arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hinn flokkspólitíski garri

Pólitíkin í Reykjavík hefur löngum verið einstaklega ófrjó.

Borgarstjórnin hefur skipst í minnihluta og meirihluta og milli ríkir óskaplegur garri.

Allt sem minnihlutinn segir er fjarska vitlaust í augum meirihlutans – og öfugt.

Samt eru þau í borgarstjórninni sammála um flest mál. Það hefur meira að segja ríkt góð samstaða um endalaust klúður í skipulagsmálum; þar bera allir flokkar sína ábyrgð.

Í raun hefur flokkapólitíkin verið eins og eitur í borgarstjórninni. Hún hefur líka verið eins og æfingabúðir fyrir landsmálapólitíkina. Hvað er það sem segir að Gísli Marteinn Baldursson og Hjálmar Sveinsson eigi ekki að geta unnið saman – þeir hafa nokkuð svipaðar hugmyndir um borgarskipulag?

Ekki verður heldur séð að teljandi munur sé á viðhorfum flokkanna í borginni til menntamála, velferðarmála, menningar eða tómstunda.

Með framboði Besta flokksins kviknar kannski von um að hægt verði að rífa borgarpólitíkina upp úr þessu leiðinlega fari. Menn eru farnir að spá í með hverjum Besti flokkurinn myndi meirihluta. En í því gæti einmitt falist dauði framboðsins. Miklu nær er að Besti flokkurinn beiti sér fyrir nýjum og opnari stjórnarháttum þar sem hinn flokkspólitíski garri er víðsfjarri.
Bréfaskipti seðlabankastjóra

Úr bréfi Mervyns King, seðlabankastjóra Bretlands, til Davíðs Oddssonar seðlabankastjóra 23. apríl 2008. Seðlabankinn íslenski hafði farið fram á gjaldeyrisskiptasamninga, en var neitað. King fékk engin svör við tillögum sínum. (Sjá skýrslu rannsóknarnefndar.)

„ Ég veit að þú mun verða vonsvikinn. En meðal vina er stundum nauðsynlegt að það sé ljóst hvað við erum að hugsa. Við höfum velt tilboði þínu alvarlega fyrir okkur. Að mínu mati mun ekkert annað en raunverulegar aðgerðir til að draga úr stærð bankakerfisins duga til að leysa það vandamál, sem nú er staðið frammi fyrir. Ég tel að hið alþjóðlega seðlabankasamfélag geti fundið leið til að bjóða fram markvissa aðstoð til þín/ykkar til að setja upp áætlun um að draga úr stærð bankakerfisins. Ég er reiðubúinn til að gera allt, sem í okkar [Englandsbanka] valdi stendur til að aðstoða ykkur við að ná því markmiði.“
Horft á í hneykslun

Kolbeinn Proppé blaðamaður skrifar pistil um Magma Energy í Fréttablaðið og spyr þingmenn Vinstri grænna – af hverju gerðuð þið ekkert?
Keiser lýsir eftir Sigurði

Íslandsvinurinn Max Keiser lýsir eftir Sigurði Einarssyni í sjónvarpsþætti sínum og býður verðlaun fyrir.
H-listinn

Jæja, þá er Besti flokkurinn kominn með hörku samkeppni í gríninu.

Frambjóðandi númer tvö á H-lista vill sleppa úr framboðinu, en fær það ekki. Það er sagt að hún sé eiginlega í gíslingu hjá Ólafi F.
HM

Það er verið að spá því að England vinni heimsmeistarakeppnina í fótbolta.

Á því eru held ég litlar líkur. Það er orðin löng hefð fyrir þvi að Englendingar klikki á svona stórmótum. Það er heldur ekki víst að þeir hafi nógu góða leikmenn.

Ég held að Spánverjar og Brasilíumenn séu miklu líklegri – og svo er aldrei að vita hvað lið eins og Ítalía, Argentína, Holland, Frakkland og jafnvel Þýskaland gera. Þetta eru allt lið sem geta risið upp á svona stórmóti.

Sjálfur vona ég að Fílabeinsströndin vinni – nú eða Ghana.

Þótt ég haldi með Grikkjum – en þeir eiga engan séns.
Orkuverð

Ross J. Beatty, forstjóri Magma Energy, segir að almennt hafi orkuverð til stóriðju verið alltof lágt hér á landi og að fyrirtækið muni jafnvel hækka það.

Það eru merkileg tíðindi.

Og minnir okkur á að þótt nýtingarréttur auðlindanna hafi verið á hendi Íslendinga, þá hefur ekki endilega verið vel farið með þessi verðmæti.
Krampakippir

Við Sveinn Andri Sveinsson vorum gestir í Spjallinu hjá Sölva Tryggvasyni á Skjáeinum síðasta miðvikudag.

Upptökuna má sjá með því að smella hérna.
Langdreginn veruleiki

Meðbyrinn sem Besti flokkurinn nýtur þessa dagana er hreint ótrúlegur. Nú velta menn helst fyrir sér hvort flokkurinn fái fjóra borgarfulltrúa eða sex. Fjórflokkurinn veit ekki sitt rjúkandi ráð – og maður finnur að það vekur talsverðan fögnuð.

Það er samt allt í lagi að velta fyrir sér hvað bíður Jóns Gnarrs og félaga í borgarstjórn.

Það eru borgarráðsfundir á hverjum fimmtudegi.

Það eru borgarstjórnarfundir annan hvern þriðjudag.

Oft teygist rækilega úr þessum fundum.

Í borginni starfa ótal nefndir þar sem stjórnmálamenn sitja, þær halda marga og langa fundi.

Það eru til litlir peningar til að gera skemmtilega hluti. Niðurskurður verður allsráðandi næstu árin. Borgarstjórn þarf að velta fyrir sér hverri krónu sem verður eytt.

Í borginni er stórt embættismannakerfi sem er afar þungt í vöfum – og getur verið mjög þreytandi að eiga við.

Á einhverjum tímapunkti er hætt við að grínið gufi upp og við taki frekar langdreginn veruleiki.
Hvað með börnin?

Wikipedia greinir frá því að þetta séu stöðluð viðbrögð í stjórnmálum.

Mun stundum vera notað í Simpsons þáttunum – þá í útgáfunni: „ Wont somebody please think of the children?“

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Qh2sWSVRrmo]
Næsti meirihluti?

Nú þurfa þeir sem vilja stjórna Reykjavík á næsta kjörtímabili að fara að gera hosur sínar grænar fyrir Jóni Gnarr. Því ef úrslitin verða eins og skoðanakannanir benda til þá verður það Besti flokkurinn sem ræður þessu. Hvort vill hann starfa til hægri eða til vinstri – eða þá bara ekki með neinum?

Nema að gömlu flokkarnir fari óvenjulega leið, taki upp samstarf sín á milli, sem yrði þá borgarstjórnarmeirihluti Sjálfstæðisflokks, Samfylkingar og kannski VG líka.
Rósaganga

Samfylkingin fer í rósagöngu. Það er gengið á milli húsa og kjósendum gefnar rósir.

Þessi hugmynd er mjög 2007.

Fyrir utan hvað það er óþægileg tilhugsun að fá frambjóðendur heim til sín.

Á meðan birtist skoðanakönnun sem sýnir að Samfylkingin er dottin ofan í 18 prósenta fylgi í borginni.

Vinstri grænir eru með 11 prósent.

Sjálfstæðisflokkurinn með 31 prósent.

En Framsókn er dottin út úr borgarstjórninni.

Flokkarnir vita ekki sitt rjúkandi ráð. Sigmundur Davíð er aftur farinn að tala um skipulagsmál, Sjálfstæðisflokkurinn heldur leiðtoganámskeið fyrir konur og Samfylkingin gefur rósir.

Á meðan er flokkur Jóns Gnarrs kominn með 36 prósenta fylgi, sex menn inni í borgarstjórn samkvæmt því.
Hversu fyndinn er Besti flokkurinn?

Á gúst Borgþór Sverrisson fer út á hættusvæði, eða það segir hann sjálfur, og spyr hvort Besti flokkurinn sé fyndinn eða hvort hann hafi eitthvað fram að færa umfram flippið?

Þeir sem skrifa ummæli á vefinn eru mjög ósammála honum.

Ágúst nefnir myndband Besta flokksins – hér er það, og má sjá á YouTube að næstum 37 þúsund manns hafa skoðað það.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=BEOVH_cDRik]
Þjóðardýrgripir

Ég sá að Eyþór Gunnarsson skrifaði á Facebooksíðu sína að það gæfi lífinu gildi í þessum skrítna bransa á Íslandi að spila á tónleikum eins og með Mannakornum á laugardagskvöldið.

Og vissulega voru þetta einstaklega góðir tónleikar.

Magnús Eiríksson er mikill meistari. Í lögum hans er að finna einstaka hlýju, alþýðleika og kímni. Hann náði valdi á því á áttunda áratugnum – sem var raunar mikið blómaskeið tónlistar á Íslandi – að setja góða texta við lögin sín. Textarnir eru á einfaldri og kjarnyrtri íslensku. Þetta eru lög sem allir geta lært, enda eru mörg þeirra þjóðardýrgripir.

Á tónleikunum í Háskólabíói fluttu Mannakorn stórt sýnishorn af lögum Magnúsar. Hljómsveitin var stór: tveir gítarleikarar, Magnús og sonur hans Stefán Már, tveir hljómborðsleikarar, Eyþór Gunnarsson og Þórir Úlfarsson, tveir slagverksleikarar, Benedikt Brynleifsson og Ásgeir Óskarsson, tvær bakraddasöngkonur, Elísabet Eyþórsdóttir og Ragnheiður Helga Pálmadóttir (dætur Ellenar og Eyþórs og Pálma) bassaleikarinn og söngvarinn Pálmi Gunnarsson og söngkonan Ellen Kristjánsdóttir.

Stjarna kvöldsins, fyrir utan Magnús sjálfan, var þó félagi hans til margra áratuga, Pálmi Gunnarsson. Það var eiginlega ekki hægt að sjá annað en að þarna sé kornungur maður á ferð, þrátt fyrir að hárin séu orðin grá; Pálmi keyrði tónlistina áfram með kraftmiklum bassaleik sínum og röddin hefur ekkert gefið eftir með árunum.

Ég hef reyndar alltaf verið veikur fyrir syngjandi bassaleikurum.
Þungur niðurskurður

Á fundi á Akureyri á laugardaginn lýsti Ólafur Reynir Guðmundsson hrikalegum skuldavanda þjóðarinnar – og nauðsyn þess að festast ekki í honum til langframa.

Þetta er stærsta verkefni sem bíður stjórnmálamanna á næstu misserum – á stuttum tíma þarf niðurskurðurinn að nema 100 milljörðum króna.

Ólafur velti því fyrir sér hvort stjórnmálamenn hefðu yfirleitt getu til að fást við þetta verkefni. Það hefur verið undarlega lítil umræða um þetta. Með almennum flötum niðurskurði verður þessu markmiði ekki náð; það verður að skera dýpra, taka á kerfinu sjálfu. Þetta væri í raun neyðarástand, sagði Ólafur, sem útheimti nokkra pólitíska samstöðu.

Ýmislegt sem hefur komið fram síðustu vikur boðar ekki gott: Skattahækkanir skila minna fé í ríkiskassann en fyrirhugað var, það eru logandi deilur innan ríkisstjórnarinnar vegna örlítilla breytinga á skipun ráðuneyta.

Ólafur setti fram ýmsar tillögur.

Hann telur ástæðu til að fækka ráðuneytum niður í fimm. Að öðrum kosti verði mjög erfitt að fækka stofnunum ríkisins – sem er nauðsynlegt. Ráðuneytin séu hvort eð er lítil, veik og óskilvirk.

Hann nefndi að rétt væri að láta stóriðjuna taka þátt í að leysa þennan vanda. Álverin hefðu sest að hérna til langs tíma. Það hefði komið í ljós að þau greiddu lágt raforkuverð. Það væri eðlilegt að ætlast til þess að þau tækju á sig einhverjar byrðar.

Hann talaði um að þyrfti að stöðva útflæði fjármagns vegna vaxtagreiðslna til krónubréfaeigenda.

Ólafur nefndi líka erlenda ferðamenn. Það er miklu ódýrara fyrir þá að ferðast um landið nú en fyrir hrun. Aukin gjaldtaka á erlenda ferðamenn getur skilað talsverðum tekjum.

Þetta eru aðeins nokkrar þeirra hugmynda sem Ólafur nefndi á góðum fundi á Akureyri.
Kúreki

Breskur lögmaður Sigurðar Einarssonar segir að sérstakur saksóknari hagi sér eins og kúreki.

Það eru einmitt viðbrögð af þessu tagi sem fjallað er um í viðtali við Evu Joly í Silfrinu á morgun.

Hvernig reynt er að gera rannsókn mála tortryggilega á öllum stigum.

Af mönnum sem hafa fjárhagslegt bolmagn til þess, nógu flinka lögfræðinga og innhlaup í fjölmiðla.
Ólafur Reynir: Fundur á Akureyri í dag

Ólafur Reynir Guðmundsson hefur tvívegis verið gestur hjá mér í Silfrinu í vetur og sett fram merkilega greiningu á hruninu, afleiðingum þess og einnig hugsanlegum leiðum til að takast á við vandann.

Ólafur er í fundaferð um landi með þetta efni sem hann hefur tekið saman. Hann er á Akureyri í dag klukkan 14, á Hótel KEA. Hér er auglýsingin. Ef þið viljið stækkaða útgáfu af henni getið þið smellt á myndina.
Ummæli dagsins

Haft eftir Gesti Jónssyni lögmanni um mál Sigurðar Einarssonar, Pressan 14. maí.

„Kjarni málsins sé að hann sé alls ekkert á neinum flótta heldur býður hann menn velkomna á heimili sitt að ræða við sig og taka skýrslu.“
Sérstaka sambandið

Hið sérstaka samband Bretlands og Bandaríkjanna hefur síðari árin aðallega birst í algjörum undirlægjuhætti bresku stjórnarinnar gagnvart Bandaríkjunum. Harold Wilson mátti eiga að hann vildi ekki senda breska hermenn til Víetnam. En á tíma Thatcher og Blair varð undirgefnin fullkomin.

Utanríkismálanefnd breska þingsins fjallaði um þetta í vetur og hvatti til þess að þetta samband yrði endurskoðað; nefndin varaði við þessu orðalagi og taldi að Bretar þyrftu að sýna Bandaríkjunum meiri mótstöðu á alþjóðavettvangi.

En breskum ráðherrum finnst gaman að fá að koma til Washington og fá myndir af sér með valdamönnum þar og klapp á bakið fyrir hvað þeir eru sérstakir. Svoleiðis mynd var tekin af William Hague og Hillary Clinton í dag.

En ef Bandaríkin eiga í sérstöku sambandi við eitthvert ríki núorðið, þá er það auðvitað Kína – sem í raun heldur bandaríska hagkerfinu gangandi.
Eva Joly í Silfrinu

Eva Joly verður gestur í Silfri Egils á sunnudaginn.

Af öðrum sem koma fram í þættinum má nefna Guðmund Heiðar Frímannsson, prófessor í heimspeki, sem fjallar um hvort samfélagssáttmálinn hafi verið rofinn með þeim atburðum sem urðu á Íslandi

György Habsburg er formaður Rauða krossins í Ungverjalandi. Hann ræðir um aukna fátækt, atvinnuleysi – og hungur og kulda – sem hefur fylgt efnahagskreppunni í Evrópu. Habsburg er af hinni frægu ætt sem eitt sinn réð yfir Austurríki/Ungverjalandi, en afi hans var síðasti keisarinn yfir Austurríki.

Páll Stefánsson ljósmyndari segir frá nýrri bók sinni þar sem hann fjallar um Afríku og fótbolta. Bókin byggir á ferðalögum Páls um þvera og endilanga álfuna. Páll ræðir einnig um annað verkefni sem hann er að fást við; hann hefur ferðast um og myndað á menguðustu stöðum jarðarinnar.
Framboð sem komast varla að

Fyrir utan Besta flokkinn eru þrjú framboð í Reykjavík – önnur en fjórflokkanna – sem vekja miklu minni athygli.

Það er framboð Frjálslynda flokksins, H-lista Ólafs F. Magnússonar og Reykjavíkurframboðið.

Þessi framboð eiga erfitt með að koma málstað sínum á framfæri – Frjálslyndir hafa kvartað mikið undan því síðustu dagana í ýmsum greinum sem má meðal annars sjá á vef flokksins.

Fjórflokkarnir hafa úr fjármagni að spila til að reka sína kosningabaráttu, og það bætir ekki úr skák að áhugi fjölmiðla á kosningunum er lítill. Þær komast einfaldlega ekki að fyrir öðrum tíðindum sem þykja stærri.

Jón Gnarr er líka eins og aðalleikarinn í kosningunum. Þetta sést vel á framboðsfundum, hinir frambjóðendurnir vita ekki hvernig á að taka honum, hvert orð hans eða svipbrigði draga að sér athyglina.

Hin óhefðbundnu framboðin verða líklega að sætta sig við að vera bara með. Maður sér ekki að Ólafur F. eigi séns, Frjálslyndi flokkurinn geldur fyrir það að nafn hans er skemmt af innanflokksátökum og illdeilum – sem tengjast þó ekki núverandi frambjóðendum í Reykjavík – og Reykjavíkurframboðið samanstendur að talsverðu leyti af gamalþekktum andstæðingum Reykjavíkurflugvallar.
Ný stjórn

Guardian birtir skemmtilegt og myndrænt yfirlit yfir nýju bresku ríkisstjórnina.

Í henni eru 24 ráðherrar.

Þar af eru einungis 4 konur. Theresa May er áhrifamesta konan í stjórninni, gegnir embætti innanríkisráðherra.

Í stjórninni er aðeins 1 ráðherra sem er ekki hvítur, það er Warsi barónessa.

14 af ráðherrunum gengu í einkaskóla.

En 15 stunduðu háskólanám í Oxford eða Cambridge.

Það eru 5 ráðherrar úr röðum Frjálslyndra demókrata. Nick Clegg er varaforsætisráðherra, en Vince Cable, hin stjarnan í flokknum, fer með viðskiptamál.

8 ráðherrar eru yngri en 45 ára.

7 ráðherranna hafa setið áður í ríkisstjórn, á tíma Thatcher eða Johns Major.

Svo má bæta við að 3 ráðherranna hafa verið formenn Íhaldsflokksins, David Cameron sjálfur, Ian Duncan-Smith og William Hague.
Stjörnulögmaður?

Pressan birtir yfirlýsingu frá bresk/ítölskum manni sem sagður er vera „stjörnulögmaður“. Hann virðist hafa sterkar skoðanir á Kaupþingsmálinu. Ekki kemur fram á Pressunni hvar yfirlýsingin hefur birst, einungis að Pressan hafi hana undir höndum.

Á Wikipedia má lesa um þennan mann. Giovanni di Stefano, og er sagt að hann leggi sig fram um að vera talsmaður skrattans. Hann hafi tekið þátt í að verja skúrka eins og Saddam Hussein, Tariq Aziz, Efnavopna-Ali og Gary Glitter. Hann hefur líka aðstoðað Moors-morðingjann fræga, Ian Brady, og átt í furðulegum samskiptum við yfirvöld vegna þess.

Margt fleira virðist vera einkennilegt í fari og sögu þessa manns, hann er mislukkaður pólitíkus, tónlistarmaður, en meðal vina hans og viðskiptafélaga hafa verið Slobodan Milosevic og alræmdur serbneskur fjöldamorðingi og glæpaforingi sem kallaður var Arkan, var eftirlýstur fyrir glæpi gegn mannkyni en var myrtur árið 2000.

Viðbót 13. maí, kl. 9.16

Bent er á að di Stefano hafi líka átt að skjólstæðingi Paul Aðalsteinsson, mann af íslenskum ættum, öðru nafni Ian Strachan, sem ákærður var fyrir nokkrum árum fyrir að kúga fé út úr meðlimi bresku konungsfjölskyldunnar og birst hafi fréttir um tengsl di Stefanos við Ísland.
Kexruglað

Jón Ásgeir hefur „… rétt til að hringja í mig og garga og láta öllum illum látum … Hann hefur … rétt til að taka hárblásarann í símann eða gera það sem hann vill.“ – Óskar Hrafn Þorvaldsson, fráfarandi fréttastjóri Stöðvar 2.

Þetta er orðið mjög ruglingslegt, samkvæmt Óskari hefur Jón hefur leyfi til að hringja í fréttastjórann þegar hann er umfjöllunarefni í fréttunum en hefur hann leyfi til að hringja í fréttastjórann þegar hann er eigandi en hvort er hann þá umfjöllunarefni eða eigandi þegar hann hringir?
Siggi var úti

Eins og bent var á hér á síðunni fyrr í dag hefur Ísland ekki lögfest Evrópusamning um framsal grunaðra, European Arrest Warrant.

Sigurður Einarsson situr semsagt í London – og armur íslensku laganna nær ekki í hann.

Hann er semsagt flóttamaður undan íslenskri réttvísi.

En ef hann fer yfir á meginland Evrópu er hann kominn inn á Schengensvæðið.

Og þaðan er hægt að framselja hann til Íslands.

Sigurður er semsagt fastur á Bretlandi. Það þarf svosem ekki að væsa um hann. London er full af mönnum sem geta ekki farið heim til sín af einhverri ástæðu. Og svo er líka spurning hversu miklum fjárhæðum þessi maður, heilinn bak við öll Kaupþingssvikin, kom undan?
Myllusteinn

Þetta er allrosalegt skjal sem kemur frá lögfræðingum Krolls. Það er talað um „cabal of bisnessmen, convicted white collar criminal, sweeping conspiracy, fraudulently drain, prop up their own failing companies, siphoned money…“ Það er spurning hvernig málaferli gegn klíku Jóns Ásgeirs fara, en það er hætt við því að þetta verði myllusteinn um hálsinn á honum.

Jón spriklar þó aðeins í viðtali við Bloomberg. Segir að þetta sé allt Davíð Oddssyni að kenna.

Hann trúir því þó varla sjálfur að það útspil virki – ekki í þetta sinn…
Vinsæl réttarhöld

Alþekkt setning í íslenskri tungu er „meðan húsrúm leyfir“. En stundum er það ekki nóg.

Nú er deilt á að réttarhöld yfir níumenningum sem eru ákærðir fyrir að ráðast inn í Alþingi séu ekki haldin í nógu stórum sal.

Þau fara fram í húsnæði Héraðsdóms – eins og jafnan má eðlilegt telja.

Krafa er uppi um að fundinn verði nógu stór salur. Það er jafnvel talað um brot á stjórnarskrá eða mannréttindabrot í þessu sambandi.

Segjum að þrjú hundruð manns vilji fylgjast með réttarhald – væri þá ráð að halda það í Gamla bíói.

Þúsund manns? Kannski Háskólabíó.

Þrjú þúsund manns? Laugardalshöll.

Tíu þúsund manns? Laugardalsvöllurinn.

Það er kannski ekki ráð nema í tíma sé tekið. Réttarhöld yfir útrásarvíkingum gætu haft feikimikið aðdráttarafl.
Kroll

Síðan í maí 2009 hefur skilanefnd Glitnis notið aðstoðar þekkts fyrirtækis sem fæst við alþjóðlegar fjármálarannsóknir, Kroll að nafni. Fyrirtækið hefur mikla reynslu af fjármálabrotum og hruni fyrirtækja og því að rekja slóð peninga. Bak við þetta eru náttúrlega erlendir kröfuhafar sem ætla ekki að láta það óátalið að tapa milljörðum á milljarða ofan.

Nú hefur verið lögð upp einhvers konar strategía þar sem er sótt er að eigendum og stjórnendum Glitnis út um allan heim. Tilgangurinn er væntanlega að reyna að endurheimta sem mesta fjármuni. Maður spyr að hve miklu leyti Kroll sé þarna að baki?

Jón Ásgeir telur greinilega að svo sé og segir í viðtali við eftirlætisfjölmiðil sinn, Pressuna, að Kroll og skilanefndin hafi tekið íslenskt réttarfar í sínar hendur.

En málið hefur líka aðra hlið sem snýr að saksókn á Íslandi. Þessi málarekstur skilanefndarinnar breytir náttúrlega engu um það.

Við því er að búast að röðin komi að Glitnismönnum hjá sérstökum saksóknara.
Ummæli dagsins

Óskar Hrafn Þorvaldsson, fyrrverandi fréttastjóri á Stöð 2, á ummæli dagsins, þau birtast í viðtali við Fréttablaðið.

„Ég held að það sé óheppilegt fyrir mann, sem stendur í málaferlum eða er í rannsókn hjá nánast öllum nema Lánasjóði íslenskra námsmanna, að eiga fjölmiðla.“

Í framhaldi af því getur maður velt fyrir sér hver sé líklegur til að taka við djobbi Óskars.

Hefur einhver lyst?
Búið spil

Dómstóll í Bretlandi óskar kyrrsetningar á eignum Jóns Ásgeirs og Pálma Haraldssonar út um alla heim.

Það getur varla verið annað en að tími þessara manna í viðskiptum sé algjörlega á þrotum – er þetta spurning um daga eða vikur?

365, Hagkaup, Bónus, Iceland Express – einhver?

Það er ljóst að skilanefnd Glitnis er að láta til skarar skríða gegn klíku Jóns Ásgeirs á mörgum stöðum í einu, í London og New York – og þá er spurning hvað gerist hér heima? Frétta hlýtur líka að vera að vænta hérna.

Af málatilbúnaðinum má ráða að skilanefndin telur að þessi hópur hafi beinlínis framið stórfellt bankarán í Glitni.
Ekki aðilar að mikilvægum sáttmálum

Í framhaldi af atburðum síðustu daga má spyrja hvers vegna Ísland hefur ekki hvers vegna Ísland hefur ekki undirritað sáttmála SÞ gegn spillingu og samning ( UN Convention Against Corruption) og sáttmála ESB um handtökur ( European Arrest Warrant)?
Flóttamaðurinn

Þá er það semsagt orðið opinbert: Sigurður Einarsson er á flótta undan lögreglunni.

Hann neitar að koma til Íslands frá Bretlandi til að svara til saka – og segist ekki ætla að taka þátt í „leikriti“.

Nú er spurningin hvort hann fæst framseldur frá Bretlandi? Ef ekki, hvort hann geti þá ferðast út fyrir Bretland án þess að eiga á hættu að vera handtekinn?

Það er líka spurning með félaga hans úr bankanum sem hafa verið handteknir: Hann er varla að gera þeim mikinn greiða með þessu.
Sprengjur falla

Hér er önnur bomba:

Skilanefnd Glitnis höfðar mál á hendur Jóni Ásgeiri Jóhannessyni og öðrum eigendum bankans fyrir stórfelld fjársvik – fyrir að hafa mergsogið hann og beint peningunum fallandi fyrirtæki sín. Endurskoðunarfyrirtækið PricewaterhouseCoopers er líka aðili að málinu. Upphæðin sem er nefnd er tveir milljarðar Bandaríkjadala, nærri 260 milljarðar íslenskra króna.

Jóni Ásgeiri og félögum er stefnt í New York – eins og segir á vef Bloomberg fréttastofunnar.
Daprir dagar hjá frambjóðendum

Það er sagt að þeir sem eru í framboði til bæjar- og sveitarstjórna eigi heldur dapra daga.

Kjósendur hafa sama og engan áhuga á þeim – sumir eru beinlínis fjandsamlegir. Þá er betra að halda sig bara með öðru flokksfólki, á fundum eða í grillveislum.

En í flokkunum ríkja sömu þyngslin. Það er mjög erfitt að fá flokksmenn til að starfa í sjálfboðavinnu eða taka þátt. Og fjölmiðlarnir hafa um allt annað að hugsa en kosningarnar.
Eftirlýstur

Þetta er eiginlega alveg rosalegt.

Það var mikið kvartað yfir því á sínum tíma – gerði Brynjar Níelsson það ekki – að teknar væru myndir af íslensku bankamönnunum sem lágu undir grun vegna efnhagsbrota.

Nú kemur í ljós að kannski var ekki vanþörf á.

Fyrir fáum árum þáði þessi maður, Sigurður Einarsson, fálkaorðu úr hendi forseta Íslands. Hann var formaður nefndar um hvernig Ísland gæti orðið alþjóðleg fjármálamiðstöð. Nú er hann eftirlýstur af Interpol.
Furðu ósvífið

Nú veit ég ekki hvort það breytir miklu að úrskurður Hæstaréttar í málum Kaupþingsmanna skuli hafa lekið.

En það er greinilegt að saksóknari vildi ekki að þetta gerðist.

Þetta getur varla verið flókið mál. Það eru varla nema örfáir einstaklingar sem geta hafa lekið þessu.

En sakargiftirnar eru merkilegar. Þarna er lýst stórfelldri markaðsmisnotkun, eilífri viðleitni til að falsa hlutabréfaverð.

Og þarna kemur líka fram það var enn verið að veita risalán til vildarvina eftir að setningu neyðarlaganna og eftir að Seðlabankinn veitti Kaupþingi 500 milljóna evra neyðarlán.

Allt þetta virkar furðu ósvífið.
Meistarar í bifreið

Þarna hefði verið gaman að vera fluga á vegg…. eða í lúxusbifreið.

Dylan og Lennon í Rolls, líklega árið 1965.

Tónlistin sem er spiluð undir er af plötunni Street Legal sem er vanmetið verk Dylans. Fékk hroðalega gagnrýni á sínum tíma, söngurinn þótti vondur og hljóðið afleitt.

Svo var stöffið endurhljóðblandað 1999 – og þetta er hin fínasta plata og ýmsar merkilegar pælingar á henni.

En frá tíma þegar meistarinn fékk vonda krítík fyrir fleira, Budokan-hljómleikaplötuna, þar sem hann var að skemmta sér við að útsetja lögin sín fyrir stóra hljómsveit, bakraddir og brass – eins og á Street Legal. Það þoldu krítíkerar sem höfðu fylgst með honum lengi ekki; platan fékk þó skárri viðtökur í Evrópu. Hér heima var hún spiluð í tætlur í partíum sirka 1979.

Og svo annað meistaraverk: Kristilegu plötuna Slow Train Coming.