þar var sérstæð íslensk byggð – þegar Íslendingunum var tilkynnt að þeir mættu eiga landið sendu þeir Teddy Roosevelt Bandaríkjaforseta góða gjöf, gæru af kind.

Ég stikla á stóru. Þættirnir fjalla um innflytjendur. Kanada er land innflytjenda. Þeir koma í bylgjum, hver á eftir annarri, og þeir eru enn að koma. Íslendingarnir eru bara eitt lag í þessari sögu. Þeir fóru vestur til að leita sér að betra lífi – til að flýja hræðileg kjör í heimalandinu. Þannig eru þeir ekkert öðruvísi en innflytjendur nútímans. En þeir voru heppnir að vestanhafs beið þeirra opið land – og flestir náðu að skapa sé betra líf en hefði beðið þeirra í gamla landinu.

Fyrsti þátturinn, sem er sýndur í kvöld, er inngangur. Hann gerist allur á Íslandi. Þar er sagt frá bakgrunni vesturferðanna, deilum um þær, hinum svokölluðu ameríkuagentum sem seldu almenningi ferðirnar, harðindum, lífi á heiðabýlum – og brottförinni sjálfri þegar fólk kvaddi ættjörð, vini og ættingja sem það átti í flestum tilvikum aldrei eftir að sjá aftur.
Platgos

Eldgosið í dag er mögulega furðulegasti fjölmiðlaviðburður í samanlagðri fréttasögu Íslands.

Þetta var meira að segja orðin fyrsta frétt í erlendum fjölmiðlum. Vinir mínir í útlöndum senda mér pósta og eru mjög áhyggjufullir.

Næstum heilir fréttatímar voru lagðir undir gosið sem var ekkert gos.

Af fréttum Stöðvar 2, þar var 21 mínúta af gosi, var maður engu nær um hvort væri gos eða ekki gos. Eða kannski má segja að hafi verið slökkt á gosinu í miðjum fréttatímanum – þegar fúll eldfjallafræðingur reyndi að komast undan áköfum fréttamanni. Þegar svo var komið virkuðu ráðherrarnir í almannavarnastöðinni ásamt ríkislögreglustjóra hálf kjanalegir.

Nú veit maður auðvitað ekki hvort það fer að gjósa á morgun eða hinn eða hvort gýs yfirleitt, þannig að fæst orð hafa minnsta ábyrgð. Auðvitað þarf að tryggja öryggi fólks.

En kannski hefur ívið of mikið verið gert úr þessum hræringum að undanförnu.
Glæsilegt hjá Sinfó

Það er stór atburður að íslensk sinfóníuhljómsveit skuli spila á Proms í London og vera ákaft fagnað.

Proms er hugsanlega stærsta klassíska tónlistarhátíð heims og hún fer fram í stórum sal í hinu sögufræga húsi, Royal Albert Hall. Gestirnir eru upp til hópa fólk sem er vel að sér um tónlist.

Sjálfur hef ég séð risa á tónlistarsviðinu á Proms: Berlínarfílharmóníuna, Bostonsinfóníuna.

Einhvern veginn hefur manni þótt ólíklegt að íslensk hljómsveit gæti komist á þenna pall, en hún gerði það og leysti verkið með miklum sóma.

Í þessu sambandi er rétt að minna á grundvöll hins blómlega tónlistarlífs á Íslandi. Það eru tónlistarskólar sem starfa um allt land – þetta er kerfi sem er til fyrirmyndar. Það er algengt að fjölskyldur sem eru flytja búferlum á Íslandi hugi að því hvort sé tónlistarskóli í plássinu þangað sem þær hyggjast fara. Þannig er tónlist lífsgæði á Íslandi.

Við höfum líka eignast tónlistarhús sem er á heimsmælikvarða og það er að nýtast okkur afskaplega vel. Um helgina er að spila þar ein stærsta hljómsveit Norður-Ameríku, Torontosinfónían, og svo hefst tónleikaár Sinfóníuhljómsveitar Íslands 4. september. Hér má sjá dagskrána – það er sniðugt að kaupa kort á fleiri en eina tónleika.
Lifðu heil, Evrópa

Ljudmila Ulitskaja er einn helsti rithöfundur Rússlands. Bækur hennar hafa verið þýddar á fjölda tungumála og hún hefur fengið margar alþjóðlegar viðurkenningar eins og sjá má hér. Ulitskaja er 71 árs, býr í Moskvu. Hún skrifar magnaða ádrepu á stjórnmálin í Rússlandi sem birtist í nýjasta hefti þýska tímaritsins Der Spiegel. Hér er hluti af greininni.

Ég bý í Rússlandi. Ég er rússneskur rithöfundur, af gyðingaættum og kristinni trú. Landið mitt er komið í stríð við menninguna, við húmanísk gildi, við frelsi einstaklingsins og hugmyndina um mannréttindi, þessa ávexti siðmenningarinnar. Landið mitt þjáist vegna árásarhneigðrar fáfræði, þjóðernishyggju og mikilmennskuóðrar heimsvaldastefnu.

Ég skammast mín fyrir hið fáfróða og árásarhneigða þings landsins, fyrir hina árásarhneigðu og vanhæfu ríkisstjórn, fyrir stjórnarherranana sem fara fremstir í flokki, menn sem dreymir um að vera ofurhetjur, menn sem eru dýrkendur ofbeldis og fláttskapar, ég skammast mín fyrir þjóð mína, sem hefur tapað siðferðislegum viðmiðum sínum.

Menningin hefur beðið hroðalegt afhroð í Rússlandi, við iðkendur hennar getum ekki breytt hinni sjálfseyðandi pólitík ríkis okkar. Mennta- og menningarstétt landsins er klofin í tvennt: Það er aðeins minnihluti sem mælir gegn stríði.

Land mitt færir heiminn á hverjum degi nær stríði. Hernaðarsinnarnir hafa þegar brýnt klærnar í Tsétséníu og Georgíu, og nú æfa þeir sig á Krím og í Úkraínu.

Lifðu vel, Evrópa, ég óttast að við eigum aldrei eftir að tilheyra hinni evrópsku þjóðafjölskyldu. Hin mikla menning okkar, Tolstoj okkar, Tsékov okkar, Tsjaikovskí okkar og Shostakovits okkar, málarar okkar, leikarar, heimspekingar og vísindamenn gátu ekki stöðvað trúarofstækismenn fortíðarinnar né kommúnista og hugmyndir þeirra – og eins geta þeir ekki stöðvað hina valdasjúku brálæðinga sem nú ráða.

Í 300 ár höfum við drukkið af sömu lindum – Bach var líka okkar, Dante var okkar, Beethoven var okkar og Shakespeare var okkar – og við gáfum aldrei upp vonina. En nú getum við, menningarfólk í Rússlandi, sá litli hluti af því sem ég tilheyri, bara sagt eitt: Lifðu heil, Evrópa!
Allir fóru fram úr

Ég gerði smá tilraun í dag.

Átti tvívegis erindi upp Ártúnsbrekkuna. Ók í bæði skiptin á hámarkshraða sem er auglýstur rækilega á skiltum við veginn.

80 kílómetra hraða á klukkustund.

Eiginlega allir hinir bílarnir fóru fram úr mér.

Um síðustu helgi var ég að keyra úti á vegum. Við vorum að ferðast í ró og næði – um það bil á hámarkshraðanum.

Það var mikið spanað framúr – mesta ferðin var á mótorhjólum sem voru ekki undir 130.

Maður sá eiginlega hvergi lögreglubíl en það er ljóst að þessir mótorhjólamenn og sumir aðrir ökumenn lögðu líf sitt í hættu, og það sem verra er – stofnuðu lífi annarra í hættu.

Nú hef ég ekið bíl víða um heiminn og man eiginlega ekki eftir því að ökumenn fari svona mikið fram úr löglegum hraða. Ég hef tvívegis verið stöðvaður erlendis, í Marokkó og í Kanada. Í Marokkó var það á hraðbraut þar sem var mikið lögreglueftirlit, í Kanada eru held ég prúðustu ökumenn í heimi. Meira að segja ég virka villtur þar.

Grikkland er svolítið sérstakt dæmi. Ég hef verið talsmaður þess að verði sett herlög á vegi í Grikklandi og þau látin gilda í svona ár.
Töf á olíuævintýrum

Styrmir Gunnarsson spyr hvort íslenska olíuævintýrið sé búið áður en það nær að hefjast. Styrmir vitnar í skýrslu frá bandaríska bankanum Citigroup:

Citigroup segir olíuiðnaðinn umkringdan vegna þess að gas sé hægt að fá á lágu verði, sparneytnari ökutækja og ótrúlegra framfara í að virkja sólarorku.

Þetta þýði að olíunotkun fari minnkandi á næstu árum og áratugum og þar með séu forsendur brostnar fyrir gífurlegri skuldsetningu olíufyrirtækja til að geta leitað að og unnið olíu á erfiðum stöðum.

Olíuleit er nánast hætt við Grænland um sinn – það er ljóst að olíudraumarnir þar rætast ekki á næstunni. Ketill Sigurjónsson orkubloggari skrifaði í gær:

Þar má nefna að stórlega hefur dregið úr olíuleit við Grænland – a.m.k. tímabundið. Sama á við um olíuleitina norður af ströndum Alaska, þar sem Shell hefur hætt við umfangsmiklar framkvæmdir sem þar voru komnar á fullt. Meira að segja Statoil hefur verið að lenda í veseni norður í Barentshafi. Og það er líka athyglisvert að sérleyfishafarnir á Drekasvæðinu hófust ekki handa við rannsóknir í sumar – og það virðist allsendis óvíst hvort nokkuð gerist þar næsta sumar.
Vesturfarar

Þættirnir byrja á sunnudagskvöldið á Rúv, klukkan 20.30. Þeir eru tíu talsins. Spanna frá Íslandi til Kyrrahafsstrandar Kanada og Bandaríkjanna. Fyrsti þátturinn er nokkurs konar inngangur – fjallar um lífið á Íslandi á tímum vesturferðanna og ástæður þeirra.
Óþýðanleg orð

Í grein í Guardian er fjallað um orð sem eru óþýðanleg – en hafa mjög sérstaka merkingu.

Þarna er nefnt danska orðið hyggelig, portúgalska orðið saudade, tékkneska orðið litost, norska orðið utepils, þýska orðið Waldeinsamkeit.

Maður getur skilið þessi orð, vitað nokkurn veginn hver meiningin er – en þau eru óþýðanleg.

Við þetta má bæta þýska orðinu Wehmut og gríska orðinu φιλότιμο eða filotimo. Það er að sumu leyti lykillinn að grískri þjóðarsál.

Muna lesendur eftir öðrum svona orðum – kannski íslenskum?
Menningin blómstrar í Reykjavík

Miðborgin í Reykjavík iðar af lífi – það er eitthvað annað en fásinnið sem var þegar ég var að komast til vits og ára. Þá voru sirka tvö kaffihús sem hægt var að sitja á, varla neinir matsölustaðir að heitið gæti, menningarviðburðir voru mjög stopulir og alltaf sama fólkið á þeim.

Í gær vorum við sonur minn að koma af lokatónleikum jazzhátíðar í Reykjavík sem stóð í heila viku í Hörpu. Þar kom fram fjöldi frábærra listamanna, íslenskra og erlendra.

Á Bernhöftstorfunni var útibíó, fjöldi fólks, ókeypis popp og góð stemming. Myndin var Jaws.

Á laugardaginn er menningarnótt með fjölda viðburða. Það er sérlega skemmtilegt að nú skuli lögð áhersla á að hafa fjölda atriða á hinni nýuppgerðu Hverfisgötu. Með auknum mannfjölda er svæði miðbæjarins nefnilega að þenjast út.

Þá má ekki gleyma sunnudagskvöldinu, en þá leikur Toronto Symphony Orchestra í Hörpu. Þetta er helsta sinfóníuhljómsveit Kanada – mér skilst að hún sé framúrskarandi góð. Harpa gefur möguleika á að slíkar stórhljómsveitir sæki Ísland heim – áður var það óhugsandi.

Útibíó við Bernhöftstorfuna í gærkvöldi.
Stórundarleg kenning

Maður á kannski ekki að elta ólar við þau skrif sem birtast í ritstjórnarpistlum Morgunblaðsins.

En blaðið er borið í hvert hús í dag – líka til þeirra sem ekki eru áskrifendur.

Þar má lesa, bæði í leiðara og Staksteinum þá speki að rétt sé og sjálfsagt að leka trúnaðarupplýsingum um fólk úr stjórnkerfinu og í fjölmiðla ef vinir þeirra og stuðningsmenn hafi efnt til mótmælastöðu eða ef einhverjir lögfræðingar séu að vinna í málum þess.

Má þá líka leka villandi eða röngum upplýsingum, fyrst þetta snýst um almenningsálit, eins og lesa má í Morgunblaðinu?

En vissulega gæti þetta orðið forvitnilegt þegar ráðuneyti og stofnanir ríkis og sveitarfélaga fara að reka alls kyns einkamál í fjölmiðlum – fyrir dómstóli götunnar. Gróur þessa lands myndu væntanlega hoppa af kæti.
Framboðið á flugi í vetur – mikið flogið til Bretlands en lítið til Þýskalands

Á hinum prýðilega ferðavef turisti.is má lesa hvaða flugfélög fljúga til og frá Íslandi næsta vetur.

Mesta athygli vekur náttúrlega Easy Jet sem flýgur á ýmsa staði á Bretlandi, en líka til Genfar og Basel – það er allt í einu auðvelt að komast milli Íslands og Sviss.

Hins vegar er furðulegt hversu lítið er flogið til Þýskalands yfir veturinn, sérstaklega ef miðað er við hið mikla framboð á flugi milli Íslands og Þýskalands á sumrin. Eina flugið til heimsborgarinnar Berlínar er Wow þrisvar í viku, Icelandair flýgur daglega til Frankfurt og nokkrum sinnum í viku til München.

Margir Bretar koma hingað í helgarferðir yfir veturinn og Íslendingar fara á fótboltaleiki á Englandi. Þó má segja að miklu hagkvæmara sé fyrir Íslendinga að fara til Þýskalands, því verðlag þar er lægra og á það við um mat, gistingu, samgöngur og fatnað.

Ekki er hægt að segja að samkeppnin sé ýkja mikil hérna á veturna, eða eins og segir á turisti.is:

Af þessum þrjátíu og tveimur flugleiðum sem í boði verða í vetur þá er aðeins samkeppni á fimm þeirra. Til Oslóar og London fljúga þrjú félög og Icelandair og WOW air fljúga daglega til Kaupmannahafnar. Þeir sem ætla í fótboltaferð til Manchester geta áfram valið á milli easyJet og Icelandair og ef ferðinni er heitið til Parísar þá fjúga bæði WOW air og Icelandair þangað.
Hugleikur og huldufólkið

Hugleikur Dagsson nær að sameina fjölskyldu mína – okkur finnst öllum að hann sé ógeðslega fyndinn.

Um daginn sýndi ég forsíðu Grapevine þar sem er fjallað um huldufólk.

Inni í blaðinu eru myndir eftir Hugleik þar sem er lagt út af sama efni – reyndar ekki á svo ólíkan hátt.

Ég tek mér það bessaleyfi að birta eina myndina, í virðingarskyni við Hugleik og Grapevine. Fleiri má finna með því að smella hérna.
Sífelld grísaveisla

Fátt var vinsælla hjá landanum í eina tíð en spænsku grísaveislurnar.

Íslendingar þyrptust í sólarferðir til Spánar – hápunktur þeirra var þegar farið var með ferðamennina í þorp þar sem voru haldnar grísaveislur, það var gnægð af ókeypis víni og grísir grilluðust á teini.

Margir urðu veikir af ofáti og ofdrykkju, en þetta þótti svo skemmtilegt að farið var að halda grísaveislur hér heima. Þær urðu fastir liðir í vetrarstarfi ferðaskrifstofa eins og Útsýnar og Sunnu.

Spánarfarar komu saman og rifjuðu upp minningar úr ferðum sínum yfir víni og grísakjöti. Á þeim árum var það reyndar fremur af skornum skammti á Íslandi, þjóðin var eiginlega ekki byrjuð að borða svín.

En nú eru breyttir tímar og við getum haft spænska grísaveislu allt árið, alveg eins og okkur lystir, líkt og sjá má á þessari mynd sem er úr Kvennablaðinu.
Útúrsnúningar um lekamál

Það er mjög sérkennileg latína að óeðlilegt sé að Píratar leggi fram vantrausttillögu á Hönnu Birnu Kristjánsdóttur vegna þess að þeir vilji beinlínis að allt stjórnkerfið leki.

Þetta heyrir maður frá Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni, Birni Bjarnasyni og endurómar svo í Fréttablaðinu.

Sigmundur Davíð sagði í gær samkvæmt mbl.is:

„Það er svosem ekki mikið um tillöguna að segja. Það er svolítið sérstakt að vantrauststillaga út af lekamáli skuli koma frá Pírötum. Ég hélt að þeir væru helstu stuðningsmenn leka, löglegs og ólöglegs.“

En í Fréttablaðinu stendur í litlum dálki:

Líklega er þetta vísvitandi útúrsnúningur til að gera lítið úr málinu. Það er býsna mikill munur á lekum þar sem misbeiting valds er afhjúpuð eða leynipukur innan stjórnsýslu og leka sem felur beinlínis í sér misbeitingu valds og leiðir síðan af sér, að því er virðist, yfirhylmingu. Þegar beðið er um gagnsæi í stjórnsýslu er engin að biðja um viðkvæmar persónuupplýsingar – hvað þá að þær séu notaðar til að koma höggi á fólk.

Reyndar er bent á að þetta sé að finna í stefnumálum Pírata:

3.1 Friðhelgi einkalífsins snýst um vernd hinna valdaminni frá misbeitingu hinna valdameiri.

4.1 Gagnsæi snýst um að opna hina valdameiri gagnvart eftirliti hinna valdaminni.

Er erfitt að skilja þetta? Eða eru menn kannski að misskilja af ásettu ráði?