arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Leonard Cohen í Reykjavík 1988 – og 28 árum síðar með nýtt lag

Meðal þess sem við sýnum í þætti sem verður sýndur annað kvöld og fjallar um menningu í sjónvarpi í 50 er brot frá sögufrægum tónleikum Lenonards Cohen í Laugardalshöll 1988. Cohen kom til Íslands og var einstaklega örlátur á sjálfan sig og tónlist sína. Spilaði langa tónleika og áhorfendur kunnu fjarska vel við hann. Það er gaman að sjá lagalistann, Cohen hafði nýlega sent frá sér plötuna Im Your Man og lék lög eins og First We Taka Manhattan og Take This Waltz af henni, en líka stóran hluta af eldri katalóg sínum, lög eins og Bird on a Wire, Sisters of Mercy, Hallelujah, Susanne, So Long Marianne og Famous Blue Raincoat.

Þetta voru stórkostlegir tónleikar.

Cohen er orðinn 82 ára. Hann hefur er náttúrlega skáld ekki síður en tónlistarmaður, enda hóf hann feril sinn sem rithöfundur. Í næsta mánuði sendir hann frá sér nýja plötu sem nefnist You Want It Darker – titillagið hefur þegar verið birt á YouTube. Hann syngur þarna með kór úr bænahúsi gyðinga, dauðinn er nálægur, það er myrkur í laginu, heimurinn er í vondu ástandi, og Cohen, orðinn gamall maður, glímir við guð.

Hér er svo Hallelujah – af tónleikunum frægu í Laugardalshöll. Sýnishorn af því sem áheyrendur fengu að njóta þennan sumardag, 24. júní 1988. Hvað varðar innihald er Hallelujah ekki svo langt frá nýja laginu – í báðum tilvikum er viðureign við guð gyðinga og Gamla Testamentisins.
Stenst ekki vitsmunalegar kröfur

Ein þversögnin í íslenskri pólitík er hversu við erum andsnúin Evrópusambandsaðild en ræðum um leið hérumbil aldrei um allt sem fylgir því að vera aðili að samningnum um Evrópska efnahagssvæðið.

Það stenst til dæmis varla neinar vitsmunalegar kröfur að nota fullveldistap sem rök á móti ESB-aðild en vera um leið fylgjandi EES og horfa framhjá fullveldisafsalinu þar.

Reyndar er þetta umræðuefni sem pólitíkin barasta almennt forðast. Tilskipanirnar streyma án afláts í gegnum EES og þær eru samþykktar á færibandi.

En stundum getum við varla litið framhjá þessu. Nú þarf fyrrverandi utanríksráðherra, Össur Skarphéðinsson, til að benda á að EES tilskipun sem felur í sér að úrskurðarvald varðandi fjármálaþjónustu færist til stofnunar á veggum ESB rúmist ekki innan stjórnarskrárinnar.

En þetta mál virðist hafa átt að fara þegjandi og hljóðalaust gegnum þingið með samþykki ríkisstjórnar sem annars telst hafa horn í síðu Evrópusambandsins.

Össur segir að þetta sé klárt stjórnarskrárbrot en það er ráðherra úr Framsóknarflokknum sem segir að svo sé ekki. Það hentar ekki ríkisstjórninni á þessum tímapunkti að láta öðruvísi. Best að láta eins og ekkert sé.
Stóra skýrslumálið – formannaslagur í sjónvarpinu

Það verður ekki annað sagt en að Vigdís Hauksdóttir kveðji stjórnmálin með hvelli. Allt nötrar vegna stóra skýrslumálsins – líka embættismannakerfið. En Vigdís er að hætta, líklega þarf hún brátt að eftirláta sviðið þeim Framsóknarmönnum sem sækjast eftir að halda áfram í pólitík. Lilja Alfreðsdóttir tekur við efsta sætinu á framboðslista flokksins í Reykjavík suður af Vigdísi. Ætli megi ekki segja að hún sé annarrar gerðar sem pólitíkus?

Vigdís vill lemja á kerfinu, Lilja kemur innan úr kerfinu.

Guðlaugur Þór fjarlægist óðum skýrsluna sem reyndar er búið að breyta mikið frá upprunalegri gerð. Hann vill væntanlega eiga möguleika á að verða ráðherra eftir kosningar – það er ekki víst að skýrslan sé sérlega gott vegarnesti á þeirri leið.

Einkennilegasta uppákoman er svo frásögn sjálfstæðismannsins og alþingismannsins Haraldar Benediktssonar um embættismanninn sem hótaði honum. Haraldur er bændahöfðingi, býr á jörð sjálfs Jóns Hreggviðssonar, og lætur sér varla margt fyrir brjósti brenna. Embættismaðurinn, Guðmundur Árnason, á að hafa hótað Haraldi eignamissi.

Það er reyndar vandséð hvernig embættismaður, hversu háttsettur hann er, getur orðið valdur að slíku. Hafi Guðmundur haft í hótunum um þetta eru það orðin tóm. Hann getur hins vegar höfðað meiðyrðamál fyrir dómstólum og farið fram á bætur – sem gætu lýst sér í einhvers konar eignamissi séu þær nógu háar.

En það er svo angi af sögunni að milli Guðmundar Árnasonar, sem er ráðuneytisstjóri í fjármálaráðuneytinu, og Bjarna Benediktssonar, fjármálaráðherra og formanns Sjálfstæðisflokksins er sagður ríkja mikill trúnaður. Þeir hafa starfað náið saman síðustu árin – frægt er í heimi stjórnmálanna að Bjarni kann miklu betur við sig innan um embættismenn en í hópi félaganna í þingflokknum.

Nú á fimmtudagskvöld verða formannaumræður í sjónvarpinu (Steinsteypuöldin frestast vegna þeirrra). Það er ólíklegt annað en að skýrslumálið beri á góma – þótt kannski séu ýmis önnur mál brýnni. Bjarni Benediktsson verður þar og líka Sigmundur Davíð Gunnlaugsson sem fær tækifæri til að láta ljós sitt skína – og jafnvel styrkja stöðu sína í átökum um formannssætið í Framsóknarflokknum.

Bjarni Benediktsson og Guðmundur Árnason. Sagður er ríkja mikill trúnaður milli þeirra.
Bankastjóri fær yfirhalningu

Þetta er besta efnið á internetinu í dag.

Öldungadeildarþingmaðurinn Elizabeth Warren, sá stjórnmálamaður bandarískur sem hefur gengið harðast fram í gagnrýni á bankakerfið, tekur John G. Stumpf, forstjóra Wells Fargo bankans, algjörlega til bæna.

Bankinn gerir sig sekan um sviksamlegt athæfi, og viðbrögð stjórnenda hans er að reka lægra setta starfsmenn. Warren segir forstjóranum að hann eigi að segja af sér sjálfur.

Svikin voru til þess fallin að þrýsta upp hlutabréfaverði í bankanum. Stumpf sjálfur hagnaðist gríðarlega á þessu. En starfsmönnum bankans var gert að taka þátt í svikamyllunni. Warren spyr:

Ef þú hefur enga skoðun á mestu svikum í sögu þessarar bankastofnunar, hvernig geturðu þá haldið áfram að þiggja laun frá henni?
Vetrarmynd með kolareyk

Þetta er vetrarmynd af kunnuglegu umhverfi sem þó er svo breytt. Þarna er horft norður Lækjargötu fyrir miðja síðustu öld. Við sjáum að það er snjór á jörðinni, slabb á gangstéttum og Esjan hvít. Kolareykur liðast upp úr húsunum, þannig að þetta er fyrir tíma hitaveitu. Líklegast að myndin sé tekin í kringum 1940.

Mörg húsin á myndinni eru horfin, þar á meðal öll húsalengjan milli Vonarstrætis og Skólabrúar nema hvíta steinhúsið, Lækjargata 10. Það er hlaðið steinhús úr grjóti sem var tekið á Skólavörðuholti og límt með Esjukalki, eins og lesa má hér. Hin húsin voru annað hvort rifin til að rýma fyrir Iðnaðarbankanum – sem nú er verið að rífa – ellegar brunnu þau í stórbruna sem varð í mars 1967.

Í húsinu á horninu bjó Bjarni Jónsson, dómkirkjuprestur og forsetaframbjóðandi, heiðursborgari í Reykjavík, en hann lést tveimur árum fyrir brunann. Ekkja hans Áslaug Ágústsdóttir bjargaðist úr brunanum og það gerði líka Ólafur Flosason, sonur Flosa Ólafssonar leikara, sem bjó í Lækjargötu 12a.

Það er merkilegt að sjá hvað Lækjargatan er mjó á þessum tíma. Síðar var hún breikkuð. Þannig er garðurinn fremst á myndinni, Mæðragarðurinn svokallaður, talsvert stærri en við eigum að venjast. Girðingin í kringum hann virkar mjög reisuleg.

Það var Daníel Magnússon sem setti myndina inn á vefinn Gamlar ljósmyndir.
Lilja talar fyrir umburðarlyndi í flóttamannamálum

Minnugir mosku-upphlaupsins fyrir síðustu kosningar hafa ýmsir orðið til að spá því að Framsóknarflokkurinn myndi að endingu fara út á svipaða braut fyrir þingkosningar – að hann myndi feta hinn þjóðernispopúlíska stíg. Einn þeirra sem hefur gert þessu skóna er Eiríkur Bergmann Einarsson stjórnmálafræðingur.

Nú eru sex vikur til kosninga og enn bólar ekki á neinu slíku frá Framsóknarflokknum. Það má reyndar benda á að orðræða Lilju Alfreðsdóttur utanríkisráðherra, sem er jafnvel talin vera leiðtogaefni í flokknum (gæti hugsanlega orðið formaður sem málamiðlun milli Sigmundar Davíðs og Sigurðar Inga) stefnir í allt aðra átt.

Lilja ávarpaði leiðtogafund Sameinuðu þjóðanna um flóttamenn og farandfólk í gærkvöldi og má segja að hún hafi talað á nótum frjálslyndis og umburðarlyndis.

Samkvæmt grein sem birtist á vef Upplýsingaskrifstofu Sameinuðu þjóðanna sagði Lilja að fólksflutningar væru ekki slæmir í eðli sínu, heldur hefðu mörg samfélög nútímans orðið til við umfangsmikla fólksflutninga. Hún sagði að ekki væri hægt að tala um flóttamannamál án þess að grafast fyrir um rætur vandans og um nauðsyn að tryggja réttlátan ramma utan um flutninga fólks.

Ég stend hér sem utanríkisráðherra Íslands vegna þess að fyrir ellefu hundruð árum, lögðu hópur norrænna karla og kvenna í hættulega langferð í leit að betra lífi. Ísland, algjörlega óbyggð eyja, varð nýtt heimili þeirra.

Í skoðanakönnun sem Ríkisútvarpið lét gera kom fram að það eru ekki margir kjósendur sem telja að innflytjendamálin séu sérlega mikilvæg. Þau voru mjög neðarlega á listanum, aðeins 1 prósent taldi að þau væru þýðingarmesta kosningamálið. Þetta er býsna ólíkt því sem er í mörgum nágrannalöndum okkar þar sem innflytjendamál tröllríða allri umræðu. Íslenska þjóðfylkingin býður fram í kosningunum og getur sjálfsagt sótt einhver atkvæði út á málflutning sinn – líklega fáein prósent. Aðrir flokkar sýnist manni ætla að fara gætilega í þessum málum, að minnsta kosti er ekkert komið fram enn sem bendir til annars.
Tímabært að henda úreltum hagfræðilíkönum

Þjóðhagfræði (macroeconomics) er eins og vísindagrein sem hefur ekki aðeins staðnað í þrjá áratugi, heldur hefur getu hennar til að skilja heiminn í rauninni farið aftur.

Þannig leggur Paul Mason, einn helsti efnahagsblaðamaður Bretlands, út af orðum Pauls Romers í grein í Guardian. Romer, sem hefur verið prófessor við virta háskóla og er nú aðalhagfræðingur Alþjóðabankans, birti nýlega grein sem nefnist The Trouble With Macroeconomics.

Mason segir að þetta séu tíðindi, því þarna sé á ferðinni virtur hagfræðingur sem hefur starfað innan kerfisins, ólíkt til dæmis Steve Keen, sem eitt sinn var gestur í Silfri Egils. Keen hefur haldið því fram að trú á úrelt efnahagslíkön hafi verið ein af orsökum kreppunnar 2008. En Keen sé utangarðsmaður – Romer sé innan garðs.

Þess vegna komi gagnrýni Romers illilega við kauninn á hagfræðinni. Meðal þess sem hann finnur að er hóphugsun, gagnrýnisleysi, samstaða sem minnir nánast á trúarsöfnuð og mjög takmörkuð vitund um að menn gætu haft á röngu að standa.

Eins og Mason orðar það í fyrirsögn: Það er tímabært að henda úreltum hagfræðilíkönum sem hafa gert heiminn að hættulegri stað.

Hér er svo viðtalið við Steve Keen úr Silfri Egils 12. febrúar 2012.
Heilbrigðis- og velferðarmálin mikilvægust – stjórnarskrá og innflytjendamál skora ekki hátt

RÚV birtir skoðanakönnun þar sem er spurt um kosningamál. Niðurstaðan er sú að heilbrigðismálin séu langefst í huga kjósenda. Þegar þátttakendur eru beðnir að raða málum í mikilvægisröð nefna 45,2 prósent heilbrigðismálin fyrst. Þá koma málefni aldraðra og öryrkja með 13,6 prósent, þvínæst húsnæðismálin með 7,2 prósent.

Önnur mál lenda neðar, þannig telja 5,4 prósent að endurskoðun stjórnarskrárinnar sé mikilvægasta málið, 1,5 prósent nefnir aðildarviðræður við Evrópusambandið og einungis 1 prósent telur að málefni innflytjenda séu mikilvægust.

Það virðist semsé vera uppi mjög eindregin krafa um átak í heilbrigðis- og velferðarmálum. Spurnin eftir því að næsta kjörtímabil snúist um nýja stjórnarskrá eða að haldi verði þjóðaratkvæðagreiðsla um framhald viðræðna við ESB virðist vera ansi mikið minni.
Steinsteypuöldin, 3. þáttur

Hér má sjá þriðja þátt Steinsteypualdarinnar. Hann var sýndur á Rúv síðastliðinn fimmtudag. Í þessum þætti er útgangspunktur okkar árið 1945. Við fjöllum um tíma stríðsgróða sem breyttist fljótt í tíma skömmtunar. Ný hverfi sem spruttu upp utan Hringbrautar. Fyrstu íbúðarblokkir sem risu á Íslandi, það eru hús við Hringbraut en Þórbergur skrifaði um lífið þar í Sálminum um blómið.

Við skoðum glæsibygginguna Melaskóla, einstaklega vandað hús sem ber höfundi sínum, Einari Sveinssyni, fagurt vitni. Við fjöllum um harðvítugar deilur um kirkjubyggingar, Hallgrímskirkju og Neskirkju. Jónas frá Hriflu, stór persóna í þáttunum, var á móti Neskirkju en með Hallgrímskirkju. Neskirkju kallaði hann þyrpingu af kofaræksnum – það varð að fá frægan finnskan arkitekt, Eriel Saarinen, til að andmæla honum og votta að kirkjan væri í lagi.

Við fjöllum líka um Háskólann, hinn merkilega efnivið sem Guðjón Samúelsson valdi í þá byggingu og hugmyndir um torgið þar fyrir framan sem urðu að engu. Og svo skoðuðum við íbúðarhús tveggja rithöfunda auk Þórbergs – hús Halldórs Laxness á Gljúfrasteini og Gunnars Gunnarssonar við Dyngjuveg. Bæði voru þau reist í stíl sem þótti nútímalegur.

Hér á vef RÚV má horfa á þáttinn.

Við Hringbraut risu fyrstu íbúðablokkir á Íslandi. Í þeirri sem er nær á myndinni bjuggu Þórbergur Þórðarson og Lilla Hegga, söguhetja hans í Sálminum um blómið.
Sigmundur styrkir stöðu sína – hik Sigurðar Inga

Því er ekki hægt að neita að eftir fundinn í Mývatnssveit í gær hefur Sigmundur Davíð Gunnlaugsson styrkt stöðu sína verulega innan Framsóknarflokksins. Hann sigrar með yfirburðum í kjördæmi sínu, fær mikið fylgi til að leiða framboðslistann þar. Eftir þetta gæti orðið erfitt að fella Sigmund úr formannssætinu í flokknum.

Sigmundi dettur ekki í hug að hætta sjálfum – og þarna er hann kominn með fína viðspyrnu. Hann hikar ekki, ólíkt þeim sem vilja velta honum úr sessi. Þeir eru tvílráðir, það er enn ekki farið að mótast neitt framboð gegn Sigmundi fyrir flokksþingið sem verður um aðra helgi. (Fyrir utan Sveinbjörn Eyjólfsson, en hann mun ekki eiga séns í Sigmund, þótt framboð hans verði þess valdandi að styrkleikamæling fer fram á flokkþinginu.)

En eftir fundinn við Mývatn er ljóst að gríðarlega hörð átök yrðu ef Sigurður Ingi Jóhannsson forsætisráðherra færi fram gegn Sigmundi. Flokkurinn yrði klofinn og það þegar innan við mánuður er til kosninga. Össur Skarphéðinsson skrifaði fyrir fundinn um „dýrkeypt hik Sigurðar Inga“. Össur sá reyndar ekki fyrir að sigur Sigmundar yrði svo stór.

Hik Sigurðar Inga forsætisráðherra á því að taka ákvörðun um framboð til formennsku í Framsókn er líklegt til að verða honum og flokknum dýrkeypt. Hann steig það óvænta skref að tilkynna á miðstjórnarfundi að hann myndi ekki sitja sem varaformaður hjá Sigmundi Davíð eftir næsta flokksþing vegna „samstarfsörðugleika.“ Sigmundur Davíð kannast náttúrlega ekki við þá.

Með yfirlýsingu sinni gaf Sigurður til kynna að hann ætlaði að bjóða sig fram til formanns gegn Sigmundi Davíð. Í kjölfarið bauð Lilja Dögg Alfreðsdóttir, utanríkisráðherra, sig nánast fram til varaformanns. Flestum með fullu viti virtist það gert í samráði við Sigurð Inga. Í klofnum ráðherrahópi Framsóknar nýtur Sigmundur Davíð því einskis stuðnings nema hjá Gunnari Braga Sveinssyni, sem bæði sýnir Sigmundi Davíð merkilega hollustu en ætlar sjálfum sér vitaskuld varaformennsku hjá honum.

Og ennfremur:

En Sigurður Ingi hikaði. Í stjórnmálum er það oft sama og tapa. Merji Sigmundur Davíð efsta sætið á morgun getur Sigurður Ingi ekki orðið formaður nema eftir blóðugan slag við Sigmund, þar sem flokkurinn mun liggja sundurtættur á eftir.

Það eykur svo á óvissuna að það er í raun allsendis óvíst hvort Framsóknarflokknum mun farnast betur í kosningunum undir Sigmundi Davíð eða Sigurði. Sigmundur berst af ákefð, hann er ólíkindatól, heggur ótt og títt í allar áttir, á í afar erfiðu sambandi við pólítíska andstæðinga sína. Hann er gjarn á að lýsa sjálfum sér sem bjargvætti þjóðarinnar og færði flokknum í rauninni nýtt líf í síðustu kosningum. Sökum þessa halda margir Framsóknarmenn tryggð við hann, þrátt fyrir Panamaskjöl og Wintris og afsögnina í vor.

Sigurður Ingi er aftur á móti fremur vel liðinn meðal pólitískra andstæðinga, það er ró í kringum hann, en aldrei sami hetjuljómi og hefur leikið Sigmund í augum flokksmanna. Hann er líklegri til að geta unnið með öðrum flokkum, jafnvel þeim sem nú sitja í stjórnarandstöðu, og þannig komið flokknum í ríkisstjórn – því þar vill Framsókn jú vera.
Guðni í hlutverki álitsgjafans

Einn vandinn við að vera forseti er að maður má ekki segja sérlega mikið. Það er takmarkað hvað forseti getur leyft sér að taka afstöðu, fella gildisdóma, vera með vangaveltur.

En forsetar þurfa að tala mikið, til þess er ætlast af þeim, þeir eru sífellt á mannamótum og í fjölmiðlum. Því enda þeir oft með að tala á mjög almennum nótum, ræða málin þannig að það stuði ekki neinn, segja sífellt sömu hlutina. Fyrir vikið verða ræður þeirra endurtekningarsamar, jú, og það verður að segjast eins og er, blátt áfram leiðinlegar. Við þekkjum þetta frá fyrri forsetum.

Forsetar þurfa semsagt að ritskoða sjálfa sig í sífellu – jafnvel passa að fólk greini ekki hvað þeir eru að hugsa í alvörunni. Að þessu leyti má segja að forsetinn sé í gylltu búri.

Guðni Th. Jóhannesson varð forseti vegna þess að hann þótti frábær álitsgjafi. Hann er prýðilegur sagnfræðingur, en fyrst og fremst varð hann þjóðþekktur fyrir skýringar sínar á stjórnmálum og sögu í fjölmiðlum. Það voru þær sem fleyttu honum á þann stað að hann ætti möguleika á að verða forseti. En hængurinn er sá að þegar komið er á Bessastaði þarf Guðni eiginlega að losa sig við álitsgjafann. Það er vel skiljanlegt að honum hafi ekki tekist það enn, hann er ekki búinn að vera nema einn og hálfan mánuð í embætti.

Það verður að segjast eins og er að Guðni stígur út á grátt svæði þegar hann segir í viðtali við breska sjónvarpsstöð að erfitt geti reynst fyrir Pírata að mynda ríkisstjórn. Kannski er þetta ekki rangt hjá forsetanum, á það hefur þó ekki reynt. En þarna er hann ennþá í hlutverki álitsgjafans. Það er nokkur munur á því og hlutverki forsetans sem þarf eftir sex vikur, daginn eftir kosningar, að byrja að takast á við það verkefni að koma saman stjórn.

Oftast reynir reyndar ekkert sérlega á forsetann í þessu efni. Það er best þannig. En margt bendir til þess að úrslitin verði í meira lagi óskýr að þessu sinni, að enginn klár meirihluti náist fram. Nýr forseti þarf að geta komið að stjórnarmyndun nánast eins og óskrifað blað, það er ekki í verkahring hans að vera stjórnmálaskýrandi – jafnvel þótt hann sé manna fremstur í því.

Eða hefur Guðni einhverjar meiningar um hina flokkana og ríkisstjórnarþátttöku þeirra sem hann vill koma á framfæri?
Pourquoi pas strandið, Finnbogi Rútur og fréttamyndin fræga

Það eru 80 ár í dag síðan franska rannsóknaskipið Pourquoi pas fórst á Mýrum í miklu ofviðri. Aðeins einn maður komst lífs af, hásetinn Eugene Gonidec. Þetta var stóratburður á sínum tíma. Finnbogi Rútur Valdimarsson, sem síðar var alþingismaður og bankastjóri, var þá ritstjóri Alþýðublaðsins. Hann hafði dvalið erlendis, meðal annars í Frakklandi, og kom heim með nútímalegar hugmyndir um framsetningu frétta, fyrirsagnir og nokun ljósmynda.

Alþýðublaðið þótti lifa blómaskeið undir stjórn Finnboga, það náði rækilega að skáka hinum blöðunum. Efnistökin má glöggt sjá í frásögnunum af Pourquoi pas slysinu. Frásagnirnar eru lifandi og framsetningin sterk. Finnbogi fór sjálfur á slysstað í Straumfirði, talaði við fólk, og tók ljósmyndir. Þar á meðal er ein frægasta fréttamynd Íslandssögunnar, myndin sem má sjá hér nokkru neðar, þar liggja lík skipverjanna í röð, fremstur er skipstjórinn Jean Baptiste Charcot.
Horft yfir Landakotstún og út á Mela

Jón Örn setti þessa mynd inn á vefinn Gamlar ljósmyndir, gaf mér leyfi til að nota hana, sagði að hún væri tekin af Bergi Jónssyni, líklega 1955 eða 1956.

Áhugafólk um sögu Reykjavíkur og byggðaþróun getur endalaust rýnt í þessa mynd. Þarna er horft úr flugvél yfir gamla Vesturbæinn, Landakotshæð og út á Mela. Þarna eru einmitt svæði sem við fjölluðum um í þriðja þætti Steinsteypualdarinnar sem var sýndur í kvöld, hverfin sem risu á Melunum á stríðsárunum og stuttu eftir stríðslok. Við sjáum hvað byggðin þar er fjarskalega regluleg, ólíkt því sem er í eldri hverfunum.

Háskólabíó er enn ekki risið né heldur Hagaskóli, Sundlaug Vesturbæjar er ekki orðin til, Hofsvallagatan er ekki malbikuð nema niður að Hringbraut, en byrjað er að byggja blokkir við Kaplaskjólsveg. Þar sem nú standa Hallveigarstaðir, neðst til vinstri á myndinni, sýnist manni vera lítil tjörn eða kannski er það bara vatn sem hefur safnast í húsgrunni.

Það er grasblettur á horninu á Ægisgötu og Túngötu sem mér skilst að hafi verið notaður sem sparkvöllur, en annars var Landakotstúnið einn helsti fótboltavöllur Vesturbæinga á löngu tímabili. Fótboltinn þar stóð frá vori fram á haust, oft frá morgni til kvölds, nýjar kynslóðir leystu þær eldri af hólmi, en leikurinn hélt alltaf áfram. Fyrst grænkaði svæðið milli kirkjunnar og skólans en prestar voru stundum að reka börnin þaðan. Síðar varð aðalvöllurinn efst á túninu grænn.

Svo var plantað þarna niður trjám og settur upp skrúðgarður og þá lagðist fótboltinn á Landakotstúninu af. Ég var þarna sjálfur fyrst sem polli, hlaupandi á eftir miklu eldri strákum, en svo færðist maður upp í goggunarröðinni, maður varð elstur og pollarnir fóru að elta mann. Þannig gekk þetta, áratug eftir áratug. Ég sakna þess að sjá ekki krakka í fótbolta á Landakotstúninu – ekki er heldur mörgum öðrum sparkvöllum að dreifa á þessu svæði. Gamli Framnesvöllurinn sem var önnur helsta uppeldisstöð KR-inga fór undir Vesturbæjarskóla.

Það er ýmislegt fleira sem má sjá á myndinni. Gamli Landakotsspítalinn er þarna enn, en vesturálma nýbyggingarinnar er risin. Þar á móti er ÍR-húsið við Túngötuna sem síðar var flutt upp í Árbæ. Í því húsi æfðu margir vaskir íþróttamenn, þótt það væri ekki sérlega stórt, og þar fór maður í leikfimi úr Vesturbæjarskólanum sem í þá tíð var yfirleitt kallaður Öldugötuskóli og var í húsi Stýrimannaskólans sem sést yst til hægri á myndinni.
Svigurbarka-seima-Gná

Tölvupóstur Vigdísar Hauksdóttur þar sem segir að Oddný Harðardóttir hafi „dissað íslenskunni“ og haft „svigurbarkaleg“ ummæli hefur vakið nokkra eftirtekt.

Skáldið Böðvar Guðmundsson segir að þetta hafi heyrst kveðið „í hól í Norðurlandskjördæmi“:

Eina veit ég blíða á brá

sem berið sætt á lyngi

svigurbarka-seima-Gná

og situr nú á þingi.

( Til skýringar: Seima-Gná er þekkt kvenkenning í íslenskum kveðskap, til dæmis má finna hana í Rímum af Líkafróni kóngssyni og köppum hans eftir Sigurð Breiðfjörð.)
„Hefði rústað kosningabaráttu Pírata“

Við erum á leið í kosningar. Það hefur verið talið að þær muni helst snúast um heilbrigðis- og velferðarmál og húsnæðismál (þ.m.t. vaxtaánauðina). Þetta hafa virst ætla að verða helstu kosningamálin. En svo hafa menn nefnt kvóta og stjórnarskrá.

En nú er búvörusamningur allt í einu aðalmálið. Landbúnaðarkerfið. Það er meira að segja komin í gang áskriftasöfnun þess efnis að fá Guðna forseta til að neita að staðfesta samninginn. Hún verður sjálfsagt í gangi fram í næstu viku, þá kemur í ljós hvort hún nær einhverju flugi eða fjarar út.

Allir stjórnmálaflokkar á Alþingi reyndust vera meðvirkir gagnvart samningnum, annað hvort greiddu þeir atkvæði með eða sátu hjá – utan Björt framtíð sem kaus á móti.

Það hefur löngum reynst erfitt að hrófla við landbúnaðarkerfinu á Íslandi – og það á við um fleiri kerfi sem við komum okkur upp. Kerfin vaxa okkur yfir höfuð; hagsmunirnir eru feikisterkir og tregðulögmálin ríkjandi.

En hvers vegna greiða stjórnarandstöðuflokkarnir, sem í orði kveðnu eru á móti búvörusamningnum, ekki atkvæði gegn honum?

Svanur Kristjánsson, prófessor í stjórnmálafræði og áhrifamaður í röðum Pírata, skrifar hreinskilnislega:

Að greiða atkvæði gegn samningnum án þess að hafa aðra heilstæða og þingtæka tillögu hefði rústað kosningabaráttu Pírata í þremur kjördæmum af sex.

Auðvitað er þetta sennileg skýring. Flokkarnir eru hikandi við að fara í kosningabaráttu í dreifbýlu kjördæmunum og þurfa þar að ræða landbúnaðarmálin. Þá langar afskaplega lítið að þetta verði að kosningamáli.