arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Framsókn: Sveinbjörg herðir á andróðinum gegn moskubyggingu

Sveinbjörg Birna Sveinbjörnsdóttir, oddviti Framsóknarflokksins, er algjörlega búin að breyta um tóninn í kosningabaráttu Framsóknar og flugvallarvina.

Hún er búin að söðla um og nú má segja að moskubygging í Reykjavík sé orðin að aðalkosningamáli hennar.

Hún skrifar langa færslu á Facebook síðu sína og boðar nú að Reykvíkingar eigi að greiða atkvæði um Moskubygginguna og segir:

Ég tel að eðlilegt að borgarbúar fái að greiða atkvæði um svo umdeilt mál, en Samfylkingin taldi málið hins vegar of viðkvæmt. Pólitískur rétttrúnaður varð þess valdandi að Samfylkingin gat keyrt málið í gegn.

Nú er spurning hvernig Sveinbjörgu verður ágengt með þetta? Fimmti maður á framboðslistanum, Hreiðar Eiríksson, er hættur og mikið uppnám er innan flokksins. Það er athyglisvert að hún talar hvað eftir annað um „pólitískan rétttrúnað“. Í athugasemdum á Facebook stinga svo upp kollinum þekktir öfgamenn.

En skilar þetta kannski atkvæðum? Er þetta örvæntingarfullt útspil til að ná atkvæðum – er einhver hugsun á bak við þetta? Hvað segir Framsókn? Og hvað segja flugvallarvinir?

-- - -

Þessu eiginlega óviðkomandi:

Sveinbjörg eyðir reyndar mestu plássinu í grein sinni í að fjalla um einhverjar meintar skoðanir síðuhaldara sem hún segir að sé ákafur Samfylkingarmaður. Ég leyfi mér reyndar að hafa efasemdir um að greinina skrifi hún sjálf.

Því er til að svara að Samfylkinguna kaus ég einhvern tíma – þeir eru margir flokkarnir sem ég hef kosið í gegnum tíðina – en ekki í mörgum síðustu kosningum. Samfylkingin er í hópi flokka sem brugðust trúnaði þjóðarinnar á tíma bankabólunnar og síðar hrunsins. Reyndar er Samfylkingin í þeirri stöðu að hún hefur afar vinsælan forystumann í Reykjavík meðan útlit er fyrir að flokkurinn tapi á landsvísu. Munurinn á milli stöðu flokksins og forystumannsins í skoðanakönnunum nemur tugum prósentustiga.

Þarna eru einhverjar fabúleringar um að ég sé ákafur talsmaður atkvæðagreiðslu um ESB. Það er ég ekki – ég sé voða lítinn tilgang í að greiða atkvæði um neitt varðandi ESB fyrr en samningur liggur fyrir.

Og svo segir að ég hafi kvartað undan því að „duttlungar forsetans“ hafi verið á ferðinni í Icesave atkvæðagreiðslunum. Þetta er misskilningur. Ég hef fundið að því eins og fleiri að ekki sé hægt að kalla fram þjóðaratkvæðagreiðslur nema með atbeina forseta. Flestir flokkar hafa að stefnu sinni að breyta því. Ég get vel skýrt frá því að sjálfur sagði ég nei í báðum Icesave-kosningunum.
Millilandaflugið blómstrar, innanlandsfluginu hnignar

Það er að verða ótrúleg breyting á því hvernig við getum komist frá Íslandi. Flugfélögum sem fljúga hingað fjölgar stöðugt og flugleiðunum líka.

Nú flýgur til dæmis Norwegian til og frá Bergen, Easy Jet flýgur til Edinborgar og Bristol en líka til Basel/Mulhouse, við er að bætast flugfélagið Flybe með flug til og frá Birmingham.

Það er miklu auðveldara að komast frá Íslandi en áður og ódýrara, enda er gríðarlegur vöxtur í millilandafluginu. Innanlandsfluginu hnignar hins vegar stöðugt eins og sést í þessum tölum frá Innanríkisráðuneytinu. Erlendir ferðamenn nota það sama og ekkert, einn veikleikinn er að engin tenging er milli innanlands- og millilandaflugs. Á sumu leiðum er líka ódýrara að fljúga innanlands en milli landa.

Mestallt flug núorðið er í lágfargjaldastílnum. Það er þröngt í vélunum og lítil þjónusta. Þetta er breyting frá því sem áður var – við lifum jú á tíma massatúrismans.

Svona var umhorfs á almennu farrými í vélum PanAm á sjöunda áratugnum. Þetta var almennilegt.
Trúfélög og ókeypis lóðir – jafnræðið og frelsið

Kannski væri eðlilegast ef trúfélög fengju engar ókeypis lóðir undir bænahús, kirkjur eða moskur.

Að þar sætu allir við sama borð og þyrftu einfaldlega kaupa lóðir eins og aðrir og þyrftu að borga gatnagerðargjöld.

Á þessu virðist til dæmis vera skilningur í borgarstjórn.

Íslenska þjóðkirkjan hefur náttúrlega mikið forskot, hún situr að jörðum og lóðum út um allt land.

Í lögum stendur að skylt sé að úthluta lóðum undir kirkjur – margir hafa viljað breyta því.

Menn hafa túlkað lögin þannig að þau eigi við tilbeiðsluhús annarra trúfélaga, enda er bannað í stjórnarskrá að mismuna fólki eftir trúarbrögðum.

Og því hafa ásatrúarmenn, búddistar og rússneska rétttrúnaðarkirkjan fengið úthlutað lóðum.

Það er ekki nokkur leið að útiloka múslima, það væri beinlínis brot á 65. grein stjórnarskrárinnar.

Lesandi síðunnar sendi eftirfarandi athugasemd:

Ásatrúarmönnum, Rétttrúnaðarkirkjunni, Búddistum og Múslímum var lofað lóð samkvæmt lögum þar að lútandi árið 2006. Það er ekki hægt að úthluta þremur þeirra og afturkalla svo lögin, það heitir mismunun. Alveg sama hvað mönnum finnst um þau lög. ECRI sem er skammstöfun fyrir nefnd sem heitir European Commission against Racism and Intolerance, og er á vegum Evrópuráðsins ekki Evrópusambandsins, er með málið á athugunarlista og Reykjavíkurborg fengi áminningu frá þeim ef múslímarnir fá ekki að lóð undir sína mosku.

Reykjavíkurborg ætti ekki að taka áhættu á að fá stimpil fyrir kynþáttahyggju og Framsóknarflokkurinn ætti eftir þessa yfirlýsingu að vera tekinn af listanum yfir frjálslynda flokka í Evrópu.

Framsóknarflokkurinn er nefndur í lok þessa texta. Oddviti flokksins í Reykjavík stígur fram og segir að afturkalla eigi loforð sem gefið var múslimum um lóð undir mosku. Nú má vera að þetta sé sannfæring konunnar eða að hún sé að fiska í gruggugu vatni, að hún vonist til að fylgi flokksins aukist við þetta.

En flokkur sem situr í forsætisráðuneytinu getur ekki annað en vísað þessum málflutningi út í hafsauga. Það verður að taka af öll tvímæli um að flokkurinn sé ekki sammála þessu.

Allt er þetta líka mjög skringilegt. Samkvæmt Sveinbjörgu Birnu Sveinbjörnsdóttur á ekki að úthluta lóðum „undir moskur eða kirkjur fyrir grísku rétttrúnaðarkirkjuna“ (vill hún þá líka byggja hér?).

Sveinbjörg segist byggja þetta á reynslu sinni frá Saudi-Arabíu.

Jú, vissulega ríkir þar feikileg kúgun og alls ekkert trúarbragðafrelsi. Kirkjur er ekki að finna í Saudi-Arabíu.

En viljum við vera eins og hið forstokkaða afturhaldslið sem þar ræður ríkjum? Svarar maður í sömu mynt – með því að banna. Eða heldur maður sig ekki bara fast við frelsið?
Maðurinn sem giskaði rétt

Ég er þekktur fyrir ýmislegt annað en að vera sérfróður um ensku knattspyrnuna.

Og ekki þyki ég sérlega getspakur.

Samt fékk ég merka viðurkenningu nú í vikunni. Það kom í ljós að af öllum þeim sem hinn ágæti vefur fotbolti.net fékk til að spá um úrslit enska boltans í vetur reyndist ég vera sá sem giskaði oftast rétt.

Fyrst var ég efstur ásamt fimm öðrum. Svo var keppni okkar á milli – og þá fékk ég átta rétta.

Svörin voru ekki byggð á þekkingu – en ég giskaði heldur ekki alveg út í loftið.

Þeir eru ágætir strákarnir sem halda úti fotbolti.net, byrjuðu þegar þeir voru litlir drengir og halda ótrauðir áfram og hafa gert í 11 ár eða síðan 2002. Þetta er hinn fínasti vefur.
Vindhögg

Merkilegt er að sjá í kosningabaráttunni tilraunir til að búa til eitthvað úr engu.

Það heita vindhögg.

Við sáum upphlaupið vegna skúranna í Vesturbænum.

Og svo vegna bifreiðarmála Dags B. Eggertssonar.

Nú er maður farinn að lesa greinar um að standi til að skemma Laugardalinn.

Þetta er hrein vitleysa.

Í nýju aðalskipulagi er gert ráð fyrir að efla Suðurlandsbrautina sem þróunar- og samgönguás.

Þetta myndi fela í sér að Suðurlandsbrautin fengi veigameira hlutverk í borginni og yrði væntanlega meira aðlaðandi.

Ekki mun af veita, en í raun er þetta mjög tímabært því fjölmörg hótel hafa risið í nágrenni Suðurlandsbrautar en umhverfið er frekar ótútlegt.

Laugardalurinn er þarna í grenndinni og ekki stendur til í að eyðileggja hann á nokkurn hátt.

Hilmar Þór Björnsson, sem skrifar um arkitektúr- og skipulag hér á Eyjuna, fjallaði um þetta í bloggfærslu fyrir nokkru. Hann kallar þessar fyrirætlanir „rós í hnappagat skipulags borgarinnar“
Flott tónlistardagskrá á Listahátíð

Ég rakst á óperusöngvarann Bryn Terfel í miðbænum í gærkvöldi. Hann var bara á skyrtunni, reyndar var mikið blíðviðri og hann virkaði afar kátur, en ég spurði hvort honum væri ekki kalt. Söngvarar eru alltaf hræddir við að kvefast.

Hann spurði hvort ég vildi lána sér jakkann minn.

Terfel er baritonsöngvari frá Wales, stórstjarna, með mikla rödd og útgeislun. Hann heldur tónleika á Listahátíð annað kvöld.

Tónlistardagskrá Listahátíðar er einstaklega flott þetta árið.

Í gærkvöldi lék Kammersveit Reykjavíkur hið einstæða verk Pierrot Lunaire í Hörpu. Í kvöld er það Sinfóníuhjómsveitin með kór og einsöngvara sem flytur þriðju sinfóníu Mahlers. Stjórnandinn er Osmo Vänskä, sá hinn sami og var eitt sinn aðalstjórnandi Sinfóníuhljómsveitar Íslands en fór síðan til Bandaríkjanna og hefur stjórnað stórhljómsveitum þar. Margir hafa látið sig dreyma um að fá Vänskä til að taka við aftur við Sinfóníuhljómsveitinni hér.

Svo má halda áfram að telja. Kathia Buniatishvili er frá Georgíu, ung kona sem er upprennandi stjarna píanósins. Hún heldur einleikstónleika með sérlega skemmtilegri dagskrá, spilar Ravel, Stravinsky, Chopin og Brahms.

Og Kammerkór Suðurlands undir stjórn Hilmars Arnar Agnarssonar heldur áfram að rækta sitt innilega samband við breska tónskáldið Sir John Taverner. Kórinn hefur verið að flytja verk hans undanfarinn ár, og söng meðal annars í kirkju í London aðeins þremur dögum eftir andlát Taverners í nóvember síðastliðnum.

Þetta eru spennandi tónleikar, stórhuga dagskrá – myndlistin virðist líka vera sterk á þessari Listahátíð. Kannski meira um það síðar.

Bryn Terfel syngur alls konar tónlist, allt frá Wagnersóperum og yfir í þjóðlega tónlist. Hér er flutningur hans á hinu fallega bandaríska þjóðlagi Shenandoah sem margir hafa spreytt sig á.
Lífeyrissjóðirnir, Landsvirkjun, fasteignabólan – og mögulegt skipulagsslys

Bjarni Benediktsson kastar við og við fram þeirri hugmynd að selja megi lífeyrissjóðunum hlut í Landsvirkjun.

Þessu er alltaf jafn illa tekið – það er ljóst að enginn hljómgrunnur er fyrir slíkri sölu. Framsóknarflokkurinn fer heldur ekki með í slíkan leiðangur.

Það er ekki þar með sagt að þetta sé vond hugmynd. Það hefur til dæmis verið talað um að salan gæti verið háð þeim skilyrðum að lífeyrissjóðirnir fengju ekki að selja hlutina áfram til annarra en ríkisins – ríkið myndi þá eiga forkaupsrétt.

Reyndar var athyglisvert að á ársfundi Landsvirkjunar talaði Bjarni Benediktsson minnst um álver, þau eru orðin býsna fjarlægur kostur eins og var reyndar strax á tíma síðustu ríkisstjórnar – hann talaði hins vegar heilmikið um sæstreng til Bretlands.

Fé lífeyrissjóðanna er farið að valda verulegum vandræðum innan haftanna. Þeir geta ekki fjárfest í útlöndum. Nú eru þeir afar virkir á fasteignamarkaði í gegnum nokkur fasteignafélög. Þessi félög eru að kaupa húsnæði út um allt – og hækka um leið verðið á því. Og þau standa í byggingaframkvæmdum.

Nú eru til dæmis uppi hugmyndir um að fara í miklar byggingaframkvæmdir á stóra flæminu sem er milli Miðbæjarins, hafnarinnar og Hörpu. Í þessu árferði er hætt við að þarna verði stórkostlegt skipulagsslys.

Þarna virðast vera komnir aðilar sem stefna að einu og aðeins einu – að hámarka byggingamagnið. Það þýðir að byggt verður hátt og þétt. Jafnvel sýnist manni eins og sé tekið mið af hæð Hörpu.

Þetta gengur ekki. Byggð á þessu svæði þarf að vera í eðlilegu framhaldi af hinni heldur lágreistu miðborgarbyggð. Hún þarf að vera í samfellu við Miðbæinn – og hún má ekki skyggja á Hörpu. Við þurfum ekki Borgartún í Miðbæinn.

Eitt þeirra húsa sem er boðað að þarna rísi eru höfuðstöðvar Landsbankans. Það virðist vera skynsamlegt hjá bankanum að byggja þarna. Bankinn mun vera á fjórtán stöðum í Miðbænum og víða í leiguhúsnæði. Það væri afar vont ef hann hyrfi á brott úr bænum – nú er hið gamalgróna útibú Arion-banka (áður höfuðstöðvar Búnaðarbanka) að hverfa úr bænum.

Landsbankinn getur sett gott fordæmi með því að byggja smekklega, á mátulega smáum skala og í anda byggðarinnar sem er fyrir – þarna er ekki pláss fyrir stórbyggingar úr gleri og málmi. Í þeirri deild nægir Harpa.

Þessar hugmyndir fasteignafélagsins Regins um uppbyggingu við Austurhöfnina vekja ugg. Reginn er að stærstum hluta í eigu lífeyrissjóða – sem vita ekki hvað þeir eiga að gera við peningana.
Reykjavík hjólreiðaelítunnar

Nú er tími kaffihúsaspekinganna liðinn og líka tími lattelepjaranna, því nú lifum við í –

„hinni nýju Reykjavík hjólreiðaelítunnar“

eins og það heitir í kommentakerfi Vísis.

Hér á vef hinnar gamalgrónu reiðhjólaverslunar Arnarins má sjá ýmis hjól. Sum þeirra kosta á við mánaðarútborgun í bifreið.
Bætir varla stöðuna að skipta Halldóri út

Það er merkileg örvænting sem felst í því að láta sér detta í hug að skipta Halldóri Halldórssyni út sem efsta manni á lista Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík, nú þegar aðeins rúm vika er til kosninga, eins og mbl.is segir að sé rætt fundi Varðar, fulltrúaráðs Sjálfstæðisfélaganna í Reykjavík, nú í hádeginu.

Halda menn að Júlíus Vífill Ingvarsson, sem er í öðru sæti, myndi afla meira fylgis?

Halldór var sóttur vestur á Ísafjörð til að leiða listann í Reykjavík. Öfl innan flokksins vildu vera örugg um að fá einhvern sem vildi hafa Reykjavíkurflugvöll áfram í Vatnsmýrinni – og um leið var Gísla Marteini Baldurssyni og síðar Þorbjörgu Helgu Vigfúsdóttur skákað til hliðar.

Halldór er farsæll sveitarstjórnamaður, en nánast alveg óþekktur í Reykjavík. Hann hefur unnið sér það til óhelgis gagnvart nokkrum hluta Sjálfstæðisflokksins að ljá máls á aðild Íslands að Evrópusambandinu.

Það virðist vera að sýna sig að flugvallarmálið er ekkert sérlega vel fallið til atkvæðaveiða, eins og sést á gengi Framsóknar og flugvallarvina. Borgarbúar eru að hugsa um ýmislegt annað þegar þeir kjósa. Stór áhrifavaldur eru persónulegar vinsældir Dags B. Eggertssonar og það að meirihlutinn sem starfaði undir forystu Jóns Gnarrs nýtur mikils álits meðal Reykvíkinga. Því verður ekki breytt snögglega fyrir kosningar.
Handtekin fyrir að dansa Happy í Íran

Hér á vefnum hefur áður verið fjallað um Happy-æðið. Ungt fólk dansar við hið bráðfjöruga lag Happy eftir Pharrell Williams – í þessu hafa jafnvel falist ákveðin skilaboð.

Aðallega um að fólk ætli ekki að láta berja sig niður eða kúga sig.

Hópur ungs fólks sem dansaði við lagið og gerði myndband í Íran hefur verið handtekinn. Þetta eru sex ungmenni, þau settu myndbandið á YouTube.

Segir að eftir nákvæma lögreglurannsókn hafi brotafókið verið handtekið og hafi játað glæpi sína.

Hið gamlaða og afturhaldssama karlaveldi sem stjórnar í Íran telur sér ógnað af svona framferði. Sagt er að þetta ógni almennu velsæmi. Flestir sjá ekki annað en glatt og efnilegt ungt fólk – en afturhaldsliðið er upptekið af því að stjórna lífi fólks niður í smæstu athafnir, einkum ef það tengist kynlífi.

Bandarísk kona, sem ég tengist á Facebook, setur af þessu tilefni fram kenningu um pervertaræði, pervocracy. Það er valdakerfi þar sem ráða aðallega karlar sem hafa sjúklega áhuga á kynlífi en óttast það í leiðinni. Því miður ná þessir pervertar oft völdum og reyna að þvinga pervertisma sínum upp á annað fólk. Dæmin eru náttúrlega mýmörg – og má finna allt frá Íran til ákveðinna svæða í Bandaríkjunum.
Mögnuð ákæra frá Djúpavogi

Líklega hefur ekki komið fram magnaðri ákæra á hendur íslenska fiskveiðistjórnunarkerfinu og frá íbúum Djúpavogs.

Þeir horfa nú upp á að aflaheimildir í þessu fallega og blómlega plássi verði hrifsaðar á brott.

Réttindi íbúanna virðast vera enginn.

Það er mikill þungi í þessu myndbandi – og það kallar á svör. Þetta er eins konar jaccuse. En hætt er við að svörin verði heldur rýr miðað við alvöruna sem er á ferðinni í myndbandinu.
Fasisti á valdastóli á Indlandi?

Hér er brot úr ræðu þar sem rithöfundurinn frægi Arundhati Roy talar um Narendra Modi, sem er að taka við sem forsætisráðherra á Indlandi, og félagsskapinn sem hann tilheyrir.

Ræðan var haldin í Chicago, Arundhati Roy byrjar á að geta þess að Modi hafi ekki fengið vegabréfsáritun til Bandaríkjanna.
Aðförin að fjölskyldubílnum

Nú hefur verið aðeins skipt um gír.

„Aðförin að einkabílnum“ heitir ekki lengur svo.

Nú er það „aðförin að fjölskyldubílnum“.

Hljómar betur, ekki satt.

Annars er Sigurður Hólm Gunnarsson nokkurn veginn með þetta í þessum pistli.
Vantar ekki meira stuð á Seltjarnarnesi og í Garðabæ?

Reykjavík hefur orð á sér fyrir að vera mikil skemmtanaborg.

Þetta byggir meðal annars á því að skemmtistaðir eru opnir mjög lengi fram eftir nóttu – sumir til fimm á morgnana.

Þeir sem hafa ferðast erlendis vita að oftast er erfitt að finna öldurhús og skemmtistaði sem hafa svo langan opnunartíma.

Unga fólkinu í Heimdalli finnst þetta ekki nóg, það vill hafa staðina opna enn lengur. Þetta er greinilega mikið þjóðþrifamál í huga þess.

En mætti þá ekki byrja á bæjarfélögunum þar sem Sjálfstæðisflokkurinn hefur meirihluta. Það mætti hafa opið alla nóttina eða bara alltaf í Garðabæ, Seltjarnarnesi og Kópavogi.

Þá gæti orðið mikið stuð og þessir bæir yrðu nafntogaðir fyrir skemmtanahald, ekki síður en Reykjavík.

Hér má sjá eina af auglýsingum Heimdallar þar sem hvatt er til þess að skemmtistaðir séu opnir lengur. Hún hefur fengið meira en níu þúsund hitt á YouTube.
Illar grunur um sprengjuárásirnar í Moskvu árið 2000

Í New York Times frá því fyrir nokkrum misserum er að finna ritdóm um athyglisverða bók, The Moscow Bombings of September 1999: Examinations of Russian Terrorist Attacks at the Onset of Vladimir Putins Rule. Höfundurinn heitir John B. Dunlop, er sérfræðingur í málefnum Rússlands og Sovétríkjanna og hefur gefið út nokkrar bækur.

Þessar sprengjuárásir hafa löngum verið ráðgáta. Í þeim féllu 300 manns og mjög margir særðust. Uppreisnarmönnum í Tsétséníu var kennt um, en löngum hefur þótt leika vafi á sekt þeirra. Þessir atburðir eru einn lykillinn að því að hinn lítt þekkti Vladímír Pútín varð forseti Rússlands árið 2000, hann kom út úr þessu sem sterkur maður, ódeigur í baráttu við hryðjuverkamenn og Tsétséna.

Atburðirnir leiddu til mikillar andúðar á hryðjuverkamönnum, uppgangs þjóðernisstefnu og mögnunar lögreglueftirlits, en þeir hafa í raun aldrei verið rannsakaðir til hlítar af yfirvöldum.

Dunlop segist vera að vinna undirbúningsrannsókn – sem mætti nota ef svo ólíklega vildi til að einhvern tíma yrði gerð alvöru opinber rannsókn.

Niðurstaða hans er að það séu yfirgnæfandi líkur á því að yfirvöld í Rússlandi hafi verið að baki þessum hryllilegu árásum. Þar berast böndin að klíku sem var í kringum Jeltsín forseta – sem var algjörlega að missa tökin – og rússnesku öryggislögreglunni FSB, arftaka KGB, en þar var Pútín meðal yfirmanna.

Efni greinarinnar verður ekki rakið í smáatriðum hér, en meðal annars er þar fjallað um Nikolai Patrushev, yfirmann FSB, nú formaður þjoðaröryggisráðs Rússlands, sem varð margsaga varðandi árásina – og tilraun til að sprengja blokk í Ryazhan, skammt frá Moskvu, sem fór út um þúfur. Þar sást beinlínis til FSB-manna, en árvökulir íbúar komu í veg fyrir sprengingu.

Petrushev kom til Íslands í mars 2012 og átti fund með Össuri Skarphéðinssyni, þáverandi utanríkisráðherra. Sagði í fréttatilkynningu að þeir hefðu rætt álefni Norðurslóða og gott samstarf ríkjanna á tvíhliða grunni og sitthvað fleira.

Vladimir Patrushev, fyrrum yfirmaður FSB, náinn samherji Pútíns og yfirmaður þjóðaröryggisráðs Rússlands, kemur mikið við sögu í bókinni um sprengjuárásirnar í september 2000. Hlutur hans þykir heldur tortryggilegur. Hér er Petrushev í Reykjavík með Össuri Skarphéðinssyni sem þá var utanríkisráðherra.
Þingheimur hvetur til þess að nýr spítali rísi fljótt

Alþingi samþykkti á síðustu metrunum fyrir sumarfrí svohjóðandi þingsályktun:

Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að ljúka eins fljótt og verða má undirbúningi byggingar nýs Landspítala við Hringbraut í Reykjavík og hefja byggingu hans strax að því loknu. Nýr Landspítali ohf. eða ríkissjóður fái heimild til að taka lán fyrir byggingarkostnaði, hvort heldur er beint hjá traustum lánveitendum eða óbeint með milligöngu ríkisins. Ríkisstjórnin veiti fullan atbeina til að ljúka megi við bygginguna, inni af hendi stjórnvaldsathafnir og leggi nauðsynleg lagafrumvörp fram á Alþingi.

Eins og sjá má á tillögunni voru flutningsmenn úr öllum flokkum, nema Framsóknarflokkum. Hún var svo samþykkt 16. maí með yfirgnæfandi meirihluta þingmanna eins og hér má sjá. Enginn greiddi atkvæði á móti.

Ríkisstjórnin stöðvaði undirbúning að byggingu nýs Landspítala – hún virtist óviss um hvaða framhald ætti að vera á málinu. Framsóknarflokkurinn hafði einkum efasemdir um málið og virtist fyrir síðustu kosningar verða orðinn andsnúinn því að byggja spítalann við Hringbraut. Var málið þó á forræði flokksins lengst framan af. Ríkisstjórnin skar niður fjárframlög til undirbúnings á byggingu nýs spítala og í stefnuyfirlýsingu hennar segir einungis þetta:

Húsakostur Landspítala er óviðunandi. Leggja þarf áherslu á viðhald og endurbætur á núverandi húsa- og tækjakosti stofnunarinnar þar til varanleg lausn fæst.

Mbl.is fjallar um málið og hefur eftir Páli Matthíassyni, forstjóra Landspítalans, að hann bindi vonir við að nýr Landspítali verði opnaður 2020. Blaðið ræðir einnig við Kristján Þór Júlíusson heilbrigðisráðherra sem segir að framkvæmdin verði fjármögnuð með sölu á eignum ríkissins.

En hvað segja Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og Bjarni Benediktsson?

Þetta línurit sem sýnir breytta aldurssamsetningu þjóðarinnar hefur verið notað sem rök fyrir því að byggja nýjan Landspítala.
Óþarfi að hafa þetta einfalt

Hvers vegna að hafa hlutina einfalda þegar hægt er að hafa þá flókna er sagt á þýsku.

„Warum einfach, wenn es kompliziert geht.“

Þetta má kannski nota þessi orð um það hvernig Gunnar Bragi Sveinsson utanríkisráðherra leggur upp þjóðaratkvæðagreiðslu um Evrópusambandið. Hann telur að hægt verði að greiða atkvæði um tvennt:

Annars vegar hvort þjóðin vill ganga í Evrópusambandið eða ekki. Þar væri hægt að svara þeirri spurningu. Hins vegar væri hægt að spyrja þjóðina hvort hún sé sammála því að ekki yrði farið af stað á ný án þess að hún yrði spurð. Einhvers konar tvöföld atkvæðagreiðsla.

Ein athugasemdin sem má lesa um þetta á Facebook hljóðar svo:

Mér finnst alveg vanta tillögu um að greiða atkvæði um hvort eðlilegt sé að greiða atkvæði um þessa tillögu GBS.