arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Þjóð í ójafnvægi

Sem þjóð geta Íslendingar komist í mikið tilfinningalegt uppnám. Þar eiga þeir litla samleið með hinum Norðurlandaþjóðunum.

Nú eru þeir í djúpu þunglyndi vegna efnahagshrunsins og margir halda því fram að hér verði geysileg fátækt ef Icesave samningurinn verður samþykktur.

Þegar Íslendingar kepptu í fótbolta við Dani í miðju góðærinu sungu landar á fótboltavellinum Parken í Kaupmannahöfn:

„Við ætlum að kaupa Parken!“

Þá höfðu Íslendingar keypt nokkur stórhýsi í Kaupmannahöfn, þar á meðal verslanirnar Magasin du Nord og Illums.

Nú er búið að taka þessi hús upp í skuldir.

Svo má líka rifja upp að þegar Íslensk erfðagreining fór í gang þóttist þjóðin viss um að við værum fremst í heimi í erfðarannsóknum.

Það var rætt um það af fullri alvöru að ekki væri langt í að Kári Stefánsson fengi Nóbelsverðlaunin.

Þessi viðhorf voru mjög algeng – áður en fyrirtækið tók til starfa.

Nú virðist rekstrarfé Decode vera á þrotum. Það er reyndar mjög leiðinlegt. Innan fyrirtækisins starfar margt gott fólk við merkilegar rannsóknir.

Það var bara upphaf fyrirtækisins sem var skelfing ólánlegt – dæmi um hvað íslenska þjóðin getur stundum verið í miklu ójafnvægi og hvað getur stundum verið auðvelt að leika á hana.

Einhver talaði um sambland af minnimáttarkennd og mikilmennskuhroka.

Það er ekki fjarri lagi.
Krónuvandræði

Þetta er rétt hjá Magga – saga íslensku krónunnar er eins og hrollvekja.

Merkilegt hvernig menn hafa reynt að verja hana undir drep með orðaleppum eins og að krónan sé ekki vandamálið heldur efnahagsstjórnin.

Jú, auðvitað er eitthvað til í því. En efnahagsstjórnin yrði líka allt önnur með stöðugan gjaldmiðil.

Á tímanum síðan ég man eftir mér höfum við búið við gjaldeyrishöft, endalausar gengisfellingar, óðaverðbólgu, hæstu vexti á byggðu bóli, algjört hrun gjaldmiðilsins og loks aftur óðaverðbólgu og gjaldeyrishöft!

Í skýrslu Seðlabankans um krónuna sem birt var í gær er því lýst hvernig hún hefur lækkað í áranna rás:

„Raunasaga gengis krónunnar nær aftur til ársins 1920 en þá var íslenska krónan skilin frá þeir dönsku á pari það er þær voru jafnverðmætar. Síðan hefur gengi krónunnar að meðtölu því þegar tvö núll voru skorin af henni 1981 lækkað um 99,95 prósent gagnvart þeirri dönsku.“

Í skýrslunni kemur líka fram að mjög kostnaðarsamt verður að halda úti krónunni. Síðasta tilraun til að stýra henni – með fljótandi gengi og verðbólgumarkmiði – þróaðist loks út í að stærsti atvinnuvegur á Íslandi var gjaldeyrisbrask og endaði svo með hruni efnahagslífsins.

En hvert á þá að vera fyrirkomulag gjaldeyrismála á Íslandi? Orð skýrsluhöfunda um það eru heldur óljós:

“Ekki virðist fýsilegt að hverfa aftur til fyrirkomulags einhliða fasts gengis í ljósi þess að stefnt er að því að afnema höft á fjármagnshreyfingar, enda annað óhugsandi í ljósi EES-samningsins. Meðan ekki hefur verið breytt yfir í annað gjaldmiðilsfyrirkomulag væri ráðlegast að efla viðbúnað Seðlabankans til þess að takmarka vöxt fjármálakerfisins og bæta framkvæmd stefnunnar í opinberum fjármálum þannig að hún styðji betur við peningastefnuna og dragi þannig úr líkum á innstreymi óstöðugs fjármagns og efnahagslegum óstöðugleika.”
Góðir dagar á Norðurlandi

Við höfum átt frábæra daga norðanlands síðsumars. Fórum á fiskidaga í Dalvík; vorum þar súpukvöldið og svo daginn eftir þegar hin eiginlega fiskihátíð var haldin.

Á Mývatni komum við í Höfða og Dimmuborgir, kjössuðum kálfana í Vogafjósinu sem er með samtengdan veitingastað með útsýni yfir vatnið.

Fórum í Jarðböðin – sem eru algjör snilld, miklu skemmtilgri en Bláa lónið.

Elvar, saltfiskverkandi og snillingur á Hauganesi, tók á móti okkur – hann framleiðir besta saltfisk landsins. Setti svo Kára upp á hest.

Í gilinu fyrir ofan Dalvík tíndum við aðalbláber; þau eru langbest beint af lynginu.

Svo áttum við kvöld á Friðrik V á Akureyri þar sem maður fæ mat úr eyfirsku hráefni. Þetta er líklega besti veitingastaður á landinu og ekki sakar að veitingamaðurinn nýtur þess að ræða við gestina. Þannig verður úr mikið gestaboð – þar sem börn eru líka velkomin.

Á sumum veitingastöðum á Íslandi verður fólk á svipinn eins og það ætli að hringja á lögregluna þegar börn birtast.

Maður getur ekki verið svartsýnn eftir svona ferð. Við höfum hitt duglegt, kraftmikið og hugmyndaríkt fólk – sem er ekkert að kvarta yfir ástandinu.

Kannski er dálítið til í því sem einn vinur okkur á Dalvík sagði – nefnilega að góðærið mikla hefði ekki alveg náð þangað og kannski ekki heldur kreppan. Bankarnir voru yfirleitt ekki til í að lána fé út á hús fólks sem býr í plássunum í kringum landið. Og fyrir vikið gat það ekki sökkt sér í skuldadíki eins og margir í höfuðborginni.
Kosið í fínar nefndir

Á frönsku er sagt plus ça change, plus cest la même chose.

Það breytist en er samt eins.

Þetta á ágætlega við um kosningu í bankaráð Seðlabankans.

Þar er passað upp á að kjósa gamla flokkshesta.

Og svo er búið að kjósa í Þingvallanefnd – sem þykir ein helsta silkihúfunefndin.

Starf fyrri nefndar fólst aðallega í því að koma í veg fyrir að fólk gæti fengið að borða á Þingvöllum og helst má það ekki heldur pissa eða kúka – það hangir auðvitað allt saman.

Spurning hvort verði breyting þar á?
Stjórnarkreppa?

Það er talað um að ríkisstjórnin kunni að springa vegna Icesavemálsins.

Ríkisstjórninni er að sumu leyti vorkunn, þjóðarbúið var hrunið þegar hún kom að því, flestir leikir hennar eru í raun þvingaðir vegna afleitrar stöðu Íslands.

Það var ljóst að hvaða ríkisstjórn sem er hefði orðið óvinsæl í þessari stöðu. Annað er ekki í boði.

En margt hefur henni mistekist. Henni hefur til dæmis ekki tekist að sýna að hún beri hag heimilanna í landinu almennilega fyrir brjósti. Og ennþá upplifum við dæmalausa linkind gagnvart fjárglæframönnunum sem settu þjóðina á hausin.

En óeining vegna Icesave gæti orðið banabitinn.

Það kannski eftir öðru í sögu vinstri hreyfingarinnar á Íslandi. Stjórnin sem situr núna er – að minnsta kosti á yfirborðinu – hreinræktaðasta vinstri stjórn í sögu þjóðarinnar. Í fyrri vinstri stjórnum hefur Framsókn alltaf verið með.

Hvað ætli verði langt í næstu vinstri stjórn ef þessi springur?

Og hvað ætli taki við?

Það verður ekki unað við að landið búi lengi við stjórnarkreppu. Alþingi getur ekki boðið þjóðinni upp á það.

Er hugsanlegt að Sjálfstæðisflokkur, Framsókn, Borgarahreyfing og einhverjir þingmenn úr VG undir forystu Ögmundar myndi stjórn til þess að semja upp á nýtt um Icesave?

Eða fengjum við kannski á endanum stjórn Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks, en nú með Samfylkinguna í forsæti?

Kosningar eru auðvitað möguleiki líka.

Þá hlyti að vera kominn tími á nýjar stjórnmálahreyfingar – enda ljóst að gamla sýstemið er um það bil gjaldþrota.
Burt frá hyldýpisbrúninni

Nóbelsverðlaunahafinn Paul Krugman skrifar og segir að stórri heimskreppu hafi verið afstýrt. Og að það séu afskipti ríkisvaldsins sem hafi bjargað kerfinu – ólíkt því sem var í kreppunni miklu.

Ástandið sé ennþá slæmt, en heimurinn hafi ekki fallið ofan í hyldýpið.

Hann segir að Ronald Reagan hafi haft rangt fyrir sér.

Stundum sé einkageirinn vandamálið, en ríkið lausnin. Það sé líka léttir að nú séu bandaríska ríkið í höndum manna sem hata ekki ríkisvald.
Icesave, fyrirvarar og dómstólaleiðir

Það virðist nokkuð ljóst að Icesave samningurinn fer ekki í gegnum þingið, ekki einu sinni með fyrirvörum. Enda er ekki víst hvaða mark Hollendingar og Bretar muni taka á þeim.

Að sumu leyti er þetta líkara því þingmenn séu að semja sín á milli um mál sem er ekki á þeira forræði.

Þingmenn í VG herðast fremur í andstöðunni en hitt; nú síðast setur eiginmaður Lilju Mósesdóttur, Ívar Jónsson, fram þá kenningu að Icesave muni kosta 3000 milljarða króna. Þykir mörgum vel í lagt.

En maður hlýtur að spyrja hvaða ráðstafanir ríkisstjórnin hefur gert vegna þessarar stöðu?

Hefur hún verið í sambandi við yfirvöld í Bretlandi og Hollandi? Ef svo er, þá þarf að skýra frá því.

Það eiga ekki að vera nein leyndarmál í þessu.

Ef ekki, þá er það vítavert athugunarleysi.

Bjarni Benediktsson, formaður Sjálfstæðisflokksins, skrifar grein í Morgunblaðið í dag og telur að þurfi að semja upp á nýtt um Icesave.

Það er rétt hjá honum, fátt annað virðist vera í stöðunni.

Bjarni tekur líka aftur upp hugmyndir um dómstólaleiðina, um að málið þurfi að fara fyrir dómstól:

„ Við pólitískum afarkostum er ekki unnt að bregðast á annan veg en láta reyna á rétt sinn fyrir dómi. Í því felst ekki flótti undan neinum skuldbindingum heldur viðleitni til að fá úr því skorið af hlutlausum aðila hverjar þessar skuldbindingar eru. Við þær mun íslenska þjóðin ávallt standa.“

Þá vakna aftur spurningar um hvaða dómstóll gæti tekið þetta mál fyrir – og svo spyr maður hver niðurstaðan myndi verða?

En það er önnur dómstólaleið í þessu sem Bjarni nefnir ekki.

Hún felst í því að draga fyrir dóm þá sem eru ábygir fyrir því að skuldsetja þjóðina með þessum hætti og láta þá greiða fullar bætur.

Því það þarf enginn að segja mér að slíkt athæfi sé annað en glæpsamlegt.
Við þurfum sannleikann

Lekinn úr Kaupþingi er til rannsóknar hjá lögreglunni.

Það væri ágætt ef viðkomandi fyndist, það væri þá hægt að næla í hann fálkaorðu.

Eða það hlýtur að vera tilgangurinn með því að finna þessa persónu.

Svo þurfum við að fá svipuð yfirlit frá Landsbankanum og Glitni.

Því ekkert er mikilvægara í þeim hremmingum sem Íslendingar ganga í gegnum núna en sannleikurinn.

Við þurfum að fá hann upp á borðið og engar refjar.

Það er algjör forsenda þess að hægt sé að byggja hér upp gott samfélag.

Nú sjá allir að Kaupþing var nokkurs konar skrípamynd af banka; skipulögð fjárplógsstarfsemi – sjáið umæli Tonys Shearer, fyrrverandi bankastjóra Singer & Friedlander í Daily Telegraph.

Það er engin ástæða til að ætla að hlutum hafi verið öðruvísi farið í hinum bönkunum.

Þeim mun fyrr sem við vitum sannleikann þeim mun betra.
Úrkynjun

Sumir fríka ábyggilega út yfir grein Anne Sibert – sem raunar er að miklu leyti akademísk vangavelta.

Það má samt ekki gleyma því að það voru Siebert og eiginmaður hennar, Willem Buiter, sem vöruðu sterklega við hruni íslenska hagkerfisins strax snemma árs 2008. Þá var skýrslu frá þeim stungið undir stól af sömu tegund embættis- og stjórnmálamanna og Siebert lýsir í grein sinni.

Við höfum lengi búið við það Íslendingar að stjórnmála- og embættismenn okkar koma flestir úr sama menntaskólanum og sömu lagadeildinni í HÍ; fæstir þeirra hafa einu sinni komið til útlanda enda myndu þeir þá eiga á hættu að detta úr goggunarröðinni í pólitíkinni.

Þessi heimalningsháttur hefur löngum verið einkenni á stjórnmálunum hér; það mætti jafnvel tala um úrkynjun í því sambandi.
Stjórnmál og peningar

Morgunblaðið birti stórmerkilegan leiðara um stjórnmálaflokka, stjórnmálamenn og fjárframlög til þeirra í gær. Ég feitletraði nokkrar setningar til áhersluauka:

- - -

Bankahrunið hefur hrist upp í íslensku samfélagi og vakið upp kröfur um ný og breytt vinnubrögð í íslenskum stjórnmálum og viðskiptalífi. Ein ríkisstjórn hefur hrökklast frá völdum vegna óánægju almennings og víst má telja að hefði komið fram raunhæft nýtt framboð þegar gengið var til kosninga í apríl er nokkuð víst að þeir flokkar, sem bera hina pólitísku ábyrgð á hruninu, hefðu fengið slæma útreið hjá kjósendum.

Í kosningabaráttunni komust tengsl stjórnmálaflokkanna við viðskiptalífið í sviðsljósið. Gagnrýni á þessi tengsl og umfjöllun um framlög viðskiptalífsins til stjórnmálamanna og stjórnmálaflokka fylgdu fyrirheit um gagnsæi. Mikið vantar hins vegar upp á að flokkarnir hafi hlaupið upp til handa og fóta til að opna reikningana – sennilega vegna þess að hér er ekki um þægileg mál að ræða og uppgjörið gæti orðið sársaukafullt. Hins vegar hljóta forustumenn flokkanna að átta sig á því að ætli þeir að gera tilkall til stuðnings almennings geta þeir ekki boðið upp á sömu vinnubrögð og fyrir hrun. Þeir verða að sýna að eitthvað hafi breyst; sýna auðmýkt gagnvart kjósendum sínum og iðrun eftir það sem á undan er gengið.

Fyrir síðustu kosningarnar þurftu flokkarnir í raun aldrei að sýna fram á að þeir ættu skilið að fá annað tækifæri vegna þess að kjósendur áttu ekki aðra kosti.

Nú er verkefni stjórnmálaflokkanna að ákveða með hvaða hætti almenningur muni borga fyrir skuldir, sem einstaklingar stofnuðu til. Þessir sömu einstaklingar gáfu stjórnmálaflokkunum peninga og greiddu götu margra þeirra, sem nú sitja á þingi. Örfáir þingmenn hafa veitt upplýsingar um þau framlög, sem þeir þáðu, en þeir eru miklu fleiri, sem ekki hafa opnað bækurnar.

Uppgjörið eftir hrunið snýst ekki bara um að fara ofan í saumana á vinnubrögðunum innan bankanna og með hvaða hætti þeir voru hluti af almennum umsvifum þeirra, heldur einnig að kafa ofan í hinn pólitíska þátt. Hvernig stóð á því að þrátt fyrir hin ýmsu merki um hið raunverulega ástand kepptust þeir, sem voru í aðstöðu til að vita betur, við að fegra ástandið?

Í uppgjörinu á framlögum auðmannanna til flokkanna er ekki hægt að stytta sér leið, hvorki í tíma né umfangi. Það þarf að fara það langt aftur að heildarmynd fáist og gæta þess að teknir verði fyrir styrkir til flokka, flokksfélaga og einstaklinga. Grasrótin í flokkunum á skilið að fá þessar upplýsingar. Kjósendur eiga skilið að fá þessar upplýsingar. Ein af forsendum þess að á Íslandi geti dafnað heilbrigt lýðræði er að þessi mál verði gerð upp undanbragðalaust.
Góður dagur á Dalvík

Það var mjög góður dagur hjá sjö ára strák í gær sem:

Borðaði aðalbláber í brekku.

Drakk vatn úr læk.

Hélt á lifandi krabba.

Sá risastóran hákarl.

Borðaði hrátt hrefnukjöt.

Hitti blíða kisu.
Er Ísland í stríði?

Sumir eru alveg búnir að missa sig og halda því fram að erlendar þjóðir séu í stríði við Ísland. Það er reyndar athyglisvert að í þessum hópi eru þekktir útlendingahatarar og xenófóbar, menn sem margeflast í því ástandi sem nú ríkir og fara jafnvel að líta á sig sem arftaka Jóns Sigurðssonar:

Vésteinn Ólason, prófessor og fyrrverandi forstöðumaður Handritastofnunar, tekur þennan málflutning til skoðunar í grein sem hann skrifaði í Fréttablaðið í síðustu viku:

„Að öllu gamni slepptu – því að hér er alvörumál á ferð – er eðlilegt að Alþingi vilji skoða Icesave-samninginn vel. Komi fram á honum „leyndir“ gallar er sjálfsagt að reyna allt sem hægt er til að komast að samkomulagi um að bæta úr þeim án þess að hleypa málinu í uppnám. Það þarf hins vegar ekki að lesa þúsundir blaðsíðna af greinargerðum til að skilja hvernig þessi mál líta út utan frá. Íslensk fyrirtæki sökktu landinu í skuldafen með óábyrgu framferði. Þau ollu stórtjóni og vöktu athygli á sér fyrir glæfralegt, jafnvel glæpsamlegt, framferði í þeim löndum sem við þurfum nú að semja við. Íslenskar eftirlitsstofnanir reyndust ófærar um að koma í veg fyrir hamfarirnar. Þeir sem bera ábyrgð á fjármálum annarra ríkja (skattpeningum almennings) eða alþjóðlegra sjóða geta ekki afhent okkur ófafé án þess að hafa einhverjar vísbendingar um að Íslendingar ætli að leysa sín mál sómasamlega og fylgja stefnu sem öðrum virðist trúverðug og geri okkur kleift að standa við skuldbindingar.

Er það ofbeldi?“
Ekki hvítþvottur

Orð Páls Hreinssonar, formanns rannsóknarefndar um bankahrunið, um að nefndin muni færa þjóðinni mjög vondar fréttir hafa vakið mikla athygli.

Vonandi benda þau til þess að þetta verði ekki hvítþvottarskýrsla – eins og margir óttast sjálfsagt nú á tíma mikillar tortryggni.

Skýrslan á að birtast 1. nóvember. Þá er við því að búast – ef Páll stendur við orð sín – að allt fari upp í loft í samfélaginu.

Ef þarna verður sannleikurinn og engar refjar má búast við því að að margir telji sig þurfa að verja störf sín, feril og arfleifð.

Eitt viðkvæmasta málið er ýmislegt sem hefur gerst undanfarin ár á svæðinu milli stjórnmála og viðskiptalífs.

Verður það ekki örugglega allt með í skýrslunni?

Svo má velta fyrir sér:

Nokkuð margir stjórnmálamenn hafa horfið úr pólitík síðan hrunið varð.

Munu fleiri fylgja í kjölfarið þegar skýrslan birtist?
Skilanefndir og smákóngar

Það er greinilegt að skilanefndir bankanna gætu orðið gróðrarstía spillingar ef ekki verður haft strangt eftirlit með þeim. Í Orðinu á götunni stendur að þær séu eins og ríki í ríkinu.

Skilanefnd Glitnis ræður skilanefndarmann sem FME víkur úr skilanefndinni sem framkvæmdastjóra hjá bankanum.

Skilanefnd Landsbankans afhendir lögfræðistofu formanns skilanefndarinnar innheimtur upp á hundruð milljóna.

FME á að hafa yfirstjórn á skilanefndunum. En það verður líka að vera tilbúið að beita því valdi ef smákóngar fara að vaða uppi. Vandinn með mikið af skilanefndarmönnunum er að þeir voru í gömlu elítunni – og þar slær hjarta þeirra enn.
Að losna við skuldirnar

Er þetta leiðin fyrir Íslendinga, skipuleggja valdarán til málamynda og kasta skuldunum bak við sig?

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=TRgRz3nSG7o]
SFO

Það eru góðar fréttir að breska efnahagsbrotadeildin breska, Serious Fraud Office, vilji koma að rannsókn bankahrunsins íslenska.

Mikið af þráðunum liggja í gegnum Bretland og í gegnum aflandseyjar þar sem Bretar hafa áhrif.

Íslenski saksóknarinn og ráðgjafi hans verða að notfæra sér þetta boð – við skulum vona að það sé full alvara á bak við þetta frá hendi breskra yfirvalda.

Enn er heldur ekki búið að upplýsa almennilega hvers vegna Bretar beittu svo hörðum aðgerðum gegn íslensku bönkunum síðastliðið haust.

En eftir því sem meira kemur í ljós um vinnubrögð íslensku fjárglæframannanna verða þau skiljanlegri.

Svo er það líka Icesave, vegna þess má kannski segja að Bretar skuldi okkur smá aðstoð, bæði við að koma lögum yfir brotamennina og við að reyna að endurheimta eitthvað af fénu sem hefur verið komið undan.
Að reyna

Eitt meginatriði sem ekki er mikið rætt varðandi Icesave er að við munum hugsanlega ekki borga þetta nema þá að hluta.

Kannski ráðum við ekki við það.

Og hinn pólitíski veruleiki gæti verið allt annar eftir sjö ár þegar skuldadagar nálgast. Því Icesave er ekki síst pólitískur samningur.

Þetta er eitthvað sem íslenskir ráðamenn geta varla sagt upphátt.

En Steingrímur J. ýjar að því í grein sem hann skrifar í Morgunblaðið í gærmorgun. Þar segir hann orðrétt:

„Eigum við annan skárri kost í stöðunni en að reyna? Skuldari sem gerir heiðarlega tilraun til að borga en óskar svo eftir endurskoðun ef þörf krefur er í annarri stöðu en sá sem neitar að reyna strax í byrjun.“
Í hvaða liði ertu?

Hér er atriði úr klassískri mynd um seinna stríðið, A Bridge Too Far. Herstjórn bandamanna er að undirbúa sókn inn í Holland. Gene Hackmann í hlutverki pólska hershöfðingjans Sosabowski spyr áleitinnar spurningar:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=7RqJGoFljIA]
Sápukúla blekkinga og sjónhverfinga

Sá mikli flugáhugamaður Ómar Ragnarsson tjáir sig um málefni Icelandair á bloggi sínu:

„Ég hef heimildir fyrir því sem hafa gengið fjöllunum hærra að í upphafi hafi Sigurður Helgason ásamt öðrum fengið því framgengt að tíu milljarðar yrðu lagðir til hliðar sem varasjóður sem aðeins mætti snerta í neyð.

Í fyllingu tímans rak síðan einhver augun í það að þessir peningar voru horfnir. Í ljós kom, eftir því sem mér hefur verið sagt, að Hannes hafði tekið þetta fé traustataki án þess að spyrja neinn og notað til að kaupa Sterling flugfélagið sem hann setti síðan á hausinn.

Sigurður og fleiri hafi þá sagt sig úr stjórninni, en á þeim tíma var aldrei gefið upp af hverju.

Ég tel að þessi mál þurfi að hreinsa og að Sigurður eigi að gangast fyrir því að gera það. Allt upp á borðið.

Það er kominn tími til að upplýsa allt um ástæður þess að hann og aðrir gengu úr stjórninni að mínu mati.

Það þarf að sjá til þess að aftur verði tekinn upp eðlilegur og siðlegur rekstur í stað þeirrar sápukúlu blekkinga og sjónhverfinga sem Hannes Smárason og félagar hans blésu upp og sprakk síðan framan í okkur öll.“
Kommúnistar

Gunnlaugur Sigmundsson sagði að kommarnir væru að bola sér út úr Icelandair.

Nú er komið í ljós hvaða þjóðþekkti kommúnisti á að taka við þessu félagi sem Hannes Smárason og félagar mergsugu þangað til ekkert var eftir nema skelin.

Sigurður Helgason.
Svik…

Ég hef nefnt rýtingsstungu-goðsögnina í tengslum við Icesave.

Hér er kominn einn sem kemur auga á þetta líka, reyndar frá aðeins annarri hlið.

Hann talar um svik kratanna við Þýskaland og líka…. ja, sjáum til….gýs ekki upp ógeðslegur gamall rasismi:

„Þegar ég hugsa til loka gamla stríðsins og hvernig Þjóðverjar voru neyddir til að horfa á Frakka reka 300.000 þýzkar kýr yfir til Frakklands frá sveltandi þýzkum ungabörnum, vegna þess að Þjóðverjar höfðu sverð neyddir til að skrifa undir Versalasamningana, þá fer ég að skilja Steingrím. Þessi heimska Bandamanna kostaði margan manninn hausinn síðar, því að Hitler þurfti bara þessa samninga og svik Júðanna og kratanna við Þýzkaland í stríðinu, til að tala sig til þeirra valda sem verða hans fimmtán árum síðar. Ef maður hefur það nógu einfalt þá skilur fólkð það á endanum, það vissi karlinn manna best.“
Met Borgarahreyfingarinnar

Smáflokkar – stundum kallaðir hinu asnalega nafni „óánægjuframboð“ – sem hafa komið inn á Alþingi Íslendinga hafa nær alltaf sprungið með einhverjum hætti.

Við höfum dæmi um Samtök frjálslyndra og vinstri manna, Bandalag jafnaðarmanna, Borgaraflokkinn, Kvennalistann og Frjálslynda flokkinn. Þessi framboð entust misjafnlega lengi.

En Borgarahreyfingin er búin að setja met. Hún sprakk á aðeins þremur mánuðum.
Enn ein vegasjoppa

Ég hef verið að ferðast um landið okkar, margt er þar yndislegt og gott. Við horfðum í gær á dásamlegt sólarlag yfir Eyjafirði – úr Lystigarðinum á Akureyri, fegursta garði landsins og þótt víðar væri leitað.

Eini garður sem stenst samanburð við hann er gamli kirkjugarðurinn í Reykjavík – en kirkjugarður og lystigarður, það er dálítið ólíku saman að jafna.

En eitt hefur ekki skánað. Þjóðvegasjoppurnar. Ef eitthvað er eru þær ógeðslegri en áður og karakterlausari.

Gamli Staðarskálinn hafði smá sjarma; það hefur sá nýi ekki.

Ein breytingin er sú að nú heita þessar vegasjoppur flestar N1.

Maður kemur akandi að íslensku þorpi, fyllist smá ógleði þegar maður hugsar: Æ, N1 vegasjoppa.

Kunningjar mínir sem reka bifreiðaverkstæði sögðu mér einmitt að N1 hefði verið að taka yfir verkstæði, smurstöðvar og sjoppur út um allt. Þessir kunningjar mínir reka það sem má kalla meðalstórt fyrirtæki og voru ekki hrifnir af þessu olíufélagi sem gein yfir öllu.

Var þetta svo ekki drifið áfram af lánsfé eins og annað? Nógar virðast skuldir N1 vera miðað við að þetta er olíufélag – sem ætti að vera sirkabát öruggasti bisness á Íslandi.