arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Schmidt með sígarettuna í sjónvarpinu

Helmut Schmidt er grand old man í þýskri pólitík. Hann nýtur mikillar virðingar í Þýskalandi.

Hann var kanslari á árunum 1974-1982, lifir enn, 91 árs gamall. Hann er í raun síðasti stóri leiðtogi þýskra sósíaldemókrata.

Merkilegt er að Schmidt nýtur mun meira álits en Helmut Kohl sem kom á eftir honum og ríkti í sextán ár. Kohl lifði einhvern veginn sjálfan sig í pólitík.

Þegar þessi orð eru skrifuð er verið að sýna samtalsþátt á þýsku sjónvarpsstöðinni ARD þar sem Schmidt er meðal annars að ræða Bandaríkin, alþjóðapólitík og velferðarkerfið.

Gamli maðurinn er með öskubakka fyrir framan sig og reykir sígarettur í sjónvarpinu.
Þjóðhagsstofnanir

Í skemmtilegri grein í alþjóðaútgáfu Der Spiegel segir frá tilraun til að koma á fót alvöru þjóðhagsstofnun í Grikklandi – stofnun sem hægt er að treysta að reikni rétt.

Það rifjast upp að hér á landi var Þjóðhagsstofnun lögð niður þegar hún reiknaði öðruvísi en valdhafanum þóknaðist.
Leon Russell/Carpenters

Leon Russell varð heimsfrægur þegar hann kom fram á Bangla Desh tónleikunum árið 1971 með George Harrison. Áður hafði hann meðal annars verið tónlistarstjóri í frægri hljómleikaferð Joe Cocker og vina hans undir heitinu Mad Dogs & Englishmen. Hann var líka vinsæll stúdíómaður og spilaði með Dylan, Clapton og Rolling Stones. Svo gaf Russell út nokkrar plötur sem urðu vinsælar, þar var meðal annars að finna þetta fína lag, A Song for You. Annars er Russell enn að, orðinn mjög gráhærður og gráskeggjaður, 68 ára gamall.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=37dw2r45Xzg]

Fleiri hafa hljóðritað þetta lag, til dæmis er útgáfa Ray Charles mjög flott. Leon hefur samið fleiri fræg lög, til að mynda Superstar sem Rita Coolidge flutti á Mad Dogs & Englishmen – það var sagt að Leon hafi verið ástfanginn af Ritu sem var mikil femme fatale þess tíma, átti í sambandi við Stephen Stills og Graham Nash, en varð seinna eiginkona Kris Kristofferson. Lagið varð svo frægast í meðförum dúettsins The Carpenters.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=SWkOryYF6CI]

Carpenters var öldungis frábær sveit, poppsmellir þeirra systkinanna eru legíó, en því miður dó Karen Carpenter fyrir aldur fram úr lystarstoli. Karen hafði ekki bara einstaklega seiðandi söngrödd, heldur var hún líka mjög flinkur trommuleikari eins og sjá má hér. Það má líka sjá myndunum hvað hún hefur haft gaman af því að tromma. Og það eru heldur ekki allir sem leika það eftir að spila á trommur og syngja af slíkri list.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=6dJUnh6N8-U]
Dóttir Cheneys og WikiLeaks

Liz Cheney er dóttir geðbilaðs stríðsæsingamanns sem nefnist Dick Cheney. Sá var einn helsti áhrifamaðurinn í ríkisstjórnum Bushfeðganna. Í tíð hins síðari keyrðu völd hans um þverbak. Heimsbyggðin er enn að súpa seyðið af því. Því miður var eins og Cheney og co. væru kærir bandamenn Íslands á þeim tíma.

Dóttirin veður í villu og svíma þegar hún talar um Ísland og WikiLeaks á Fox sjónvarpsstöðinni (hvar annars staðar?) Eins og hér kemur fram hafa Íslendingar enga lögsögu yfir vefnum enda er hann vistaður í Þýskalandi og Svíþjóð.
Glittir í Hannes?

„Það þyrfti að skoða nákvæmlega hverjir standa á bakvið þetta fyrirtæki, hvort það sé ekki gamli REI-hópurinn og Geysir Green-mennirnir og fleiri,“ segir Atli Gíslason þingmaður um Magma Energy.

Nú væri athyglisvert að vita hvort Atli hefur eitthvað fyrir sér í þessu – eða hvort þetta eru bara getgátur.

Talandi um Magma. Orkubloggarinn Ketill Sigurjónsson skrifar um nýtingartímann á orkulindum og hvernig hann var ákveðinn í lögum sem voru sett á Alþingi fyrir fáum árum. Ketill telur líklegt að enginn annar en Hannes Smárason hafi beitt sér til að nýtingartími yrði svo langur.
Einokun

Með þessu frumvarpi Jóns Bjarnasonar er hringnum lokað, einokunin í mjólkurframleiðslu verður algjör, ef marka má frétt Ríkisútvarpsins.

Það er kannski áhyggjusamlegast að enginn þingmaður hefur séð ástæðu til að gera athugasemd við þetta. Frumvarpið rennur bara í gegnum þingið.
Sumarkvöld

Þegar amma mín, sem var norsk, kom fyrst til Reykjavíkur 1928 var varla nein tré að finna í bænum. Hún gerði sér ferð bæjarenda á milli til að skoða tré sem var uppi í Þingholtum.

Kannski hefur það bara verið vanþekking sem olli því að hér voru ekki fleiri tré eða kannski voru það tregðulögmálin, svona rétt eins og Íslendingar notuðu varla jarðhitann sem hérna vall upp í aldanna rás, notuðu helst ekki grjótið sem hér var út um allt sem byggingarefni og fannst eiginlega ekkert vera matur nema það væri komið af rollu.

Svo fóru menn að planta trjám, Reykjavík er núorðið græn og gróðursæl borg – trén veita skjól og eiga sinn þátt í batnandi veðurfari í borginni. Sumir segja að rokið sem var alltaf á sumrin í Reykjavík sé mestanpart horfið.

Kvöldið áðan var dásamlega fallegt, með kvöldroða á vesturhimni, blómaangan, og græna litnum á trjánum sem varð dýpri eftir því sem kvöldaði.

Í Hljómskálagarðinum voru hópar fólks í lautarferð, en á Austurvelli var mannlífið nokkuð átakanlegra en þar valt áfengisdautt par um í glerbrotum og spýju, karlinn var að reyna að vakna sjálfur og koma konunni á fætur.

Laugardalsvöllur nýbyggður 1959. Dalurinn er nú eitthvert grónasta svæði í Reykjavík líkt og hverfin þar í kring. En þarna er enn ekki kominn neinn trjágróður eins og sjá má á myndinni. Þetta er í raun algjör umhverfisbylting.
Ofurölvi á ævikvöldi

Eiður Guðnason bloggar um Útvarp Sögu.

Meðal annars um þátt sem nefnist Stelpurnar á stöðinni.

Einn sem gerir athugasemdir segir að þátturinn sé rangnefndur.

Hann ætti að heita: Ofurölvi á ævikvöldi.
Óskalög sjúklinga

Halldór Laxness spurði einhvern tíma eftir að hafa hlustað á þáttinn Óskalög sjúklinga hvort músíkalskt fólk yrði ekki veikt á Íslandi.

Ég man að maður hlustaði á bæði Óskalög sjúklinga og Óskalög sjómanna í von um að þar heyrðist svona eitt almennilegt lag. Auðvitað var maður fyrst og fremst að vonast eftir Bítlalögum sem heyrðust sárasjaldan í útvarpinu.

En í staðinn hljómuðu lög eins og Draumur fangans, Lax lax lax og svo þetta með syngjandi nunnunni frá Belgíu.

Þótt söngurinn sé blíður er hún að syngja um glerharðan kirkjunnar mann, stofnanda dómíníkanareglunnar, sem hlífir ekki trúvillingum. Trúið því eða ekki – þetta var mjög vinsælt í útvarpi Reykjavík a sínum tíma.

Sýnið þolinmæði, það er dálítið liðið á myndbandið áður en lagið fræga Dominique heyrist.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=qUzY-W2klT4&feature=related]
Þáttur Jóa Hauks

Við lifum á tíma mjög taugaveiklaðrar umræðu.

En bara svo því sé haldið til haga: Ég man glöggt að eitthvert dótturfélag Baugs kostaði útvarpsþáttinn sem Jóhann Hauksson var með á Sögu á sínum tíma.

Og man ekki að það hafi verið neitt launungarmál.
Speak Low

Lagið Speak Low eftir Kurt Weill er þekktur djassstandard. Það hefur verið hljóðritað af listamönnum eins og Lotta Lenya, Billie Holiday, John Coltrane, Bill Evans, Frank Sinatra, Smokey Robinson, Sarah Vaughan og Nat King Cole.

Barbara Streisand setti það líka á plötu í sykursætri útgáfu sem er lakari en til dæmis flutningur Sigtryggs Baldurssonar sem söng það undir nafni Bogomils Font. Í útgáfu Bogomils er suðrænn taktur og hann má líka finna í þessari útgáfu af laginu, en það er endurhljóðblöndun eftir enska dúettinn Bent með rödd sjálfrar Billie Holiday.

Eins og ég segi, Bogomil gerði þetta vel – og útgáfa Bents á þessu seiðandi lagi er líka skemmtileg.

Textinn er eftir þekkt bandarískt ljóðskáld, Ogden Nash, og var lagið fyrst flutt í söngleiknum One Touch of Venus, sem var settur upp á Broadway 1943. Weill, sem er þekktastur fyrir samstarf sitt við Bertolt Brecht, var þá flóttamaður undan nasismanum. Hann lést nokkrum árum síðar, aðeins fimmtugur að aldri, en skildi eftir sig einstæða músík þar sem hann blandaði saman áhrifum úr djassi, kabarettmúsík og klassík.

Af einhverjum ástæðum hafa myndir úr kvikmynd sem nefnist 2046 verið settar undir tónlistina – passar svosem ekki verr en hvað annað.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=nrDdHkE6gA0&feature=related]
Badabing og myntkörfufólkið

Þórarinn Þórarinsson blaðamaður kann að koma orði að hlutunum. Hann skrifaði í morgun pistil á síðu sína Badabing undir yfirskriftinni Megi myntkörfufólkið brenna í helvíti.

Pistillinn fékk ekki góðar viðtökur.

Og nú er Tóti búinn að setja inn annan pistil sem nefnist Óvinsælli en Brynjar Níelsson.

Eru Íslendingar kannski alveg búnir að missa húmor fyrir sjálfum sér?
Illt hlutskipti sígaunabarna

Það er sagt að sígaunar velji sinn lífsstíl, en svo einfalt er það auðvitað ekki. Ég er ekki viss um að börnin myndu endilega velja líf sem felst í flakki, sníkjum og betli, eins og margir sígaunar stunda.

Oft er raunalegt að fylgjast með sígaunabörnum í erlendum borgum. Þau þurfa að þvælast um götur og torg heilu dagana. Maður spyr sig hvort þessi börn læri til dæmis að lesa eða skrifa. Sjaldnast sér maður sígaunakarlana; það eru þeir sem hirða ávinninginn af betlinu og snöpunum.

Fyrir fáum dögum vorum við í Tyrklandi. Á götuhorni var uppákoma sem vakti athygli okkar. Þar var ung sígaunastúlka með kornabarn sem gat varla verið meira en nokkurra stunda gamalt. Hópur af tyrkneskum konum var að ræða við hana til að reyna að fá hana til fara og veita barninu lágmarksaðhlynningu.

Nú berast fréttir um að Sarkozy Frakklandsforseti vilji koma sígaunum úr landi. Því miður eru sígaunar óvelkomnir á flestum stöðum. Sums staðar, eins og til dæmis í Tékklandi, hafa þeir verið ofsóttir hin síðari ár. Það er ömurlegt að vita, sérstaklega í ljósi sögunnar. Á Ítalíu hefur líka miklu hatri og tortryggni verið beint að sígaunum – fræg er mynd sem tekin var fyrir tveimur árum á strönd nálægt Napólí þar sem fólk í sólbaði lætur það ekkert trufla sig þótt tvö nýdrukknuð sígaunabörn liggi undir ábreiðu á ströndinni.
Að benda á Sigurjón

Það er gott að hafa blóraböggul, í Ameríku hafa þeir orðið fall guy sem lýsir þessu ennþá betur. Þetta er klassísk týpa í ákveðinni tegund af kvikmyndum.

Sigurjón Þ. Árnason hentar vel í þetta hlutverk, einfaldlega vegna þess hvernig hann lítur út og hvernig hann kemur fyrir. Það er mjög hentugt að benda á Sigurjón.

Hann er fall guy Bjögganna.
Veðurpistill

Það sem maður upplifir er alveg nýtt loftslag á Íslandi, a.m.k. hér suðvestanlands.

Þetta var ekki svona þegar ég var að alast upp. Þá voru aðallega tvær tegundir af veðri á sumrin. Rigning og sólrik en köld norðanátt.

Vorin byrjuðu seint – ég man eftir sköflum fram í júní.

Móðir mín segir að veðrið á Íslandi hafi verið þessu líkt þegar hún kom fyrst til Íslands 1938.

Svo kom kuldaskeið – það var verst á árunum frá 1970 til 1990.

Veðrið er sérlega hlýtt og milt þessa sumardaga. Loftið er einhvern veginn öðruvísi en á kuldaárunum, ekki svona glært. Í kvöld sat fólk fyrir utan veitingahúsin á Austurvelli fram yfir klukkan tíu – hvert borð var skipað.

Þetta hefði verið óhugsandi í eina tíð, ekki bara vegna þess að það var of kalt heldur líka vegna þess að svona mátti ekki. Það mátti eiginlega ekki neitt. Einu útiveitingastaðirnir voru sjoppur og það kom ekki til af góðu; um tíma var bannað að hafa sjoppur innandyra, það varð að afgreiða úr þeim gegnum lúgu.

Nú hafa menn uppgötvað sem þeir föttuðu ekki áður að Austurvöllur er torg – hið fallegasta og skjólsælasta í bænum. Stundum hefur Pósthússtræti verið lokað fyrir bílaumferð og nú er líka farið að loka Austurstrætinu. Það er algjörlega til bóta – og eiginlega engin ástæða til að hleypa bílum þangað framar.
Að pissa í sundlaug

Ég hef stundað sundlaugar síðan ég var barn og aldrei pissað í þær.

Ég ímynda mér heldur ekki að fimmti hver maður pissi í sundlaug eins og meint rannsókn segir að sé í Bandaríkjunum.

Fyrir nokkrum dögum kom ég hins vegar í laug þar sem ég fann að eitthvað var að – hvort sem það var vegna þess að margir höfðu pissað í laugina eða vegna einhvers annars.

Þetta var Laugardalslaugin eftir að hún hafði verið opin í marga sólarhringa samfleytt með tilheyrandi næturumferð.

Og það verður að segjast eins og er: Það var fýla af vatninu.
Er það nokkuð?

Því verður varla trúað að konunni sem selur skartgripi og smádót í miðbænum í Reykjavík verði meinað að gera það.

Varla ógnar hún verslunarhagsmunum eins eða neins.

Og hvað þá Bjarni Bernharður með ljóðabækurnar sínar. Vonandi selur hann grimmt – en hann er varla að taka marga kaupendur frá bókabúðunum.

Einhvern veginn finnst manni þetta vera lítt í anda Besta flokksins.
Meiri kattasmölun

Það er kannski ekki furða að Jóhanna Sigurðardóttir hafi sagt að það væri eins og að smala köttum að vera í ríkisstjórn með Vinstri grænum.

Það er ekki fyrr búið að finna lausn – tímabundna – á Magmamálinu þar sem að minnsta kosti þrír þingmenn VG hótuðu að hætta stuðningi við stjórnina en að sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherrann krefst þess að aðildarviðræðum við Evrópusambandið verði slitið. Tilefni þessarar virðist ekki annað og meira en að blaðamaður af Mogganum hefur hringt í hann – það þarf ekki meira til að skapa krísu á stjórnarheimilinu.

Annar þingmaður VG, Björn Valur Gíslason, segist líklega vera kominn með nóg af þingmennskunni og íhugar að hætta.

Samt skröltir þetta áfram, kannski af því það eru fáir aðrir valkostir í stöðunni og líka vegna þess að vinstri flokkarnir vilja ekki játa sig sigraða.

Það er Steingrímur sem heldur þessu saman, það er sagt að án hans sé Jóhanna afar bjargarvana.
Þjófnaður

Álfheiður Ingadóttir heilbrigðisráðherra segir tímabært að huga að því að endurreisa Lyfjaverslun Ríkisins. Hún var einkavædd um miðjan síðasta áratug. Ef þetta getur skilað lægra lyfjaverði þá er sjálfsagt að gera það. Einkavæðing á ekki að vera kredda. Og einkavæðing á fákeppnis – og einokunarmarkaði getur verið stórskaðleg eins og dæmin sanna.

Mestöll einkavæðingarsaga Íslands er raunaleg, allt frá því að Bæjarútgerð Reykjavíkur var sett í hendur vildarvina á níunda áratugnum. Svo var það hin alræmda sala á SR-mjöli, allt vesenið með einkavæðingu Landsímans og loks bankarnir – við vitum hvernig fór um sjóferð þá eftir að þeir voru settir í hendurnar á klíkubræðrum, handgengnum stjórnarflokkum þess tíma. Að ógleymdum síðasta kaflanum – HS Orku. Gunnar Axel skrifaði ágætt yfirlit um það mál í gær.

Sverrir Hermannsson fjallar um hluta þess máls, söluna á eignarhluta Landsbankans í VÍS, í grein í Fréttablaðinu í dag. Greinin er svona í heild sinni. Maður spyr sig – hvað er þetta annað en þjófnaður?

„Hinn 17. nóvember 2004 birti höfundur grein, þar sem stóð m.a.: „Í Morgunblaðinu 27. okt. sl. beindi undirritaður þeirri fyrirspurn til fjármálaráðherra hvert hefði verið söluverð eignarhluta Landsbanka Íslands í Vátryggingafélagi Íslands, sem seldur var í aðdrögum að sölu bankans. Ráðherrann svaraði strax daginn eftir og kvað sér ljúft að upplýsa að hlutur ríkisins í Landsbankanum hefði ekki heyrt undir fjármálaráðherra heldur viðskiptaráðherra. Í lok svarsins segir ráðherra: ,,Ég hefi ekki upplýsingar um umrætt söluverð en tel víst að það hafi verið í samræmi við markaðsverð þessara bréfa á þeim tíma.“

Ráðherrann „telur víst“ en veit ekki um milljarðasölu á eign Landsbankans í VÍS, þótt bankinn væri hér um bil allur í eigu ríkisins.

Eins og fram kom í fyrirspurn greinarhöfundar, þurfti hann engar upplýsingar um að salan var á hendi bankamálaráðherra Framsóknar. Né heldur hverjir sáu um söluna fyrir hönd ráðherrans. Þaðan af síður hverjir keyptu. Hann var aðeins að spyrja gæzlumann landsins kassa um hvað hefði komið í þann sjóð við fyrrgreinda sölu.

Staðreyndir málsins eru þessar: Bankamálaráðherrann bar ábyrgð á sölunni. Um söluna önnuðust bankaráðsmennirnir Kjartan Gunnarsson, framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins og sérleg senditík Finns Ingólfssonar, Helgi Guðmundsson. Kaupandi var hinn svokallaði S-hópur ,,sem á rætur sínar að rekja til Sambands íslenzkra samvinnufélaga (SÍS)“, sbr. Morgunblaðið 26. okt. sl. bls. 13, þar sem fyrirsögnin hljóðar: ,,VÍS yfirtekið og afskráð“.“

Spurningunni, sem fjármálaráðherra kunni ekki svar við, hefir verið svarað fyrir margt löngu. S-hópurinn keypti VÍS-bréfin á 6,8 milljarða. Tæpum fimm árum síðar seldi hópurinn bréfin fyrir 31,5 milljarða króna.

Það er ekki von að fjármálaráðherrann vildi vita neitt um þessa frægu sölu á ríkiseign.

Þetta er eitt af dæmunum um hvernig framsóknarmenn mökuðu krókinn undir forystu Halldórs Ásgrímssonar með vitund og vilja Sjálfstæðisflokksins.“
Lekinn spunapóstur

Tvær spurningar varðandi þennan tölvupóst sem lak frá einum af spunalæknum ríkisstjórnarinnar:

Hver er Doddi?

Má nota orðið „tussufínt“ (sem ég hef reyndar aldrei heyrt áður) í flokki Vinstri grænna?
Ekki samsæri

Það er til fólk sem heldur að það sé í gangi samsæri útlendinga um að hirða allt af Íslendingum. Umsátrið var þetta kallað í einni bók.

Þetta er alveg merkileg hugmynd, því voru íslenskir bankamenn sem fóru um ránshendi um alla sjóði á Íslandi, það eru örfáir íslenskir sægreifar sem hafa tekið yfir sjávarauðlindina og það voru íslenskir útrásarvíkingar sem ætluðu að hirða orkuauðlindina. Þar byrjaði ferlið sem leiddi loks til kaupa Magma á HS-Orku.

Annars hafa útlendingar hafa sáralítinn áhuga á Íslandi, nema ef til vill þegar gýs eldfjall hérna og flugumferð í heiminum stöðvast. Ég hef ferðast talsvert erlendis í sumar; það virðast allir vera búnir að gleyma kreppunni á Íslandi. Eyjafjallajökull þurrkaði hana út í vitund heimsins.

Fyrir utan kröfuhafa bankanna sem eru að reyna að fá peningana sína til baka, en tapa miklu af þeim.

Því er haldið fram að ESB ásælist auðlindir Íslands. Það er mikill reginmisskilningur á því hvernig sambandið virkar. Ýmislegt má að ESB finna en þetta er bull. Fyrir utan að hér höfum við auðlindir sem rétt nægja til að halda uppi 320 þúsund manna samfélagi – í ríkjum Evrópusambandsins búa hátt í 500 milljón manns.

Fyrir stuttu birtist lesendabréf frá Kanadamanni í Grapevine þar sem var fjallað um þetta. Þar sagði:

„The rest of the world is not your enemy, and does not hate Iceland or Icelanders. You might find it hard to believe, but the vast majority of the world doesnt even know you exist. The most press you guys ever get is when a volcano shuts down air traffic IN OTHER COUNTRIES.“
Möguleikar á stjórnarmyndun

Menn eru að velta fyrir sér hvaða stjórnarmynstur kemur til greina ef ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur fellur.

Nú er það Magmamálið sem er að grafa undan henni, svo á eftir að taka aðra lotu í Icesave, erfið fjárlög eru framundan, að ógleymdu ESB. Lífslíkurnar virðast sannarlega ekki góðar.

Eins og áður hefur verið fullyrt á þessari síðu er lítill áhugi meðal þingheims að efna til kosninga – ekki meðan hætta er á að leikurinn frá Reykjavík endurtaki sig og framboð einhvers konar Besta flokks sópi út sitjandi þingmönnum.

Einn möguleiki sem hefur verið nefndur er stjórn Sjálfstæðisflokks og VG – slík stjórn gæti þá til dæmis sameinast um að draga ESB umsóknina til baka. Þessir flokkar hafa reyndar ekki meirihluta og yrðu að fá til liðs við sig Framsóknarflokk eða þá þingmenn Hreyfingarinnar. Hins vegar er víst að þetta yrði mjög erfiður róður – forysta Sjálfstæðisflokksins veit að Ögmundararmurinn í VG yrði ekki auðveldari í samstarfi við Sjálfstæðisflokk en Samfylkingu.

Annar möguleiki er ríkisstjórn Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks. Þar væri þó komin stjórn með öruggan meirihluta. Hins vegar eru öfl innan Sjálfstæðisflokksins sem myndu ganga af göflunum við tilhugsunina eina. Og sporin hræða líka hjá Samfylkingu eftir ríkisstjórn þeirra Geirs Haarde og Ingibjargar Sólrúnar.

Þriðji möguleikinn er að kippa Framsóknarflokknum inn í stjórnina sem nú situr. Þá skiptir minna máli þótt hluti þingflokks VG sé í raun í stjórnarandstöðu. En þá er til þess að líta að samband Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar við Samfylkinguna virðist vera afar slæmt. En vitað er að innan Samfylkingarinnar var um tíma áhugi á þessu, sérstaklega hjá Össuri Skarphéðinssyni.

Þjóðstjórn er nokkuð fjarlægur möguleiki – og svo er líka talað um utanþingsstjórn. Slík stjórn yrði væntanlega skipuð af forseta Íslands – sem nýtur vægast sagt óvinsæll innan flestra stjórnmálaflokkanna. Hún yrði líka að starfa í skjóli Alþingis – sem hefur lögggjafarvaldið – og þá er spurning hvaða málum hún gæti komið í gegn. Og svo má jafnvel velta fyrir sér hverjir væru svo fífldjarfir að setjast í slíka stjórn á þessum tímum þegar umræðan í samfélaginu logar í hatri og svikabrigslum.

Það er stjórnmálakreppa í landinu – og virðist vera langt í að hún leysist.
Spánverjar góðir í íþróttum

Spánn kann að vera í efnahagskreppu en Spánverjar eru að sanna sig sem ein mesta íþróttaþjóð í heimi.

Spænska fótboltalandsliðið vann heimsmeistaratitilinn í fyrsta sinn um daginn.

Rafael Nadal vann Wimbledonmótið í tennis í annað skipti.

Fernando Alonso vann þýska Grand Prix kappaksturinn.

Og svo sigraði Spánverjinn Alberto Contador í mestu hjólreiðakeppni heims, Tour de France.
X-Ó

Á bloggsíðunni Þrumusleggjuhvellurinn er að finna þessa útlistun á Ó-flokknum og óvinum þjóðarinnar.
Hvers vegna Nató?

Herir Bandaríkjamanna og Breta skilja eftir sig eitrað land í Írak.

Í Afganistan er háð vonlaust stríð – á slóðum þar sem allir innrásarherir tapa.

Ögmundur Jónasson er í raun bara samkvæmur sjálfum sér þegar hann vill þjóðaratkvæðagreiðslu um veruna í Nató.

Af hverju Nató frekar en ESB?
Smá gustur frá hægri

Loksins stíga fram tveir þingmenn Sjálfstæðisflokksins sem segjast vera fylgjandi einkavæðingu á auðlindum og þar af leiðandi Magma-sölunni. Þetta eru þau Pétur Blöndal og Ragnheiður Elín Árnadóttir. Það er næstum hressandi að fá þessi gamalkunnu viðhorf inn í umræðuna, varla að neinn þori að flagga þeim núorðið.

Meira að segja Mogginn er búinn að missa trúna á einkaframtakið – og Sjálfstæðisflokkurinn hvatti til þjóðareignar á auðlindum á síðasta landsfundi. Varla hægt að finna neina hægristefnu í landinu lengur – enda snúast stjórnmálamennirnir aðallega eftir því hvaðan óánægjuvindarnir blása í það og það skiptið.
Assange

Ég hafði aldrei heyrt um Julian Assange fyrr en ég átti tal við hann á kaffihúsi á Lækjartorgi í nóvember síðasta vetur. Stuttu síðar var hann viðtali í Silfri Egils um vefinn WikiLeaks.

Nú er þetta orðinn heimsfrægur maður. Með stuttu millibili hefur WikiLeaks birt leynilegar upplýsingar um hvort tveggja hernaðinn í Írak og Afganistan.

Assange er í viðtali í alþjóðaútgáfu Der Spiegel þar sem hann segir að menn sem heyja stríð séu hættulegri en hann.
Varla kosningar

Menn eru að velta fyrir sér stjórnarslitum – og þá hugsanlega kosningum?

Líklegt er samt að fáa þingmenn langi í kosningar í haust.

Sigur Besta flokksins í Reykjavík er þeim í fersku minni.

Það er betra að bíða þangað til nýjabrumið er farið af Besta – og kannski aðeins farið að falla á Jón Gnarr.

Eða varla vilja sitjandi þingmenn eiga á hættu að detta út unnvörpum – eða þurfa kannski að mynda ríkisstjórn með Sigurjóni Kjartanssyni?
Breyttir tímar?

Það er í ýmis horn að líta í auðlindamálum.

Langstærsta raforkuver Íslands var byggt til þess eins að framleiða orku fyrir álverið í Reyðarfirði.

Kárahnjúkavirkjun var reist af ríkisfyrirtækinu Landsvirkjun í þessum eina tilgangi – að búa til rafmagn fyrir verksmiðju sem er í eigu alþjóðlegs auðhrings.

Samningar um sölu á raforku– sem hefur verið upplýst að séu afar lélegir – eru til fjörutíu ára. Það er gert ráð fyrir að þeir verði framlengdir að þeim tíma loknum.

Svona þótti í lagi að búa um hnútana fyrir nokkrum árum. Kannski eru runnir upp breyttir tímar?
Ríkisstjórn í andaslitrunum?

Maður veltir fyrir sér hvort ríkisstjórnin sé ekki á síðustu metrunum. Hver þingmaður Vinstri grænna á fætur öðrum stígur fram og segist ekki styðja stjórnina nema Magma-samningarnir verði ógiltir?

En það er svolítið seint í rassinn gripið, eins og Grímur Atlason skrifar á bloggi sínu.

Nokkrir þingmenn Vinstri grænna heimta að aðildarviðræðum við Evópusambandið verði slitið, framundan er líklega ný lota í Icesave – og í haust þarf koma í gegnum þingið fjárlögum með hressilegum niðurskurði.

Eru einhverjar líkur á að ríkisstjórnin lifi þetta af?

Það eina sem virðist halda henni á floti þessa dagana er hvað það yrði mikið áfall fyrir vinstri flokkana að geta ekki hangið saman í ríkisstjórn – það er tækifæri sem kemur varla aftur í bráð – og svo hitt að það virðast eiginlega ekki vera neinir valkostir.

Nema þá hugsanlega einhvers konar þjóðstjórn – eða kosningar?
Broke-bank

Ég stal þessu af Facebook-síðu Halldórs Högurðar:

Broke-bank Mountain.