arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Nauðsynlegt að takast á við skuldir heimilanna

Meira að segja Seðlabankinn er farinn að sjá ljósið varðandi skuldabyrði heimilanna.

Þorvarður Tjörvi Ólafsson, hagfræðingur við Seðlabankann, hélt erindi í dag þar sem hann talaði um að endurskipulagning skulda heimilanna væri mikilvæg fyrir endurreisn efnahagslífsins.

Merkilegt er það sem hann segir um að efnahagsvandræði eins geira eigi það í kreppu eins og nú er að velta yfir á aðra geira og magnast á leið sinni í gegnum bankakerfið.

Bloggarinn Marinó Gunnar Njálsson hefur þetta eftir Þorvarði Tjörva:

„ Án aðgerða er lúta að endurskipulagningu skulda einkaaðila er veruleg hætta á að vítahringur gjaldþrota, greiðsluerfiðleika og atvinnuleysis hafi langvarandi skaðleg áhrif á framleiðslu og atvinnu sem grafi undan endurreisn fjármálakerfisins, seinki efnahagsmata og auki þar með kostnað vegna kreppunnar auk þess sem samfélagssátt verði stefnt í voða„.

Og:

„ Reynslan sýnir að aðgerðir til aðstoðar heimilum og fyrirtækjum hafa tilhneigingu til að dragast á langinn með kostnaðarsömum afleiðingum, auk þess sem ekki hefur verið gætt nægilegs samræmis við endurskipulagningu skulda við mótun annarra aðgerða stjórnvalda, einkum endurreisn bankakerfis.“

Ennfremur:

„ Endurskipulagning skulda er krefjandi en brýnt viðfangsefni sem við stöndum frammi fyrir og hvernig okkur mun ganga mun hafa áhrif á hversu vel okkur tekst til við að skjóta styrkari stoðum undir efnahagsbata, lífvænlegt bankakerfi og samfélagslega sátt án þess að stefna sjálfbærni ríkisfjármála í voða.“
Nauðsynleg skref

Nú hafa verið stigin fyrstu skrefin í að taka verslunarveldi þeirra Baugsfeðga upp í skuld.

Skiptastjóri þrotabús Baugs krefst þess að sölu Haga út úr Baugi verði rift. Feðgarnir seldu sjálfum sér búðirnar skömmu fyrir hrun, þegar ljóst var að Baugur riðaði til falls.

Innan Haga eru verslanir feðganna á Íslandi – Bónus, Hagkaup, 10/11, Útilíf og margt fleira.

Ef ég skil rétt þarf riftunin að fara fyrir dómara.

Í framhaldi af þessu þarf að brjóta upp þetta veldi sem hefur alltof stóran hlut í verslun á Íslandi.

Sjálfur sagði Jóhannes í Bónus eitt sinn að fyrirtæki sem hefði meira en tíu prósenta markaðshlutdeild í matvöruverslun væri hættulegt.

Andri Geir Arinbjarnarson hefur stungið upp á því að þessi fyrirtæki, bestu eignir Haga (og Exista líka með Símann og VÍS), verði settar á almennan markað. Þá gætu einstaklingar, fjárfestar og lífeyrissjóðir boðið í, fjármagnið sem liggur í bönkunum farið að hreyfast og hlutabréfamarkaðurinn hérna eflst.
Málsvörn fyrir siðleysi

Við höfum lifað í samfélagi á Íslandi þar sem menn hafa talið að allt sé leyft nema það sé sérstaklega bannað.

Þannig fór viðskiptalífið sínu fram.

Eitt dæmið um þetta eru hin risavöxnu veðmál banka og eignarhaldsfélaga sem voru nátengd þeim gegn íslensku krónunni.

Í raun voru þetta ekki veðmál, því þessir aðilar voru svo öflugir og upphæðirnar svo risavaxnar að krónan átti ekki séns.

Á sama tíma voru bankarnir að dæla út lánum tengdum gengi erlendra gjaldmiðla til almennings og fyrirtækja. Hópar frá bönkunum fóru til dæmis um landið og hvöttu bændur til að taka svona lán.

Og á sama tíma hvöttu bankarnir aðra viðskiptavini sína, meðal annars lífeyrissjóði og útgerðarfélög, að veðja á hinn veginn – semsagt á það á krónan styrktist!

En þeir sem voru innst í klíkunni máttu vita að það myndi ekki gerast, enda lögðu þeir sína peninga á veikingu gjaldmiðilsins.

Eins og ég hef áður sagt var þetta stærsta atvinnugrein Íslands á árinu 2008. Með þessu tókst bönkunum og eignarhaldsfélögunum að sýna þokkalega afkomu, þó ekki væri nema um stundarsakir.

En það eru ennþá til menn sem trúa að svonalagað sé bara eðlilegt – að það sé allt í lagi að haga sér svona af því það er ekki sérstaklega bannað. Að það sé allt í lagi að stórskaða samfélagið í eiginhagsmunaskyni – til að bjarga eigin skinni. Þeir sem tala svona halda uppi málsvörn fyrir siðleysi.

- - -

Lesandi, sem þekkir vel til í viðskiptalífinu, sendi mér þessa nótu fyrir fáum dögum:

„Þeir sem voru á kauphliðinni á krónunni sumarið 2007 og þar eftir voru bjánar í sumum lífeyrissjóðum og minniháttar og meðalstórir útgerðarmenn. Með öðrum orðum fólk sem vissi ekkert um gjaldeyrismarkaði en treysti ráðgjöfum bankamannana sem svo vissu að þeir höfðu algjör fífl til þess véla með.

Í þessu felst svo sem engin stórfrétt en þetta varpar ljósi á hvernig bankarnir störfuðu og hvernig starfsmenn þeirra í raun hjálpuðu við að grafa undan stoðum raunhagkerfisins á sama tíma og fjármálablaðran var að springa. Auðvitað er þessum bjánum sem voru á kauphliðinni á krónunni enginn vorkunn. Þeir útgerðamenn sem hafa gert félög sín í raun gjaldþrota með slíkum gjörningum eiga að fá verða gjaldþrota rétt eins og bjánarnir í lífeyrissjóðunum sem gerðu það sama eiga að missa vinnuna.“
Feluleikur Jóhönnu

Hughes Beaudouin, fréttamaðurinn frá TF1, sem Jóhanna Sigurðardóttir vill ekki ræða við fremur en aðra erlenda fréttamenn er gamall Íslandsvinur.

Hughes er margsinnis búinn að reyna að ná tali af Jóhönnu, hann er tíður gestur á Íslandi.

Hughes var skiptinemi austur á fjörðum þegar hann var ungur maður.

Starfaði síðan í sendiráðinu franska í Reykjavík og eignaðist marga vini hér.

Hann skilur íslensku og talar hana þokkalega.

Hann er mjög vinveittur Íslandi.

Hann er mjög vel að sér um íslensk málefni.

Hann starfar við stærstu sjónvarpsstöð í Frakklandi.

Það er fáránlegt að forsætisráðherra Íslands neiti viðtali við svona mann.
Dæmalaus hroki AG

Ég hef mælst til þess nokkrum sinnum að Dominique Strauss Kahn, forstjóri Alþjóða gjaldeyrissjóðsins, komi til Íslands og skýri sjálfur frá því hverjar eru fyrirætlanir AGS varðandi þjóðarbúskapinn.

Joseph Stiglitz tók undir þetta á fyrirlestri í Háskólanum í síðustu viku. Hann sagði að sér þætti það sjálfsagt mál að Strauss Kahn kæmi hingað.

En í staðinn les maður að enn einu sinni eigi að fresta umfjöllun um efnahagsáætlun Íslands hjá sjóðnum.

Þetta gerist án nokkurra skýringa, og á meðan ágerist sú tilfinning að AGS sé handrukkari fyrir stór og voldug ríki.

Ríkisstjórnin á ekki að taka þessu með þögninni. Hún á að mótmæla hástöfum. Það er líka nauðsynlegt að knýja fram breytingar á stefnu AGS.

Vextirnir eru alltof háir – og takmarkið að ná hallalausum fjárlögum á þremur árum er geðveiki.
Stiglitz í Frakklandi

Joseph Stiglitz er nú gestur í Frakklandi og er komu hans slegið upp á forsíðu dagblaðsins Libération.

Blaðið setur í fyrirsögn þau ummæli hans að trúin á markaðinn hafi gert okkur blind.

Og ritar um hann grein undir yfirskriftinni Hagfræði með mannlegri ásjónu.

Það er víðar en á Íslandi að menn eru að reyna að fylla það hugmyndalega tómarúm sem kreppan skilur eftir.
Jón Ásgeir stjórnar ennþá

Danski vefurinn business.dk segir að Jón Ásgeir stjórni ennþá Íslandi.

„Selv om der mangler milliarder i krakkede Baugur, sidder den tidligere ejer Jón Ásgeir stadig tungt på Islands butikker og medier. Kaupthing Bank finansierede en opdeling af imperiet få måneder før krak.

Fjernet E-plugs + ansvarsfraskrivelse Finansvikingen over dem alle, tidligere Magasin-ejer Jón Ásgeir, er som bankejer og storskyldner i islandske banker hængt ud som medansvarlig for Islands økonomiske kollaps. Men der er stadig en stor chance for, at han tjener penge, når islændinge går i supermarkedet, i biografen eller køber musik.

Gennem selskabet Hagar ejer han fortsat over 100 butikker i Island, herunder den største supermarkedskæde, den største kioskkæde og modebrands. Samtidig ejer han også fortsat Islands største avis, islandsk TV2 og adskillige radiostationer.“

Lesið nánar hér.
Að þurrka út fortíðina

Merkilegt er að fylgjast með áformum um að sameina Viðskiptaráð og Samtök atvinnulífsins.

Viðskiptaráð er algjörlega rúið trausti eftir að hafa rekið trúboð fyrir frjálshyggju, afnám eftirlits og regluverks – formaður þess er forstjóri útrásarfyrirtækisins Exista. Það er hrollvekjandi að lesa ýmislegt sem kom frá Viðskiptaráði á tíma útrásarinnar.

Ég efast um að síminn hringi lengur hjá Viðskiptaráði; það er í djúpri hugmyndakreppu.

Samtök atvinnulífsins standa aðeins betur, en þess er að gæta að þau hafa fyrst og fremst verið félagsskapur hinna stórlaxanna í íslensku viðskiptalífi, eignarhaldssfélaganna, bankanna, þeirra sem keyrðu landið í þrot.

Mun það bæta álit þessara samtaka að sameina þau, verður þannig hægt að þurrka út fortíðina?

Væri ekki ráð að þessi félög reyndu að gera aðeins upp við fortíð sína og hugmyndafræði í leiðinni, ganga á hólm við fortíðina í stað þess að hlaupa frá henni.
Kosningarnar í Noregi

Það er forvitnilegt að skoða kosningagrafíkina á vef dagblaðsins Verdens Gang. Þarna má sjá að landið skiptist nokkuð eftir stjórnmálaskoðunum. Almennt er fólk vinstrisinnaðra eftir því sem norðar dregur í Noregi. Hægriflokkar hafa mest fylgi syðst í landinu.

Annars bæta kratarnir við sig í kosningunum, en SV, systurflokkur VG, tapar. Stjórn þeirra og Miðflokksins virðist samt ætla að halda velli. Noregur er landið sem best stendur af sér kreppuna, svo kannski er ekki að vænta stjórnarskipta. Ég var ekki trúaður á skoðanakannanir í síðustu viku sem sýndu að stjórnin myndi falla.

Höyre, sem er hinn gamli og hefðbundni hægriflokkur, Evrópusinnaður, bætir við sig fylgi, en Framfaraflokkurinn – hinn pópúlíski hægriflokkur – stendur í stað.

Annars er hin rauðgræna ríkisstjórn Noregs eins konar fyrirmynd íslensku ríkisstjórnarinnar; þegar þau Jens Stoltenberg og Kristin Halvorsen mynduðu stjórnina á sínum tíma talaði Steingrímur J. Sigfússon mikið um að það væri draumur sinn að slík stjórn yrði mynduð á Íslandi.
Dauði þjóðarsáttar

Jóhann F. Kristjánsson skrifar á bloggsíðu sína athyglisverða grein um hina svokölluðu þjóðarsátt.

- - -

Dauði þjóðarsáttar

Það er flestum að verða ljóst að hinn svonefndi stöðugleikasáttmáli er ekki að gerast.

Ríkisstjórnin þorir ekki í nauðsynlegan niðurskurð, atvinnurekendur hamra á óraunhæfum og heimskulegum tillögum um stórframkvæmdir og þolinmæði launþega er á þrotum.

Í raun hefur verið í gangi í mörg ár ömurleg stefna á Íslandi kennd við þjóðarsátt.

Hugmyndin var góð en það var fólkið sem brást.

Kunnugleg orð ekki satt?

Þjóðarsáttin leiddi því miður til þess að samtök launþega og almenningur allur sofnaði á verðinum.

Fólk fór að trúa því að lán og skuldir væru eðlilegt ástand, laun gætu alveg verið lág því lánakjörin væru svo góð.

Nú vitum við að svo er ekki.

Hagvöxturinn og kaupmátturinn voru lygi.

Þjóðarsáttar samningar eru ekkert einsdæmi fyrir Ísland.

The polder model er sambærileg hugmynd sem fylgt hefur verið bæði í Hollandi og Belgíu.

í Finnlandi hafa menn einnig fylgt svipaðri hugmyndafræði.

Vandinn við polder módelið er að smám saman fara launamenn að samþykkja afsal réttinda og lægri laun.

Í staðinn koma lægri skattar, lægri vextir og aukin lántaka.

Óábyrgar fjármálastofnanir ganga á lagið og skuldir almennings og fyrirtækja aukast hratt.

Þegar raunverulegar ráðstöfunartekjur lækka (megnið af laununum fer í afborganir af lánum) þá dregst hagkerfið hratt saman, fyrirtæki þurf að hækka vöruverð og spírall verðbólgu og vaxta fer af stað.

Fylgi laun með verður ástandið óviðránalegt.

Á Íslandi hertu menn hins vegar sultarólina og létu sem ekkert væri.

Þjóðarsáttin er úr sögunni ekki vegna þess að hugmyndin sé slæm.

Hún er bara ósamræmanleg við samfélag þar sem nýfrjálshyggju er fylgt.

Þjóðfélag þar sem regluverki er ekki haldið ströngu, fjármagnseigendum er gefið veiðileyfi á launamenn og stórfyrirtæki hafa alltaf efri höndina á framvindu mála, í slíku þjóðfélagi endist sáttin skammt . Ef ekki verður tekin U-beygja og hangsmunir launþega umfram fjármagnseigenda tryggðir þá skulum við búa okkur undir átök á vinnumarkaði. Tími þjóðarsáttar mun hugsanlega koma á ný en það verður aldrei undir núverandi kerfi.

Hér er áhugaverð grein um hvað gerðist í Hollandi.

Varúð, greinin er eftir Marxista!
Fyrirlestur Stiglitz

Mér var bent á að fyrirlestur Joseph Stiglitz væri að finna á vef Háskóla Íslands.

Þið nálgist hann með því að smella hérna.

Á eftir fyrirlestrinum voru umræður þar sem einnig tóku þátt Jón Daníelsson, Lilja Mósesdóttir, Gylfi Zöega og Ársæll Valfells.
Silfur og Kilja á netinu

Ég vek athygli á því að Silfur Egils þættina (og Kiljuna líka) má nálgast með því að smella í glugga hér efst til hægri á síðunni.

Hérna er Silfrið frá því í dag.

Meðal gesta í dag voru Páll Skúlason prófessor í heimspeki, bandaríski sálgreinirinn Ann Ulanov, heimspekingurinn Stefán Snævarr, og eins voru sýnd brot af fyrirlestri Joseph Stiglitz í Háskólanum í vikunni.
Á mótum Austurstrætis og Aðalstrætis, sirka 1960

Lesandi síðunnar sendi þessa mynd og þennan texta:

„Þessi mynd er tekin út úr Moggahúsinu, snemma á sjöunda áratugnum.

Bílaplanið búið að festa sig í sessi hægra megin en Austurstræti stendur enn vinstra megin.

Í dag er Ingólfstorg ein al-dapurlegasta malbiksspilda sem ég hef séð og ég

skil ekki af hverju Austurstræti er ekki framlengt yfir torgið, náð í nokkur af elstu

húsum borgarinnar uppí Árbæ og hjarta borgarinnar endurlífgað.“
Gegnsæi er nauðsyn

„Hvað er að gerast í bönkunum?“ spyr Jón Steinsson, hagfræðingur í New York, í grein sem hann skrifar á vefinn Deigluna.

Jón hefur eins og fleiri áhyggjur af því að skilanefndir og stjórnendur bankanna taki stórar ákvarðanir bak við luktar dyr – án þess að almenningur í landinu fái að vita. Þetta bjóði heim hættunni á stórfelldri spillingu.

Jón segir að gegnsæi sé algjör nauðsyn:

„Það var eitt sinn svo að íslenska þjóðin treysti einfaldlega stjórnkerfinu til þess að bera hag sinn fyrir brjósti. Eftir það sem á undan er gengið er ekki hægt að ætlast til þess að þjóðin geri slíkt lengur. Þjóðin á skýlausa kröfu á stjórnvöld að þau tryggi algert gagnsæi við fjárhagslega endurskipulagningu illa settra fyrirtækja og einstaklinga.

Í vor setti Þórlindur Kjartansson fram eftirfarandi tillögu:

„Best væri ef ráðherrar gerðu viðamiklar kröfur um gagnsæi þegar til niðurfellingar krafna kemur. Setja ætti sem skilyrði fyrir niðurfellingu krafna að allar upplýsingar um fjárhagsstöðu viðkomandi fyrirtækis væru gerðar opinberar eins og gert er í gjaldþroti.“

Ég tek heilshugar undir þessa tillögu og skora á stjórnvöld að setja slíkar reglur hið snarasta. Best væri ef slíkt gilti einnig um niðurfellingu krafna til einstaklinga sem nema samtals hærri upphæð en 50 m.kr.

Þórlindur er formaður Sambands ungra Sjálfstæðismanna. Egló Harðardóttir, þingmaður framsóknarflokksins hefur tekið undir þessar hugmyndir. Ríkisstjórn Samfylkingarinnar og Vinstri-Grænni hefur sagst ætla að efla gagnsæi í starfsemi bankanna. Það á að vera hægt að ná breiðri pólitískri samstöðu um að niðurfelling skulda sé gerð á gagnsæjan og skilvirkan hátt.“
Gígólóar í Glæsibæ

„Ungir menn fóru í Glæsibæ og seldu eldri konum líkama sinn gegn húsnæði, víni og peningum.“

Þannig hljómar fyrirsögn greinar sem rekur efni útvarpsþáttar um vændi á Íslandi.

Hvenær var það aftur sem Glæsibær var við lýði sem skemmtistaður?

Var það á undan Röðli, Þórscafé og Klúbbnum – eða kannski stuttu eftir?

Síðast þegar ég kom þangað, fyrir svona fimmtán árum, var þar félagsmiðstöð fyrir eldri borgara.
Landsfundur Borgarahreyfingarinnar

Borgarahreyfingin verður sennilega fyrsti stjórnmálaflokkurinn sem lendir í því að allir liðsmenn hans með tölu ganga úr honum.

Það verður mikill tímamótaviðburður. Eftir verður bara hreyfingin sjálf.

Það var nokkuð kröpp lægð í pólitískri umræðu í fréttum Stöðvar 2 í kvöld þegar þingkona Borgarahreyfingarinnar og einn félagi hennar rifust um hvort væri í skítugri nærbuxum.
Verðmætum komið undan, skuldasúpa skilin eftir

Bakkavör var líklega feitasti bitinn í Exista. Bakkavör er nokkuð stórt fyrirtæki á sviði matvælaframleiðslu á Bretlandseyjum.

Bræðurnir Lýður og Ágúst Guðmundssynir leggja mikla áherslu á að halda Exista.

En á sama tíma eru þeir búnir að klára að koma Bakkavör undan Exista eins og kemur fram í þessari frétt Morgunblaðsins.

Þeir eru í raun búnir að selja sjálfum sér sitt eigið fyrirtæki á vildarkjörum. Þetta er tegund af viðskiptum sem venjulegt – og heiðarlegt – fólk skilur ekki.

Það er þá spurning hvernig þeir fjármagna þessi kaup – og hvort ekki hefði verið hægt að finna aðila sem hefði verið reiðubúinn að bjóða betur.

Annars er þetta svipað og þegar Jón Ásgeir kom búðunum sínum á Íslandi undan Baugi fyrir gjaldþrotið – með kúluláni.

Eftir er skilin skuldasúpa sem aðrir fá að bragða á. Með þessu er búið að koma Bakkavör undan kröfuhöfum.

Félög tengd Bakkabræðrum fengu 332,7 milljarða króna að láni hjá Kaupþingi.
Aðförin að krónunni

Hér á vefnum hefur iðulega verið fjallað um óeðlilega stöðutöku banka og stórra eignarhaldsfélaga sem þeir tengdust gegn krónunni.

Jón Ásgeir Jóhannesson virðist ekki vera í vafa um að þetta hafi verið raunin. Hann segir í margumtöluðu viðtali við Viðskiptablaðið:

„Jú, jú, en það var líka ráðist á krónuna af ákveðnum aðilum. Við gátum ekki séð það fyrir að það yrði tekin gífurleg stöðutaka gegn krónunni. Það setti mörg félög út af laginu, t.a.m. Baug sem var með erlend lán á bakinu. Jafnvel þó það hafi komið erlendar eignir á móti skekkti það efnahagsreikning félagsins.“

Hverjir tóku þá stöðu gegn krónunni?

„Menn vita það alveg. Við gerðum það allavega ekki enda höfðum við enga hagsmuni af veikri krónu. Það er hægt að líta til þess sem þrætt er um í skilanefndum, t.d. uppgjör á skiptasamningum, og við sjáum þá hvaða fyrirtæki það eru.“

Það er ljóst að mikið blame game er í gangi milli viðskiptablokkanna sem stjórnuðu Íslandi fram að hruni. Þeir keppast við að skella skuldinni hverjir á aðra útrásarvíkingarnir.

En orð Jóns Ásgeirs eru athugunar verð – fólki voru lánaðar stórar fjárhæðir í erlendum gjaldmiðlum í einni deild bankanna, en í næstu deild voru starfsmenn á fullu í fjárhættuspili gegn henni.
Ruslpappírar Seðlabankans reynast dýrir

Úr ritinu Fjármál hins opinbera 2008, útgefnu af Hagstofunni:

„Tekjuafkoma hins opinbera var neikvæð um 200 milljarða króna árið 2008, eða 13,6% af landsframleiðslu og 30,6% af tekjum þess. Til samanburðar var tekjuafkoman jákvæð um 5,4% af landsframleiðslu 2007 og 6,3% árið 2006. Þessi skarpi viðsnúningur skýrist fyrst og fremst af 192,2 milljarða króna yfirtöku ríkissjóðs á töpuðum kröfum vegna veðlána Seðlabanka Íslands en án hennar var tekjuafkoman neikvæð um 8 milljarða króna eða 0,5% af landsframleiðslu.“
Frændur og vinir

Í gær tók ég viðtal við frábært færeyskt skáld, Jóanes Nielsen. Hann er hér á bókmenntahátíðinni.

Það verður sýnt í næstu Kilju.

Hallgrímur Helgason segir að hann sé besta ljóðskáld á Norðurlöndum.

Maður skynjar sterkt þegar maður hittir Færeyinga hvað þetta eru nánir frændur okkar og vinir.

Og það er gott að heyra að Högni Höydal skamma Norðurlöndin fyrir afstöðuna gegn Íslandi eftir hrunið.

Morgunblaðið hefur þetta eftir Högna, það er úr ræðu sem hann flutti í danska þinginu:

Þess vegna vil ég leyfa mér að lýsa miklum vonbrigðum með þann skort á samvinnu sem birtist þegar draga þarf lærdóm af núverandi fjármálakreppu og viðbrögðum við henni. Íslenskir vinir okkar hafa – ásamt Írlandi og Eystrasaltsríkjunum – þurft að gjalda fyrir oftrúna á gerviverðmæti og hrunadans fjármagnsins á alþjóðamarkaðnum.

En þegar norræn samstaða stóð frammi fyrir þessari prófraun, þá völdu menn að taka ekki höndum saman um aðstoð við Íslendinga, sem hefði þá verið hægt að byggja á lýðræðislegum og félagslegum gildum. Í stað þess völdu stóru norrænu löndin, að taka þátt í lausn ásamt Alþjóðabankanum og Alþjóðagjaldeyrissjóðnum, sem leggur allar byrðarnar á íslenska velferðarkerfið, sem síðan fær reikninginn vegna gerða einstaklinga og fyrirtækja. Því fylgja kröfur um niðurskurð á grunnþjónustunni fyrir þá sem lakast standa og sameiginlegum verkefnum þjóðarinnar.“
Misstu fjölmiðlar af stórum fréttum í fyrirlestri Ollis Rehn

Ég fór ekki á fyrirlestur með Olli Rehn, stækkunarstjóra Evrópusambandsins, nú í vikunni.

Lét mér nægja að fylgjast með fréttum af honum.

En ef marka má bloggsíðu G. Valdimars Valdemarssonar hefur fréttaflutningurinn af fyrirlesturinn verið allsendis ófullnægjandi.

Hann nefnir þrjá stóra fréttapunkta sem hann segir að hafi komið fram í fyrirlestrinum en ekki fengið umfjöllun í fjölmiðlunum. Þeir eru, samkvæmt G. Valdimari:

1. Fyrir liggur nánast kláraður efnahagspakki af hálfu ESB til stuðnings Íslandi. Þessi pakki er niðurstaða viðræðna íslenskra stjórnvalda og framkvæmdastjóra fjármála og gjaldeyrismála hjá ESB. Niðurstaða þessara viðræðna er umtalsverðar „makro ökonómiskar tilfærslur“ frá ESB til Íslands, sem hellst má bera saman við efnahagslegan stuðning ESB við Serbíu.

2. ESB hefur undir höndum skjöl sem sýna fram á að íslenskar eftirlitsstofnanir beinlínis hvöttu bankana til að fara á svig við reglugerð um innistæðutryggingar. En það er sú reglugerð sem allt IceSave málið byggir á. Fréttamenn hafa engan áhuga á þessu, hafa ekki hirt um að velta því fyrir sér hvaðan þessi skjöl eru komin eða hvernig þau bárust ESB. Þetta eru allavega spurningar sem ég velti fyrir mér og hef mínar tilgátur um.

3. ESB bíður eftir niðurstöðu íslenskra rannsóknaraðila á hruninu en þegar skýrslur liggja fyrir mun sambandið setja af stað eigin rannsókn m.a til að vega og meta íslensku skýrslurnar og það hvort viðbrögð íslenskra stjórnvalda séu sannfærandi og í takt við alvarleika málsins.
Takmörkuð ábyrgð einkahlutafélaga

Lesandi síðunnar sendi þetta bréf.

- - -

Ég hef verið að velta fyrir mér hvort það sé sama hvað maður geri, ef maður

geri það bara í nafni einkahlutafélags. Ég held ekki.

Eðli hlutafélaga eins og ég skil þau, lúta aðeins að takmarkaðri

fjárhagslegri ábyrgð. Stjórnir þeirra bera alltaf endanlega ábyrgar

á viðkomandi félagi.

Ég held að menn hafi verið alltof uppteknir af takmarkaðri fjárhagslegri

ábyrgð einkahlutafélaga og ruglað henni saman við allsherjar friðhelgi.

Alla vega má draga þá ályktun af því hvernig þjóðfélagsumræðan hefur verið.

Ef einkahlutafélög veittu allsherjar friðhelgi, væri þá ekki ráð fyrir

þjófagengin, sem lögreglan er sífellt að uppræta, að stofna einkahlutafélög

um starfsemi sína? Þá væru þau laus allra mála. Það gerðu

útrásarvíkingarnir þegar þeir rændu bankanna. Hver er munurinn?
Safnað fyrir Jón Ásgeir

„Hann er í mikilli afneitun og hann hefur tapað miklu af peningum. Ég held að öll þjóðin sé í mikilli geðshræringu yfir afdrifum Jóns Ásgeirs, “ segir Atli Fannar Bjarkason blaðamaður í samtali við DV í dag.

Atli Fannar hefur efnt til fjársöfnunar fyrir Jón Ásgeir á Facebook síðu sinni. Hann segist hafa stofnað söfnunarreikning fyrir hann, enda hafi hann miklar áhyggjur af Joni.

Jón sagði sjálfur í viðtali við Viðskiptablaðið í gær að fólk þyrfti ekki að hafa áhyggjur af honum, hann væri ekki í persónulegum ábyrgðum fyrir skuldum sinum, en hann hefði tapað miklu fé.

Atli Fannar segist stefna að því að safna 312 milljörðum króna fyrir Jón Ásgeir, eða sem nemur gjaldþroti Baugs. Enn hefur þó ekki ein einasta króna safnast.
Gullkorn útrásarmanna

Tveir af fremstu útrásarvíkingunum hafa látið frábær gullkorn falla í þessari viku.

Fyrst var það Bjarni Ármannsson sem sagði í viðtali við DV að það væri „óábyrg meðferð á fé“ af hans hálfu að borga skuldir sínar.

Svo var það Jón Ásgeir sem sagði í viðtali við Viðskiptablaðið að við þyrftum ekki að áhyggjur af honum, skuldirnar miklu væru ekki í nafni hans sjálfs.

„Ég er auðvitað búinn að tapa mjög miklu af mínum fjármunum en ég er ekki umvafinn persónulegum ábyrgðum. Fólk þarf ekki að hafa áhyggjur af mér.“