arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Í limbói

Það kemur fram í bréfinu frá skilanefnd Glitnis að fjárhagsleg staða Baugs hafi verið til skoðunar um nokkurt skeið og að í gangi hafi verið „fjölbreyttar aðgerðir“ síðustu tólf mánuðina.

Maður heyrði reyndar sitthvað í þessa áttina löngu fyrir hrunið. Að bankarnir leyfðu fyrirtækjum að lifa sem væru í raun komin yfir um, hefðu litla sem enga möguleika á að lifa af.

En fyrir bankana hefði komið illa út að setja þau í þrot. Það hefði getað hrundið af stað skriðu – og komið upp um hversu staða bankanna var veik.

Þeir vildu frekar halda fyrirtækjunum í limbói. En á meðan virðast þeir að einhverju leyti hafa haldið áfram að dæla í þau peningum.

Ég skrifaði um það 17. apríl á síðasta ári að Gordon Brown hefði þá gert kröfu til breskra banka um að þeir horfðust í augu við raunverulega stöðu sína, gerðu upp tap sem mögulega væri hulið.

Annars er verður forvitnilegt að fræðast nánar um skuldir Baugs í íslenskum bönkum.

Kemur þá í ljós að útrásin var að stóru leyti kostuð af fé úr íslenskum bönkum?

Annars virðist hafa verið hugsað fyrir þessu, því í sumar voru eignir Baugs á Íslandi færðar yfir í eignarhaldsfélagið Gaum eins og kemur fram í þessari frétt.

Svo í framhaldi af þessu: Ætli Milestone fái sömu trakteringar í Glitni og Baugur?
Íslensk fjallasala

Fyrir næstum tíu árum varð mikið fjaðrafok vegna lítillar smásögu sem birtist í Lesbók Morgunblaðsins.

Hún hét Íslensk fjallasala.

Forsætisráðherra þjóðarinnar móðgaðist mjög vegna sögunnar og höfundur hennar, Séra Örn Bárður Jónsson, var hrakinn úr starfi ritara Kristnihátíðarnefndar.

Sagan er kannski ekki stórkostlegt bókmenntaverk, en hún er athyglisverð í ljósi þess hvernig er komið fyrir þjóðinni og loftköstulunum sem er lýst í sögunni.

Það má lesa hana hér.

Og hér má sjá hana eins og hún birtist í Lesbókinni. Í athugasemdum er ég minntur á að myndin hafi ekki síst farið fyrir brjóstið á valdsmanninum.
Sæmundur niðursetningur og auðmaðurinn

Þetta er snilld hjá Bjarna Harðar.
Skipt um húsvörð

Ég hef áður nefnt hvað hlutverk forseta Alþingis er dapurlegt í hinni íslensku stjórnskipan.

Hann er í raun yfirhúsvörður á Alþingi.

Það kemur þjóðinni í raun sáralítið við hvort það er Sturla Böðvarsson eða einhver annar sem ber þennan titil og hefur þar af leiðandi ráðherralaun og afnot af einkabílstjóra.
Keflavíkurstöðin, Einar Már og Jón Múli í Kiljunni

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um sögu Keflavíkurflugvallar og herliðsins sem þar sat. Friðþór Eydal hefur verið að skrásetja þessa sögu, leiðir okkur um vallarsvæðið og segir sögur þaðan.

Einar Már Guðmundsson segir frá uppáhaldsbókum sínum, en ljóðskáldið Kristín Eiríksdóttir flytur kvæði eftir sig.

Páll og Kolbrún fjalla um bókina Í þokunni eftir Philippe Claudel og Apakóng á silkiveginum, úrval kínverskra frásagnarbókmennta sem Hjörleifur Sveinbjörnsson tók saman.

Bragi talar um hinn frábæra útvarpsmann Jón Múla Árnason.
Skuldir og tap

Baugur fer fram á greiðslustöðvun og Jón Ásgeir kennir „skilanefnd Sjálfstæðisflokksins“ um.

En ætli skuldasöfnun sé ekki frekar örlagavaldurinn?

Og á sama tíma er sett enn eitt metið í skuldum. Björgólfar ætla að reynast drjúgir í því.

Í þetta sinn er það Straumur sem tapaði 105 milljörðum á síðasta ári.

En fyrir örfáum dögum var það Eimskip sem tapaði 97 milljörðum.
Verðmætin í Mogganum

Tilboðið sem Almenningshlutafélag hefur lagt fram í Morgunblaðið er athyglisvert.

Ekki bara vegna þess að það væri merkileg tilraun að hópur sem ætti dagblað væri mjög dreifður – og blaðið því væntanlega nokkuð frjálst og óháð.

Heldur líka vegna þess að Morgunblaðið er einstakt.

Ég veit að andstæðingar blaðsins gnísta tönnum af vonsku þegar þeir heyra þetta.

En það verður aldrei stofnað annað Morgunblað á Íslandi eða neitt í líkingu við það.

Blaðið á sitt stóra áskriftarkerfi, sitt dreifingarkerfi; það er óhugsandi að hægt sé að koma upp neinu í líkingu við það.

Blaðið á gríðarstórt og merkilegt gagnasafn. Þar eru ekki bara fréttir og greinar sem hafa birst í blaðinu í marga áratugi, heldur líka stærsta ljósmyndasafn á Íslandi.

Í þessu eru fólgin gríðarleg verðmæti sem þó er erfitt að meta beinlínis til fjár.

Það er kannski frekar að tala um menningarverðmæti.
Langstærsti flokkurinn

Samkvæmt skoðanakönnun sem birtist á Stöð 2 í dag er einn flokkur langstærstur.

Óákveðnir.

Þeir sem vita ekki hvaða flokk þeir eiga að kjósa.

Þessi flokkur er með fjörutíu prósenta fylgi.
Kaupþing, Katar og Líbýa

Kaupþingsmenn flykktust til Katar ásamt fríðu föruneyti, meðal annars forsetanum og iðnaðarráðherra.

Stofnað var til viðskiptatengsla við þetta ríki.

Sigrún Davíðsdóttir rekur þræðina um Katar til Vincent Tschenguiz og Líbýu, Gaddafis og vopnaviðskipta.
Í hinu liðinu

Um daginn sagði ég í Kastljósi að Fjármálaeftirlitið hefði spilað með „hinu liðinu“.

Einhverjir hneyksluðust á þessum ummælum.

En nýr viðskiptaráðherra, Gylfi Magnússon, sagði það sama þegar hann tók við embætti.

Gylfi kvaðst telja að hugmyndafræðin sem var að baki öllu eftirliti með fjármálakerfinu, ekki einungis Fjármálaeftirlitinu heldur snerti það einnig Seðlabankann, hafi í grundvallaratriðum verið röng. Þegar hugmyndafræðin sé röng skili starf fólksins ekki tilætluðum árangri. Hann kvaðst ekki vera að gagnrýna störf starfsfólksins en því miður hafi pólitíska forystan og æðstu embættismenn verið með ranga sýn á hvernig ætti að hefta fjármálakerfið.

„Það var þvert á móti beinlínis ætlast til þess að þessar stofnanir væru ekki að hefta fjármálakerfið og vöxt þess heldur að styðja fjármálakerfið í frekari vexti og útrás,“ sagði Gylfi.

Aðspurður sagði Gylfi að þessar stofnanir hafi beinlínis verið í vitlausu liði. „Nú ætlum við að sjá til þess að þær fari að vinna í réttu liði.“
Ótrúlegir endurnýjunarhæfileikar

Ég og vinur minn vorum að ræða Ólaf Ragnar um daginn. Eftir að Ólafur bauð Herði Torfasyni í kaffi á Bessastaði.

Eða var það te?

Við töluðum um ótrúlega endurnýjunarhæfileika Ólafs.

Að nú væri hann eiginlega orðinn fremstur í flokki mótmælenda.

Rétt eins og hann var áður í fararbroddi útrásarinnar.
Marklaust tal

Það er enginn að fara að reisa álver á Bakka.

Yfir okkur vofir heimskreppa.

Verð á áli fer stöðugt lækkandi. Sem og hlutabréf í álfyrirtækjum sem eru að lenda í miklum vandræðum.

Lánsfjármarkaðir eru lokaðir.

Þessi yfirlýsing varaformanns Framsóknarflokksins er því algjörlega meiningarlaus.

En ber líklega að skoða í ljósi þess að það eru að koma kosningar.
Stórpólitísk tíðindi?

Kristin Halvorsen, fjármálaráðherra Noregs, og Steingrímur J. Sigfússon, sem nú er orðinn íslenskur starfsbróðir hennar, eru góðir vinir – og formenn systurflokka.

Hún hefur komið hingað á flokksþing Vinstri grænna. Var þá meðal annars gestur í Silfri Egils.

Bæði Kristin og Steingrímur eru andstæðingar Evrópusambandsins.

En þessi yfirlýsing Kristinar um hugsanlegt myntsamstarf Noregs og Íslands sætir stórpólitískum tíðindum. Þarna talar formaður annars stjórnarflokksins í Noregi.

Í framhaldi af þessu þarf að leita álits Jens Stoltenberg forsætisráðherra.

Ef Steingrími tækist að koma þessu í kring, þá myndi það breyta stöðu Íslands ansi mikið. Og hugsanlega slá á frest hugmyndum um Evrópusambandsaðild.
Vísa eftir lækni lungna og lýðheilsu

Fólk sem er aðeins yngra en ég og gekk í MR var sumt í hans bekk.

Það er að segja – það var í bekk með Hans Beck.

Sem síðar varð læknir á Reykjalundi, og er með skemmtilegustu mönnum.

Á bloggi sínu birtir Hans svohljóðandi vísu sem hann segist hafa ort á göngu í Norðurmýrinni í vetur:

Fagna ég mjöll sem fellur

fögur á nætur stræti.

Þagnar þjóð í logni

þreytu er svefnins leitar.

Óspjölluð mjöllin að morgni

marin er fótum offari.
Leynivopn Ólafs Ragnars í utanríkisráðuneytið

Kristján Guy Burgess, hinn nýi aðstoðarmaður Össurar Skarphéðinssonar hefur rekið ráðgjafafyrirtæki sem kallast Global Center og var stofnað 2005.

Það hefur starfað náið með Ólafi Ragnari Grímssyni og útrásarvíkingum. Fjármagn til starfseminnar hefur meðal annars komið úr útrásinni.

Í ævisögu Ólafs Ragnars eftir Guðjón Friðriksson er fjallað um Global Center, sem þar er nefnt Alþjóðaver. Segir þar að Alþjóðaverið hafi starfað náið með forsetanum að ýmsum verkefnum og farið með honum í fjölmargar ferðir til útlanda – og einnig að það hafi unnið með Björgólfi Thor Björgólfssyni, Róbert Wessman og fleiri forystumönnum í viðskiptalífinu.

Kristján hafi líka á undanförnum misserum starfað að verkefnum á vegum utanríkisráðuneytissins og iðnaðarráðuneytisins.

Loks segir að Alþjóðaverið sé öðrum þræði eins konar leynivopn forseta Íslands. Vegna mannfæðarinnar á forsetaskrifstofunni hafi það geta sinnt ýmsum nauðsynlegum verkefnum sem forsetinn hafi haft frumkvæði að eða gengist fyrir. Segja megi að Ólafur Ragnar, Örnólfur Thorsson og Kristján myndi þríeyki sem vinnur náið saman að mörgum málum.
Hannesar jafni

Halldór Blöndal kvartar undan því að stjórn Seðlabankans sé lögð í einelti.

Sjálfur orti hann þetta kvæði um formann bankastjórnarinnar, þar er hann sagður jafningi Hannesar Hafstein:

Þjóðskörungur

leiddi þjóð sína

ódeigur

inn í árþúsund

nýrra vona,

nýrra hugsjóna.

Heill sé þér Davíð

Hannesar jafni

Minnir pínu á Norður-Kóreu.
Laukur ættarinnar

Það hefur verið sagt að Bjarni Benediktsson, formannskandídat í Sjálfstæðisflokknum sé laukur gamals ættarveldis.

Þetta má til sanns vegar færa.

Faðir hans er Benedikt Sveinsson. Hann var um tíma stjórnarformaður Eimskipafélagsins, áður en Kolkrabbinn leið undir lok, og reyndar var sagt að honum væri ætlað að taka við af Halldóri heitnum H. Jónssyni sem var gjarnan kallaður „stjórnarformaður Íslands“. Benedikt var einnig um skeið stjórnarformaður í Skeljungi.

Föðurbróðir Bjarna er Einar Sveinsson, fyrrverandi forstjóri Sjóvár-Almennra. Eins og Benedikt bróðir hans hefur hann verið stjórnarmaður í ýmsum stórfyrirtækjum.

Afi Bjarna var Sveinn Benediktsson athafnamaður. Hann er frægastur fyrir miklar deilur sem hann átti í við verkamenn á Siglufirði 1932.

Bræður Sveins voru Bjarni Benediktsson forsætisráðherra og Pétur Benediktsson sendiherra.

Sonur Bjarna er Björn Bjarnason, fyrrverandi dómsmálaráðherra.

Dóttir Péturs er Guðrún Pétursdóttir forsetaframbjóðandi.

Systir þeirra var Kristjana, móðir Halldórs Blöndal, fyrrverandi forseta Alþingis og samgönguráðherra.

Faðir þeirra var Benedikt Sveinsson alþingismaður frá 1908 til 1931.

Seta fjölskyldumeðlima á Alþingi er nánast samfelld síðan þá, í heila öld.
Jóhanna rekur gamlan vin

Það er dálítið spaugilegt í ljósi sögunnar að það sé Jóhanna Sigurðardóttir sem biður Davíð Oddsson og bankastjóra Seðlabankans að draga sig í hlé.

Þegar Jóhanna sat í ríkisstjórn með Davíð 1991 til 1994 var tekið til þess hversu góð vinátta væri milli þeirra. Á meðan geisaði ófriður milli Jóhönnu og flokksformanns hennar, Jóns Baldvins.

Reyndar hefur verið sagt að þetta hafi verið aðferð Davíðs og enn eitt merki um pólitíska kænsku hans: Að rækta samband við ráðherra úr samstarfsflokki sem er mest utanveltu.

Þetta er nákvæmlega það sem gerðist með Guðna Ágústsson. Hann og Davíð urðu miklir vinir á tíma ríkisstjórna Sjálfstæðisflokks og Framsóknar. Það fór í taugarnar á Halldóri Ásgrímssyni.

En nú er Jóhanna semsagt í þeim sporum að þurfa að reka sinn gamla vin.

Það er spurning hvort hann fari með góðu?

Eða hvort seðlabankastjórarnir ætli nánast að láta bera sig út úr bankanum.

Og meðan ég man:

Ætlar Steingrímur J. að halda Baldri Guðlaugssyni í fjármálaráðuneytinu.

Eða verður hann settur í einhver krefjandi sérverkefni?
Ekki hæfir til að reka fish & chips stað

Fjallað verður um íslensku bankana fyrir breskri þingnefnd á morgun samkvæmt þessari frétt á Channel 4.

Þar kemur fram að breska fjármálaeftirlitið, FSA, hafi verið varað við Kaupþingi þegar það eignaðist breska bankann Singer & Friedlander.

Í fréttinni segir að Kaupþingsmenn – og fleiri íslenskir fjármálamenn – hafi þeir hafi ekki verið hæfir til að reka fish & chips stað, hvað þá banka.
Ísland, viðvörun til heimsins

Þetta hefur Der Spiegel eftir Vilhjálmi Bjarnasyni. Greinina er að finna á ensku á þessari slóð:

„Weve placed our economy in the hands of criminals,“ he says, „and the cleanup work will be a bloodbath.“

Og:

“I have a list of names on here,” Vilhjalmur says, typing on his laptop. “Thirty men and three women. They are the main culprits. I can prove it. We could rescue a lot of money. They have to be brought to trial.”
Fyrirkvíðanlegt

Næstu vikurnar munum við þurfa að sitja undir stöðugum fréttum um að hinn eða þessi sé að hugsa um að fara í framboð eða sækist eftir toppstöðu innan stjórnmálaflokks.

Miklu púðri verður eytt í þessar vangaveltur. Sumir fjölmiðlar munu varla hugsa um annað.

Yfirleitt eru þetta the usual suspects. Fólk sem lengi hefur verið í kringum stjórnmálin, jafnvel gamlir liðsmenn úr ungliðahreyfingum sem nú hugsa sér til hreyfings.

Það rekur það líka áfram að allt er í kalda koli í viðskiptalífinu. Þangað er ekkert að sækja lengur – þannig að pólitískur frami lítur allt í einu betur út en viðskiptaframi, ólíkt því sem var fyrir fáeinum misserum.

Það er álíka mikið nýjabrum að þessu og (flestum) ráðherrum nýju ríkisstjórnarinnar sem eru samanlagt með 125 ár að baki á Alþingi.
Þessu verðum við að fylgjast með

Guardian hefur úttekt á skattaskjólum og skattaundanskotum. Líklega á margt af því sem þarna kemur fram líka við um Ísland og félög í eigu Íslendinga.
Ofmat eigna og eiginfjár

Maður þaulkunnugur bókhaldi sendi þennan póst. Athyglisvert í ljósi umræðna um ofmetna eignastöðu og uppblásna viðskiptavild.

- - -

Hvernig stendur á því hvað endurskoðendur sleppa vel í gegnum alla þessa vitleysu? Af hverju snúast flest spjót að stjórnvöldum, sum að bönkum og útrásarvíkingum, en nærri engin að öllum endurskoðendunum sem hjálpuðu þeim og létu þetta viðgangast?

Flestar vafasömu aðferðirnar sem komið hafa í ljóst (margar löglegar en klárlega siðlausar) eru afurðir endurskoðenda.

Ég veit ég er ekki að segja þér fréttir – þú hefur oft haft orð á þessu – en af hverju er þetta ekki í umræðunni?

HVER HEFUR EFTIRLIT MEÐ ENDURSKOÐENDUNUM???

Hér er sama skjal á pdf.

ofmatexista.pdf
Pólitíkusar á Fésinu

Fyrir síðustu kosningar voru stjórnmálamenn mjög duglegir að blogga. Þeir hópuðust á bloggið, aðallega til að vekja athygli á sér því eftir kosningarnar hurfu þeir langflestir snögglega.

Eiginlega var Björn Bjarnason bara eftir eins og fyrr. Ögmundur. Og Össur stundum. Siggi Kári. Kristinn H. og einstöku sinnum Valgerður.

Nú eru tímar Facebook.

Þeir sem ætla sér stóra hluti í pólitíkinni verða þar fyrir kosningar.

Síðasta sólarhringinn hef ég fengið fjórar vinarbeiðnir frá stjórnmálamönnum á Fésinu.
Jóhanna átti að hætta

Samfylkingin var komin svo langt frá uppruna sínum að hún ætlaði að láta Jóhönnu Sigurðardóttur hætta sem ráðherra á miðju kjörtímabilinu. Fannst líklega að hún væri komin fram yfir síðasta söludag.

En nú er tími Jóhönnu kominn.

Samfylkingin varð heltekin af blairisma. Því að meginhlutverk sósíaldemókrata sé að slétta út misfellurnar í samfélaginu fyrir fjáraflamenn – í anda hugmynda Blairs og Peters Mandelson sem sögðu að það truflaði þá ekki neitt þótt sumir yrðu ógeðslega ríkir.

Erindi Samfylkingarinnar þegar hún komst loks í ríkisstjórn síðastliðið vor var ekki að breyta samfélaginu, heldur að fá kredít.

Þetta sagði einn áhrifamaður í Samfylkingunni við mig fyrir síðustu kosningar.

Að það væri hræðilegt að sjá alla þessa uppbyggingu, framfarir og auð á Íslandi – án þess að Samfylkingin fengi kredít, kæmi þar að og fengið þökk fyrir.

Samfylkingin vildi eins og blairistarnir vingast við peningaöflin, eiga þau að bakhjarli. En þau voru frá fornu fari negld föst við Sjálfstæðisflokkinn.

Tækifærið gafst þegar blossuðu upp deilur milli Davíðs Oddssonar og Jóns Ásgeirs Jóhannessonar. Allt í einu gat Samfylkingin komist í samband við sína eigin peningamenn. Hún hætti við að verða öðruvísi flokkur; dreymdi í staðinn um að verða annar Sjálfstæðisflokkur.

Og þegar hún komst í ríkisstjórn fór hún að kyrja möntruna um bankana og útrásina – og gerði það alveg fram á síðustu stund.

Af þessum sökum er Samfylkingin hugmyndalega í þroti – hún finnur ekki annað ráð en að tefla fram Jóhönnu sem enn er í sambandi við gamlar hugsjónir jafnaðarstefnunnar.
Kommúnistar

Það er ansi langt síðan maður heyrði stjórnmálamann á Íslandi tala um kommúnista. Magnús Þór Hafsteinsson segir að ístöðulaus Framsóknarflokkur sé að leiða kommúnista til valda.

Í gamla daga – og það er ekki fyrir svo löngu síðan – stóð alltaf lítið (k) fyrir aftan þingmenn Alþýðubandalagsins í þingfréttum Morgunblaðsins.

Það þýddi að blaðið áleit þá kommúnista.

Það er dálítið langt til seilst að kalla Steingrím, Ögmund og Katrínu Jakobsdóttur kommúnista.

Og ég efast um að þau freistist til að svara fyrir sig með því að kalla Magnús Þór fasista.

Sem hann er heldur ekki.
Brandarinn í Davos

Thomas L. Friedman skrifar í dálki sínum í New York Times um ráðstefnuna í Davos þar sem máttarstólpar alþjóðakerfisins hittast.

Þar voru menn ansi ráðalausir.

Og veltu fyrir sér hvort atburðirnir á Íslandi endurtaki sig víðar, þar sem efnahagshrun felldi ríkisstjórnina.

Og svo segir hann að brandarinn í Davos sé svohljóðandi:

Davos humor: What is the capital of Iceland? Answer: $25.
Arfleifð útrásarinnar

Þetta er pínu sorglegt. Gordon Brown segir að London verði ekki Reykjavík við Thames.

Reykjavík og Ísland eru orðin alþjóðleg samheiti fyrir efnahagslega óstjórn og fjárglæfra.

Við sitjum líklega uppi með þetta um langa framtíð.

Ég man að ég var ekki gamall þegar ég heyrði um Nýfundnaland, ríkið sem varð gjaldþrota.

Þetta er ekki falleg arfleifð sem útrásarvíkingarnir skilja eftir – ofan í skuldirnar.
Þrumuræða

Claire Mc Caskill öldungadeildarþingmaður um bjánana á Wall Street.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=wGHgzlJMNL0]
Apology of an Economic Hit Man

Heimildarmyndin Apology of an Economic Hit Man var sýnd í norska sjónvarpinu í gærkvöldi. Þetta er nýleg mynd eftir Grikkjann Stelios Koul og byggir m.a. á viðtölum við bandaríska agentinn John Perkins sem fékk samviskubit og skrifaði Confessions of an Economic Hit Man. Af einhverjum ástæðum er öll myndin aðgengileg á vef norska sjónvarpsins

http://www1.nrk.no/nett-tv/klipp/458661

Vinir Austfirðinga, Bechtel, eru nefndir en olíufélögin eru auðvitað í aðalhlutverki.

Mynd sem er vel þess virði að kíkja á.
Sjálfstæðisflokkurinn, völdin og ESB

Ég sagði ekki annað en að Bjarni Ben vildi aðildarviðræður við Evrópusambandið.

En uppsker þennan pistil frá frænda hans Birni Bjarnasyni.

Í pistli mínum kemur ekkert fram um að Bjarni vilji aðild að ESB.

Hins vegar er það ekkert sérlega lógísk afstaða að vilja aðildarviðræður en vera þvert á móti aðild.

Sá sem vill aðildarviðræður hlýtur að sjá hvað kemur út úr þeim – og segja svo já eða nei eftir því hvaða samningur býðst.

Annars held ég að sé rétt sem segir í kommentum hjá mér. Markmið Sjálfstæðisflokksins er fyrst og fremst að vera við völd, enda er hann valdaflokkur Íslands. Hefur verið í ríkisstjórnum mestallan lýðveldistímann, nú síðustu 18 ár.

Bjarni Benediktsson er laukur einnar helstu valda- og peningaættar á Íslandi.

Stefnan var að halda sæmilega huggulegan landsfund og ræða ESB; núverandi forysta ætlaði að halda áfram eftir fundinn.

Ríkisstjórnin féll áður en kom til fundarins og líka Geir Haarde og hugsanlega líka Þorgerður Katrín. Það var ekki vegna ESB, heldur vegna efnahagshrunsins.

ESB eða ekki ESB er ekkert aðalatriði hjá forystumönnum flokksins miðað við valdasóknina. Bjarni Ben, Þorgerður, Guðlaugur Þór, Geir, Andri Óttarsson og Þórlindur Kjartansson eru afskaplega praktískt fólk.

En í Seðlabankanum situr Davíð Oddsson Seðlabankanum og verður líklega látinn víkja úr embætti í næstu viku. Ólíkt flestum foringjum Sjálfstæðisflokksins er honum mjög heitt í hamsi vegna ESB. Hann er nánast fanatískur á móti sambandinu, líkti evrunni eitt sinn við gjaldmiðil Norður-Kóreu.

Og ef Sjálfstæðisflokkurinn væri að þokast of langt í þá áttina, gæti maður alveg séð fyrir sér churchillska endurkomu hjá Davíð.

Það myndi koma geysilegu róti á flokkinn. Maður er ekki viss um að allir flokksmenn myndu fagna.

ps. Annars er Evrópufíknin hjá mér ekki meiri en svo að ég hef sagt að mörg mál séu brýnni á þessum tímapunkti en ESB. Líkti umræðum um ESB meira að segja við rauða síld hér um daginn.
Bjarni Ben og ESB

Bjarni Benediktsson hefur boðað framboð til formennsku í Sjálfstæðisflokknum.

Hann er stuðningsmaður þess að Ísland sæki um aðild að Evópusambandinu.

Hér er pistil eftir Árna Helgason, framkvæmdastjóra þingflokks Sjálfstæðisflokksins, þar sem hann hvetur til að sótt verði um aðild.

Verður Sjálfstæðisflokkurinn ESB-flokkur í útlegðinni úr ríkisstjórn – verður það partur af endurskoðuninni sem Bjarni boðar?

Eða munu andstæðingar Evrópusambandsaðildar innan flokksins geta teflt fram sínu eigin formannsefni?
Fylgi Vinstri grænna

Í kvöld var sagt frá nýrri skoðanakönnun Gallup. Vinstri græn mælast með 30 prósent og eru samkvæmt því langstærsti flokkurinn. Í fréttinni sagði að þetta væri til marks um vinstrisveiflu.

Ég hef hitt marga hægri menn sem segjast mundu kjósa Vinstri græn ef kosið yrði núna.

Ástaðan er einfaldlega sú að ólíkt hinum flokkunum bera þau ekki ábyrgð á hruninu. Og virðist vera treystandi til að gera eitthvað til að hreinsa til.

Ólík hinum flokkunum.
Tímasóun?

Bjarni Benediktsson segir að dýrmætum tíma hafi verið sóað.

En hvað var ríkisstjórnin að gera – fyrir og eftir hrun?

Var hún að nota tíma sinn vel?
Gunnar í Silfrinu

Gunnar Tómasson hagfræðingur sem er búsettur í Washington verður gestur í Silfri Egils á morgun.
Leiðinda PR

Mér leiðist PR.

Og ég segi að það yrði leiðinda PR ef ný ríkisstjórn ætlaði að taka við undir styttunni af Jóni Sigurðssyni.

Hver ætli hafi fengið svona vonda hugmynd?
Hvers vegna sigurhátíð?

Mér er alveg fyrirmunað að skilja hví Raddir fólksins boða til sigurhátíðar í dag.

Lítið hefur gerst nema að ein ríkisstjórn er fallin. Önnur hefur ekki einu sinni tekið við.

Nánast á hverjum degi berast fréttir af nýjum hneykslismálum í banka- og fjármálakerfinu. Maður sér ekki að sé mikið verið að taka á fjárglæframönnunum sem settu Ísland á hausinn.

Atvinnuleysi eykst og kjörin versna.

Er virkilega tilefni til að fagna sigri?
Andrés Kolbeinsson

Ég skrifaði þessa minningargrein um Andrés Kolbeinsson óbóleikara sem var fæddur á Þorvaldsstöðum í Hvítársíðu 7. september 1919 og andaðist á Vífilstöðum 15. janúar 2008. Greinin birtist í Morgunblaðinu síðastliðinn þriðjudag.

- - -

Við Andrés Kolbeinsson vorum ekki svo mjög skyldir, ég held að faðir minn og hann hafi verið þremenningar, en hins vegar taldi ég til frændskapar við hann umfram þau ættarbönd sem tengdu okkur. Það var einfaldlega vegna þess að maður var stoltur af því að eiga Andrés að frænda.

Við Andrés kynntumst þegar ég var ennþá á unglingsaldri, fyrst á Mokka og síðar á þeim stað sem kallaðist Stúdentakjallarinn. Andrés hafði hlýtt og gamansamt viðmót, ætli megi ekki segja að hann hafi verið ungur í anda því ekki fann ég aldursmun á okkur.

Ástæðan var ekki síst sú að Andrés var áhugamaður um ólíklegustu hluti. Hann og faðir minn pældu stundum í því hvernig hefði farið ef þeir hefðu fæðst nokkrum kynslóðum fyrr og þeir hefðu orðið kotbændur í Borgarfirði. Báðir héldu því fram að þeir hefðu orðið lélegir búmenn. Ég dreg það ekki í efa.

Andrés – sem fór suður til Reykjavíkur í stríðinu að læra hljóðfæraleik og síðan til Englands – hefði ábyggilega ekki verið með hugann við búskap. Hann var áhugamaður um ljósmyndun, tungumál, stjörnuspeki, tækni alls konar, bíla og fleiri hluti sem ég kann ekki að nefna, fyrir utan að vera tónlistarmaður og afburða góður nótnaskrifari.

Ég þakka honum fyrir frændskapinn.

- - -

Myndin að ofan er sjálfsmynd af Andrési frá 1956, sjá hér.

Og fyrir neðan sjá aðra mynd eftir Andrésar. Ljósmyndir hans voru meðal annars sýndar í Ljósmyndasafni Reykjavíkur sumarið 2006 eins og sjá má hér.
Að sá í akur óvinarins

Í Sjálfstæðu fólki segir:

„ Það er til í útlendum bókum ein heilög saga af manni sem varð fullkominn af því að sá í akur óvinar síns eina nótt. Sagan af Bjarti í Sumarhúsum er saga mannsins, sem sáði í akur óvinar síns alt sitt líf, dag og nótt. Slík er saga sjálfstæðasta mannsins í landinu.“

Ég er ekki frá því að mörgu fólki líði svona þegar það verslar við fyrirtæki sem eru í eigu manna sem hafa sett Ísland á hausinn.