arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Lög á konur

Yfirvofandi eru lög á verkfall hjúkrunarfræðinga – það er dálítið spaugilegt að það skuli vera landbúnaðar- og sjávarútvegsráðherra sem dregur Svarta Pétur og mælir fyrir lögunum í þinginu. Sigurður Ingi sat uppi með svarta pétur.

Kannski fékkst ekki annar til þess, það er spurning hvað Sigmundur og Bjarni eru að hugsa – og svo eru það náttúrlega konurnar í ríkisstjórninni eins og til dæmis Ólöf Nordal eða Eygló Harðardóttir?

Þarna er að stórum hluta verið að setja lög á kvennastétt, meðan karlmennirnir á sama vinnustað, læknarnir, eru tiltölulega nýbúnir að gera feita og stóra samninga sem hleyptu kjarabaráttunni í landinu upp. En það virðist ekki vera hægt að veita konunum í hjúkrunarstörfunum sambærilegar kjarabætur.

Nema þá að dómurinn sem kemur saman til að úrskurða að ákveði að láta hækkanir læknanna ganga niður stigann – það væri sjálfsagt eðlilegast.

Þess má minnast að um árið vildi Vigdís Finnbogadóttir helst ekki skrifa undir lög á verkfall flugfreyja. Ráðherrar urðu henni mjög reiðir og hún fékk skammir fyrir.

Nú koma lög á aðra stétt – sem er mestanpart skipuð konum – það er rétt áður en hefjast mikil hátíðarhöld vegna afmælis kosningaréttar kvenna, 19. júní.
Engin framtíðarstefna í peningamálum

Þorsteinn Pálsson kemst að kjarna máls eins og svo oft áður í pistili á Hringbraut.

Ekkert breytir því þó að lausnin sem ríkisstjórnin kynnti á mánudag var sannarlega stór áfangi og mikilvægur til að hindra að slit þrotabúanna hefðu nýja kollsteypu í för með sér. En eftir sem áður hefur engin framtíðarstefna í peningamálum verið mótuð sem stuðlað getur að stöðugleika til lengri tíma og sterkari samkeppnisstöðu Íslands.

Ríkisstjórnin var beinlínis mynduð til að sýna fram á að það væri hægt og sanna að vandinn lægi ekki í sveiflukenndu eðli smámynta. En nú er komið í ljós að það hefur ekki tekist. Mörgum kemur það ekki á óvart en öðrum hlýtur það að vera mikil vonbrigði.
Independent: Hagkerfið sem kom inn úr kuldanum

Þrjú línurit sem sýna hvernig efnahagur Íslands náði sér að strik eftir að bankamenn voru fangelsaðir og bankar fengu að fara á hausinn – í stað þess að þeim væri bjargað.

Þetta er fyrirsögn greinar sem birtist á vef breska dagblaðsins The Independent í dag. Hagkerfið sem kom inn úr kuldanum, er ein millifyrirsögnin í greininni.

Fyrsta línuritið sýnir hvernig skuldir Íslands eru að verða viðráðanlegri.

Annað línuritið sýnir tölur yfir atvinnuleysi.

Þriðja línuritið sýnir verðbólgu eftir hrun og fram á daginn í dag.

Í blaðinu segir ennfremur að Ísland verði fyrsta evrópska hagkerfið, sem lenti í kreppu 2008, til að ná sömu stöðu og fyrir hrunið.

Þarna er meðal annars rætt við Ólaf Þ. Hauksson saksóknara sem spyr hvers vegna ákveðin svið samfélagsins ættu að vera undanþegin réttvísinni.

Og haft er eftir Bjarna Benediktssyni fjármálaráðherra að dagurinn þegar tilkynnt var um 39 prósenta skatt á kröfuhafa bankanna hafi verið „hamingjudagur“.

Það er svo athyglisvert að skoða ummælin við greinina – þau eru flest á þann veg að aðrar þjóðir geti lært af Íslandi. Margir lofa reyndar landið í hástert.
Frosti og skoðanir hans

Þingmaðurinn Frosti Sigurjónsson er að mörgu leyti skemmtilegur stjórnmálamaður. Hann er á allt öðrum stað en aðrir pólitíkusar á Íslandi.

Stundum er erfitt að átta sig á því hvort Frosti sé til hægri eða vinstri – enda eru mörkin að sumu leyti óljós núorðið. En Frosti er mikið á móti Evrópusambandinu, hugsanlega mætti segja að hann sé andstæðingur hnattvæðingar, hann er mjög gagnrýninn á peningakerfi nútímans, vill þjóðpeningakerfi þar sem einungis Seðlabanki sér um peningasköpun, hann er andsnúinn bankabónusum, vill að ríkið eigi Landsbankann sem verði einhvers konar samfélagsbanki.

Og nú er hann andsnúinn því að íslenskir bankar verði seldir útlendingum – manni skilst að sala á Íslandsbanka sé yfirvofandi. Frosti telur að þetta muni gera erlendum aðilum kleift að taka stórar fjárhæðir í gjaldeyri út úr landinu – Frosti er mikill stuðningsmaður íslensku krónunnar en veit að gjaldeyrisjöfnuður er viðkvæmur.

Allt eru þetta mjög athyglisverðar skoðanir – og mætti jafnvel telja að sumar séu býsna langt til vinstri. Líklegt er að Frosti nái litlu af þessu fram, en það er nauðsynlegt að einhver maldi í móinn gagnvart fjármálakerfinu. Því er ekki annað hægt en að bera virðingu fyrir Frosta. Sigmundur Davíð mun samt ekki leggja mikið á sig til að hugmyndir hans verði að veruleika, enda er þar Sjálfstæðisflokknum að mæta.
Bíó Paradís – líka fyrir fatlaða

Ég hef stundum reynt að leggja Bíó Paradís lið í skrifum hér á vefinn. Ég er sjálfur gamall kvikmyndaáhugamaður og kvikmyndaskríbent – og ég hef sterkar meiningar á því að nauðsynlegt sé að sýna aðrar kvikmyndir en koma úr hinum ameríska meginstraumi.

Bíó Paradís hefur sinnt því hlutverki með ágætum undanfarin ár. En fjárhagurinn hefur alltaf verið veikur, og stundum hefur legið við að starfsemin færi í þrot. Að miklu leyti er þetta hugsjónastarf.

Nú eru uppi miklar kröfur um að Bíó Paradís bæti aðgengi fatlaðra. Þetta er talið nauðsynlegt, meðal annars vegna þess að bíóið sinnir skólasýningum. En þetta er ekki auðvelt fyrir fjárvana félag sem þarf að bera allan kostnaðinn af framkvæmdunum sjálft.

Bíó Paradís er í gamla Regnboganum, húsi sem var byggt 1977, fyrir tímann að menn fóru að hugsa út í að fatlaðir ættu að hafa góðan aðgang að byggingum. Regnboginn var þá fyrsta fjölsalabíó á Íslandi.

Bíó Paradís er að reyna að safna peningum á Karolina Fund svo hægt sé að ráðast í þessar framkvæmdir. Þetta gengur ágætlega en betur má ef duga skal. Söfnuninni lýkur á miðnætti í kvöld.
Sigmundur verður að læra að sitja á friðarstóli

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson þyrfti að læra að njóta stundarinnar. Ríkisstjórn hans hefur náð mjög góðum áfanga – og það má Sigmundur eiga að hann var einna fyrstur til að færa í tal möguleikana á að ná fé út úr kröfuhöfum bankanna. Hann má semsagt vel við una. Það er meira að segja líklegt að þetta verði honum til fylgisaukningar. Eins og glöggur maður sagði við mig í morgun, Sigmundur sá fyrr en aðrir að þarna var pólitískur eldsmatur.

En stundum er eins og vanti einhvern stoppara í Sigmund. Hann skal alltaf velja átök þótt friður sé í boði – og friðurinn gæti í raun komið honum betur.

Hann kemur fram í fréttum Sky og fer að tala um ESB, að það hafi skipt sköpum fyrir Íslendinga að vera ekki í ESB.

Þessi yfirlýsing er einhvern veginn alveg óþörf – enda má fara lengra aftur í tímann og sjá að það hefði aldrei verið nein snjóhengja ef ekki hefði verið íslenska krónan og vonlaus stjórnun fjámála á fyrstu árum aldarinnar.

Það er heldur ekki eins og við séum laus við höft eða vandræði sem hljótast af krónunni. Halldór Baldursson túlkar þetta afskaplega vel í Fréttablaðinu í dag.
Loks eitthvað uppörvandi

Eftir fráleita einkavæðingu banka, brjálæðslega efnahagslega óstjórn á fyrsta áratug aldarinnar , hrun fjármálakerfis sem af þessu leiddi, Icesave, klúðurslega afhendingu banka til kröfuhafa, misheppnaðar tilraunir til að breyta stjórnarskrá og kvótakerfi, vandræðagang í kringum ESB-umsókn, einkennilega undirgefni ríkisstjórnar við hagsmunaaðila, skuldaleiðréttingu sem var tæknilega ágætlega útfærð en hafði marga galla – jú, og ýmislegt fleira – þá er afar hressandi að upplifa eitthvað í íslenskum stjórnmálum sem virðist vera vel gert, vel hugsað og vel undirbúið.

Menn hafa haft vit á því að semja við helstu kröfuhafa bankanna – þetta hefur tekist að gera á laun með atbeina hins snjalla Lees Buchheit – en að baki vofir stöðugleikaskattur upp á 39 prósent.

Kannski verður látið á þetta reyna fyrir dómstólum, eins og lögfræðiprófessorinn Stefán Már Stefánsson segir, en það breytir því ekki að þessi niðurstaða virðist sanngjörn og vel ígrunduð. Það er svo rúsínan í pylsuendanum ef menn standa við að nota fjármunina sem aflast til að greiða niður skuldir ríkisins.

Þetta er uppörvandi eftir langt skeið þar sem íslensk stjórnmál hafa boðið upp á fátt annað en þunglyndi. Þarna virðist líka vera samstaða milli stjórnmálaflokka, ýmsir eigna sér heiðurinn, en samt erum við ekki að heyra svo stórkarlalegar yfirlýsingar. Kannski veit þetta á betri tíð?

En það er samt ýmislegt ógert, höftin eru ekki farin. Nú þegar búið er að segja a, þurfa menn að kunna að segja b. Upphæðirnar sem lífeyrissjóðir fá að fjárfesta fyrir erlendis eru enn mjög lágar – sem þýðir að þeir verða enn um sinn eins og tröll í íslenska hagkerfinu. Það á í raun enn eftir að ákveða hvernig peningamálastjórnun á að vera háttað á Íslandi þannig að hagkerfið sé frjálst og hagkvæmt – bæði fyrir einstaklinga og fyrirtæki. Lánakjör sem eru í boði á Íslandi eru með öllu ólíðandi. En tilraunin til að vera með opið hagkerfi og krónuna misheppnaðist hrapallega. Reynslan sýnir okkur að sú leið er líklega með öllu ófær.
Elín Pálma fær heiðursmerki

Elín Pálmadóttir er í hópi þeirra íslenskra blaðamanna sem ég ber mesta virðingu fyrir. Hún átti glæsilegan feril á Morgunblaðinu, á tímanum þegar það bar höfuð og herðar yfir önnur íslensk blöð.

Svo helgaði Elín sig rannsóknum á sögu franskra fiskimanna við Íslandsstrendur. Útkoman var stórkosleg bók sem nefnist Fransí biskví, hún kom út á frönsku undir heitinu Les Pêcheurs Français en Islande.

Þetta er mikil örlagasaga – frönsku sjómennirnir lentu oft í miklu harðræði við Íslandsstrendur og þúsundir týndu lífinu. Heima í þorpum á Bretagneskaga biðu konur og börn – og er líka mikil saga af því.

Nú hefur Elín fengið æðsta heiðursmerki sem veitt eru í Frakklandi, Ordre National de la Légion dHonneur. Hún á það svo sannarlega skilið – ég samgleðst innilega.

Hér er mynd sem er tekin við orðuveitinguna í gær, hún er fengin af síðu Jóns Þórs Hannessonar.
Nýtt upphaf hjá ríkisstjórninni?

Stjórnarandstæðingur einn spyr á Facebook hvort nú sé runninn upp dagur sem markar nýtt upphaf hjá ríkisstjórninni?

Það er vonlegt að spurt sé. Aðgerðaráætlun vegna losunar hafta fær góðar viðtökur. Hún virðist vera vel hugsuð og merkilegt er að þegar sé búið að semja við stóra kröfuhafa – án þess að nokkuð hafi spurst út um það fyrr en nú.

Það ætti að sýna að áætlunin byggir á raunsæi.

Það verður líka frábært ef hægt verður að nota fjárhæðir sem koma í hlut ríkisins til að lækka skuldir þess. Það breytir öllu fyrir fjárhaginn ef vaxtagreiðslur, sem hafa verið hræðilega háar – snarlækka.

Þá ættu að verða aflögu meiri peningar til að leggja í heilbrigðismál, velferð, menntun, rannsóknir. Einhverjum gæti lika dottið í hug að lækka skatta þegar fram líða stundir.

En, eins og bent hefur verið á, erum við tæplega að tala um haftalaust hagkerfi. Meðan við höfum íslensku krónuna verðum við líklega alltaf með höft í einhverri mynd. Krónan fékk að fljóta í smátíma á síðasta áratug og það endaði með skelfingu. Vandinn sem nú er verið að leysa úr stafar af hluta til af mikilli spákaupmennsku í kringum íslensku krónuna.

Þörfin á alvöru gjaldmiðli minnkar semsagt ekkert við þetta.
Tímaskekkja

Flugvöllurinn í Reykjavík er ævintýraleg tímaskekkja.

Það sést best á því að umferð í innanlandsflugi minnkar stöðugt og erlendum ferðamenn nota ekki þennan samgöngumáta þótt þeim fjölgi stöðugt.

Um helmingur þeirra sem nota innanlandsflugið borga ekki miðana sjálfir – það segir líka sína sögu.

Af einhverjum ástæðum er haldið úti flugi til Færeyja og Grænlands frá Reykjavík, eins og til að sanna að þetta sé þrátt fyrir allt millilandaflugvöllur. Þessu flugi væri hæglega hægt að sinna frá Keflavík.

Og þá er ótalið æfinga- og kennsluflugið, rellurnar sem sveima yfir Reykjavík alla daga með tilheyrandi hættu og hávaðamengun. Því hefur reyndar margoft verið lofað að þetta flug verði flutt burt.

Á öllu þessu má finna lausn sem hentar Reykjavík og hentar líka landsbyggðinni. Það er bara spurning um að nálgast málið ekki með þvergirðingi og ekki með því hugarfari að flugvöllurinn sé aðalmálið í samskiptum borgarinnar og staða úti á landi.

Hann er hins vegar orðinn að einhvers konar sári sem sífellt er hægt að ýta á til að framkalla óhljóð og vein. Og pólitíkusar, sem hafa ella lítið fram að færa, ganga á lagið eins og sá sem lætur sér detta í hug að svipta Reykjavík skipulagsvaldi sínu.

Það er óhugsandi að innanríkisráðherra geti fallist á slíkt.
Lekar

Ég benti á það í pistli fyrir helgina að það væri merkilegt að svo virtist að efnisatriðum aðgerða til að brjótast út út gjaldeyrishöftum hefði verið lekið í DV. Þetta er reyndar leikur sem hefur verið leikinn allan feril ríkisstjórnarinnar, það hefur verið stöðug togstreita innan hennar um haftamálin og þeirri aðferð hefur óspart verið beitt að leka í fjölmiðla.

Þess verður að gæta að stundum hafa lekarnir innihaldið misvísandi eða rangar upplýsingar – það hefur verið tilkynnt að nú væru aðgerðir alveg á næsta leiti – en ef marka má viðbrögðin við DV-lekanum mætti ætla að hann sé meira eða minna réttur.

Ég veit það að á Ríkisútvarpinu hafa menn verið mjög á varðbergi gagnvart þessum lekum. Ég man til dæmis eitt sinn að Kjarninn skensaði RÚV fyrir að vera eftir á með fréttir af haftamálum, en það reyndist síðar vera Kjarninn sem hljóp á eftir leka sem reyndist lítt ábyggilegur.

Annars er merkilegt að skoða ríkisstjórnir með tilliti til leka. Davíð Oddsson sagði á sínum tíma að ekki væri hægt að vinna með Alþýðuflokknum í stjórn vegna þess að þar læki allt út. Davíð sneri sér að Framsókn og Halldóri Ásgrímssyni. Ríkisstjórn þeirra sat næstum þrjú kjörtímabil og þar lak mjög lítið. Það var agi á hópnum.

Hins vegar lak talsvert mikið úr ríkisstjórn Jóhönnu og Steingríms, það var náttúrlega mestanpart komið frá uppreisnarfólkinu innan VG sem síðan lét sig hverfa, að undanskildum Ögmundi.

Eins virðist það vera í núverandi stjórnarsamstarfi. Þar er lekum óspart beitt, og talsvert í því skyni að ná stöðu gagnvart samstarfsflokknum. Slíkt getur reynst ríkisstjórn erfitt. En svo er líka hitt að það er miklu erfiðara að halda hlutum leyndum en var á árum áður.
Jöfnum frekar atkvæðisréttinn

Hugmyndin um kvennaþing er eitthvað sem er varpað fram – og allir vita að verður ekki að veruleika. Þessari hugmynd fylgir sem sagt enginn kostnaður, hún er ókeypis.

Það má vel vera að þessi hugmynd sé allt í lagi, en það er nú samt svo að í hópi mestu bardagahundanna og kjaftaskanna á þingi eru líka konur.

Hins vegar er önnur hugmynd sem hægt er að framkvæma, það þarf ekki mikið til, bara smá stjórnarskrárbreytingu.

Þetta er jöfnun atkvæðavægis milli kjördæma. Það er náttúrlega með öllu ólíðandi að sumir hafi meira en tvöfaldan atkvæðisrétt á við aðra og makalaust að það skuli enn tíðkast.

Á þetta hefur margoft verið bent, til dæmis í skýrslum Öryggis- og samvinnustofnunar Evrópu um kosningarnar 2009 og 2013.
Allsherjarlistaverkið Sumar á Sýrlandi

Sumar á Sýrlandi er einstakt verk í íslenskri tónlistarsögu. Platan er ennþá jafn fersk og frumleg og þegar hún kom út fyrir fjörutíu árum.

Og þetta er meira en hljómplata, heldur líka eins og allsherjarlistaverk – gesamtkunstverk – með sínum frábæru textum, hönnun og myndum. Meira að segja blái liturinn á plötuumslaginu er alveg fullkominn (hann hefur reyndar prentast misjafnlega í gegnum tíðina).

Og svo þessi skríkjandi, undirfurðulegi húmor. Allt viðhorfið. Ég efast um að Stuðmennirnir sjálfir hafi vitað hverju þeir voru að áorka. Þarna er léttleiki, freyðandi sniðugheit, tegund af fyndni sem sem maður hafði ekki áður upplifað hjá hinni þyngslalegu íslensku þjóð.

Sumar á Sýrlandi sló einstakan tón þegar hún kom út. Ég var fimmtán ára, þetta var sumarið 1975. Þegar ég heyri þetta ártal nefnt hljómar þessi plata í huganum. Ég man eftir mér og vinum mínum, unglingskrökkum, þá rétt farin að þora að vera eitthvað með hinu kyninu, dansandi, hlæjandi og syngjandi þessi lög um sumarið.

Stax í dag, Tætum og tryllum, Fljúgum, Andafundurinn, titillagið sjálft – Sumar á Sýrlandi.

Það verður kannski ekki eins, við erum öll orðin talsvert eldri, en ég ætla að fara og heyra Stuðmenn leika Sumar á Sýrlandi í Hörpu í kvöld.
Sjúkleikamerki stjórnmálanna – nær ríkisstjórnin að spyrna sér af botninum?

Það er náttúrlega einungis í samfélögum sem eiga við býsna stór vandamál að stríða að ný stjórnmálaöfl geta snögglega sveiflast upp í þriðjungs fylgi.

Svona sjáum við í hinu kreppta Grikklandi, á Spáni hins mikla atvinnuleysis – og nú á Íslandi.

Í samfélögum þar sem ríkir stöðugleiki gerist ekkert svona. Það eru kosningar í vændum í Danmörku, þar er eitthvað smávegis fylgi að færast til. Óvíst er hvort vinstri- eða hægrivængurinn sigrar, en kjósendur vita að engu verður kollvarpað hvor sem sigurvegarinn er.

Hlutirnir munu ganga sinn vanagang áfram og það verður ekki öllu hent sem síðasta ríkisstjórn gerði – eða látið eins og það sé allt einskis virði og eigi heima í ruslinu.

Þannig eru lætin yfirleitt við stjórnarskipti á Íslandi. Allt er ómögulegt sem hinir gerðu og stór hluti kjörtímabilsins fer í að skammast út í þá.

Hér höfum við Pírata í 35 prósenta fylgi í skoðanakönnunum – þetta er nánast eins og hitamælir sem sýnir hversu illa er komið fyrir stjórnmálakerfinu.

En auðvitað er þess að gæta að fastafylgi Pírata er afar lítið. Það gætu verið áhugaverðir tímar framundan í stjórnmálunum. Kjarasamningarnir sem verið er að gera út um samfélagið eru nokkur sigur fyrir ríkisstjórnina – öðru verður varla trúað en að samningar við ríkisstarfsmenn sem eru í verkfalli séu á næsta leyti.

Og svo er það haftafrumvarpið mikla, einhverju af efni þess hefur verið lekið út á valda staði – reyndar aðallega til blaðamanns á DV sem virðist vera nálægt uppsprettu ekki langt frá forsætisráðherra – og þar eru nefndar stórar tölur um hverju eigi að ná út úr kröfuhöfum.

Betur að rétt reynist. Kröfuhafana á auðvitað að kreista eins og hægt er, svo fremi að það endi ekki í langvinnum málaferlum og veseni. Það er gríðarlegt hagsmunamál að losa um höftin og allir hljóta að vona að stjórnvöld séu að meta stöðuna rétt.

Og þarna er náttúrlega líka tækifæri fyrir ríkisstjórnina að spyrna sér upp af botninum, eins og þeir líklega vita mæta vel Sigmundur og Bjarni – sem annars hafa verið að togast á um þessi haftamál síðustu tvö árin í talsverðu ósamlyndi.
Þar sem trúin skipti engu máli

Eitt það hvimleiðasta í nútímanum er hvernig sífellt er verið að meta hlutina út frá trú og flokka fólk út frá trú. Íslendingar senda mosku sem framlag á Feneyjabiennalinn. Þetta vekur hjá manni djúprættan leiða fyrst og fremst – maður hélt eiginlega að allt svona ætti að vera búið.

Það reyndist vera misskilningur, trúin kom til baka á fullu um síðustu aldamót – nú sest maður inn í flugvél eða lest og ósjálfrátt fer hugurinn að pæla í því því hverrar trúar samferðarmenn eru. Það er aftur búið að troða þessum hvimleiðu viðmiðum inn í kollinn á manni.

En þetta var ekki svona. Á níunda áratug síðustu aldar var ég í alþjóðlegum blaðamannaskóla í París. Nemendurnir komu úr flestum heimsálfum. En það var aldrei spurt um trú. Ég man ekki til þess að hafi verið minnst á hana.

Þannig var þarna góð vinkona mín frá Indónesíu, við fórum stundum saman á tónleika, líklega var hún múslimi, en það kom aldrei til tals. Afríkumennirnir, aldrei vissi ég hverju þeir trúðu. Og Indverjarnir, þar af var einn svo góður vinur minn að hann kom hingað til Íslands – enn veit ég ekki hverrar trúar hann var.
Lágkúra

Íslenskir fjölmiðlar, eða sumir þeirra, hafa svo sannarlega ekki sýnt sínar bestu hliðar síðustu daga.

Forsætisráðherra þjóðarinnar, eða reyndar eiginkona hans, verður fyrir fjárkúgun.

Það kemur á daginn að það eru tvær systur sem standa að fjárkúguninni, virka ringlaðar og hugsanlega er einhver harmur að baki, en glæpur er þetta samt. (Raunar er þetta mál sem hefði kannski mátt takast á við í kyrrþey í stað þess að fara út stórtækar lögregluaðgerðir.)

En fjölmiðlar, og svo alls kyns fólk á samskiptamiðlum, fer að krefjast þess að vita án tafar í hverju hótunin fólst. Semsagt inntak kúgunarinnar. Við það upphefjast alls kyns getsakir sem hefur ekki linnt síðan. Þekktur álitsgjafi sagði að systurnar hefðu gert „mistök“ – þær hefðu ekki farið „rétta leið“.

Sem er þá hver? Eins og Ólafur Teitur Guðnason, fyrrverandi fjölmiðlarýnir, nefnir á Facebook þá erum við að láta „krimmana stýra umræðunni“.

Degi síðar kemur í ljós að systurnar eru rað-fjárkúgarar. Þær hafa beitt annan mann fjárkúgun – og við vitum ekki hvort þeir eru fleiri. Þennan mann saka þær um nauðgun og taka af honum peninga fyrir að þegja.

En fjölmiðlar fara á stúfana. Og kannski er það í þeirri trú að þeir hafi réttinn alltaf sín megin og þjónkunin við sannleikann sé alveg skilyrðislaus, að þeir birta nafn mannsins – semsagt þess sem varð beittur fjárkúguninni.

Þetta var gert í óþökk mannsins – sem er fórnarlamb í þessum glæp. Reyndar segir sagan að hann hafi talað við umræddan fjölmiðil off the record, eins og það heitir, þegar haft var samband við hann en fjölmiðillinn samt birt frétt, nafn og mynd.

Þetta er hrein lágkúra.
Kaldara Atlantshaf – hvað með makrílinn?

Í grein í vísindaritinu Nature er fjallað um rannsóknir sem benda til yfirvofandi kólnunar Atlantshafsins.

Segir að þetta muni hafa margháttuð áhrif á loftslag, sumur á Bretlandi verði þurrari, sjávarborð á austurströnd Bandaríkjanna hækki en þurrkar gætu orðið tíðari á Sahelsvæðinu í Afríku.

Þessar hitabreytingar gerast á nokkurra áratuga fresti og stafa af því að hafstraumar bera minni hita norður í Atlantshafið.

Nú er spurning hvaða áhrif þetta kann að hafa á Íslandi, ef rannsóknirnar eru réttar. Undanfarin ár höfum við upplifað hlýjan sjó, makríll hefur gengið í stórum stíl í íslensku lögsöguna og sjófuglar hafa hopað. Er breytinga að vænta á þessu?

Lætur makríllinn sig kannski hverfa aftur?
Ótrúlega mikil flugumferð um fámennt land

Alþjóðleg flugumferð í Ísland er orðin ótrúlega mikil, tækifærin til að komast til landsins og til að komast af landi brott, hafa aldrei verið jafn mikil. Þetta hefur gríðarlega þýðingu efnahagslega, og er auðvitað mjög sérstakt í ljósi þess að landsmenn eru aðeins 330 þúsund. Borgir með slíka íbúatölu erlendis eru yfirleitt mjög daufar.

Ef að líkum lætur á þetta enn eftir að vaxa. Það þýðir að enn þarf að byggja upp á Keflavíkurflugvelli – og svo er náttúrlega ein ráðgátan að slík stirfni skuli ríkja að innanlandsflug sé á engan hátt tengt við alla þessa traffík flugvéla til og frá landinu. Það sætir furðu. En menn virðast láta gott heita að erlendir ferðamenn noti ekki innanlandsflugið hér.

Hérna má sjá komur flugvéla til Keflavíkur í dag, 3. júní. Ferðirnar verða sennilega enn fleiri þegar líður á sumarið.

Það er svo gott að vita að auðvelt er að komast burt ef sumarið fer alveg í vaskinn – og engin verkföll til að stöðva mann.
Furðufréttadagurinn

Í gær var stóri furðufréttadagurinn.

Fjárkúgunin stóra reyndist vera rugl.

Og byssumaðurinn í Kópavogi var ekki heima.

Maður vonar að maður upplifi ekki annan svona dag á næstunni.

Kannski má segja að þarna hafi birst rækilega veikleikar fréttamennsku á netinu – þar sem stöðugt þarf að fóðra skepnuna og enginn tími er til að bíða eftir réttum eða áreiðanlegum upplýsingum. Og þar sem alltaf þarf að bregðast við öllu jafnharðan.

En síðan er þessu dreift á Facebook og verður undirstaðan í umræðu sem getur jafnvel orðið hálfsturluð.
Mistök?

Fjölmiðlar hafa verið uppfullir af máli systranna sem ætluðu að kúga fé af Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni forsætisráðherra.

Verknaðurinn virðist hafa verið einstaklega illa undirbúinn og hugsaður, manni dettur strax í hug orðið rugl. En það breytir því ekki að þetta er alvarlegt afbrot.

Mjög sérkennilegt er að fylgjast með umræðunni um þessa atburði. Þannig skrifar til dæmis þekktur álitsgjafi, Lára Hanna Einarsdóttir, á Facebook.

Systurnar Hlín og Malín gerðu mikil mistök með því að reyna að kúga fé út úr SDG forsætis, það var ekki rétta leiðin?

Mistök?

Jú, það má kannski segja að það séu mistök að leiðast út í afbrot, en það er samt ekki fyrsta orðið sem manni dettur í hug.