arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Austrið er rautt

Þetta eru algeng viðbrögð vinstri manna, einhvers konar fliss – ónei þetta getur nú ekki verið – og svo fullyrðingar um að óhugsandi sé að hamfarir eins og hungursneyð séu hinum miklu leiðtogum að kenna. Hafi eitthvað slíkt átt sér stað – ja, þá séu hugsanlega félagsleg öfl að verki. Hjá kommúnistum hét það „söguleg nauðsyn“.

Samt er það nú svo að meðal helstu glæpaverka Stalíns er hungursneyðin sem í Úkraínu er kölluð holodomor – sbr. holocaust gyðinga. Þetta var hungur sem hafði þann pólitíska tilgang að knésetja bændastéttina og troða henni inn á samyrkjubú, nota lífsbjörg hennar til að knýja áfram iðnvæðinguna. Fórnarlömbin voru ekki færri en tíu milljónir, sumir segja fjórtán.

Eins er með hungursneyð sem geisaði í Kína á árunum 1958 til 1962, á tíma „stökksins mikla“. Þar var leikurinn frá Sovétríkjunum endurtekinn – það átti að iðnvæða landið og neyða bændur á samyrkjubú. Sagnfræðingar álíta að þetta sé mesta hungursneyð í sögunni. Fórnarlömbin voru líklega 30 milljónir, það voru varnarlausir bændur líkt og í ríki Stalíns. Fólk sem átti sér enga formælendur.

Það eru ekki til neinar ljósmyndir af þessu, engir minnisvarðar. Vestrænir vinstri menn sýndu þessu snauða fólki enga samúð. Þvert á móti – þeir kolféllu fyrir þvættingi sem var kallaður „hugsun“ Maó Tse Tung.

Á sama tíma sendi Maó matvæli til Sovétríkjanna – hann taldi að milljónum mannslífa væri vel fórnandi fyrir vopnin sem hann fékk þaðan. Maó gortaði af því að hann væri tilbúinn að láta helming kínversku þjóðarinnar deyja ef hann fengi kjarnorkusprengju.

Um þessa atburði hefur furðu lítið verið fjallað. Og enn eru til kommúnistar, vinstri menn eða nytsamir sakleysingjar sem finnst fáránlegt að segja frá þeim.

- - -

Að maður nefni ekki þá sem ekkert hafa lært og skrifa eins og hér er gert: „Lengi lifi hugsun Maos formanns!“

Eða er það kannski grín?

Bendi einnig á eftirfarandi setningu á sama stað um Jung Chang:

„Miðað við Villta svani virðist þessi kona hafa haft ásamt fjölskyldu sinni gervallri einstakt lag á að komast upp á kant við allt og alla og skipti þá engu hverjir héldu um stjórnvölinn í Kína.“

Faðir Jung Chang og amma létu lífið undir ógnarstjórn Maós ásamt með sjötíu milljónum manna sem hugsuðurinn mikli tortímdi.

Líka grín?

- - -

Varðandi heimildavinnuna hjá Chang og Halliday má benda á að skjalasöfn í Kína eru ekki beinlínis opin upp á gátt. Að sumu leyti má bera verk þeirra saman við Gúlag Solzhenitsyns. Hann hafði ekki aðgang að sovéskum skjalasöfnum, enda óvinur ríkisins. Hann byggði bókina meðal annars á viðtölum við fjölda fólks. Vinstri menn risu upp og sögðu að bók hans væri full af lygum og óhróðri.

Síðar kom á daginn að flestallt sem Solzhenitsyn skrifaði var satt og rétt. Myndin var alveg jafn ófögur og hann sagði.
Ólafur í fjögur ár í viðbót?

Kjörtímabili Ólafs Ragnars Grímssonar lýkur næsta sumar – það gætu semsagt orðið forsetakosningar þá. Einn af samkvæmisleikjum vetrarins verður sjálfsagt að skima eftir arftaka Ólafs. Einhverjar vangaveltur hafa þegar verið í gangi – en manni finnst varla að neitt af þeim nöfnum sem hafa verið nefnd komi til greina. Ekki svona í alvörunni.

Ólafur Ragnar getur sjálfsagt setið áfram sem forseti í fjögur ár í viðbót ef honum sýnist. Meirihluti þjóðarinnar er ágætlega sáttur við hann – hvað sem Mogganum og nokkuð þröngum hópi sjálfstæðismanna finnst.

Eitt sinn voru uppi vangaveltur að honum yrði fundið pláss í einhverju alþjóðasamstarfi. Þannig hefði kannski mátt losna við hann. Íslenska ríkisstjórnin hefði þá þurft að beita sér fyrir því. Nú fer hvar að verða síðastur. Ólafur verður sextíu og fimm ára þegar núverandi kjörtímabili hans lýkur.

Þannig að kannski er líklegast að Ólafur sitji áfram. Hugsanlega er ástæðulaust að hafa marga forseta eftirlaunum. Varla spillir heldur fyrir að Dorrit er líklega vinsælasta kona á Íslandi.
Kiljan á vefnum

Þeir sem hafa áhuga á að sjá Kiljuna frá því í gærkvöldi – nú eða þáttinn frá því fyrir viku – geta auðveldlega gert það með því að fara til vinstri hér á síðunni og smella.
Lífefnaeldsneyti er plat

Sagði ég ekki?

Þetta segir OECD.
Auðmenn og borgarskipulag

Þessi skrif Örnu Schram bera vott um nokkra vanþekkingu. Peningar og þeir sem eiga þá hafa alltaf ráðið því hvernig borgir byggjast. London varð glæsileg vegna arðsins af nýlendustefnunni. New York var byggð af auðjöfrum eins og Rockefeller, Morgan og Carnegie. Halldór Laxness hélt því fram í Íslandsklukkunni að Kaupmannahöfn hefði byggst vegna Íslandsverslunarinnar. Líklega var það ekki satt. Rétt er hins vegar að það voru ríkir kaupmenn sem reistu borgina.

Reykjavík ber líka merki þessa. Glæsilegustu húsin í vesturbænum, við Öldugötu, Bárugötu, Ránargötu og Sólvallagötu voru byggð af skipstjórum sem urðu ríkir þegar tæknin hélt innreið sína í sjávarútveginn. Tjarnargatan var byggð af íslensku embættisstéttinni þegar hún leit fyrst ljós.

Nánast engum peningum hefur verið veitt í uppbyggingu í miðbænum síðustu áratugina. R-listinn virtist telja að hann ætti að fá að þróast sem skemmti- og listamannahverfi. Það er eðli slíkra hverfa að þau verði alltaf fátæktarleg. Því drabbaðist bærinn niður.

Nú virðast aðrir og betri tímar vera framundan.

Það er í raun eðlilegt að þegar landið eignast alvöru auðjöfra að þeir skuli setja mark sitt á miðbæinn. Maður verður bara að vona að þeir geri það af alvöru myndarskap og hafi vit á að kalla til góða ráðgjafa. Sumir hinna nýríku hafa leitað í Borgartúnið – eða jafnvel Smárann. Björgólfur sýnir miðborginni ræktarsemi.

Það er fagnaðarefni svo notað sé orðalag af fjölmiðli sem Arna vann lengi hjá.
Undið ofan af framsóknarmennsku í heilbrigðiskerfinu

Jæja, spítalinn fær þá ekki að heita í höfuðið á Don Alfredo.

Samanber þetta.

En getur maður leyft sér að vona að þetta sé bara fyrsta skrefið – að alveg verði hætt við að byggja sjúkrahúsið á þessum stað?

Það væri vit í því.

Eða verður bara settur nýr kommisar yfir verkið.
Bjánagangur

Þetta er bjánalegt. Væri ekki hugsanlegt að maðurinn – sem vissulega er ekki geðslegur – gæti lært eitthvað af því að koma á ground zero? Jafnvel orðið fyrir hugljómun? Ef einhver hefur gott af því að sjá þennan vettvang mannvonsku og ofstækis er það einmitt hann.

Ekki voru það Íranir sem stóðu að baki árásinni á tvíburaturnana.

Síðar mætti svo reyna að bjóða honum til Auschwitz.

Það er mun betri hugmynd að leiða hann um þessa staði en að sprengja upp Íran.
Smá útreikningar

Vísir.is er enn að velta fyrir sér bílamálum útvarpsstjóra. Kemst að því að 72 greiðendur afnotagjalds þurfi til að standa straum af honum.

Í framhaldi af því má benda á að líklega þarf um 750 áskrifendur Stöðvar 2 til að standa straum af mánaðarlaunum forstjóra 365 – ef rétt er farið með laun hans í tekjublöðum Frjálsrar verslunar og Mannlífs.
Til hvers?

Þetta er kannski óþarfi:

Ráðstefna til að kenna fólki að opna Starbucks og svoleiðis á Íslandi.

Við höfum Kaffitár og Te & kaffi, fyrirtæki sem standa sig bara prýðilega á þessu sviði.

Maður er alveg sáttur við Starbucks-laust Ísland.
Hverju breytir þetta?

Hvers vegna ætti að vera verra fyrir öldurhúsin að fá aðalþungann af gestum sínum frá svona níu á kvöldin og fram til tvö á nóttinni en að kúfurinn sé milli tvö og fimm?

Gestirnir eru orðnir þreyttir, slæptir og æstir síðla nætur – konan mín sem stóð í veitingarekstri segir að þá versli þeir mun minna á barnum.

Þess utan er dýrt að hafa starfsfólk á launum fram undir morgun – það hlýtur að telja.

Er það ekki bara vanahugsun að vilja ekki breyta þessu?
Eggið

Á mannamáli þýða þessar breytingar nær örugglega að verið er að taka öll ráð í félaginu af Eggerti – the Egg eða kexbaróninum eins og breskir fjölmiðlar kalla hann – það er verið að sparka honum upp á við.

Eggert er hins vegar mjög vinsæll í Bretlandi og meðal áhangenda West Ham svo það er best að hafa hann áfram sem táknmynd stjórnar félagsins.

Það væri annars áhugavert að fá skýringar á því hvers vegna Björgólfur telur nauðsynlegt að svipta þennan félaga sinn völdum.
Kiljan – annar þáttur

Annar þáttur Kiljunnar er á dagskrá sjónvarpsins í kvöld klukkan 22.20.

Stærsta efni þáttarins er umfjöllun um bók Jung Chang og Jon Hallyday um Maó Tse Tung. Þau hjónin verða gestir í þættinum. Jóhann Páll Valdimarson fer yfir langan feril sinn í bókaútgáfu, rætt verður við nýjan handhafa Íslensku barnabókaverðlaunanna og Ingibjörg Sólrún Gísladóttir segir frá uppáhaldsbók sinni.

Bragi Kristjónsson verður á sínum stað í Rykkorninu og fjallar um fræga menn sem voru synir einstæðra mæðra en fremst í þættinum fara Kolbrún Bergþórsdóttir og Páll Baldvin Baldvinsson yfir nokkrar nýútkomnar bækur.
War of the Worlds eða þaðan af verra

Er það ekki svona sem heimsendir byrjar?

Fyrst einn lítill loftsteinn. Svo kemur allt liðið.
DV í mynd – mátti ekki bíða í viku?

Svona er fyrsti Kompásþáttur vetrarins kynntur:

„Í þessum fyrsta þætti beinum við sjónum okkar að málum manns sem er ákærður fyrir alvarleg kynferðisbrot gagnvart unglingsstúlku.“

Á öðrum stað stóð að þátturinn fjallaði um „hátt settan mann“.

Vandinn við Kompás sem fréttaþátt er að áherslan er nær eingöngu á það sem kallast sensasjónalismi. Barnaníðingar og kynferðisbrotamenn eru eftirlæti Kompáss. Matreiðsla efnisins er öll á eina leið – það er smjattað og kjamsað á því. Tálbeitur eru notaðar til að afla frétta. Viðmælendur koma fram undir nafnleynd með alvarlegar ásakanir á hendur nafngreindu fólki. Það er setið fyrir fólki með myndavélum, það er elt gegn vilja sínum og myndirnar sýndar í þættinum í neyðarlegu samhengi.

Líklega er álitið að þátturinn fái meira áhorf fyrir vikið. Þetta er kallað „fréttaskýringaþáttur“, en í raun fjallar þátturinn um afskaplega þröngt sjónarhorn á tilveruna. Helst ekkert nema sé álitið að það „selji“ og valdi hneykslun. Áhuginn á þjóðmálunum ristir ekki dýpra en svo. Datt þeim aldrei í hug að byrja veturinn á umfjöllun um til að mynda gjaldmiðilsmálin, deilurnar um skipulag í Reykjavík eða hræringarnar á orkumarkaði?

Það er reynt að klæða Kompás í einhvern þjóðþrifamálabúning, tekið fram að leitað hafi verið álits hjá dómsmálaráðherra, sagt að hann hafi neitað viðtali eins og hann hafi eitthvað að fela, en svo látið í veðri vaka að það sé útbreitt í samfélaginu að hátt settir menn beiti kynferðisofbeldi í skjóli embætta sinna. Það sem verra er – fullyrt er að þeir komist upp með slíkt athæfi. Fyrir þessu eru ekki nefndar neinar sannanir – bara talað um að umræða verði fara fram. Helst í Kompási.

Æi, auðvitað er þetta ekki annað en DV í sjónvarpi – þá meina ég DV eins og það var á mesta niðurlægingarskeiðinu. Þar var líka á ferðinni sama skinhelgin mitt í sensasjónalismanum. Sú hugmynd að með svona fréttamennsku sé verið að vinna samfélaginu ógurlegt gagn.

Í þættinum í kvöld var fjallað um mál lögmanns sem er sakaður um kynferðisbrot. Þar kom fram að dómur í málinu myndi falla 27. september.

Hví mátti ekki bíða þangað til? Það er bara spurning um eina viku. Hví lá svona mikið á? Þarf virkilega að taka fram enn einu sinni að í réttarfari okkar eru menn saklausir uns sekt þeirra er sönnuð.
Til varnar Britney Spears

Hann er pínu fyndinn þessi.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=kHmvkRoEowc]

Fyrir þetta litla atriði er hann orðinn heimsfrægur. Þarf stundum ekki meira til.
Besta mál

Samson – les Björgólfar – hafa uppi áform um að byggja verslunarmiðstöð og íbúðir á svokölluðum Barónsreit sem nær frá Laugavegi alla leið niður að Skúlagötu. Þetta eru stórar hugmyndir, en eftir því sem ég hef séð glæsilegar. Ættu að geta lyft þessu heldur hrörlega svæði úr niðurlægingu.

Sömu aðilar eru samkvæmt fréttum reiðubúnir að selja Listaháskólanum lóð undir nýbyggingu við Hverfisgötu. Það eru líka góðar fréttir. Skólinn á ekki heima úti í Vatnsmýri þar sem ríkið úthlutaði honum lóð – og það veit rektor hans mæta vel.

Ég sé ekki betur en að þetta sé allt hið besta mál.
Bábiljur

Það hélt maður að nóg væri búið að ræða og rita um að lífetanól sé ekki umhverfisvænn orkugjafi til að menn væru farnir að skilja að svona fréttir eru vitleysa. Til að framleiða orkugjafann er rutt burt skógum og villtri náttúru auk þess sem ræktuninni sjálfri fylgir mikil orkunotkun. Fyrir utan að ræktarlönd sem notuð eru til þessarar framleiðslu mætti nota til að framleiða mat.

Önnur bábilja sem hefur verið haldið að okkur hér er að framtíð sé í vetni sem orkugjafa. Þetta lifir enn, hvað sem er búið að segja oft að vetnið sé ekki hagkvæmt vegna þess einfaldlega að vetnið er ekki orkugjafi sjálft heldur geymir það orkuna – er svokallaður orkuberi – en er ónothæft vegna þess hversu mikið af orkunni fer til spillis.

Og því eru vetnisbílar ekki framtíðin og ekki heldur bílar sem ganga fyrir lífrænu eldsneyti.
Stefán á réttri braut

Þetta er auðvitað lóðið hjá Stefáni lögreglustjóra. Loka bara búllunum fyrr. Fólk fer þá fyrr út á kvöldin. Það er óskiljanlegt hvers vegna Reykjavík ætti að bjóða upp á það – ólíkt öðrum borgum – að næturklúbbar séu opnir upp á gátt á öðru hverju horni í miðbænum.

Eða er sérlega eftirsóknarvert að Reykjavík teljist vera næturlífsborg?

En um sjálfan mig má segja eins og ort var um breska sjónvarpsmanninn Malcolm Muggeridge:

In my youth, quoth the sage, as he tossed his grey locks,

I behaved just as any young pup.

But now I am old I appear on the box –

And tell others to give it all up.
Bör Börson heilkenni

Davíð Logi Sigurðsson er ekki sammála mér um að það sé heimóttarskapur hjá Sigurjóni bankastjóra að vilja að fólkið fari að tala ensku í bönkunum á Íslandi.

Sjálfsagt er að halda til haga ábendingu Davíðs um að þessi orð hafi ekki fallið á fundi heldur í samtali þeirra Sigurjóns.

Hins vegar stend ég við að þetta sé heimóttarskapur hreinn og tær. Reyndar svo mikill heimóttarskapur að minnir helst á Bör Börson – ef einhver man þá eftir þeirri gömlu sögu.

Hún var lesin í útvarpið, en það var raunar fyrir mína tíð.
SUS

Illa er komið fyrir ungum sjálfstæðismönnum ef þeir finna ekkert bitastæðara til að gagnrýna í íslensku samfélagi en þetta.
Alþýðubandalagsmenn á gamlar slóðir

Ólafur Ragnar Grímsson forseti fer í opinbera heimsókn til Rúmeníu á næstunni. Í för með honum verður meðal annars gamall fjandvinur hans úr Alþýðubandalaginu Svavar Gestsson – sem er sendiherra Íslands í Rúmeníu, búsettur í Kaupmannahöfn.

Þetta hlýtur að teljast skemmtileg tilviljun. Tveir gamlir sósíalistar og ritstjórar Þjóðviljans að rifja upp gömul kynni í forðum verkamannaparadísinni við Svartahaf.
Heimóttarskapur?

Sigurjón Árnason, bankastjóri Landsbankans, talar í Morgunblaðsfrétt um að nauðsynlegt gæti reynst að nota enskuna sem „vinnumál“ í íslenskum bönkum.

Þá munu bankarnir starfa á erlendri tungu og með erlendan gjaldmiðil. Ég hef raunar verið tregur við að setja samasemmerki milli væntanlegs brotthvarfs krónunnar og þess að íslensk tunga verði lögð niður. Held það skipti ekki miklu máli fyrir sjálfstæði þjóðarinnar hvers konar gjaldmiðill er notaður til viðmiðunar þegar reiknaðar eru saman kortafærslur Íslendinga.

En kannski hef ég rangt fyrir mér. Kannski stafar okkur raunveruleg hætta af málfeigðarsinnunum eins og sá mikli spekingur Stefán Snævarr kallar þá?

Eða kannski ekki? Bankastjórinn lét þessi ummæli falla á fundi í Dublin þar sem sátu einhverjir fjármálagúrúar. Minnir dálítið á sveitamann sem kemur í bæinn og ætlar að leika stórlax. Máski er Írland heldur ekki heppilegasti staðurinn til að segja svona.

Írar glutruðu niður tungu sinni, dauðsjá eftir því, og hafa verið að reyna að blása aftur lífi í hana síðustu öldina. Með litlum árangri.
Merkt sjálfstæðistákn

Þeir sem ferðast til Bretlands lenda í vandræðum vegna þess að innstungur eru öðruvísi en annars staðar í Evrópu.

Maður getur ekki stungið fartölvu eða hleðslutæki fyrir síma í vegg án þess að hafa sérstakt millistykki.

En þetta er auðvitað sjálfstæðismál – tákn um sérstöðu hins gamla eyríkis – rétt eins og mílan, pundið, pintið og vinstri umferðin.
Ásgeir og bestu fótboltaliðin

Ég var ekki meira en málkunnugur Ásgeiri Elíassyni en mér fannst maðurinn alltaf einstaklega viðkunnanlegur þar sem hann birtist með hattinn og pípuna.

Ásgeir stjórnaði einu af þremur bestu fótboltaliðum sem hafa verið til á Íslandi – Framliðinu með Pétur Ormslev í aðallhlutverki sem vann allt í fótboltanum á árunum 1985 til 1990.

Hin liðin eru Valur sirka ár 1978 og ÍA á fyrri helmingi síðasta áratugs.

Ég man ekki nógu vel eftir gullaldarliði KR sem hafði yfirburði á sínum tíma. Var bara strákur sem dáði leikmennina.

Nú bíður okkar KR-inga það hlutskipti að falla um deild. Best er að líta björtum augum á hlutina – maður fær kannski að koma á nýja staði og kynnast litlum og skemmtilegum leikvöllum sem maður hefur aldrei séð áður.
Teboð í Downingstræti

Gordon Brown bauð Margréti Thatcher í te í Downingstræti fyrr í vikunni. Þetta er ein umtalaðasta fréttin hér í Bretlandi. Íhaldsmenn segja að Brown sé að misnota gamla og veikbyggða konu.

En einhvern veginn er orðið veikbyggður ( frail) ekki eitthvað sem maður tengir við járnfrúna. Jafnvel þótt hún sé orðin gömul og gleymin.

Bróðir minn sem er nemi við London School of Economics og er nú í starfskynningu hjá Íhaldsflokknum segir mér að kannski meini þeir ekki mikið með þessu – en eitthvað þurfi þeir samt að segja um þessa heimsókn. Íhaldinu þykir auðvitað ekki þægilegt að sjá erkióvininn, forsætisráðherra Verkamannaflokksins, spóka sig með einum merkasta leiðtoga í sögu flokksins, konu sem næstum telst vera holdgervingur hans.

Viðbrögð vinstri manna og verkalýðsforingja í Verkamannaflokknum gætu kannski verið erfiðari fyrir Brown. Brown hefur oft talað illa um stjórnartíð Thatcher – en er hann nú að reyna að tengja nafn sitt við arfleifð hennar? Eitt af stóru málunum á flokksþingi Verkamannaflokksins sem haldið verður í Bournemouth í næstu viku eru samskiptin við verkalýðshreyfinguna.

Stærsta málið í huga Browns er samt að þurrka út öll ummerki um Tony Blair í flokknum.

En varðandi teboðið: Kannski ekki flóknara en að sitjandi forsætisráðherra sé svo almennilegur að bjóða gömlum forsætisráðherra og sögulegri persónu í lítið teboð?

Nei, það er of einfalt.
Alfreðsspítalinn

Mig langar að benda á þessa umræðu um „hátæknisjúkrahúsið“ hjá ágætum lækni og gömlum vini mínum úr Ásvallagötunni – eða réttar sagt stóra bróður vinar míns – Júlíusi Valssyni.

Júlíus mælir af spaklegu viti og það gerir líka Dögg Pálsdóttir varaþingmaður sem segir:

„Hátæknisjúkrahús er auðvitað hallærisheiti. Er með því gefið í skyn að starfsemin á Landspítalanum nú sé ekki eins hátæknivædd og mögulegt er? Auðvitað er hún það. Svo finnst mér að menn eigi að hafa kjark og þor til að endurskoða allar ákvarðanir um byggingu þessa nýja sjúkrahúss og staðsetningu þess. Það þarf vissulega að bæta húsnæðisvanda Landspítala en ég held að þessi nýbygging sé ekki rétta leiðin.“

Væri nú ráð að fleiri stjórnmálamenn hefðu skoðun á þessu risastóra máli, en létu ekki bara kerfið ráða þessu sjálft.
Pála og Sóley

Kannski tekst „Pálu frænku“ að sameina vinstri menn þegar hún verður formaður ungs samfylkingarfólks, en ef ekki finnst mér líklegt að ekki verði allt með kyrrum kjörum milli hennar og Sóleyjar.

Því ég hef sjaldan vitað stjórnmálaflokka með jafn innilegt óþol hvor fyrir öðrum og Samfylkinguna og VG.

Og það á bara eftir að versna.
Samfélag með mikið ofbeldisþol

Hví þetta sérkennilega umburðarlyndi gagnvart ofbeldi – öllum tegundum þess?

Ég er alveg sammála þeim sem gagnrýna dóm Hæstaréttar í umtöluðu nauðgunarmáli.

Um daginn var sagt í blöðunum frá manni sem fékk tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir að reyna að aka niður konu sína. Eftir frásögninni að dæma var þetta nánast morðtilraun.

Það var líka sagt frá manni sem var dæmdur í langt fangelsi vegna hrottalegs morðs. Hann var á leiðinni úr fangelsi eftir að hafa setið innan við tíu ár – þá lét hann sig hverfa af heimili Verndar og þarf kannski að vera aðeins lengur í tukthúsi.

Minna en tíu ár fyrir morð.

Tilgangur refsinga er aðallega þríþættur: Að taka þá sem eru hættulegir samfélaginu úr umferð. Að tyfta þá sem gerast sekir um glæpi – má jafnvel segja hefna sín á þeim. Að reyna að gera sakamenn að betri einstaklingum.

Þetta er svona um það bil mikilvægisröðin. Síðasta atriðið er veigaminnst – þeir sem fremja alvarlega glæpi vita að þeir eru að segja sig úr lögum við siðað fólk.

Auk þess hafa refsingar þann tilgang að vara aðra við að brjóta af sér og halda þannig glæpastarfsemi í skefjum. Þegar dómar eru svona vægir hafa þeir varla mikinn fælingarmátt.
Morrison félagið í Albert Hall

Þegar ég var í MR – en þar gerði ég ekki sérlega langan stans á síðari hluta áttunda áratugarins – voru tvö Morrison félög. Annað var Jim Morrison félagið sem var mjög fjölmennt. Hitt var Van Morrison félagið. Þar var ég einn meðlimur. Svo fór hægt og bítandi að fjölga í Morrison félaginu mínu. Nýjir meðlimir tóku að tínast inn í það og þeir eru enn að koma, þótt ekki sé haldið vandlega utan um félagatalið.

Ég hef ekki heyrt neitt af hinu Morrison félaginu lengi; ég get heldur ekki hugsað mér miðaldra mann sem sækir einhverja visku í The Doors – það er tónlist fyrir táninga til að droppa út við, ljóð full af gelgjulegum umbrotum. Hins vegar hef ég sjálfur reynt það að vera miðaldra, glaður og dapur, og finna samhljóm í lögum Vans.

Þessi Norður-Íri frá Belfast hefur löngum verið einn af leiðtogum lífs míns. Í gær fór ég á tónleika með honum, líklega í sjötta skiptið á ævinni. Nú spilaði hann fyrir troðfullu húsi í Royal Albert Hall. Lék sjálfur á saxófón, munnhörpu, gítar og tók aðeins í píanóið. Með honum var hljómsveit skipuð tólf hljóðfæraleikurum og söngvurum. Kjarninn í gamla Morrison félaginu var mættur.

Maður sem hefur samið jafn mörg lög og Morrison á varla í miklum erfiðleikum að setja saman prógram fyrir tónleika. Ég hlustaði á hann í Glastonbury í sumar – núna spilaði hann mestanpart allt önnur lög.

Hápunktur kvöldsins fannst mér vera þegar hann söng Dylanópusinn It's All Over Now Baby Blue. Útgáfu sína af laginu gerði Morrison vinsæla sirka 1966. Ég get ekki ímyndað mér að hann hafi leikið það oft á tónleikum síðan. En þetta var frábært.

Í kvöld ætla ég svo að fara á tónleika með Brian Wilson í Royal Festival Hall. Ég er ekki beint að eltast við það nýjasta í músíkinni.
Norðvesturleiðin opnast

Þetta eru eiginlega merkilegustu tíðindi sem ég hef séð lengi.

Norðvesturleiðin er opin í fyrsta skipti í manna minnum.

Sem strákur las ég frásögn af því þegar Amundsen barðist þarna í gegn á skipinu Gjöa. Sá maður var ótrúleg hetja. Ég hef aldrei þolað kulda eða vosbúð, en hins vegar hef ég fræðilegan áhuga á heimskautaferðum. Þar er Amundsen minn maður.

Nú gæti þetta orðið alþjóðleg siglingaleið milli Atlantshafs og Kyrrahafs. En það gerist ekki án togstreitu milli ríkja sem þarna eiga hlut að máli – Bandaríkjanna, Kanada, Rússlands, Danmerkur vegna eignarhalds á Grænlandi – og líklega hafa umhverfisverndarmenn eitthvað við það að athuga að þarna sigli fjöldi stórra skipa í gegn.
Klúður

Hvernig fóru Kristján Möller og Róbert Marshall að því að láta Samfylkinguna sitja uppi með skömmina í Grímseyjarferjumálinu?

Sem flokkurinn ber enga ábyrgð á.

Bjarni Harðarson stendur með pálmann í höndunum. Skipaverkfræðingurinn er píslarvottur.

Maður man ekki eftir öðrum eins pólitískum klaufagangi.