arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Bóluhagkerfi

Það er sagt að ein ástæða fyrir svartsýninni á mörkuðum heimsins sé sú að menn finna ekki nýja bólu til að blása.

Þegar netbólan sprakk var strax farið í að blása hina miklu húsnæðisbólu sem hefur verið að springa víða um heim.

Spákaupmennska með hrávöru hefur farið vaxandi, en hún er of dýrkeypt fyrir hagkerfi heimsins.

Við Íslendingar fórum ekki varhluta af netbólunni og ekki heldur húsnæðisbólunni, svo var hér blásin sérstök bóla í kringum stóriðjuframkvæmdir. Þegar kvótinn fór að ganga kaupum og sölum og síðar þegar bankarnir voru einkavæddir hljóp mikið loft í hagkerfið.

En hvar er að bera næst niður?

Einhverjar hugmyndir?
Hafskip

Við andlát Ragnars Kjartanssonar er mikið talað um Hafskipsmálið.

Um að það hafi verið réttarfarshneyksli.

En þetta er ekkert nýtt. Svona hefur verið talað um Hafskip í langan tíma.

Eitt vantar líka: Það er ekki sagt frá því hverjir voru gerendur í málinu. Hverjir voru það sem komu Hafskip á kné, hvaða hag höfðu þeir af því, hvernig störfuðu þeir?

Því pólitíkusar sem fjölluðu um málið á sínum voru ekki annað en tækifærissinnar sem stukku á vagn sem þegar var kominn af stað, en fjölmiðlarnir sem fluttu fréttir af málinu voru mataðir á upplýsingum.

Þessi umræða einkennist í senn af hálfkveðnum vísum og upphrópunum. Það vantar meiri upplýsingar til að geti orðið eitthvað vit í henni. Eða hvenær ætlar Björgólfur að birta hina margumtöluðu rannsókn sína á málinu?
Aðeins meira um Bubba og Björk

Í athugasemdadálki hér að neðan, við litla færslu um Björk, Bruce og Bubba, er ég vændur um að vera af 68 kynslóðinni.

Ég var átta ára 1968.

Svo ég telst varla vera af 68 kynslóðinni. Ég er í raun miklu nær pönkkynslóðinni.

Svo er ég skammaður fyrir að tala með þessum hætti um alþýðuna/verkalýðsstéttina, vinstrið og hægrið.

En þetta er einfaldlega staðreynd. Verkalýðsstéttin hefur skroppið saman á Vesturlöndum – erlendir verkamenn hafa farið í störfin – en það sem er eftir af henni finnur enga samsvörun í vinstrinu eins og það er núna.

Vinstrið stundar aðallega umhverfisvernd og það sem kallast ídentítetspólitík með áherslu á femínisma, réttindi samkynhneigðra og fjölmenningarhyggju. Það er andsnúið hinni gömlu vinstri stefnu sem dásamaði iðnvæðingu.

Hinir einu sem reyna að tala til leifanna af hinni hefðbundnu verkalýðsstétt eru flokkar lengst til hægri, pópúlískir flokkar, eins og flokkur Le Pens í Frakklandi og Piu Kærsgaard í Danmörku.

Og núorðið Frjálslyndi flokkurinn á Íslandi.

Enda hefur það sýnt sig að þessi þjóðfélagshópur hefur að miklu leyti söðlað um í pólitík, kýs ekki sósíalista eða kommúnista lengur heldur flokka sem eru á móti innflytjendum og hnattvæðingu.

Víða í Frakklandi njóta hægriöfgamenn mests fylgis í bæjum sem áður tilheyrðu kommúnistum.

Í Bandaríkjunum er þetta þekkt fyrirbæri – hvítir verkamenn og fjölskyldur þeirra kjósa Repúblíkanaflokkinn. Jafnvel þótt Bush lækki skatta á ríka fólkið. Þeir tengja ekki við hin frjálslyndu stefnumál Demókrata – umhverfisvernd og jákvæða mismunun.

Svo bæti ég við að mér finnst Bubbi vera einkar alþýðlegur maður, ekki síst þegar hann keyrir um á Range Rover, fer í lax og kaupir hlutabréf.

En hvað varðar muninn á Björk og Bruce, þá er Björk partur af alþjóðlegri listasenu sem er ákaflega millistéttarleg. Bruce þykir hins vegar rosalega plebbalegur. En hann hefur samið ágæt lög og ennþá betri texta – sem flestir fjalla um alþýðufólk í New Jersey.

Og hvað varðar hið nýja slagorð Gríms Atlasonar sem hljómar svona:

„Náttúruvernd er kjarabarátta.“

Þá er það álíka meiningarlaust og frasi sem oft hljómaði meðal 68 kynslóðarinnar:

„Kvennabarátta er stéttabarátta.“

Getur kannski þýtt eitthvað, stundum, en yfirleitt ekki neitt.
Rukkum túristana

Íslendingar virðast telja jákvætt að fá hingað sífellt fleiri ferðamenn.

En á sama tíma má ekki rukka fyrir aðgang á ferðamannastaði.

Þetta virkar eins og einhvers konar brjálsemi.

Sjálfur fór ég á Akropolis um daginn. Aðgangseyririnn var tólf evrur.

Sem er dýrt. En það kostar líka mikið að láta svoleiðis stað ekki drabbast niður.
Björk, Bubbi og Bruce

Ég held að Björk og vinir hennar séu ekki sérlega mikið fyrir það sem telst vera working class.

Svona alþýðumenn eða alþýðlega menn.

Eins og Bubba.

Vini mínum einum varð það á að tala vel um Bruce Springsteen í eyru Bjarkar og vina hennar.

Viðbrögðin voru vægast sagt ekki góð.

Annars sagði Zizek í viðtali við mig að einungis hægriöfgamenn hefðu núorðið áhuga á hvítu alþýðufólki.

Ég held að sé nokkuð til í því.
Tala verkin?

Á maður að fara að hlakka til þess að Reykjavík taki algjörum stakkaskiptum? Bara bráðlega? Næsta ár eða svo? Altént liggur meirihlutanum í borginni á að „láta verkin tala“. En þetta er það sem ætti að vera á næsta leiti:

Listaháskóli á Laugavegi/Frakkastíg

Uppgerð hús á Laugavegi 4-6

Tónlistarhús á Hafnarbakkanum

Geirsgata og Mýrargata í stokk

Uppgert Lækjartorg, með endurbyggðu Nýjabíói og gamla Hagkaupshúsinu sem stendur til að flytja niðureftir

Uppgert Ingólfstorg

Hótelbygging við Lækjargötu/Vonarstræti
Helst í fréttum

Ég veit að það er margt merkilegt og mikilvægt að gerast á Íslandi – kreppa og svoleiðis – en fyrirsagnirnar á netmiðlunum benda samt ekki alveg til þess.

Þetta er það helsta nú í morgun:

„Engir ísbirnir fundust“

„Enginn með allar réttar í lottóinu“

„Féll af hjóli og fótbrotnaði“

„Átján skátar á hjólfákum yfir Kjöl“
Talandi skáld

„Í gær var svo mikil rigning í Shanghai.“

(Fyrstu orðin sem Kári sagði þegar hann vaknaði í morgun.)
Fótboltasnillingur

Þessi fótboltamaður var að leika listir sínar upp á Montmartre í gær. Hann stendur upp á litlum stalli og gerir ótrúlegustu kúnstir án þess að detta eða missa frá sér boltann.

Jú, reyndar einu sinni, en þá náði hinn eldheiti fótboltaáhugamaður Kári í boltann.

Ég spurði strákinn hvaðan hann væri? Hann sagðist vera frá Afríkuríkinu Guíneu.

Ég spurði af hverju hann væri ekki hjá Manchester United?

Hann sagðist vera alveg til í það.

Bragðið þar sem hann stendur á höndum er ansi gott – og líka þegar hann lætur boltann snúast á rassinum á sér.

[youtube=http://youtube.com/watch?v=qQIdYGXiSS4]

En af því við erum að tala um Afríku, þá rétt misstum við af Joseph Kabila, forseta Kongó, á Rue de Vaugirard í dag.

Svört limósína var að keyra burt með hann undir strangri lögreglufylgt þegar okkur bar að.

Kabila er sonur hins alræmda Laurents Kabila, hann hefur reynt að koma á stöðugleika hjá hinum stríðshrjáðu þjóðum sem búa í Kongó, en áður en hann var kallaður til að verða forseti var hann leigubílstjóri í Tansaníu.
FL-Group

Það er skylduáhorf á þetta myndband um íslenskt viðskiptaævintýri:

[youtube=http://youtube.com/watch?v=nQygPZZqg_M]

Hvílíkt og annað eins.

Þessir tímar eru nýliðnir – skrýtið að hugsa sér að svona yfirgengilegt rugl hafi verið í gangi.

En ef þetta er satt, þá er ruglið ekki alveg afstaðið:

„Hvað kostar þessi dalur?“

Og menn með fyrirtæki sem hrynja í Kauphöllinni, en samt á ferð og flugi með þyrlum að veiða lax.
Færsla um kóngafólk

Mér er almennt illa við kóngafólk, en ég held talsvert upp á Camillu Parker Bowles.

Af því henni er sama þótt hún sé ekki sérlega falleg eða gangi tvisvar í sömu fötunum.

Ástarsaga hennar og Karls – sem fengu loks að njótast – er kannski ekki afar fögur.

En samt alveg ágæt.

Prinsinn var píndur til að giftast fallegu prinsessunni, en hann vildi þá ófríðu.

Hvað viljið þið hafa það betra?

En talandi um fólk með blátt blóð þá er þess minnst í dag að 90 ár eru liðin frá því rússneska keisarafjölskyldan var tekin af lífi austur í Erkaterinburg.

Einu sinni var ég með dellu fyrir þessu – las um þetta einhver ókjör af bókum.

Niðurstaðan var eiginlega sú að Nikulás keisari hafi verið aumingi og algjör tímaskekkja en Alexandra keisaraynja afturhaldssöm og illa innrætt norn.

Hins vegar áttu þau fallegar dætur sem höfðu ekkert gert af sér annað en að vera fæddar inn í þessi ósköp.
Hið frjálsa orð

Elevþeros typos er grískt dagblað sem hefur fengið ýmis verðlaun fyrir hönnun. Það er óvenju stílhreint að sjá, notar stórar ljósmyndir, mikið af skýringarmyndum og litla texta til hliðar þar sem eru dregin saman aðalatriði máls eða skemmtileg aukaatriði. Efnisflokkar eru skýrt afmarkaðir.

Ég veit að Guðmundur Magnússon er mjög hrifinn af þessu blaði. Í hittifyrra færði ég honum eintak af því. Hann hefur stundum nefnt blaðið sem dæmi um hvernig blöð þurfi að breytast ef þau eiga að geta keppt við internetið.

Hér er smá kynningarmyndband um Elevþeros typos:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=PztXUwMwUwI]
Ólympíuleikar og mannslíf

Eitt grundvallaratriði í framhaldi af þessu.

Ef þarf að fórna mannslífum til að halda Ólympíuleika eiga þeir engan rétt á sér.

Þess vegna á að halda leikana í lýðræðisríkjum þar sem er borin virðing fyrir mannslífum.

Þetta skilja núverandi gestgjafar leikanna, Kínverjar, alls ekki.

Ólympíuleikar eru ekki virði eins einasta mannslífs.
Íslendingur fer á hausinn í París

Ég er í París í örfáa daga til að heimsækja vini mína. Ákváðum að koma við hérna á leiðinni heim frá Grikklandi, aðallega vegna þess að við fundum ódýrt flug hingað með Easy Jet. Förum svo með Iceland Express heim – fljúga þeir ekki ennþá stundum?

En það er eins og að fara á hausinn að koma hingað. Borgin var dýr fyrir, en nú er orðið nánast ómögulegt fyrir launþega í íslenskum krónum að koma hingað.

Maður má teljast góður að fá kaffibolla sem kostar 500 íslenskar. Í gær vorum við að pæla í að safna okkur matvælum úr morgunverðinum á hótelinu til að snæða í hádeginu í Luxembourgargarðinum, en í kvöldmat gætum við skipt milli okkar svosem einni pönnsu.
Enn um einkavæðingu banka

Ég bendi á þessa grein eftir Þorvald Gylfason á vefnum Vox. Þarna er komið inn á einkavæðingu bankanna, sem einnig hefur verið til umræðu vegna skoðanaágreinings Wades og Baldurssonar/Portes.

Ég tel ekki nokkurn vafa leika á að dómur sögunnar verður að einkavæðingin hafi einkennst af spillingu, sérhygli og klíkuskap – og hafi verið blettur á þáverandi ríkisstjórn Íslands:

„The privatization was long overdue, but its implementation was flawed; for example, a couple of major players in the ruling coalition that privatized the banks either became rich – very rich – or kept their seats on the banks boards after the privatization, or both. The editor of Morgunblaðið, a daily newspaper with close ties to the Independence Party, the largest political party, described the privatization process in a celebratory essay on the prime minister in 2004, presumably published with the subjects prior approval. The editor wrote that, given that the then second-largest political party had secured its claim to the second largest state bank, the prime minister, now self-appointed Central Bank governor, “considered it necessary that Landsbanki would land in the hands of persons within at least calling distance of the Independence Party” .

Athyglisverð er líka greining Þorvaldar á íslenskum stjórnmálum, þ.e. misvægi atkvæða og hlut stjórnmálamanna sem aðhyllast innilokun.
Næsti leikur

Sendiherra ESB gagnvart Íslandi segir að við getum ekki tekið upp evru án aðildar að sambandinu.

Þetta virðist nokkuð afdráttarlaust.

En þarf að spyrja fleiri?

José Manuel Barroso?

Eða jafnvel Angelu Merkel og Nicolas Sarkozy?

Í raun ætti að vera hægt að fá úr þessu skorið mjög fljótt.
Dvergútgáfa af Scala

Ermopouli á eyjunni Syros er merkilegur bær, allt öðruvísi en bæir á eyjunum í kring sem bera svipmót langrar fátæktar. Ermopouli var hins vegar ríkur bær á nítjándu öldinni og þá reistu skipstjórar og útgerðarmenn villur og stórhýsi í nýklassískum stíl. Aðaltorgið í bænum er risastórt og allt lagt marmara – þegar Grikkir gera kvikmyndir sem fjalla um líf betri borgara á nítjándu öld eða í upphafi hinnar tuttugustu eru þær gjarnan teknar í fínu hverfunum á Syros.

Sigurður A. Magnússon lék í grískri kvikmynd sem gerðist á þessum tíma – en ekki veit ég þó hvort hún var tekin í Ermopouli.

Furðulegasta byggingin í bænum er Appolon-leikhúsið svokallað, tónlistarhús sem er míníatúr útgáfa af La Scala á Ítalíu, með veggmyndum í loftinu og stúkum fyrir áhorfendur. Sætaraðirnar á gólfinu leikhúsinu eru hins vegar aðeins níu – þegar við fórum á tónleika þarna um daginn töldum við að rúmlega tvö hundruð gestir kæmust í húsið.

Á eyjunni búa um fimmtán þúsund manns.

En áhorfandi nýtur lífsins oft betur í litlu leikhúsi en stóru leikhúsi. Við vorum viðstödd flutning á Sálumessu eftir Mozart. Sátum í einni stúkunni; það er afskaplega gaman að horfa á söngvara úr svo mikilli nánd, sérstaklega lítinn og hnöttóttan ítalskan tenór sem söng hreint stórkostlega.

Þetta merka leikhús var byggt árið 1864 af ríkum útgerðarmanni sem vildi gleðja konu sína. Þarna voru fluttar einhverjar fyrstu óperur á grískri grund; myndirnar í loftinu eru af Verdi, Donizetti og Rossini, en líka af Dante, Hómer, Aiskylosi og Evripídesi. Það lenti síðan í niðurníðslu, mest þó á tíma herforingjastjórnarinnar 1967-74, en henni var afskaplega illa við allt sem mátti telja útlenskt. En nú hefur það verið gert upp aftur og ljómar af glæsileika.

Uppi á hæð á eyjunni, stutt frá Ermopouli, er annar bær, allt öðruvísi, Ano Syros. Minnir á hvítu bæina á eyjunum í kring. Þar bjó alþýðan. Frægasti sonur þessa bæjar er söngvari og lagasmiður, Markos Vamvakaris, fæddur 1905.

Markos flúði frá eyjunni aðeins tólf ára af því hann hélt að lögreglan væri að leita að sér. Fór til Pireas, vann alls kyns verkamannavinnu, en komst svo í tæri við tónlistina. Hann er einn frægasti flytjandi þeirrar tónlistar sem nefnist rembetika – hefur stundum verið nefnd gríski blúsinn. Um 1930 var þessi tónlist mjög vinsæl á vafasömum krám þar sem mikið voru stundaðar hassreykingar – hún er sögð upprunin í borginni Smyrnu sem nú heitir Izmir og er í Tyrklandi – svo féll hún í gleymsku um nokkurt árabil, en var uppgötvuð aftur á sjöunda áratugnum og hefur síðan notið feikimikilla vinsælda.

Frægasta lag Vamvakaris heitir Frangosyriani, fjallar um fallega kaþólska stúku frá Syros, en rómversk kaþólsk trú er óvenju útbreidd á Syros. Stúlkan er semsé „franki“ (frango), en hún er líka sæt (glyka). Hér er hægt að heyra lagið í flutningi sonar hans, Steliosar Vamvakaris.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=fGFtIAtA2H0]
Leyfum þeim að reyna

Það er greinilegt að Sjálfstæðisflokkurinn er að breyta vörn yfir í einhvers konar sóknarleik í Evrópumálum.

Þetta má sjá á skrifum Þórlindar Kjartanssonar og Björns Bjarnasonar.

Eftir að Jónas Haralz og Einar Benediktsson fóru að hvetja til Evrópusambandsaðildar voru eiginlega allar varnir búnar hjá þeim armi flokksins sem er mest andstæður ESB.

Nú er ekki lengur talað um dollara eða norræna mynt, heldur skal stefnt að upptöku evru án aðildar að Evrópusambandinu.

Á grundvelli EES-samningsins. Þetta er í nokkurri andstöðu við það sem leiðtogar flokksins hafa áður sagt.

Ég segi bara:

Leyfum þeim að reyna þetta og athuga hvað þeim verður ágengt.

Hví ekki bara strax á morgun?
Með ælu í hálsinum

Það er allavega víst að maður mun fylgjast með Ólympíuleikunum með æluna í hálsinum.

Eða kannski er best að fylgjast ekkert með?
Ramses og Gervasoni

Ég hef ekki kynnt mér mál Pauls Ramsesar sem mest er fjallað um á Íslandi þessa dagana. Af því sem ég les og þykist vita um Kenýa finnst mér ekki sérlega líklegt að maðurinn sé í bráðri lífshættu. En samt ætti að vera allt í lagi að veita honum hæli á Íslandi.

Við þetta rifjast hins vegar upp hið mikla Gervasoni mál. Það var að mig minnir 1977 eða 1978. Gervasoni var Frakki sem vildi fá að vera á Íslandi, en átti að vísa úr landi. Hann hafði neitað að gegna herþjónustu í Frakklandi – var að mörgu leyti kyndugur náungi.

Mikil hreyfing upphófst til varnar Gervasoni. Þar fór fremst í flokki Guðrún Helgadóttir rithöfundur og alþingismaður og hópur af ungu vinstra fólki. Hápunkturinn voru mótmæli sem fóru fram á göngum dómsmálaráðuneytisins.

En allt kom fyrir ekki. Gervasoni var vísað úr landi. Seinna fór ég til Frakklands. Þar gengu alls konar sögur um Gervasoni meðal Íslendinga. Hann átti að hafa verið í tengslum við fólk sem var bendlað við hryðjuverkastarfsemi, hann fór huldu höfði – allt var þetta mjög dularfullt.

Nú held ég að hann sé týndur. Einhverjir hafa reynt að hafa upp á honum – hann er jú söguleg persóna á Íslandi – en eftir því sem ég best veit er Gervasoni alveg horfinn.
Romilda aftur og enn

Við fórum á hinu sögufræga skipi Romilda sem ég hef áður skrifað um milli eyjanna Folegandros og Syros.

Skipið fer mjög hægt. Var átta tíma á leiðinni, tveimur tímum of seint sem telst ekki mikið þegar Romilda á í hlut.

Meira að segja plastblómin á fyrsta farrými Romildu eru visnuð.

En skipið er mikill vinnuhestur. Siglir árið í kring, þegar hraðskreiðu flugbátarnir komast ekki út fyrir hafnir.

Skipið var fullt af snakkétandi Skandínövum sem fóru um í flokkum. Yfirleitt ekki færri en tíu í senn, en éta allir snakkið úr sama pokanum.

Snakkát vera einhvers kona samfélagsleg athöfn á hinum Norðurlöndunum.

En aðalhlutverk norrænna mæðra, sem klæðast hlýrabolum og fótlagasandölum, er að sjá fjölskyldum sínum fyrir snakki.

Svona var þetta allavega á Romildu í gærkvöldi þegar maður var aðeins farinn að ruglast af sólinni, saltinu og volkinu.

Þetta telst vera heimleiðin. Erum á Syros í tvo daga. Hér er pínulítið tónlistarhús sem auðmaður byggði handa konu sinni seint á 19. öld. Það er nákvæm eftirlíking Scala í Mílanó. En bara með níu sætaröðum – og stúkum.

Það eru tónleikar þar í kvöld. Mozart og fleira. Og ég er búinn að bóka miða.
Einstakur embættismaður

Guðmundur Þóroddsson er einstakur embættismaður. Hann ætlaði að skammta sjálfum sér kauprétti í opinberu fyrirtæki upp á hátt í 100 milljónir króna. Ekkert þoldi hann verr en að gefa stjórnmálamönnum upplýsingar um fyrirtækið sem hann stjórnaði – og taldi greinilega að væri í einkaeigu sinni.

Bygging Orkuveituhússins er hneyksli – það hefði átt að sæta opinberri rannsókn – og í raun ekki of seint að gera það.

Og nú telur Guðmundur að pappírar í eigu fyrirtækisins séu sín eign. Sem og sími og lúxusbifreið frá fyrirtækinu.

Svo heyrir maður gamla bandamenn Guðmundar úr R-listanum reka upp ramakvein vegna brottrekstrar hans.

Er ekki allt í lagi?
Nútíminn

Ég keypti mér sögu Grikklands, History of Modern Greece, eftir mann að nafni Woodhouse.

Sagan byrjar við stofnun Konstantínópel 330. Og næstu 100 blaðsíðurnar gerast mestanpart áður en Ísland byggist.

Þetta er þeirra nútími.
Ljóshærður strákur

Konur hér eru mjög hrifnar af ljóshærðum strákum. Sérstaklega ef þeir eru brosmildir og kurteisir og kunna smávegis að koma fyrir sig orði á grísku.

Eldri konur bíða hér með sælgæti og kex eftir því að Kári gangi framhjá húsum þeirra. Þeim þykir hann gott skemmtiatriði.

Á Íslandi er pabbi hann kannski stjarna, en á Folegandros er Kári stjarnan.

Hann leikur sér með krökkunum hérna á kvöldin. Hann fær að vera meira með en í fyrra. Að sumu leyti finnst mér ég hafa gefið honum gjöf – hann á að geta komið hingað allt sitt líf og fólkið mun þekkja hann.

Stundum verða leikirnir aðeins of ákafir. Í gær voru Kári og Yannis vinur hans búnir að leysa band sem liggur í klukku á einni af fjölmörgum kirkjum í þorpinu. Voru teknir að hringja klukkunni af krafti.

Kirkjuvörðurinn, eldri kona, kom út felmtri slegin. Yannis var á bak og burt, en Kári stóð eftir með sakleysissvip.

Ung og lagleg stúlka sem vinnur í einni búðinni hérna er mjög hrifin af Kára. Ég spurði Kára hvort hún væri kannski ástfangin í honum. Hann hélt það.

Svo spurði ég hvort hann væri kannski tilbúinn að giftast henni.

Það hélt hann ekki.

Sagði að hún væri of gömul og væri líklega farin að undirbúa sig undir að verða kona með kexpakka eða sælgæti (karameles) í skál.
Gott brúðkaup

Brúðkaupið tókst með ágætum.

Hjónavígslan fór fram undir berum himni, uppi á kletti, með útsýni til annarra eyja.

Hápunktur athafnarinnar var þegar brúðhjónin gengu í gegnum þorpið með hljóðfæraleikara á undan (fiðla og lúta) og var vel fagnað af þorpsbúum.

Ég ætla ekki að segja að þeim hafi verið ákaft fagnað, en það væri þó ekki fjarri lagi – á myndbandi má sjá gamla karla og kerlingar brosa út að eyrum og klappa.

Eða þetta er mér sagt. Ég hef ekki horft á myndirnar sjálfur.

Veislan var haldin í fallegum blómagarði þar sem heitir Pounta. Gestir voru um sjötíu talsins – ekki eittþúsund og þrjúhundruð. Þar af voru tíu Íslendingar, búðhjón meðtalin, þrír Bandaríkjamenn, þrír Bretar, tveir Ítalir, tveir Pólverjar, einn Sýrlendingur og einn Þjóðverji.

Hinir gestirnir voru grískir.

Vottar voru tvær góðar konur sem eru hér á eyjunni á hverju sumri, Melanie Galuten og Eleni Petraki. Önnur frá Bandaríkjunum, hin frá Grikklandi en búsett í Frakklandi.

Eleni er mesti heimspekingur sem ég hef kynnst. Það væri hægt að stofna heila akademíu í kringum hana.

Það var talið nauðsynlegt að hafa túlk. Hann heitir Apostolis og er háttsettur foringi í gríska flughernum.

Suma gestina þekktu brúðhjónin sama og ekki neitt, en það kom ekki að sök. Eiginlega er það bara betra að nota svona tækifæri til að kynnast nýju fólki.
Wade vs. Portes og Baldursson

Ég hef áður getið þess að Richard Portes hefur þegið greiðslur íslenskum aðilum fyrir að tala vel um Ísland.

Friðrik Már Baldursson er ágætur hagfræðingur (og góður fiðluleikari). Hann er hins vegar nátengdur fjármálamönnunum sem eignuðust íslensku bankana – gegndi til dæmis prófessorsstöðu við Háskóla Íslands sem var beinlínis kostuð af Kaupþingi.

Þeir skrifa saman grein í Financial Times um íslensku bankana og fjármálaútrásina – hún er svar við grein Roberts Wade sem birtist í síðustu viku.

Ég verð að segja að mér finnst grein Wades meira sannfærandi. Portes og Baldursson telja að íslensku bankarnir hafi ekki hagað sér eins og vogunarsjóðir, að íslenska fjármálaeftirlitið hafi staðið sig prýðilega og að Íslendingar hafi ekki farið á lánafyllerí.

Áður hefur Friðrik Már látið í ljós þá skoðun að íslensku bankarnir hafi ekki verið settir í hendurnar á vildarvinum.

Svo segja þeir að niðursveiflan í íslensku efnahagslífi sé fagnaðarefni ( welcome), nauðsynleg aðlögun.

Já einmitt.

En eru það ekki fyrst og fremst bankarnir sem hafa steypt íslensku þjóðinni í kreppu sem á líklega eftir að standa í mörg ár?
Jónas Haralz og Einar Ben

Hér skrifa tveir máttarstólpar úr Sjálfstæðisflokknum, réttnefndir fulltrúar íslenskrar borgarastéttar, og segja að aðild að Evrópusambandinu sé nauðsyn fyrir Ísland.
Veðrið

Það hefur ekki verið sérlega heitt hérna í sumar – ekki miðað við nokkra daga í fyrra þegar gekk yfir ógurleg hitabylgja. Þá upplifði ég í fyrsta sinn algjört logn á Folegandros. Þetta er mjög vindasöm eyja; þeir segja í gríni að maður þurfi að ganga á fjórum fótum hér á veturna.

Hitinn hérna verður því sjaldnast óbærilegur – það getur jafnvel verið hálfkalt á kvöldin þótt sé hásumar.

En hitinn kom í gær. Karl hérna sagði mér áðan að það væri spáð 38 stigum í Aþenu.

Svona er ég andlaus eftir brúðkaupið. Það eina sem mér dettur í hug að skrifa um er veðrið.
Brúðkaup

Við Sigurveig ætlum að gifta okkur hér á Folegandros í kvöld.

Þetta verður borgaraleg athöfn, undir stjórn bæjarstjórans hér sem heitir Lefteris – hvorugt erum við meðlimir í hinni fornu grísku kirkju.

Veislan verður haldin í blómagarði sem heitir Pounta. Veitingar verða að grískum sið.

Mesta spennan hefur verið hvort bærust í tæka tíð föt sem ég hafði pantað mér vegna búðkaupsins.

Þau komu seint í gærkvöldi, með síðasta skipinu sem hingað kom fyrir athöfnina.

Annars hafði ég hugleitt að breyta um og halda brúðkaupið á lítilli nektarströnd sem er í nokkurra kílómetra fjarlægð héðan.
Mestanpart rétt hjá Wade

Greining Roberts Wade á ástandinu á Íslandi er að mestu leyti hárnákvæm. Ég veit reyndar ekki með stjórnarslit, hef ekki trú á að þau verði í bráð – sé heldur ekki hvað ætti að koma út úr kosningum nema nokkuð svipuð staða.

Eða sjá menn fyrir sér ríkisstjórn Samfylkingar og VG – þá líklega með Framsókn? Hver yrði stefna slíkrar stjórnar í gjaldmiðilsmálum?

Eða þá ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og VG – þá líklega um að Ísland gangi ekki í Evrópusambandið?

En það sem hann segir um hvernig bönkunum var komið í hendur vildarvina stjórnmálaflokka sem kunnu lítið fyrir sér í bankarekstri og breyttu þeim í vogunarsjóði – og um lánafyllerí þjóðarinnar.

Það er áhrifamikið að lesa þetta í einu virtasta dagblaði heims.