arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Breytingar á ráðuneytum

Forsætisráðuneytið sendir frá sér tilkynningu þar sem eru áréttaðar breytingar á ráðuneytum.

Með þessu á að vera hægt að fækka ráðuneytum niður í níu – sem verður þá væntanlega tala ráðherra.

Ráðherrum á Íslandi hefur fjölgað stöðugt samkvæmt Parkinsons-lögmál: sem fjallar um sjálfvirkan vöxt í skrifræðiskerfum:

Í fyrsta sinn sem ráðherrar voru tólf talsins á Íslandi var í ríkisstjórnum Sjálfstæðis og Framsóknarflokks á síðasta áratug. Sú tala hefur haldist síðan.

Flest af þessum breytingum eru jákvæðar, sumar hafa verið ræddar lengi án þess neitt hafi verið gert.

Kemur reyndar ekki á óvart; íslenska stjórnsýslan fær varla þá einkunn að hún sé sérlega snögg eða skilvirk.

Landbúnaðar-, sjávarútvegs- og iðnaðarráðuneyti sameinast í atvinnuvegaráðuneyti.

Félagsmálaráðuneyti og heilbrigðisráðuneyti sameinast í velferðarráðuneyti.

Hvort tveggja er eðlilegt.

Svo er gert ráð fyrir því að dómsmálaráðuneyti sameinist ráðuneyti samgöngu- og sveitarstjórnarmála eins og það heitir nú, eftir breytingu sem gerð var um mánaðarmótin. Þetta á að heita innanríkisráðuneyti.

Þar er reyndar spurning – eins og Bragi Kristjónsson nefndi í þætti hjá mér – hvort samgöngumálin eigi ekki betur heima í umhverfisráðuneytinu.
Dýr störf/peningamarkaðssjóðir

Ég rek augun í tvær athyglisverðar fréttir nú í morgusárið:

Á Vísi.is er viðtal við Finnboga Jónsson, þrautreyndan mann úr atvinnulífinu og núverandi framkvæmdastjóra Nýsköpunarsjóðs atvinnulífsins, sem segir að störf í stóriðju séu þau dýrustu í heimi. Það sé hægt að skapa mun fleiri störf með öðrum hætti.

Og á mbl.is er frétt um að endurskoðunarfyrirtækin KPMG og PWC hafi metið virði skuldabréfa sem voru í peningamarkaðssjóðum bankanna alltof hátt – það voru bankarnir þrír (semsagt ríkið) sem keyptu skuldabréfin úr sjóðunum. Endurskoðunarfyrirtækin mátu það svo að endurheimt skuldabréfa Milestone yrði sirka 67-75 prósent – en raunin er 6 prósent.

Tölurnar hjá FLgroup voru 38-58 prósent en eru í raun 5 prósent.

Skil ég það rétt að bankarnir (ríkið) þurfi að bera skaðann af mismuninum?
Einkasjúkrahús

Einkasjúkrahús í Mosfellsbæ vekur spurningar. Þar verða framkvæmdar mjaðma- og hnjáliðaaðgerðir.

Það á einungis að þjónusta útlendinga sem borga læknisaðgerðir fullu verði.

Íslendingar fá ekki aðgang.

Það kann þó að myndast þrýstingur á að opnað verði fyrir Íslendinga með tímanum.

Ein hættan er sú að þetta sjúkrahús sogi til sín vinnuafl úr heilbrigðisgeiranum íslenska – að atgervisflótti verði af íslenska ríkisspítalanum sem hugsanlega getur ekki boðið læknum og hjúkrunarfólki jafn góð kjör.

Hvernig á þá að manna störfin þar?

Og ef það verður vandamál, hvernig verður þá hægt að standa gegn því að Íslendingar fái líka aðgang að þessu sjúkrahúsi.

Hver á þá að borga – sjúklingarnir sjálfir eða tryggingakerfið?

Þá gæti þetta verið fyrirboði grundvallarbreytinga í heilbrigðiskerfinu. Sumir myndu reyndar telja að ekki sé vanþörf á.

Annas ætti heilsutengd ferðaþjónusta ætti að geta blómstrað í landi sem státar af hreinni náttúru og vel menntaðri þjóð. Það er ekki nema jákvætt.
Skuldir sjávarútvegs

Það hefur verið deilt um skuldir sjávarútvegsins. Svona líta þær út, samkvæmt ræðu Arnars Sigurmundssonar, formanns Samtaka fiskvinnslustöðva, á aðalfundi samtakanna. Greinarnar eru úr sérriti sjávarútvegsins, Fiskifréttum. Það er merkilegt að sjá hversu skuldirnar aukast hratt frá árinu 2002, ekki síst ef miðað er við tekjurnar sem koma á móti.
Eitt hundrað trilljónir

Vinur minn sem er búsettur í útlöndum sendi þessa mynd með eftirfarandi orðum:

„Hæsta tölugildi seðils á okkar tímum. Rauðvirði ekkert en söfnunarvirði um 10$ USA. Gefinn út í Zimbabwe 2008. En ástandið getur alltaf orðið verra. Skv. staðli alþjóðastofanna er Zimbabwe í öðru sæti yfir versta ástand í landi. Sómalía er #1. Þar hefur ekki verið ríkisstjórn yfir landinu síðan 1994. Ég á þennan seðil á vegg í setustofunni heima. Hann er ágæt áminning um að ástandið á Íslandi er alls ekki það versta sem til er í heimi hér.“
Memó til Evu Joly

Þetta minnisblað til Evu Joly birtist á vefnum Economic Disaster Area. Þarna eru margir góðir punktar, meðal annars um íslenska kunningja- og klíkusamfélagið, lögfræðingastéttina hér, réttarkerfið og þung tregðulögmál sem hér eru ríkjandi.

-- - -

Eva Joly is back in Iceland today. A few things for her to consider:

1) Don‘t trust anyone in Iceland. Even the people you are working for. We are all too interconnected. Everyone has an agenda. Be open for sources that don‘t want to go through the filter around you. Set up a simple website and an email account abroad, on a foreign server and invite Icelanders to send you email. Have a foreigner you trust go through the email.

2) The judicial system is probably unequipped to deal with the magnitude of what you are dealing with. Icelandic lawyers and judges have always known they don‘t get very far in life without connections in the political arena and the business world. It starts in law school and they are all tainted somehow. An objective court could only be formed with foreigners. So be prepared for a disappointment at the courts, even if the cases built by the special prosecutor‘s office are rock solid.

3) Speak often and speak loudly. Make our plight known to the world. The government isn‘t doing it, the opposition is unable to, and there is a lot of spin out there. Regular comments or opinion columns in the world‘s media can move mountains, because under the veil of silence people are desperately trying to get things back to the way they were.

4) A regular update to the Icelandic people would be of great help because people need anything right now to convince them that things are being investigated. The feeling in Iceland is one of despair as it looks like the people most responsible for the economic crash are going to be the first ones to get back on their feet.

5) You are in for the long haul as you probably know. You have a lot on your plate and we respect that and are grateful you are here. Involve others of similar pedigree as yourself from abroad. Make the information you gather accessible to them, so that it is in safe hands if things go from bad to worse and the door slams in your face (say if the Progressive Party or Independence Party get back the reins). The UKs SFO involvement is a great step.
Myndræn framsetning fjárlaga

Mjög snjöll framsetning fjárlaganna á vef DataMarket.

Smellið hérna.
Eins konar Nóbelsverðlaun

Á hverju ári eru veitt svonefnd IG Nóbelsverðlaun fyrir framúrskarandi afrek á sviðum sem eiga sitthvað skylt með hinum eiginlegu Nóbelsverðlaunum.

Þetta árið hljóta verðlaunin fyrir afrek á sviði hagfræði stjórnendur, endurskoðendur og starfsmenn fjögurra íslenskra banka, Glitnis, Kaupþings, Landsbanka og Seðlabanka, fyrir að sýna hvernig hægt er snögglega að breyta litlum bönkum í stóra banka og svo aftur í litla banka, og fyrir að sýna að hið sama sé hægt að gera við hagkerfi heillar þjóðar.

Eða eins og stendur í rökstuðningnum:

ECONOMICS PRIZE: The directors, executives, and auditors of four Icelandic banks - Kaupthing Bank, Landsbanki, Glitnir Bank, and Central Bank of Iceland - for demonstrating that tiny banks can be rapidly transformed into huge banks, and vice versa - and for demonstrating that similar things can be done to an entire national economy.
Skattahækkanir, niðurskurður og önnur óáran

Dagurinn í dag er að færa okkur sanninn um nokkra hluti:

1. Nú er það að líða fríárið sem Íslendingar fengu, þar sem stjórnvöld þurftu ekki að skera niður að ráði. Það er ljóst að við höfum nýtt þetta ár afskaplega illa.

2. Kröfur Alþjóða gjaldeyrissjóðsins um að ná hallalausum ríkisbúskap á þremur árum eru út í hött. Skattahækkanirnar og niðurskurðurinn sem eru í nýju fjárlögunum eru meiri en samfélagið þolir með góðu móti. Það verður að vera meira svigrúm.

3. Kreppan er svo langt í frá búin, nei, ef til vill er hún rétt að byrja.

4. Aðgerðirnar sem eru boðaðar – og eru líklega nauðsynlegar að mestu leyti – munu valda því að ríkisstjórnin verður afskaplega óvinsæl, næstum óbærilega svo. Það væri eiginlega sanngjarnt að allir flokkar kæmu að þessu – kannski er þjóðstjórn málið.
Ekki endanlegar lausnir en kannski áfangar

Ég sé að Jónas Kristjánsson setur sig upp á móti hugmyndum um að skattleggja inngreiðslur í lífeyrissjóði.

Og Hagsmunasamtök heimilanna taka afstöðu á móti hugmyndum um að létta greiðslubyrði heimila.

Vissulega er rétt að hvorugt er endanleg lausn á vandanum – skuldsetningu heimila eða miklum fjárlagahalla.

Við höfum átt erfitt með að koma okkur saman um stórar lausnir, og kannski eru þær ekki til?

Við getum ekki heldur beðið til eilífðarnóns.

En ég sé ekki betur en að báðar aðgerðirnar miði að því að auka ráðstöfunarfé almennings á næstu misserum – hvað sem síðar verður.

Eins og árferðið er hægt að rökstyðja að það sé betra að skattleggja greiðslur í lífeyrissjóði en til dæmis að hækka tekjuskatt á laun sem hvort eð er hafa rýrnað stórkostlega.

Og varðandi skuldavanda heimilanna, þá verður léttir fyrir mörg heimili, sem skulda annað hvort gjaldeyrislán eða verðtryggð íslensk lán, að fá kannski nokkra tugi þúsunda í viðbót til ráðstöfunar í hverjum mánuði.

Mun ekki af veita í þessum þrengingum – og þá má líka vona að þessir fjármunir streymi út um þjóðfélagið og hafi jákvæð áhrif á atvinnulíf.
Ekki allir hrifnir af Álfheiði

Álfheiður Ingadóttir hefur verið lengi í pólitík.

Hún er dyggur stuðningsmaður Steingríms J; var eins og hann í svokölluðum Svavarsarmi í Alþýðubandalaginu.

Kannski á betur við hana að gegna embætti heilbrigðisráðherra en Ögmund Jónasson; niðurskurður í heilbrigðiskerfi er kannski ekki heppilegasta verkefnið fyrir þann sem hefur verið helsti málsvari opinberra starfsmanna um langt árabil.

En það eru ekki allir jafn hrifnir af skipun Álfheiðar í ráðherraembætti.

Þar má nefna lögreglumenn sem stóðu í eldlínunni í Búsáhaldabyltingunni svonefndu.

Þeir hafa ekki gleymt framgöngu Álfheiðar sem barðist kröftulega jafnt innan þinghúss sem utan – og var líka fyrir utan lögreglustöðina í frægu uppþoti.
Norska ofurlánið fjarlægist

Í þessari frétt á norska vefnum ABC Nyheter segir:

„Slakter Lundteigen-hjelp.

Arbeiderpartiet slakter regjeringspartner Per Olof Lundteigens löfter om milliardlån til Island.“

Voru Sigmundur Davíð og Höskuldur kannski aðeins of fljótir á sér þegar þeir stormuðu upp í Stjórnarráð í gær með fréttir af láninu?

Fjármálaráðuneytið norska upplýsir í fréttinni að hjá því sé of mikið að gera til að svara þessu, en það standi við fyrri yfirlýsingar um Ísland.
Víst fáið þið Moggann!

Stjórnendur Morgunblaðsins munu vera í áfalli yfir því hversu margir hafa sagt upp blaðinu vegna ráðningar Davíðs Oddssonar í ritstjórastól.

Þeir bjuggust við að nokkur hundruð áskrifendur myndu segja upp, en þeir skipta þúsundum.

Nú er gripið til þess einkennilega örþrifaráðs að senda Moggann samt til þeirra sem hafa sagt upp blaðinu.

Það er látið heita að þeir séu að fá blaðið í „kynningaráskrift“.

Svo eiga þeir líka að fá bréf frá ritstjórunum Davíð og Haraldi Johannessen.

Ég hef fengið nokkuð margar ábendingar um þetta í morgun, einn „áskrifandi“ skrifar:

„ Áskrftin sem var í nafni konunnar minnar var upp sagt með gleði í síðustu viku. E-mail sent af kellu og sátt ríkti um gjörninginn. En áfram hélt Mogginn að berast inn um bréfalúguna. Í morgun hringdi ég í blaðið til að spyrja hverju sætti. Þar var mér tjáð að konan ætti von á bréfi frá Davíð Oddssyni og Haraldi Johannessen þar sem þeir bjóða fría „kynningaráskrift“ út október!! Ég spurði manninn hvort þeim væri alvara. Þessir menn væru ástæða þess að upp væri sagt! Og hvað hefur sá sem fengið hefur Moggann inn um bréfalúguna í áratugi með „kynningaráskrift“ að gera?„
Á afmæli hrunsins

Times í London skrifar langa grein um Ísland.

Fyrirsögnin er hálf nöturleg: Hvernig heil þjóð sturtaðist niður um klósettið.
Hvað segir Steingrímur?

Ég náði því ekki í öllu fréttaflóðinu í kvöld.

En hvað segir Steingrímur um lán frá Norðmönnum sem Framsókn segist ætla að redda?

Var hann spurður um það?

Annars ættu að vera hæg heimatökin fyrir Steingrím.

Ég er alveg viss um að hann er með númerið hjá Kristínu Halvorsen, fjármálaráðherra Noregs, í gemsanum sínum.

En meðan við bíðum getum við skoðað umfjöllun um lán á vef norska fjármálaráðuneytisins, en það er hið eina sem norska stjórnin hefur tekið í mál að veita Íslendingum hingað til.

Þar stendur að skilyrði lánsins séu að Ísland fylgi áætlun Alþjóða gjaldeyrissjóðsins og að Íslendingar uppfylli skuldbindingar sínar varðandi innistæðutryggingar:

„ Danmark, Finland, Norge og Sverige har satt som forutsetning for lånet at Island følger stabiliseringsprogrammet med IMF, og at gjennomgangene av dette programmet godkjennes i IMF-styret. I dette ligger blant annet at Island overholder sine internasjonale forpliktelser, herunder innskuddsgarantiforpliktelser i henhold til EØS-regelverket, samt at Island gjennomfører nødvendig konsolidering av offentlige finanser for å gjenreise tilliten til Islands økonomi. Det er også en forutsetning at de landene som er mest berørt av underdekningen i den islandske innskuddsgarantiordningen, gir lån for å finansiere de forpliktelser som den islandske stat tar på seg i den sammenheng. I tillegg forutsettes det at islandske myndigheter gir kreditorlandene regelmessige orienteringer om den økonomiske utviklingen i landet.„
Plan B

Ögmundur segir að plan B sé að rísa upp.

En spurningin er þá gegn hverju?

Bretar og Hollendingar munu áfram vilja fá Icesave borgað. Því þetta er pólitískt mál ekki bara spurning um innheimtu skuldar; Brown og Balkenende telja sig þurfa að sýna hörku.

Við getum varpað Alþjóða gjaldeyrissjóðnum út í hafsauga.

Ég geri ráð fyrir að hann fari ef hann er beðinn um það. AGS er ekki hernámslið.

Hvað kemur í staðinn?

Það er rætt um 2000 milljarða króna lán frá Norðmönnum.

Ádráttur um það kemur reyndar frá óbreyttum þingmanni Miðflokksins, sem er minnsti flokkurinn í norsku ríkisstjórninni.

Ekki frá Jens Stoltenberg eða Kristínu Halvorsen.

Það má minna á að í vetur voru uppi draumar um myntsamstarf við Norðmenn. Steingrímur J. var einn þeirra sem ræddu þennan möguleika. En auðvitað reyndust Norðmenn ekki hafa nokkurn áhuga.

Eða telja menn að við getum bjargað okkur ein og óstudd út úr skuldafeninu? Í vetur var það talið óhugsandi – hafa aðstæðurnar breyst?

(Nema Ögmundur vilji rísa upp gegn íslensku peningastéttinni – það væri þó athyglisvert.)
Á hvaða leið er Ögmundur – og ríkisstjórnin?

Í yfirlýsingu Ögmundar Jónassonar segir:

„ Ég hef verið þeirrar skoðunar að fara eigi hina þverpólitísku leið hvað Icesave málið varðar og að Alþingi eigi að fá það til umfjöllunar skuldbindingalaust, á því stigi sem það er nú sem á fyrri stigum. Innan ríkisstjórnarinnar er hins vegar eindreginn vilji til þess að afgreiða málið samhljóða þaðan áður en Alþingi fær það til umfjöllunar og í ljósi þess eindregna vilja tel ég farsælast að víkja úr ríkisstjórn.

Ég hef hins vegar alltaf litið svo á að líf ríkisstjórnar Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs og Samfylkingar annarsvegar og Icesave-málið hins vegar séu tveir aðskildir hlutir. Ég lýsi því fullum stuðningi við ríkisstjórnina og mun sitja áfram á Alþingi sem þingmaður Vinstri grænna.“

Þetta vekur fleiri spurningar en það svarar.

Hvað var það sem Jóhanna – og væntanlega Steingrímur líka – voru að reyna að fá Ögmund til að samþykkja.

Hvaða leið er það út úr Icesave öngstrætinu sem þau hafa verið að kokka upp?

Eitthvað sem Ögmundur getur ekki fellt sig við, það ætti að liggja í augum uppi.

Hann hlýtur þá að ætla að greiða atkvæði gegn því í þinginu?

Og hvað með aðra þingmenn VG sem hafa fylgt honum að málum?

Liljurnar tvær?

Lilju Mósesdóttur og Guðfríði Lilju.

Hafa þær líf stjórnarinnar í hendi sér?

Svo eru reyndar uppi aðrar tilgátur.

Ein þeirra segir að stjórnarsamstarfið nötri vegna stóriðjumála sem sumir telja að sé eina björgunin fyir þjóðina.

Vinstri Grænir geta varla breyst í stóriðjuflokk í einni svipan; andstaðan við stóriðjuna hefur verið kjarninn í stefnu þeirra.

En innan Samfylkingarinnar eru margir þingmenn sem vilja fara stóriðjuleiðina. Samfylkingin hefur alltaf verið tækifærissinnuð í þessum málum. Hún er undir miklum þrýstingi frá samtökum atvinnurekenda, verkalýðshreyfingunni og íbúum í héruðum sem vænta stóriðju.

Í þessu máli á Samfylkingin, eða stór hluti hennar, miklu meiri samleið með Framsókn og Sjálfstæðisflokki en Vinstri grænum.
Öngþveiti vegna Icesave

Nú ríkir algjört öngþveiti hér vegna Icesave málsins. Það er hver höndin upp á móti annarri.

Ögmundur Jónasson búinn að segja af sér – hann sleppur reyndar mátulega úr ríkisstjórninni áður en kunngjörður verður niðurskurður í heilbrigðismálunum.

En maður heyrir ekki raunhæfar tillögur um hvað eigi að gera í Icesave.

Hvernig ætlar ríkisstjórnin og Alþingi að komast út úr þessu?

Ef marka má orð Gordons Brown á þingi Verkamannaflokksins ætlar breska ríkisstjórnin ekki að fara að gefa þetta eftir, og varla Hollendingar heldur. Icesave hafði starfað þar stutta hríð; fyrir þarlenda virkar Icesave eins og leiftursnöggt rán um hjábjartan dag.

Er hægt að fá Breta og Hollendinga aftur að samningaborði – eða er kominn tími til að lýsa yfir að ekki sé vilji til að borga þetta á Íslandi?

Þá fer málið fyrir dómstóla.

Annars segist Ögmundur styðja ríkisstjórnina. Og þá er spurningin hvers vegna segir hann af sér?

Eða mun hann styðja stjórnina þegar Icesave kemur aftur til kasta þingsins?
Mannlaus heimur, Frankenstein og Viktor Arnar í Kiljunni

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um nýja skáldsögu eftir Viktor Arnar Ingólfsson sem þykir mestur fléttumeistari íslenskra spennusagnahöfunda. Bókin nefnist Sólstjakar og gerist í Berlín, Frankfurt – og á hippatímanum á Íslandi.

Andri Snær Magnason kemur í þáttinn og segir frá bókinni Mannlaus heimur eftir Alan Weisman. Í bókinni, sem er eins konar sambland af vistfræði og menningarsögu, er velt upp þeirri spurningu hvernig jörðin myndi líta út ef mannkynið myndi hverfa.

Anna Hinriksdóttir sagnfræðingur segir frá heillandi rannsókn sem hún hefur gert á bréfaskriftum og dagbókum afa síns, Bjarna Jónssonar. Bókin hennar sem nefnist Ástin á tíma afa og ömmu er í senn heit ástarsaga og lýsing á aldarfari í á fyrstu áratugum tuttugustu aldar.

Páll Baldvin og Kolbrún fjalla um nýja ljóðabók eftir Sigurð Pálsson, Frankenstein eftir Mary Shelley og Bókaránið mikla, bók sem segir frá sérkennilegum atburðum í Konunglega bókasafninu í Kaupmannahöfn.

En Bragi talar í þetta sinn um ríkisstjórnina.
Til hamingju með afmælið Íslendingar

Íris Erlingsdóttir skrifar hörkugrein á hina víðlesnu vefsíðu Huffington Post um Íslendinga sem hafa ekkert lært af hruninu.
Björgvin G og vefurinn

Björgvin G. Sigurðsson lokaði vef sínum síðumars 2008. Hann segir að þá hafi hann verið lítt uppfærður mánuðum saman. Þetta stendur á Pressunni þar sem Björgvin skrifar gjarnan.

Fræg grein sem oft er vitnað segir Björgvin að hafi birst á vef sínum um „mitt ár“ 2008.

Dagsetningin er reyndar 5. ágúst 2008.

Frekar síðsumars en um mitt ár myndi maður segja.

Björgvin er að gera tilraunir til að gera upp tíma hrunsins í flokki greina. Það er ágætlega virðingarvert.

En eftir því sem fram líða stundir verður ferill hans í ráðuneytinu sífellt dapurlegri. Það er varla furða að hann hafi viljað loka vefsvæðinu.

Samanber til dæmis þessa grein sem var á vefnum hans og lítur nú aftur dagsins ljós, hún er frá 17. janúar 2008:

„Undanfarið hefur gefið á bátinn í fjármálaheiminum í kjölfar lausafjárkreppu erlendis og undirmálslána í Bandaríkjunum. Í því umróti og lækkunar á mörkuðum hafa sjónir beinst að stöðu íslensku bankanna sem hafa á liðnum árum fjárfest af kappi erlendis og hefur umfang þeirra margfaldast á nokkrum árum. Staða þeirra er hinsvegar traust. Þeir standa vel og er lausafjárstaða þeirra prýðileg og fjármögnun þeirra allra lokið til lengri tíma. Ég hef ásamt mínu fólki í viðskiptaráðuneytinu fundað með fjölda manns á liðnum dögum um stöðu og horfur á fjármálamarkaði og stöðu fjármálafyrirtækjanna okkar. M.a. með stjórn Félags fjármálafyrirtækja og formanni stjórnar Fjármálaeftirlitsins. En Fjármálaeftirlitið og Seðlabankinn gegna lykilhlutverki við það að fylgjast með og kortleggja stöðuna. Niðurstaða þeirrar yfirferðar er sú að íslensku bankarnir standa vel. Þá bendir margt til þess að umróti loknu náist ágætt jafnvægi í íslensku efnhagslífi þar sem verðbólga er nálægt viðmiðunarmörkum Seðlanbanka, gengi krónunnar gangi hægt og jafnt niður og að vaxtalækkunarferli hefjist innan skamms. Því eru horfur um margt góðar og miklu skiptir að bæði athafnamenn og stjórnmálamenn haldi ró sinni og tali ekki aukin eða óþarfa ótta í stöðuna sem vissulega er viðkvæm enn um sinn.“
Meistari skopmyndarinnar

Halldór Baldursson er fyrsti maðurinn í íslenskum fjölmiðlum sem nær almennilegum tökum á list skopmyndarinnar.

Hann er fljótur að grípa hugmyndir á lofti, hann er vel að sér um pólitískar hræringar, hann er góður teiknari og fer afar vel með liti.

Ég held sé ekki ofmælt þótt fullyrt sé að hann sé skopmyndateiknari á heimsmælikvarða, hann gæti sómt sér á erlendum stórblöðum.

En eftir breytingarnar á Mogganum heyrir maður raddir um að rétt sé að setja Halldór út í kuldann – og fá gamla Sigmund til baka
Mörg dæmi um spillingu

Kristinn H. Gunnarsson um spillingu í íslenskum stjórnmálum:

„Það verður að viðurkennast að spilling hefur viðgengist í stjórnmálaflokkunum. Einkavæðing ríkisfyrirtækja er skýrasta dæmið um það. Framsalið í kvótakerfinu er annað. Það má líka benda á sveitarstjórnarstigið. Fjársterkir aðilar hafa sett mikið fé í kosningasjóði einstakra frambjóðenda og flokka svo sem fyrir borgarstjórnarkosningarnar 2006. Það er ekki einleikið hvað tregðan við að gera opinskátt hverjir greiddu og hve mikið í framboð einstaklinga er mikil og vettlingatök flokkanna á málinu eru átakanleg. Á eftir framlögunum í kosningasjóðina kom REI málið.“
Slow Food fundur

Svona í framhaldi af Silfrinu á sunnudaginn þá bendi ég á að í kvöld er kynningarfundur á Slow Food í húsnæði Alliance Francaise í Tryggvagötu 8.

Ekki veit ég betur en að fundurinn sé á íslensku, þrátt fyrir húsakynnin.

Um Slow Food segir í tilkynningu:

„Í kjölfar hraðrar útbreiðslu „fast food“ byltingarinnar spratt upp félagsskapur í Evrópu sem nefnist „slow food“. Í stuttu máli hratt stöðlun í matvælaframleiðslu og aukin útbreiðsla næringarsnauðs og einsleits skyndibitafæðis þessari þróun af stað. Hópur fólks, með Ítalann Carlo Petrini í broddi fylkingar, kom af stað grasrótar hreyfingu sem í dag á meðlimi í rúmlega 100 löndum, þar á meðal á Íslandi og í Frakklandi. Megin markmið Slow Food er að auka meðvitund fólks um mikilvægi matarmenningar, þekkingar, hefðar og landfræðilegs uppruna matvæla.“
Nýi Mogginn

Leiðarinn fjallar um hversu hræðilegt það sé að hækka fjármagnstekjuskatt.

Svo er birt frétt, byggð á gamalli skýrslu frá erlendri stofnun, um að á Íslandi sé engin spilling.

Segi menn svo að ekkert hafi breyst.
Að bregðast trúnaði þjóðarinnar

Það er alveg sama hvað mönnum finnst um kvótakerfið, þá eiga þeir að geta verið sammála um eitt:

Að útgerðarmenn geta ekki farið með sjávarauðlindina eins og prívateign sína.

Þeim hefur verið falin varðveisla hennar og nýting – samkvæmt lögum er hún eign þjóðarinnar.

Það má að þetta sé hagkvæmasta og besta aðferðin til að stjórna fiskveiðum. Sumir halda því fram.

En hún gefur útgerðarmönnum ekki frítt spil að braska með auðlindina og nota hana í alls kyns fjárfestingar- og skuldaævintýri – sem koma fiskveiðum ekki við.

Því þeir eru vörslumenn auðlindarinnar, ekki eigendur hennar.

Þess vegna er það mjög alvarlegt mál að helmingur af himinháum skuldum útgerðarinnar (550 milljarðar) skuli vera tilkominn vegna skuldsetningar sem er alls óskyld sjávarútvegi.

Þeir sem bera ábyrgð á þessu hafa brugðist trúnaði þjóðarinnar.