arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ísland sekkur

Haukur Már Helgason heimspekingur skrifaði athyglisverða grein síðastliðið haust sem birtist í London Review of Books. Í greininni ræðir hann brottför Bandaríkjanna frá Íslandi, og hvernig það svipti á vissan hátt jörðinni undan Íslendingum, líkt og Styrmir Gunnarsson og Valur Ingimundarson hafa rætt síðustu daga. Greinin er í heild sinni hér:

-- -- --

“The ever-present danger of perishing would not permit of a language restricted to gesture. And, the first words among them were not love me, but help me.” So said Rousseau, on the origin of language in the North. Admittedly, there is no Icelandic word for gesture, which goes a long way to explain awkward occurances in foreign relations. More words, however, are lacking. Hegemony. Structure – the concept has been translated, but the Icelandic equivalent feels too artificial to ever come out naturally.

And then theres strategy, another untranslated concept. The republic of Iceland declared independence from Denmark in 1944, two years into a US occupation that would last over 60 years. The US army made us rich, during “the blessed war” as older people remember it – and then they stayed while the mid-atlantic rock was strategically important. That is, until 2006, when the Bush administration had thought up some better things to do with two fighter-jets. Their receptionist called our minister to say goodbye and thanks for all the fish and then they left. Whereas the US dollar is supported by the threat of military intervention and lots of people, the Icelandic króna is mostly supported by cod. After the army left, it took a while for the local economy – and politics – to realize there is no ground beneath our feet, anymore. In this epic narrative, which might serve just as well as material for a Marquez as for a deLillo, the most shocking moment for Icelandic authorities may have come just a moment before the collapse of the banks. At the end of September, the US Federal Reserve announced it would assist the central banks in Sweden, Norway and Denmark with a currency exchange deal – but not Iceland. As the Nordic countries, at least on the level of aristocratic authority, very much see themselves as one community, the signal was quite unambiguous: sink, Iceland, sink. The countrys first response was to take offense, and Central Bank manager Davíð Oddsson declared Russia would lend Iceland the money it needed. Russia did not agree. Sure enough Iceland is sinking, but the movement accords to the physical laws of cartoons, where a character runs off a cliff but then stops in midair: only when he looks down and realizes that he stands on nothing – or even: only when he admits this realization with an explicit gesture – does he fall. Symptomatically, for the last two years, positive news have proliferated in Iceland – since last february there has been constant sunshine and cute animal pictures on the covers of Icelands most prestigious newspapers.“
Eftirsjá að kalda stríðinu

Lesandi síðunnar sendi þessa orðsendingu:

- - -

Var svo ó/heppinn eftir því hvernig menn líta á það að hlusta á þátt Sigurjóns Egilssonar í gærmorgun á leiðinni út í bakarí og þar voru þær öldnu hetjur Ragnar Arnalds, Styrmir og Jón Baldvin að karpa um stöðua mál og hrunið og sitt sýndist hverjum eins og gengur og gerist. Eitt vakti sérstaka athygli mina og fékk mig til að brosa hringinn.

Styrmir fór þar mikinn og sakaði alla helstu seðlabanaka Evrópu og þann bandaríska um að hafa lagst gegn íslensku bönkunum – ekki eins og það eigi að koma okkur hinum almenn á óvart eftir því hvernig menn óðu yfir holt og hæðir eins og þeir væru hinir einu sönnu bankamenn. Vel má vera að þetta sé allt satt og rétt hjá honum – en botninn tók eiginlega úr þegar að hann sagði: ”Á dögum kalda stríðsins hefðu Bandaríkjamenn aldrei látið þetta gerast.”

Maður veltir því fyrir sér þegar menn árið 2009 koma með svona ummæli, hvar eru menn staddir? Menn sem eru að tala um allt upp á borðið og opið þetta og opið hitt, fólkið á að kjósa um þessi og hin mál og svo framvegis.

Hef hvergi séð þetta dregið fram en finnst það með ólíkindum….
Úr Hávamálum: Mórallinn hjá klíkunum

Lesandi benti á þetta, hann kallar það klístraða speki Hávamála. Þetta er nokkurn veginn mórallnn hjá klíkunum á Íslandi:

Vin sínum

skal maður vinur vera,

þeim og þess vin.

Og ennfremur.

En óvinar síns

skyli engi maður

vinar vinur vera.
Andri Geir um framtíðarsýn, Haga og Orkuveituna

Andri Geir Arinbjarnarson var gestur í Silfrinu í gær. Hann ræddi meðal annars um framtíð Íslands, hvernig við ætlum að standa skil á skuldum okkar sem eru í erlendum gjaldmiðlum meðan við sjálf notum íslenskar krónur, um Icesave og ESB, um það hvernig bankarnir höndla stórskuldug fyrirtæki og um Orkuveitu Reykjavíkur. Andri telur að þurfi að fara fram opinber rannsókn á Orkuveitunni fyrir borgarstjórnarkosningar í vor.

Andri er mikilvirkur bloggari og að mínu viti einn sá besti í netheimum, hann nýtur þess að búa mestanpart í útlöndum og horfa á samfélagið íslenska utanífrá – getur leitt hjá sér hina þrúgandi umræðu hér og hinn eilífa spuna stjórnmálaflokka og sérhagsmunahópa og endalausar tilraunir til að skella skuld á aðra.

Hér skrifar hann um Ísland og framtíðarsýnina, hér um Kaupþing, Haga og pólitíkina, og hér um lífeyrissjóði sem eru látnir kaupa OR-rusl.
Opinn fyrir hverju sem er

Þá er búið að blása af samgöngumiðstöðina svokallaða í Vatnsmýri.

Þessi framkvæmd var hvort eð er alltaf vitleysa. Hún var alltof stór, það er óvissa um framtíð flugvallarins, það er ekkert vit í að beina rútuferðum eða strætó inn á þetta svæði. Samgöngumiðstöðin var alltaf dulnefni fyrir útblásna flugstöð.

Nú vill Kristján Möller minnka þetta niður í flugstöð sem á þá væntanlega að rísa þar sem gamla flugstöðin stendur núna. Þetta vill hann gera þrátt fyrir kreppu og þrátt fyrir að flugumferð hafi minnkað mikið eftir að harðna fór á dalnum og eftir að stórframkvæmdum á Austurlandi lauk.

Raunar virðist ráðherrann leggja aðaláherslu á að troða bara einhverju þarna niður, eða eins og stendur í frétt á Vísi. Hann segist vera opinn fyrir hverju sem er:

„Ég er opinn fyrir hverju sem er og við erum til í að byggja samgöngumiðstöð um leið og við fáum leyfi til,“ segir hann. Enn standi til að reisa samgöngumiðstöð, en ekki bara flugstöð. Spurður í hvaða húsi aðstaðan fyrir rútur eigi að vera, segir hann það óleyst mál sem fari eftir því hvaða leyfi fáist frá borginni og á hvorri lóðinni verði byggt. „Þetta verður alltaf samgöngumiðstöð, en misjafnt hvernig hún verður útfærð.“
Fljúga steinar úr glerhúsi

Reykjavíkurbréf Moggans gekk meðal annars út út á að Ólafur Ragnar Grímsson hafi ekki nógsamlega beðið afsökunar á framferði sínu á útrásartímanum eða sýnt næga iðrun.

Má vel vera.

Og leiðari blaðsins í dag fjallar um fólk sem er ekki heppilegt – það er greinilega átt við Höllu Tómasdóttur í Auði Capital.

En hvenær eigum við þá von á afsökunarbeiðni úr Hádegismóum – eða jafnvel pínu sjálfsgagnrýni? Eða fellur það allt inn á það svið sem rætt var um þegar aðalritstjórinn núverandi tók við – að hann myndi ekki fjalla um þátt sinn í hruninu?
Sarkó vill flytja Camus í hið allra heilagasta

Ef maður les verk Camus hlýtur maður að álykta að honum væri slétt sama hvar hann hvílir eftir andlátið.

Eða réttar sagt – hvar aska hans er geymd.

Sarkozy forseti vill hins vegar flytja jarðneskar leifar hans í stórhýsið Panthéon efst á Sainte-Genevièvehæð í París þar sem eru saman komin látin stórmenni Frakklands.

Victor Hugo, Voltaire, Rousseau, Marie Curie, Zola, Pasteur, Malraux og Dumas – hinir tveir síðarnefndu voru fluttir þangað fyrir tilstuðlan Chiracs forseta.

Camus lést í bílslysi árið 1960, hafði áður fengið Nóbelsverðlaunin yngstur manna (fyrir utan Kipling), aðeins 44 ára. Hann var andkommúnisti, fæddur í Alsír og telst vera það sem kallast pied-noir eða svartfætlingur; það eru Frakkar sem bjuggu í Alsír en flúðu þaðan eftir styrjöldina í lok sjötta áratugarins.

Æðruleysi er mikill þáttur í heimspeki hans – og einhvern veginn rímar það ekki sérlega vel við ímynd hans sem höfundar að gera mikið veður úr því hvar leifar hans eru geymdar.
Bókakvabb

Ég fæ ekki séð að bókatitlarnir þessi jól séu neitt færri en áður, þrátt fyrir kreppu. Það er margt jákvætt við þetta, þetta er vottur um öflugt menningarlíf – það koma ekki út svona margar bækur í Cluj eða Cardiff.

En að er mjög sérstakt hversu mikið kemur út á afar stuttu tímabili, bara örfáum vikum í nóvember. Þetta er satt að segja of mikið á of stuttum tíma. Ég kvarta vegna þess að ég er með bókmenntaþátt í sjónvarpi og vil reyna að gera hlutina eins vel og ég get. Ég veit að aðrir sem fjalla um bækur í fjölmiðlum hafa svipaða upplifun.

Máski telja útgefendur að sé best að gera þetta svona, en ýmis verk myndu njóta sín miklu betur á öðrum tíma ársins, þau myndu vekja meiri athygli, fengju meiri umfjöllun.

Þá á ég ekki endilega við Arnald Indriðason, Jón Kalman eða Steinunni Sig, heldur bækur sem eru ekkert sérlega söluvænlegar á bókamarkaði, bækur fræðilegs eðlis, listaverkabækur, ljóðabækur, skáldverk eftir lítt þekkta höfunda sem eiga varla möguleika á að keppa um alvöru sölu.

Hættan er sú að bækurnar séu líkt og andvana þegar kemur fram í janúar. Allir vilja fá umfjöllun og krítík í desember, fyrir aðalsöluna um jólin, og verða sárir og móðgaðir ef það tekst ekki. Höfundar og útgefendur kæra yfirleitt sig ekki um umfjöllun á útmánuðum.

Hvað er þá eftir þegar jólaflóðið er afstaðið? Þá eru margir titlar þegar komnir á útsölu. Sumir eignast reyndar nýtt líf þegar þeir koma út i kiljuformi á vorin.

En almennt séð held ég að færi betur á að dreifa útgáfunni á aðeins lengra tímabil. Er eitthvað að því að setja aðeins meiri kraft í þetta strax síðla í september og fyrripartinn í október?
Hlýnun og heilbrigðar efasemdir

Um árið skrifaði ég nokkrar greinar um hnattræna hlýnun. Ég setti fram ákveðnar efasemdir, aðallega um mynd Als Gore sem nefnist An Inconvenient Truth.

Ástæðan var sú að myndin er full af ónákvæmni sem er ástæðulaust að umbera. Tilgangurinn helgar ekki meðalið í þessu efni fremur en öðrum.

Einhverjir kölluðu mig „afneitunarsinna“ vegna þessa; það var greinilegt að ég hætti mér út á mjög viðkvæmt svið.

Það er samt ekki rétt.

Meirihluti vísindamanna sem um efnið fjalla segja að jörðin sé að hitna vegna aukningar gróðurhúsalofttegunda. Ég tl langlíklegast að þeir hafi á réttu að standa.

Nú er svolítið eins og pendúllinn sé að slást í hina áttina í hinni almennu umræðu. Sumir ráða sér ekki af fögnuði yfir því að vísindamennirnir sem spá hlýnun hafi kannski rangt fyrir sér.

Það er alveg jafn ástæðulaust að taka mark á öfgunum þegar þær fara í þá áttina og hina mjög svo áróðurskenndu framsetningu Gores. Heilbrigðar efasemdir eru yfirleitt bestar í vísindum, ekki trúarrugl.
Samfélag gegnsýrt af pólitík

Eitt af því sem verður rætt í Silfrinu í dag er hvernig pólitíkin gegnsýrir allt á Íslandi.

Flokkapólitíkin.

Hún er nánast eins og mælikvarði á allt á Íslandi. Allir eru dregnir í pólitíska dilka.

Þetta er meiriháttar dragbítur á íslenskt samfélag.
Íbúatölur

Ég sagði um daginn að íbúatala Íslands væri álíka há og í Stoke og Bergen.

Það er ekki alveg nákvæmt. Það er ívið fámennara í Stoke og Bergen.

En við erum álíka mörg og íbúarnir í Cluj í Rúmeníu, Cardiff í Wales, Christchurch á Nýja Sjálandi, Murmansk í Rússlandi og Varna í Búlgaríu.

Myndin er frá Murmansk.
Jólin 2007

Prakkarinn birti þetta myndband á síðunni sinni:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=1uR2tDznqC8&feature=fvst]
Söderström, Krummi og Bellman

Elizabeth Söderström, hin mikla sænska óperusöngkona sem nú er látin, kom fram í sjónvarpsþætti sem Hrafn Gunnlaugsson gerði árið 1995. Þar fékk Hrafn ýmsa þekkta listamenn til að flytja lög og ljóð eftir sænska vísnaskáldið Bellman – Söderström brá á leik í þættinum með sjálfum Vladimir Ashkenazy.

Mér þótti þetta svo skemmtilegur þáttur á sínum tíma að horfði á hann nokkrum sinnum á myndbandi – en er löngu búinn að glata spólunni. Aðrir sem komu þarna fram voru meðal annarra Donovan, The Dubliners, lettnesk hljómsveit sem nefnist Perkons og Egill Ólafsson.

Sjálfum fannst mér magnaðasta atriðið í þættinum þegar drengjakór frá Litháen söng hina frægu vögguvísu Bellmans, sem hann orti til sonar síns Carls, í minningu Elis, annars sonar sem dó barnungur. Þetta tók Hrafn upp á krosshólnum fræga í Siauliai í Litháen.

Ég verð alltaf dálítið meyr þegar ég heyri þetta angurværa lag, sérstaklega myndina sem skáldið dregur upp af litla drengnum sem horfir á andlit sitt í streymandi vatninu.

Ljóðið er svona, í þýðingu Gunnars Guttormssonar:

Sofðu Kalli, sofðu rótt

þú seinna færð að vaka

lííta marga myrka nótt

og mein sem okkur þjaka.

Jörðin býr oss örlög íll

oft í blóma lífsins vill

gröfin toll sinn taka.

Einu sinni lækur leið

um laut á grænu engi

lítill hnokki hjá þar beið

og horfði í vatnsins strengi.

Það var eins og báran blá

bærði mynd hans til og frá.

Svo gekk lengi, lengi.

Öll við skulum að því gá

að árin framhjá líða

svo einn daginn við föllum frá

og fjalirnar oss bíða.

Þar um Kalla þenkja ber

þegar litlu blómin sér

sá um völlinn víða.

Alla gleður, gæskurinn,

að gæfu fékkstu léða.

Kannski á morgun, Kalli minn

við klippum hest og sleða.

Hús úr spilum – lúllum – lú

– líka byggjum ég og þú

vísu vil ég kveða.

Mamma glöð vill gefa þér

úr gulli skóna mjúka

og ef piltur prúður er,

mun pabbi dós upp ljúka.

Besta molann bara fá

börn sem leggjast vangann á

koddakrílið strjúka.

Hér er útgáfa af laginu sem ég fann á YouTube. Annars hafa ýmsir flutt það, til dæmis Bubbi Morthens og svo er til útsetning á því eftir sjálfan Beethoven:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=1YlxAhkvv9k&feature=PlayList&p=63776F9F84DA01C3&playnext=1&playnext_from=PL&index=2]
Verður Gunni Þórðar?

Pabbi Arnaldar, vinar Kára, bauð þeim félögunum að koma á sándtékk hjá þekktum hljómsveitum, Retro Stefson og FM Belfast.

Þeir voru áhugasamir, skelltu sér í föt og drifu sig út, enda eru þeir saman í hljómsveitinni Stjörnunum.

En á leiðinni út úr dyrunum spurði Kári, spenntur:

„Verður Gunnar Þórðarson!?“
Stærsti brandari Íslands?

Lesandi sendi þessa grein:

- - -

Samkeppniseftirlitið er ótrúlegasta þversögnin í íslensku stjórnkerfi. Í landi þar sem frjáls markaður er einungis með veiðiflugur og ekkert annað verður maður að dást að þessari stórmerku stofnun sem úrskurðar um örfáar kærur á ári. Stofnunin er álíka haldreipi og nýju fötin keisarans. Í einokunarþjóðfélagi ætti að vera til einokunareftirlit.

Á Íslandi ríkir einokun, fákeppni og sýndarsamkeppni. Flestar greinar viðskipta samanstanda af örfáum fyrirtækjum. Í mörgum tilfellum stunda menn sín viðskipti af sæmilegri sanngirni og reka góð fyrirtæki af dugnaði og alúð sem þjóna þjóðfélaginu vel. Annarsstaðar eru ofuvöld einstakara aðila slík að þeir eru nánast einvaldir á sínum markaði og beita því af hörku.

Matvörumarkaður á Íslandi er þannig að ein keðja hefur 60% markaðshlutdeild. Keðjan hefur svínbeigt sína birgja þannig að fjöldi þeirra hefur lagt upp laupana og aðrir komast af með því að taka miklu hærra verð frá öðrum viðskiptavinum. Keðjan lokar einfaldlega á þá sem ekki hlýða og vegna stærðar eiga fyrirtækin fárra kosta völ ef þau vilja koma vörum sínum á markað. Vörur sem maður vill eru ekki í boði af því það hugnast ekki keðjunni að versla með þær. Það er verið að berja á birgjunum.

Hvað gerir samkeppniseftiritið? Hvernig er hið nýja Ísland? Þora menn að taka á einhverju máli? Nú er eignarhald þessarar keðju í uppnámi. Banki fær að ákveða hvort Ísland býr áfram við einokun og yfirgang eða einhverskonar markað. Samkeppniseftirlitið þarf ekki að fara í slag við sterkasta veldi landsins. Það þarf bara að lyfta augnlokinu.

Dagur samkeppniseftiritssins er kominn. Annaðhvort gerir það eitthvað eða það má leggja það niður og spara í ríkisrekstri. Við þurfum ekki óvirkar ríkisstofnanir.
Ósætti vegna Baugsbúða í Kaupþingi

Mikil átök munu vera í Kaupþingi, afsakið Arion, um hvernig eigi að afgreiða mál Baugsfeðga. Um daginn hvarf úr starfi í bankanum Regin Freyr Mogensen, sem bankinn hafði sett í stjórn 1998 ehf., eignarhaldsfélagsins sem var stofnað í skyndi síðastliðið sumar um verslanir Baugsmanna á Íslandi. Sagt er að Reginn hafi verið óánægður með hvernig málin eru höndluð í bankanum.

Annar maður sem settur var í stjórn er Sigurjón Pálsson, mágur Ara Edwald, viðskiptafélaga og besta vinar Jóns Ásgeirs.

Sterki maðurinn í bankanum þegar þessi mál eru annars vegar mun þó vera Jakob Bjarnason, maður sem hefur ætíð gætt þess að láta ekki á sér bera. Jakob kemur úr gamla liðinu í Kaupþingi, var einn nánasti samstarfsmaður Sigurðar Einarssonar og Hreiðars Más.

Finnur Sveinbjörnsson bankastjóri mun svo ekki vita í hvorn fótinn hann á að stíga í málinu. Staða hans er líka afar veik, hann stýrði þeirri dæmalausu bankastofnun Icebank, og á varla von á góðu þegar skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis birtist.

Heimildir herma að ákvörðunar i þessu eldfima máli sé að vænta í næstu viku.
Friðrik: Gjaldþrot til góðs

Sá ágæti bloggari, Friðrik Jónsson, dvelur í Afganistan við friðargæslustörf, en skrifar annað slagið pistla um íslensk málefni. Á þeim er yfirleitt mikið að græða. Friðrik skrifar pistil nú í morgunsárið undir yfirskriftinni Gjaldþrot til góðs. Þar nefnir hann Haga, sjávarútvegsfyrirtæki – og Seðlabankann:

- - -

Í núverandi ástandi er það eina rétta að setja yfirskuldsett fyrirtæki í gjaldþrot. Ef að einingar innan þeirra eru lífvænlegar þarf að tryggja þeim tímabundið líf þar til þær eru seldar á opnum markaði.

Það er engum í hag að halda lífi í yfirskuldsettum fyrirtækjum, og þá sérstaklega ekki neytendum.

Gott dæmi um þetta er 1998 ehf./Hagar. Skuldsetning er sögð um og yfir 50 milljarðar en raunverulegt virði samsteypunnar einungis 10 til 15 milljarðar.

Núverandi “eigendur “ segjast geta haldið áfram rekstri og greitt skuldirnar.

En hver er tilgangurinn? Skuldsetning sem er allt að því fimmföld raunverulegt virði þýðir að “eigendurnir” eru löngu búnir að gefa frá sér alla kröfu á áframhaldandi forræði. Að standa undir slíkri skuldabyrði verður að auki ekki gert á annan hátt en þann að velta þeim kostnaði yfir á viðskiptavini samsteypunnar í gegnum hærra vöruverð en annars þyrfti að vera.

Það er því mun hreinlegra að gera upp reksturinn, afskrifa þær skuldir sem ekki fást staðist og selja það sem eftir er til nýrra rekstraraðila.

Þetta þarf að gera við fleiri fyrirtæki sem svona er statt fyrir. Það yrði til þess að hreinsa út skuldir, en eftir stæðu heilbrigðari rekstrareiningar með eðlilegri skuldabyrði og hugsanlega með töluvert svigrúm til þess að bjóða lægra vöruverð.

Hvað önnur fyrirtæki varðar, sem ekki fóru slíku offari, en þurfa engu að síður á að halda ákveðnum afskriftum, eða leiðrettingu á skuldastöðu er affarasælast að bankastofnanir landsins geri slíkt þannig að skuldum verði breitt í hlutafé. Það hlutafé verði síðan með tíð og tíma boðið til sölu á almennum markaði.

Í þessu á engin atvinnugrein að vera undanskilin. Sérstaklega ætti það að vera markmið að gera þetta gagnvart yfirskuldsettum sjávarútvegsfyrirtækjum. Erlendum skuldunautum slíkra fyrirtækja er bannað að eiga kvóta þannig að þeim yrði nauðugur sá kostur að selja hann sem fyrst.

Hugsanlega má setja slíkt kvótasöluferli í einhvern samráðsbúning með aðkomu ríkisins, þ.a. ríkið tæki þann kvóta yfir og seldi síðan áfram á opnum markaði, eða nýtti með öðrum hætti. Með þessu mætti hugsanlega ná ákveðinni sátt sem gerði innköllun kvóta með fyrningarleið óþarfa.

Stóra gjaldþrotið sem nauðsynlegt er að fara í er síðan Seðlabanki Íslands og skuldastaða ríkis og sveitarfélaga. Í þeim efnum eru ýmsir vegir færir hvað varðar innlendar skuldir. Þar er afskriftaleiðin vel fær og samhliða má í reynd gera upp efnahags- og rekstrarreikninga Seðlabankans og hins opinbera. Einskonar nýtt upphaf.

Augljóst dæmi er hinn stórundarlegi bakreikningur vegna ástarbréfakaupa Seðlbankans síðastliðið haust í miðju hruni, sem, þrátt fyrir að enginn væri kröfuhafinn, var breytt í alvöru skuld ríkisins við Seðlabankann um síðustu áramót.
Arion og goðsögnin

Gríska mýtan um Arion felur í sér að hinu góða er bjargað úr klóm hins illa. Arion er söngvari sem er rænt af sjóræningjum og bjargað af höfrungum.

Og nú heitir Kaupþing Arion. Kaupþingsnafnið dugir kannski ekki lengur. Skírskotun nafnsins Arions er ótvíræð.

Ég verð samt að viðurkenna að ég er pínu ringlaður. Ég var hjá SPRON og með kort þaðan. Síðan var ég fluttur yfir til Kaupþings og nú er ég nýkominn með kort sem eru merkt bankanum.

Á ég nú von á Aironkortum?
Symbíósa

Styrmir Gunnarsson, einn af öldungum íslenskrar blaðamennsku, er kominn í þá einkennilegu stöðu á gamals aldri að skrifa varnarrit fyrir Davíð Oddsson.

Útgáfan byggir á þeirri einkennilegu symbíósu að Davíð virðist hafa lesið Styrmi bókina að miklu leyti fyrir, en síðan tekur Davið, í líki Morgunblaðsritstjóra, valda kafla úr bókinni og birtir sem fréttir í Mogganum.

Ein meginkenning bókarinnar er sú að Davíð hafi séð hrunið fyrir og varað við því.

Vandinn er sá að fæstir kannast við þetta – varla nema Styrmir og aðdáandinn mikli, Hannes Hólmsteinn, og kannski líka Kjartan Gunnarsson sem er annar aðalheimildarmaður bókarinnar. Þannig er þetta eiginlega rit fyrir „innmúraða og innvígða“, svo notuð séu orð Styrmis sjálfs.

Davíð dúkkaði reyndar upp eftir hrunið með minnispunkta frá fundi sem hann átti með bankastjórum í London í febrúar, en almennt könnuðust menn ekki við að hafa séð punktana í þeirri gerð.

Á sama tíma tókst að gera Seðlabanka Íslands gjaldþrota – sem er nokkurt einsdæmi.

Styrmir segir að menn hafi nú ógeð á leynimakki, en bókin er þó skrifuð upp eftir einhverjum mestu leynimakksmönnum í sögu Íslands, þar á meðal forsætisráðherranum sem hafði slíka óbeit á almennilegri stjórnsýslu að hann stærði sig af því að skrifa aldrei neitt niður – nánast eins og það væri ókarlmannlegt. Og raunar eru heimildir um að það sama hafi gerst við Glitnisyfirtökuna; gögnin um hvernig sú ákvörðun var tekin eru afar rýr.

Bók Styrmis er þó ágætis mótvægi við bók Ólafs Arnarsonar, þar sem meginkenningin var sú að hrunið væri alfarið Davíð Oddssyni að kenna.

Sú kenning hefur ýmsa annmarka líka.

Ætli sé ekki best fyrir okkur hin að bíða eftir skýrslu rannsóknarnefndar þingsins – og vona að hún sé ekki hvítþvottur.
Verslunareinokun

Frá því er skýrt að fyrirtæki eins og Frón, Katla, Góa og Ora vilji bara láta suma fá vörur.

Er þá ekki best að bara sumir versli hjá þeim?
Hvílík skömm!

Frakkar komast áfram í úrslit heimsmeistarakeppninnar í fótbolta – með svindli.

Thierry Henry hefur viðurkennt að hafa notað hendina til að koma boltanum í mark gegn Írlandi. Þetta mark réði úrslitum um hvor þjóðin kæmist á HM næsta sumar.

Quelle honte! skrifa frönsk blöð.

Hvílík skömm!

Enn einu sinni sést hvílíkt hallæri það er að dæma svona stórleiki upp á gamla mátan, með dómaratríói á leikvellinum.

Sem getur ekki séð ýmsa hluti sem allir koma auga á sem fylgjast með leiknum í myndavél.