arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
I like Ike

Friðjón segir að til að John McCain nái kosningu þurfi að „draga hvern einasta hvítan karlmann af golfvellinum inn í kjörklefann til að kjósa gegn Obama“.

Við þetta rifjast upp að einn besti forseti Bandaríkjanna, Dwight Eisenhower, var sagður halda til á golfvellinum.

Ómakaði sig sjaldan þaðan.

Varaforseti hans, Richard Nixon, var hins vegar lélegur í golfi. Kom stundum hlaupandi inn á golfvöllinn, sveittur og másandi, í jakkafötum með bindi, og flutti Eisenhower einhver tíðindi.

Annars var það business as usual hjá Ike. Hann afsannaði það að pólitíkusar þurfi alltaf að vera í vinnunni.

En hvað varðar McCain þá er ég ekki viss um að allir kylfingarnir dugi til. Þegar ég var í BNA um daginn fékk ég á tilfinninguna að það væri ótrúleg stemming fyrir Obama. McCain er gamlar fréttir, skapstyggur og aldurhniginn. Ég trúi ekki einu sinni að íslensku repúblikanarnir styðji hann.

Obama er hins vegar maður sem – kannski, vonandi – hefur möguleika á að breyta Bandaríkjunum – og ekki síður því hvernig heimsbyggðin hugsar um þessa miklu þjóð.
Hálfur flóttamaður í Helgafellssveit

Þessi pistill hérna er snilldargóður.

Þrjátíu flóttamenn á Akranes eru jafnt og 1100 flóttamenn í Reykjavík – og hálfur flóttamaður í Helgafellssveit.

Höfundurinn er ritstjóri Skessuhorns á Akranesi.

Eitthvað annað en hinn sorglegi óhroði í þessum dreng og eilíf svikabrigslin í honum.

Það er reyndar einkenni öfgaflokka að vera sífellt að væna aðra um svik – og jafnvel landráð.

Að ógleymdum stuðningsmanni hans – og hvað þá þessum.

En þar erum við komin í myrkustu afkima bloggsins.
Proms

Fyrir mánuði var ég að þvælast á netinu, datt inn á vef BBC Proms á því augnabliki að byrjað var að taka við pöntunum fyrir tónlistarhátíð sumarsins. Alveg af tilviljun.

Proms eru líklega stærsta og merkilegasta tónlistarhátíð í heimi. Fer að mestu leyti fram í Royal Albert Hall frá júlí og fram í september hvert ár.

Svo var ég eiginlega búinn að gleyma þessu þangað til áðan að ég fékk senda miða á ferna tónleika síðsumars í pósti.

Þetta er ekki slæmt:

Píanistinn Lang Lang að leika meðal annars Chopin, Debussy, Schubert og Liszt.

Tvennir hljómleikar með Berliner Philharmoniker undir stjórn Simons Rattle:

Fyrra kvöldið Tristan og Isolde eftir Wagner og Turangalila sinfónía Messiaens og seinna kvöldið 10. sinfónía Shostakovits og 3. sinfónía Brahms.

Og loks:

Sálumessa Verdis leikin af hljómsveit BBC, kór og söngdívunum Violeta Urmana og Olga Borodina og tenórnum Joseph Calleja.

Sá síðastnefndi er frá Möltu og sló algjörlega í gegn í sýningu á Macbeth eftir Verdi sem við sáum í Metropolitan-óperunni um daginn.
Heimsendir í nánd

Konan mín vildi að ég hjálpaði sér að taka til.

Ég var að horfa á fræðslumynd um ofurgos í Yellowstone og fannst ekki taka því.
Vinir Seðlabankans

Þeim sem halda úti þessum vef hérna er mikið í mun að bera blak af Seðlabankanum.

Viðhorf þeirra eru reyndar þess eðlis að ef fyrrverandi forsætisráðherra og núverandi seðlabankastjóri færi að spila hægri bakvörð hjá Þrótti, þá myndu stuðningur þeirra við liðið vera skilyrðislaus.

Það yrði uppi fótur og fit hjá þeim ef ætti að setja hann út úr liðinu.

Málgagn skoðanabræðra þeirra á Vef-Þjóðviljanum í England heitir Daily Telegraph.

Í grein í blaðinu í dag segir að Ísland sé „fullvalda vogunarsjóður“.

Það er talað um björgunaraðgerði fyrir hagkerfi á stærð við bresku borgina Bristol með banka sem hafi tekið gríðarleg lán alþjóðlega til þess að standa undir atlögum gegn fyrirtækjum víða í Evrópu.
Fjármálafurstar falla af stallinum

Á síðustu árum hefur maður varla mátt tala um efnahagslegan jöfnuð án þess að vera sakaður um að vera forpokaður og öfundsjúkur. Það var beinlínis talið hallærislegt að setja út á ofurlaun forstjóranna. Um tíma virkuðu þeir eins og hálfguðir, hafnir yfir gagnrýni.

Þeir voru jú að taka svo mikla áhættu, þeir sköpuðu svo mikil verðmæti fyrir aðra, þetta var þeirra fé – þeir áttu að fá að eyða því eins og þeir vildu.

Og svo framvegis.

En auðvitað var þetta ekki annað en klúbbur manna sem stóð í sameiginlegu, gagnkvæmu og furðu árangursríku hóprunki. Þegar einum forstjóra voru skömmtuð ofurlaun eða fékk feitan bónus fólst í því fyrirheit fyrir næsta forstjóra eða stjórnarmann. Hann var þá kominn í röðina – gat búist við að fá sitt fáránlega háa kaup líka

Og svo koll af kolli.

Þarna er einfaldlega á ferðinni fámenn stétt sem hugsar afar vel um hagsmuni sína.

Hámarki fáránleikans náði þetta þegar nýr bankastjóri var ráðinn í Glitni. Hann fékk 300 milljónir í startgjald, áður en hann tók við starfinu. Nú stendur hann blóðugur upp að öxlum í því að reka fólk sem er með hundrað sinnum lægri laun en hann sjálfur. Í því hlutverki er hann ekkert sérlega trúverðugur.

Nú hafa fjármálaráðherrar Evrópusambandsins ákveðið að skera upp herör gegn „hneykslanlegum“ ofurlaunum. Það er líka farin að magnast upp umræða um að fjármálamarkaðir séu orðnir að skrímslum sem þurfi að koma böndum á.

Ýmislegt bendir til þess að hátt matvæla- og hrávöruverð í heiminum stafi ekki síst af því að spákaupmenn séu farnir að beina kröftum sínum þangað. Þessu er jafnvel líkt við engisprettufaraldur.

Afleiðingin er hungur og síhækkandi eldsneytisverð.

Styrmir Gunnarsson fjallar um þetta í prýðilegu Reykjavíkurbréfi í dag þar sem segir meðal annars.

„Morgunblaðið hefur á undanförnum áratugum ítrekað lýst þeirri skoðun, að heppilegasta þjóðfélagsgerðin fyrir svo fámennt samfélag eins og hið íslenzka sé þjóðfélag þar sem mikill jöfnuður ríki og efnamunur ekki of áberandi. Þessi skoðun Morgunblaðsins er óbreytt. Návígið í fámenninu hér veldur því, að of mikill efnamunur leiðir til sundrungar og óánægju, sem ekki er til farsældar.

Þó er athyglisvert að okkar samfélag hefur t.d. alltaf unað vel háum launum skipstjóra á fiskiskipum, svo að dæmi sé nefnt, en ekki endilega í öðrum atvinnugreinum.

Líklega hefur mestur jöfnuður ríkt í íslenzku samfélagi á Viðreisnarárunum svonefndu á árabilinu 1960-1970. Þá vorum við að rétta úr kútnum eftir erfið ár í kjölfar styrjaldarlokanna og líklegt má telja að launamunur hafi verið u.þ.b. þrefaldur, þótt auðvitað hafi verið einstök dæmi um annað.“
Sunnudagsblöðin

Lítil saga um Baug úr Sunday Times.
700 sprautufíklar

Ef sjö hundruð virkir sprautufíklar eru í landinu líkt og fullyrt er í Fréttablaðinu í dag – ja, þá hlýtur að mega fullyrða að fíkniefnavandinn hér á landi sé mjög alvarlegur – og að sérstaða okkar á þessu sviði – hafi hún verið fyrir hendi – heyri sögunni til.

Þetta er þá ekkert skárra en í hvaða erlendri stórborg.

Eini munurinn er að hér er heróín ekki útbreitt af einhverjum ástæðum. En menn notast við allan annan óþverra.
Íhald

Ég skrifaði í pistli um daginn að ég hefði íhaldssaman smekk á myndlist.

Sagði að maður færi á myndlistarsýningar þar sem væri alltaf spurt sömu spurningarinnar – hvort þetta sé list?

Hér er grein eftir annan íhaldsmann á þessu sviði – Hallgrím Helgason.

„Myndlist er helvíti. Enginn getur ímyndað sér þjáninguna sem fylgir því að horfa upp á óskapnað í sköpun, hið skelfilega ókláraða verk, hið nakta sjálf. „Óviðkomandi aðgangur bannaður!“ er setning sem stendur skrifuð utan á allar vinnustofur heimsins. Sérhver listamaður þekkir sálarangistina sem fylgir verki á vinnslustigi. En aðeins örfáir höndla hana. Þess vegna hafa menn fundið ýmsar aðferðir til að forða sér frá henni.

Ein leiðin er hönnuð list. Þú hannar frá þér vandann, girðir fyrir allar kvalir með gljáfægðu yfirborði. Önnur leið er stjörnulist. Þú slærð í gegn og slærð þar með á mesta sársaukann. Í stað þess að grafa dýpra reynirðu stöðugt „að toppa“ sjálfan þig. Þriðja leiðin er snilldarmálverkið. Þú ert í raun búinn með verkið áður en þú byrjar á því. Allt sem þú gerir er frábært og fyrsta pensilstrokan gæti verið sú síðasta. Ekkert getur klikkað. Enn ein leiðin er konseptið. Hugmyndin svo skotheld að engin þjáning, enginn efi kemst að. Svo er það lokalausnin: Að loka vinnustofunni og gerast CV-listamaður sem situr heima, horfir á sjónvarp og bíður eftir því að síminn hringi inn sýningartilboðin. Nokkrum vikum síðar ertu mættur til Eistlands og byrjaður að vinna verkið, í rými með öðrum CV-listamönnum, þar sem allir neyðast auðvitað til að vera hressir, þjáningar vítis eru víðs fjarri og partýið því alltaf betra en sýningin.

Myndlist dagsins er eins langt frá helvíti og hugsast getur. Hún er í sjöunda himni.

Aðeins þeir allra hörðustu halda áfram að feta dimman dal hinnar sönnu listar. Og aðeins örfáir þeirra eru miklir listamenn. Sem gerir vítisvistina enn erfiðari. Þú veist aldrei nema streð þitt sé til einskis. Sérhver vinnustofa heimsins er full af einskis nýtum verkum sem kostuðu miklar kvalir.“
Klén frammistaða

Ég fæ ekki séð að stjórnmálamenn og seðlabankastjórar séu lausir allra mála þótt takist að styrkja varnir Íslands gegn spákaupmennsku, árásum á hagkerfið og lánsfjárkreppunni.

Þessir aðilar hafa á undanförnum árum gerst sekir um ótrúlegt andvara- og fyrirhyggjuleysi.

Því ekki skorti varnaðarorð um að þetta gæti farið nákvæmlega svona.

Og nú er það kynnt sem meiriháttar sigur að hafa farið út í heim og vælt út aðstoð þegar allt var komið í óefni.
Hugsun Maós og borgarmálin

Velunnari síðunnar benti mér á þetta myndband sem er að finna á Youtube:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ToGIygRVovU]
Give me your tired, your poor, your huddled masses…

Frelsisstyttan stendur í höfninni í New York. Milljónir innflytjenda sem þyrptust til Bandaríkjanna biðu eftir að sjá hana þegar þeir komu siglandi inn í höfnina. Meðal þeirra vakti hún hrifningu, tilhlökkun, von.

Þetta var bláfátækt fólk sem átti enga möguleika á að bæta kjörin í heimalöndum sínum. Frá Írlandi, Ítalíu, Rússlandi – alls staðar að í gamla heiminum. Það reif sig upp til að leita að nýju lífi í landi tækifæranna.

Vegna þessa er frelsisstyttan svo áhrifamikið tákn. Hugsanlega eru þjóðflutningarnir miklu til Bandaríkjanna merkilegasti atburður mannkynssögunnar.

(Myndin er tekin í kvöldsiglingu í kringum Manhattan. Þar sér maður líka Elliseyju, staðinn þar sem var tekið á móti öllum þessum manngrúa á árunum 1892-1924, ekki færri en tuttugu milljón manns.)
Að gefnu tilefni

Sjálfur hélt ég eitt sinn úti vefkönnunum á Silfri Egils á netinu.

Ég hætti því svo, enda voru þær tómt rugl.

Nákvæmlega ekkert að marka þær.
Kjötborg

Ég sá í Kastljósi í gær að búið er að gera heimildarmynd um verslunina Kjötborg á Ásvallagötu. Það er hið besta mál. Þetta er ein mesta menningar- og félagsmálastofnun í gjörvallri Reykjavík.

Fjölskylda mín hefur verslað í þessari búð frá því fyrir stríð. Þá hét hún reyndar Pétursbúð, en á þeim tíma réðu ríkjum í búðinni bræðurnir Pétur og Haraldur Kristjánssynir.

Og af því móðir mín kallar hana ennþá Pétursbúð, þá gerir Kári, sex ára, það stundum líka.

Þjónustan í Kjötborg er alla jafna afbragð. Ef eitthvað er ekki til, þá er það útvegað. Ef maður á ekki heimangengt, þá koma bræðurnir Gunnar og Kristján með vörurnar heim til manns.

Allir fá gott viðmót, jafnt ungir sem aldnir. Ein sagan segir að þegar einstæðingur sem bjó í Ásvallagötu veiktist af krabbameini hafi þeir bræðurnir séð um að hann skorti ekki neitt.

Þegar hann dó tóku þeir að sér að koma honum í gröfina með sómasamlegum hætti.

Ég veit ekki hvort þetta kemur fram í myndinni, en þetta er mjög góð þjónusta.
Sætir ísbirnir

Ísbirnir er settir á lista yfir dýr í útrýmingarhættu í Bandaríkjunum, ekki vegna þess að þeir séu svo fáir – það er mikill fjöldi ísbjarna í heiminum – heldur vegna þess að talið er að þeim gæti hugsanlega fækkað vegna loftslagsbreytinga.

Myndskeið sem birtist af ísbirni í vandræðum í mynd Als Gore, An Inconvenient Truth, var reyndar falsað. Tengdist ekkert loftslagsbreytingum.

Íslenskur vísindamaður, Ólafur Ingólfsson, hefur rannsakað málið og komist að þeirri niðurstöðu að loftslagsbreytingar þurfi ekki endilega að ógna ísbjarnarstofninum. Þeir hafi lifað miklar umhverfisbreytingar, þar á meðal skeið þegar ísinn á norðurslóðum var minni en nú er.

Honum stafi meiri hætta af mengun.

Sumir segja reyndar að aðalástæðan fyrir þessu sé sú að ísbirnir eru loðnir og sætir þegar þeir eru litlir, loðnir og glæsilegir þegar þeir verða stórir.

Svona sæt dýr eru mjög gagnleg til áróðurs fyrir umhverfisamtök – rétt eins og hvalirnir hafa verið síðustu áratugina.

Í Ameríku eru þetta kölluð vaaá-áhrifin.

Við þekkjum það vel Íslendingar að ekki er hægt að koma orð af viti inn í umræðuna um hvali.
Mál flækt að óþörfu

Ég held að menn séu að flækja málin aðeins of mikið – kannski að sumu leyti í von um að kaupa sér frest.

Það er engin ástæða til að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu um stjórnarskrárbreytingar sem myndu gera okkur kleift að sækja um aðild að Evrópusambandinu. Þessar stjórnarskrárbreytingar eru reyndar sjálfsagðar í ljósi þess fullveldisframsals sem þegar er orðið í gegnum EES og Schengen.

Það er heldur ekki ástæða til að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu um hvort við eigum að fara í aðildarviðræður við Evrópusambandið. Á þeim tímapunkti væri engum ljóst hvað kæmi út úr slíkum viðræðum og umræðan í tengslum við kosninguna yrði að miklu leiti getgátur.

Hins vegar er sjálfsagt að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu um aðildarsamning.

Þegar og ef hann liggur fyrir.

Það er þá einfaldlega hægt að hafna honum – ef hann er ekki nógu góður.
Útvarp Saga

Ég datt óvart inn á útvarp Sögu áðan. Þar fór mikinn pistlahöfundur, óvenju stóryrtur.

Þarna var grautað saman stórum fullyrðingum um innflytjendamál – „þetta fólk“ – félagslega neyð, ofurlaun bankastjóra, kvótakerfið og alls konar svikabrigslum. Úr þessu varð gjörsamlega óskiljanlegur hrærigrautur – sem gæti þó ábyggilega virkað á suma hlustendur.

Svo les maður að Samfylkingin ætli að vera með útvarpsþætti á þessari stöð. Það er næstum eins og jafnaðarmenn hefðu á sinni tíð fengið pláss fyrir greinar í Völkischer Beobachter.

Málflutningurinn sem víða heyrist þessa dagana er átakanlegur:

Það er svo illa komið fyrir Íslendingum að við eigum ekkert að þvælast út í heim, höfum ekki efni á að taka þátt í alþjóðastarfi sem aukinheldur er okkur algjörlega ofviða.

Við eigum heldur ekki að taka á móti flóttafólki vegna þess að við eigum nóg með okkar eigin vandamál.

Ein ríkasta þjóð í heimi.

Þetta er aumkunarvert.
Dylan, Simon og Clapton

Ég les í Fréttablaðinu að það sé dræm aðsókn á tónleika Pauls Simon sem eru ráðgerðir í Laugardalshöll 1. júlí.

Það þykir mér leiðinlegt.

Sjálfur verð ég í Grikklandi á þessum tíma svo ég kemst ekki. Annars myndi ég fara.

Hingað eru líka að koma í sumar Bob Dylan og Eric Clapton.

Af þessum þremur er Dylan lang merkastur. Á því er ekki vafi. Og hann er furðulega hress. Hefur gefið út frábærar plötur síðustu ár og dundað sér við að gera útvarpsþætti sem þykja afbragð. Skrifaði bók fyrir nokkrum árum sem fékk Pulitzer-verðlaun. Dylan er hugsanlega merkilegasti Bandaríkjamaður sem nú er uppi. Hann varð óumræðanlega frægur þegar hann kom fyrst fram, söngvasmiður, skáld, listamaður sem hlýddi alltaf köllun sinni – og gerir enn.

Dylan er hins vegar ansi mistækur á tónleikum. Því er ekki hægt að neita.

Simon er stórmerkilegur tónlistarmaður líka, einn af höfuðsnillingum þeirrar tónlistarbylgju sem reis upp úr 1960, tíma sem verður varla jafnað saman við neitt annað í músíkinni. Frábær lagahöfundur, flytjandi, útsetjari, pælari. Samstarf hans við Garfunkel er ógleymanlegt, en það eru sólóplötur hans sem rísa hæst. Hann er heldur ekki dauður úr öllum æðum – platan Surprise sem kom út fyrir tveimur árum er prýðilegt verk.

Svo er það Clapton. Ég veit ekki með hann. Hann er flinkur á gítar. Bestu verkin vann hann hins vegar fyrir langa löngu, jafnvel fyrir 1970. Það sem á eftir kom virkar mestanpart sem hálfgerð flatneskja.

Samt á ég miða á tónleikana með Clapton. Hann er goðsagnakennd persóna.
Flóttafólk á Akranesi

Það er sjálfsagt að taka við stríðshrjáðu fólki frá Írak. Við tókum þátt í Íraksstríðinu. Við berum ábyrgð. Það á lítið, við eigum mikið. Við erum aflögufær – og vel það. Það er leiðinlegt að heyra þessa ríku þjóð væla um að við höfum ekki efni á þessu.

Þetta eru konur með börn. Það er ennþá betra. Þær koma frá heimi þar sem einstæðar mæður eiga erfitt uppdráttar.

Ég hef hins vegar pínulitlar efasemdir um gagnsemi þess að setja svona hópa niður í litlum bæjum úti á landi. Á sínum tíma fylgdist ég með því þegar flóttamenn frá Balkanskaga komu til Ísafjarðar. Þeir hurfu á brott eftir smátíma. Draumur þeirra var að komast eitthvert annað, jafnvel til Bandaríkjanna.

Mér skilst að ekki hafi heldur gengið alltof vel með hóp albanskra flóttamanna sem kom til Reyðarfjarðar.

Í borginni eru fleiri tækifæri, auðveldara að hverfa í mannfjöldann, aðkomufólkið verður ekki jafn óþægilega áberandi.

Hins er auðvitað að gæta að fólkið sem kemur hingað verður ekki hneppt í átthagafjötra. Það verður frjálst ferða sinna – eða það ímynda ég mér – og getur flutt til Reykjavíkur eða jafnvel til einhvers annars lands.

Með fullri virðingu fyrir Akranesi sem sýnir djörfung og dug með því að taka á móti flóttafólkinu. Ég treysti því, þvert á orð Magnúsar Hafsteinssonar, að það fái íslenskukennslu og leiðsögn um þær venjur og gildi sem ríkja í íslensku samfélagi.

Það er mikilvægt.
Barenboim

Hinn stórkostlegi tónlistarmaður, Daniel Barenboim, skrifar þessa grein um Ísrael/Palestínu í Guardian.

Ég mæli með henni.
Langt eftir

Það er varla mikil huggun í því fyrir Sjálfstæðismenn að þeir eiga enn tíu mánuði eftir með Ólafi.
Íhlutun í Burma

Á alþjóðasamfélagið að skerast í leikinn í Burma?

Það vill Bernard Kouchner, utanríkisráðherra Frakklands. Kouchner er læknir að mennt.

En hann er líka óvenjulegur stjórnmálamaður. Þegar Kouchner var ungur maður stofnaði hann samtökin Læknar án landamæra.

Hann tók á leigu skip til að hjálpa bátafólkinu frá Vietnam. Það var ekki vinsælt. Félagar Kouchners úr stúdentabyltingunni í Frakklandi skildu ekki hvað þetta fólk var að flýja hina kommúnísku paradís.

Síðan þá hefur Kouchner verið talsmaður íhlutunar á svæðum þar sem geisa átök og hörmungar. Hann hefur kallað þetta „mannúðarstefnu vondra frétta“ eins og Nick Cohen skrifar um í grein í Guardian.

Íhlutunarstefna af þessu tagi á ýmsa andstæðinga. „Raunsæismönnum“ eins og Henry Kissinger finnst hún heimskuleg, telja að hún geti raskað valdajafnvægi sem felur í sér að vera í vinfengi við suma harðstjóra. Einn helsti gúrú vinstrimanna, Noam Chomsky, hefur líka verið andstæðingur íhlutunarstefnu. Kenning hans er sú að bak við íhlutun séu ævinlega annarleg sjónarmið – yfirleitt sé hún skálkaskjól fyrir Bandaríkin.

Það er vitnað í sjálfsákvörðunarrétt þjóða. Að þær eigi sjálfar að ráða málum sínum.

En felur sjálfsákvörðunarrétturinn í sér að níðingar – sem einatt komast til valda með vafasömum hætti – megi fremja endalaus illvirki gagnvart saklausu fólki?

Bara vegna þess að það er af tilviljun af sama þjóðerni og illvirkjarnir og hefur fæðst innan ákveðinna landamæra?

Það berast fréttir af skelfilegum hörmungum í Burma. Herforingjastjórnin þar vill ekki aðhafast og þiggur ekki hjálp frá alþjóðasamfélaginu. Hún á sér vin og talsmann í Kína – sem stefnir í að verða sérlegur verndari harðstjóra víða um heim. Sendiherra Kína hjá Sameinuðu þjóðunum líkti atburðunum í Burma við hitabylgjuna sem gekk yfir Frakkland sumarið 2003.

Líklega eru fórnarlömbin ekki færri en í flóðbylgjunni miklu sem gekk yfir Indlandshaf árið 2004.

Eins og Cohen bendir á er eina siðferðilega verjandi leiðin að senda herlið til Burma til að veita matvælaaðstoð og hjálparstarfi skjól. Þetta er það sem Aung San Suu Ki hefur lagt til að verði gert. Kannski tekst Kínverjum – ásamt Rússum – að koma í veg fyrir að þetta verði gert í nafni Sameinuðu þjóðanna? Vesturlönd eru líka tvístígandi – það hafa ekki allir ráðamenn þar siðferðisstyrk Kouchners.

Það er tími til að sýna smá hugrekki. Ef Sameinuðu þjóðirnar eru ekki með, þá þurfa aðrir að taka að sér verkefnið.
Ekki okkur að kenna

„En menn hafa gengið langt í því að reyna að gera okkar málstað ótrúverðugan og ég verð bara að viðurkenna að andstæðingum okkar hefur tekist það.“

Svona svarar Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson aðspurður um skoðanakönnun sem sýnir Sjálfstæðisflokkinn með 30 prósenta fylgi í Reykjavík.

Sjálfstæðisflokkurinn leiddi til valda í borginni Ólaf F. Magnússon sem nú situr í stóli borgarstjóra.

Hann mælist með 1,8 prósenta fylgi hjá borgarbúum.
Um eftirlaunafrumvarpið

Þessu er rétt að halda til haga. Frumvarp um eftirlaun forseta Íslands, ráðherra, alþingismanna og hæstaréttardómara var lagt fram á Alþingi 10. desember 2003.

Það var borið fram af þingmönnum úr öllum flokkum, Halldóri Blöndal úr Sjálfstæðisflokki, Guðmundi Árna Stefánssyni úr Samfylkingu, Þuríði Backman úr Vinstri grænum, Jónínu Bjartmarz úr Framsóknarflokki og Sigurjóni Þórðarsyni úr Frjálslynda flokknum.

Efni frumvarpsins hafði verið samþykkt af formönnum allra stjórnmálaflokkanna. Þeir voru á þeim tíma Davíð Oddsson, Halldór Ásgrímsson, Össur Skarphéðinsson, Steingrímur J. Sigfússon og Guðjón Arnar Kristjánsson.
Minnimáttarvæl

Umræðan um framboð Íslands til Öryggisráðsins er að breytast í minnimáttarvæl.

Þetta er í anda einhverrar móðursýki sem gengur yfir samfélagið þessa dagana. Sem felst í því að Íslendingar geti í rauninni ekki neitt og eigi ekkert erindi út í heim.

Eigi helst bara að vera heima hjá sér og draga tjöldin fyrir. Eins og maður sem hefur farið á fyllerí í útlöndum, skandalíserar, og snýr heim með skottið milli fótanna.

Staðreyndin er samt sú að Íslandi vegnar yfirleitt best þegar það er í hvað mestum samskiptum við aðrar þjóðir. Það er raunin alveg síðan á söguöld.

Þetta er eiginlega helsti lærdómur Íslandssögunnar.

Við erum friðelskandi smáþjóð sem er herlaus og hefur ofnæmi fyrir hernaði. Það er ekki verra vegarnesti en hvað annað inn í Öryggisráðið.

Hitt er líka staðreynd að við skuldbundum okkur gagnvart hinum Norðurlandaþjóðunum að fara í þetta framboð. Davíð Oddsson gerði ekki neitt í málinu eins og Ingibjörg Sólrún og Valgerður Sverrisdóttir skýra nú frá. Aðaláhugamál hans þegar hann var utanríkisráðherra var að raða vinum sínum og flokksbræðrum á garðann. Annars lokaði hann sig bara inni á skrifstofunni.

Þegar Valgerður tók við og síðar Ingibjörg Sólrún voru skrifstofudyrnar opnaðar aftur. Og þannig á það líka að vera.

Hér má til glöggvunar sjá lista yfir þjóðir sem hafa setið í Öryggisráðinu frá upphafi. Þær eru ansi margar og sumar smáar. Nú eru eftirtaldar þjóðir meðlimir fyrir utan þær þjóðir sem hafa fast sæti:

Belgía, Króatía, Costa Rica, Burkina Faso, Ítalia, Indónesía, Líbýa, Suður-Afríka, Vietnam og Panama.
Heilindi mín eru hafin yfir vafa

Yfirleitt er vafasamt að treysta þeim sem eru sífellt að endurtaka að þeim sé treystandi.
Chelsea hótelið

Leonard Cohen, Bob Dylan og Joni Mitchell sungu um Chelsea Hotel.

Sid og Nancy sálguðu sér þar.

Dylan á að hafa gist þarna og Janis Joplin – og svo rithöfundar eins og Thomas Wolfe, Jack Kerouac og Arthur Miller.

Ég hafði reyndar ekki gert mér grein fyrir því að þetta væri svona stór og falleg bygging. Hélt að þetta hlyti að vera niðurnítt og ógeðslegt.

Utan á hótelinu er skjöldur til minningar um einn litríkasta gestinn, welska skáldið Dylan Thomas.

Thomas var orðinn heimsfrægt skáld þegar hann flutti til New York 1953. En hann var líka ógurlegur drykkjumaður.

Thomas drakk á frægri krá, The White Horse Tavern. Hann á að hann hafi komið af kránni á hótelið eitt kvöldið og sagt við næturvörðinn:

„Nú er ég búinn að drekka 18 vískíglös – ég held það sé met.“

Hann hélt áfram að sækja krárnar og nokkrum vikum síðar var hann dauður úr áfengiseitrun. Sagan segir að hann hafi dáið á Chelsea hótelinu, en það er víst ekki satt því hann var fluttur á St. Vincents spítalann þar í grenndinni og andaðist þar.

Hann var ekki nema 39 ára þegar hann dó.

Á minnistöflu utan á hótelinu stendur að hann hafi siglt þaðan í dauðann.

Af White Horse Tavern er það að segja að þann stað sótti hinn ungi Bob Dylan (sem nefndi sig eftir Dylan Thomas) og hékk í kringum rithöfundana og tónlistarfólkið og drakk í sig hvert orð. Í No Direction Home, mynd Martins Scorseses um Dylan, má heyra skemmtilegar lýsingar á þessum tíma. Pilturinn frá Minnesota var ekki uppáþrengjandi en ofboðslega áhugasamur.

Þar kom líka Jack Kerouac – hann drakk sig svo fullan að honum var oft hent út. Sagt er að vegna þessa hafi einhver skrifað á vegginn á klósettinu: „Jack go home!“

Hér má heyra Dylan Thomas lesa eitt frægasta kvæði sitt And Death Shall Have No Dominion:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=nsVvxWeOAsc&feature=related]