arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Nauðsynlegt að hækka launin

Í Bretlandi er mikil umræða um nauðsyn þess að hækka launin. Það er einfaldlega talin vera forsenda fyrir því að efnahagsbati sem hófst á þessu ári haldi áfram.

Meðal þeirra sem segja þetta er sjálfur framkvæmdastjóri samtaka breskra atvinnurekenda, John Cridland, líkt og sjá má í þessari frétt sem birtist á mbl.is.

Sömu viðhorf má lesa hjá Larry Elliott, efnahagsritstjóra Guardian. Hann segir að Bretar þurfi kauphækkanir. Það muni ekki þýða fyrir þá að upplifa annað ár þar sem verð hækkar meira en laun. Slíkt muni tefja alvöru efnahagsbata og hægja aftur á aukinni eyðslu sem sé nauðsynleg fyrir hagkerfið.

Því eins og Elliott segir – laun eru mikilvæg.
Að velja karl úr boltanum

Hún er lífleg umræðan um íþróttamann ársins.

Reglan við þetta val er að boltakarl vinnur ef nokkur möguleiki er á.

Ég var að velta þessu fyrir mér í fyrrakvöld – af einhverjum ástæðum – ég hugsaði, nú fer að koma að vali íþróttamanns ársins, skyldu þeir hafa vit á því að velja hana Anitu? Það væri nú snjallt hjá þeim. Og svo hugsaði ég, nei, auðvitað ekki, þeir velja einhvern úr boltanum.

Og þannig fór það líka – kom nákvæmlega ekkert á óvart.

Þarna er ung og glæsileg íþróttakona sem vinnur fullt af verðlaunum – í einstaklingsíþrótt nota bene. Hún er kosin efnilegasti íþróttamaður Evrópu í sinni grein.

En nei, það er boltamaðurinn sem er valinn, hann hefur reyndar ekki unnið nein verðlaun, en hann spilar með liði í enska boltanum og kemur stundum inn á í leikjum á Englandi – en þar er Mekka íslenskra íþróttafréttamanna. Í huga þeirra verður ekki lengra komist en að spila á enskum fótboltavelli.

Nú vilja menn laga þetta með því að koma upp tvennum verðlaunum, einum fyrir konur, öðrum fyrir karla. Það er einhver púkalegasta hugmynd sem hefur heyrst.
Rottueitur í kanilsnúðum?

Það er ágætt þegar fólk gefur sér tíma til að leiðrétta vitleysu. Því miður er það svo að maður lætur hluti sem eru rangir, vondir og vitlausir alltof oft líða hjá, líka þegar vitleysan er margendurtekin í fjölmiðlum. En þá er ákveðin hætta á að vitleysan verði sannindi, rangsannindi eins og nú er talað um.

Ungur háskólanemi, Tryggvi Thayer, fjallar á bloggi sínu um fréttir af banni við notkun kanils. Um þetta hefur verið skrifað í mörgum fjölmiðlum og hinu vonda Evrópusambandi er kennt um að ætla að ræna Dani kanilsnúðunum sem allt í einu virðast vera orðnir þjóðarréttur þeirra.

Tryggvi skrifar:

„Engin tilraun virðist hafa verið gerð hjá blaðamönnunum né ritstjórum til að ganga úr skugga um að fréttin sé rétt. Raunin er (og þarf ekki að leita langt til að komast að því) að það er ekkert í reglugerðinni umræddu sem bannar eða takmarkar á nokkurn hátt notkun kanils í matvælum. Reglugerðin takmarkar innihald kúmaríns í matvælum, en það er efni sem finnst í töluverðu magni í sumum plöntutegundum, meðal annars kassíu, sem er sú kaniltegund sem algengast er að notuð er í matargerð. Kúmarín finnst í mjög litlu magni í öðrum tegundum af kanil, þar á meðal Ceylon kanil, sem er líka kallað á ensku „true cinnamon“ og þykir fínna og er dýrara en kassía. Svo lítið er kúmarínið í Ceylon kanil að það mætti nota heilu hrúgurnar af því í hvern kanilsnúð án þess að fara upp fyrir leyfileg mörk kúmaríninnihalds. Sem sagt, það eina sem kemur í veg fyrir að danskir bakarar haldi áfram að baka sína dýrindis kanilsnúða er ef þeir neita alfarið að nota ögn dýrara og töluvert betra hráefni. Að Evrópusambandið skuli voga sér að gera okkur saklausu borgurum svona!“

Og svo bætir hann við, neðanmáls:

„Þess má líka geta að kúmarín er notað í rottueitur. Þannig að það mætti svo sem búa til frétt með sömu aðferð og virðist liggja að baki þessarar um að danskir bakarar noti rottueitur í kanilsnúðana sína. Ansi gott skúbb fyrir þá sem þora…“
Össur: Stjórnin flaskaði á skuldamálunum

Össur Skarphéðinsson var gestur á Sprengisandi Sigurjóns M. Egilssonar í morgun.

Össur sagði þar merkilegan hlut – nefnilega að ríkisstjórnin sem hann sat í hefði flaskað á því að taka á málum þeirra sem voru með verðtryggð lán.

Össur sagði ennfremur að samkomulag um slíkar aðgerðir hefði ekki náðst innan stjórnarinnar. „Pólitíkin snýst enn um þetta,“ bætti hann við.

Þetta er athyglisverð yfirlýsing hjá ráðherra úr ríkisstjórn Jóhönnu og Steingríms. Það var semsagt ágreiningur í stjórninni um hvernig ætti að taka á skuldamálunum. Í raun vildi maður gjarnan vita meira, hverjir voru með og hverjir voru á móti.

Því það er víst að skuldamálin voru banabiti stjórnarinnar, fyrirheit um skjaldborg sem ekki var staðið við urðu þess valdandi að ríkisstjórnin tapaði meira fylgi í kosningum en dæmi eru til í Vestur-Evrópu.

Og það er býsna kvalafullt fyrir fyrrum stjórnarliða að horfa upp á flokka sem eru hægra megin í hinu pólitíska litrófi sýna fram á að það var hægt að gera miklu betur í skuldamálunum. Það er líklegt að Samfylking og VG verði lengi að jafna sig á því og í raun geta flokkarnir ekki annað en sagt já og amen við skuldaleiðréttingunni.
Eign finnst í þrotabúi…

Baggalútur hittir algjörlega naglann á höfuðið í þessum litla dálki:

Eign finnst í þrotabúi.

Í gær birtist frétt um þrotabú félags sem nefndist Skildingur. Það var stofnað utan um starfsemi fólks sem á sínum tíma var stjórnendur hjá Icelandair.

Þetta er gjaldþrot upp á 2,6 milljarða króna – og nei, engin eign fannst í þrotabúinu.

Samt þykir eðlilegt að fólkið sem þarna kom við sögu sé í forsvari fyrir stór fyrirtæki eða sitji í stjórnum þeirra.

Maður las aðra frétt af sama toga. Hún fjallar um 30 milljarða króna gjaldþrot Stapa, það var fjárfestingarfélag þar sem stór eigandi var Magnús Kristinsson útgerðarmaður.

Engar eignir fundust í þrotabúinu – hvað annað?

Magnús var einn þeirra sem notaði útgerðarauð sinn og veðrými vegna kvóta til að fjárfesta í alls kyns „óskylda starfsemi“. Mikið af því var einfaldlega brask.

Fréttin vekur nokkurn ugg, því margt bendir til þess að sami leikur sé að hefjast aftur, það er stórúgerðin sem hefur yfir mestu fjármagni að ráða á Íslandi (ásamt lífeyrissjóðunum) og hún dafnar vel innan gjaldeyrishaftanna og er aftur farin að kaupa sig inn í „óskylda starfsemi“ – Moggann, Plastprent, Jarðboranir, Kassagerðina, Olís, það hefur jafnvel verið spekúlerað að banki gæti bæst á þennan lista innan tíðar.
Vogur í 30 ár – og frumkvöðullinn sem dó úr drykkju

Eitt af því sem er eftirbreytnivert í íslensku samfélagi er hvernig við tökum á vanda alkóhólista og fíkniefnaneytenda.

Auðvitað má alltaf gera betur, en viðhorfsbreytingin sem varð í þessum málum í kringum 1980 er stórmerkileg.

Ég var farinn að vinna á fjölmiðlum og fylgdist með þessu álengdar, þegar þekktir drykkjumenn voru allt í einu orðnir edrú og farnir að stofna félagsskap um að koma öðrum alkóhólistum til heilsu.

Þetta sýnir hverju einbeittir hugsjónamenn geta áorkað – þeir voru sjálfir í glímu við áfengið, en þeir brunnu í andanum að koma öðrum til hjálpar.

Félagið fékk nafnið SÁÁ, það var stórt skref þegar meðferðarstöðin Vogur var tekin í gagnið í lok árs 1983. Í dag er fagnað 30 ára afmæli Vogs.

Á Vogi hafa mörg mannslíf bjargast. Og það sem meira var, það fór að þykja sjálfsagt mál að fólk sem þjáðist vegna vímuefnaneyslu leitaði sér aðstoðar.

Hér á vef SÁÁ er viðtal við Henrik Berndsen, Binna í blómabúðinni, þar sem hann segir frá frumkvöðlum SÁÁ – yfirskriftin er Enginn trúði á þessa róna.

Binna verður tíðrætt um Hilmar Helgason í þessu viðtali. Hilmar var aðalsprautan á bak við SÁÁ, en laut sjálfur í lægra haldi fyrir áfenginu. Hér má lesa magnaða grein eftir Ingólf Margeirsson um Hilmar, hún birtist í Helgarpóstinum 20. október 1983. Ég vann á Helgarpóstinum á þessum tíma og man að greinin vakti feikilega athygli. Ekki löngu síðar dó Hilmar eins og Binni lýsir.

Svo segir í inngangi að grein Ingólfs:

„Á sínum tíma varð Hilmar Helgason landsfrægur sem formaður og aðaldriffjöður SÁÁ. Hann var eldhuginn, hugmyndabankinn og aðalhvatamaðurinn að breyttum hugsunarhætti hérlendis gagnvart sjúkdómnum alkóhólisma, sem áður hafði verið stimplaður sem aumingjaskapur og rónaháttur. En líkt og frami hans varð snöggur og mikill, varð fall hans hátt þegar hann „sprakk“ og fór erlendis um tíma.“
Eftirsóknarvert eða bara siðlaust og ógeðslegt?

Kvikmyndin The Wolf of Wall Street vekur deilur vegna þess sem virðist vera tignun á spillingu og óhófslífi. Við fylgjumst með hópi manna, sem eru hálfgerðir lúsablesar, verða ofurríkur á stuttum tíma og tapa sér í svindli, sukki og dópi.

Þetta þarf svosem ekki að koma sérstaklega á óvart. Leikstjóri myndarinnar er einn helsti kvikmyndagerðarmaður sögunnar, Martin Scorsese. Af myndum hans má ráða að hann hefur alltaf verið heillaður af ófögnuðinum og ógæfunni sem hann fjallar um.

Það mátti greinilega sjá í Goodfellas, stórmyndinni sem fjallar um mafíósa í New York. Scorsese er hugfanginn af líferni þeirra, hvernig þeir standa utan við almenn siðalögmál, en hafa samt sínar eigin, ströngu og dálítið hjákátlegu, reglur.

Sömu efnistök mátti sjá í myndinni Casino sem fjallar um Las Vegas, mafíuna og fjárhættuspil. Aftur verður maður var við ákveðna tignun á þeim sem segja sig úr lögum við borgaralegt velsæmi. Á þeim tíma var það Robert de Niro sem var aðalleikarinn hjá Scorsese, nú er það Leonardo di Caprio. Þeir eru öfugsnúnar hetjur.

Það fer illa fyrir söguhetjum þessara kvikmynda, en samt situr maður eftir með þá tilfinningu leikstjórans að líf þeirra sé að einhverju leyti eftirsóknarvert. Þetta er svosem ekki nýtt í kvikmyndunum – útlagar hafa alltaf verið hetjur á hvíta tjaldinu.

Scorsese er að segja sögu – þótt allar ofantaldar myndir byggi að einhverju leyti á raunverulegum persónum, þá eru þetta skáldverk. Á maður að ætlast til að hann breyti þessu dæmisögur um að glæpir borgi sig ekki, þar sem þeir sem rata af vegi dyggðarinnar fá makleg málagjöld?

Að einhverju leyti er slíkt auðvitað að finna í myndunum – en áhorfandinn kemst í ákveðinn móralskan vanda þegar hann í leiðinni hrífst af Armanifötunum sem di Caprio klæðist, snekkjunni sem hann siglir á, sportbílunum, partíunum og peningunum sem flæða út um allar gáttir.

Er þetta kannski eftirsóknarvert líf að einhverju leyti – eða bara siðlaust og ógeðslegt?

Lúsablesar sem verða ofurríkir á stuttum tíma: Leonardo di Caprio í The Wolf of Wall Street.
Að elska að hata

Orðalagið „að elska að hata“ kemur úr ensku – er notað af nokkurri léttúð í því tungumáli.

Það fyrirfinnst varla í íslensku, nema sem enskusletta, og er hálf merkingarlítið.

En stendur nú sem fyrirsögn á grein um Vigdísi Hauksdóttur sem má lesa á Vísi.is.

Konan sem svo margir elska að hata er fyrirsögnin.

En hver hatar Vigdísi Hauksdóttur?

Menn geta verið ósammála henni eða sammála eftir atvikum, haft óbeit á skoðunum hennar eða fundist þær frábærar – eða jafnvel verið í þeim hópi fólks sem nennir ekkert að hlusta á það sem hún hefur að segja eða aðrir stjórnmálamenn?

En hatur kemur málinu ekkert við.

Svo ég tali fyrir sjálfan mig:

Það er alveg fráleitt að hata fólk vegna stjórnmálaskoðana. Ég get verið ósammála fólki og jafnvel deilt við það. En maður skyldi alltaf heilsa andstæðingum sínum glaðlega og innilega – eins og þar séu góðir vinir á ferð – og vera sérstaklega vingjarnlegur við þá sem hafa talað verst um mann.

Það getur meira að segja stundum gert þá frekar vandræðalega.
Ameríski draumurinn lifir – á Norðurlöndunum

Í fyrirsögninni í Business Insider segir að þetta línurit sýni að ameríski draumurinn sé orðinn að brandara. Hann byggði á því að allir hefðu tækifæri til að komast áfram í lífinu og efnast.

Þarna má sjá félagslegan hreyfanleika í tuttugu og tveimur löndum. Félagslegur hreyfanleiki er mælikvarðinn á það hvort börn geti komist áfram í lífinu, óháð stöðu foreldranna. Þetta snýst semsagt um tækifærin í lífinu – hvort ungt fólk er fast á þeim stað í tilverunni þar sem foreldrarnir eru.

Samkvæmt þessu eru lönd tækifæranna hér í nágrenni við okkur – Noregur, Danmörk, Finnland, Ísland er ekki með í þessari upptalningu. En það vekur athygli hversu illa Bretland kemur út, stéttaskiptingin þar lætur ekki að sér hæða, og reyndar líka Ítalía.
Merkilegur umbótamaður á páfastóli

Það hefur verið nokkuð deilt um það hvor sé verðugri sem maður ársins, Edward Snowden eða Frans páfi.

Sjálfur hef ég heldur hallast að Snowden, en því verður ekki neitað að nýi páfinn er að gera mjög merkilega hluti innan sinnar fornu og íhaldssömu stofnunar.

Hann virðist að mörgu leyti miklu geðslegri maður en þeir sem á undan honum hafa komið, opnari fyrir breytingum, hreinskilnari og ekki eins forpokaður.

Hér má sjá vefsíðu þar sem er farið yfir nokkra hluti sem páfinn hefur gert og sagt síðan hann tók við embætti.

Hann hefur mildað afstöðuna til samkynheigðra, fordæmt ójöfnuð, auðsöfnun og neysluhyggju, farið út á meðal heimilislausra, sett sig upp á móti spillingu innan kirkjunnar, tekið harða stefnu gegn barnaníðingum í hennar röðum, talað gegn þráhyggju kirkjunar vegna getnaðarvarna, fóstureyðinga og samkynhneigðar – svo nokkuð sé nefnt.

Hann er athyglisverður maður, Frans eða Jorge Mario Bergoglio eins og hann heitir réttu nafni. Það er svo spurning hvað hann endist lengi í embætti. Hann er fæddur 1936.

Það hafa lengi verið sögusagnir um að síðasti páfi sem vildi einhverju breyta innan kirkjunnar sjálfrar, Jóhannes Páll I, hafi verið myrtur. Hann hét réttu nafni Albino Luciani og ríkti einungis í 33 daga árið 1978. Páfarnir tveir sem komu á eftir voru miklir íhaldskurfar.
Velmegunin byggir á innflytjendum – eða hvað?

Það er erfitt að spá næstum tvo áratugi fram í tímann. Í Guardian má lesa spá Center for Economic and Business Research þar sem segir að Bretland verði orðið stærra efnahagsveldi en Þýskaland árið 2030.

Það má vel vera – þessi spá getur ræst, en svo getur hún líka brugðist.

En það er merkilegt að sjá á hverju spáin byggir, nefnilega ekki síst á íbúasamsetningu Bretlands. Hún ræðst aftur af innflytjendum.

Innflytjendur eru fjölmennir í Bretlandi – og þeir eignast gjarnan mörg börn.

Á móti segir að fólksfjölgunarþróun gæti orðið óhagstæð í Þýskalandi.

Merkilegt er svo að setja þetta í samhengi við umræðu um innflytjendamál í Bretlandi. Þar hefur Íhaldsflokkurinn verið að ganga býsna langt, að nokkru leyti af ótta við að missa fylgi sitt til Ukip, flokks Nigel Farage. Flóttamannastofnun Sameinuðu þjóðanna fordæmir nýja löggjöf um innflytjendamál. David Cameron hótar líka að segja nei við frekari stækkun Evrópusambandsins ef ekki eru gerðar ráðstafanir til að stöðva fólksflutninga frá löndum eins og Rúmeníu og Búlgaríu.

En það er að sönnu þversagnakennt ef velmegun í framtíðinni byggir á innflytjendum sem verða fyrir barðinu á svo neikvæðri umræðu?
Upplifunarferðamennska í Illulág

Í fréttum segir að hér sé fullt af ferðamönnum, en flestallt lokað.

Ég bý í miðbæ Reykjavíkur þar sem helst er von á að staðir séu opnir. Í dag var einn og einn veitingastaður opinn – mér sýndust þeir vera fullir af fólki.

Túristar hröktust um í norðanbálinu. Í svona átt er vindstrengur frá Esjunni yfir miðbænum, maður sem ég þekkti kallaði Lækjargötuna og Hljómskálagarðinn Illulág. Það á vel við í svona veðri.

Vindurinn stendur eiginlega beint á framhliðina á húsinu, ég hef verið að bíða eftir því að jólaseríurnar í garðinum fjúki.

Það er búið að auglýsa Reykjavík sem frábæran jólaáfangastað.

Og vissulega er þetta ákveðin reynsla fyrir ferðamenn, myrkur, skítaveður og allt lokað. Má kalla það upplifunarferðamennsku, að fjúka um í leit að einhverju sem er opið.

Reyndar er það svo að í lögum um helgidagafrið er kveðið á um að á aðfangadag jóla og jóladag sé óheimilt að hafa skemmtanir, viðskipta- og verslunarstarfsemi.

En gerir lögreglan núorðið eitthvað í því að framfylgja þessum lögum?
Gleðileg jól

Ég óska lesendum síðunnar gleðilegra jóla.

Birti þessa skemmtilegu mynd sem er ljósmynd vikunnar hjá Ljósmyndasafni Reykjavíkur. Höfundur myndarinnar er Sigurhans E. Vignir.

Hún sýnir jólaskemmtun hjá Ríkisútvarpinu 1944. Þá var bara ein rás. Útvarp Reykjavík.

Meðfylgjandi er dagskrá útvarpsins á jóladag þetta ár. Hún var svona:

11.00 Messa í dómkirkjunni (sr. Friðrik Hallgrímsson). 12.15–13.00 Hádegisútvarp. 13.00 Jólakveðjur. 13.55 Sendiherra Dana flytur ávarp. 14.00. Dönsk messa í dómkirkjunni (séra Friðrik Hallgrímsson). 15.15–16.30 Miðdegistónleikar (af plötum): Jólalög frá ýmsum löndum. 18.15 Barnatími: Við jólatréð (Telpnakór Jóns Ísleifssonar, Jón Norðfjörð, Pétur Pétursson, útvarpshljómsveitin o.fl.). 19.30 hljómplötur: Þættir úr frægum tónverkum. 20.00 Fréttir. 20.20 Jólavaka: a) Upplestur (Vilhjálmur Þ. Gíslason, Ragnar Jóhannesson, Guðbjörg Vigfúsdóttir, Andrés Björnsson, Helgi Hjörvar o.fl.). b) Söngur (Guðmundur Jónsson). c) Hjóðfæraleikur (plötur). 22.00 Hljómplötur: Messías, óratoríum Händels. 23.00 Dagskrárlok.
Reiður alþýðuforingi

Gylfi Arnbjörnsson, formaður Alþýðusambandsins, er reiður vegna neikvæðrar umræðu um kjarasamningana sem hann gerði í gær, honum er meira að segja gróflega misboðið. Einhvern veginn verður að segja að reiði Gylfa hefur holan hljóm. En honum finnst framlag sitt til bættra kjara vinnandi fólks ekki metið að verðleikum.

Það hlýtur að fara að koma að leiðarlokum hjá þessum forystumanni alþýðunnar á Íslandi.

Halldór Baldursson fangar viðhorfið til alþýðuleiðtogans vel í enn einni snilldarteikningunni sem birtist í Fréttablaðinu í morgun:

Gylfi má þó eiga að hann hefur sér til afsökunar að meðan krónan er eins og hún er mun ganga erfiðlega að hækka kaup án þess að verðbólga éti allt upp – hún er reyndar þegar komin langleiðina með að éta kjarasamninginn frá því í gær.
Huldufólkið, lundinn og þjóðarímyndin

Ég verð að segja eins og er að ég hef aldrei hitt Íslending sem trúir á tilveru álfa eða huldufólks – eða hefur nokkurn áhuga á slíkum verum.

En ég er kannski ekki í réttu kreðsunum.

Kannski er huldufólk gott fyrir ferðamannaiðnaðinn – það er eiginlega búið að þröngva upp á okkur þeirri ímynd að við séum þjóð sem er í nánu sambandi við alls kyns dulmögn.

Því er meira að segja haldið fram í þessari frétt frá Associated Press að baráttan gegn eyðileggingu Gálgahrauns snúist um að vernda álfabyggðir.

Var það þess vegna að lögreglan handtók Ómar Ragnarsson – að hann er álfatrúar?

Það er fleira sem er tengt þjóðarímynd okkar sem kemur frá útlöndum fremur en að heiman. Guðmundur Andri Thorsson benti til dæmis á að lundinn væri að verða þjóðarfugl Íslendinga fremur en lóan. Lóan hefur um langt árabil sagt okkur að „vaka og vinna“ en nú er það lundinn sem vakir í ótal minjagripaverslunum.

Útlendingum finnst lundi merkilegur í sjón með sinn stóra gogg, en á árum áður var hann ekki í sérstökum hávegum á Íslandi þótt hann væri hér í milljónatali. Nú en hann að miklu leyti horfinn af varpsvæðum á Suður- og Vesturlandi, á sama tíma og hann hefur öðlast ofurvinsældir.

Snerist baráttan fyrir verndun Gálgahrauns þá um álfa og huldufólk, eins og Associated Press segir?
Fréttamynd ársins

Ég vona að mér verði fyrirgefið að hnupla þessari mynd af Vísi – ég verð að hrósa ljósmyndaranum.

Þetta er ein besta íslenska fréttamynd sem ég man eftir. Jón Júlíus Karlsson hefur náð að smella af á hárréttu augnarbliki.

Þarna er stéttasamvinnan í hnotskurn. Það er erfitt að greina hver er verkalýðsforinginn og hverjir eru úr hópi atvinnurekenda. Þessir aðilar ná svo líka saman í hinu volduga lífeyrissjóðakerfi.

En þarna er semsagt verið að fagna kjarasamningum sem virðist vera nokkuð útbreidd skoðun að séu smánarlega lélegir.
Pingvallakirkja

Eitt helsta djásn heimilisins voru jólakúlur, keyptar í Kraká í Póllandi.

Þær eru þeirrar náttúru að maður finnur þær aldrei á jólunum, en rekst stundum á þær um hásumar. Og svo týnast þær aftur.

Í staðinn höfum við keypt jólakúlur á Íslandi – mér finnst líklegt að þær séu framleiddar í Póllandi eftir íslenskri forskrift.

Við eigum Hallgrímskirkju á jólakúlu, Skálholtskirkju og svo þessa kirkju sem framleiðendurnir hafa greinilega komist í smá vandræði með.

Pingvallakirkju.

Þarf varla að taka fram að þetta er uppáhalds jólakúlan.
Blóm og kransar afþakkaðir

Það verður mikill sigur fyrir ríkisstjórnina ef henni tekst að búa svo um hnútana að kjarasamningar verði kláraðir fyrir jól.

Eins og lesa má hérna er ýmsu lofað til að liðka fyrir kjarasamningum, að gjöld hækki ekki, smávægilegum skattalækkunum er heitið og breytingum á skattþrepum og svo á að setja á stofn nefnd ríkis og aðila vinnumarkaðarins til að hafa eftirlit með verðlagsmálum – þar kemur „handaflið“ til skjalanna eins og kallað var í gamla daga.

En það eru ekki allir jafn hrifnir af þeim litlu kauphækkunum sem verkalýðshreyfingin er að semja um. Þar má nefna baráttumanninn Vilhjálm Birgisson, formann Verkalýðsfélags Akraness:

Hann skrifar á Facebook síðu sína:

„Er staddur í húsakynnum Ríkissáttasemjara þar mér sýnist íslensk verkalýðshreyfing sé endanlega að deyja drottni sínum. Blóm og kransar afþakkaðir en þeir sem vilja minnast hennar er bent á launataxta verkafólks!“
List í 365 daga – glæsilegur prentgripur

Það er svo margt sem maður vildi fjalla um fyrir jólin, en kemst ekki yfir. Hér er til dæmis sérlega glæsilegur prentgripur sem er kominn út, List í 365 daga.

Þetta er sett upp eins og almanak – þarna getur að líta listaverk eftir 365 listamenn, hönnuði og ljósmyndara, margir eru í tölu þeirra bestu sem starfa á Íslandi. Með fylgja skýringatextar um listamennina og verkin. Dagatalið er semsagt fínn inngangur að íslenskri nútímamyndlist.

Þetta er framúrskarandi metnaðarfullt og flott, gefið út af bjartsýni og elju – ég læt hér fylgja með blaðsíðu með mynd eftir listamann sem ég held mikið upp á, Ívar Valgarðsson. Það má sjá meira með því að smella hérna – en gripinn má nálgast með því að smella hérna, hann er merkilega ódýr miðað við innihaldið.
Sólstöður að vetri

Vetrarsólstöður eru í dag.

Klukkan 17.11. Frá þeirri stundu fer sólin aftur að hækka á lofti.

Best að muna eftir að staldra við þá.

Í dag er semsagt stysti dagur ársins, hér í Reykjavík er hann ekki nema fjórir tímar.

Sólin kemur upp klukkan 11.22 og hún sest 15.31.

En nú fer daginn að lengja aftur.

Tíminn líður of hratt og hraðar eftir því sem maður eldist.

Víða er stuð á vetrarsólstöðum, til dæmis við Stonehenge á Englandi. Þar safnast fólk saman, syngur og klæðist fornlegum búningum. Flottast er að vera eins og drúídi eða prestur úr keltneskri heiðni. Hér á Íslandi höldum við jól sem má rekja til fornra sólhvarfahátíða.
Jólakveðja frá grísku eyjunum

Af jólakveðjum sem ég fæ þykir mér einna vænst um kveðjuna sem Dimitris, vinur minn á Naxos, sendir mér árlega.

Dimitris er tveggja metra hár maður, glæsimenni, afskaplega ljúfur, vænn og hjálpsamur, hann rekur hótel sem nefnist Grotta á eyjunni Naxos ásamt systur sinni Nicolettu. Faðir hans og móðir stofnuðu hótelið fyrir mörgum árum. Við fjölskyldan höfum oft gist á hótelinu, það er ekki sérlega dýrt, en er alveg framúrskarandi eins og sjá má á Tripadvisor.

Hótelið er staðsett nyrst í Naxosbæ – íbúarnir eru svona 7000 og bærinn afskaplega fallegur og sjarmerandi – í hverfi sem nefnist Grotta sökum þess að þar er að finna hella meðfram sjónum.

Svona lítur jólakveðjan frá Dimitris út þetta árið. Þetta eru frekar Miðjarðarhafsleg jól, með víni og ólífum. Hann hefur lagt talsvert á sig til að ná þessari mynd, því í bakgrunninum sérst uppljómað Portara, þetta er 2500 ára gamalt marmarahlið sem er tákn Naxoseyjar.