arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fúskið verður að hætta

Umræðan á Alþingi í gær var bókstaflega herfileg. Það var ljótt að sjá hvernig þingmenn hlupu í skotgrafir.

Sumir voru fullir af Þórðargleði, en Jóhanna Sigurðardóttir varð heldur smá þegar hún gat ekki beðið afsökunar heldur viðraði meðal annars þá fáránlegu hugmynd að 25 menningarnir sem náðu kjöri í kosningunum misheppnuðu yrðu einfaldega skipaðir af Alþingi til að gera tillögur um breytingar á stjórnarskránni.

Það yrði endanlega til að gera út af við trúverðugleika þessa ferlis.

En það eru ýmsir fletir á þessu.

Maður skyldi halda að kjörstjórn sé einmitt til þess að koma í veg fyrir að svonalagað gerist. Það eru lög um hvernig halda skuli kosningar, fæst fólk hefur sérþekkingu á því sviði, og þarna er einmitt lögfræðinganna að skera úr. Kjörstjórnin virðist hafa leyft sér að taka óþarfa áhættu með kosninguna – vinnubrögðin eru mjög óvönduð og tjóar í raun lítið að kenna Hæstarétti um. Hann dæmir eftir þröngum lagabókstaf, en lögfræðingarnir í kjörstjórninni eiga að vita að fyrir því er hefð á Íslandi.

Svo er það spurning með frambjóðendurna til þingsins og ekki síst þingfulltrúana 25 sem þurfa að sitja heima. Margir voru búnir að gera ýmsar ráðstafanir vegna þingsins, eyða fé og fyrirhöfn í kosningabaráttu, fá frí frá vinnu eða skóla. Þingfulltrúarnir hafa verið að búa sig undir þetta nýja hlutverk – þetta er áfall fyrir þá. Það er spurning hvort með einhverjum hætti þurfi að bæta þessu fólki skaðann – einhverjum gæti jafnvel komið í hug að leita réttar síns.

Í stöðunni er varla annað hægt en að boða til nýrra kosninga til Stjórnlagaþings, eins og Ólafur Stephensen bendir á í leiðara Fréttablaðsins í dag. Svo þurfa menn að draga lærdóma af þessu: Fúskið verður að hætta.
Hátt bensínverð

Hér er listi yfir verð á bensíni í Evrópulöndum í janúar 2011.

Ef listinn er skoðaður sést að verðið er nokkuð áþekkt hér og víðast hvar – sums staðar aðeins lægra og sums staðar hærra.

En krónan okkar er auðvitað mjög veik, skattheimtan mikil og álagningin mun hafa hækkað.

Það er hins vegar ekkert sem bendir til annars en að verð á olíu verði áfram hátt – kannski er liðin tíð að það sé undir 200 krónum.

Þegar svona er hlýtur að vera ástæða til að flýta eins og hægt er upptöku annarra orkugjafa, tími hinnar miklu olíublekkingar er á þrotum eins og Ómar Ragnarsson bendir á í þessum pistli.
Vilja menn kannski ekki breytingar?

Umræðurnar á Alþingi í dag voru óvenju hatrammar, og kannski ekki furða.

Stjórnlagakosningaklúðrið er mjög slæmt fyrir ríkisstjórnina. Og það er áfall fyrir þá sem hafa talið að stjórnarskrá Íslands væri ófullkomið plagg.

Rétt er að minna á fjölmargar tilraunir hafa verið gerðar til að breyta stjórnarskránni, en þær hafa alltaf mistekist.

Stjórnlagaþingið átti að vera tilraun til að taka máli úr höndum stjórnmálamanna og finna því lýðræðislegan farveg meðal þjóðarinnar.

Það er reyndar ekkert sem segir að kosningarnar hafi ekki verið lýðræðislegar – þannig séð. En framkvæmdin var misheppnuð, undirbúningurinn var alls ekki nógu góður og margt var vanhugsað. Hæstiréttur virðist líka nánast hafa lagt lykkju á leið sína til að dæma kosningarnar ógildar – eins og bent hefur verið á voru engin dæmi um svindl eða misferli.

Ábyrgðin liggur auðvitað hjá kjörstjórninni, hjá dómsmálaráðuneytinu – og hjá ríkisstjórninni. Undan því getur hún ekki vikist.

Það er heldur ekki víst að hægt verði að byrja þetta ferli upp á nýtt. Kannski þurfum við enn einu sinni að horfa upp á nefnd stjórnmálamanna sem gerir atrennu að því að breyta stjórnarskránni.

Meðan hangir ýmislegt í lausu lofti.

Það hefur verið bent á ráðherraræðið sem er hér til óþurftar, slímusetur valdamanna á stólum sínum, valdaleysi Alþingis, mjög óskýra stöðu forsetans, óréttláta kosningaskipan, skort á reglum um þjóðaratkvæðagreiðslur, óljós ákvæði um auðlindir – og vafasamar aðferðir við að skipa dómara.

Margir hafa borið þá von í brjósti að með því að endurskrifa stjórnarskrána væri hægt að hefja nýjan tíma í stjórnmálum á Íslandi – Njörður P. Njarðvík talaði á sínum tíma um nýtt lýðveldi. Það er kannski mikil bjartsýni, en betri leikreglur gætu ekki skaðað eftir þau fáheyrðu hneyksli sem hafa riðið yfir íslenska þjóð á síðustu árum.

Umræðurnar í þinginu í dag voru dálítið skrítnar. Það er svosem ekki skrítið að stjórnarandstaðan vilji berja á ríkisstjórninni – hún liggur afar vel við höggi eftir þetta.

En skil ég rétt að stjórnarandstöðuþingmenn séu á móti því að breyta stjórnarskránni? Ólöf Nordal? Vigdís Hauksdóttir? Sigmundur Davíð Gunnlaugsson?

Eða finnst þeim að þetta eigi bara að vera í verkahring alþingismanna?
Álitshnekkir

Miðað við dóm Hæstaréttar er kosningin til Stjórnlagaþingsins eitt stórt klúður.

Það verður rætt fram og til baka næstu dagana hver ber sökina. Kjörstjórnin hlýtur að segja af sér – ég sting upp á að það verði gert með japönskum hætti þar sem hún tyftar sjálfa sig í beinni útsendingu.

En sannarlega eru þessari ríkisstjórn mislagðar hendur um margt – þetta er enn eitt dæmið um lánleysi hennar og er mikill álitshnekkir.

Hún á hins vegar varla annan kost en að efna til nýrra kosninga til Stjórnlagaþings, þ.e. ef það er enn sannfæring hennar að rétt sé að breyta stjórnarskránni.

Má vera að framkvæmdin verði betri í það skiptið, þótt það sé spurning um þátttökuna.

Hitt má þó benda á að þrátt fyrir dóm Hæstaréttar hafa ekki verið nefnd nein dæmi um misferli eða svindl í kosningunum eða að það kosningaleyndinni hafi verið aflétt á einn eða neinn hátt.

Jafnvel þótt ekki hafi verið hægt að brjóta saman kjörseðlana.
Öldungur boðar uppreisn

Þessi gamli maður er orðinn stórstjarna í Frakklandi. Hann er fæddur í fyrri heimsstyrjöldinni, árið 1917. Hann heitir Stéphane Hessel, var diplómati, tók þátt í störfum andspyrnuhreyfingarinnar, er með æðstu heiðursmerki Frakklands, og var einn af höfundum Mannréttindayfirlýsingar Sameinuðu þjóðanna árið 1948. Að uppruna er hann Þjóðverji, faðir hans, rithöfundurinn Franz Hessel, er sagður hafa verið fyrirmyndin að Jules í skáldsögunni Jules et Jim eftir Henri Pierre Roche, en Francois Truffaut gerði fræga kvikmynd eftir henni.

Hessel kynntist hörmungum tuttugustu aldarinnar á eigin skinni. Hann sat í fangabúðunum Buchenwald og Dora, slapp naumlega við að verða hengdur, en tókst loks að flýja.

Á síðasta ári skrifaði Hessel ritgerð sem nefnist Indignez-vous – sem þýðir einfaldlega Hneykslist eða Verðið reið – hún hefur selst í meira en 600 þúsund eintökum. Þar segir hann að Frakkar þurfi að finna aftur réttláta reiði – líkt og á tíma andspyrnuhreyfingarinnar. Þeir þurfi að bregðast við alls kyns óréttlæti, ójöfnuði, bilinu millri ríkra og fátækra, vondri meðferð á innflytjendum, umhverfisspjöllum, kúguninni sem Palestínumenn eru beittir – sem hann segir að sé glæpur gegn mannkyninu – og niðurskurði í velferðarkerfinu.

Hessel boðar uppreisn – þó með friðsömum hætti – og sjálfur hefur hann staðið fyrir mótmælum í París og komið fram á ýmsum fundum þrátt fyrir háan aldur.

Hér má finna enska þýðingu á Indignez-vous.

Stéphane Hessel á fundi hjá Europe Écologie, stjórnmálahreyfingunni sem Eva Joly tilheyrir. Eva er til vinstri á myndinni.
Varla stjórnviska

Það er rétta að það er gott að íslenska ríkið skyldi ekki fara að ábyrgjast skuldir bankanna sem féllu. Þetta var margföld landsframleiðsla og hefði alveg farið með þjóðina.

En nú er látið eins og þetta hafi verið mikil stjórnviska.

Bíðum nú við.

Jón Daníelsson hagfræðingur sagði í vetur að þetta hefði verið heppni.

Menn voru að leita logandi ljósi að lánafyrirgreiðslu erlendis til að bjarga bankakerfinu. Rétt fyrir hrun var talað um að lífeyrissjóðirnir kæmu með peninga inn í hítina.

En útlendingar vildu ekki lána okkur og lífeyrissjóðirnir neituðu eftir langar viðræður.

Síðan fór það svo að ríkið tók yfir Glitni. Ætlaði að verða eigandi að bankanum. Þá hófst atburðarás sem endaði með því að bankakerfið hrundi eins og spilaborg á fáum dögum.

Á þeim tíma var ekki gerlegt að ábyrgjast skuldir bankanna – og þegar Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn kom á vettvang gerði hann það heldur ekki að frágangssök.
Viðtalið við Mikael M. Karlsson

Hér er viðtal við Mikael M. Karlsson, prófessor í heimspeki við Háskóla Íslands, sem sýnt var í Silfri Egils á sunnudaginn. Í viðtalinu ræddum við um lýðræði, stjórnmálaflokkana, atvinnupólitíkusa, embættisráðningar og stjórnarskrármál og stjórnlagaþingið.

Mikael er Bandaríkjamaður að uppruna, fæddur í New York, er með doktorspróf frá Brandeisháskóla, en hefur búið á Íslandi síðan 1973. Hann var í framboði til Stjórnlagaþings, en hafði ekki erindi sem erfiði.

Lára Hanna klippti efnið og setti á YouTube, ég kann henni þökk fyrir.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=JiLFPOUsgsY]
Báknin þenjast út

Þetta er nokkuð dæmigerð þróun – skrifræðið vex stöðugt, en peningarnir sem eru til hinnar eiginlegu starfsemi minnka.

Menntasvið Reykjavíkur er orðið ógurlega fyrirferðarmikið bákn. Nú er enn boðaður niðurskurður í skólunum, en það heldur áfram að vaxa. Ég hef heyrt að skólastjórar séu miður sín, en það er illa séð ef þeir tjá sig um þetta opinberlega.

Skrifstofukerfin þenjast hins vegar endalaust út – og alls kyns kontóristar og baunateljarar eru farnir að ráðskast með mál sem áður leystust nokkuð farsællega út á vettvangi.
Nei

Jens Garðar Helgason, formaður bæjarráðs í Fjarðarbyggð, gerir heldur lítið úr Sóknaáætlunninni svokallaðri og spyr hvort sjómenn og bændur hafi ekki starfað eftir hugmyndum um sjálfbæra þróun.

Svarið við þessu er einfalt – það er nei.

Það hefur verið gengið á fiskimið, það hefur orðið stórfelld gróðureyðing, við brennum jarðefnaeldsneyti og við höfum sólundað fé og verðmætum með þeim hætti að afkomendur okkar verða verr staddir fyrir vikið.

Nú ætla ég ekki að staðhæfa að sóknaráætluninni verði fylgt, kannski gleymist hún fljótt, svo er oft um svona plögg.

En ef við ætlum að eiga framtíð sem þjóð verðum við líka að tala um hlutina á þessum nótum, við verðum að ræða hugmyndir og reyna að setja okkur sæmilega háleit markmið.
Þversagnir

Við erum á sama báti og þjóðir á Vesturlöndum. Viljum ekki vinna mestu láglaunastörfstörfin og höfum fengið útlent fólk til að sinna þeim.

Hreingerningum, fiskvinnslu, verksmiðjustriti.

Svo leyfa menn sér að tala illa um fólk sem hingað er komið og þrífur upp skítinn í hornum allsnægtasamfélagsins. Fær illa borgað fyrir og lítið þakklæti.

Það er önnur þversögn í þessu. Rétt eins og hjá öðrum Vesturlandaþjóðum ef mannfjölgunin ekki næg til að standa undir þeim háleitu markmiðum sem við höfum sett okkur um framfærslu eftirlaunaþega – já, kjör okkar sjálfra þegar við erum komin á eftirlaunaaldur.

Þeim fækkar sífellt vinnandi mönnum sem þurfa að standa undir hverjum eftirlaunaþega. Það er vafasamt að þetta gangi upp, en án innflutts vinnuafls er það alveg ómögulegt.
Níumenningarnir og þingið

Mál níumenninganna, eða The Reykjavik Nine eins og ég hef séð þau kölluð í erlendum fjölmiðlum, var meðal annars til umræðu í Silfri Egils í dag.

Lykilatriði í málinu er lagagreinin sem er ákært eftir – í hana er vísað í bréfi frá Helga Bernódussyni, skrifstofustjóra Alþingis, frá 18. desember 2008 en þar biður hann um opinbera rannsókn á atvikinu sem átti sér stað tíu dögum fyrr eða 8. desember 2008. Hér er þessi bútur úr bréfinu:
Örlítið meira um forsetaembættið

Forsetaembættið er dæmi um þá miklu lausung sem er í íslenskri stjórnskipan.

Hverjum forseta er ætlað að finna inntak fyrir embættið – hann gengur ekki inni í mótað hlutverk eins og ætti að vera með svona embætti.

Það er varla til nein forskrift um hvernig forsetinn á að vera, hver handhafi embættisins fær að móta það eins og fara gerir.

Þannig höfum við haft fræðaforseta, ferðaforseta, útrásarforseta – og svo loks þrælpólitískan forseta.

Síðan verða haldnar forsetakosningar eftir óbreyttu fyrirkomulagi. Þá má gera ráð fyrir að einhverjir frambjóðendur vilji að embættið sé fyrst og fremst táknrænt, en aðrir vilji að það verði jafnvel ennþá pólitískara.

Svo verður kosið en í raun fæst ekki skorið úr málinu. Átakalínurnar hafa reyndar verið til nokkuð lengi – hinn prúði Pétur Hafstein bauð sig fram gegn Ólafi Ragnari Grímssyni og naut stuðnings þeirra afla sem vilja að forsetinn haldi sig til hlés.

Svo neitaði Ólafur Ragnar að skrifa undir fjölmiðlalögin og þá var deilt um þetta af mikilli hörku – en svo ruglaðist allt systemið þegar Ólafur neitaði að skrifa undir Icesave. Þá var líkt því að þeir sem fyrrum vildu að hann hefði synjunarvaldið vildu nú framvegis að forsetaembættið væri bara upp á punt – og öfugt, þeir sem áður hallmæltu Ólafi og valdasókn hans töldu nú að synjunarvaldið væri barasta hið besta mál.

Svona er nú prinsíppfestan í umræðunni á Íslandi. Nú finnst mér líklegt að fleiri hallist að því að forsetinn eigi að hafa einhver völd en áður – á tíma Vigdísar þótti það til dæmis mjög fráleitur möguleiki að hún beitti málskotsréttinum.

Það verður forvitnilegt að sjá hvernig Stjórnlagaþingið tekur á þessu.

Annars gæti farið svo að forsetakosningar á næsta ári yrðu líkt og barátta milli málskotssinna og þeirra sem vilja halda í eldri hefð forsetaembættisins.
Hvernig forsetaembætti?

Það er kannski ekki alveg tímabært að fara að ræða hver eigi að vera forseti Íslands einu og hálfu ári fyrir næstu forsetakosningar.

Það væri kannski nær að ræða hvernig forseta við viljum hafa. Við höfum fordæmin, hin nokkurn veginn ópólitísku Kristján Eldjárn og Vigdísi, sem hugsuðu aðallega um virðingu og virðuleika embættisins. Svo Ólaf Ragnar Grímsson sem hugsaði á fyrri hluta ferils síns aðallega um að kynna Ísland erlendis en fór svo að taka aukinn þátt í stjórnmálabaráttu heima fyrir.

Nú stendur fyrir dyrum Stjórnlagaþing þar sem eitt verkefnið verður að ákvarða stöðu og verksvið forsetans. Sumir vilja jafnvel leggja niður embættið – aðrir vilja kjósa forsætisráðherra beinni kosningu en það myndi hafa mikil áhrif á stöðu forsetans.

En það er haldið áfram að tala um hver eigi að vera forseti eins og ekkert hafi í skorist – sem er í besta falli samkvæmisleikur. Spurningin er miklu fremur hvernig forseta og hvernig forsetaembætti við viljum – og hvort við viljum hafa það?
Sjötugur Domingo

Söngvarinn Placido Domingo er sjötugur í dag. Hann er einn mesti tónlistarmaður sem er uppi, afrekalistinn er hreint ótrúlegur. Domingo var fæddur á Spáni en alinn upp í Mexíkó þar sem hann nam fyrst píanóleik. Söngferill hans hófst 1957, fyrst söng hann í Mexíkó, en 1968 söng hann sitt fyrsta hlutverk í Metropolitanóperunni í New York. Síðan er hann bundinn því húsi mjög sterkum böndum, enginn söngvari hefur opnað tímabilið þar oftar en hann.

Domingo hefur sungið 128 óperuhlutverk á ferli sínum, og síðustu árin hefur hann enn verið að bæta við sig hlutverkum þrátt fyrir aldurinn. Hann hefur hljóðritað allar óperur Verdis, en fjölhæfni hans er slík að hann syngur líka í Wagner. Auk þess hefur Domingo fengist við hljómsveitar- og óperustjórn – hann er listrænn stjórnandi óperuhúsanna í Washington og Los Angeles.

Síðustu árin hefur Domingo sungið mikið í Wagnersóperum, meðal annars í Niflungahringnum og Tristan og Ísold. Hér er hann í hinum stórkostlega þriðja þætti Parsifals:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=RcU7Kr5Rg_I&feature=related]
Eignaflækjur

Á vef Björgólfs Thors Björgólfssonar er sagt að Björgólfur hafi átt eignanet en ekki skuldanet.

Það er alveg rétt hjá Björgólfi, flækjurnar í kringum hann eru óvenju miklar.

Og, eins og Sigrún Davíðsdóttir hefur bent á, virðist tilgangurinn vera sá að fela eignarhald – önnur skýring kemur varla til greina.
Hvernig bárust böndin að WikiLeaks?

Ég hafði spurnir af því að Julian Assange hefði fengið hláturskast þegar hann heyrði af „njósnatölvunni“ á Alþingi.

Og svo hefði hann stunið upp úr sér að þetta væri svo low tech.

Eftir stendur spurningin hvernig farið var að tengja WikiLeaks við þetta mál – og hvort nokkur efni stóðu til þess?

Var það spuni – eða uppspuni?
Glærur Elíasar

Ég hef verið spurður að því hvort glærusýning sem Elías Pétursson var með í síðasta Silfri sé ekki ínáanleg á netinu.

Hér er hún komin á YouTube:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=kY56m6itWyQ]
Dularfulla njósnatölvan

Það liggur við að maður öfundi Spaugstofuna.

Hin dularfulla tölva í Alþingishúsinu er eitthvert skoplegasta mál sem hefur komið hér upp lengi – og er þó af nógu að taka.

Margt hefur reyndar verið harmskoplegt – en þetta er eins og í besta farsa.

Það er strax búið að ákveða að Birgitta, Hreyfingin og WikiLeaks standi þarna að baki – og í Mogganum birtist alvarlegur leiðari um öryggi ríkisins.

Samt skilur enginn hvað meintir tölvuþrjótar hefðu átt að vera að njósna um.

Störf Alþingis – er það ekki frekar eitthvað sem menn reyna að leiða hjá sér.

En Spaugstofan fær úr nægu að moða annað kvöld.
Húsnæði í Miðbænum

Það er að verða til mikið af húsnæði í endurbyggðum gömlum húsum í Miðbænum, á Laugavegi 4-6 og á horni Lækjartorgs og Austurstrætis.

Spurning er hver leigan verður?

Mannfjöldinn í Miðborginni stendur ekki undir sérlega hárri leigu. Það er grenjandi samkeppni milli veitinga- og kaffihúsa sem koma og fara. Verslanirnar eru ansi einhæfar – eftir hrun varð sprenging í minjagripabúðum.

Af því maður hefur búið þarna lengi þá sér maður fólk stundum hefja starfsemi í einhverju húsnæði og veit að það mun fara á hausinn innan skamms tíma. Stundum langar mann að vara það við.

Það er heldur ekki eins og við búum í milljónasamfélagi. Það er talsvert af fólki á ferli í bænum á sumrin, þá bætast ferðamennirnir við, en svo koma mánuðir þegar er afar fátt fólk að sjá. Í svona fámennu landi er ekki alltaf hægt að búast við mikilli framlegð.

Það er líka til húsnæði sem við sem búum í bænum vitum að er dauðadæmt – ekkert þrífst þar. Maður sem ég hitti um daginn sagði að ástæðan væri lélegt feng shui – það er ekki verri skýring en hver önnur.

En maður vonar að skemmtileg starfsemi byggist upp í þessum endurbyggðu húsum, ekki bara það sama gamla og að sem fæstir tapi peningum. En það er ljóst að leigan mun seint standa undir byggingakostnaðinum.

Hér er mynd af húsunum á Laugavegi 4-6 eins og þau eiga að líta út. Ég gerði einu sinni grín að þessari mynd vegna þess að skuggarnir á henni eru eins og sólin sé á lofti í hánorðri.
Klámið flæðir yfir

Ég hef verið að skoða aðeins deilur sem urðu um kvikmyndina Táknmál ástarinnar árið 1970.

Myndin var synd í Hafnarbíói og var sögð vera hispurslaus fræðslumynd um kynlíf.

Valinkunnt sómafólk brást hart við og mótmælti sýningum myndarinnar, þar voru fremst í flokki Kristján Albertsson rithöfundur, Freymóður Jóhannesson listmálari og lagahöfundur og Dagrún Kristjánsdóttir húsmæðrakennari.

Meðal annars var skrifað um myndina:

„Það er allt annað en skemmtilegt að þurfa að tala um svona kvikmynd. En ég lít svo á að sýning hennar, og annarra slíkra mynda, sé svívirðilegt tilræði gegn íslenzku þjóðarheilbrigði og íslenzkri siðmenningu, og bein ættjarðarsvik. Ef ég þegði, og allir aðrir, myndi mér alla ævi finnast ég hafa gerzt samsekur ættjarðarsvikumm, með því að láta undir höfuð leggjast að kæra glæpi þeirra.“

Svo var haldinn borgarafundur um myndina á vegum Stúdentafélagsins. Þar voru Kristján, Freymóður og Dagrún og svo sat Jón Steinar Gunnlaugsson líka í pallborði, þá ungur stúdent.

Þau þrjú hafa sjálfsagt óttast að allar gáttir væru að bresta og klámið myndi flæða yfir landsmenn. Til þess var vísað að Kaupmannahöfn hefði fyllst af klámbúllum. Kannski höfðu þau líka rétt fyrir sér – að sumu leyti:

Í gær spurði Kári:

„Finnst þér rapp kannski skaðlegt fyrir börn?“

„Ha, af hverju?“

„Það er verið að syngja svona: Sælir Nilli, ég er að banga chicks…“

„Hvað þýðir það?“

„Á ég að segja þér það?“

„Veistu það?“

„Já, það er líka verið að syngja um bitch.“

„Hverjir eru að syngja þetta?“

„Það voru strákar að syngja þetta í rútunni á leiðinni á frístundaheimilið.“

„Er þetta þá eitthvað lag?“

„Já.“

(Þess má svo geta að næstum 50 þúsund Íslendingar fóru í Hafnarbíó að sjá Táknmál ástarinnar.)

Það var auglýst að í Táknmáli ástarinnar mætti sjá alvöru samfarir.
Vandi Sjálfstæðisflokksins

Tryggvi Þór Herbertsson spyr hvort allir blaðamenn séu vinstrisinnaðir og vísar í könnun frá Noregi.

Eins og Stefán Snævarr, prófessor í Noregi, sagði í Silfrinu um daginn eru Norðmenn og hafa verið talsvert til vinstri við Ísland.

Og ég held að þetta sé ekki hægt að yfirfæra á fjölmiðla á Íslandi. Yfirmenn þeirra hafa til dæmis löngum komið úr röðum Sjálfstæðismanna – þaðan eru til dæmis ritstjórar stærstu blaðanna. Hér hafa löngum setið hægristjórnir og fjölmiðlar verið þeim nokkuð leiðitamir.

Tryggvi er að velta fyrir sér hvers vegna málflutningur Sjálfstæðismanna fái ekki meiri hljómgrunn í fjölmiðlum.

Ég er svosem ekki viss um nema hann heyrist ágætlega, en Páll Vilhjálmsson fer kannski nærri um skýringuna. Innan Sjálfstæðisflokksins eru ennþá mörg óuppgerð mál.

Tryggvi var sjálfur hjá hinum fallna fjárfestingafyrirtæki Öskum Capital, það verður ekki séð annað en að fyrir Þorgerði Katrínu sé vandlifað í pólitíkinni vegna skuldamála eiginmanns hennar , Guðlaugur Þór er beinlínis með landsfundarályktun á bakinu um að hann skuli hætta á þingi, Bjarni Benediktsson hefur verið nefndur í sambandi við vandræðamál innan Glitnis og Illugi Gunnarsson er utan þings vegna rannsóknar saksóknara á peningamarkaðssjóðum Glitnis.

Það er kannski hægt að láta eins og ekkert sé, en þetta veikir flokkinn verulega.
Forsætisráðherrafundurinn í London

Það er umhugsunarvert að David Cameron, forsætisráðherra Bretlands, skuli bjóða leiðtogum Norðurlandanna og Eystrasaltsríkjanna á fund til sín í Lundúnum.

Nú má sjá fréttamynd af Jóhönnu Sigurðardóttur hróðugri ásamt Cameron á tröppum Downingstrætis 10. Þetta er í fyrsta sinn að íslenskur forsætisráðherra fer til Bretlands eftir að hrunið á Íslandi eitraði samskipti þjóðanna.

Cameron er í erfiðri stöðu eins og Jóhanna. Vinsældir stjórnar hans dvína stöðugt. Hann var ekki kosinn sérstaklega vegna vinsælda sinna, heldur vegna þess að Verkamannaflokkurinn var orðinn svo óvinsæll. Nú er hann aftur kominn yfir skoðanakönnunum.

Efnahagur Bretlands er í slæmu ástandi, niðurskurðurinn sem stjórn Camerons hefur gripið til er geigvænlegur, skattar hafa verið hækkaðir og atvinnuleysi fer vaxandi.

Á þessum tíma boðar Cameron til þessa leiðtogafundar.

Er það vegna þess að Norðurlöndin hafa staðið kreppuna vel af sér? Mun betur en til dæmis Bretland og Írland – að undanskildu Íslandi.

Vilja Bretar fara að seilast enn til meiri áhrifa Skandinavíu – og þá til mótvægis við Þjóðverja sem þar hafa ítök í gegnum langa sögu samskipta. Þjóðverjar hafa líka farið vel í gegnum keppuna og áhrif þeirra eru að aukast fremur en hitt. Þýskaland er nátturlega hið raunverulega stórveldi í Evrópu – og í Evrópusambandinu.

Það er athyglisvert að öll ríkin eru í Evrópusambandinu, nema Ísland og Noregur. Hins vegar hafa þau fæst tekið upp evruna.

Menningarlega eru Norðurlöndin hins vegar mjög á bresku yfirráðasvæði – svo mjög að varla er á það bætandi. Á Norðurlöndunum horfir fólk á enska boltann, hlustar á enska tónlist, horfir á enskt sjónvarpsefni.

En svo er reyndar hins að gæta að áhrif frá Bretlandi hafa ekki endilega verið til góðs, að minnsta kosti ekki viðskiptalífinu þar sem City í London er að sumu leyti eins og risastór aflandseyja fyrir peninga. Íslensku útrásarvíkingarnir leituðu til London og voru þar eins og fiskar í vatni.

Eða ætla Bretar að fara að læra af Norðurlöndunum um aðeins hófstilltari samfélagsgerð, svona rétt eins og hefur verið sagt að sé ekki vanþörf á hér á Íslandi?
Elías: Rússíbanareið

Elías Pétursson verktaki var hjá mér í Silfrinu á sunnudaginn með vangaveltur um hið sveiflukennda íslenska hagkerfi og framtíð þess.

Þeir sem vilja geta kynnt sér glærusýningu Elíasar með því að smella hérna.