Er þeim treystandi fyrir fjölmiðlafyrirtæki?

Bjarni Brynjólfsson, fyrrverandi ritstjóri tímaritsins Séð & heyrt, skrifar þessa grein.

- - -

Það fer um mann að sjá í hvaða stöðu fjölmiðlar landsins eru komnir. Allir skuldsettir upp í rjáfur og varla til leigubílapeningar á Mogganum og spurning hvenær verður lokað fyrir símann þar á bæ. Í vikunni birtist frétt um að Jón Ásgeir Jóhannesson hefði sagt sig úr stjórn 365 Miðla eða Rauðsólar eða hvað það nú heitir fyrirtækið sem á alla fjölmiðlana hans. Í hans stað sest Ingibjörg Stefanía Pálmadóttir eiginkona hans í stjórnina en þar er fyrir á fleti Einar Þór Sverrisson lögmaður Jóns. Þannig að það eru hæg heimatökin ef svo má segja. Sýnir þetta glöggt hvernig hægt er að leppa alls konar gerninga ef engar eru reglurnar sem meina það.

Í ljósi þessa langar mig til að birta bréfkorn sem Einar Þór Sverrisson sendi okkur á Séð og Heyrt um miðjan apríl 2003.

Það er svohljóðandi:

Jón Ásgeir Jóhannesson, kt. 270168-4509, Laufásvegi 69, Reykjavík hefur óskað eftir því að undirritaður héraðsdómslögmaður geri kröfu um leiðréttingu í tímaritinu Séð og heyrt vegna “fréttar” sem birtist í 15. tbl. þess 2003, sem kom út í gær. Í áðurnefndu tbl. tímaritsins birtist með flennifyrirsögn á forsíðu þess.

“Jón Ásgeir hjá Baugi: KEYPTI 19 MILLJÓN KRÓNA BENZ”

Innar í blaðinu er síðan einhvers konar umfjöllun um bifreiðina og að því er best verður séð er fellanlegt þak bifreiðarinnar merkilegast í huga blaðamannsins. Að lokum er umbjóðandi minn síðan settur í samhengi við einn mesta “töffara” kvikmyndasögunnar og sagt að hann sé eins og hann, þegar hann aki um göturnar á “glæsikerrunni sinni”.

Ljóst er að þessi frétt er í engu frábrugðin öðrum “fréttum” eða “ekki fréttum,” sem Séð og Heyrt bíður þjóðinni upp á í hverri viku. Tilgangsleysi þessarar “fréttar” er jafn mikið og tilgangsleysi flestra annarra “frétta” í blaðinu.

Það sem skilur hins vegar þessa “frétt” blaðsins frá öðrum er að hún er ekki rétt. Staðreyndin er sú, að sá aðili sem skrifaði fréttina, (hér er tekið út nafn blaðamanns), hefur ekki gætt lágmarksskyldu hvers blaðamanns að kanna áreiðanleika þess sem hann sem blaðamaður ber á borð. Bifreiðin DG-778 er ekki eign Jóns Ásgeirs Jóhannessonar.

Fyrir umbjóðanda minn er það með öllu óþolandi að framleiddar séu um hann “fréttir”, sem eru ekki réttar og þær síðan birtar sem uppsláttur á forsíðu Séð og heyrt. Ljóst er að “fréttir” sem þessar eru til þess fallnar að skapa ákveðna ímynd um persónur sem e.t.v. sumir telja að sé eftirsóknarverð, en aðrir ekki. Umbjóðandi minn fellur í seinni flokkinn. Alvarlegast er síðan þegar verið er að búa til þess konar ímynd af fólki í þessu tilfelli umbjóðanda mínum, með því að spyrða hann saman við veraldlega hluti, sem hann á ekki og hefur ekki átt.

Með vísan til 6. gr. siðareglna Blaðamannafélags Íslands er þess hér með krafist að Séð og heyrt birti leiðréttingu þessarar “fréttar” í næsta tölublaði sínu.

Verði ekki orðið við því mun málið verða kært til Siðanefndar Blaðamannafélags Íslands, þar sem ljóst er að um er að ræða brot á 3. gr. siðareglna þess félags.

Þess er ennfremur óskað að tímaritið hætti að flytja “fréttir” af einkalífi umbjóðanda míns, nema í þeim tilvikum þar sem hann kemur fram með einhverjum hætti á opinberum vettvangi. Áberandi aðilar í hverju þjóðfélagi, hvort sem það er vegna atvinnu eða einhvers annars eiga ótvíræðan rétt á að ekki séð verið að flytja um þá ímyndarskapandi “fréttir” um það sem þeir aðhafast í sínu einkalífi og eru til þess fallnar að gefa lesendum röng skilaboð um það sem viðkomandi aðilar standa fyrir í lífi sínu. Slíkar “fréttir” stappa nærri því að vera meiðandi fyrir æru og friðhelgi, sem þegnar samfélagsins njóta með óumdeildum hætti.

Virðingarfyllst

Einar Þór Sverrisson, hdl.