arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kommúnistaávarpið, Yrsa og Sverrir Kristjánsson í Kiljunni

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um hið fræga rit Kommúnistaávarpið – sem ýmsum kann að þykja tímabært um þessar mundir – en þó ekki síður um manninn sem þýddi bókina á íslensku og skrifaði formála að henni, Sverri Kristjánsson sagnfræðing.

Guðrún Sverrisdóttir, dóttir Sverris, segir frá kynnum af föður sínum í áhrifamiklu viðtali.

Yrsa Sigurðardóttir kemur í þáttinn og segir frá nýrri spennusögu sinni sem nefnist Auðnin og gerist á Grænlandi.

Úlfar Þormóðsson segir frá nýrri skáldsögu sinni sem byggir á ævi Hallgríms Péturssonar. Þar dregur hann upp mynd af Hallgrími sem efahyggjumanni, heldur sig langt frá glansmyndinni sem kirkjan hefur gert af höfundi Passíusálmanna.

Kolbrún og Páll fjalla um nýjar bækur eftir Ólaf Gunnarsson, Þráin Bertelsson og Gunnar Theodór Eggertsson.

En Bragi segir frá því löngu gleymda sorpblaði Mánudagsblaðinu.
Niðurskurður með hliðarverkun

Ingibjörg Sólrún sker niður í utanríkisráðuneytinu en tekst í leiðinni að gera Kristínu Árnadóttur, vinkonu sína og samstarfskonu til margra ára, að sendiherra.

Það er sérkennileg hliðarverkun.
Fjárfestingar breskra sveitarfélaga

Úr skoska grínritinu The Daily Mash.

„COUNCILS INVESTED £1BN IN TINY VOLCANO SURROUNDED BY FISH“
Tillögur Lilju

Lilja Mósesdóttir hagfræðingur leggur fram þessar tillögur til lausnar bráðasta efnahagsvandanum. Er þetta eitthvað sem gæti virkað?

1. Vaxtalækkun til að gera heimilum og fyrirtækjum kleift að ráða við skuldsetninguna

2. 60% skattur á útstreymi fjármagns yfir 10 milljónir til að styrkja gengi krónunnar

3. Viðvarandi halli á ríkissjóði til að takast á við atvinnuleysið og aukið félagslegt misrétti

4. Lánalenging fyrir heimilin til að koma í veg fyrir gjaldþrot og landflótta

5. Hagstjórn sem miðar að því að tryggja efnahagslega velferðar í gegnum atvinnuskapandi aðgerðir

6. Dreifðara eignarhald fyrirtækja til að tryggja langtíma stöðugleika og atvinnu

7. Aukið eftirlit með bönkum og fyrirtækjum til að fyrirbyggja fáræði og aðra efnhagskrísu
Ólafur Ragnar í norsku Stéttabaráttunni

Samkvæmt þessari frétt í Klassekampen í Noregi hundskammaði Ólafur Ragnar Svíþjóð, Danmörku og Bretlandi í málsverði með diplómötum.

Og bauð svo rússneska sendiherranum afnot af Keflavíkurflugvelli.

Blaðið segir að þetta komi fram í minnisblaði frá norska sendiráðinu í Reykjavík sem það hefur undir höndum.

Sjá hér.

2008-11-12-onsdag.pdf
Flokkarnir fyrst, fólkið svo

Semsagt:

Flokkar eiga ekki að takast á við erfið mál, því þá geta þeir klofnað.

Eða hvað annað er Björn að segja?

Að flokkarnir skipti meira máli en fólkið í landinu, fólkið sem þeir þykjast starfa fyrir.

Þessi hugsunarháttur er óskiljanlegur fyrir fólk sem er ekki alið upp í stjórnmálaflokkum.

Ekki furða að íslensku flokkarnir virki á mann eins og tóm hylki.

En ég er ekki viss um að Björn og fleiri pólitíkusar átti sig á því að fólk fylgir þeim ekki lengur í blindni.

Sá tími er liðinn.

Ég man að á einum landsfundi Sjálfstæðisflokksins sagði einhver ræðumaður að enginn maður væri mikilvægari en flokkurinn.

Ég hygg að þessu sé þveröfugt farið.

Hver einasti maður er mikilvægari en flokkurinn.

Því flokkar eru ekki annað en félög.

Og ef félög þjóna ekki tilgangi sínum er sjálfsagt að leggja þau niður eða stofna ný.

Þá á ég ekki bara við Sjálfstæðisflokkinn, heldur alla flokkana.
Eins og hauslausar hænur

Nú stökkva sjálfstæðismenn sem hafa verið að verja krónuna undir drep á hugmyndir um að taka einhliða upp annan gjaldmiðil.

Þegar allt er komið í óefni.

Hugmyndin þarf ekki að vera vond í sjálfu sér – sem neyðarúrræði.

En þeir minna samt á hauslausar hænur.
Ný grein eftir Jón Dan

Hér er ný úttekt á krísunni eftir Jón Daníelsson hagfræðing.

Segir meðal annars:

„Regardless of the legal issues, the ability of the Icelandic Government to meet these claims is very limited. The damage to the Icelandic economy is extensive. The economy is expected to contract by around 15% and the exchange rate has fallen sharply. By using exchange rates obtained from the ECB November 7 the Icelandic GDP is about EUR 5.5 billion, at 200 kronas per euro. In euro terms GDP has fallen by 65%.(This calculation is based on the Icelandic GDP falling from 1,300 billion Icelandic kronas to 1,105 and a Euro exchange rate of 200. One year ago, the exchange rate was 83. In domestic currency terms the Icelandic GDP has contracted by 15% due to the crisis, in Euro terms 65%.) [endif]

The total losses to Icesave may therefore exceed the Icelandic GDP. While the amount being claimed by the UK and the Netherlands governments is unclear, it may approximate 100% of the Icelandic GDP. By comparison, the total amount of reparations payments demanded of Germany following World War I was around 85% of GDP. „
Um ábyrgð ráðherra

Ég held að sjálfsmynd Samfylkingarinnar sé dálítið bundin við það að hún sé öðruvísi flokkur en Sjálfstæðisflokkurinn.

Lýðræðislegri. Kannski nútímalegri.

Ég er samt ekki viss um að hún sé það. Líklega er Samfykingin bara eins og hver annar stjórnmálaflokkur. Hún hefur bara ekki fengið að vera mikið í stjórn.

Þannig að það er ekki komin reynsla á hana.

Ingibjörg Sólrún sagði í dag, aðspurð um hvort Björgvin G. Sigurðsson eigi að segja af sér, að ómaklega sé vegið að ráðherranum.

Engin rök hafi verið færð fyrir því hvað hann eigi að hafa gert af sér og hvar hann hafi sofið á verðinum. Hann hafi ekki vitað um stöðu Icesave reikninganna. Það eigi ekki að dæma menn fyrr en málflutningur hefur farið fram.

Hér hefur tíðkast sú regla að ráðherrar segi yfirleitt ekki af sér. Bara alls ekki. Því er oft borið við að ráðherra hafi ekki gerst sekur um eitthvað refsivert eða saknæmt. Og því eigi hann ekki að víkja.

Þetta er ansi þröngur mælikvarði. Ráðherradómur ekki lén, happdrættisvinningur eða tímabundin eign ráðherra sem fengið hefur sætinu úthlutað frá flokksforingjanum. Ráðherrar eru þjónar fólksins og eiga ekki að vera dæmdir af neinu öðru en verkum sínum eða verkleysi. Það er ekki endilega í þágu almennings að sömu ráðherrarnir hangi á stólunum árum saman; þar eru flokkshagsmunir að verki.

Vilhjálmur Árnason heimspekingur var í viðtali í Silfri Egils á sunnudag. Í viðtalinu var lagt út af fyrirlestri sem Vihjálmur hafði flutt hjá Framtíðarnefnd Samfylkingarinnar – já, einmitt þess nútímalega stjórnmálaflokks.

Þar fjallaði Vilhjálmur meðal annars um pólitíska ábyrgð og sagði að hún ætti ekki að takmarkast við brot á lögum.

Heldur væru fleiri þættir sem spiluðu þar inn í.

Eins og ósannsögli, eftirlitsleysi, trúnaðarbrestur, dómgreindarbrestur og valdníðsla.

Icesave er heldur ekki eins og hvaða annað mál, heldur hugsanlega stærsta og erfiðasta hneykslismál í sögu lýðveldisins.

Nema að önnur óþverramál sem eru að koma upp geti keppt við Icesave.

Meðan ég man: Sigurjón Árnason er enn að sniglast kringum Landsbankann.

Og margir heimildamenn mínir segjast vera furðu lostnir á því hversu margir háttsettir stjórnendur úr gömlu bönkunum, fólk sem ber mikla ábyrgð á því hvernig komið er, sé í sömu háu störfunum í nýju bönkunum.

Gamla Ísland, nýja Ísland – hvað?
Ólafur landlæknir og Pixar

Þetta er mjög fyndið.
Fyrir 90 árum

Fyrir 90 árum var kreppa á Íslandi. Árið 1918.

Fyrri heimstyrjöldinni var nýlokið; hræðilegum hildarleik sem hafði rænt milljónir ungra manna lífi, limum og hamingju.

Spænska veikin geisaði í bænum. Á sumum heimilum var aðkoman hörmuleg; börn skriðu ofan á líkum andvana foreldra.

Það var súpueldhús og sjúkraskýli í Miðbæjarskólanum.

Í boði Thorsara.

Þetta ár var frostaveturinn mikli, harðasti vetur á 20. öld.

Ástandið var semsagt býsna svart.

En Ísland var að verða fullvalda ríki. Og tímarnir sem voru framundan voru ekki slæmir. Árin 1920 til 1930 voru góður tími á Íslandi, þangað til skall á heimskreppa og síðar heimstyrjöld.

Sem gerði Íslendinga ríka.

En auðnum var eytt á tíma ríkisstjórnar sem kölluð var Nýsköpun.

Eftir það hófst langvinnt tímabil skömmtunar á Íslandi.

En mér hefur oft orðið hugsað til nóvembermánaðar 1918. Kannski af því ég las bókina Árin sem aldrei gleymast eftir Gunnar M. Magnúss þegar ég var drengur.

Eftir það fór ég oft í kirkjugarðinn sem var rétt hjá heimili mínu og skoðaði leiðin til að athuga hverjir dóu úr spænsku veikinni.

Það var þá fólk sem lést í snemma vetrar þetta ár, oft fólk í blóma lífsins.
Gauti segir

Gauta Eggertssyni, hagfræðingi í Bandaríkjunum, finnst einhliða upptaka evru vond hugmynd.
Gunnar Axel grefur

Gunnar Axel heldur áfram að grafa. Hann er að fjalla um ýmis mál sem fjölmiðlarnir verða að taka upp.

Ef ekki lögreglan.

Til dæmis er Gunnar með athyglisverðar upplýsingar um viðskipti í Landsbankanum rétt fyrir fallið og um hinn dularfulla sparisjóð Byr.
Orðabók stjórnmálamannsins

Bjarni Hákonarson sendi mér þennan skemmtilega lista yfir frasa sem stjórnmálamenn nota.

Bjarni segir:

- - -

Kannski einhver bloggarinn geti unnið þetta betur en ég vildi reyna að skilja

stjórnmálamenn betur og setti saman eftirfarandi. Ef við uppfærum saman

þennan lista fara þeir kannski að tala íslensku við okkur.

Orðabókin

Verið að vinna í þessu! = Ekkert er verið að gera því að enginn veit hvað á að gera. Aldrei segja hvað á að gera.

Við munum athuga þetta! = Við viljum reyna að drepa þessu á dreif.

Komast í gengum skaflinn! = (hljómar allavega vel þar sem allir vita hvað það þýðir í snjó, en ég hef ekki hugmynd um hvað það þýðir í hagfræði)

Engin ákvörðun tekin um það! = Óþægileg spurning. Næsta plís!

Engin áform um það! = Haardeismi = engar óþægilegar ákvarðanir takk.

Vaxandi krafa! = Athugum hvort pöpullinn tekur vel í þetta en kaupum tíma.

Ekki persónugera vandann! = Látið Davíð í friði, hann vill ekki missa vinnuna líka.

Ég hef/hafði ekki vitneskju um! = Reyna að koma þessu á undirmennina.

Ég virði þessa ákvörðun! = Gott á hann/hana!

Eftirá að hyggja! = Ég get ekki viðurkennt mistök beint. Eða, nú sé ég! Stúpid me.

Upplýsingafulltrúi! = Einhver sem kann að ljúga án þess að það sjáist.

Þung áhersla lögð á! = Næstum ákvörðun en hægt að bakka út ef þarf.

………… Bætið við ……….
Iceslave

Þessi fatnaður er til sölu á vefnum Cafepress.
Bjarni segir af sér

Það er eins og ég sagði í gær.

Bjarni segir af sér. Fyrir smávægilegt glappaskot.

En aðrir sitja.

Sem hafa orðið þess valdandi að þjóðin er sokkin í hræðilegt skuldafen.
Skrítin skoðanakönnun

Skoðanakönnun frá Gallup sem birtist í Morgunblaðinu í gær var nokkuð hagstæð fyrir Geir Haarde og íslenska ráðherra.

Hins vegar kemur í ljós þegar nánar er að gáð að könnunin var gerð 16.-27. október. Hún er semsagt birt hálfum mánuði eftir að henni lauk, tuttugu og fimm dögum eftir að byrjað var að gera hana.

Það er alltof langur tími í umbrotaástandi eins og er núna.

Og því er erfitt að taka mikið mark á þessari könnun.
Afsagnir

Nú krefjast menn afsagna til vinstri og hægri.

Það hlýtur að vera erfitt fyrir ráðamenn að búa við þetta.

Líklega er fundin lausn á þessu máli.

Það er kannski hægt að fá Bjarna Harðarson til að segja af sér.

Menn ættu að geta unað glaðir við það.

Nema sé hægt að finna Þórólf Árnason einhvers staðar og fá hann til að segja af sér.
Samfylkingarfólk gleðst yfir óförum Framsóknar

Nú eru fjórir samfylkingarliðar búnir að blogga um Bjarna Harðarson og misheppnaðar tölvupóstsendingar hans hér á Eyjunni.

Össur, Helga Vala, Bryndís Ísfold og Oddný.

Þetta er afkáralegt mál. Vissulega. Innanflokksátökin í Framsókn eru heiftúðug. Kannski liðast flokkurinn í sundur.

En einhvern veginn finnst manni að Samfylkingarfólkið ætti að hafa um annað að hugsa á tíma þegar stjórnkerfið er algjörlega lamað, glundroðinn í samfélaginu heldur áfram að magnast, formaður flokksins er frá vegna veikinda og einn ráðherrann úr þeirra röðum svona rétt hangir í stólnum.

Það er reyndar eitt sem ég velti fyrir mér.

Getur viðskiptaráðherra rekið forstjóra Fjármálaeftirlitsins upp á sitt eindæmi?
Hinn einkennilegi norski hernaðarráðgjafi

Hér er vefritið Nei. Sem er vert að lesa á bloggrúntinum.

Í greininni er meðal annars fjallað um þennan einkennilega norska hernaðarráðgjafa sem er farinn að ráðleggja íslensku ríkisstjórninni.

Fyrst þegar ég sá viðtalið við manninn velti ég því fyrir mér hvort þetta væri bara kjánaskapur.

En kannski býr eitthvað meira undir þessu tali um viðbúnaðaráætlun Nató.
Olíudraumar

Umræðan getur orðið svolítið klikkuð svona á síðkvöldum.

Nú er farið að tala um olíu á svokölluðu Drekasvæði.

Þetta er svona eins og það sem kallast deus ex machina í fornum bókmenntum.

Það er þegar eitthvert guðlegt afl stígur niður til jarðarinnar og reddar málunum, óvænt og óforvarendis.

Menn eru jafnvel farnir að vera með fantasíur um að Evrópusambandið vilji knésetja Ísland til að komast yfir þessar olíuauðlindir.

Ketill Sigurjónsson heitir maður sem bloggar um orkumál og auðlindir. Hann hefur þetta að segja um olíuleitina.

Þetta er möguleiki. Já, eftir einhver ár. En gæti reynst dýrt og erfitt vegna mikils hafdýpis og veðurfars.

Og:

Evrópusambandið hefur ekki yfirráð yfir orkuauðlindum aðildarríkjanna.
Krónan og Novator

Heiðar Már Guðjónsson er einn þeirra sem talar fyrir því að skipta strax um gjaldmiðil.

Þetta eru athyglisverðar hugmyndir sem þó þarf að skýra miklu betur.

Ég er samt ekki viss um að Heiðar sé rétti maðurinn til að breiða út þessar hugmyndir.

Hann er framkvæmdastjóri Novators, fjárfestingarfélags Björgólfs Thors.

Það væri forvitnilegt að vita hversu miklar stöður Novator tók gegn íslensku krónunni.

Og hversu mikið félagið hagnaðist á því að fella hana.

Í sinni skammsýnu græðgi.

Hér er frétt Morgunblaðsins um þær risavöxnu fjárhæðir sem um var að ræða.
Eru afsagnir ráðherra á næsta leiti?

Gylfi Arnbjörnsson, forseti ASÍ, vill að fjármálaráðherra og viðskiptaráðherra segi af sér.

Því má ekki gleyma að Gylfi er áhrifamaður í Samfylkingunni.

Hún leggur mikið upp úr því að hafa góð tengsl við verkalýðshreyfinguna.

Ætli niðurstaðan verði sú að Björgvini verði fórnað vegna Icesave?

Samfylkingin leggur jú mikið upp úr því að hún sé nútímalegur flokkur þar sem menn bera ábyrgð.

Það er svo spurning með Sjálfstæðisflokkinn. Hann er nokkuð lenínískur í eðli sínu, hefur fremur tilhneigingu til að þétta raðirnar þegar í móti blæs. Í Sjálfstæðiflokknum er yfirleitt talið óhugsandi að nokkur maður segi af sér.

Einhvern veginn hefur maður líka á tilfinningunni að menn eins og Geir, Björn Bjarna og Davíð telji að þjóðin hafi aldrei þurft meira á þeim að halda en einmitt nú.

Maður veit ekki með Árna. Hann virkar aðallega lost.
Að láta ekki kúga sig

Árni Þór Sigurðsson, þingmaður Vinstri grænna, skrifar grein í Morgunblaðið í dag þar sem hann lýsir því sem hann kallar ótrúlegan þjösnaskap Evrópusambandsins í garð Íslendinga vegna Icesave-málsins. Árni telur að við Íslendingar eigi í raun í stríði við Breta og fleiri þjóðir.

En það er niðurlag greinarinnar sem er ekki síst forvitnilegt. Sýn Árna á hvernig við getum komist út úr þessum vandræðum:

„ Ekki er nóg með að Bretar hafi beitt hryðjuverkalöggjöfinni, nú kemur Evrópusambandið nánast eins og það leggur sig og reynir að kúga þjóðina til undirgefni og hlýðni. Það er þjösnaskapur sem mikilvægt er að þjóðin viti um. En við skulum ekki láta kúga okkur. Við Íslendingar kunnum að bogna lítið eitt um sinn en við brotnum ekki. Ef við trúum á okkur sjálf, á auðinn í okkur sjálfum sem þjóð, á landið og gögn þess og gæði, ræktum menningu okkar og tungu, þá höfum við okkur út úr þessum erfiðleikum eins og öðrum sem við höfum ratað í. Í því sambandi er freistandi hugsun að betra sé að sleppa því að taka öll hin erlendu lán. Herða þess í stað sultarólina aðeins fastar um sinn, en eiga í staðinn von í betri og bjartari framtíð fyrir okkur og börnin okkar innan ekki allt of langs tíma. Áratuga þrautaganga með skuldaklafa Alþjóðagjaldeyrissjóðsins og Evrópusambandsins á herðunum, sem mun skerða lífskjör og takmarka möguleika okkar um áratugaskeið, er skelfileg tilhugsun.“

Nú spyr maður:

Er þetta raunhæft hjá þingmanninum? Er ekki ákveðin hætta að landið verði lokað og einangrað, með ónýtan gjaldmiðil, ef þessi leið verður farin?

En þetta er vissulega umhugsunarvert.
Frasar um krónuna

Tvo frasa höfum við heyrt nokkuð oft undanfarin ár:

Að krónan sé ekki vandamálið.

Að krónan hafi dugað okkur ágætlega.

Ætli við eigum eftir að heyra nokkurn mann endurtaka þetta?
Davíð hjá American Enterprise

Það er ýmislegt forvitnilegt sem kemur fram í umræðum hér á síðunni. Meðal annars þetta.

Úr ræðu Daviðs Oddsonar hjá American Enterprise Institute í júní 2004

“No one can tell in advance what solution the market will find to the problem in hand. But it is certain that if the market is given the time and the freedom, the solution it provides will as a rule be better for the community than anything the bureaucracy might invent. All the public sector committees and commissions rolled into one can never compete with the market. For each single idea from the public sector, the market has many, and what is more, ideas challenge each other in the marketplace and the best and most useful ones emerge as the victors. This is the best guarantee for the well-being of the general public in the long term. The problem facing politicians who champion freedom is that they are not always granted time enough to allow the market to do its job. It has been my great fortune as a politician to have been given a mandate by the people of my country for long enough to see what fruits freedom can bring.”

Og um American Enterprise:

Það er merkileg stofnun – sem gegndi lykilhlutverki við mótun stefnu Bush-stjórnarinnar. Þarna hefur starfað who is who af neo-konservatífum brjálæðingum. Nokkrir af helstu burðarásum þessarar stofnunar, sem tóku á móti Davíð árið 2004:

* John R. Bolton, former U.S. Permanent Representative to the United Nations.

* Lynne Cheney, wife of U.S. Vice President Dick Cheney, AEI senior fellow.

* David Frum, an author and former speechwriter for Bush, is a resident fellow.

* Newt Gingrich, member of the Republican Party and Speaker of the United States House of Representatives between 1995 and 1999, is a senior fellow at AEI focusing on health care (he has founded the Center for Health Transformation), information technology, the military, and politics.

* Frederick Kagan is a military historian and signatory of Project for the New American Century manifesto titled Rebuilding Americas Defenses (2000) along with his brother Robert (co-founder of the PNAC) and his father and fellow neo-conservative, Donald Kagan.

* Michael Ledeen was previously involved in the transfer of arms to Iran during the Iran-Contra affair - an adventure that he documented in his book, Perilous Statecraft: An Insiders Account of the Iran-Contra Affair.

* Richard Perle served on the United States Defense Policy Board and is a former Assistant Secretary of Defense.

* Paul Wolfowitz (Visiting Scholar), A “major architect of President Bushs Iraq policy and, within the [George W. Bush] Administration, its most passionate and compelling advocate.”[12]

* John Yoo, formerly of the Office of Legal Counsel, and a professor at Boalt Hall, is a visiting scholar.
Heimaverkefni fyrir blaðamenn

Hér er bloggari, Gunnar Axel, sem er að standa sig ansi vel.

Og leggur þessi heimaverkefni fyrir blaðamenn.
Hjálparstarf í hættu

Það er rétt að vekja athygli á þessu.

Þórunn Helgadóttir og hennar fólk eru að vinna merkilegt starf í Nairobi, í einu skelfilegasta fátækrahverfi heims. Fátæk börn fá mat og klæði og geta menntað sig á heimilinu sem þau reka.

Það er vont ef þessi starfsemi er í hættu.

Hér er heimasíða Abc hjálparstarfs.
Innkaupakerra við Stjórnarráðið

Þorvaldur Óttar sendi mér þessa mynd. Hún er ágæt.
Mokið ykkar flór

Spaugstofan hefur farið á kostum síðan hörmungarnar dundu yfir – þar sést best hvað er mikilvægt að eiga þennan hóp grínista sem hefur haldið saman í tuttugu ár og eru stofnun í þjóðfélaginu.

Þættirnir síðustu vikurnar eru með því besta sem hefur komið frá Spaugstofunni og, í gær – „lúðar, mokið ykkar flór!“

Er það ekki alveg kjarni málsins?
Ekkert ríki hefur fallið svo illa á friðartímum

Hér er hlekkur á grein um Ísland í New York Times. Segir meðal annars:

„Overnight, people lost their savings. Prices are soaring. Once-crowded restaurants are almost empty. Banks are rationing foreign currency, and companies are finding it dauntingly difficult to do business abroad. Inflation is at 16 percent and rising. People have stopped traveling overseas. The local currency, the krona, was 65 to the dollar a year ago; now it is 130. Companies are slashing salaries, reducing workers hours and, in some instances, embarking on mass layoffs.

“No country has ever crashed as quickly and as badly in peacetime,” said Jon Danielsson, an economist with the London School of Economics.„
Mótmælin áðan

Nú munu kannski einhverjir reyna að gera mikið úr því að aðsúgur hafi verið gerður að lögreglu og eggjum hent í Alþingishúsið.

Ég var niðri í bæ og get vottað að þetta var allt frekar saklaust.

Einhver tók sig til, klifraði upp á Alþingi og dró Bónusfána upp á flaggstöngina.

Það er svona light aktívismi – og ekki alveg ósniðugt.
Blekkingar

Ein sem vildi segja satt.

Og var rekin.

Af mönnum sem létu eins og allt léki í lyndi.
Góðærissyndirnar

Öxlum ábyrgð, játum syndirnar.
Kaupþing, Davíð og spuninn

Ef óvild æðstu ráðamanna var svo mikil, hvers vegna tókst Kaupþingi þá að verða svona stór banki á stuttum tíma?

Var það ekki meðal annars vegna þess að öllum hömlum á þenslu bankanna hafði verið aflétt?

Og ef Kaupþing stóð svona vel, hvers vegna var stjórn bankans þá að létta „persónulegum ábyrgðum“ af lykilstarfsmönnum í bankanum í lok september?

Hvers vegna voru aðrir starfsmenn, eins og til dæmis Kristján Arason, að stofna eignarhaldsfélög um hlutabréfaeign sína?

Og hvers vegna stóðu Kaupþingsmenn þá í því ásamt fjárfestingafélögum – sem voru nátengd bönkunum – að fella gengi krónunnar?

Hvers vegna stöðvuðu Finnar viðskipti í Kaupþingi í Finnlandi strax 6. október? Var Kaupþing þá ekki enn sagt vera gott og stöndugt fyrirtæki?

Og hvað með hina miklu fjármagnsflutninga frá Bretlandi sem þarlend yfirvöld telja að hafi átt sér stað fyrir hrunið?

Eitt enn:

Hvers vegna lánaði Seðlabankinn Kaupþingi stórfé rétt fyrir hrunið, með veði í dönskum banka sem reynist verðlítill?

Er það dæmi um óvild?

Hlutur Davíðs Oddssonar í hruninu er ekki fagur. En við skulum passa okkur á spuna peningafurstanna sem eru að leita allra leiða til að koma sér undan sök. Þarna eru átök milli klíka – almenningur ætti ekki að láta skipa sér í fylkingar eftir þessu.

Við fengum ekki að vera með í klíkunum þá, og erum það ekki heldur núna.
Allir sitja sem fastast

Ég átti samtal við franskan blaðamann sem hér er staddur til að skrifa ástandið.

Hann var mest forviða á því að allir sætu áfram í embættum sínum – og virtust ekkert vera á förum.

Hann skildi þetta ekki.

Grímur Atlason skrifar um þetta hér.
Nýju flokkspólitísku bankaráðin

Bankaráð Kaupþings skipa: Magnús Gunnarsson sem er formaður, Auður Finnbogadóttir, Erna Bjarnadóttir, Helga Jónsdóttir og Drífa Sigfúsdóttir.

Bankaráð Landsbankans skipa Ásmundur Stefánsson sem er formaður, Erlendur Magnússon, Stefanía Katrín Karlsdóttir, Salvör Jónsdóttir og Haukur Halldórsson.

Bankaráð Glitnis skipa Valur Valsson formaður, Vilhjálmur H. Vilhjálmsson, Katrín Ólafsdóttir, Guðjón Ægir Sigurjónsson og Ólafur Ísleifsson.

Það væri gaman að vita nánari deili á þessu fólki. Ég veit hver Magnús Gunnarsson er, sem og Ásmundur Stefánsson, Valur Valsson og Ólafur Ísleifsson.

Helga Jónsdóttir – er það ekki fyrrverandi borgarritari – og Vilhjálmur H. Vilhjálmsson sá sem var borgarlögmaður í smátíma en leiddist svo mikið að hann hætti?

Það væri líka gott að vita hvaða stjórnmálaflokkar skipa hvern.

Svona fyrst við erum aftur komin í flokkspólitísk bankaráð.