arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Koberling og frábær bókabúð í Kiljunni

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um Bernd Koberling, þýskan málara sem hefur komið til Íslands í þrjátíu ár, dvelur yfirleitt austur í hinum eyðilega Loðmundarfirði, og sýslar meðal annars við að myndskreyta bækur eftir íslenska höfunda sem eru prentaðar í glæsilegum útgáfum í Þýskalandi: Snorra Hjartarson, Baldur Óskarsson, Sjón og Gyrði Elíasson.

Hann á sér þann draum að koma Þórbergi Þórðarsyni út í Þýskalandi.

Við heimsækjum skemmtilegustu bókabúð á Íslandi, hún er á Selfossi og er í eigu Elínar Gunnlaugsdóttur og Bjarna Harðarsonar. Þetta er í senn bókaverslun, fornbókabúð, bókakaffi, menningarmiðstöð og setur þjóðlegs fróðleiks.

Einnig fjöllum við um bókaútgefandann Ólaf Ragnarsson sem dó fyrir stuttu. Ólafur var dyggur forleggjari Halldórs Laxness en kom líka höfundum eins og Ólafi Jóhanni Ólafssyni og Arnaldi Indriðasyni á framfæri.

Páll og Kolbrún og Bragi eru á sínum stað í þættinum.
Heimskulegustu framkvæmdirnar

Ég vek athygli á þessari grein eftir gamlan vinnufélaga minn Sæmund Bjarnason. Hann fjallar m.a. um Héðinsfjarðargöng og samgöngumiðstöð.
Utanríkisstefnan

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir leggur áherslu á nýja utanríkisstefnu.

Samt virðist utanríkispólitík Íslands helst miða við framboðið til Öryggisráðið. Nú er búið að planta Svavari Gestssyni niður í Afríku til að vinna að framboðinu.

Þetta er náttúrlega ekki ný utanríkisstefna heldur arfur frá fyrri ríkisstjórn.

Aðallega frá Halldóri Ásgrímssyni.

Nú má vera að innan stjórnkerfisins sé spenna fyrir þessu framboði, en ég held að almenningi sé slétt sama.

Og sé eiginlega frekar á móti þessu ef framboðið þýðir að við þurfum að sýna harðstjórum vinarhót.
Frestað

Ég lít út um gluggann. Gore-hretið er komið.
Fyrirmyndin Ísland

Newsweek segir að Bandaríkjamenn geti mikið lært af Íslendingum í orkumálum. Mér heyrðist ég heyra Al Gore segja hið sama.

Hitaveitur á Íslandi eru náttúrlega hrein dásemd – algjör munaður. Gufuaflsvirkjanir eru líklega eðlilegt framhald þar á. Við kyndum ekki með olíu eða kolum vegna þess að við þurfum það ekki. Flest fólk hefur hins vegar ekki aðgang að heitu vatni í þessum mæli. Svo veit maður ekki hvað fleira við eigum að geta kennt öðrum þjóðum í þessu sambandi. Íslendingar fundu ekki upp vatnsfallsvirkjanir.

Við höfum til dæmis einhvern stærsta bílaflota í heimi, byggðin er svo gisin að ekki er hægt að komast öðruvísi um en á bílum, land er er sviðið vegna uppblásturs – plús það að almennur sóðaskapur er til vandræða.

En ef marka má bréf sem Framtíðarlandið sendi Gore vill það hvorki nota vatnsföll né jarðhita til að framleiða orku.
Óskiljanlegt

Þetta vildum við ekki senda í Evróvisjón.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=EKwul4HQYFM]
Glæpavæðing

Búlgaría er mikið glæpahreiður. Um það má lesa í bók Misha Glenny sem heitir McMafia – Crime Without Frontiers. Ég hef verið að líta í hana meðfram öðrum bókum. Leyniþjónustan í Búlgaríu sneri sér að miklu leyti að glæpum eftir fall kommúnismans. Gamlir lyftingamenn þóttu líka gagnlegir. Þetta var einkennileg frjálshyggjuvæðing samfélagsins.

Það er ekki furða að Björgólfur Thor sé með lífverði þegar hann gerir bisness í Búlgaríu.
Vinnumiðlun

Þráinn Bertelsson spyr hvort Samfylkingin sé ferðafélag?

Já, líklega.

En hún er líka vinnumiðlun.
Heimsslit

Hugmyndirnar um stórkostlegar hamfarir af völdum loftslagsbreytinga spretta af trúarlegri þrá – sem einnig birtist í stjórnmálahugmyndum eins og kommmúnisma og nasisma – eftir heimsslitum; atburði sem toppar alla hina.

Syndaflóði.

Þetta er mjög blandið djúprættri sektarkennd sem virðist vera fylgifiskur mannsins frá örófi alda. Að maðurinn sé spilltur í eðli sínu og eigi að að gjalda fyrir það. Nú felst erfðasyndin í því að við höfum syndgað gegn plánetunni – ekki gegn guði eins og í kristindóminum.

Fleira í þessu er með trúarlegu yfirbragði. Þeir sem gagnrýna þessar hugmyndir – eða benda einfaldlega á að dómsdagur sé ekki endilega í nánd – eru kallaðir afneitarar. Þeir eru villutrúarmenn og eru úthrópaðir sem slíkir.

Al Gore fer um heiminn eins og farandtrúboði með tjald sitt. Eins og títt er um slíka prédíkara snýst þetta dálítið um peninga líka. Gore fær morð fjár fyrir að koma fram. Hann veitir ekki viðtöl nema hann fái sérstaklega borgað fyrir það. Er ekki til viðtals fyrir efasemdamenn.

Gore lifir heldur ekki endilega samkvæmt boðskapnum sjálfur. Þess er kannski ekki heldur þörf – hinir sanntrúuðu koma hvort sem er.
Orkuævintýrin halda áfram

Í Djíbútí er atvinnuleysi sextíu prósent, lífslíkur karla eru 42 ár, landið er stórskuldugt og getur ekki staðið í skilum með afborganir, þarna hefur geisað borgarastríð, efnahagurinn hefur verið á stöðugri niðurleið síðustu tíu árin.

Þetta er smáríki, klemmt milli Sómalíu og Eritreu, en í báðum þeim löndum er stríðsástand.

Nú er Össur Skarphéðinsson á leiðinni þangað að ganga frá samstarfi við Djíbútímenn í jarðhitamálum – síðast var hann í öðru fjarska óstöðugu landi, hann slapp úr eldflaugaarás í Jemen, eða það má skilja af fréttum fjölmiðla.

Björn Bjarnason sagði um þessi áform í grein um REI málið í síðasta hefti Þjóðmála:

„Í grein minni í síðasta hefti Þjóðmála vék ég að því, þegar þeir Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, og Guðmundur Þóroddsson, forstjóri REI, stóðu á palli með Bill Clinton, fyrrverandi Bandaríkjaforseta, í New York, þar sem Clinton heiðraði þá fyrir að lofa 8 til 9 orkumilljörðum Reykvíkinga á næstu fimm árum til fjárfestinga í Djíbúti, einu fátækasta ríki Afríku. Ég segi: „Spyrja má: Með samþykki hverra var loforðið við Clinton gefið - borgarstjórnar eða borgar-ráðs Reykjavíkur? Um þetta eins og allt annað í þessu máli vaknar spurningin: Hverjir hafa í raun umboð til að ráðstafa orkumilljörð-unum? Engin umgjörð breytir nauðsyn þess, að menn hafi heimildir til að ráðstafa eignum annarra.“

Í „tímaröð“ í skýrslu stýrihópsins segir: „Þann 28. september 2007 er greint opin-berlega frá samkomulagi þar sem REI skuld-bindur sig til að fjárfesta að lágmarki 10 milljónir Bandaríkjadala eða um 9 milljarða íslenskra króna á næstu fimm árum í jarð-varmavirkjunum í Austur-Afríku m.a. í Djibouti.“

Því miður kemur ekki fram í skýrslunni, hvernig staðið var að því að efna þessa tilkynningu um fjárfestingar í Djíbútí. REI og GGE höfðu ekki runnið saman í nýtt REI á þessum tíma. Eins og mál hafa þróast er líklegt, að loforð Ólafs Ragnars og Guðmundar á pallinum með Clinton verði ekki efnt nema með álögum á kaupendur þjónustu Orkuveitu Reykjavíkur.“
Ólympíueldurinn

Það var Ken Livingstone, gamli vinstrimaðurinn, nú borgarstjóri Lundúna, sem leyfði Kínverjum að setja upp Ólympíusirkusinn í borg sinni í gær. Kínverjar kalla þetta ferðalag journey of harmony – þetta er á vegum þeirra en ekki Ólympíunefndarinnar. Með ferðinni fylgjast kínverskir öryggisverðir í bláum æfingagöllum; lögreglan þurfti að hafa hemil á mótmælendum sem veifa fána Tíbets.

Simon Jenkins skrifar góða grein um þetta í Guardian í dag.

Fíaskóið er að endurtaka sig í París í dag. Þar þurfti tvisvar að slökkva eldinn. Maður ímyndar sér ekki að fleiri borgir vilji fá svona heimsókn.

En kannski verður þetta áhrifavaldur í kosningabaráttunni í London – hver veit nema hinum litríka Boris Johnson takist að fella Rauða-Ken?

Hins vegar heyrist varla mikið um þetta í fjölmiðlum í Kína.
Kemur ekki á óvart

Það er ýmislegt reynt.

Nýjasta útspil bændaforystunnar og þingmannsins Jóns Bjarnasonar er svosem ekki óvænt:

„Maturinn í útlöndum er eitraður.“

Þetta eru rökin gegn því að heimila innflutning á kjötvörum.

Guðni Ágústsson, fyrrverandi landbúnaðarráðherra, er eilítið frumlegri í grein í Morgunblaðinu í dag.

Guðni segir að standa verði vörð um íslenska framleiðslu því með því spörum við gjaldeyri og drögum úr viðskiptahalla.

Ég man ekki eftir að hafa heyrt þetta lengi.
Peningar almennings

Það þarf að minna stjórnmálamennina á það – því þeir vilja ekki skilja það sjálfir – að nú er kominn tími til að rifa seglin.

Þeir eru að segja almenningi að gera það, en virðist ekki koma til hugar að herða sultarólina sjálfir.

Nú síðast horfðum við á ellefu þingmenn leggja til óvenjulega heimskulegt frumvarp um að komið verði upp vefmyndavélum á ferðamannastöðum á Íslandi. Í þessum hópi var fólk sem maður telur að sé með fullu viti.

Kostnaðurinn við rekstur Alþingis er sífellt að aukast. Mannlíf segir að hann hafi verið 1590 milljónir framreiknað árið 1999, en á þessu ári stefni í að hann verði tveir og hálfur milljarður. Nýjasta uppátækið er að ráða aðstoðarmenn fyrir þingmenn – í öllum tilvikum virðast þetta vera fótgönguliðar úr flokkunum, töskuberar.

Og nú á enn að fara að leggja í byggingarframkvæmdir á Alþingisreitnum – hluti skýringar þess er að forseti þingsins er nú ráðherraígildi með einkabílstjóra og allt tilheyrandi. Honum finnst hann eigi að koma einhverju í verk – skilja eftir sig einhver áþreifanleg minnismerki.

Annars virðist Alþingi að hluta til vera ferðaklúbbur. Á tíma internets og fjarfundarbúnaðar hlýtur að vera hægt að draga úr öllum þessum ferðalögum. Ráðherrar ríkisstjórnarinnar ganga nú undan með vondu fordæmi og fljúga á einkaþotum út og suður.

Rekstur ríkisins hefur bólgnað út á síðustu árum. Þessi dæmi skipta kannski ekki sköpum fyrir hann. En við megum ekki gleyma því að fólkið í landinu þarf að standa undir þessu öllu. Það eru skattpeningar þeirra sem eru notaðir í þetta. Stjórnmálamenn ættu að reyna að umgangast þá af aðeins meiri virðingu.

Þeir eiga ekki þetta fé. Það eru einföld sannindi sem stjórnmálamenn mega ekki gleyma.

Á Íslandi ríkir sátt um að ríkið skuli standa að heilbrigðisþjónustu, menntun, samgöngum, löggæslu, nokkurri félagsþjónustu og að það leggi eitthvað smá af mörkum til menningarinnar líka. Hlutverk ríkisins er stærra hér en í flestum löndum.

En það á ekki að þýða að stjórnmálamenn eigi að hafa frítt spil að vaða í hina sameiginlegu sjóði.
Eldflaugavarnir á Íslandi?

Ég benti á það um daginn að Íslendingar hefðu engan áhuga á efni Búkarestsfundar Nató, einungis á hugsanlegum flottræfilshætti ráðherra sem fóru þangað.

Það hefur sannast rækilega.

Örn Arnarson skrifar merkilega fréttaskýringu um fundinn á vef Viðskiptablaðsins.

Hann bendir á að á fundinum hafi Natóríkin samþykkt fyrirætlanir Bandaríkjanna um eldflaugavarnakerfi í Evrópu.

Það þýðir að íslenski forsætisráðherrann og utanríkisráðherrann hafa lýst stuðningi við þessar fyrirætlanir. Í Nató er ekkert sem heitir að sitja hjá; annað hvort eru öll ríkin með eða ekki.

Hér á landi hefur samt ekki farið fram nein umræða um varnarviðbúnað af þessu tagi eins og Örn bendir á.

En þetta hlýtur samt að þýða að Ísland verði með í þessu varnakerfi – og þá hugsanlega að settur verði upp búnaður sem tengist því á landinu.

Björn Bjarnason skrifar um þetta á vef sinn í dag og segir að málið kunni að verða viðkvæmt í Noregi þar sem SF, systurflokkur Vinstri grænna situr í ríkisstjórn.

Björn er stundum svolítið lúmskur í skrifum sínum. Hann nefnir ekki að málið kunni að verða erfitt fyrir Samfylkinguna – en gæti það ekki orðið það?
Dapurt ferðalag ólympíukyndils

Það er glæsilegt eða hitt þó heldur að fylgjast með ólympíueldinum þar sem hann fer í gegnum London.

Þetta hefur verið í beinni útsendingu á Sky nánast í allan dag.

Íþróttamenn eru líklega að hlaupa með kyndilinn, en það sést ekki í þá fyrir lögreglumönnum sem hlaupa og hjóla með.

Þrjátíu og fimm mótmælendur hafa verið handteknir á leiðinni.

Boðar gott fyrir leikana í Peking í sumar.
Skilaboð Frakka

Rama Yade er bráðung kona í ríkisstjórninni í Frakklandi, fædd 1976 í Senegal.

Hún fer með mannréttindamál – en það ráðuneyti heyrir undir utanríkisráðherrann, Bernard Kouchner.

Sjálf telst hún vera múslimi, menntaði sig í kaþólskum skólum en er gift manni af gyðingaættum.

Það er flott.

Það er gott að sjá hana flytja Kínverjum þessi skilaboð:

„Láta af ofbeldisaðgerðum gegn íbúunum [í Tíbet] og láta pólitíska fanga lausa; rannsaka atburðina í Tíbet undanfarið og hefja viðræður við Dalai Lama.“

Annars mætir Frakklandsforseti ekki á leikana.
Þegar sópraninn deyr

Fór og hlustaði á Sálumessu Verdis í Hallgrímskirkju í gær í flutningi hljómsveitar og kórsins Vox academica.

Tónleikarnir voru frábærir, einsöngvararnir Sólrún Bragadóttir, Rannveig Fríða Bragadóttir, Gissur Páll Gissurarson og Kristinn Sigmundsson voru hvert öðru betra.

Þetta er sálumessa, kirkjutónlist, en hún er samt ekki svo fjarri óperusmiðnum Verdi. Einsöngraddirnar hafa veigameira hlutverk en í öðrum frægum sálumessum.

Og svo deyr sópraninn í lokin. Eða maður heyrir ekki betur.

Rétt eins og í óperunum.
Heston sem Ben Húr

Charlton Heston var engum líkur.

Nema hann hafi verið goðumlíkur.
Sóðabæli

Reykjavík er ótrúleg sóðaborg.

Maður veit ekki hvað þarf að gera til að breyta þessu.

Borgin er nú orðið sóðalegri en flestallar borgir sem ég þekki í Evrópu. Maður sér draslið vel þegar vorar aðeins.

Kannski þarf aftur að fara í átak eins og „hrein torg – fögur borg“ hér um árið.

Það skilaði miklum árangri á sínum tíma.

Sinnuleysið er á furðu mörgum sviðum. Stundum finnst manni eins og borgin fylgist ekki með.

Snemma í vetur hengdu einhverjir brandarakallar einhvers konar jólaskraut utan um hálsinn á styttunni af séra Friðriki sem stendur fyrir neðan Bernhöftstorfuna. Og líka um hálsinn drengnum sem er með æskulýðsfrömuðinum og trúarleiðtoganum á styttunni.

Ég athugaði áðan. Það er ábyggilega að verða hálft ár – en draslið hefur ekki verið fjarlægt enn.

Ég ætla ekki að kvarta mikið undan „skemmtigarðinum“ sem er hérna við hliðina á húsinu hjá mér – við svokallaðan Einarsbrunn.

En hann er hreinn viðbjóður. Það virðist enginn hirða um svona svæði. Krakkarnir í MR mega ekki lengur reykja á skólalóðinni svo þeir koma þarna yfir götuna til að fá sér sígarettu.

Og sumir kennararnir líka.

Ég hef reyndar velt því fyrir mér að bjóðast til að taka skemmtigarðinn í fóstur. Ég myndi byrja á að láta fjarlægja sandkassann sem kettirnir hafa ekki einu sinni lyst á að pissa í.

Á endanum myndi ég líklega innlima hann í garðinn hjá mér. Ég er ekki með sérlega græna fingur en þetta getur ekki versnað.
Dershowitz, Ragnar og Þórunn í Silfrinu

Eins og áður er komið fram verður hinn frægi bandaríski lögfræðingur og þjóðfélagsrýnir Alan Dershowitz gestur í Silfri Egils á sunnudag.

Ragnar Önundarson hefur skrifað merkar greinar um efnahagsmál í Morgunblaðið á umliðnum árum. Hann kemur líka í þáttinn.

Þórunn Sveinbjarnardóttir umhverfisráðherra og þingmennirnir Álfheiður Ingadóttir, Kristinn H. Gunnarsson og Illugi Gunnarsson sitja í pallborði.
Ísland og Evrópa

„Þá greindi Einar frá því að hann hefði mælt fyrir frumvarpi um nýja matvælalöggjöf á fimmtudag. Með því væri tekin upp matvælalöggjöf Evrópusambandsins.“

Sjá á vef Rúv.
Verkferlar í Háskóla

Háskólarektor segir að þurfi að endurskoða „verkferla“ innan Háskólans vegna dómsins yfir Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni.

Nú er það reyndar svo að háskólar hafa starfað í mörg hundruð ár áður en þessi dómur var kveðinn upp.

Hefðirnar hafa verið að mótast alveg síðan í Bologna, Oxford, Cambridge, Salamanca og París en háskólarnir á þessum stöðum eru allir frá því á miðöldum.

Til dæmis er mikið lagt upp úr frumlegri og sjálfstæðri hugsun. Að háskólakennarar sinni ekki bara kennslu og stjórnunarstörfum heldur leggi eitthvað marktækt fram í rannsóknum.

Að þeir hafi einhverjar hugmyndir. Skrifi greinar og bækur. Leggi stund á vísindi.

Annars eru háskólar mjög sérkennilegar stofnanir. Líklega er hvergi að finna jafn miklar gróðrarstíur öfundar, illmælgi og beiskju. Sumir segja að eini vettvangurinn sem jafnist við þetta séu ef til vill leikhúsin.

Skáldsögur sem gerast í háskólum og fjalla um svona líf eru heil bókmenntagrein í Bretlandi – ég nefni til dæmis bækur Davids Lodge, Malcolms Bradbury og Toms Sharpe.

Annars er alþjóðlega orðið yfir þessar stofnanir universitas. Ég hef áður fært rök fyrir því að „háskóli“ sé orð sem er búið að nota þannig að það er ekki boðlegt lengur.
Mitford systurnar

Þetta skilti rakst ég á í Curzon Street í London, hjá bókabúðinni sem er númer 10 við götuna, í rigningu um daginn. Minnti mig á bækur sem ég las fyrir löngu.

Nancy Mitford var ein í hópi systra sem hafa orðið svo frægar að það er jafnvel talað um Mitford-iðnaðinn sem hafi skapast í kringum þær. Um systurnar hafa verið skrifaðar ótal bækur. Þær voru allar nokkuð sérkennilegar, komu af sérviturrri enskri aristókratafjölskyldu eins og Nancy lýsir vel í hinum bráðskemmtilegu skáldsögum sínum Pursuit of Love og Love in a Cold Climate.

Nancy var íhaldssöm í skoðunum og átti í frægu – og afar skemmtilegu – bréfasambandi við annan íhaldsmann, Evelyn Waugh. Systurnar voru mjög áberandi í samkvæmislífi áranna fyrir stríð og tengdust mörgu frægu fólki – Nancy skrifaði fræga ritgerð sem heitir Noblesse Oblige þar sem hún fjallar um málfar yfirstéttarinnar í Englandi. Hún var að grínast – en margir tóku þessu mjög alvarlega og reyndu að tala eftir forskrift bókarinnar. Fólk var annað hvort U eða non-U.

Stéttaskiptingin sem birtist í tungutaki fólks á Bretlandi lætur ekki að sér hæða.

Annars vegnaði systrunum misjafnlega vel í lífinu. Skrítnust var Unity. Hún gerðist ákafur nasisti, átti í vináttusambandi við HIitler og Göbbels. Það var mikið látið með hana í þýsku pressunni, en þegar stríðið braust út skaut hún sig í höfuðið á bekk í Enska garðinum í München. Hitler hafði gefið henni byssuna sem var með skafti úr perlumóðurskel. Hún dó þó ekki heldur hjarði sem sjúklingur til 1948.

Diana var líka höll undir nasista. Hún vakti hneyksli þegar hún, gift kona, tók upp samband við Oswald Mosley, leiðtoga svartstakka á Englandi. Mosley þótti annars hálfgerð grínfígúra; til dæmis gerir P.G. Wodehouse stólpagrín að honum í skáldsögum sínum um Jeeves og Wooster; þar er hann kallaður Roderick Spode og er leiðtogi Svörtu stuttbuxnanna. Diana sat í fangelsi öll stríðsárin, dó fyrir fjórum árum og trúði alla tíð á nasismann.

Fjórða systirin sem ég nefni hérna var Jessica, sú næstyngsta. Hún var kommúnisti og hljópst á brott með kærastanum sínum til að berjast í Spánarstríðinu. Hún settist síðar að í Bandaríkjunum, var kölluð fyrir óamerísku nefndina og var eitt sinn lokuð inni í kirkju í Alabama með Martin Luther King þegar óður múgur sat fyrir þeim. Þjóðvarðliðið kom loks til bjargar.

Nancy Mitford bjó lengi í Frakklandi, andaðist í Versölum 1973. Fyrir utan bækur skáldsögurnar skrifaði hún ævisögur frægðarfólks, Loðvíks XIV, Voltaires, Friðriks mikla og Madame de Pompadour.

En hér skal sérstaklega mælt með ofannefndum skáldsögum og bréfum hennar og Waughs – þau eru hreinn skemmtilestur.
Litla ísöldin

Af vef Hjartar, í tilefni af komu Als Gore. Svona töluðu menn á umhverfisráðstefnu í Reykjavík 1977:
Árás á íslensku þjóðina

Kristján Möller samgönguráðherra segir að hátt olíuverð sé „árás á íslensku þjóðina“.

Eða þetta hefur Ríkisútvarpið eftir honum.

Hátt olíuverð skýrist aðallega af tvennu:

Mikilli eftirspurn eftir olíu og ótta við olíuskort sem gerir olíuframleiðsluríkjum kleift að halda verðinu mjög háu.

Það er samt erfitt að líta svo á að með þessu séu olíuframleiðendur að ráðast sérstaklega íslenska þjóð.

Hin skýringin á háu olíuverði mjög hár skattur sem íslenska ríkið leggur á olíu.

Og þá má væntanlega skilja orð Kristjáns þannig að ríkisstjórnin sem hann situr standi fyrir árásum á þjóðina?

Eða hvað?
Frjáls viðskipti

Mikið sjúklega er ófrumlegt hjá SUS að veita Viðskiptaráði frelsisverðlaunin sem ungliðarnir kenna við Kjartan Gunnarsson.

Jæja, Viðskiptaráðið er reyndar uppeldisstöð fyrir ungpólitíkusa sem ætla sér frama í flokknum.

En ef verið er að verðlauna menn fyrir frábæra frammistöðu í frjálsum viðskiptum þá hefði ég tilnefnt þessa tvo, bræðurna í Kjötborg við Ásvallagötu. (Myndin af þeim er af vef Júlíusar Valssonar sem átti lengi heima sama húsi og búðin er.)

Sakar heldur ekki að þetta er í gamla hverfinu hans Kjartans – hann hefur verslað þarna oftar en tölu verður á komið.

Og faðir Kjartans verslaði þarna á undan honum – þá hét búðin reyndar Pétursbúð – þarna hefur verið verslunarrekstur síðan 1929.

Svo ef horft er á listann yfir stjórnarmenn í Viðskiptaráði, þá er ekki víst að þeir verðskuldi verðlaun akkúrat á þessum tímapunkti. Eða hefur ekki fyrirtækið sem Erlendur Hjaltason stjórnar – en hann veitti verðlaununum viðtöku – misst markaðsvirði sitt fjórfalt á innan við ári?

Og er ekki talað um að ríkið þurfi að hlaupa undir bagga til að forða öllu klabbinu frá gjaldþroti?

Einhvern veginn finnst manni að sé hálfpartinn búið að koma óorði á frelsi í viðskiptum.
Tveir jöfrar

Hún vakti athygli frétt CNN þar sem sagði að Ólafur Ragnar Grímsson hafi haft yfirumsjón með því að Íslendingar tóku upp umhverfisvæna orkugjafa.

Sumir töluðu um aprílgabb í þessu sambandi.

En það er ekki amaleg veislan sem Íslendingum er boðið upp á í næstu viku þegar Al Gore kemur til landsins.

Maðurinn sem fann upp hitaveituna hittir manninn sem fann upp internetið.
Eiga bílstjórar ekki að hvíla sig?

Svo mjög erum við seld undir Brusselvaldið að það ákveður hvíldartíma langferðabílstjóra á Íslandi.

Raunar virðast þessar reglur vera mjög skynsamlegar.

En samgönguráðherrann telur ástæðu til að breyta þeim – í þágu hvers?
The Gore Effect

Þetta eru kölluð Gore áhrifin:

Hvert sem Al Gore fer með boðskap sinn gerir óvenju kalt veður.

Það fer meira að segja að snjóa á stöðum þar sem aldrei snjóar.

Þumalputtareglan er: Alls ekki bóka sumarfrí á stað þar sem Gore er með fyrirlestur.

Sjáum svo hvernig veðrið verður í Reykjavík í næstu viku.
Vandi tónleikagests

Ég hef gaman af að fara á klassíska tónleika. Ég á ekki mörg „áhugamál“ en þetta er eitt þeirra.

Ég veit samt ekki alltaf hvernig ég á að hegða mér á tónleikum.

Á ég að vera með opin augu og horfa á hljóðfæraleikarana? Góna og eiga á hættu að gleyma tónlistinni?

Eða er betra að vera með lokuð augu og njóta þá kannski tónlistarinnar betur?

En þá er hætta á að einhver gæti haldið að ég sé sofandi.

Fátt er hallærislegra á tónleikum en sofandi fólk. Það er raunar merkilegt hversu margir tónleikagestir sofa.

Eða virðast sofa. Því kannski eru þeir bara að njóta tónlistarinnar með lukt augu.

Örugglega ekki ef þeir heyrast hrjóta lágt eins og kemur stundum fyrir á sinfóníutónleikum í Háskólabíói.

Sumir fastagestirnir þar eru vægast sagt orðnir dálítið ellihrumir.

Kannski er best að hafa opin augu og loka þeim svo annað veifið þegar tónlistin krefst mikillar einbeitingar.

Jú, ég held það sé yfirleitt það sem ég geri.
Æskubrunnur

Kári situr hugsandi í aftursæti bílsins, segir allt í einu:

„Pabbi, vilt þú ekki taka svona æskubrunn svo þú verðir lengur ungur eins og þú ert núna.“
Reykjavík

Merkilegt að þetta skemmtilega rússneska lag skyldi aldrei verða vinsælt hér í borginni.
Hugtök

Þetta er rétt hjá Hafrúnu.

Ef ekki er hægt að gera greinarmun á einkarekstri og einkavæðingu í opinberri umræðu, þá getur fólk ekki talað saman.

Maður býst ekki við öðru af sumum stjórnmálamönnum – þeir eru vísvitandi að rugla umræðuna – en það er óþolandi ef frétta- og blaðamenn falla líka í þessa gryfju.

Annars er eins og maður heyri tappa skjótast úr kampavínsflöskum hjá sumum læknum við brotthvarf Magnúsar Péturssonar.