arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fíklar og hobbídópistar

Það er engin leið að skella skollaeyrunum við því sem kallað er „vandi Miðbæjarins“. Það er ekki rétt hjá Fréttablaðinu sem segir að vandinn sé „góðkynja“. Sannleikurinn er því miður miklu nær því sem Mogginn er að lýsa. Kannski er sóðaskapurinn einna verstur. Hann ber nefnilega vott um virðingarleysi fyrir umhverfinu – af þessu hugarfari sprettur svo dólgsháttur og ofbeldi.

Eitt hefur ekki verið nefnt ýkja oft í þessu sambandi – eiturlyfin. Menningarsvæði okkar er yfirfljótandi í fíkniefnum. Við erum þar á sama báti og til dæmis Bretar. Það þykir nánast sjálfsagt að fólk – sem annars myndi aldrei telja sig eiturlyfjaneytendur – noti fíkniefni þegar það fer að skemmta sér um helgar. Við erum ekki að tala um fíkla – sem eru nógu slæmir – heldur einhvers konar hobbídópista.

Pétur Arason, kaupmaður á Laugaveginum, nefndi þetta í útvarpsviðtali í gær:

“Þetta er í sjálfu sér bara stríð og ég held að íbúarnir, verslunareigendur og sumir húseigendur séu búnir að tapa þessu stríði. Þeir sem ráða orðið miðborginni eru dópsalar, dópistar og vissir skemmtistaðaeigendur. Þetta fólk er búið að taka völdin. Lögreglan ræður einfaldlega ekki við þetta og borgaryfirvöld eru búin að gefast upp.”

Partur af þessu er svo líka opnunartími skemmtistaðanna sem er fáránlega langur. Það er erfitt að skemmta sér til klukkan sjö á morgnana án þess að kýla í sig dópi.
Valgerðarisminn

Miklar vangaveltur eru um sinnaskipti Sjálfstæðisflokksins í krónumálum. Talið er víst að þau séu yfirvofandi.

Meðal þeirra sem eru að gefast upp á krónunni eru Samtök atvinnulífsins, Landsamband útvegsmanna, Samtök iðnaðarins, verkalýðshreyfingin, bændasamtökin, bankarnir og almenningur sem tekur lán í stórum stíl í svissneskum frönkum, jenum og evrum.

Og eru þá ekki allir upptaldir.

Viðhorfsbreytingin í Sjálfstæðisflokknum þarf að verða án þess að styggja um of manninn í svörtuloftum sem lýsti því eitt sinn yfir að evran væri sambærileg við gjaldmiðil Norður-Kóreu. Hann hefur líka atvinnu af því að Íslendingar haldi í krónuna.

Því er talið að Björn Bjarnason og Illugi Gunnarsson verði fremstir í flokki þegar hin nýja flokkslína verður kynnt. Þeir eru úr réttum armi flokksins til að taka að sér þetta verkefni.

Línan mun fela í sér að Íslendingar taki upp evruna – án þess þó að ganga í Evrópusambandið. Það verður áfangastaður flokksins í bili.

Þetta eru svipaðar hugmyndir og Valgerður Sverrisdóttir setti fram meðan hún var viðskiptaráðherra.

Þá gerðu margir sjálfstæðismenn grín að henni. En nú má segja að þeir séu farnir að aðhyllast valgerðarismann…
Rétt skal vera rétt

Það skal tekið fram að einhvers misskilnings gætir í lesendabréfinu sem ég birti hér að neðan.

Sannleikann í málinu er vonandi að finna hérna.

En það er fleira í þessu sem má pæla í. Hvað til dæmis með færslugjöld fyrir debetkort?
Bellibrögð bankanna – rukkað fyrir heimabanka?

Bankarnir í landinu munu ganga eins langt og þeir geta þar til eitthvert stjórnvald stöðvar þá. Allt tal um þjónustu er píp þegar bankarnir eiga í hlut – markmið þeirra virðist aðallega vera að flytja meiri peninga þangað sem miklir peningar eru fyrir.

Semsagt að rýja almenning inn að skyrtunni ef kostur er á. Þeir gerast sífellt ósvífnari í plokki sínu. Vandinn er að samband stjórnmálamanna við auðinn í bönkunum er núorðið eins og samband auðmjúkra þjóna við hátt og ósnertanlegt yfirvald:

Þættinum hefur borist svohljóðandi bréf:

„Ég sakna þess að hafa ekki séð neina umfjöllun um síðastu tilraun Landsbankans (á eftir að tékka hvort hinir eru með í þessu) til að hafa fé af viðskiptavinum sínum. Hér á ég við hið nýja „þjónustugjald“ sem nú á að innheimta hjá Einkabankanotendum fyrir að vinna vinnu bankanna! Við höfum gert bönkunum kleift að loka útibúum út og suður með því að nota rafrænu aðferðina í bankaviðskiptum.

Þegar ég gerði tilraun til að komast inní Einkabankann í morgun, fékk ég upp fleiri fleiri síður með reglugerð um Einkabankann – ég skrunaði hratt niður skjalið og fann á endanum stutta setningu sem hljóðaði eitthvað á þá leið að bankinn myndi innheimta gjald fyrir notkun og áskildi sér einnig rétt til að breyta gjaldskrá fyrir notkun Einkabankans án fyrirvara. Svo skrunaði ég aðeins neðar og viti menn – box fyrir notendanafn, lykilorð og svo neðst

„samþykkja“ eða „hafna“. Ég á eftir að sjá hvað skeður ef ég ýti á hafna! Verður lokað fyrir aðganginn?

Þegar ég byrjaði í barnaskóla fengum við krakkanir svokallaða sparimerkjabók frá Landsbankanum. Á henni stóð „Græddur er geymdur eyrir“ Allir kepptust við að kaupa 2ja, 5, 10 og 25 aura merki fyrir vasapeningana og líma inní bókina. Þegar búið var að fylla síðuna var labbað í bankann til að leggja inn. Þetta var árið 1951.

Ég hef grun um að nú ljúki 56 ára farsælu sambandi mín og Landsbankans – 900 krónur á mánuði fyrir að fá að borga reikningana sína er kannski ekki há fjárhæð en akkúrat núna er mælirinn fullur.

Er nema von að þeir neiti að gefa upp hve mikið þeir innheimta í þjónustgjöld sbr kvöldfréttirnar á Stöð 2 núna áðan.

Ég vildi vekja athygli á þessu, ég er varla sú eina sem hefur uppdagað þetta síðasta bellibragð.“
Bílaverkstæðið Reykjavík

Þættinum hefur borist svohljóðandi bréf:

„Í tilefni af frábærri gagnrýni á skipulag borgarinnar vil ég spyrja eftirfarandi:

Hvenær var síðast skipulagt verslunarhverfi í Reykjavík?

Svarið er væntanlega – Nýi Miðbærinn !!! ehe

Sá inniheldur verslunarmólið Kringluna. Og: Skrifstofuhúsnæði, prentsmiðju, blaðaútgáfu (fyrrverandi) leikhús, tvo skóla og nokkur raðhús!!

Til að halda í þá skipulagshefð sem skapast hefur í borginni er nauðsynlegt að hafa í huga að borgin er í raun:

Bílaverkstæðið Reykjavík:

Að minnsta kosti man ég ekki eftir öðru þegar ég minnist skipulags undanfarinna áratuga:

Síðumúli-Ármúli

Skipulagt sem iðnaðarhúsnæði. Enn má finna eitt og eitt bílaverkstæði

Gamla Vogahverfið niður við sjó

Þarna voru mörg, mörg bílaverkstæði

Skeifan

Iðnaðarhúsnæði með bílaverkstæðum

Höfðinn

Stærsta bílaverkstæði landsins, taktu eftir að hægt er að keyra um Höfðahverfi og sjá einungis bakhlið húsa! Inngangurinn er í næstu götu!

Hálsar

Iðnaðarhverfi með mörgum bílaverkstæðum.

Ég hlakka mikið til að sjá flugvöllinn hverfa. Á svæðið verður hægt að setja:

7 bensínstöðvar

8 – 10 matvöruverslanir

Byko og Húsasmiðjuna

3-5 skyndibitastaði, helst tengda bensínstöðvunum.

20-25 bílaverkstæði

………5 einbýlishúsalóðir til einkavina.

Hægt er að nota krossflugbrautina sem hraðbraut. Bara að tengja með slaufu við nýju Hringbrautina. Skreyta með hljóðmönum á báða bóga.

Og þá er væntanlega búið að fullnýta flugvallarsvæðið.“
Kvartöflubændur

Ekki í fyrsta sinn sem maður heyrir áhyggjuraddir frá þessari stétt.
Hreinskilni

„Kári, af hverju viltu ekki segja mér hvort þú eigir kærustu?“

„Út af því að mér finnst ekki gaman að stelpum.“
Næturklúbbur í glæsilegasta húsi Reykjavíkur

Það var umdeilt þegar Reykjavíkurapóteki, einu fegursta og virðulegasta steinhúsi í Reykjavík, var breytt í veitingastað. Það var dapurt að sjá innréttingarnar í apótekinu rifnar út.

Sjálfur Guðjón Samúelsson teiknaði húsið sem var reist eftir Reykjavíkurbrunann mikla 1915. Það var upprunalega kennt við Natan & Olsen, en hýsti Reykjavíkurapótek eftir 1930. Þetta er eitt fyrsta húsið sem Guðjón teiknaði – má heita klassík í íslenskri byggingarlist.

Það er sorglegt að ekki voru byggð fleiri hús í þessum stíl í borginni.

Veitingahúsið Apótekið má eiga að það er fallega hannað og yfir því er nokkur reisn. Það passar ágætlega inn í húsið. Tryggir líka líf á þessu fornfræga götuhorni.

En nú á að breyta húsinu í dansstað og næturklúbb. Hann verður væntanlega ekki opinn nema að næturlagi um helgar. Lífið færist úr húsinu að deginum. Fyrir utan að því er sýnd algjör svívirða með slíkri starfsemi.
Snörp stjórmálaskýring séra Baldurs

Þegar ég var ungur blaðamaður á blaði sem hét NT – og var tilraun til að hleypa lífi í gamla Tímann – var Baldur Kristjánsson, nú séra í Þorlákshöfn, stjórnmálaskýrandi á stassjóninni. Hann átti marga fantagóða spretti.

Baldur rifjar upp gamla takta í pistli um Framsóknarflokkinn og fleira smálegt úr stjórnmálunum. Greinin ber yfirskriftina Leitin að framsóknarmönnum stigmagnast:

„Bjarni Harðarson heldur því fram hér á Moggablogginu að Perúindíánar séu Framsóknarmenn.Sama segir hann um Amazonindíána.. Bjarni fór alla leið til Perú að leita að Framsóknarmönnum greinilega og verður býsa vel ágengt að eigin dómi.Vonandi kvisast þetta ekki til þessara ættbálka, meðan hann er þar, hvað hann ætlar þessu fólki.“

Annars titlar Baldur sig sem „frjálslyndan jafnaðarmann“ á bloggi sínu. Þýðir það að hann hefur sagt skilið við Framsókn þar sem hann hefur alið mestallan pólitískan aldur sinn – nema auðvitað tímann þegar hann var í Framboðsflokknum ungur maður, sælla minninga?

En ef ég man rétt var Bjarni Harðar líka með okkur Baldri í vistinni hjá Framsókn á þessu merka blaði, NT. Það er dálítil framsókn í okkur öllum.
Hvað á að byggja á Lækjartorgi?

Rústirnar á Lækjartorgi standa eins og opið sár í borgarmyndinni.

Það virðist enginn vita almennilega hvað á að gera við þetta. Borgarstjóri gaf stórar yfirlýsingar þegar hann var í slökkviliðsbúningi á degi eldsvoðans, síðan hefur hann verið heldur þögull um málið. Nú er sagt að borgin og eigendur hússins hafi ekki náð samkomulagi um verð fyrir lóðina og brunnið spýtnabrakið. Kemur kannski ekki á óvart eftir yfirlýsingar Villa.

Ég held að fáir geti hugsað sér að rísi þarna nútímalegt stórhýsi. En það er heldur ekki sérlega aðlaðandi hugmynd að húsin verði endurbyggð án talsverðra breytinga.

Það er hætt við að ef húsin verða endurreist í upprunalegri mynd að engin starfsemi fái þrifist þar almennilega nema veitingarekstur eða minjagripasala. Yfrið nóg er af slíku í bænum.

Það þarf að kveikja líf á Lækjartorgi. Til að það megi verða þarf að byggja þarna af myndarskap.

Það er allt í lagi að endurbyggja framhliðar húsanna með einhverjum hætti. En að baki þeirra þurfa að rísa byggingar sem draga að sér fjölbreytt mannlif: Kvikmyndahús sem gæti rúmað listabó, sal fyrir leiksýningar, rými þar sem börn geta leikið sér – við Potsdamer Platz í Berlín komum við Kári smækkaða útgáfu af Legolandi innandyra.

Ég auglýsi eftir fleiri hugmyndum.
Pissfasismi?

Það er eitthvað mjög annarlegt á ferðinni þarna fyrir austan. Allavega fyrir venjulegt fólk.

Er það einhvers konar öfughneigð sem þarna fær útrás – eða er kannski hægt að tala um þetta sem pissfasisma?

Ég er að minnsta kosti ekki vanur að þurfa að pissa í glas þegar ég fer í heimsókn til fólks.
Braskað með borgina

Að sumu leyti hlýtur maður að fagna áhuga peningamanna á miðborginni. Það sýnir að þeir trúa að eitthvað líf sé í þessu og verði áfram í framtíðinni. Maður hlýtur samt að velta fyrir sér hvað vaki fyrir auðmönnum sem eru að kaupa upp mörg hús í borginni og jafnvel heilu götulengjurnar? Skáka í skjóli fasteignasala sem beita fólk miklum þrýstingi til að selja.

Er planið að rífa húsin, byggja stórhýsi í staðinn og græða á því obboslega mikinn pening? Að hve miklu leyti stuðlar þetta að háu húsnæðisverði? Eða er gert af eintómri ást og umhyggju í garð borgarinnar? Á að gera upp gömlu húsin og selja eða leigja á eðlilegu verði?

Það hefur frést af miklum húsakaupum í kringum Hverfisgötuna. Vissulega má taka verulega til hendinni á því svæði – það er ógeðslegt. En það er ekki sama hvernig það er gert. Sprorin frá Lindargötunni hræða. Þar hafa verið unnin einhver hörmulegustu skemmdarverk sem maður hefur séð í borgarlandinu.

En kannski er þetta bara liður í því að bankarnir eignist allt í landinu. Þeir eiga hvort sem er húsnæðið sem við flest búum í, allavega þau okkar sem hafa tekið lán til margra áratuga á þeim vöxtum sem nú bjóðast.

Þar er eiginlega ekki hægt að tala um eign – frekar langtímaleigu.
Tími til að hugsa stórt

Aðeins meira um skipulag.

Það líður að því að tónlistarhúsið fari að rísa úr jörðinni.

En þetta verður aldrei barn úr brók nema hraðbrautin fyrir framan það verði látin víkja. Borgaryfirvöld virðast bundin þessari umferðaræð furðulegum tilfinningaböndum – hvort sem það er D-listi eða R-lista flokkar.

En þetta er einfalt. Það er nauðsynlegt að grafa Geirsgötuna í jörðu. Var ekki einmitt verið að setja heimsmet í neðanjarðarborun austur við Kárahnjúka?
Enn einn mynd af Múhammeð

Þetta er eiginlega besta myndin af Múhammeð.

Spámaðurinn sem ofurmenni:
Myndir af spámanninum

Má teikna Múhammeð svona eins og Gustave Doré gerði árið 1857 í myndskreytingu við Víti Dantes?

Eða er öruggara að teikna hann svona eins og norðmaðurinn Thomas Kvam gerir?

En það má varla teikna hann sem hringtorgshund, fyrirbæri sem er vinsælt í Svíþjóð, eins og listamaðurinn Lars Vilks gerir – og er nú orðið að alþjóðamáli milli Teheran og Stokkhólms.
Mafían í Nepal

Carinthia hérað heitir nú eiginlega Kärnten á máli innfæddra. En íbúar þar eru bæði kaþólskir og íhaldssamir og vilja sjálfsagt ekki moskur.

Einu sinni vann ég á blaði með manni sem þýddi langa grein frá Reuters um mafíuna í Nepal. Mafían hélt íbúum í þessu afskekkta fjallalandi í heljargreipum.

Þegar nánar var að gáð stóð Naples í fréttaskeytinu. Það er enska heitið á ítölsku borginni Napólí.
Gott og gegnsætt orð

Það er rætt um að láta grunnskólabörn ganga í skólabúningum.

Sem er í sjálfu sér ágæt hugmynd. Það mega bara ekki vera flíspeysur.

Aðeins eitt þessu tengt.

Er ekki kominn tími til að kasta þessu stofnanalega orðskrípi „grunnskóli“?

Hví má þetta ekki heita „barnaskóli“ – sem er nákvæmlega það sem fyrirbærið er?
Óhroðinn

Fríða Björk Ingvarsdóttir, blaðamaður og íbúi í Ingólfsstræti, skrifar stórbrotna grein um göngutúr sinn um miðborgina á menningarnótt (svokallaðri) í Morgunblaðið í dag.

Í lok greinarinnar kemur Fríða með hugmynd sem ég hef raunar velt fyrir mér endrum og eins:

„Hvernig væri að láta það vera að hreinsa upp eftir næstu stórátök í borginni og leyfa borgarbúum að vakna upp við timburmennina; leyfa þeim að sjá óhroðann sem skilinn er eftir; skoða ummerkin um næturlífið sem ekki virðist mega hrófla við?“
Sammála Helga

Helgi Sigurðsson fótboltamaður er í viðtali við Séð og heyrt. Hann talar um dvöl sína í Grikklandi en þar lék hann með liðinu Panaþinaikos. Segir að hún hafi verið „æðislegt ævintýri“.

Hann segir í líka að í Grikklandi sé „önnur menning og skemmtilegri lífsgæði“.

Ég get glatt Helga með því að margir muna eftir honum í Grikklandi. Nafn hans er oft nefnt við mig þegar ég segist vera Íslendingur.

Og um lífsgæðin í Grikklandi erum við Helgi alveg sammála.

Myndin hér að ofan sýnir skógareldana hörmulegu sem nú geisa á Pelopsskaga, í Attíku og á eyjunni Eviu. Neðarlega í horninu til hægri eru þrjár litlar eyjar. Sú minnsta er Folegandros þar sem ég dvel með fjölskyldu minni að sumarlagi. Þar eru sem betur fer engir eldar.
Langstærsta gat í heimi

Alheimurinn er skrítinn staður.
Boring

Nú er ég sammála Magna.

Tom Waits er hrikalega leiðinlegur…
Hringamyndun

Athyglisvert. Lesið hér:

„Nú er orðið ljóst að á matvælamarkaðinum er Bónus í raun orðin dýr verslun miðað við það sem áður var og í samanburði við nágrannalöndin, þó svo að í Bónusi sé samt boðið upp á lægsta vöruverð á landinu, en það er að yfirlögðu ráði markaðsráðandi afla, Baugs (Hagkaup, Bónus og 10-11) og Kaupáss (Nóatún, Krónan og 11-11). Sannkallað neyðarbrauð.

Alvarlegar tilraunir hafa verið gerðar til að keppa á matvælamarkaðinum, Europris, sem hefur horfið frá því að vera matvöruverslun og selur núna einkum annan varning. Hver skyldi vera ástæðan? Jú, heildsalar og einkum þó framleiðendur þorðu nefnilega ekki að bjóða þessum fyrirtækjum góð kjör af ótta við refsingu frá hinum sterku markaðsráðandi öflum. Þetta vita margir en hafa ekki hátt um það.

Þegar Bónusverslanirnar hófu starfsemi sína nutu þær aðstoðar heildsala og framleiðenda vegna ótta þeirra við stærð og yfirgang Hagkaupa. Eftir að þessi tvö fyrirtæki sameinuðust síðan í hlutfallslega stærsta matvælafyrirtæki í hinum vestræna heimi þá neyddust heildsalar, og þó sérstaklega framleiðendur, til að veita Baugi óeðlilega háan afslátt á kostnað smærri kaupmanna. Þetta tvennt, hærra innkaupsverð smærri verslana og undirverðlagning hinna stærri varð mörgum kaupmönnum um megn og þeir urðu að loka verslunum sínum. Síðan hafa margir bóksalar og apótek hlotið sömu örlög og nú er grænmetis-, ávaxta- og blómasala í uppnámi.

Núna tólf árum síðar má sjá hvílíku tjóni þessar hringamyndanir Baugs hafa

valdið, m.a. einokun í formi fákeppni á matvælamarkaðinum, þar sem hvorki hagstætt gengi íslensku krónunnar né hagræðing stærðarinnar skilar sér nema að örlitlu leyti til íslenskra neytenda, sem greiða hæsta matvöruverð í hinum vestræna heimi.“
Agaleysi

Af vef RÚV:

„Mjög mikill erill var hjá lögreglunni á höfuðborgarsvæðinu í nótt og eru fangageymslur fullar. Aðalvarðstjórinn segir nóttina hafa verið með fjörlegri nóttum í langan tíma og að það gæti staðið í sambandi við að skólar séu byrjaðir. Ekki hafi verið hægt að sinna smærri erindum eins og kvörtunum vegna hávaða í fjölbýlishúsum.“

Þarf að taka upp herþjónustu á Íslandi?
Er Sjálfstæðisflokkurinn að gefast upp á krónunni?

Kann að vera að mikilla tíðinda sé að vænta í stjórnmálunum er Sjálfstæðisflokkurinn segir skilið við einangrunarstefnu Davíðs Oddssonar í Evrópumálum? Krónan tók enn eina dýfu á síðustu tveimur vikum, vaxtapólitík Seðlabankans er ekki að hafa næg áhrif – í atvinnulífinu og víða í Sjálfstæðisflokknum virðast menn gera sér grein fyrir að stefnubreytingar er þörf.

Nú í vikunni hélt Rannsóknarmiðstöð í efnahags- og stjórnmálum ráðstefnu um sjálfstæði gjaldmiðla. Í RSE starfa mestu frjálshyggjumennirnir innan vébanda Sjálfstæðisflokksins. Þeir virðast líka skilja að stefnubreytingar er þörf – að krónan er skaðleg fyrirtækjum og almenningi og er orðinn helsti óróavaldurinn í efnahagslífinu.

Tónninn í sjálfstæðismönnum núna er hvort hægt sé að finna aðrar leiðir til að taka upp evruna en aðild að Evrópusambandinu. Áhöld eru um hvort það sé mögulegt. En stóru tíðindin eru þau að flokkurinn er að þoka sér frá þeirri afstöðu að EES-samningurinn fullnægi þörfum Íslands.

Líklega verður þó farið nokkuð varlega af tillitssemi við Seðlabankastjórann – það má ekki bjóða honum opinberlega birginn. En Geir Haarde hefur ágæt tök á flokknum sem mun væntanlega fylgja formanni sínum í þessum málum eins og öðrum.

Nema verði uppreisn frá hægri. Maður finnur óneitanlega smá titring í flokknum yfir því hvað hann er að verða yfirmáta sósíal-demókratískur og grænn – og þá kannski ekki síst í borgarstjórninni.

Ekki mun standa á Samfylkingunni að kasta krónunni. Má vera að þessi mál verði komin í pólitískan farveg fyrr en margan hugði?
Kappar?

Fyrirtækið sem framleiðir mjólkurdrykkinn Kappa hefur um helgina dreift fernum með drykknum út um allan bæ.

Einhverjir kappar hafa komist yfir marga kassa af kókómjólkinni og svínað út allan bæinn með henni, sprengt fernur utan í hús og á torgum og strætum. Þannig var Bankastrætið útatað í kókómjólk seinnipartinn í dag og líka Ingólfstorg. Svo verður nokkuð verk að þrífa kókómjólkina utan af Landsbankanum.

Ætli þetta teljist góð auglýsing fyrir Kappa?
Hvað kosta lögfræðihótanir?

Þættinum hefur borist eftirfarandi bréf frá Baldri McQueen í Bretlandi:

„Eins einkennilegt og það er, hef ég aldrei orðið fyrir því að bætt sé ofan á skuld, eftir að ég flúði landið.

Hér í Bretlandi virðist upphæðin aldrei hækka. Vissulega fá menn hótunarbréf þar sem sagt er að skrúfað verði fyrir gasið/símann/rafmagnið eða hvað það er sem menn skulda, en aldrei hef ég séð höfuðstóllinn hækka.

Fékk meira að segja einu sinni lögfræðihótun – hún kostaði mig ekki neitt. Veit ekki alveg hvernig það virkar……hvort fyrirtækið greiði fyrir eða hvað. Þann reikning greiddi ég þrem mánuðum of seint – nákvæmlega sömu fjárhæð og upphaflegi reikningurinn hljóðaði upp á.

Nú hljóma ég eflaust eins og versti tossi og tek fram að þetta eru undantekningar hjá mér.

Eflaust er til eitthvað sem heitir dráttarvextir, en ég hef aldrei séð þá á reikningum.

Annars tek ég bara heilshugar undir efni pistilsins.“
Gott PR

Þegar ég var síðast á Heathrow keypti ég disk með Amy Winehouse. Ég er ekki ennþá búinn að taka plastið utan af honum. Veit eiginlega ekki hvers vegna ég keypti þetta – nema skýringin sé einfaldlega sú að svona umfjöllun og mikið af henni virki mjög vel.

Ég er eiginlega á því.
Pappírs-Kiljan

Ég get staðfest það sem komið hefur fram að bókmenntaþátturinn sem hefur göngu sína 12. september á að heita Kiljan.

Þetta er heiti sem hefur nokkuð víða skírskotun – án þess ég fari mikið nánar út í það. Pappírskiljur eru algengasta notkunarform bóka í nútímanum.

Mér er sagt að þetta orð, kilja, sé upprunnið á heimili Vilborgar Dagbjartsdóttur og Þorgeirs Þorgeirsonar.

Þetta hlýtur að hafa verið á sjöunda áratugnum. Gestur sem ég kann ekki að nefna var á heimilinu. Það var rætt um „pappírstígrísdýr“. Þetta orð er fengið úr fræðum Maós formanns og var mikið notað á þessum árum.

Þá mun einhver viðstaddra hafa stungið upp á orðinu „pappírs-Kiljan“. Kiljan tröllreið á þeim árum allri menningarumræðu á Íslandi.

Úr þessu varð semsagt til þetta heiti, pappírskilja. Mér finnst eins og Mál & menning hafi gefið út fyrstu bækurnar undir þessu nafni – það var flokkur bóka sem kom út undir heitinu „Kiljur Máls & menningar.“

Áður kallaðist þetta útgáfuform „vasabrotsbækur“.

Þetta voru bækur eins og Og svo fór ég að skjóta, sem var samantekt frásagna úr Vietnamstríðinu, Um listþörfina eftir Ernst Fischer (þýdd af áðurnefndum Þorgeiri) og svo bók um Bandaríkin og heimsvaldastefnuna eftir marxistann David Horowitz.

Horowitz snerist reyndar seinna 180 gráður og gerðist ákafur ný-íhaldsmaður og stuðningsmaður stríðins í Írak.
Í liði með litla manninum

Það er kominn tími til að stjórnvöld fari að hugsa um neytendur – eða það sem má einfaldlega kalla fólkið í landinu. Það þarf að taka hraustlega á þeim sem hafa getað skammtað sér sjálfir af fjármunum almennings – stundað sjálftöku í skjóli þess hvað neytendavitundin er léleg hér, löggjöf ófullburða eða lögum illa framfylgt.

Þar eru bankarnir fremstir í flokki með vaxtaokri sínu og gengdarlausu peningaplokki.

En það þarf að beina athyglinni að fleirum – til dæmis innheimtufyrirtækjum og þeim sem nota þjónustu þeirra. Alls konar smáskuldir eru núorðið sendar til innheimtufyrirtækja. Oft lenda fara þær þangað þegar mjög stutt er liðið frá gjalddaga. Í innheimtufyrirtækjunum hleðst utan á skuldirnar kostnaður sem fólk er nauðbeygt til að borga. Þetta getur tekið á sig fáránlegar myndir eins og sjá má hér.

Nú segir kannski einhver að fólk geti beint viðskiptum sínum annað – þannig virki frjáls markaður. En það er einmitt ekki hægt. Allir stunda sama ránsskapinn.

Það er semsagt nóg að gera fyrir viðskiptaráðherrann unga. Við hljótum að vona að hann sé í liði með litla manninum.
Landið að rísa

Ég sá lögreglustjóra höfuðborgarsvæðisins á hjóli á Lækjartorgi í morgun. Ég er viss um að þetta stefnir allt í rétta átt.
Við megum, þið ekki

Kjarasamningar eru framundan og það er skrítið ástand. Þeir hópar sem hafa tök á að skammta sér laun hafa hækkað svo rosalega að annað eins hefur ekki sést í þessu landi. Það er enginn forstjóri eða verðbréfasali svo aumur að hann sé ekki með að minnsta kosti tíu sinnum hærra kaup en meðaljóninn.

Nú stíga talsmenn þessara hópa fram og segja að ekki megi hækka kaupið hjá hinum því þá fari allt á hvolf.

En hækkanirnar eru orðnar svo miklar að það er engin leið að taka mark á þessu. Svona tal eins og hvað annað lélegt grín. Skilaboðin eru: Við megum, þið ekki. Eftir það sem hefur verið að gerast hér síðustu árin er ekki hægt annað en að hækka laun starfstétta eins og lögreglumanna, fóstra, hjúkrunarfólks og kennara verulega.

Þess vegna gæti stefnt í átök á vinnumarkaði. Það verður forvitnilegt að sjá hvaða afstöðu ríkisstjórn með Samfylkinguna innanborðs tekur til þeirra.
Gamli góði Villi

Ég held að Villi eigi ekkert að hlusta á unga fólkið á fjölmiðlunum sem að atast í honum út af bjórkælinum.

Hann hefur stuðning okkar í þögla meirihlutanum.
Fáfræði sem gerir sitt gagn

Menn skulu átta sig á því að Bush er að tala til þeirra sem vita ekkert um sögu. Hann þekkir vel – og Karl Rove ekki síður – að það gefst hreint ágætlega. Þá þarf maður heldur ekkert að hirða um staðreyndir.