arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hvernig á að ráðstafa eignunum?

Fyrirtæki eru unnvörpum að komast undir stjórn bankanna.

Margir hafa orðið til að benda á það sé vond leið að bankarnir standi í stórfelldum atvinnurekstri.

Í vetur var rætt um stofnun eignaumsýslufélags sem tæki við fyrirtækjum sem eru komin í þrot. Einhverjir vildu reyndar kalla þetta eignasölufélag – að það yrði hlutverk þess að selja fyrirtækin í fyllingu tímans.

Ekkert bólar enn á þessu eignaumsýslufélagi. Þvert á móti heyrast fréttir um að bankarnir séu komnir í bullandi samkeppnisrekstur á ýmsum sviðum.

Það verður forvitnilegt að sjá hvað stendur um þetta í nýjum stjórnarsáttmála. Ein skynsamlegasta leið sem hefur verið nefnd er að erlendir aðilar, sem eru hafnir yfir grun um vina- eða klíkutengsl, verði fengnir til að stjórna eignaumsýslufélaginu og ráðstafa verðmætum út úr því.

En svo er náttúrlega hugsanlegt að stjórnmálamennirnir vilji hafa þetta allt á sínu forræði – og að við snúum aftur til gamaldags fyrirgreiðslu- og skömmtunarkerfis.

(Eitt enn: Samkvæmt fréttum er ríkisstjórnin að heykjast á fyrningarleiðinni í sjávarútvegi. En hvað með þau sjávarútvegsfyrirtæki sem eru svo skuldsett að þau eru í raun komin á vonarvöl? Er ekki kvóti þeirra orðin eign bankakerfisins (og jafnvel erlendra kröfuhafa)? Hvernig verður honum úthlutað aftur? Eða á veita þessum fyrirtækjum skuldauppgjöf eins og LÍÚ hefur beðið um?)
Orð forseta ASÍ

Samkvæmt Gylfa Arnbjörnssyni er talað um úrræði, en þau eru ekki raunveruleg.

Hann spyr hvaða vitleysa þetta sé og segir að það sé enga aðstoð að fá.

Þetta er nákvæmlega það sem mér er að berast til eyrna úr ýmsum áttum. Bankarnir sýna sömu hörku og fyrr.

Þetta er á sama tíma og ýmsir stuðningsmenn ríkisstjórnarinnar eru að tala um hversu mikið hefur verið gert – og að í raun sé ekki hægt að ætlast til frekari aðgerða.
Hudson hjá Láru Hönnu

Vek athygli á því að hagfræðingurinn Michael Hudson svarar spurningum á blogginu hennar Láru Hönnu.
Er ekki best að þingið ráði þessu?

Við lestur þessarar fréttar veltir maður fyrir sér hvort Bjarni Ben hafi mikla trú á Alþingi.

Eins og Njörður P. Njarðvík benti á í Silfri mínu er út í hött að Alþingi sitji alltaf og standi eins og framkvæmdavaldið skipar.

Þingið ætti í raun að vera komið saman nú þegar, ekki bara þegar Jóhönnu og Steingrími þóknast að kalla það saman.

Og hvað varðar orð Bjarna, þá má spyrja hvort þetta sé ekki ágæt aðferð við að höggva á hnútinn í Evrópumálunum, að þingið taki af skarið.

Ég á frekar von á að atkvæðagreiðsla um slíka tillögu fari þvert á flokkslínur. Sjálfstæðisflokkurinn mun líklega klofna í málinu, og hugsanlega Framsókn – þ.e. ef menn greiða atkvæði samkvæmt fyrri orðum sínum og yfirlýsingum, en ekki bara til að slá pólitískar keilur.

Maður veit ekki með VG – hvort þeir beinlínis kjósa gegn þessu eða sitja hjá? Eða jafnvel greiða atkvæði með?

Það er voða lítil stemming fyrir flokkspólitískum hráskinnaleik meðal þjóðarinnar.

Síðan verði farið í aðildarviðræður með okkar bestu samningamönnum, og aðildarsamningur – ef málið kemst þá svo langt – lagður í dóm þjóðarinnar.

Sem gæti alveg eins átt það til að fella hann.

En málið væri þá úr sögunni um nokkurt skeið.

Ég held að engum myndi detta í hug að senda Eirík Bergmann eða Árna Pál í samningaviðræðurnar – ætli megi ekki gera ráð fyrir því að Vinstri græn geri meiri kröfur en svo?

(Um leið mætti senda leynilega sendinefnd til Bandaríkjanna að athuga hvort þeir geti boðið okkur eitthvað – upptöku dollars sem gjaldmiðils?:) )

Ríkisstjórnin – og hin pólitíska stétt – er klofin í afstöðunni til ESB. Þetta er ekkert einsdæmi, svona klofningur er vel þekkt fyrirbæri í öðrum löndum sem hafa sótt um aðild.
Aldurinn færist yfir

Þá er maður farinn að reskjast þegar maður þekkir bara eina konu á lista yfir tíu kynþokkafyllstu konur heims.
Betur má ef duga skal

Marinó Gunnar Njálsson, sem var gestur í Silfri Egils, á sunnudaginn skrifar þessa samantekt um það sem stjórnvöld hafa gert fyrir heimilin í landinu.

Því miður virðast flestar aðgerðirnar miða við að lengja í hengingarólinni.

Bankarnir innheimta enn af sömu hörkunni og áður. Það er ekki hikað við að setja lán í lögfræðinga undireins og verður greiðslufall.

Það er athyglisvert að margt af því sem hefur verið lofað er lítt eða ekki komið í gagnið.

Aðgerðir miða líka helst við þá sem eru farnir fram af brúninni, aðrir hlaupa eins og hamstrar á hjólinu – sjá æ stærri hluta tekna sinna hverfa í sívaxandi skuldahítina.

Allir sem voru með Marinó í þættinum á sunnudag voru sammála um að með einhverjum hætti þyrfti að leiðrétta verðbólgusprenginguna sem varð hér á síðusta ári með einhverjum hætti. Annars væri hætta á að samfélagið stöðvaðist einfaldlega, hér yrði engin neysla næstu árin með tilheyrandi stöðnun í atvinnulífinu.

Sigurbjörn Svavarsson skrifar grein þar sem hann bendir á að öll þessi verðbólga stafi af gengishruninu á síðasta ári, engu öðru, því á sama tíma hafi þjóðin verið að draga úr eyðslunni og húsnæðisverð hafi lækkað.
Sátt að nást um Evrópu?

Stjórnarflokkarnir virðast hafa náð lendingu í Evrópumálum. Hún felst einfaldlega í því að lögð verði fram tillaga á Alþingi um að sækja um aðild að Evrópusambandinu. Líklega þyrfti tillagan þó að innihalda einhver samningsmarkmið.

Allt bendir til þess að slík tillaga yrði samþykkt – væntanlega af öllum þingmönnum Samfylkingarinnar, þingmönnum Framsóknar og Borgarahreyfingarinnar og hluta af þingmönnum Sjálfstæðisflokks. Það er spurning með þingmenn Vinstri grænna – sumir gætu reyndar kosið að sitja hjá fremur en að greiða atkvæði gegn þessu.

Aðildarviðræður yrðu væntanlega á forræði utanríkisráðuneytisins. Þá er spurning hver verður utanríkisráðherra, hvort það verður Össur Skarphéðinsson áfram, einhver annar úr Samfylkingu – eða hvort VGari setjist í ráðuneytið. Það var lengi talið óhugsandi í íslenskum stjórnmálum að flokkurinn lengst til vinstri fengi utanríkisráðuneytið.

VGarar munu hafa hreyft þeirri hugmynd að Svavar Gestsson verði aðalsamningamaður Íslands í viðræðum við ESB, en það hefur fengið mátulega góðar undirtektir hjá Samfylkingu.
Sérfræðingur um fjársvik í Silfrinu

Meðal gesta í Silfri Egils á sunnudag verður William K. Black, prófessor við University of Missouri.

Black er höfundur bókar sem nefnist The Best Way to Rob a Bank is to Own One. Hann starfaði við fjármálaeftirlit áður en hann hóf háskólakennslu, var meðal annars forstjóri Institute for Fraud Prevention.

Hér má sjá viðtal Bills Moyers við William K. Black.

Black mun svo halda fyrirlestur í Háskóla Íslands á mánudaginn.
Mál Japsyar

Það kemur enn einu sinni í ljós að kerfið sem hefur verið byggt hér upp kringum innflytjendamál er ómanneskjulegt.

Þarna á að reka burt konu sem hefur starfað vel innan samfélagsins og látið gott af sér leiða.

Vonandi verður hægt að mýkja hjörtu skriffinnanna – og kannski þarf líka að huga að því að gera lögin mannúðlegri?
Öfgafólk

Gísli Marteinn skrifar mikla lofgrein um Margaret Thatcher. Hún komst til valda fyrir 30 árum, eins og annar öfgamaður, Khomeini erkiklerkur. Þar fengu tvær af helstu öfgastefnunum síðstu áratuga byr undir vængi.

Er ekki þessi útgáfa af Thatcher nær sanni, konunni sem lofsöng græðgi og eigingirni og taldi að ekkert væri til sem héti samfélag?
Skortur á tiltrú

Ég held að Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon hafi mislesið stöðuna þegar þau héldu að ekkert lægi á að mynda nýja ríkisstjórn.

Margir Íslendingar voru nálægt því að missa móðinn þegar þeir sáu upphæðirnar á greiðsluseðlum sínum um mánaðarmótin. Rauntekjurnar lækka hratt, verðlagið í búðunum er fjarstæðukennt.

Fyrir utan vandræði þeirra sem hafa misst vinnuna.

Það eru liðnir sjö mánuðir síðan hrunið var. Fyrst höfðum við sjálfa hrunstjórnina, aðgerðaleysi hennar og verkkvíða, svo kom minnihlutastjórn í þrjá mánuði og gat eðli málsins samkvæmt ekki gert margt – og nú er enn beðið ríkisstjórnar sem tekur á málunum.

Einhverjir urðu móðgaðir þegar ég sagði að ég hefði haft lítinn áhuga á kosningunum og að ég skynjaði þetta áhugaleysi víðar. En sem ég talaði við voru óráðnir um hvað þeir ættu að kjósa, traust og áhugi hefðbundinni flokkapólitík var algjöru lágmarki fyrir kosningarnar. Fréttamenn og flokksfólk voru kannski á öðru máli, en sá aragrúi fólks sem finnur ekki til neinnar sérstakrar flokkshollustu var fyrst og fremst ringlaður.

Kosningvikuna sjálfa myndaðist smá spenna, jú, þjóðin tók þátt og fylgdist með, en nú finnst manni eins og vonleysi, pirringur og gremja séu að grípa um sig. Eins og kosningarnar hafi bara verið stutt pása.

Fólk bíður úrbóta, en hefur ekki sérstaka trú á að þeira sé að vænta. Það þarf ekki að vera langt þangað til sýður upp úr aftur.
Eru draumar Samfylkingarinnar að rætast?

Þetta er það sem Samfylkinguna dreymdi um að vera í sínum blairísku draumum.

Flokkur atvinnurekendanna.

Annar Sjálfstæðisflokkur.

Það er merkilegt að heyra stjórnmálafræðinginn og varaþingmanninn, einn hugmyndafræðing flokksins, Baldur Þórhallsson, segja þetta svona berum orðum.

Svona á tíma þegar 80 prósent Íslendinga telja að viðskiptalífið hérna sé spillt.
Góðlátlegt grín

Ég spurði Kára hvort hann væri til í að fara og stjórna Silfri Egils í dag. Ég væri þreyttur.

Sagðist mundu lána honum jakkaföt og gleraugu.

Drengurinn brosti og sagði:

„Þetta er góðlátlegt og skemmtilegt grín hjá þér, pabbi.“
Ágætt kvöld

Ég horfði á besta fótboltalið í heimi fara á kostum í leiknum sem nefndur er el classico.

Ótrúlegur sóknarbolti og ótrúlegir snillingar í liði Barcelona.

Svo fór ég á minningartónleika um Rúnar Júlíusson í Laugardalshöllinni.

Þar var einstaklega góður fílingur.

Flest tónlistaratriðin voru skemmtileg, en mér fannst standa upp úr Eiríkur Hauksson sem söng GCD-lagið Sumarið er tíminn, strákarnir úr Buffinu sem tóku syrpu af Lónlí Blú Boys lögum með sínu lagi og eftirlifendurnir úr Trúbroti, Gunnar Þórðar og Magnús Kjartansson – jú, og Shady Owens var þarna líka.

Jú, og fleira gott – Deep Jimi and the Zep Creams sem ólust upp undir handarjaðri Rúnars á Skólaveginum í Keflavík.

Virkar eins og það hafi verið skemmtilegt og óhefðbundið heimili.
Silfrið á morgun

Ég minni á að David Lynch er gestur hjá mér í Silfrinu á morgun.

Af öðrum gestum má nefna Njörð P. Njarðvík, Guðmund Ólafsson, Lilju Mósesdóttur, Jón Gunnar Jónsson, Marinó Gunnar Njálsson og Guðjón Má Guðjónsson.

Myndin er úr Eraserhead, fyrstu kvikmynd Lynch í fullri lengd.
Viljum við þagnarsamsærið aftur?

Ég held að internetið hafi gert ómetanlegt gagn síðan íslenska efnahagskerfið hrundi.

Hvar hefðum við verið ef við hefðum bara haft hina hefðbundnu fjölmiðla?

Bloggið hefur verið vettvangur fyrir gagnrýna umræðu og upplýsingar, hugmyndaveita og skoðanaveita.

Nú stígur fram nýkjörinn þingmaður, Tryggvi Þór Herbertsson, og hefur uppi þung orð um bloggið vegna þess að í einhverju skúmaskoti þess hefur verið skrifað að hann sé ljótur og réttdræpur.

Hann talar um skrif á netinu sem hina „íslensku menningarbyltingu“.

Þetta er auðvitað ekki gott, en að dæma umræðuna á netinu ómerka vegna þessa er hræsnisfullt.

Sjálfur hef ég sjaldan hirt um að eltast við óhroða sem er skrifaður um mig á netinu, en nefni þó að um daginn skrifaði frambjóðandi til formanns í einum stjórnmálaflokkanna að réttast væri að taka mig af lífi – hann nefndi meira að segja aðferðina.

Ég tek fram að þessi maður myndi flokkast undir það sem kallast „kynlegir kvistir“.

Og marga pistlana og athugasemdirnar hef ég mátt lesa um útlit mitt, hárvöxt og líkamsþyngd!

Að ég tali ekki um þvæluna sem hefur birst um kaup mín og kjör – hluti sem eiga ekki neina stoð í raunveruleikanum.

Ég er hins vegar opinber persóna, hef mig mikið í frammi, og verð að reyna að taka þessu.

Til glöggvunar skoðaði ég athugasemdirnar um Tryggva sem hafa birst hér á vefnum. Ég hef áður sagt frá því að ég hika ekki við að taka út skrif sem ég tel óboðleg – og setja í bann mestu dónana. Það finnst mér alveg sjálfsagt.

Athugasemdirnar fjalla yfirleitt um aðkomu Tryggva að Mishkin-skýrslunni svökölluðu, störf hans hjá Askar Capital, stuttan feril hans sem efnahagsráðgjafi ríkisstjórnarinnar – og svo hugmyndir hans um skuldaniðurfellingu. Mestanpart er þetta málefnalegt.

Ég held ekki að ég vildi skipta og fara aftur í tímana fyrir hrun, þegar ríkti hér risastórt þagnarsamsæri.
Greiðsluafkoman

Hinn margfróði Elías Pétursson tók saman þessa töflu um greiðsluafkomu ríkissjóðs fyrstu þrjá mánuðina á þessu ári.
Eiður til Bayern?

Það væri sómi að því fyrir Eið Smára að halda sínum glæsilega ferli áfram hjá stóru, merku og fornfrægu félagi eins og Bayern München.

Ljóst að það bíða hans ekki mikil tækifæri meðal snillinganna hjá Barcelona. Stundum er eins og þeir séu vart af þessum heimi.

Ég hafði haldið að hann myndi kannski klára ferilinn hjá liði um miðja ensku deildina – Tottenham, West Ham, Everton – eða einhverjum slíkum klúbbi.

En Bayern er miklu flottara.
Hrikalega svalir

Trúbrot – var það fyrir fjörutíu árum? Þetta voru fréttir sem skóku líf æskunnar á Íslandi.

Ég var smástrákur þegar ég fór með vini mínum Pétri Gunnarssyni á rokkfestival í Laugardalshöll. Árið 1969. Ég var á kafi í þessum pælingum, með myndir af hljómsveitafólki upp um alla veggi.

Þarna spilaði Trúbrot og líka Ævintýri. Jú og Óðmenn. Þeir léku lög í anda Cream.

Þarna sló Björgvin Halldórsson fyrst í gegn, varð stjarna á einu kvöldi.

Ævintýri var kosin besta hljómsveitin. Stór hluti salarins hafði horn í síðu Trúbrots, fannst þau of „merkileg með sig“. En auðvitað voru þau langbest.

Mbl.is rifjar upp feril Trúbrots hérna. Eins og sjá má á myndunum voru menn hrikalega svalir í þá daga.

Á morgun eru svo minningartónleikar um Rúnar Júlíusson. Þar stígur sumt af þessu fólki á stokk – og svo yngra fólk sem ólst upp við tónlistina þeirra.

Gunnar Þórðarson, Shady Owens, Engilbert Jensen, Maggi Kjartans.

Sumir þeir bestu eru dánir.

Rúnar, Gunnar Jökull, Kalli Sighvats.
Góðkunningjarnir

Samkvæmt frétt í Morgunblaðinu neita tólf félög sem eru skráð með skuldabréf í Kauphöllinni að skila ársreikningum sínum.

Þetta eru 365, Atorka, FL-Group, Kögun, Landic Property, Landsafl, Teymi, Exista, Egla, Milestone, Moderna Finance og Askar Capital.

The Usual Suspects.
Himininn er ekki að hrynja

Efasemdamaður um svínaflensuna.

Bandaríski þingmaðurinn Ron Paul – sem líka er læknir.

Paul taldi að svínaflensuótti væri úr allri hömlu árið 1976.

Og hafði þá rétt fyrir sér.

Sjá hér.
Kreppa

Economist skrifar um íslensku kosningarnar.

Fyrirsögnin er komin úr frægu lagi Dylans, Visions of Johanna.

Í textanum er notað íslenska orðið kreppa – kannski getur það orðið alþjóðlegt heiti um svona ástand?

Framlag okkar til hugtakasafns heimsins.
Tvö orð

Tvö orð frá blómatíma íslensku kauphallarinnar rifjast upp, mikið notuð af greiningardeildum og viðskiptablaðamönnum.

Leiðrétting. Þegar gengi hlutabréfa lækkaði. Loks urðum við svo fyrir hinni endanlegu leiðréttingu.

Þroskamerki. Líka notað þegar hlutabréfaverð lækkaði, merkingin er sú að markaðurinn væri svo þroskaður að hann þyldi leiðréttingu (sjá að ofan).
Lynch í Silfrinu

Kvikmyndaleikstjórinn frægi, David Lynch, verður gestur í Silfri Egils á sunnudag.
1. maí

Ef einhvern tíma hefur verið tími til að fara í 1. maí göngu þá hlýtur það að vera á morgun.

Ávarp fulltrúaráðs verkalýðsfélaganna er óvenju skorinort:

Íslenska efnahagshrunið varð ekki aðeins vegna þess að heimurinn í kringum okkur hrundi. Kerfishrunið hér innanlands varð fyrst og fremst vegna gríðarlegra mistaka. Þar er átt við einkavæðingu bankanna, siðleysi stjórnenda þeirra við lánveitingar, krosseignatengsl stórfyrirtækjanna sem mörg hver féllu eins og spilaborgir við hrun bankakerfisins, eftirlitsleysi Fjármálaeftirlitsins og ótrúlegt andvaraleysi, úrræðaleysi og rangar ákvarðanir Seðlabankans og ríkisstjórnar Íslands í aðdraganda hrunsins. Allt þetta var bein afleiðing græðgi sem nýfrjálshyggjan kynti undir. Íslenskt samfélag þarf á sáttargjörð að halda. Það þarf að moka flórinn og þrífa skúmaskotin. Í því efni er meðal annars skýlaus krafa almenns launafólks í landinu að þeir einstaklingar sem hér stjórnuðu för, bæði í stjórnmálum og viðskiptalífi, verði látnir sæta fullri ábyrgð, verði ákærðir ef efni standa til og dregnir fyrir dóm.

Kreppan hér á landi varð alvarleg vegna þess að hún var allt í senn, bankakreppa, gjaldeyriskreppa og hugarfarskreppa, nærð af græðgi og siðleysi. Verkefnin sem íslensk alþýða stendur frammi fyrir eru gríðarleg. En þau eru gerleg svo lengi sem launafólk hafnar undirferli og siðleysi auðmagns og stjórnmála. Verkefnin eru meðal annars; endurreisn heimilanna með sanngjörnum hætti, árangursríkar aðgerðir gegn atvinnuleysi, endurreisn fjármálakerfisins og fyrirtækjanna, endurheimt þjóðarinnar á öllum sameiginlegum náttúruauðlindum og trygging fyrir því að auðmagnið og ofurauðmenn geti aldrei sölsað þær undir sig aftur, tafarlaus lækkun vaxta og endurskoðun verðtryggingar, stöðugleiki í opinberum rekstri, sanngjarnar greiðslur og greiðslubyrði af erlendum skuldum, stöðugleiki í peningamálastefnu og traust mynt þjóðinni til handa sem gjaldgeng er í alþjóðaviðskiptum og á gjaldeyrismarkaði.
Gjaldþroti Íslands spáð 2006

Í þessari grein um vaxtamunarviðskipti frá því í febrúar 2006 segir hreint út að Ísland muni verða gjaldþrota.

Það voru semsagt ýmsir sem sáu þetta fyrir.
Ekki vinstri eða hægri

Hér er ný grein eftir Michael Hudson þar sem hann fjallar meðal annars um skuldastöðu Íslands, horfurnar á því borga skuldirnar, ESB og fiskveiðikvóta.

Hann vill meina að kosningarnar hafi ekki snúist um vinstri eða hægri.
Pótemkín

Þeir voru að sýna Beitiskipið Pótemkín á Arte í gær.

Langt síðan ég hef séð hana. Myndin er tímalaus snilld.

Ótrúlega frumleg, framsækin – og nútímaleg – kvikmyndagerð.

Myndin er frá árinu 1925, eftir Sergei Eisenstein, einn helsta snilling kvikmyndasögunnar.

Og hafði ómæld áhrif, ekki síst klippingin.

Hér er frægasta atriðið, þrepin í Odessa – fyrir þá sem misstu af myndinni í MÍR-salnum.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Ps-v-kZzfec&feature=related]
Slæmur AG

Guardian skrifar í leiðara um Alþjóða gjaldeyrissjóðinn.

Segir að hann sé jafn slæmur og fyrr.
Að tapa fjötrunum

Eitt sinn var talað um þá sem hefðu engu að tapa nema fjötrunum.

Hér er athyglisverður pistill um landbúnaðinn.

Íslenski landbúnaðurinn er reyrður í fjötra ofstjórnar og miðstýringar.

Hvergi á byggðu bóli leggur ríkið fram jafn mikinn hlut til landbúnaðar.

Bændaforystan og alls konar milliliðir hafa hreiðrað um sig í þessu kerfi, það er alið á hræðslu og vanmetakennd meðal bænda.

Metnaðurinn er ekki meiri en að dæla kjöti inn í afurðarstöðvar og síðan inn í stórmarkaði – sem reyndar eru líka í því að terrorísera bændastéttina.

Íslenskur landbúnaður á ótal tækifæri. Landið er hreint. Bústofnar eru lausir við sjúkdóma. Heimaframleiðslu ætti að efla til muna. Við eigum að fá að vita hvaðan maturinn er kominn, kjötið og ostarnir.

Við getum orðið glæsilegt matvælaframleiðsluland.

Þetta snýst ekki endilega um aðild að ESB, heldur að frumkvæði og athafnafrelsi fái notið sín í þessari atvinnugrein.

Það er löngu kominn tími til – og reyndar er tækifærið nú, á þessum tímamótum í sögu þjóðarinnar.
Svínaflensufár

Þetta er bók sem er ágætt að grípa í stundum. Scared to Death: From BSE to Global Warming.

Sýnir hvernig fjölmiðlar, stjórnmálamenn og sérfræðingar taka höndum saman um að hræða úr okkur líftóruna.

Bókin er mótefni gegn þessu.

Ekki það að maður hafi ekki áhyggjur af svínaflensunni.

Ef maður les þessa samantekt á vef BBC sér maður að það er enn von.

Ég held samt að ég sé búinn að týna grímunum og Tamifluinu frá því á tíma fuglaflensunnar.

Þarf kannski að fara að leita.
Neyðarlög um íbúðalán?

Þetta eru athyglisverðar tillögur hjá Gísla Tryggvasyni.

Það er ekki nóg að bjarga fólki þegar það er farið fram af brúninni.

Brustu ekki samningsforsendur þessara lána þegar gjaldmiðillinn hrundi og verðbólgan fór úr böndunum?
Hallærslegheit

Það er eitt sem ég skil ekki í sambandi við orðumálið mikla.

Hvers vegna að hengja krossa á sendimenn erlendra þjóða sem eru bara í vinnunni hérna og fá borgað fyrir það?

Kannski er þetta gamaldags prótókoll, þeir sem eru með margar orður fá að sitja á fínni sætum í veislunum.

En í raun er það bara hallærislegt.
Vondir siðir úr borgarstjórn

Það er athyglisvert hversu margir þeirra pólitíkusa sem hafa þegið stóra styrki í prófkjörum koma úr borgarstjórninni í Reykjavík.

Hún er gróðrarstía fyrir þetta. Þaðan koma hinir vondu siðir að talsverðu leyti. Og það á ýmislegt fleira eftir að koma úr kafinu.

Í borgarstjórninni eru stjórnmálamennirnir í nálægð við eiginlegt úthlutunarvald; þeir geta deilt út ýmsum gæðum, lóðum og byggingarétti – þeir sitja í stjórn Orkuveitunnar og Faxaflóahafna sem eru stórfyrirtæki.

Þess vegna getur verið sniðugt fyrir fjármálamenn, verktaka og ýmsa spekúlanta að kaupa aðgang að borgarfulltrúum.

Þeir sem stjórnmálamenn sitja á Alþingi eru miklu fjær því að geta deilt út eiginlegum verðmætum. Þess vegna er kannski ekki ástæða til að styrkja þá með jafn háum fjárhæðum – en sumir taka reyndar með sér hina vondu siði úr borgarstjórn.
Hundur í óskilum, Gunnarshólmi, Gylfi Gísla, Ísfólkið og Ari Jósefsson

Í kvöld er á dagskrá síðasta Kiljan á þessu misseri. Ætlunin er að taka aftur upp þráðinn í haust.

Hljómsveitin Hundur í óskilum flytur sína útgáfu á Gunnarshólma eftir Jónas Hallgrímsson.

Hjálmar Sveinsson segir frá bók sem fjallar um Gylfa Gíslason, merkan myndlistarmann, þáttastjórnanda og borgara í miðbænum í Reykjavík.

Ágúst Borgþór Sverrisson rithöfundur segir frá uppáhaldsbókum sínum.

Loks látum við Kolbrún undan þrábeiðni Páls Baldvins Baldvinssonar um að fjalla um Ísfólkið. Við ræðum þennan stóra bókaflokk norska höfundarins Margit Sandemo.

Annar Norðmaður kemur líka við sögu hjá okkur, Knut Hamsun, en í sumar eru liðin 150 ár frá fæðingu þessa umdeilda og erfiða skáldsagnahöfundar.

Bragi segir frá vini sínum sem lést fyrir aldur fram, skáldinu og baráttumanninum Ara Jósefssyni.
Skrítnar útstrikanir

Það kemur dálítið einkennilega fyrir sjónir að Mörður Árnason skuli hafa orðið fyrir miklum útstrikunum í kosningunum.

Eiginlega alveg óskiljanlegt. Mörður er fastur á skoðunum sínum, en hann er ekki grunaður um að hafa þegið óhreina peninga.

Gestur Guðjónsson setur fram kenningu um þetta:

Að stuðningsfólk Steinunnar Valdísar Óskarsdóttur hafi strikað Mörð út til að koma í veg fyrir að hún færðist niður listann.
Dómsmálaráðuneytið

Sennilega er nauðsynlegt að næsti dómsmálaráðherra komi úr röðum Vinstri grænna.

Eða sé óháður utan úr bæ.

Hann má varla koma úr hrunflokkunum, Samfylkingu, Framsókn eða Sjálfstæðisflokki.

Þessir flokkar voru of tengdir útrásinni í gegnum styrki, fjárframlög – og almenna aðdáun.

Þeir lágu marflatir fyrir henni – og er varla treystandi til að gera upp við hana.

Það sást líka á því hvernig Sjálfstæðisflokkur og Samfylking stofnuðu embætti sérstaks saksóknara að í flokkunum ríkti algjört áhugaleysi á að rannsaka málin almennilega.

Embættið var nánast andvana fætt, enginn sótti um það. Svo var fundinn sýslumaður á Akranesi og hann fenginn til að sækja um. Þetta var ekki heppileg atburðarás – og embættið líður ennþá fyrir það.
Stefnuskrár tveggja flokka

Úr stefnuskrá Samfylkingarinnar, hún vill:

„ Hefja aðildarviðræður við Evrópusambandið strax eftir kosningar og bera samninginn undir þjóðaratkvæði. Setja í stjórnarskrá ákvæði sem heimilar að fullveldi sé deilt með yfirþjóðlegum stofnunum og alþjóðastofnunum samkvæmt ákvörðun Alþingis. Slík ákvörðun tekur því aðeins gildi að sé staðfest í þjóðaratkvæðagreiðslu.“

Og:

„ Aðild að ESB er lýðræðismál og mikilvægasta velferðarmál þjóðarinnar. Eitt mikilvægasta verkefni næstu ríkisstjórnar er að hefja aðildarviðræður við Evrópusambandið og leggja samningsniðurstöðuna að þeim loknum í þjóðaratkvæðagreiðslu.“

Úr stefnuskrá VG:

„ Hugsanlegur ávinningur af aðild Íslands að Evrópusambandinu réttlætir ekki frekara framsal á ákvörðunarrétti um málefni íslensku þjóðarinnar og er aðild að Evrópusambandinu því hafnað. Hagsmunir fjármagns og heimsfyrirtækja eru í alltof ríkum mæli drifkraftar Evrópusamrunans, miðstýring, skrifræði og skortur á lýðræði einkennir stofnanir þess um of.“