arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Mávarnir eru plága á Tjörninni

Það hefur lengi verið ljóst að fuglalífið á Reykjavíkurtjörn er í algerri rúst. Mávar drottna yfir lífríkinu þar. Stundum er um að litast eins og í hryllingsmyndinni Birds.

Í dag var fjölskylda af ferðamönnum frá Asíu að fóðra mávana – það jók einhvern veginn enn á hryllingsáhrifin.

Það hefur samt ekki mátt gera neitt í þessu nema að hvetja fólk til að gefa fuglunum ekki brauð.

Ég hef ráðgjafa borgarinnar grunaða um að mega ekki hugsa til þess að deyða neitt sem lífsanda dregur. Það er ágætt viðhorf, en meðan svo er versnar ástandið enn.

Mávurinn er hrein pága og það þarf róttækar aðgerðir til að flæma hann burt.

Kjartan Magnússon borgarfulltrúi leggur til að mávar verði einfaldlega að skotnir eða varpsstöðum þeirra spillt. Líklega þarf eitthvað sambland af þessu tvennu. Það mætti kannski leita í smiðju þeirra sem eru vanir að verja æðarvarp fyrir vargfugli.
Hvað er mikið að marka Tripadvisor?

Ég hef lengi notað vefinn Tripadvisor, og einstaka sinnum skrifað á hann sjálfur. Elsta umsögn mín á Tripadvisor er meira en tíu ára gömul. Ég hef skrifað um staði sem ég hef farið á erlendis, aldrei á Íslandi. Þessi vefur er náttúrlega merkilegur fyrir þær sakir að það eru notendurnir sjálfir sem gefa hótelum, veitingahúsum og ferðamannastöðum einkunnir.

Síðan ég notaði Tripadvisor fyrst hefur vefurinn vaxið mjög. Á hótelum og veitingahúsum víða um heim sér maður miða frá Tripadvisor. Sums staðar biður starfsfólkið mann jafnvel um að setja eitthvað inn á vefinn. Það er hægt að hlaða niður Tripadvisor appi í farsíma.

Í Guardian í dag birtist grein um hversu mikið sé að marka Tripadvisor. Það eru nefnd dæmi um veitingastaði sem stríðnispúkar hafa komið efst á lista Tripadvisor og eru ekki til. Einnig er sagt frá skýli fyrir heimilislausa sem varð að einu hæst metna hótelinu í Glasgow.

Tripadvisor er semsagt ekki óskeikult. En það vitum við væntanlega flest.

Samkvæmt minni reynslu er yfirleitt nokkuð öruggt að velja hótel í gegnum Tripadvisor. Niðurstaðan er oftast góð ef maður fylgir því sem er ráðlagt vefnum.

Það gegnir dálítið öðru máli með veitingahús. Þar er oft eitthvað skrítið á seyði. Þar sem ég þekki nokkuð vel til, eins og í Reykjavík og sums staðar á Grikklandi er ýmislegt sem orkar tvímælis. Vond og alltof dýr veitingahús tróna jafnvel á toppnum eða nálægt honum. Í Guardian greininni er nefnt að lengi hafi andað köldu milli matarblaðamanna og Tripadvisor.
Bradley Manning og aðstoðin við óvininn

Dómur yfir Bradley Manning fellur í dag og það er frekar kvíðvænlegt.

Ein ákæran á hendur Manning virðist alveg út í hött, og það er sú alvarlegasta – að hann hafi „aðstoðað óvininn“ með gjörðum sínum.

En Manning lak upplýsingum í WikiLeaks sem síðar birtust í virtum fjölmiðlum eins og Guardian, New York Times og Der Spiegel – hann kom aldrei upplýsingum til „óvina“.

Einhverjir óvinir Bandaríkjanna kunna að hafa lesið þessar fréttir – eins og heimsbyggðin – en það er býsna langsótt að tala um aðstoð við óvininn.

Ef Manning verður sakfelldur fyrir þennan ákærulið, hver er þá staða þeirra sem ljóstra upp um öryggis- og hermál, og hvernig standa fjölmiðlarnir sem birta upplýsingarnar?

Þarna má segja að vofi yfir stórfelld árás á tjáningarfrelsið – fyrir utan að Manning gæti átt yfir höfði sér margra áratuga fangelsisdóm. Þess er líka að geta að Manning er ekki fyrir alvöru dómstóli, heldur herdómstóli þar sem mikið af vitnisburðinum er leynilegur.

Annars er merkilegt að sjá að viðhorf til hins stórfellda eftirlitskerfis sem hefur verið komið upp í Bandaríkjunum síðasta áratuginn eru að breytast. Skoðanakannanir sýna að almenningur hefur meiri áhyggjur af eftirliti og persónunjósnum en hryðjuverkum. Það er ansi mikil breyting.

Uppljóstranir Edwards Snowden hafa haft mikil áhrif, nokkuð stór hluti Bandaríkjamanna telur að hann hafi unnið þjóðþrifaverk með því að skýra frá starfsemi NSA (National Security Agency). Andstöðuna við allt þetta eftirlit og upplýsingasöfnun er að finna í báðum stóru flokkunum, ekki síst á vinstri væng Demókrataflokksins og á hinum frjálshyggusinnaðri armi Repúblikanaflokksins. Frumvarp um að hefta starfsemi NSA var að vísu fellt í þinginu í síðustu viku, en munurinn var afar lítill.

Sem þýðir að málið er komið rækilega á dagskrá.
Út á sprengjusvæðin

Er Brynjar Níelsson búinn að taka að sér að vera allsherjar nettröll eða er hlutverk hans kannski að prófa hugmyndir sem virka öfgafullar og athuga hvernig þær falla í kramið?

Því framganga Brynjars – og að nokkru leyti Vigdísar Hauksdóttur – virðast aðallega til þess fallin að drepa þjóðfélagsumræðunni á dreif, senda hana í óvæntar og skrítnar áttir.

En svo er náttúrlega hugsanlegt að þeim takist að færa mörk þess sem telst eðlilegt – að þau taki að sér að fara út á sprengjusvæðin, og svo má athuga hvort þau snúi aftur í heilu lagi, eða hvort vanti kannski hönd, fót eða höfuð?
Skuldalækkun í nóvember?

Eygló Harðardóttir segir að í nóvember verði orðið ljóst hvernig skuldalækkunum vegna húsnæðislána – og kannski annarra lána líka? – verði háttað.

Eygló skrifar á heimasíðu sína:

„Stefna stjórnvalda er að leiðrétta stökkbreytt verðtryggð lán heimilanna. Skuldaleiðréttingin mun ekki auka skuldir ríkissjóðs. Nánari útfærsla mun liggja fyrir í nóvember. Bæði bein niðurfærsla höfuðstóls og skattalegar aðgerðir kunna að verða fyrir valinu í samræmi við stefnu stjórnarflokkanna. Mögulegt verður að beita fjárhæðartakmörkunum og öðrum skilyrðum til að tryggja jafnræði og skilvirkni úrræðanna.“

Á sama tíma talar Bjarni Benediktsson fjármálaráðherra um að átak þurfi til að kæla hagkerfið. En það eru launahækkanir og verðbólga sem hann óttast fyrst og fremst.
Sumardagar í Flatey

Við dvöldum nokkra daga í Flatey á Breiðafirði. Það var sumarblíða – óvíða eru sumarnæturnar fegurri en í Breiðafjarðareyjum.

Þetta er eyja sem er full af sögum og menningu. Þarna er gamla þorpið með sínum húsum sem hafa verið fallega uppgerð. Hinum megin á eyjunni stendur yfir viðgerð á frystihúsinu, þar er starfrækt hin afar menningarlega Bryggjubúð.

Í kirkjunni eru freskurnar eftir Baltasar með myndum úr sögu og atvinnulífi eyjanna. Fólkið sjálft er fyrirmyndir persónanna sem birtast í myndunum – en það leikur orð á að Baltasar sjálfur sé frelsarinn.

Kári lék Bach á gamla orgelið í kirkjunni, það er harmoníum og nýbúið að laga belginn.

Við kynntumst eyjaskeggjum sem gátu sagt okkur sögur af lífinu í eyjunum í gamla daga, hvernig menn nytjuðu sel og fluttu fé í haga í úteyjum. Og við heyrðum líka sögur af listamönnum sem vöndu komur sínar í Flatey: Guðbergi, Jóni Gunnari, Jóni Yngva, Atla Heimi, Braga Kristjóns og Nínu.

Flatey er magískur staður. Að sumu leyti er hann eins og íslenska útgáfan af grísku eyjunni Folegandros þar sem ég dvel oft. Á báðum stöðum ríkir einkennilegt tímaleysi. Eyjalífið heillar.
Með heiminn að leikvelli

Menn eru að fárast yfir ákvörðun ungs knattspyrnumanns að velja fremur að spila með bandaríska landsliðinu í fótbolta en því íslenska.

En auðvitað er þetta afar skiljanlegt. Strákurinn hefur miklu meiri tækifæri með bandarísku landsliði en íslensku. Hann gæti jafnvel komist á heimsmeistaramót.

Ég á þrjá hálfbræður sem ég er í afskaplega góðu sambandi við.

En þeir hafa allir valið að búa erlendis, einn rekur tölvufyrirtæki í San Francisco og hefur starfsstöðvar út um víða veröld. Annar rekur tískufyrirtæki sem hefur átt mikilli velgengni að fagna, er búsettur í London. Sá þriðji er menntaður í frægum erlendum háskóla og flakkar á milli New York og London.

Þetta er nútíminn. Hæfileikaríkt, vel menntað og hugmyndaríkt fólk getur haft allan heiminn að leikvelli.

Og það kærir sig ekkert endilega um að búa á stað eins og Íslandi ef tækifærin eru betri annars staðar.

Það er ekki haldið sama beyg gagnvart útlöndum og mín kynslóð og þeir sem eldri eru og heimþráin sækir ekki eins mikið á. Oft er þetta fólk sem hefur ferðast um heiminn frá blautu barnsbeini.

Nú er áberandi hversu stór hluti af Íslendingum sem fara í nám erlendis skilar sér ekki heim að því loknu. Það finnur einfaldlega betri störf við sitt hæfi erlendis – betra kaup og jafnvel betri lífsgæði.

Fyrir svona tíu árum var sagt að línan í byggðamálum væri ekki dregin milli Reykjavíkur og landsbyggðarinnar, heldur milli Reykjavíkur og umheimsins.

Íslendingar geta ekki keppt við þetta nema að hafa fjölbreytt atvinnulíf, góð launakjör, traust velferðarkerfi og blómlega menningu – það er þetta fernt sem fyrst og fremst ræður búsetu fólks í alþjóðavæddum heimi.

Þjóðrembd viðhorf um sérstöðu okkar og hvað við séum framarlega á sviðum þar sem við erum það ekki eru örugglega ekki til bóta.
Myrkur um miðjan dag á Austurvelli

Hún er skrítin umræðan um uppbygginguna á Landsímareitnum.

Borgarfulltrúi VG heldur því fram að deiliskipulag svæðisins hafi verið samþykkt „í kyrrþey“. Samt man maður varla eftir framkvæmdum í borginni sem hafa fengið meiri umræðu.

Ég sá að einn forsprakki mótmælenda sagði í dag að ekki yrði sól á Austurvelli eftir klukkan hálf þrjú um daginn. Bíðum nú við – eru menn alveg orðnir áttavilltir í Reykjavík?

Samkvæmt þessu var í dag myrkur um miðjan dag á Austurvelli.

Svo virðast margir enn halda að eigi að rífa gamla Kvennaskólahúsið – sem er af og frá. Það er verndað í bak og fyrir.

Einn partur af umræðunni lýtur að Alþingi, að ekki megi þrengja að því. En þrengslin eru ekki meiri en svo að Alþingi hefur breitt starfsemi sína út um alla Kvosina, hefur skrifstofur í heilli húsalengju í Austurstræti og er komið alla leið út í Morgunblaðshús.

Það er talað um að halda eigi íbúakosningu um málið? En hvernig getur hún farið fram. Eiga allir Reykvíkingar að kjósa, eða kannski bara íbúar í 101 – eða þá bara þeir sem búa í Kvosinni?

Staðreyndin er sú þetta svæði er skelfing dapurt. Þar örlar ekki á lífi núorðið. Þarna standa hálftóm stórhýsi, bílastæði og ekkert sem dregur fólk að. Tónleikastaðurinn Nasa er löngu búinn að loka – fyrir honum fór eins og mörgum öðrum stöðum sem komu á undan. Dr. Gunni rekur það í ágætum pistli á vefsíðu sinni.
Óöryggi og hræðsla

Það leynir sér ekki að mikið óöryggi er innan ríkisstjórnarinnar. Það er engin skjót leið til að koma af stað hagvexti á Íslandi, „stækka kökuna“, það tekur langan tíma að semja við erlenda kröfuhafa og afnema gjaldeyrishöft. Það er varla hægt að lækka skatta og nú er helst talað um niðurskurð. Hann felst þá líklega í fækkun ríkisstarfsmanna, en þar er ekki mikið svigrúm – starfsmennirnir eru langflestir í heilbrigðis- og menntakerfinu þar sem þegar hefur verið skorið inn að beini, eins og lesa má í þessari grein eftir Ómar H. Kristmundsson, prófessor í opinberri stjórnsýslu.

Guðsteinn Einarsson, kaupfélagsstjóri í Borgarnesi, skrifar grein í Skessuhorn þar sem hann ber saman ástandið á Íslandi og í Svíþjóð. Greininni lýkur með svofelldum orðum:

„Við búum einfaldlega við hagkerfi þar sem verðlag er á sífelldri uppleið. Stjórnlaust vegna afleitrar efnahagsstjórnunar, stjórnlaust því heildarhagsmunir víkja alltaf fyrir sérhagsmunum. Við viljum ekki ganga til samstarfs við aðrar þjóðir í efnahagsmálum vegna ímyndunarveiki. Við ímyndum okkur að þeir muni taka af okkur fiskinn, vatnið, rafmagnið, olíuna í Norður-Íshafinu sem við vonumst nú til að muni bjarga efnahag þjóðarinnar. Við erum hræddari við breytingar en óbreytt ástand. Hrædd við samstarf af því að við viljum fá allt en en ekki láta neitt af hendi á móti. Það eina sem við ættum að vera hrædd við er óbreytt ástand því það mun líklega leiða til annars „hruns“ eða ættum við frekar að segja, til áframhaldandi og viðvarandi „forsendubrests“.“
Staðlausir stafir um RÚV

Ekki er óþekkt að menn hendi fram tölum sem verða svo nánast að viðteknum sannindum.

Kannski af því enginn hirðir um að leiðrétta vitleysuna.

Jón Þorvarðarson stærðfræðingur gerir athugasemdir við málflutning Brynjars Níelssonar þar sem hann hélt því fram að 50 prósent af meðallaunum fjölskyldu færu í að greiða til Ríkisútvarpsins. Menn hafa síðan hent þetta á lofti, til dæmis í leiðara í Fréttablaðinu.

Jón skrifar í Pressuna – og þetta er býsna afdráttarlaust hjá honum:

„Það er eitt að hafa skoðun á RUV en að fylgja henni eftir með ósannindum sem eiga sér enga stoð í veruleikanum er dapurlegt og ekki gott afspurnar fyrir þingmann. Í rauninni ljótur leikur að afvegaleiða umræðuna með þessum hætti. Er þetta fyrsti vísirinn að málflutningi Brynjars Níelssonar á Alþingi? Að fara með staðlausa stafi?

Áður en lengra er haldið er rétt að halda því til haga að aðeins þeir sem eru með tekjuskattstofn umfram tæpar 1.500.000 kr greiða útvarpsgjald og 70 ára og eldri eru undanþegnir gjaldinu. Útvarpsgjaldið rennur beint til ríkisins og hluti af því rennur til RUV. Hversu háa upphæð RUV fær í sinn hlut hefur hingað til verið ákvarðað í fjárlögum ríkisins.

Eins og kunnugt er greiða skattgreiðendur 18.800 kr í útvarpsgjald á hverju ári. Ef við umreiknum í mánaðargjald fáum við 1.567 kr. Skv. Hagstofu Íslands eru meðallaun 402.000 kr á mánuði. Meðalfjölskylda telur 2,4 einstaklinga sem er hálfgert talnaskrípi í hugum flestra. Mér er ekki kunnugt um meðaltekjur slíkrar fjölskyldu, né hvað hún borgar í útvarpsgjald. Eitt er þó alveg á hreinu að það er fjarri öllum sanni að slík fjölskylda borgi helming af einum mánaðarlaunum í útvarpsgjald. Raunar óralangur vegur frá!

Ég hygg að margir sjái fyrir sér að meðalfjölskyldan sé í líkingu við sambýlisfólk með 2 börn. Sem er að vísu ekki rétt eins og áður hefur komið fram. En rökræðunnar vegna skulum við láta það liggja milli hluta.

Ef við gerum ráð fyrir tveimur tekjuskattsgreiðendum í umræddri fjölskyldu þá er með ólíkindum hvernig hægt er að komast að þeirri niðurstöðu að fjölskyldan borgi helming af einum mánaðarlaunum fjölskyldunnar í útvarpsgjald. Það er svo víðs fjarri! 5% af einum mánaðarlaunum fjölskyldunnar væri e.t.v. nálægt réttu lagi.

Ef við gerum ráð fyrir aðeins einum tekjuskattsgreiðanda á áðurnefndu heimili þá næði útvarpsgjaldið ekki einu sinni 5% af einum mánaðarlaunum fjölskyldunnar.

Á hvaða teikniborði fann Brynjar Níelsson þessa „meðalfjölskyldu” sem borgar 50% af einum mánaðarlaunum fjölskyldunnar í útvarpsgjald?“
Menningarbylting

Aðrar eins hreinsanir hafa varla sést á fjölmiðli og undanfarið á Fréttablaðinu/Stöð 2.

Reyndir starfsmenn hverfa unnvörpum á braut. Oft heyrir maður af mörgum á dag.

Maður skyldi halda að eitthvað sé í vændum vegna þessa – að þessir fjölmiðlar muni taka nokkrum breytingum. Nema eldri og dýrari starfskraftar séu að rýma til fyrir yngri og ódýrari. Það er ekki óþekkt.

Meðal gárunga er farið að tala um menningarbyltingu í þessu sambandi. Í menningarbyltingunni í Kína var gömlu og feysknu rutt burt, og sérstaklega var menntun og reynsla illa séð.

Í staðinn ruddist ungt fólk fram á sviðið – undir stjórn hins mjög aðsópsmikla Maós formanns.

Ekki löngu síðar var orðið ljóst að þetta gafst illa.
Íslendingar drekka lítið af áfengi – er stefnan kannski að virka?

Elliði Vignisson, bæjarstjóri í Vestmannaeyjum, hvetur til þess að sala á áfengi sé rædd „án ofstækis“.

Ofstæki er varla gott orð í þessu sambandi – hér hefur lengi verið ríkiseinkasala á áfengi. Stundum heyrast raddir um að því mætti breyta, en þær fá yfirleitt lítinn framgang.

Meðal stjórnmálamanna er yfirleitt ekki mikill áhugi á þessu máli.

Elliði telur að einokunin sé ekki að virka. Hann segir að stöðug aukning hafi verið á sölu áfengis. Það er þó ekki alveg rétt, eins og hann nefnir reyndar innan sviga, kreppan hefur haft áhrif á söluna.

Þegar borið er saman við aðrar þjóðir drekka Íslendingar frekar lítið af áfengi. Það kann að koma sumum á óvart, en staðreyndin er sú að þótt Íslendingar drekki oft í óhófi og verði fullir, þá drekka þeir frekar sjaldan. Það tíðkast til dæmis ekki eins og í Bretlandi að fara út á pöbb eftir vinnu og fá sér tvo, þrjá eða fleiri bjóra.

Það er athyglisvert að sjá hvernig samanburðurinn er varðandi neyslu á vínanda, en það er mælikvarðinn sem er notaður á áfengisneysluna. Árið 2011 drukku Íslendingar 6,31 lítra af vínanda, þarna erum við með allra lægstu þjóðum í Evrópu. Norðmenn drekka meira en við og líka Svíar og Finnar svo ennþá meira. Allar þessar þjóðir hafa ríkiseinkasölu á áfengi.

En það er stórt stökk upp í Dani þar sem ríkir frjálsræði í áfengissölu. Danir drekka, samkvæmt ofannefndri töflu, tvöfalt meira en Íslendingar, eða 13,37 lítra af vínanda á ári. Bretland er á mjög svipuðu róli, með aðeins meiri neyslu en Danir.

Í Danmörku og Bretlandi er mjög auðvelt aðgengi að áfengi, það er hvarvetna fáanlegt og þykir eðlilegt að drekka við öll tækifæri. Á Íslandi er áfengi dýrt og frekar erfitt að nálgast það. En munurinn á neyslunni er sláandi.

Maður gæti jafnvel komist að þeirri niðurstöðu að áfengisstefnan á Íslandi sé að virka ágætlega.
Hvenær verður samið við kröfuhafana?

Eitt aðalmál nýrrar ríkisstjórnar eru samningar við erlenda kröfuhafa – hrægammana eins og þeir eru kallaðir þegar þykir henta.

Margt hangir á þessum viðræðum, til að mynda afnám gjaldeyrishafta og loforð um að fella niður skuldir heimila sem var aðalkosningamálið í vor.

Maður skyldi því halda að þetta væri algjört forgangsmál.

En svo virðist ekki vera, ríkisstjórnin er afar hikandi og engar slíkar samningaviðræður eru hafnar svo vitað sé. Það var fært í lög undir lok tíma síðustu ríkisstjórnar að Seðlabankinn mætti ekki ganga frá slíkum samningum án aðkomu stjórmálamanna.

Skýringarnar geta náttúrlega verið ýmsar. Reynsluleysi ráðherra sem eru að kynnast störfum sínum, vinna vegna fjárlaga eða þá kannski að stjórnarflokkarnir eru ekki samstíga um hvernig þessar viðræður eigi að þróast og útkomu þeirra.
Er endurreisn Íslands hrein lygi?

Simon Black skrifar um Ísland á vinsælu bloggi sem nefnist Sovereignman – greinin heitir hvorki meira né minna en:

„Wow. This story about Icelands recovery is a complete lie.“

Íslenski efnahagsbatinn er algjör lygi, segir Black.

Hann segir að ein lygin sé að Íslendingar hafi fangelsað bankamenn en bjargað almenningi.

En hversu langa dóma fái menn fyrir að draga efnahag heillar þjóðar niður í svaðið?

10 ár? 30 ár? Nei, 9 mánuði, þar af 6 skilorðsbundna.

Íslenska ríkið hafi líka tekið á sig mjög miklar skuldir þegar það þurfti að bjarga sjálfum Seðlabanka þjóðarinnar.

Það sé dálítið öðruvísi en annars staðar.

Nú þurfi íslenska ríkið að borga 17,3 prósent af tekjum sínum í vexti. Þetta séu líka raunverulegir peningar – sem þarf að greiða í beinhörðum gjaldeyri.

Þannig hafi íslensku þjóðinni ekki verið bjargað ( bail-out). Hún hafi setið uppi með reikninginn.

Atvinnuleysi sé ekki mikið, en launin afar lág. Og verðbólga hefur geisað vegna hins veika gjaldmiðils.

Black nefnir húsnæðismarkaðinn þar sem greiðslubyrðin fari enn hækkandi meðan virði húsnæðisins lækkar. Þetta sé varla til marks um efnahagsbata.

Hann segir frá því að nýr forsætisráðherra vilji stofna sérstakan sjóð til að lækka húsnæðisskuldir.

Vandinn sé að ekki séu til peningar til þessa – eins og staðan er sé halli á fjárlögum á hverju ári.

Eina leiðin til að þetta sé framkvæmanlegt sé ef Ísland stendur ekki við skuldbindingar sínar. Vegna gjaldmiðilsins sé Ísland afar einangrað í vandræðum sínum.

Undir lok greinarinnar segir að ekki sé hægt að breiða yfir hrun af stærðargráðu þess íslenska með auglýsingamennsku. Þvert á það sem hefur verið sagt í stórum fjölmiðlum, sé Ísland ekki dæmi um eftirbreytniverðan efnahagsbata. Þetta sé fremur saga um hvernig sé hægt að plata fólk.
Innflytjendur endurreisa bandaríska húsnæðismarkaðinn

John Feinblatt og Jason Marczak skrifa á vef CNN um hvernig innflytjendur hafa hjálpað til að endurreisa húsnæðismarkaðinn í Bandaríkjunum eftir hrunið sem varð fyrir fimm árum.

Greinarhöfundarnir álíta að þessi saga sé yfirleitt ekki sögð, en innflytjendur hafa keypt húsnæði á stöðum sem hefðu ella haldið áfram að sökkva í kreppuástand og húsnæðisverð hefði hrunið enn meira. Hann nefnir dæmi frá Chicago og Texas.

Í greininni segir ennfremur að þetta sé enn eitt dæmið um hversu mikilvægir innflytjendur séu. Annað er heilsugæslan þar sem innflytjendur fá það hlutverk að sjá um baby boomers-kynslóðina sem er afar fjölmenn er færist nú á efri ár. Aðrir yrðu varla til að vinna þessi störf.
Setti Seðlabankinn Ísland á hausinn?

Gunnar Tómasson hagfræðingur í Bandaríkjunum hefur verið að skrifa greinarflokk hér á Eyjuna um þátt Seðlabankans í efnahagshruninu 2008.

Það er heldur ljót lesning.

Samkvæmt Gunnari hafa stjórnendur Seðlabankans gert sig seka um andvaraleysi, vanhæfni – og þaðan af verra.

Lykilspurningin er hvort Seðlabankinn hafi beinlínis sett Ísland á hausinn?

Samkvæmt Gunnari átti hann mikinn þátt í því. Greinarflokkur hans er skyldulesning.
Brostu, það er verið að taka mynd

Um daginn var okkur sagt að við gætum farið út og látið taka af okkur mynd utan úr geimnum. Frá Satúrnusi. Betra að brosa.

Svona lítur myndin út. Við erum örlítið rykkorn í geimnum.

Eins og Sigurveig segir: „Það tók því aldeilis að fara í betri fötin og mála sig.“
Ærlegt hjá Tobbu

Það verður að segjast eins og er, þetta er kolröng greining hjá hinum ágæta þáttastjórnanda Sigurjóni.

Ég geri mér svosem enga grein fyrir því hvaða möguleika Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir á til að leiða lista sjálfstæðismanna í Reykjavík.

Þau hafa hins vegar skarað fram úr þar hún og Gísli Marteinn Baldursson. Þau eru bæði talsmenn nútímalegra sjónarmiða – og hafa látið gamaldags flokkapukur lönd og leið.

Það var einmitt slíkt pukur sem leiddi til þess að Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson – sem er löngu orðinn ærulaus í stjórnmálum – dúkkaði allt í einu upp með Ólaf F. Magnússon sem borgarstjóra.

Mann sem var ekki í neinu andlegu jafnvægi.

Það var bæði ljótt og sorglegt. Eftir stuttan tíma gáfust líka Sjálfstæðismenn upp á Ólafi og köstuðu honum eins og notaðri tusku.

Þorbjörg Helga kallar hlutina sínum réttu nöfnum í viðtali við Nýtt líf – og hún segist skammast sín fyrir að hafa, treglega þó, átt þátt í þessari atburðarás.

Þetta er ærlegt uppgjör hjá stjórnmálakonunni við atburði sem gerðust fyrir örfáum árum.
Að flytja ál til og frá – og stórgróði banka

Gríðarlegt magn af áli er geymt í vöruhúsum víða um heim.

New York Times skúbbar um hvernig Goldman Sachs bankinn, eigandi slíkra vöruhúsa í Bandaríkjunum, græðir morð fjár á því að færa álið til og frá í vöruhúsunum og hækka þannig verðið á því.

Þetta er saga um furðulega – en að því er virðist núorðið – ansi útbreidda bíræfni.
Snorri Sturluson og Evrópusambandið

Páll Vilhjálmsson skrifar grein á bloggsíðu sína þar sem hann mótmælir því að Snorri Sturluson sé kallaður Evrópumaður á sýningu í Reykholti.

Páll telur að þetta sé áróður fyrir Evrópusambandið og heimtar að þetta verði leiðrétt.

Það ættu reyndar að vera hæg heimatökin, því klerkur í Reykholti er Geir Waage, mikill andstæðingur Evrópusambandsins og sá sem bar upp tillögu sem hleypti ESB-málum í loft upp á síðasta landsfundi Sjálfstæðisflokksins.

Geir ætti ekki að verða skotaskuld að breyta þessu.

Hann mun sjálfsagt verða hvattur til þess af gömlum félaga sínum, Davíð Oddssyni, en milli þeirra eru raunar líka fjölskyldutengsl.

Davíð mun varla sleppa því að taka upp þessa brýingu Páls, eins og endranær, og skrifa harðorðan leiðara um þessa lítilmótlegu tilraun til að gera Snorra að „Evrópumanni“.

Í Reykholti reyna þeir á lævíslegan hátt að gera Snorra að „Evrópumanni“.
Economist: Snarlækkandi glæpatíðni

Í nýjasta hefti The Economist birtist merk forsíðugrein. Hún fjallar um þá staðreynd að glæpatíðni fer mjög lækkandi í hinum efnaðri hluta heimsins.

Þetta er þvert á það sem margir ætluðu að myndi gerast. Því var haldið fram að glæpir myndu aukast með breyttu fjölskyldumynstri og sökum þess að innflytjendum fjölgar.

En hið þveröfuga hefur gerst, eins og segir í leiðara blaðsins. Borgir á Vesturlöndum eru mun öruggari en þær voru fyrir fáum áratugum. Sumum tegundum af glæpum hefur nánast verið útrýmt.

Blaðið veltir fyrir sér ástæðum þessa. Löggæsla hefur batnað, eftirlit á götum hefur aukist, til dæmis með myndavélum. Fíkniefnaneysla í stórborgum er ekki jafn mikill skaðvaldur og áður.

Í leiðaranum er hvatt til þess að haldið verði áfram á braut fyrirbyggjandi aðgerða gegn glæpum í stað þess að beita hörðum refsingum og fangelsisdómum. Segir að bandarísk fangelsi séu full af gömlum mönnum, sem voru ógn við samfélagið á yngri árum en eru það ekki lengur, og fíkniefnaneytendum sem eru ekki hættulegir öðrum en sjálfum sér. Fangelsiskerfið sé þannig uppbyggt að þeir sem lendi þangað einu sinni séu í mikilli hættu að brjóta af sér aftur og aftur.