arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Borgaralega sinnaðir?

Í þessari frétt er talað um að borgaralega sinnaðir menn ætli að stofna hreyfingu og þjappa sér saman.

En hvað er að vera borgaralega sinnaður?

Maður hefði skilið þetta fyrir sirka þrjátíu árum þegar Sovétríkin voru ennþá til og hin pólitíska barátta var dálítið öðruvísi. Þá voru menn borgaralega sinnaðir eða verkalýðssinnaðir.

En núna – hópurinn sem þarna er nefndur til sögunnar hefur aðallega þá pólitík að vera mjög mikið á móti Evrópusambandinu.

En Evrópusambandinu og aðildarríkjum þess er að megninu til stjórnað af „borgaralegum“ stjórnmálamönnum.

Hægri menn – borgaralega sinnaðir – eru við völd í Bretlandi, Frakklandi, Þýskalandi, Danmörku, Ítalíu, Svíþjóð, Finnlandi, Póllandi, já víðast hvar nema á Spáni og í Grikklandi. Í engum þessara ríkja eru uppi nein áform um að ganga úr Evrópusambandinu,

Svo er það Noregur þar sem er við völd vinstri stjórn. Það eru engar líkur á að Noregur gangi í ESB í bráð. En sá stjórnmálaflokkur í Noregi sem hefur verið hlynntastur aðild að ESB er Höyre, sem er hinn hefðbundni hægriflokkur, eins konar systurflokkur Sjálfstæðisflokksins.

Önnur hugsjón þessa hóps er að ekki verði hróflað við kvótakerfinu. Hvort það telst borgaralegt er umdeilanlegt.
Jón Þórisson: Ógeðslegt þjóðfélag, engin prinsipp, engar hugsjónir, bara tækifærismennska?

Jón Þórisson, einn forsvarsmanna átaksins orkuaudlindir.is sendi síðunni þennan pistil:

- - -

Sæll Egill,

Fyrr í vikunni birtir þú fyrir mig pistil undir fyrirsögninni: Magmamálinu er ekki lokið. Í pistlinum vitnaði ég ítarlega í skýrslu Magmanefndarinnar og sjálfsagt hefur það verið í of löngu máli, því aðeins einn lesandi síðunnar sá ástæðu til þess að kommentera! Allavega vona ég að þetta sé ástæðan, því efnið gefur svo sannarlega tilefni til skoðanaskipta. Ég trúi því ekki að lesendur þínir sé orðnir svo dofnir og sinnulausir af þessu ógeðslega samfélagi að þeir hafi gefist upp á að bæta það.

Eða hvað finnst lesendum um eftirfarandi tilvitnanir í skýrlsu Magmanefndarinnar?

„Þau umskipti í íslenskum orkuiðnaði sem urðu með einkavæðingu Hitaveitu Suðurnesja hf eru sérstaklega umhugsunarverð í ljósi þess að ekki er nóg með að orkulindirnar sem starfsemi fyrirtækisins byggir á hafi verið í sameign, þ.e. í eigu sveitarfélaganna á svæðinu og ríkisins, heldur hefur sú þekking sem er forsenda hagkvæmrar nýtingar þeirra verið byggð upp sem samfélagslegt verkefni.

Við það að yfirráð yfir náttúrulegum auðlindum flyst úr landi færist umtalsvert efnahagslegt vald úr landi og með því pólitískt vald. Á sama tíma minnka möguleikar samfélagsins til að hafa hemil á misskiptingu þess auðs sem verður til í samfélaginu.

Um leið og stærri virkjanir komast í eigu erlendra aðila, þá opnast sá möguleiki að samningar um orkusölu til stóriðju verði í meginatriðum samningsatriði milli erlendra aðila og staða Íslendinga yrði líkari stöðu áhorfenda en leikmanna í slíkri framvindu. Jafnframt er sú hætta fyrir hendi að í auknum mæli myndu hagsmunir erlendra stórfyrirtækja verða ráðandi við uppbyggingu íslensks orkuiðnaðar, bæði orkuvinnslu og stóriðju. Þótt erlend fjárfesting sé jafnan talin jákvæð fyrir efnahagslíf þjóðar þá geta hin jákvæðu áhrif verið skammvinn og sé til lengri tíma litið kann erlend fjárfesting að leiða til skertra kjara fyrir hið staðbundna samfélag“.
Ófyrirleitið

Ef það er einhver sem sérstaklega mikið brást þjóðinni í aðdraganda hrunisins þá er það íslenskt viðskiptalíf.

Bankar og fjármálastofnanir gengu á undan – með sínu vonda fordæmi – en í kjölfarið fylgdu stóreignamenn, kvótafólk og fleiri sem fluttu fé sitt úr landi á reikninga í Lúxemborg eða aflandseyjum. O

Það er mjög merkilegt að skoða til dæmis lista yfir stjórnarmenn í Samtökum atvinnulífsins og Viðskiptaráðið árin fyrir og í kringum hrun. Líkist helst whos who í útrásargeiranum.

Því er nokkuð ósvífið þegar fólk af þessu tagi hótar að fara með fé sitt úr landi þegar við súpum seyðið af fjármála- og viðskiptarugli síðasta áratugs.

Samt láta menn þannig á aðalfundi Samtaka atvinnulífsins. Og að yfirmaður hjá endurskoðunarfyrirtækinu KPMG skuli klappa taktinn undir þessu er alveg einstaklega ófyrirleitið.

KPMG var endurskoðandi Baugs og FL-Group – og menn þar á bæ ættu að vera þakklátir fyrir að ekki sé búið að loka fyrir þeim sjoppunni.

Og þeir ættu lika að sjá sóma sinn í að passa upp á að hver einasti eyrir af skattfé skili sér þangað sem hann á að fara.
Gyllinsetur

Guðmundur Andri Thorsson dró upp þennan fróðleiksmola úr Þykkskynnu, bók með sunnlenskum þjóðsögum eftir Helga Hannesson sem Bjarni Harðarson gaf út fyrir nokkrum árum.

Þátturinn fjallar um Gunnstein gula í Hlíð og Gyllinplásturinn hans. Viðurnefnið hlaut Gunnsteinn af því hann var svo gulur í framan. Sagan segir frá því þegar Gunnsteinn var fertugur vinnumaður í Hlíð í Skaftártungu 1816:

„ Gunnsteinn guli var forn í háttum enda barn átjándu aldar. Einn læknisdóm iðkaði hann títt og trúði á. Hefur að líkindum lært hann hjá eldri kynslóð. Læknislist hans var einföld og ódýr í framkvæmd, en þætti að líkindum óhrjáleg nú á dögum. Fyrst tók hann saur sinn og hrærði út í þunna leðju. Henni makaði hann á sig hátt og látt [svo]. Byrjaði oftast nær á andlitinu. Utan yfir þennan áburð smurði hann sméri eða floti. Að síðustu kallaði hann á hund sinn og bauð honum að sleikja kámið af sér. „Futi, Futi,“ sagði hann og benti seppa á hvar vansleikt væri. Oft var hundurinn lystarlítill eða latur að sleikja. Enda ilmaði Gunnsteinn stundum illa. Heilsubótaraðgerð þessa iðkaði hann æfinlega að morgni dags. Hann nefndi þennan læknisdóm Gylliniplástur – og taldi hann vera margra meina bót. Ef einhver kvartaði um kvilla sína, gikt eða ellilúa, var viðkvæði Gunnsteins oftast á þessa leið: Þetta er af því að þú notar ekki Gylliniplásturinn.

Gunnsteinn guli andaðist níræður 1866. Ekk verður hér úr því skorið hve mikinn þátt Gylliniplásturinn góði átti í langlífi hans.

Þórunn gamla Sigurðardóttir húsfrú í Lambhaga á Rangárvöllum var ung í Hlíð – og samtíða Gunnsteini gömlum. Þau voru bæði látin sofa í fjósi. Hún horfði oft á smurningu hans – og hefur sagt frá þessu.“

Einhverjir sem kommenteruðu á Facebook síðu Guðmundar Andra stungu upp á því að sett yrði á laggirnar Gyllisetur – og væri það í anda ýmissa læknisdóma sem nú eru stundaðir.
Andri Geir: Vextir og hin dásamlega króna

Andri Geir Arinbjarnarson skrifar um krónuna og vexti. Segir meðal annars:

„ Þetta er auðvita okkar dásamlegu krónu að þakka. Með henni er hægt að handstýra öllu, fyrst eru taxtalaun lækkuð um helming (mælt í evrum) og Ísland gert að láglaunalandi til að viðhalda samkeppnishæfni og til sporna við atvinnuleysi og svo eru áhættumetnir raunvextir keyrðir niður undir núllið og sparifjáreigendur (og þá sérstaklega eldri borgarar) eru skikkaðir (eða plataðir) til að niðurgreiða innlenda fjármögnun, þökk sé gjaldeyrishöftum og lélegri neytendaráðgjöf.“
Numi?

Góður vinur minn, Gunnar Þorsteinsson, var þýðandi þáttanna X-files.

Þar komu fyrir mörg heiti sem voru framandleg.

Eitt orðið sem Gunnar þurfti að glíma við var abductee. Það er sá sem hefur verið rænt af geimverum.

Gunnar byrjaði á að prófa orðið „geimgísl“. Hann var ekki ánægður með það.

Þá fann hann upp orðið „numi“ – það er sá sem hefur verið numinn brott.

Nú sýnist mér fólk vera farið að spyrja hvort Ögmundur Jónasson sé ef til vill numi?
Móðgandi Bjarnfreðarson

Ég hef orðið var við það upp á síðkastið að margt fólk, einkum vinstra fólk, lætur myndina um Georg Bjarnfreðarson fara mjög í taugarnar á sér.

Því finnst þetta vond og ómakleg lýsing á fólki á vinstri vængnum – hinum Svíþjóðarmenntaða marxista Georgi og móður hans, femínistanum og baráttukonunni Bjarnfreði. Það er kannski ekki síst lýsingin á henni sem virkar móðgandi á sumt fólk.

Umræða um myndina gýs við og við upp á Facebook og þá verða margir til að hella úr skálum reiði sinnar.

Og þá fær maður á tilfinninguna að þetta sé eitthvað sem má ekki skopast að.
Réttindi dýra

Guðræknislegast væri auðvitað að éta engin dýr.

Börn skynja það – á vissum aldri hrýs þeim hugur við að borða litlu sætu dýrin.

Lömbin íslensku hlaupa frjáls úti í haga sinn stutta líftíma. Kjúklingar eru hins vegar aldir í hryllilegum skemmum, hver fugl hefur pláss eins og A-4 blað, vaxtahraðanum er stjórnað sem kallar á sýkingar en þeim er haldið niðri með sýklalyfjum. Grísir eru látnir velta um í eigin skít. Svín eru ekki óþrifalegar skepnur ef þau fá nóg pláss.

Allt er þetta býsna hrollvekjandi – og það er ekki furða að talað er í fullri alvöru um réttindi dýra.

Nú ríkir nokkur úlfúð vegna þess að nokkrum lömbum var slátað með svokallaðri halal-aðferð sem tíðkast meðal múslima. Sambærilegar aðferðir kallast kosher hjá gyðingum.

Kristnir trúmenn rísa upp og finnst þetta alveg ómögulegt. Gunnari í Krossinum finnst algjör óhæfa að fara með bænir til „annarlegra“ guða yfir dýrum.

Það eru þó ekki dýrin sem hann vill vernda fyrir þessum bænalestri – heldur mennina sem síðar koma til með að éta blessaðar skepnurnar.

Ja, hvers virði eru réttindi dýranna?
Farðu burt!

Helga Vala Helgadóttir skrifar pistil sem nefnist Við skilnað – farðu burt!

Efni hans tengist greininni sem ég birti í morgun undir yfirskriftinni Svívirðilegt.
Svívirðilegt

DV skrifar um mál barasilísku konunnar Jussanam de Silva sem á að vísa úr landi vegna þess að hún skildi við eiginmann sinn, Íslending. Þar með fyrirgerði hún rétti sínum til að búa á Íslandi í augum Útlendinga- og Vinnumálastofanana, hún færi ekki endurnýjað atvinnuleyfi, þrátt fyrir að hafa vinnu og þrátt fyrir að hafa búið hér í nokkur ár. Hún hefur varið tíma og kröftum í að byggja upp líf hérna.

Ég ætla bara að segja eins og er – mér finnst þetta svívirða.

Hingað hefur komið fjöldi fólks frá löndum utan EES til að starfa – margir hafa reyndar horfið á braut í kreppunni. Mikið af þessu fólki vinnur lægst launuðu og lélegustu störfin sem eru í boði á Íslandi. Oftast er það af mikill samviskusemi. Það er til dæmis alþekkt á spítölum hversu góðir starfskraftar Asíubúar eru upp til hópa. Og þeir ganga í störfin sem Íslendingar vilja helst ekki vinna.

En nú, ef það verður fyrir einhverjum skakkaföllum, gengur maður undir mann í kerfinu að koma því úr landi.

Máli Jussanam hefur verið áfrýjað til dómsmála- og mannréttindaráðuneytisins. Þar situr Ögmundur Jónasson. Hann hlýtur að breyta þessari ákvörðun undireins. Um leið þarf hann að taka þessi mál til gagngerrar endurskoðunar – því mál Jussanam er svo fjarri því að vera einstakt. Því miður er nokkur fjöldi innflytjenda sem lifir milli vonar og ótta eins og hún.
Skáldarölt, Dawkins og Tobba Marinós

Í Kiljunni í kvöld verður, eins og áður er komið fram, seinni hluti skáldarölts okkar Guðjóns Friðrikssonar um Þingholtin. Við förum um Spítalastíg, Ingólfsstræti, Grundarstíg og niður áLaufásveg.

Við heyrum brot úr ljóðabók eftir Berg Ebba Benediktsson sem nefnist Tími hnyttninnar er liðinn.

Nýjir gagnrýnendur þáttarins verða kynntir til sögunnar, þau Þorgerður E. Sigurðardóttir og Illugi Jökulsson. Þau verða annan hvern miðvikudag á móti Kolbrúnu og Páli.

Þorgerður og Illugi fjalla um Ranghugmyndina um guð eftir Richard Dawkins og skáldsöguna Makalaus eftir Tobbu Marinós.

Bragi segir frá manninum sem túlkaði fyrir Hitler, en settist svo að á Íslandi.

Einar Benediktsson kemur nokkuð við sögu í Kiljunni í kvöld, myrkfælni hans og samskipti hans við tengdamóður sína, Margréti Zoëga. Þau þoldu ekki hvort annað.
Baldur: Pólitískar lýtalækningar

Baldur McQueen setti þennan pistil á blogg sitt í gær.

- - -

Á fyrstu mánuðum eftir hrun töluðu ráðamenn allir með einum hætti. Þeir sögðu áfallið hafa komið sem þrumu úr heiðskýru lofti og vonlaust að sjá fyrir. Stjórnvöld voru að undirbúa dúnmjúka snertilendingu, þegar hrunið birtist, öllum að óvörum; erlendis frá, að sjálfsögðu.

Þessi sannleikur var m.a. notaður til að rökstyðja heilbrigði og heiðarleika hinna ýmsu fjármálagjörninga sem vinir og vandamenn valdsins framkvæmdu örstuttu áður en Ísland keyrði á vegg. Við vissum ekkert meira en þið, heyrði maður þetta fólk segja.

En nú hafa háttsettir skipt um plötu og grípa þar niðurstöðu sannleiksnefndar fegins hendi; nú segja þeir allt hafa verið fyrirséð – og reyndar lítið hægt að gera á árunum 2006 til 2008. Störf ráðherra fólust þá mest í að farða andlit Íslands á hverjum morgni, svo fela mætti eymdina sem allra lengst.

Vissulega má finna sannleikskorn í báðum útgáfum, en ég blæs á að stjórnvöld hafi gert allt sem þau gátu til að vernda almenning á Íslandi. Það er reyndar fráleitt að halda því fram.

Hvers vegna var t.d. ekki leitað til IMF árið 2007 eða fyrstu mánuðum 2008, ef allt var á hraðri leið til helvítis? Hvers vegna var ekki ráðin fagmaður í Seðlabanka, ef menn vissu að brátt myndi syrta í álinn? Töldu menn virkilega að Davíð Oddsson væri öllum öðrum fremri?

Þótti formönnum Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks eðlilegt að í stóli viðskiptaráðherra sæti sögumenntaður einstaklingur, með takmarkaða reynslu af viðskiptalífinu (með fullri virðingu fyrir þeirri ágætu grein)?

Svona gæti ég haldið áfram, allt að því endalaust. Ef búist var við fjárhagslegum stormi, áttu menn að sjálfsögðu að byrja á því að skipa framúrskarandi fagmenn í alla stóla; einblína á fagmennsku, ekki gamla vináttu eða goggunarröð. En á ótal stöðum virðast hafa verið rangir menn, á röngum stað, á röngum tíma.

Á alþingi er mikill og einbeittur vilji til að viðurkenna kerfið hafi brugðist fullkomlega, en þó virðist það framandi hugmynd meðal margra þingmanna að einhver skuli bera ábyrgð. Kerfið gerði þetta, sjáið þið til – ekki fólkið.

Rétt eins og þegar olíufélögin tóku öll völd af forstjórunum (að því er virðist) og snuðuðu viðskiptavini um fleiri milljarða.

Hæstiréttur hefur staðfest frávísun héraðsdóms í máli ákæruvaldsins gegn forstjórum stóru olíufélaganna, Kristni Björnssyni, Geir Magnússyni og Einari Bendiktssyni.

[…]

Héraðsdómur vísaði málinu frá 9. febrúar á þeim forsendum, öðrum fremur, að ekki væri unnt að refsa einstaklingum fyrir brot á samkeppnislögum.

(visir.is 16.03 2007)

Í efri lögum þjóðfélagsins finnast nefnilega ekki sökudólgar af holdi og blóði.

Þar eru kerfi sem bregðast, nefndir sem fara yfir afglöpin og flokkar sem þykjast ætla gera betur eftirleiðis. Þetta er ekki heilbrigt. Lausnin felst ávallt í pólitískum lýtalækningum, en aldrei er unnið á meininu.
Bestaflokks-áhrifin

Í raun finnst manni blasa við eftir atburði síðustu daga að Sjálfstæðisflokkurinn og Samfylkingin fari aftur saman í ríkisstjórn. Þessir flokkar voru saman í ríkisstjórn í hruninu og virðast enn vera nokkuð sammála um að ábyrgð þeirra sé fjarska lítil.

Í leiðara Moggans í dag er sagt að þingmenn VG hafi hrópað „stjórnarslit, stjórnarslit!“ í þinginu í gær, en það mun reyndar vera ofmælt.

Þeir voru hins vegar mjög reiðir.

Annar möguleiki er að efna til kosninga. En á það hefur verið bent að þingmenn þora ekki í kosningar vegna Bestaflokks-áhrifanna. Þeir eru hræddir um að fram komi nýtt framboðsafl sem muni sópa þeim út af þingi – og það er fullt tilefni til.
Skáldarölt um Þingholtin, seinni hluti

Í Kiljunni á morgun höldum við Guðjón Friðriksson áfram rölti okkar um skáldaslóðir í Þingholtunum. Meðal skálda og rithöfunda sem koma við sögu eru Einar Benediktsson, Torfhildur Hólm, Hannes Sigfússon, Elías Mar, Þorsteinn Erlingsson og Þórbergur Þórðarson.

Nýir gagnrýnendur koma á vettvang, þau Þorgerður E. Sigurðardóttir og Illugi Jökulsson.
Jarðvegur pópúlistaflokkanna

Danir og Norðmenn hafa bitra reynslu af nasismanum.

Flokkur eins og Þjóðarflokkur Piu Kjærsgaard í Danmörku kemur heldur ekki úr þeim jarðvegi, hann á upptök sín í stjórnmálahreyfingu Mogens Glistrup frá því á áttunda áratugnum. Framfaraflokkurinn norski er sprottinn úr svipuðum jarðvegi. Þetta eru flokkar sem þykjast tala máli litla mannsins, smáborgaranna, þeir eru á móti háum sköttum og að vissu leyti „kerfinu“. Innflytjendamál hafa blandast þarna inn í seinni tíð.

Í Frakklandi er þetta kallað poujadismi, eftir stjórnmálahreyfingu sem smákaupmaðurinn Pierre Poujade stofnaði á sjötta áratugnum.

Svíþjóðardemókratarnir spretta úr dálítið öðrum jarðvegi. Svíþjóð var hlutlaus í stríðinu, en Þjóðverjar höfðu þar greiðan aðgang. Nasistar og fasistar fengu að vera þar óáreittir. Það er að nokkru leyti jarðvegur Svíþjóðardemókratanna. Um hann má lesa í bókum Stiegs Larson.
Varla meirihluti fyrir landsdómi

Það er merkilegt að sjá hvað er að gerast í þinginu varðandi landsdóminn.

Samfylkingin er á harðahlaupum frá málinu. Það er mikill samhljómur milli Jóhönnu Sigurðardóttur og Ólafar Nordal, varaformanns Sjálfstæðisflokksins.

Jóhanna er gamall krati sem hefur verið á þingi síðan 1978, Ólöf er frekar nýlegur þingmaður en hún er vel innmúruð í valda- og viðskiptaaelítu landsins.

Nefnd þingmanna var falið að kanna hvort væru forsendur fyrir því að draga ráðherra fyrir landsdóm. Meirihluti hennar komst að þeirri niðurstöðu.

Nú virðast hverfandi líkur á að þessi leið verði farin – og nefndin sem var skipuð af öllum stjórnmálaflokkum og átti að njóta fulls trausts og sjálfstæðis er skilin eftir úti á sjó.
Loks bandarískur sendiherra

Nú er loks komin nýr bandarískur sendiherra til Íslands. Hann heitir Luis E. Arrega-Rodas og er atvinnudiplómati.

Í eina tíð tíðkaðist að senda hingað alls konar furðufugla sem höfðu gefið fé í kosningasjóði og fengu í þakkarskyni að vera sendiherrar í útlendu landi í nokkur ár.

Einn þeirra var Replogle sem fór í göngur í kringum Tjörnina á kvöldin, og fannst vanta eitthvað. Hann ákvað síðar að gefa borgarbúum gosbrunn sem skyldi vera í miðri Tjörninni. Afleiðingin varð mikil ólykt og svo breyttist grasflöt við austurenda Tjarnarinnar í mýri.

Síðar var hér maður sem hét Marshall Brement. Hann varð mjög vinsæll meðal menntafólks í Reykjavík, hélt góðar veislur, en mörgum varðbergsmanninum þótti nóg um þegar reiðhjól Árna Bergmann var farið að standa á kvöldin fyrir utan bandaríska sendiráðið.

Svo var það uppákoman með Carol Van Voorst, síðasta sendiherra Bandaríkjanna. Það átti að afhenda henni orðu á Bessastöðum. Hún var að fara út á flugvöll og ætlaði að taka við orðunni á leiðinni út.

Stuttu áður en hún er komin á Bessastaði berst símtal þar sem segir að hún fái enga orðu.

Þetta var mikil móðgun, ekki síst vegna þess að í bandarísku utanríkisþjónustunni gilda strangar reglur um þá sem þiggja slíkar orður frá erlendum ríkjum. Yfirleitt er það ekki gert – og hafði Van Voorst orðið að afla sérstaks leyfis frá Washington til að fá að taka við orðunni.

Ekki hefur verið skýrt nákvæmlega frá því hvers vegna Van Voorst var sæmd orðunni og svipt henni jafnóðum, en ein kenningin er sú að Ólafur Ragnar hafi verið illur yfir því að hann og Dorrit fengju ekki nógu góðar viðtökur í Bandaríkjunum.
Skrítið einelti

Örn Bárður Jónsson talar um einelti RÚV gegn kirkjunni.

Það heldur líklega áfram í Kiljunni á miðvikudaginn því þá ætla ég að fjalla um hina frægu bók Richard Dawkins The God Delusion, sem er nýkomin út í íslenskri þýðingu undir nafninu Ranghugmyndin um guð.

En svo má kannski segja að sé rækilega vegið upp á móti þessu. Á hverjum einasta sunnudegi flytur Ríkisútvarpið messur úr ýmsum kirkjum landsins, fyrir utan bænastundir og andaktir sem er að finna í dagskránni nánast á hverjum degi.

Örn Bárður kvartar líka undan því að ekki séu kallaðir til sérfræðingar um kirkju og kristni. En nú hefði ég haldið að málið sé þannig vaxið að þegar trú er annars vegar sé í raun enginn meiri sérfræðingur en annar.

Því Örn Bárður veit ekkert meira um það hvort guð er til en til dæmis Úlfar Þormóðsson.
Silfrið í gær – viðtalið við Chris Martenson

Vegna tækniörðugleika komst Silfur Egils frá því í gær ekki á vefinn.

Nú er hægt að horfa á það með því að smella hérna.

Ég mæli sérstaklega með viðtalinu við Chris Martenson sem er í seinni hluta þáttarins.
Economist: Nauðsynlegt að afskrifa húsnæðislán

Leiðari síðasta tölublaðs The Economist fjallar um bandaríska hagkerfið og hægan bata þess. Það vekur athygli að eitt af því sem hvatt er til í leiðaranum er að hugmyndaflugið verði notað til að losa almenning undan áþján húsnæðislána. Húsnæðislánin muni halda áfram að draga niður hagkerfið um ókomna framtíð. Þetta er mjög í anda þess sem hagfræðingarnir og þingmennirnir Lilja Mósesdóttir og Tryggvi Þór Herbertsson töluðu um í Silfrinu í gær, þar sem einnig var bent á að einhvern veginn viðrðist hagur banka alltaf ganga fyrir á Íslandi. Economist segir:

„ A broader set of policies could help to work off the hangover faster. One priority is to encourage more write-downs of mortgage debt. Almost a quarter of all Americans with mortgages owe more than their houses are worth. Until that changes the vicious cycle of rising foreclosures and falling prices will continue. There are plenty of ideas on offer, from changing the bankruptcy law so that judges can restructure mortgage debt to empowering special trustees to write down loans. They all have drawbacks, but a fetid pool of underwater mortgages will, much like Japans loans to zombie firms, corrode the financial system and harm the recovery.“
Stjórnmálastéttin þarf ekki að kvarta

Það er mikið rætt um hversu skelfilegar ofsóknir það væru ef nokkrir fyrrverandi ráðherrar yrðu dregnir fyrir landsdóm.

Staðan er nú samt þannig að stjórnmálastéttin íslenska hefur sloppið býsna billega frá algjöru hruni efnahagslífsins.

Geir Haarde, Árni Matt og Ingibjörg Sólrún hurfu af þingi – annað var tæplega hægt.

Björgvin G. bíður eftir því að komast inn á þing aftur.

Annars hefur enginn alþingismaður sagt af sér nema Steinunn Valdís – en það var ekki fyrr en hún var búin að þráast lengi við.

Svo er það Halldór Ásgrímsson sem enn er í fínu djobbi sem framkvæmdastjóri Norrænu ráðherranefndarinnar og Davíð Oddsson sem situr á Morgunblaðinu með ofureftirlaunin sem hann lét samþykkja fyrir sjálfan sig. Eins og einhver sagði þurfti að fjarlægja hann með krana úr Seðlabankanum.

Jóhanna og Össur sem sátu í hrunstjórninni eru í fínustu ráðherraembættunum.

Þetta teljast tæplega miklar ofsóknir, þótt pólitíkusarnir kveinki sér sjálfir.

Það eru tugþúsundir Íslendinga sem þurfa að súpa seyðið af vanhæfni og óstjórn þessa fólks í snarversnandi lífskjörum, atvinnuleysi, skerðingu á eftirlaunum og ellilífeyri, hækkuðu lyfjaverði, versnandi heilbrigðisþjónustu, verðbólgu og skuldafargi.
Hæpnar skýringar

Það er dálítið langt til seilst að kenna einhverri karlasamstöðu um hvernig komið er fyrir Ingibjörgu Sólrúnu.

Mörður Árnason fer vel í saumana á því sem gerðist innan Samfylkingarinnar undir stjórn hennar í pistli sem hann birti í fyrradag. Uppgjör hans er mjög heiðarlegt. Þar segir hann frá því hvernig flokkurinn snerist upp í einhvers konar klapplið fyrir formanninn og hvernig flokksforystan gerði bandalag við ákveðinn hóp kapítalista líkt og undir kjörorðinu „óvinur óvinar míns er vinur minn“.

Sem foringi annars stjórnarflokksins á tíma hrunsins ber Ingibjörg Sólrún náttúrlega heilmikla ábyrgð – langt umfram það sem hefði verið ef hún hefði bara verið utanríkisráðherra. Í rannsóknarskýrslum er einmitt talað um „oddvitaræði“. Það virðist hafa verið nánast jafnmikið á tíma Geirs og Ingibjargar og í stjórnartíð Davíðs og Halldórs.

Ingibjörg Sólrún vitnar einnig í stjórnmál á Norðurlöndum þar sem leiðtogar sósíaldemókrata eiga erfitt uppdráttar. Það kemur pólitíkinn á Íslandi og karlasamstöðunni ekkert við.

Í Svíþjóð er verið að endurkjósa ríkisstjórn sem hefur náð góðum árangri í efnahagsmálum. Í Danmörku hafa sósíaldemókratar átt undir högg að sækja í mörg ár. Það er hæpið að það komi kynferði forystumanna við, ein sterkasta persónan í dönskum stjórnmálum er til dæmis Pia Kjærsgaard – en hún er auðvitað hægri sinnaður popúlisti.

Þess utan er líkt og sósíaldemókratar og vinstrið í Evrópu hafi fremur tapað fylgi á tíma efahagskreppunnar en hitt – það hefði kannski verið eðlilegt að vinstri sveifla fylgdi slíkum þrengingum, en það hefur alls ekki verið raunin.

Hægri stjórnir sitja í Frakklandi, Þýskalandi, Bretlandi, Ítalíu, Danmörku og Svíþjóð – á Spáni og í Noregi eru hins vegar stjórnir sem hallast til vinstri.
Greinin er eftir Benedikt

Greinin hér að neðan er eftir Benedikt Sigurðarson á Akureyri. Ég lenti í vandræðum við að setja hana inn. Af einhverjum ástæðum lokaðist fyrir athugasemdir við hana og ég næ ekki að laga það. En vilji menn gera athugasemdir við efni hennar, þá geta þeir gert það hér.