arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Skúbb hjá DV

Ég hef áður lýst þeirri skoðun að DV sé besta blaðið sem er gefið út á Íslandi í dag.

Ég hef verið lengi í fjölmiðlum og þykist sjá að ritstjórninni ríkir mikil kappssemi , blaðamenn leggja sig mikið fram, ég er viss um að vinnudagarnir eru langir og strangir – en menn telja það ekki eftir sér vegna þess að þeir hafa trú á því sem þeir eru að gera.

Sem betur fer er eignarhaldið ekki lengur að þvælast fyrir DV, og þeir hafa nóg af málum til að skrifa um – ekki þurfa þeir að óttast að Mogginn eða Fréttablaðið skáki þeim í rannsóknarblaðamennskunni. Morgunblaðið gengur á mjög einstrengingslegri pólitískri sýn og er í grimmri hagsmunagæslu og Fréttablaðið er afar dauft, enda getur það ekki þrifist undir núverandi eiganda.

Síðasta skúbbið hjá DV er símtalið sem blaðið birti í morgun milli tveggja starfsmanna Kaupþings. Þar er Halldór Bjarkar Lúdvígsson, starfsmaður á fyrirtækjasviði, að lýsa Al-Thani svindlinu sem bankinn og Ólafur Ólafsson skipulögðu, fyrir Lilju Steinþórsdóttur hjá innri endurskoðun bankans.

Þetta er merkilegur texti – og ekki síst að bankafólkinu virðist þykja þetta í góðu, endurskoðandinn segir bara já og amen.
Enginn ber ábyrgð

Hér á Íslandi er engin hefð fyrir því að stjórnmálamenn eða embættismenn taki ábyrgð á gerðum sínum, klúðri eða vanhæfni.

Enginn af æðstu stjórnendum landsins fyrir tíma hrunsins hefur kannast við að bera ábyrgð.

Og það var svosem ekki von til þess að saksóknari færi að ákæra þrjá seðlabankastjóra og forstjóra fjármálaeftirlitsins – líklega eru engin lög sem ná yfir klúður eða vanhæfni.

Eins eru hverfandi líkur á að Árni M. Mathiesen, Geir H. Haarde og Björgvin G. Sigurðsson verði dregnir fyrir landsdóm – en Ingibjörg Sólrún er þegar sloppin með skrekkinn eins og kunnugt er.
Lánið étur hús Gunnu og Jóns

Við fengum verkefni vetrarins heim úr skólanum á síðasta skóladegi Kára.

Meðal annars var mynd af fólki við hús og texti með.

Textinn er útúrsnúningur á kvæðinu Litla Gunna og litli Jón.

Á litlri eyju í litlu húsi búa litla Gunna og litli Jón

með lítið hús en mikla skatta

og það er rétt og það er rétt

og út um allt þessir skattar dreifast

til litlu Gunnu og litla Jóns.

Á myndinni er svo stórt svart lán að éta upp húsið þeirra, en þau Gunna og Jón standa skelkuð álengdar.
Meiðandi ummæli um stjórnmálamenn

Það er nokkuð nýstárlegt að stjórnmálamenn fari í mál vegna orða sem falla um þá í kosningabaráttu.

En þetta virðist Sóley Tómasdóttir ætla að gera.

Þá er spurningin hvaða ummæli þetta eru – hvort það eru einhver ein sérstök ummæli eða kannski mörg – og hvar þau féllu.

Í fjölmiðlum, bloggsíðum, á Facebook – það gæti í sjálfu sér verið mjög athyglisvert að fylgjast með þessu.

Og auðvitað eru það fleiri stjórnmálamenn sem eiga harma að hefna á þessu sviði. Gísli Marteinn hefur til dæmis aldeilis fengið yfir sig gusurnar á síðustu vikum.

Já, og Sjálfstæðisflokkurinn – það má til dæmis nefna myndband frá Ungum vinstri grænum þar sem spurt var hvort Sjálfstæðisflokkurinn væri eins og herpes, en svo var komist að þeirri niðurstöðu að hann væri frekar eins og klamydía…
Eva Joly á Gaza

Eva Joly fór með sendinefnd Evrópuþingmanna til Gaza og skrifar grein um það í norska Morgenbladet undir yfirskriftinni Hev blokaden – Afléttið hafnbanninu!

Hún skrifar um innilokun, fátækt og neyð, heilbrigðisþjónustu sem er í molum – og nauðsyn þess að óháðir alþjóðlegir aðilar rannsaki árás Ísraelshers á skipalestina frá Tyrklandi.

En hún skrifar líka um svartan markað og hin slæmu áhrif sem öfgamenn hafa á samfélagið:

„Men den svarte økonomien blomstrer. Vi så bygninger bli bygget med sement som smugles gjennom tunnelene fra Egypt. Mens FNs byggeprosjekter er stoppet, fordi FN ikke kan kjøpe sement på svartebørsen. Dette er særdeles kontraproduktivt, fordi det kun styrker Hamas og de radikale fraksjonene i Gaza, som har kontroll på den svarte økonomien.

En annen illustrerende episode: FN organiserer sommerleirer for 250 000 barn under teltanlegg på stranden, for å gi barna avveksling. Der er det sportslige og kreative aktiviteter. Jeg så at et av teltene var revet ned og ødelagt, fordi FN gir samme tilbud til gutter og jenter. De som er mer ekstreme enn Hamas, vil ikke ha noe av at unge jenter er i selskap med gutter. En Hamas-leder hadde kommet til FN-sjefen John Ging for å unnskylde seg. Det tyder på at ekstremistene vinner terreng.

Nå er det nødvendig at blokaden oppheves for å slippe inn nødhjelp, for å starte gjenoppbyggingen av Gaza og for å gjøre det mulig å etablere en lovlig økonomi og å gi nytt håp til befolkningen.

Det er også nødvendig at flere drar til Gaza for selv å se hvor ille det er. Bare to av utenriksministerne i EUs 27 medlemsland har besøkt Gazastripen. Jeg og mine kolleger har derfor rettet en sterk appell til de 25 andre om å dra dit. Det kan bidra til at EU kan bli en virkelig aktør for fred i regionen.

Jeg pleier alltid å sende postkort når jeg reiser. Da jeg spurte på hotellet hvor jeg kunne ordne det, lo damen i resepsjonen av meg, og sa at her er det jo ikke noen postgang.

Jordbruket ligger nede fordi folk verken har gjødsel eller ledninger til å vanne åkrene. Du kan heller ikke sende penger ut og inn av Gaza via et banksystem. Økonomien er kontantbasert, og uten et bankvesen, er det umulig å bygge opp et næringsliv.„
Hátíð hafsins – frábært Sjóminjasafn

Hátíð hafsins sem haldin var við Vesturhöfnina og á Grandagarði í dag og í gær fannst mér einstaklega vel heppnuð. Þetta svæði er líka orðið mjög skemmtilegt, í kringum Sjóminjasafnið er búið að reisa trébryggjur, það er gengt í gegnum Slippinn og í gömlu verbúðunum út við Ægisgarð hefur sprottið upp heilt veitingahúsahverfi.

Ég var að eitthvað að tuða yfir því að það væri hætt að tala um Sjómannadaginn, en svo rann upp fyrir mér að það er allt í lagi – þessi hátíð fjallar um tengsl okkar við hafið og lífsbjörgina.

Hún er líka skemmtileg vegna þess að hún er lausari í reipunum en margar svona hátíðir í Reykjavík, ekki jafn miðstýrð. Einstaklingsframtakið fær að njóta sín.

Við skoðuðum furðulega fiska á Grandagarði – sumir voru allljótir og ferlega tenntir og sæsteinsmugan var eins og úr verstu martröð– sáum varðskip og færeyskan kútter, en merkilegast fannst mér að koma í sjóminjasafnið Víkina.

Ég ætla einfaldlega að fullyrða að þetta sé skemmtilegasta safn sem ég hef séð á Ísland. Það er heillandi hvað maður kemst í góð tengsl við sjómennsku og líf við sjóinn í sölum safnsins. Þetta er eins og að vera stungið í samband við sögu þjóðarinnar og örlög. Á neðstu hæðinni gengur maður út á bryggju og horfir upp á þilfarið á Gullfossi árið 1915 – þar stendur á bryggjunni eyrarverkamaður sem ég ákvað samstundis að væri síðasti Dagsbrúnarkarlinn.

Það er líka mjög gaman að skoða alls konar myndefni sem þarna er að finna, gömlu dagatölin frá Eimskipafélaginu og þó eru frábærastar þrívíddarmyndirnar frá gömlu Reykjavík eftir Þorleif Þorleifsson, einstök listaverk sem ég þekkti hreinlega ekki áður.

Sjálfur varð ég dálítið montinn að geta rifjað upp að hafa unnið nokkur störf sem þarna er lýst – ég var í uppskipun þar sem maður staflaði kössum með frosnum fiski í lest, vann á flökunarvélum í frystihúsi og í frystigeymslu og svo fór ég í sölutúr með íslenskum fiskibáti til Grimsby.

Það nennti samt enginn að hlusta þegar ég var að reyna að segja frá þessu.
Að draga ályktun

Samtal, við akstur á Hverfisgötu, eftir að við höfum séð að Regnboginn er búinn að loka og þar með ekkert bíó lengur í Miðbænum:

– Kári, einu sinni voru til tvö bíó í Reykjavík sem hétu Gamla bíó og Nýja bíó. Hvort heldurðu að hafi verið eldra?

– Nýja bíó.

– Ha, var ég búinn að segja þér þetta áður.

– Nei.

– Hvernig vissirðu það þá?

– Ég bara hugsaði það.

– Jaahá, það heitir að draga ályktun. Ég hefði líklega ekki spurt þessarar spurningar nema vegna þess að Nýja bíó var eldra.

– Pabbi, má ég aftur draga ályktun?
Ofurstyrkir og landsfundur

Grímur Atlason skrifar ágætan pistil um styrkjamálin – og veltir fyrir sér hvers vegna konur fá oft verri útreið í pólitík en karlar.

Annars á Sjálfstæðisflokkurinn í mesta basli með þessi mál – og það er landsfundur síðar í mánuðinum.

Mál styrkþega hljóta að setja mark sitt á fundinn – það er ekki fráleitt að þá muni koma fram háværar kröfur um afsagnir.

Sjálfstæðismenn hafa í raun gott tækifæri til að taka til á heimilinu. Það er svolítið eins og fótboltalið sem fellur í aðra deild og getur byggt sig upp að nýju – með nýju fólki og nýjum leikaðferðum.

Flokkurinn hefur sjaldan verið valdaminni en einmitt nú. Hann er ekki í ríkisstjórn og verður tæplega í bæjarstjórnum í stærstu sveitarfélögum landsins. Við það skapast ágætt andrými til að hugsa hlutina upp á nýtt – og kannski losna við alls konar lík í lestinni.

Þá er reyndar spurning hvort gamla formanninum, sem nú er til athugunar hjá saksóknara vegna brota sem tengjast hruninu, verði hleypt í ræðustól til að taka yfir fundinn eins og gerðist á síðasta landsfundi.
Óðmenn og Jóhann G

Dr. Gunni birtir þessa frábæru ljósmynd af hljómsveitinni Óðmönnum á heimasíðu sinni. Það er ótrúlega góður fílíngur á þessari mynd; litirnir eru skemmtilega skrítnir. Hún er tekin fyrir utan Tjarnarbíó, en þar var árið 1970 fluttur poppleikurinn Óli með tónlist eftir Óðmenn.

Ég var mikill aðdáandi þessarar gerðar Óðmanna. Þeir byrjuðu á því að spila tónlist eftir Cream, fóru svo að leika frumsamin lög, aðallega eftir Jóhann G. Jóhannsson. Gáfu út tvær litlar plötur og svo stóru tvöföldu plötuna sem verið er að endurútgefa í Þýskalandi. Þóttu heavy, ég sá þá barnungur á poppfestivalinu í Laugardalshöll 1969, það var þá að Ævintýri og Björgvin Halldórsson slógu í gegn, þau í Trúbrot þóttu of montin, en sjálfur hreifst ég mest af flutningi Óðmanna á White Room.

Það skemmdi ekki fyrir að Jóhann G. bjó niður í Ljósvallagötu, og maður sá þá Óðmenn nánast upp á hvern dag. Eins og greina má á myndinni voru þeir frekar gæjalegir.

Ég og vinur minn fórum að sjá poppleikinn Óla, vorum þá líklega tíu ára. Sýniningin fannst okkur frábær. En það skyggði aðeins á gleðina að fyrir sýningu kom ein aðalleikkonan til okkar þar sem við sátum í salnum og spurði hvort mamma okkar hefði leyft okkur að fara í leikhúsið.

Í þessari gerð Óðmanna voru Jóhann G. Jóhannsson, bassaleikari og lagasmiður, Finnur Torfi Stefánsson gítarleikari, síðar alþingismaður, lögfræðingur og tónskáld, og svo Reynir Harðarsson, fantagóður trommari, sem kom með ákveðna djasstilfinningu inn í bandið.

Það er ein af ráðgátum poppsögunnar hvað varð um Reyni Harðarson, því ekkert hefur heyrst af honum síðan hann var í Óðmönnum. Einhvern tíma var mér sagt að hann hefði flutt til Bandaríkjanna. Reynir semur og syngur eitt lag á tvöföldu plötunni, It takes love nefnist það. Það væri gaman að vita hvað hefur orðið af honum.

Jóhann G. er að rifja upp ferilinn á tónleikum í Salnum í Kópavogi, dr. Gunni segir að tónleikarnir verði endurteknir í kvöld.
Ekki bara unga fólkið

Vinur minn sagði mér frá ömmu sinni sem er að verða hundrað ára á næstunni.

Hún hafði kosið íhaldið í hverjum einustu kosningum síðan 1929 en núna kaus hún Besta flokkinn.

Svo er sagt að hann hafi sótt fylgi sitt til unga fólksins.
Sjónarspil

Pólitík getur verið alveg stórkostlega skemmtilegt sjónarspil.

Eins og til dæmis að sjá Samfylkingarfólk sem fyrir viku náði ekki upp í nefið á sér fyrir hneykslun yfir Besta flokknum – að sjá þetta sama fólk standa uppi á þaki í Breiðholtinu brosandi út að eyrum og klappandi fyrir því að Jón Gnarr sé að verða borgarstjóri.
Smókíó

Maður veit ekki alveg hvernig maður á að taka mistrinu sem liggur yfir Reykjavík í dag.

Manni er sagt að þetta sé aska úr Eyjafjallajökli sem fýkur um loftin vegna langvarandi þurrka.

Menn eru svosem ekki alveg óvanir rykmekki á Suðurlandi, hann liggur oft yfir og fýkur þá bæði upp af söndum og örfoka hálendinu.

Hversu skaðlegt er þetta heilsunni? Á maður kannski bara að vera inni og loka gluggum? Nei, er það?

Kannski má ímynda sér að svona hafi verið umhorfs sums staðar á tíma gossins í Laka – nema það hefur ábyggilega verið verra, þar kom upp meira af gosefnum en dæmi eru um í Íslandssögunni.

En það er mjög eðlilegt að kalla þetta „móðu“, sbr. móðuharðindin.

Einhver sagði að þetta væri verra en í Tókíó á vondum degi og þá var bætt við – já, þetta er Smókíó!
Gengur varla upp

Þá er komið í ljós að ekkert verður líklega af lögum um persónukjör.

Ástæðan eru kynjasjónarmið – óttinn við að þá verði hlutur kvenna og karla ekki jafn. Eða það eru mótbárur vinstri flokkanna – Sjálfstæðisflokkurinn er bara svona almennt á móti.

Eða er einhver leið að samþætta persónukjör og kynjasjónarmiðin?

Það fær maður trauðla séð.
Vísnafýsn Þórarins

Þórarinn Eldjárn sendir frá sér í sumarbyrjun bráðskemmtilega bók með smákvæðum, rímuðum og háttbundnum, þar sem er að finna alls kyns athuganir, smáar og stórar, fleygar hugmyndir, beitta ádeilu og spekimál. Kverið nefnir Þórarinn Vísnafýsn. Hér eru fáein sýnishorn úr bókinni:

Ný ímynd

Ég er að skipta um ímynd

út á við sést ný mynd.

Hið innra einn ég svamla

áfram í því gamla.

-

Jón Sigurðsson

Sjálfstæðisins hetja heit

hafnaði öllu fúski.

Fimur vopnið fann sem beit:

Frelsaði oss með grúski.

-

Allt undir og uppi á borðum

Fjölmargir fundir

með fögrum orðum:

Allt er undir

og uppi á borðum.

Aðeins eitt

er þar boðað:

Akkúrat ekki neitt –

en allt verður skoðað.
Gnarrenburg

Þessi skopmynd er eftir Ólaf Pétursson. Hann gaf mér góðfúslegt leyfi til að birta hans. Hún þarfnast ekki skýringa. Þið getið smellt á myndina til að stækka hana.
Gönguferð um Þingholtin

Ég fór í gönguferð um Þingholtin á góðum degi með Elizu Reid blaðamanni og Karólínu Thorarensen ljósmyndara, nefndi staði sem mér finnst skemmtilegir í hverfinu og á mörkum þess.

Útkomuna má sjá á þessum vef hérna, ablogabouticeland.com

Hér er ein af myndum Karólínu.
Orkuveitan

OR = Ormagryfja Reykjavíkur.
Skemmtilegt myndband

Nú ætla ég að játa fúslega að mér finnst kynningarmyndbandið nýja um Ísland skemmtilegt, þetta er glaðlegt, þarna birtist falleg náttúra og myndatakan er mjög góð.

Lagið líka skemmtilegt.

Myndbandið má sjá með því að smella hérna.
Vorboðinn hrjúfi

Það eru yndislega fallegir dagar í Reykjavík.

En ég held ég hafi aldrei séð jafn marga illa drukka róna og utangarðsmenn og í Miðbænum í dag.

Á Lækjartorgi lá einn, steindauður, með buxurnar flettar niður um sig svo sást í tólin. Starfsmenn á efri hæð í nálægu húsi gerðu sér að leik að reyna að hitta í hann með smokkum fylltum af vatni.

Svo kom löggan loks og hirti hann, og stuggaði um leið við öðrum drykkjumanni sem lá sofandi á torginu. Hann rankaði aðeins við sér en sofnaði aftur um leið og löggan var farin.

Nú í kvöld sá ég svo að einn bekkurinn á torginu sem hafði verið vettvangur nokkurrar háreysti í dag var útataður í ælu en allt í kringum hann voru brotnar flöskur. Flestir útigangsmenn hverfa snemma kvölds, þeir eru náttúrlega búnir að vera að síðan um morguninn – staulast kannski upp í Farsótt – en svo vakna þeir aftur í fyrramálið, og þá er nýr dagur og ný flaska eða nýr skammtur.

Er ekki annars ein hugmynd nýrrar borgarstjórnar að fólk ættleiði róna? Sjálfur er ég reyndar löngu búinn að ættleiða nokkra – eða að minnsta kosti eru þeir styrkþegar hjá mér.
Instant klassík

Þeir sem bera skynbragð á telja að eftirfarandi texti sé „instant klassík“ hjá Hannesi Hólmsteini – birtist á vef Pressunnar í dag.

Þarna segir Hannes að það sé allt í lagi fyrir fyrirtæki að gefa Sjálfstæðisflokknum peninga af því hann sé með atvinnulífinu, en hins vegar sé eitthvað óeðlilegt á seyði þegar þau gefa öðrum flokkum peninga:

„[ …] leiða má rök að því, að venjulegu atvinnufyrirtæki sé í hag að vinna að sem hagstæðustu almennu umhverfi fyrir atvinnulífið. Útgjöld í því skyni séu jafneðlileg og útgjöld til kynningar eða áskriftargjöld að Samtökum atvinnulífsins eða Viðskiptaráðinu. Þess vegna kann að vera réttlætanlegt, að fyrirtæki styrki þá stjórnmálamenn og þá stjórnmálaflokka, sem hlynntir eru frjálsu atvinnulífi. Þegar stjórnendur almenningshlutafélags styrkja slíka aðila, eru þeir í raun að gæta hinna almennu hagsmuna hluthafanna af því, að umhverfið sé hagstætt fyrir atvinnulífið.

Þess vegna voru - og eru - styrkir fyrirtækja, stórra og smárra, til Sjálfstæðisflokksins eðlilegir, því að hann er einn flokka hlynntur frjálsu atvinnulífi, hagstæðu almennu umhverfi fyrir atvinnufyrirtæki. Á sama hátt voru - og eru - styrkir, sem stjórnendur almenningshlutafélaga veita vinstri flokkum og vinstri mönnum, óeðlilegir. Hið eina, sem vakir fyrir stjórnendum almenningshlutafélaga með slíkum styrkjum, er að kaupa einstaka menn eða flokka til einhvers, sem ekki er í samræmi við yfirlýsta vinstri stefnu þeirra.“
Guðni og Þórólfur bak við tjöldin í Framsókn

Guðmundur Steingrímsson fór úr Samfylkingunni í Framsóknarflokkinn, var kosinn á þing fyrir norðan, í gömlu kjördæmi flokksformannanna og forsætisráðherranna, föður síns og afa. Ljóminn af Hermanni og Steingrími hjálpaði honum ábyggilega.

Nú er hann orðin miðdepillinn í innanflokksátökum þar sem hann mætir Sigmundi Davíð flokksformanni, en ekki síður tveimur mönnum sem eru ráðríkir í flokknum bak við tjöldin, Guðna Ágústssyni og Þórólfi Gíslasyni, kaupfélagsstjóra í Skagafirði og umdeildum kaupsýslumanni.

Þessir menn eiga mikið í nokkrum þingmönnum flokksins, Þórólfur í Gunnari Braga Sveinssyni þingflokksformanni, og Guðni í Vigdísi Hauksdóttur, sem er mágkona Guðna, og Sigurði Inga Jóhannssyni, þingmanni flokksins á Suðurlandi.

Á móti eru Guðmundur, Siv Friðleifsdóttir og Birkir Jón Jónsson, en þau eiga undir högg að sækja í þingflokknum.
Hnígandi vonarstjörnur

Fyrir nokkrum árum mærði Össur Skarphéðinsson um hina frábæru Röskvukynslóð sem myndi erfa Samfylkinguna – og landið. Þetta var fólk sem hafði alist upp í stúdentapólitík í Háskólanum og taldi mikið afrek að hafa sigrað hægrimenn í kosningum þar.

Svo að loknu námi – frekar stuttu hjá sumum – gat það ekki beðið eftir að hella sér út í pólitíkina. Ég hef stundum velt fyrir mér hvort sé ekki betra fyrir fólk sem ætlar í stjórnmál að bíða aðeins, taka út eilítið meiri þroska, læra og vitkast – atburðir síðustu ára á Íslandi sýna að þetta er líklega raunin.

Því Röskvukynslóðin virðist ætla að heltast úr lestinni áður en hún nær að taka yfir landið. Steinunn Valdís er horfin úr pólitík, Björgvin G. er farinn í bili en á varla afturkvæmt, það þarf mikið að gerast til að Dagur Eggertsson nái lengra en hann er kominn, Kristrún Heimisdóttir beitir sér ekki lengur í stjórnmálum, en Skúli Helgason er eftir í þingflokki Samfylkingarinnar – óbreyttur þingmaður.

Horfurnar hjá helstu andstæðingum þessa fólks úr stúdentapólitíkinni, Vökumönnunum, eru ekki miklu betri. Gísli Marteinn Baldursson, Sigurður Kári Kristjánsson, Birgir Ármannsson og Guðlaugur Þór Þórðarson hanga allir inni í borgarstjórn eða þingi, en þeir munu varla ná að klífa þá pólitísku tinda sem þeir ætluðu sér.
Staðan í borginni

Samfylkingarmaður sem ég hitti í dag sagði að það væri eðlilegast að Dagur B. Eggertsson héldi áfram í borgarstjórninni í Reykjavík og reyndi að vinna úr stöðunni þar. Hins vegar vildi þessi maður að Dagur segði af sér sem varaformaður flokksins – þessi tvö hlutverk hans hefðu grautast óþægilega saman í kosningunum.

Svo hitti ég annan mann í góða veðrinu sem var að reyna að þróa hugmyndina um hvort það þyrfti endilega meirihlutastjórn í borginn. Er ekki einfaldlega hægt að leggja fram mál og láta einfaldan meirihluta ráða því hvort þau komast í gegn – þarna opnast líka farvegur fyrir einstaka borgarfulltrúa að koma með tillögur sem fengju þá afgreiðslu, burtséð frá gamaldags meirihlutastjórnmálum. Gísli Marteinn gæti lagt fram hugmynd sem Kjartan Magnússon er á móti en Oddný Sturludóttir styður.

Hugsanlega myndi þetta útheimta borgarstjóra sem er ráðinn til starfsins utan úr bæ – og svo er það spurning með nefndir, sem sumar eru býsna valdamiklar og gefa góðar tekjur fyrir nefndarmenn. En getur varla verið flókið að finna útfærslu á því – það er hvort sem er kominn tími til að opna nefndir eins og stjórn Orkuveitunnar og stjórn Faxaflóahafna upp á gátt.

Besti flokkurinn er í erfiðri stöðu. Ef hann fer alvarlega út af sporinu á fyrstu mánuðunum getur verið erfitt að komast upp á það aftur. Eins er það með Samfylkinguna, hún er mjög löskuð eftir kosningarnar – hún gæti virkað ansi hjákátlega í samstarfi við flokk sem var upphaflega stofnaður upp á grínið og er helmingi stærri en hún. Það verður seint sagt að húmorinn sé sterkasta hlið Samfylkingarinnar

Eins og er bendir flest til þess að Sjálfstæðisflokkurinn verði í minnihluta í borginni. Það gæti líka verið forvitnilegt, sterkasti foringi flokksins um þessar mundir, Hanna Birna, verður þá föst í minnihlutastjórnmálum í Reykjavík sem fá sjaldnast mikla athygli. Þarna gæti hún líka orðið fórnarlamb eigin yfirlýsinga um sáttastjórnmál, hún hefur hrósað minnihluta síðustu ára fyrir sáttfýsi og samstarfshug – verður þá ekki gerð sama krafa til hennar sjálfrar?
Staða Einars

Það er dálítið langsótt að halda því fram að Óskari Bergssyni hefði gengið betur í kosningum í Reykjavík en Einari Skúlasyni. Óskar er mjög umdeildur maður – í rauninni datt hann inn í borgarstjórnina eftir að nokkur fjöldi flokksmanna hafði hætt af ólíkum ástæðum, fyrst Anna Kristinsdóttir, svo Björn Ingi Hrafnsson.

Kjósendur eru kannski ekki heldur búnir að gleyma því að það var Björn Ingi sem leiddi Framsókn í Reykjavík framan af kjörtímabilinu.

Þingflokksformaður Framsóknar segir að Einar þurfi að íhuga stöðu sína – ég er svosem ekki viss um að þetta þurfi mikla íhugun hjá Einari, hann datt eiginlega út úr stjórnmálum á laugardaginn, hefur varla neina stöðu til að íhuga.

Annars eru allir flokkarnir verulega laskaðir eftir kosningarnar – það sýður smá upp úr í Framsókn, Sjálfstæðismenn láta eins og þetta hafi verið gott, í VG er mikill kurr og Steingrími kennt um, en í Samfylkingunni beinast spjótin að Degi B. – sem er að reyna að bjarga sér með því að semja við Besta flokkinn.