arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Þarf að vera svo óþægilegt að fljúga?

Eftir því sem flugfargjöldin lækka, tilboðunum fjölgar og fleira fólk ferðast, verður flugið óþægilegri ferðamáti. Við erum fæst til í að eyða miklum peningum í flugmiða og megum því sæta því að ferðast í þröngum flugvélum, þurfum að borga sérstaklega fyrir ferðatöskur, mat og allt aukalegt – það er löngu liðin tíð að var einhver ljómi yfir flugferðum. Við ferðumst um yfirfulla flugvelli þar sem við lendum oftar en ekki í biðröðum og þurfum að fara í gegnum afar hvimleiða öryggisgæslu.

Á þessu ári hefur maður heyrt sérstaklega mikið kvartað undan flugi, bæði utanlands og innan. Það hafa komið upp atvik í flugvélum erlendis sem hafa orðið fréttamatur út um allan heim – eins og þegar farþeginn var dreginn frá borði hjá United Airlines. Á Íslandi heyrir maður stöðugt af flugvélum sem eru alltof seinar, farþegum sem lenda í hrakningum vegna þessa, þurfa að dúsa tímum saman inni í vélum á flugvöllum – og svo flugi sem er aflýst á síðustu stundu. Ég lenti um daginn í því að fá tilkynningu um að flugmiði sem ég hafði keypt með mjög þægilegum brottfarartíma á miðjum morgni hefði fyrirvaralaust verið breytt í næturflug. Maður sættir sig illa við slíkt.

Í þessu sambandi getur verið forvitnilegt að skoða netsíðu eins og þessa – Skytrax. Þar skrifa notendur umsagnir um flugfélög og þjónustu þeirra. Við getum til dæmis séð að Vueling – sem þvældist með íslenska farþega milli Barcelona, Edinborgar og Keflavíkur í skelfilegum óþægindum – fær afleita dóma. Fólk ætti kannski að hugsa sig um tvisvar áður en það kaupir miða með þessu félagi.

Við getum líka séð að dómarnir sem hið íslenska Wow Air fær eru ansi slæmir. Fólk kvartar undan þjónustuleysi, huldum kostnaði, miklum þrengslum og því að engin leið sé að fá nein svör frá flugfélaginu. Svipað er uppi á teningnum með Wow í umsögnum á Tripadvisor og Yelp. Miðað við þetta spyr maður hvort Wow þurfi ekki að taka starfsemina aðeins til endurskoðunar – eða hvort það sé beinlínis stefna að reka félagið á þessum grundvelli?

Icelandair fær svosem ekki frábæra dóma, en þó mikið betri en Wow. Ef flugbókunarsíður eru athugaðar má sjá að þessi tvö félög bjóða upp á einhverjar ódýrustu ferðir milli Evrópu og Bandaríkjanna sem völ er á – með millilendingu á Íslandi. Manni skilst jafnvel sá að draumurinn sé að gera Ísland að flugmiðstöð Atlantshafsins, eins konar Dubai norðursins. En þá þurfa flugfélögin auðvitað að rísa undir nafni.
Hryðjuverk ógna Evrópu en borgir álfunnar eru miklu öruggari en fólk heldur

Hryðuverk eru hræðileg og þau vekja tilfinningu óöryggis og ótta meðal borgaranna. Óréttlætið sem er fólgið í hryðjuverkum sem beinast gegn almennum borgurum sem hafa ekkert til saka unnið svíður. Fólk er af tilviljun statt á veitingahúsi, tónleikum eða bara á einhverju torgi og verður fyrir árás ruglaðra manna sem sem hafa ánetjast sturlaðri hugmyndafræði. Þetta er vissulega martraðarkennt.

Varnir gegn hryðjuverkum eru líka mjög kostnaðarsamar, eins og við sjáum á öllu veseninu á flugvöllum heimsins, þær útheimta bæði mikinn mannafla og pláss – og þær gera samfélög okkar leiðinlegri og erfiðari að búa í.

En staðreyndin er samt, og þá verður ekki of oft minnt, að í raun lætur sárafátt fólk lífið vegna hryðjuverka á Vesturlöndum. Hryðjuverkamennirnir eru ekki sterkir, hafa ekki yfir fullkomnum vopnum að ráða. Við sáum það á hryðjuverkinu á Lundúnabrú. Ódæðismennirnir höfðu ekki átt fé til að leigja stóran vörubíl. Þeir urðu að láta sér minni bíl nægja. Þeir voru vopnaðir eldhúshnífum. Svona menn geta vissulega gert líf okkar erfiðara og flóknara, en þeir ógna ekki sjálfri samfélagsgerðinni. Það eru viðbrögð okkar við hryðjuverkunum sem skipta sköpum.

Á vef World Economic Forum má lesa grein sem ber yfirskriftina Hryðjuverkaógnin í Evrópu er raunveruleg en borgir álfunnar eru miklu öruggari en fólk heldur.

Langflest hryðjuverkin í heiminum eru reyndar framin í Miðausturlöndum, Afríku og Asíu. En síðustu árin hefur Evrópa upplifað mjög alvarlegar hryðjuverkaárásir. Á þessu ári hafa 39 manns látist í 11 hryðjuverkaárásum í Evrópu. Í greininni segir að þetta sé þó ekki nema 1 prósent af þeim sem fórust í hryðjuverkaárásum í heiminum fyrstu fimm mánuði ársins.

2016 er álitið að 142 borgarar Evrópusambandsins hafi dáið í hryðjuverkaárásum. Talan var hærri 2015, þá létust 176 manns í hryðjuverkaárásum innan ESB. Þetta er áhyggjusamleg aukning – hryðjuverkamönnunum hefur tekist ætlunarverk sitt sem er að vekja ótta og ugg.

En svo má líka setja þessar tölur í samhengi við aðrar dánarorsakir. Í téðri grein er birt stöplarit sem sýnir hættuna á því að deyja í hryðjuverki miðað við annað sem ógnar okkur. Þarna er miðað við árin 2010-2014, svo hryðjuverkin eru nokkuð hærri. Á metárunum 2015 og 2016 var hlutfallið 0,034 á hverja 100.000 íbúa fyrra árið en 0,027 síðara árið.

Þarf ekki að taka fram að margfalt líklegra er að fólk deyi vegna hitabylgja, íþróttaástundunar, að maður tali ekki um bílslys. Eldingar eru fyrir ofan hryðjuverk á töflunni hér fyrir neðan en myndu vera fyrir neðan síðustu tvö árin.
Klastrað framan við Háskólann

Það er full ástæða til að taka undir viðvaranir Minjastofnunar vegna byggingar nýrra stúdentaíbúða beint fyrir framan Gamla Garð á Hringbrautinni. Eiginlega skilur maður ekki að neinum detti í hug að byggja þarna stórhýsi sem á að líta svona út.

Þetta mun gerbreyta ásýnd Háskólasvæðisins eins og það blasir við frá Hringbrautinni þaðan sem flestir sjá það. Þar líkt og stallast upp í kringum Skeifuna við Háskólann sjálf Háskólabyggingin, Gamli Garður og Þjóðminjasafnið. Takið eftir að allar þessar byggingar hafa turna og eru í ágætu samræmi hver við aðra.

Nýja byggingin stingur hins vegar algjörlega í stúf. Hún er í allt öðrum stíl. Það verður að segjast eins og er, í henni virðist vera miklu meira lagt upp úr notagildi en fagurfræði. Þetta er ekki áhugaverður arkítektúr á neinn hátt – og ekki samboðinn þessum stað.

Í áliti frá Minjastofnun segir að framkvæmdirnar feli í sér mjög neikvæð umhverfisáhrif og raski listrænt mikilvægri skipulagsheild með óafturkræfum hætti. Pétur H. Ármannsson, sviðsstjóri hjá Minjastofnun, segir í viðtali við Morgunblaðið.

Það eru mjög fá dæmi um það í skipulagssögu Reykjavíkur að svona stórt stofnanasvæði hafi frá upphafi verið mótað með ákveðna listræna heildarsýn í huga og alla tíð síðan hafi menn virt þá grunnþætti. Þannig hafa menn ekki raskað skeifunni fyrir framan Háskóla Íslands né sérkennum svæðisins í kring.

Við ræddum það í þáttunum Steinsteypuöldinni við Pétur að Háborg íslenskrar menningar, sem ætlaður var staður, á Skólavörðuholti, hefði í raun risið á Melunum. Þarna er fjöldi menningarstofnana – og þeim fer fjölgandi.

Svo má benda á grein Hilmars Þórs Björnssonar arkitekts um þessar framkvæmdir en hún birtist hér á Eyjunni. Hilmar telur að vinningstillagan sé unnin af afar færu teymi arkitekta og segir að til standi að endurskoða tillöguna svo hún samræmist betur byggðinni. En vandséð er hvernig það getur gerst án þess annað hvort að teikna þetta allt upp á nýtt eða einfaldlega henda því.
Gleðilega þjóðhátíð!

Myndin er tekin á Austurvelli 1954, þegar fagnað var tíu ára afmæli lýðveldisins. Við sjáum að öllu hefur verið tjaldað til, því þarna leikur sjálf Sinfóníuhljómsveit Íslands undir stjórn Páls Ísólfssonar – eða maður sér ekki betur en að þetta sé hann.

Segir í blöðum frá þessum tíma að tónleikarnir hafi verið síðdegis. Alþýðublaðið segir að þarna hafi verið flutt Alþingishátíðarkantata Emils Thoroddsen, en hún varð í öðru sæti í verðlaunakeppninni um tónverk á Alþingishátíðinni 1930, á eftir verki Páls Ísólfssonar. Kvæðin í kantötu Emils eru eftir Davíð Stefánsson, Einar Benediktsson og Jóhannes frá Kötlum.

Það mun vera Þjóðleikhúskórinn sem er þarna á sviðinu að syngja með hljómsveitinni, en þarna voru tvær af helstu menningarstofnunum þjóðarinnar glænýjar. Bæði Sinfóníuhljómsveitin og Þjóðleikhúsið tóku til starfa 1950.

Einhvern veginn sér maður varla fyrir sér að svo viðhafnarmikil hátíð yrði haldin í dag. 17. júní er heldur dauflegur núorðið.
Theresa May og hugleysið

Varla hefur maður nokkurn tíma séð fjara jafn hratt undan stjórnmálamanni í lýðræðisríki og Theresu May, forsætisráðherra Bretlands. Hún boðaði til kosninga, fullviss um að hún myndi vinna stórsigur. Skilaboðin voru að hún væri svo framúrskarandi traustvekjandi, sterk og stöðug.

En reyndin var önnur en ímyndin. Hún þorði ekki að mæta andstæðingum sínum í kappræðum og þegar hún fór út á meðal kjósenda voru það sérvaldir flokksmenn sem komu til að hitta hana. Þarna fékk hún strax orð á sig fyrir hugleysi.

Þegar hún svo kom fyrir almenningssjónir virkaði hún freðin og fór sífellt með sömu tuggurnar. Það var ekki að finna að hún hefði neina snerpu eða ímyndunarafl. Skilaboðin voru svo einföld að kjósendum fannst hún vera að gera lítið úr sér – eins og þeim væri ekki treystandi til að skilja neitt fyrir utan einföldustu frasa. Það var í raun eins og May hefði ekkert að segja – að hún væri í raun alveg innantóm.

Þetta var í hróplegri andstöðu við Emmanuel Macron í Frakklandi sem hefur freistað þess að útskýra flókin mál fyrir kjósendum.

Áður en May boðaði til kosninganna var hún talin nær ósnertanleg, en nú hafa flestallir snúist gegn henni, meira að segja blöðin sem eru sífellt í móðursýkiskasti og studdu hana ákaft áður. Hún neyðist til að leita til heldur ófélegs stjórnmálaflokks mótmælenda á Norður-Írlandi um stuðning – og setur hugsanlega allt friðarferlið þar í uppnám vegna þessa. May, sem upphaflega var á móti Brexit en gerðist svo talsmaður hins harða Brexit, virðist ekki eiga neina hugsjón í pólitík nema sjálfa sig.

Steininn tekur úr í hinum hörmulega Greenfell bruna í Lundúnum. Þar mætir Theresa May á svæðið umkringd lögregluliði og embættismönnum. Hún talar ekki við íbúana. Henni virðist vera ómögulegt að sýna alvöru samúð eða samkennd. Það er jafnvel talað um að þetta sé hliðstæður atburður á ferli hennar og fellibylurinn Katrina var fyrir George W. Bush. Hún hefur misst alla virðingu og eiginlega engin von að hún endurheimti hana aftur. Þegar May kom í annað sinn á vettvang var baulað á hana og hrópað að hún væri hugleysingi. Þetta er það orð sem nú loðir við hana.

Því var borið við að þetta hefði ekki getað verið öðruvísi af öryggisástæðum. Sú skýring er þó ekki betri en svo að nokkru síðar birtist hin aldraða Elísabet drottning og talaði við íbúana.
Síðasti leiðtoginn sem mundi hörmungar heimsstyrjaldarinnar

Þegar Helmut Kohl tók við embætti kanslara Vestur-Þýskalands 1982 var ekki búist við miklu. Hann þótti frekar stirðbusalegur og seinn að hugsa miðað við hina leiftrandi forvera sína, Willy Brandt og Helmut Schmidt. Það átti enginn von á að Kohl myndi sitja í sextán ár – kannski fulllengi – og verða sá kanslari sem hefur setið lengst ef undan er skilinn sjálfur Bismarck.

Kohl er síðastur leiðtoga Evrópu sem fellur frá og mundi síðari heimsstyrjöldina. Þetta mótaði allan feril Kohls og gerði hann að eindregnum Evrópusinna. Hann var unglingur þegar hann var boðaður í herinn 1945 en slapp við að þurfa að berjast, þakkaði það þeirri náð að hafa fæðst seint. Gnade der späten Geburt – voru orð hans. Heimabær hans, Ludwigshafen í Rínarlöndum, var sprengdur í tætlur í stríðinu.

Einn kjarninn í stefnu Kohls var náið samband við Frakkland og þeir Francois Mitterrand bundust vinarböndum, þótt þeir kæmu úr ólíkum stjórnmálahreyfingum. Kohl var kaþólskur og var í flokki Kristilegra demókrata. Þeir voru sérstakir saman, Kohl var 1.93 á hæð og þrekinn, Mitterrand var pínulítill, mjór og veiklulegur. Nú vona margir að aftur verði hægt að endurvekja samband Þýskalands og Frakklands eins og það var á þessum tíma.

Stærsta stund Kohls var sameining þýsku ríkjanna. Hann varð kanslari sameinaðs Þýskalands. Margir töldu að óráð væri að sameina ríkin svo hratt, en Kohl skildi að ekki var hægt að bíða. Sameiningin varð innan við ári eftir að Múrinn féll.

Tilkynnt var um lát Helmuts Kohl í dag. Hann var 87 ára.

Francois Mitterrand og Helmut Kohl haldast í hendur í Verdun þar sem Frakkar og Þjóðverjar börðust í fyrri heimsstyrjöldinni.
Framrás popúlismans stöðvast í Evrópu

Margt bendir til þess að framrás popúlistaflokka í Evrópu hafi verið stöðvuð, að minnsta kosti í bili. Emmanuel Macron sigraði Marine Le Pen með yfirburðum í forsetakosningunum í Frakklandi og í fyrri umferð þingkosninga um síðustu helgi tapaði Þjóðfylkingin illa og nær varla nema örfáum þingsætum. Við munum hvernig fór fyrir Geert Wilders í kosningunum í Hollandi og forsetakosningunum í Austurríki. Ukip nær þurrkaðist út í kosningunum í Bretlandi. Um síðustu helgi voru svo haldnar sveitarstjórnakosningar á Ítalíu og þar beið Fimm stjörnu flokkur Beppe Grillo afhroð.

Ein kenningin er sú að þetta sé afleiðing sigurs Donalds Trump í Bandaríkjunum, hann sé eins og blikkandi viðvörunarljós um hvernig geti farið ef popúlistar ná völdum. Einnig er því haldið fram að Brexit í Bretlandi sé áhrifavaldur – bresk stjórnmál eru í algjöru uppnámi vegna Brexit, breska stjórnin virðist ekki vita neitt hvað hún á að gera, og það styrkir hefðbundin stjórnmálaöfl á meginlandinu.

Jean Quatremer skrifar í Guardian og heldur því fram að Brexit sé að bólusetja Evrópubúa gegn popúlisma. Hann hefur reyndar haldið því fram áður að Brexit myndi hafa góð áhrif á ESB. Það sé líka ljóst að Bretar hafi ekkert plan. Ekki plan A, B eða C – enda geti breska stjórnin varla byrjað á samningaviðræðunum um útgöngu úr ESB. Harða Brexit sem Theresa May var farin að boða kemur varla til greina lengur, meirihluti hennar er of naumur til þess. Innan sjálfs Íhaldsflokksins eru æ fleiri sem nú voga sér að fara gegn þjóðernisandanum sem upphófst eftir þjóðaratkvæðagreiðslunnar og tala fyrir mjúku Brexit. May hefur gjörsamlega misst ofurvald sitt á flokknum.

En hvað er þá til ráða? Quatremer nefnir tyrknesku leiðina en það er tollabandalag, norsku leiðina sem er Evrópska efnahagssvæðið (þar sem Ísland er aðili) og svissnesku leiðina sem eru tvíhliða samningar.

Allar þessar leiðir fela í sér framsal á valdi til Evrópusambandsins án þess að breska stjórnin geti haft áhrif á það sem þar fer fram. Hún verður ekki lengur við samningaborðið. Við þekkjum það hér á Íslandi með EES samninginn. Bretar með sína áherslu á sérstöðu höfðu mjög mikil áhrif innan ESB – og oft fór það verulega í taugarnar á meginlandsþjóðunum. Það segir sína sögu eftir ófarir May í kosningunum um daginn að hún stóð við hlið Macrons Frakklandsforseta, sem sagði við hana að dyrnar væru opnar meðan samningaviðræðunum væri ekki lokið.
Fjölskyldumyndir síðasta keisarans

Fátt fólk í sögunni finnst manni skringilegra en þetta. Maður getur horft lengi á myndir af því – ráðgátan er slík. En samt var þetta líklega bara frekar venjulegt fólk, hafði ekki mikla hæfileika eða gáfur, var ekki framúrskarandi á neinn hátt – en hafði stöðu sem var utan og ofan við það sem flestir kynnast. Þetta er fjölskylda Nikulásar II Romanov, síðasta keisara Rússlands, teknar ekki löngu áður en hann og fjölskylda hans, keisaraynjan Alexandra, fjórar dætur og sonurinn ríkisarfinn voru myrt – það gerðist eftir rússnesku byltinguna.

Það er eitthvað óendanlega dapurlegt við þetta fólk og alla sögu þess. Nikulás var algjört meðalmenni og hafði enga burði til að ríkja yfir Rússlandi. Hann var algjörlega úr takti við timann. Keisaraynjan var hálfrugluð, leit mjög stórt á sig, en ánetjaðist hinum skringilega klerki Raspútín. Í sjálfu sér var hann kannski ekki svo slæmur en hann fékk á sig afar slæmt orðspor vegna lifnaðarhatta sinna – Raspútín varaði við því að Rússar færu í stríð. Það var heimsstyrjöldin fyrri og skelfilegar mannfórnir í henni sem leiddu fyrst til febrúarbyltingarinnar 1917 og síðan til valdaráns bolsévíka í október sama ár.

Keisarafjölskyldan var loks flutt til Ekaterinenburg þar sem hún var myrt í kjallara að næturþeli og líkunum síðan varpað í djúpa námu. Það voru skelfileg endalok veldis sem hafði staðið í mörg hundruð ár. Keisarastjórnin var spillt og vanhæf – því miður var það sem kom á eftir ennþá verra.

Nikulás og Alexandra og dæturnar fjórar, Olga, Anastasia, Tatiana og María.

Anastasia grettir sig framan í myndavél. Lengi voru á kreiki sögur um að hún hefði komist undan – og á Vesturlöndum birtust konur sem þóttust vera hún.

Olga, Tatiana og ríkisarfinn Alexei ásamt keisaranum.
Hver er strategían?

Ég hef áður nefnt það hér að ef lögreglan ætlar að fara að bera vopn til að vernda fólk á fjöldasamkomum, þá er ærið verk fyrir höndum að þjálfa fleiri lögreglumenn í vopnaburði og afla fleiri skotvopna. Því varla getur eftirlitið bara verið hippsum happs, á fáeinum af þeim fjölmörgu mannamótum sem haldin eru á Íslandi yfir sumarið.

Fjöldasamkomurnar ná hámarki um verslunarmannahelgina, en að auki eru haldin hestamannamót og bæjarhátíðir og margt fleira í þeim dúr. Ef á að hafa vopnað eftirlit með þessu, virðist lögreglan vera alvarlega vanbúin til þess.

Þess vegna er hætt við að maður álykti að þessi gjörningur sé fremur táknrænn en hitt – að þarna sé á ferðinni viss sýndarmennska. Eðli málsins samkvæmt er svona barátta það stundum, en þess þarf að gæta að viðbrögð séu hófleg og virðist ekki fálmkennd. Sumir hafa talað um tilraun til að „normalísera“ vopnaburð lögreglumanna – en varla ætlar maður lögregluyfirvöldum slíkt? Þó er vitað að innan lögregluliðsins eru öfl sem vilja endilega aukna vopnavæðingu.

Hinn bráðgáfaði Guðmundur Rúnar Svansson skrifar pistil um þetta á Facebook og orðar hlutina alveg prýðilega:

Þetta er ekki “slippery slope” rökvillan: Ef það er hugmyndafræði lögreglunnar að hún ætli að vera vopnuð á staðnum ef að hryðjuverkamaður lætur til skarar skríðar virðist nokkuð augljóst að hún þarf að vera það á nánast hvaða mannamóti sem er.

Mannkynssagan er full af stjórnendum, stjórnmálamönnum og herforingjum sem bjuggu sig undir síðasta stríð án þess að hafa neina “theory of mind” um óvininn. Þannig virðast sérfræðingar ríkislögreglustjóra hafa komist að þeirri niðurstöðu að fyrst það hafi verið talsvert um árásir hryðjuverkamanna á fjöldasamkomur síðustu misserin þurfi að gæta þeirra sérstaklega og að hafa það mjög sýnilegt.

Ég myndi telja nokkuð augljóst að það fyrirfinnst ekkert lögmál sem segi að árásir verði bara gerðar á fjöldasamkomur, eða það þurfi að endilega að vera líklegra. Þó terroristanum finnist sjálfsagt betra að drepa sem flesta, þá myndi ég nú samt halda að markmiðið sé fyrst og fremst að skapa ógn og fá athyglina, og það sé fyllilega nóg að drepa “bara” 3-5 eða svo. Og það er hægt að gera nokkuð víða. Sérstaklega ef lögreglan sjálf lætur vita hún verði á stórum mannamótum.

Það virðist frekar ósennilegt að það muni verða vopnuð lögregla á næstunni á árshátíðum meðalstórra fyrirtækja og uppúr og í öllum útskriftum úr leikskóla, opnunum listasýninga og auðvitað alltaf niðri í miðbæ um helgar. En ég stórefast samt um að sérfræðingar ríkislögreglustjóra séu með reikniformúlu sem segi að það verði að láta hryðjuverkaógn öllu smærra en 5000 manns samankomnum slæda þar sem það sé of mikil fyrirhöfn. Jafnvel þó hættumatið sé rétt (sem ég er ekki sannfærður um) sýnist mér að strategían sé ekkert sérstaklega vel hugsuð.

En við verðum að gera eitthvað!!! Hvað með börnin …
Þurfa endilega að vera alpahúfur?

Það er deilt um vopnaburð lögreglu á útisamkomum. Líklega er þetta eitthvað tímabundið, því ef það á að verða regla að vopnaðir lögreglumenn séu við gæslu á slíkum hátíðum þarf væntanlega að fjölga verulega í lögregluliðinu og vopnvæða það. Að minnsta kosti gæti gæti skortur á vopnum farið að segja til sín á útihátíðum sumarsins. Þær eru ansi margar, nú næstu daga er 17. júní, Secret Solstice og koll af kolli.

Það er hægt að fabúlera um hvort hryðjuverk séu sennileg á Íslandi. Það eru þau ekki, við erum örþjóð – með íbúatölu meðalborgar í Evrópu. Meðal okkar er ekki mikið af einstaklingum sem passa við mynd hryðjuverkamanna í Evrópu – annarar eða þriðju kynslóðar innflytjendur sem eru utanveltu við samfélagið og dragast að öfgafullum íslamisma. Víða erlendis er þetta nokkur fjöldi.

Svo er spurning um fælingarmátt vopnaðrar lögreglu, er hann einhver? Skapar þetta öryggistilfinningu eða vekur óöryggi? Á þetta að vera til frambúðar? Auðvitað er ekki hægt að útiloka að einhver Anders Breivik eða Khurram Butt spretti upp meðal okkar – en það eru svo margir hlutir í lífinu sem ekki er hægt að útiloka.

Það er dálítið ankanalegt að sjá íslenska ráðherra láta draga sig til fundar í sprengjubyrgi á Keflavíkurflugvelli. Einhver hlýtur að hafa komist að þeirri niðurstöðu að þetta væri nauðsynlegt – er þá hvergi hægt að vera óhultur fyrir hlerunum í íslenska stjórnkerfinu? Hefði einhver ástæðu til að hlera?

Eða var þetta kannski bara táknrænt? Hver fann upp á þessu? Ríkislögreglustjóri?

Það er náttúrlega ýmislegt varðandi öryggi landsins sem þarf að ræða – og líklega margt brýnna en hryðjuverk. Netöryggi er nokkuð sem allar þjóðir þurfa að huga að og varnir gegn skæðum smitsjúkdómum. En hér á Íslandi eru líka hlutir sem þarf sérstaklega að huga að, eins og líkur á stóru eldgosi í t.d. Bárðarbungu ellegar möguleiki á að stórt skemmtiferðaskip lendi í vandræðum eða jafnvel farist í hafinu fyrir norðan okkur. Slíkar skipaferðir verða æ algengari og kalla á viðbúnað sem er varla til staðar.

Svo hafa menn líka séð spaugilegu hliðina á þessu, og ekki bara ráðherrunum í sprengjubyrginu. Bragi Valdimar Skúlason segir á Facebook að það sé sök sér með vopnin en spyr hvort þurfi endilega að vera alpahúfur.

Hermann Sigurðsson lagar ljósmyndina og setur víkingahjálma á sveitina – þar er náttúrlega eðlilegra samræmi við nafnið Víkingasveitin.
Hugrökk stúlka og glottandi lögreglufantar

Rússland í dag. Mótmæli gegn Pútín. Það er þjóðhátíðardagur Rússa. Leiðtogi hinar veikburða stjórnarandstöðu. Alexei Navalny, hefur verið handtekinn fyrir að skipuleggja mótmæli gegn spillingu. Hann verður hnepptur í fangelsi.

Þetta er í Skt. Pétursborg. Myndin er af Twitter-reikningi blaðamanns sem nefnist Max Seddon.

Þarna er ung stúlka leidd í burt af þungvopnuðum og hjálmklæddum lögreglumönnum. Við sjáum svipinn á þeim fæstum. En það er athyglisvert að sjá glottið á einum af þeim sem standa til hægri á myndinni. Honum finnst greinilega gaman í vinnunni.

Lögregluríkið lætur ekki að sér hæða, en stúlkan er hugrökk. Hvaða meðferð ætli hún fái?
Hvaðan kemur rykið?

Hin mikla svifriksmengun í Reykjavík er sögð vera ráðgáta, þetta má sjá í viðtali við bandarískan sérfræðing, Larry G. Anderson. Það er sagt að þetta sé ekki skíturinn sem spænist upp undan bíldekkjum okkar – er það þá eldfjallaaska? En í þessum skilningi er borgin víst mengaðri en stórborgir víða erlendis, þrátt fyrir rokið sem átti að feykja burt allri menguninni.

Loftið er fremur þurrt á Íslandi, þrátt fyrir úrkomuna. Og reyndar finnst manni eins og úrkoma sé minni núorðið en áður var. En varla er það skýringin. Mér er tjáð af tæknimönnum að tengi ýmiss konar og tækjabúnaður tærist fyrr í Reykjavík en víðast hvar, meira en til dæmis á Akureyri.

Og maður furðar sig á því hvað ryk sest fljótt inn í hús. Það er eins og þurfi sífellt að vera að þurrka af. Rykið sest fljótt á alla fleti og gluggar verða skítugir. En þetta er fíngerður salli sem maður trúir varla öðru en sé fjarska óhollur, fyrir utan hvað hann er hvimleiður.
Rotta veldur uppnámi í friðsælasta landi í heimi

Það er helst í fréttum að Íslendingar unnu Króata 1-0 í fótbolta. Með stæl. Best að gera þetta óvænt í lokin.

Svo ákvað lögreglan að það þyrfti varðstöðu með byssur í Colour Run – eða Color Run eins og sumir skrifa. Líka á Hátíð hafsins – sem eitt sinn hét Sjómannadagurinn. Málið vandast kannski ef þarf að fara að hafa byssur á öllum útisamkomum sumarsins sem eru legíó.

Ísland er samt friðsælasta land í heimi samkvæmt öllum alþjóðlegum stöðlum. Toppar þann lista á hverju einasta ári.

Tíðindaleysið er svo mikið – sem betur fer – að það var í sjónvarpsfréttum í kvöld að sést hefði rotta í Vesturbænum.

Um þessa rottu spunnust talsverðar umræður á netinu í gær. Hún kom upp Framnesveginn, fór upp á Holtsgötu, komst þar í kast við ketti sem lögðu ekki alveg í hana, en lét lífið skömmu síðar.

Í fréttunum heyrði maður ekki betur en að rotta þessi væri orðin að grundvelli þess að rætt er um faraldur.

Þessi mynd af rottunni frægu birtist í gær á vefsvæðinu Vesturbærinn.