arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sundhöllin og hið spartverska andrúmsloft

Þetta er póstkort sem sýnir hvernig Sundhöllin í Reykjavík leit út eftir að hún var fyrst opnuð, 1937. Hún hefur verið lokuð vegna viðgerða en opnaði aftur í gær – og síðar verður tekin í notkun útisundlaug við hliðina á henni, veitir ekki af.

Sundhöllin er glæsileg bygging, bæði að ytra og innra byrði. Hún er teiknuð af Guðjóni Samúelssyni – hverjum öðrum? Samt held ég að börn í Reykjavík hafi mörg hver haft blendnar tilfinningar gagnvart henni. Í Sundhöllinni ríkti strangt, mér liggur við að segja spartverkst andrúmsloft.

Börnin fengu mismunandi litar teygjur og var vísað upp úr þegar þeirra tími kom, þau fengu semsagt að vera í lauginni í hollum. Voru miskunnarlaust rekin upp úr þegar tíminn var útrunninn. Og í sturtuklefunum var hreinlætiskrafan mjög ströng og framfylgt af ábúðarmiklu starfsfólki. Manni fannst viðmótið alveg mátulega vinsamlegt.

En þetta voru auðvitað allt framfarir, bæði í hreinlæti og íþróttum. Sundhöllin var lengi í byggingu, fór mikið fram úr fjárhagsáætlunum, en þegar hún var loks tekin í notkun höfðu menn uppi heitstrengingar um að nú myndu öll börn í Reykjavík loksins læra að synda.

Ég skrifa þetta alveg eftir minni, en mér finnst ég hafa lesið á einhverjum stað að hugmyndir hafi verið uppi um að fangelsa menn í hálfbyggðri byggingu Sundhallarinnar á tíma Gúttóslagsins 1932. Þá var nánast byltingarástand í bænum og yfirvöld óttuðust að ófriðurinn myndi magnast enn. Ekkert varð þó af þessum áformum – sem betur fer.

Hér má svo geta eins af forstjórum Sundhallarinnar. Það var Þorgeir Sveinbjarnarson sem var ættaður úr Skorradal. Þorgeir var íþróttakennari, en hallaðist að ljóðlist og kvaddi sér hljóðs á þeim vettvangi með ljóðabókinni Vísum Bergþóru árið 1955. Þá var hann fimmtugur. Hann gaf út tvær aðrar ljóðabækur, Vísur um drauminn og Vísur jarðarinnar, áður en hann lést 1971.

Ég rakst á Vísur Bergþóru í bókaskáp á heimili þar sem ég var gestkomandi þegar ég var unglingur. Skáldið vakti forvitni mína. Ýmislegt hef ég lesið fallegt eftir Þorgeir síðan, en hann hefur ekki verið mér ofarlega í huga síðustu ár fyrr en vinur minn á Facebook póstaði þessu kvæði um daginn. Þetta er úr ljóði sem nefnist Landslag:

Og þú lítur

af leitinu innan við bæinn

birtingu nýrrar stundar.

Land þitt hefst

í söng yfir sæinn

í frjálsum tónum

fagurt og morgunglatt.

Rís í dag

í hæðum, ásum og hjöllum,

horfir til þín í fjöllum,

ber við draum þinn í bjargtign.

Bezti hljómgrunnur ljóssins

í heiminum.
Framboðsmál Framsóknar í Reykjavík og Sjálfstæðisflokks á Suðurlandi

Þá er kjördagur kominn á hreint, 29. október. Sigurður Ingi Jóhannsson tilkynnir það. Hann er forsætisráðherra og varaformaður Framsóknarflokksins – en í raun er óvíst hvaða hlutverki hann mun gegna í kosningunum. En hann er altént efstur á framboðslista flokksins í Suðurkjördæmi.

Nú ber svo við að allir þingmenn Framsóknarflokksins í Reykjavík ætla að láta af þingmennsku nema Karl Garðarsson. Semsagt Vigdís Hauksdóttir, Frosti Sigurjónsson og Sigrún Magnúsdóttir.

Karl var í öðru sæti hjá flokknum í Reykjavík suður í síðustu kosningum en tilkynnti í dag að hann ætli að bjóða sig fram í fyrsta sætið í Reykjavík norður.

Í Reykjavík norður er að finna hið ógurlega hverfi 101 en líka Grafarvoginn.

En hví heldur Karl ekki áfram í suðurkjördæmi Reykjavíkur? Kann að vera að það sé til að rýma fyrir framboði Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, formanns flokksins?

Sigmundur var í síðustu kosningum þingmaður Norðausturkjördæmis en þar hefur undanfarið orðið vart mikillar óánægju með hann.

Karl var eitt sinn fréttastjóri á Stöð 2 og það var líka Páll Magnússon.

Nú er Páll kominn í framboð fyrir Sjálfstæðisflokkinn og sækist eftir fyrsta sætinu á Suðurlandi. Páll er úr Vestmannaeyjum, sonur Magnúsar Magnússonar sem þar var bæjarstjóri eitt sinn og síðar alþingismaður og ráðherra fyrir Alþýðuflokkinn.

Á fleti Sjálfstæðisflokksins í kjördæminu eru Ragnheiður Elín Árnadóttir, Unnur Brá Konráðsdóttir og Ásmundur Friðriksson.

Ragnheiður Elín kemur úr fjölmennasta byggðarlaginu, Reykjanesbæ. Hún hefur hins vegar átt í talsverðum erfiðleikum sem ráðherra, aðallega vegna gagnrýni á stjórn ferðamála. Sjálfstæðisflokkurinn í Reykjanesbæ stendur líka heldur veikt um þessar mundir.

Unnur Brá Konráðsdóttir kemur úr Rangárþingi. Hún hefur getið sér orð fyrir frjálslynd viðhorf og beitti sér gegn öflum sem mætti kenna við þjóðernisíhald á síðasta landsfundi Sjálfstæðisflokksins. Hún hefur til að bera talsvert pólitískt hugrekki.

Ólíkt henni, hefur Ásmundur Friðriksson, gælt við slíkar hugmyndir og gefið þeim mál á þingi. Ásmundur er upprunalega úr Vestmannaeyjum, en flutti síðar í Garðinn og var þar bæjarstjóri.

Sjálfstæðisflokkurinn nær í mesta lagi þremur þingsætum á Suðurlandi þannig að víst er að eitt þeirra nær ekki kjöri. En Páll Magnússon ætti að eiga góðan séns. Sjálfstæðisflokkurinn er geysilega sterkur í Vestmannaeyjum. Eyjamenn hafa ekki átt þingmann síðan Árni Johnsen hvarf af Alþingi. Árni ætlar reyndar í framboð aftur, en nær varla miklum árangri. Það gæti líka verið framundan hörð barátta um kvótakerfið – útgerðin í Vestmannaeyjum vill ábyggilega hafa sitt að segja um það. Páll hefur áður komið til varnar því og talaði þá um það sem „miðbæjarmeinloku“ að bara sægreifar nytu afraksturs auðlinda í sjónum, ekki íslensk alþýða.

Það er svo spurning hvernig það að hafa verið útvarpsstjóri hjá RÚV mælist fyrir í kjördæmi sem hallast mjög til hægri? Í síðustu kosningum náðu aðrir flokkar en Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur aðeins tveimur þingmönnum á Suðurlandi.
Tvær sögur úr landi túrismans

Tvær litlar sögur sem varða ferðamennskuna hér á landi og þensluna í henni og tengjast mikilvægum atriðum sem við hugsum ekki mikið út í. Eins og til dæmis hvar við ætlum að fá vinnuaflið til að bera uppi allan þennan túrisma og hin afleiddu störf – sem meðal annars felast í miklum byggingaframkvæmdum?

Og hvernig við ætlum að búa að þessu vinnuafli, hvar það á að búa, hvernig þjónustu það á að njóta – og þess utan er auðvitað spurningin um launin sem við borgum vinnandi fólki, bæði útlendingum og Íslendingum? Ferðaþjónusta er sjaldnast hálaunavinna – en það virðist vera ljóst að við ætlum að láta erlent fólk vinna lélegustu, óþrifalegustu og verst borguðu störfin.

Í gærkvöldi bönkuðu upp á hér á heimilinu þrír verkamenn sem sögðust vera frá landi í Austur-Evrópu. Voru afar kurteisir. Þeir vildu fá að leigja skúr sem er hér á lóðinni og gista í honum. Sögðust ekki hafa í nein hús að venda. Skúrinn er úr timbri, frekar hrörlegur, fullur af drasli, ekki einangraður. Enginn mannabústaður.

Ég hitti kunningja minn á förnum vegi. Hann sagðist hafa verið leiðsögumaður víða um land í sumar. Tjáði mér að hann hefði upplifað ýmislegt – það væri ansi margt fólk á ferli um landið miðað við áður. Eitt það sérkennilegasta sagði hann vera hótel sem hann hefði komið á þar sem allt starfsfólkið með tölu – tímabundið vinnuafl væntanlega, fengið af starfsmannaleigu – var ekki bara nýkomið til landsins, heldur skildi það hvorki né talaði ensku (og auðvitað ekki íslensku heldur). Varla stakt orð. Það var hægt að biðja um bjór – en ekki mikið umfram það.
Tröll, fat bastard og þjófur

Össur Skarphéðinsson hefur verið talsvert milli tannanna hjá Pírötum síðan hann sagði að lítill munur væri á Pírötum og Samfylkingunni. Viðtökurnar hafa verið mátulega góðar og nú skrifar Össur:

Á minna en einum sólarhring hef ég verið kallaður „tröll,“ sömuleiðis „fat bastard“ og líka „þjófur“ á opinberri síðu Pírata. Þetta er svona tæknilega þöggun þar sem ofbeldi er beitt til að hrekja frá þá sem hafa óæskilegar skoðanir. Þetta er semsagt hreyfingin sem ætlaði að innleiða ný vinnubrögð. – Ja, mikill er andskotinn, sagði kellingin og sló á lær.

Össuri er bent á að ekki sé sama Pírataspjallið og Píratar. En hann svarar:

Flokkseigendafélagið er virkt á spjallinu. Kosningabaráttan um sæti fer þar fram. Svo varla er þetta bara hjáleiga.

Einn þátttakandi í samtalinu skrifar svo:

Hef tekið eftir að reiða fólkið er allt komið yfir í Pírata.
Tvær litlar myndir frá Grikklandi

Hérna er nýtt auglýsingamyndband um grísku eyjarnar – þegar við skoðum rekum við augun í að börnin á myndinni eru vinir og leikfélagar Kára Egilssonar.

Þarna eru götur sem hann hefur hlaupið um síðan hann var smábarn.

Og þarna er fleira fólk sem við þekkjum vel, eins og gamla konan sem vökvar blómin og karlarnir sem spila tavli.

Dásamleg fegurð. Hljóðin í börnunum aftast í myndbandinu eru Grikkland eins og ég þekki það og elska.

Og svo er hér mynd af hinni norsku Marianne sem Leonard Cohen söng um. Hún hét fullu nafni Marianne Ihlen og þau voru saman á grísku eyjunni Hydra. Þar varð líka til lagið Bird on a Wire, ort út frá fuglum sem sátu á símalínum.

Marianne dó um daginn, 81 árs að aldri. Leonard skrifaði henni fallegt bréf sem hefur birst víða í fjölmiðlum. Það fjallar um dauðleikann. En hér sjáum við líka fegurðina, fegurð sem við getum fengið að njóta – og vegna þess að hún flýgur hratt framhjá greinum við okkar eigin dauðleika í henni. Sjálfur hef ég gengið þessa bryggju margoft og þekki vel húsin á bakvið.
Að þurrka ríki út af landakortinu – ofurvald netfyrirtækjanna

Risastór netfyrirtæki seilast til alheimseinokunar og birta okkur framtíðarsýn sem verður æ dystópískari. Þetta er ákveðin þversögn. Það er mikið rætt um andóf gegn hnattvæðingu í stjórnmálunum og vaxandi þjóðernishyggju, en í þessu efni verður ekki vart við neitt slíkt. Þvert á móti, tök netrisanna verða harðari og þeir teygja sig í hvert horn í veröldinni.

Netflix sér til þess að framboðið af sjónvarpsefni verður æ fábrotnara. Það eiga helst allir að vera að horfa á það sama, sömu sjónvarpsseríurnar. Einhæfnin er ótrúleg. En staðbundin menning á afar erfitt uppdráttar gagnvart þessu – og auðvitað tungumál líka.

Spotify rakar saman auðævum á sköpun annarra og en á sama tíma fer fram stórkostlegt arðrán á tónlistarmönnum og tónskáldum. Spotify hefur komið sjálfu sér og notendum sínum upp á að greiða smáaura fyrir tónlist.

Rithöfundurinn Dave Eggers skrifar um það í skáldsögunni The Circle hvernig netfyrirtæki sem svipar til Google/Facebook verður æ valdameira. Í sögunni er komið að þeim punkti að byrja á að halda almennar kosningar í gegnum vef fyrirtækisins, vefinn sem það stjórnar og er alltumlykjandi.

Það eru ýmsar hliðar á valdi Google og Facebook. Þessi risafyrirtæki geta til dæmis ráðið miklu með því einfaldlega að ákveða hvað skuli birt notendum, hvaða upplýsingum skuli ýtt fram og hvað skuli bælt niður.

Og svo eru náttúrlega aðrir möguleikar, eins og einfaldlega að þurrka heilt ríki út af landakortinu – eins og Google gerir við Palestínu.
Hvað vilja kjósendur?

Skoðanakannanir geta verið ágætar til að glöggva sig á hlutum. Það er sífellt verið að mæla fylgi stjórnmálaflokka – kannski of ótt og títt. Við þurfum ef til vill ekki svo miklar upplýsingar um þetta, oft í mánuði jafnvel, en efnið er af því tagi að fjölmiðlum finnst þægilegt að matreiða það. En stjórnmálaumræða sem snýst sífellt um kannanir á fylgi verður andlaus og slöpp.

Nú, þegar eru tveir og hálfur mánuður í kosningar sem við höldum að verði haldnar, vantar nokkuð sárlega aðrar upplýsingar. Það er deilt um stjórnarskrármál og lengd kjörtímabils, þar eru í aðalhlutverki vinstri flokkarnir og Píratar – flokkarnir sem margir hafa talið að myndi stjórn eftir kosningar. Þetta er í raun stærsti ágreiningurinn sem hefur komið upp á milli þeirra og gæti reynst afdrifaríkur.

Á hinn bóginn er það Sjálfstæðisflokkurinn en þar birtist formaðurinn, Bjarni Benediktsson, í viðtali úti í blómagarði og talar um félagslegar áherslur flokks síns og ýmis velferðarmál. Flest bendir til þess að kosningaáherslur flokkanna verði nokkuð til vinstri – enginn flokkur mun setja einkavæðingu eða einkasjúkrahús á oddinn. Sjálfstæðisflokkur og Framsókn verða þó í varðstöðu fyrir ríkjandi kerfi í sjávarútvegi og landbúnaði, en sú vakt er orðin býsna erfið og brestir farnir að myndast í hana.

Að því ég veit vantar alveg að þeir sem gera skoðanakannanir athugi hvar vilji kjósenda liggur. Hvað eru þeir að hugsa? Menn hafa reyndar talið, sumpart vegna þess að þeir hafa það á tilfininningunni og sumpart líklega vegna eldri kannana (undirskriftasöfnunar Kára) – að heilbrigðismálin séu númer eitt hjá kjósendum. Reyndar var ákveðið skref stigið þar í fyrra með gríðarlegum kauphækkunum til lækna. En hvað kemur svo?

Heilbrigðismál.

Stjórnarskrá (stutt kjörtímabil).

Húsnæðismál (íbúðaskortur, hátt verð, dýr leiga).

Auðlindir (kvótinn).

Evrópusambandið (atkvæðagreiðsla sem eitt sinn var lofað).

Verðtrygging (sem snýst máski fyrst og fremst um vaxtaokur).

Stjórn (eða stjórnleysi) ferðamála.

Landbúnaður (búvörusamingurinn).

Einkavæðing (banka).

Innflytjendamál (aðalmálið hjá fjölda kjósenda í Evrópu, en svo er varla hér).

Orkumál, náttúruvernd (ekki jafn eldfimur málaflokkur og fyrir nokkrum árum.)

Velferðarmál (aðbúnaður aldraðra og fatlaðra).

Menntamál (stytting skólans, námslán).

Skattalækkanir (í Mogganum í dag fær Sjálfstæðisflokkurinn brýningu um að standa við fyrirheit um þær).

Lág laun (þar má nefna mikið innstreymi af erlendu vinnuafli, mikið af því er tímabundið en fær léleg laun).

Við þetta má sjálfsagt bæta einhverju. Hvað segja lesendur síðunnar? Hver eru aðalmálin? Það mætti svo kanna líka hver er afstaðan til kosninganna sjálfra, hversu stór hluti kjósenda vill að kosið verði í haust.
Sundafrek Hrafnhildar – fáninn dreginn fram

Ólympíuleikar fá mann til að fylgjast með hlutum sem maður hefði varla gert annars. Íþróttir eru fleira en fótbolti.

Ég hef reyndar alltaf verið spenntur fyrir Ólympíuleikum. Þegar ég var strákur sátum ég og vinur minn og góndum úr okkur augun á Ólympíuleika. Sjónvarpið var auðvitað svart hvítt og allt í móðu, engin háskerpa þá. En maður kvartaði ekki í þá daga, manni fannst mikið til þess koma að geta séð þetta yfirleitt. Sjónvarpið var ekki nema átta ára gamalt á leikunum í München 1972. Þá var aðalhetja okkar finnski hlauparinn Lasse Viren.

Vinur minn reyndist svo vera búinn gríðarlegum hæfileikum til hlaupa og fór og keppti á tvennum Ólympíuleikum sjálfur. Sjálfur náði ég engum íþróttaárangri sem er frásagnarverður þrátt fyrir brennandi áhuga á ýmsum greinum. Hann var slíkur að gamall félagi minn úr Vesturbænum sagði við mig þegar ég var farinn að geta mér vissa frægð í fjölmiðlum:

„Ég man fyrst og fremst eftir Agli Helgasyni sem íþróttamanni.“

Í nótt sátum við Kári sonur minn og horfðum á sundkeppni í sjónvarpinu. Þegar Hrafhildur Lútersdóttir synti glæsilega inn í úrslit í 100 metra bringusundi tókum við fram íslenskan fána og fengum okkur nýtínd bláber.

Ég er reyndar ekki alveg að átta mig á því hvenær úrslitasund Hrafnhildar fer fram, tímamismunurinn er smá ruglandi, er það eftir miðnætti í kvöld eða á morgun?

Við ætlum að vera mættir með fánann.
Guðni slær í gegn

Ætli megi ekki segja að Guðni Th. Jóhannesson hafi slegið í gegn fyrstu dagana sem forseti Íslands?

Það kemur reyndar ekkert sérlega á óvart, ég spáði því að ánægjan með hann myndi fljótt fara upp í háa prósentutölu. Guðni hefur mestanpart verið hann sjálfur, alþýðlegur, hispurslaus, frjálslegur og frjálslyndur, laus við að vera uppstrílaður eða með sýndarmennsku.

Þetta er dálítið annað en síðustu vikurnar í kosningabaráttunni. Þar var Guðni varla nema svipur hjá sjón, enda hrundi af honum fylgið. Hann virkaði stífur og ráðvilltur, átti greinilega erfitt með að höndla miklar og rætnar árásir á sig, kunni illa að bregðast við slíku.

Að sumu leyti fannst manni þá daga eins og Guðni væri kannski of „góður gæi“ til að standa í þessu. Of mikill „sómamaður“ eins og ég sá það orðað á einum stað. En nú þegar hann er kominn í embættið fær hann að skína. Guðni virðist kunna ágætlega við sig, og það er auðvitað ekki alveg sjálfgefið. En manni sýnist að honum líki vel að vera innan um fólk og eigi gott með samskipti við það. Áreitið í svona starfi getur náttúrlega verið býsna mikið.

Fólk í háum embættum getur fljótt orðið snobbi og tildri að bráð, eins og við höfum mörg dæmi um. Síðustu forsetar voru ekki alveg lausir við slíkt. Maður veit auðvitað aldrei, en manni sýnist að Guðni eigi að geta stýrt framhjá þessu. Í því sambandi væri ágætt að hætta alveg að nota hinn asnalega titil „herra“ um forsetann og láta af þeim sið að fólk standi upp þegar hann gengur inn í sali og samkomuhús.

Guðni forseti ávarpar gleðigönguna í dag.
Ómöguleiki þess að mynda stjórn með Pírötum? Hin erfiða krafa um stutt kjörtímabil

Stjórnarmyndun með Pírötum gæti reynst erfið og jafnvel ómöguleg.

Maður gengur út frá því að Píratar séu mjög prinsíppfastur flokkur. Stefnan er ákveðin í hópefli á netinu. Þingmenn hafa varla neitt svigrúm til að hvika frá henni. Það gæti reynst býsna erfitt að setjast niður með Pírötum eftir kosningar og ætla að fara að gera hefðbundnar málamiðlanir eins og hafa ætíð tíðkast við myndun meirihlutastjórna á Íslandi. Þessar málamiðlanir eru ekki vinsælar, en þær eru líkt og inngrónar í stjórnmálamenninguna hér.

Helsti ásteytingarsteinninn sem blasir við er ef Píratar halda því til streitu að næsta kjörtímabil eigi að vera stutt og snúast aðallega um að koma í gegn nýrri stjórnarskrá. Fari Píratar með þessa kröfu á oddinum í kosningabaráttu er væntanlega ómögulegt fyrir þá að bakka eftir kosningarnar – án þess að svíkja sjálft eðli hreyfingarinnar.

En aðrir flokkar geta varla sætt sig við þetta. Katrín Jakobsdóttir, formaður VG, sem er talin einna líklegust til að verða forsætisráðherra eftir kosningarnar, er býsna afdráttarlaus í samtali við Mbl.is:

Við höfum bara ekki séð nein sérstök rök fyrir því að stytta kjörtímabilið. Við höfum alveg verið tilbúin til að taka þátt í áframhaldandi vinnu við stjórnarskrána og ljúka henni en höfum ekki endilega séð rökin fyrir því að semja þurfi um sérstaklega stutt kjörtímabil vegna þess.

Það er í raun mjög ólíklegt að VG og Samfylkingin – né aðrir flokkar – vilji breyta neinu varðandi lengd kjörtímabilsins fyrir kosningar. En munu Píratar þá íhuga að hrófla við þessari kröfu sinni?

Eins og áður segir virðist næsta óhugsandi að þeir geri málamiðlun um þetta eftir kosningarnar – er mögulegt að aðrir flokkar geri það? Slíkt myndi auðvitað draga mjög úr möguleikum þeirra að ráðast til dæmis í úrbætur í heilbrigðis- og húsnæðismálum sem krefjast tíma og undirbúnings.

Þess er svo að geta í leiðinni að bæði Katrín Jakobsdóttir og Oddný Harðardóttir hafa lýst því yfir að flokkar þeirra fari ekki í stjórn með Sjálfstæðisflokknum. Vinstri flokkarnir ganga semsagt ekki „óbundnir til kosninga“. Þá er varla um að ræða annað en að vinna með Pírötum ef takast á að mynda meirihlutastjórn – nema að raunin yrði minnihlutastjórn. Það virðist ekki alveg óhugsandi.

Birgitta Jónsdóttir hefur margítrekað að enginn afsláttur verði gefinn varðandi stutt kjörtímabil.
Tvö eldfim mál þegar kosningar nálgast

Loksins skynjar maður að andrúmsloftið í pólitíkinni líkist því að séu að koma kosningar. Og allt í einu sér maður merki þess að kannski verði ekki svo auðvelt að mynda ríkisstjórn eftir kosningarnar í haust. Hér er um að ræða mál sem reka fleyga milli flokkanna sem eru í stjórnarandstöðu.

Nú ganga skeytin vegna uppboðsleiðar í sjávarútvegi. Þingmenn Samfylkingarinnar bauna á Vinstri græna fyrir að hafa afturhaldssama sjávarútvegsstefnu. Fyrst Valgerður Bjarnadóttir, svo Össur Skarphéðinsson sem segir að uppboðsleiðin geti ráðið því hvort hægt verði að mynda ríkisstjórn, hann telur þó að stefnubreytingar gæti verið að vænta hjá VG.

Annað mál sem er eldfimt er lengd næsta kjörtímabilsins. Píratar tala enn fyrir því að kjörtímabilið verði stutt, mynduð verði ríkisstjórn sem hafi það markmið að koma í gegn nýrri stjórnarskrá og kjósa svo aftur svo hún taki gildi.

Þessar hugmyndir eru reyndar umdeildar innan Pírata sjálfra og mæta afar lítilli hrifningu meðal forystumanna annarra flokka. Katrín Jakobsdóttir og Oddný Harðardóttir eru báðar mótfallnar þessu.

En þetta er mál sem getur þvælst verulega fyrir, bæði í kosningabaráttunni og við myndun ríkisstjórnar – og verður eiginlega að fá þetta á hreint áður en gengið er til kosninga. Það er líka spurning hver sé vilji kjósenda – hversu mikilvæg er stjórnarskráin í þeirra huga miðað við til dæmis heilbrigðismál, menntamál og húsnæðismál?
Afturhald í sjávarútvegs- og landbúnaðarmálum?

Á Facebook er rætt um kvótauppboð. Þar er rýnt í orð Steingríms J. Sigfússonar, fyrrverandi formanns Vinstri grænna, sem sagði í viðtali í dag að „til greina kæmi að reyna uppboð í litlum mæli í anda þess sem gert var í Færeyjum“, eins og segir í frétt RÚV.

Jón Steinsson hagfræðingur skrifar að hann efist um „að VG muni verða hluti af lausninni í þessu máli á næsta kjörtímabili“.

Valgerður Bjarnadóttir, þingmaður Samfylkingarinnar, er afdráttarlausari í orðum sínum,. Hún segir að Samfylkingin hafi líklega horft framhjá því að VG sé afturhald.

Vinstri græn eru afturhald í sjávarútvegs- og landbúnaðarmálum. Ég er hissa ef það kemur einhverjum á óvart. Við (XS) höfum líklega horft um of fram hjá þeirri staðreynd.
Embættistaka forseta í Mogganum

Morgunblaðið var eitt sinn þjóðarblað. Blaðið sem allir Íslendingar lásu, komust ekki hjá því, gerðust áskrifendur að þegar þeir stofnuðu heimili, var alltumlykjandi í þjóðlífinu – þekktur blaðamaður orðaði það svo við mig að Mogginn gerði allt á Íslandi nema að sópa göturnar.

Morgunblaðið hefur auðvitað fjallað um forsetakosningar á Íslandi frá fyrstu tíð. Það hefur ekki endilega verið svo að kandídatar sem Mogginn hefur stutt hafi sigrað. Eiginlega ekki. En nýir forsetar hafa fengið kveðjur í leiðurum Morgunblaðsins daginn eftir embættistöku sem er alltaf 1. ágúst. Ritstjórar Morgunblaðsins voru alltaf mjög meðvitaðir um hefðir í samfélaginu og almennt hollir við stofnanir þess.

Þetta má sjá hér að neðan, frá forsetakjörinu 1968 og svo fram á okkar daga þegar verður breyting hér á.

Kristján Eldjárn, 2. ágúst 1968.

Vigdís Finnbogadóttir, 2. ágúst 1980.

Ólafur Ragnar Grímsson, 2. ágúst 1996.

Hér er svo leiðari Morgunblaðsins frá því 1. ágúst nú í ár, þegar hefði átt að skrifa um embættistöku Guðna T. Jóhannssonar, væri hefðinni fylgt. En svo var ekki.