arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hörð skýrsla um eitt vitlausasta stríð allra tíma

Bandaríski sagnfræðingurinn Barbara W. Tuchman skrifaði eitt sinn bók sem nefnist The March of Folly. Hún fjallar um heimskuleg og misráðin stríð allt frá tíma Tróju til styrjaldarinnar í Vietnam. Það getur varla neinn efast um það lengur að Íraksstríðið myndi eiga heima í slíkri bók – bók um framrás heimskunnar.

Það er enn hálfgerð ráðgáta hvers vegna vinsæll stjórnmálamaður eins og Tony Blair eyðilagði feril sinn með því að fara með þjóð sýna í svo tilgangslaust en afdrifaríkt stríð. Blair tókst að ná endurkjöri sem forsætisráðherra í Bretlandi þrisvar sinnum, það er er nokkuð afrek, ríkinu vegnaði vel á tíma hans, þetta var góðærisskeið, en núorðið er hans nær eingöngu minnst fyrir Írak.

Kannski var Blair aldrei sérlega sterkur á siðferðissvellinu. Það virðist vera að hann hafi alltaf verið sleginn glýju þegar vald og peningar voru annars vegar.

Chilcot skýrslan er rosalegur áfellisdómur. Þar kemur fram að breska ríkisstjórnin hafi farið í stríð áður en búið var að leita friðsamlegra leiða – minna má á afstöðu ríkja í Evrópusambandinu, Frakka og Þjóðverja, sem alla tíð vöruðu við hernaðinum. Hættan sem stafaði af Saddam Hussein var vísvitandi ýkt. Blair lofaði Bush Bandaríkjaforseta að hann myndi standa með honum hvað sem gengi á.

Upplýsingar sem voru lagðar fram og notaðar til að réttlæta hernaðinn voru vægast sagt hæpnar – sérstaklega hvað varðaði gereyðingarvopn Saddams. Breski herinn var vanbúinn að fara í stríðið. Áætlunum um hvað skyldi gert þegar hernaðinum lyki var stórlega ábótavant. Það var lítið gert til að fylgjast með mannfalli í röðum Íraka; hættan á að stríðið myndi valda óstöðugleika í Mið-Austurlöndum og aukningu hryðjuverka var stórlega vanmetin.

Þetta er svakaleg lesning – það er samdóma álit að skýrslan sé mun harðari en menn áttu von á. Blair er í nauðvörn sem virkar hálf aumkunarverð – og það á líka við um Bush. Heimurinn situr uppi með afleiðingarnar af flónsku þessara fyrrverandi leiðtoga hins vestræna heims – þær eru skelfilegar – og því miður eru það aðrir en árásarþjóðirnar sem þurfa að gjalda mest fyrir misgjörðir þeirra lagsbræðra. Það má færa rök fyrir því að báðir ættu heima fyrir dómstólum.

Það er ekki stórt atriði í þessu samhengi að Ísland var sett á lista árásarþjóða í Írak. En það er allt í lagi að halda því til haga, rifja upp hvað varð til þess að urðum ábekkingar í einu vitlausasta stríði allra tíma.
Nýi forsetinn og Íslandssagan

Adam Gopnik er bandarískur rithöfundur og blaðamaður sem skrifar reglulega í hið ágæta tímarit The New Yorker. Hann hefur sótt Ísland heim og er ágætlega kunnugur landi og þjóð, enda kvæntur konu af íslenskum ættum. Hann skrifaði grein um íslenska kaffidrykkju og fleira í blaðið í fyrra undir heitinu The Coffee of Civilization in Iceland.

Nú birtist á vef New Yorker grein eftir Gopnik sem nefnist Icelands Historic Candidate, Hinn sögulegi frambjóðandi á Íslandi og fjallar um forsetann tilvonandi, Guðna Th. Jóhannesson. Gopnik kom til íslands og fylgdist með kosningabaráttu hans. Það er ekki algengt að svo ítarlega sér skrifað í erlend blöð um forsetakosningar á Íslandi.

Gopnik hafði reyndar kynnst Guðna áður, á Iceland Writers Retreat, ritlistarvinnustofunni sem er skipulögð af Elizu Reed. Hann segir að sér hafi þá þótt áhugavert hvernig sagnfræðingurinn Guðni tók að sér að vinda ofan af ýmsum goðsögum um íslenskt þjóðerni – hafandi þurft að hlusta á ýmsar af sögnunum um sérstöðu Íslendinga hafi sér þótt það hressandi.

Í greininni er meðal annars rætt um hvernig reynt var að nota sagnfræðirannsóknirnar gegn Guðna í kosningabaráttunni. Það nær hámarki í sjónvarpsþættinum Eyjunni þegar Guðni spyr Davíð Oddsson hvort hann hafi enga sómakennd – vitandi að hann var að vitna í tíma McCarthyismans í Bandaríkjunum.

Guðni segir við Gopnik í framhaldi af þessu, þessi orð eru mjög athyglisverð og gefa mjög eindreginn tón fyrir forsetatíð hans:

Það er skylda mín, sem sagnfræðingur, og sem forseti, ef ég næ kjöri, að segja öllum sem vilja heyra sögu okkar, en á hlutlausan og sannan hátt, því við munum einungis blekkja okkur sjálf og lenda í ógöngum ef við gerum það með öðrum hætti. Við sáum þetta á árunum fyrir bankahrunið. Við heldum á lofti hugmyndinni um Íslendinga sem ofurhuga – afkomendur Víkinga og landkönnuða sem þorðu að fara um óþekkt höf – þegar staðreyndin var sú að þetta hugrekki stafaði af kjánaskap og sókn eftir lánsfé. Þetta tengdist víkingum ekki neitt, og reyndar má nefna í leiðinni að þeir voru morðingjar og glæpamenn, meðfram því að vera landkönnuðir og miklir ferðamenn.

Það verður að segja eins og er að þarna er sleginn nokkuð ólíkur tónn en hjá fyrri forsetum, ekki síst Ólafi Ragnari Grímssyni. Það verður mjög forvitnilegt að heyra á næstu árum hvernig hinn heiðarlegi og sannsögli sagnfræðingur mun birtast í ræðum Guðna forseta. Varla mun hann spinna þræði frá Jóni Aðils og Jónasi frá Hriflu.

Gopnik fjallar nokkuð um aðra frambjóðendur í forsetakjörinu. Í síðari hluta greinarinnar fylgist hann svo með Guðna á kjördegi. Guðni játar fyrir honum að sér hafi kannski aðeins orðið í messunni í ummælum um útgöngu Breta úr Evrópusambandinu og að margir Bretar þykist nú sjá sjálfir að þeir hafi gert mistök. Guðni talar um frjálsa för fólks í þessu sambandi og nefnir að Pólverjar séu algjörlega nauðsynlegir fyrir íslenskan fiskiðnað.
Ragnar í miklu stuði

Hér er viðtalið við Ragnar Kjartansson myndlistarmann úr þáttaröðinni Undir áhrifum, en það var frumflutt á Rás 1 á laugardaginn.

Við ræðum saman um áhrifavalda í lífi og list Ragnars – þetta er efnismikið viðtal og alveg bráðskemmtilegt. Ragnar er í miklu stuði.

Hlustið með því að smella hérna.

Mynd úr verkinu The Visitors eftir Ragnar Kjartansson.
Háværasti talsmaður Framsóknar á tíma Sigmundar Davíðs og hægri ásjóna flokksins

Brotthvarf Vigdísar Hauksdóttur af þingi sætir nokkrum tíðindum. Hún hefur verið mjög valdamikill þingmaður. Vigdís hefur ekki komist í ríkisstjórn, við stjórnarmyndunina 2013 var sagt að Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, vildi hana ekki þangað inn en í staðinn fékk hún formennsku í fjárlaganefnd, það er í raun áhrifamesta staðan sem þingmanni getur hlotnast og að mörgu leyti áhrifameiri en minniháttar ráðuneyti.

Í fjárlaganefndinni gerði hún bandalag við varaformanninn, Guðlaug Þór Þórðarsson, og þau hafa verið eins og síamstvíburar í störfum hennar, hafa meira að segja getað kveðið ráðherra í kútinn.

Eitt sinn var sagt að Framsóknarflokkurinn væri opinn í báða enda, hann væri ýmist til hægri og vinstri – en þó er þess að gæta að kveðið var á um það í flokkssamþykktum að hann fylgdi félagshyggju. Vigdís hefur hins vegar verið alveg eindregin í sinni hægri stefnu og ekkert skammast sín fyrir það. Sumt hefur jafnvel minnt á framgöngu hægri pópúlista sunnar í löndum. Pólitískur veruleiki hennar er býsna langt frá því sem var í „gamla“ Framsóknarflokknum.

Vigdís hefur í raun verið háværasti og mest áberandi talsmaður flokksins síðustu árin, hún er mjög yfirlýsingaglöð og alveg laus við að vera varkár eða dipló – sem sæmir kannski ekki alltaf formanni fjárlaganefnda. Það er ekki hægt að segja að hún sé sérlega nákvæm, ræða hennar er býsna endurtekningasöm, hún hefur ekki sérlega gott vald á íslensku, en samt hefur henni hefur sífellt tekist að rata í fyrirsagnir og fréttauppslætti. Í raun elska fjölmiðlarnir hana. Þetta hefur farið í taugarnar á mörgum hófsamari Framsóknarmönnum, þeim sem vilja fremur frið en átök, en á vinstri væng ríkir algjört óþol gagnvart Vigdísi. Margir eru áreiðanlega fegnir að sjá á bak henni.

Það hefur líka vakið athygli að þótt Sigmundur Davíð Gunnlaugsson hafi ekki viljað hleypa Vigdísi í ríkisstjórn, þá virðist honum hafa líkað framganga hennar vel, maður hefur altént ekki orðið var við annað en að hann hafi velþóknun á henni. Á móti hefur Vigdís hefur mært Sigmund í ræðu og riti. Framsóknarflokkurinn á tíma þeirra er kominn í þá stöðu að útilokað er að hann geti unnið með vinstri flokkunum – enda er ekki nokkur leið að sjá að þau Sigmundur og Vigdís vilji það heldur. Annað hvort er flokkurinn í stjórn með Sjálfstæðisflokki – eða ekki.

Nú er Vigdís að hverfa af vettvangi stjórnmálanna og spurning með pólitíska framtíð Sigmundar Davíðs. Flest bendir líka til þess að Framsóknarflokkurinn verði ekki í næstu ríkisstjórn – að minnsta kosti þarf að verða algjör viðsnúningur í fylgismælingum ef svo á að verða. En helstu foringjar flokksins sem eftir eru virka eins og miklu friðsamara fólk sem gæti jafnvel unnið með vinstri vængnum ef svo ber undir – flokkur sem lýtur forystu Sigurðar Inga Jóhannssonar og Eyglóar Harðardóttur er allólíkur flokki Sigmundar Davíðs og Vigdísar.
Góð kveðja frá franska liðinu

Þetta er fallega og drengilega skrifað, kveðja frá franska landsliðinu til þess íslenska.

Franska liðið spilaði sennilega besta leik sem nokkurt lið hefur spilað í keppninni til þessa. Það hefur í sínum röðum frábæra einstaklinga, en náði líka að spila skipulega og Deschampes þjálfari hafði augljóslega greint leikstíl íslenska liðsins. Maður efast um að hinn enski Hodgeson hafi nennt því.

Tvö mörk Íslands í seinni hálfleik breyttu stöðunni aldeilis fyrir okkur, það þýðir að íslenska liðið kveður með mikilli reisn – vinnur meira að segja seinni hálfleikinn 2-1. Það er líka skemmtilegt hvað íslenska liðið náði að skora mörg mörk í keppninni. Þó er hugsanlegt að Frakkarnir hafi þá verið farnir að slaka aðeins á. Þeir eru mörgum klössum fyrir ofan Englendingana sem við unnum svo glæsilega.

Viðureign Frakka og Þjóðverja verður söguleg – það er alltaf þannig þegar þessar þjóðir mætast. Deschamps segir að þar mæti Frakkar „besta liði í heimi“. En ýmsir leikmenn sem eru í franska liðinu eru meira skapandi og skemmtilegri á að horfa en þeir þýsku. Þjóðverjarnir hafa varla sýnt nema í svona 10 mínútur á öllu mótinu hvers vegna þeir eru heimsmeistarar.

Og sjálfsagt rifja menn enn einu sinni upp viðureign Frakka og Þjóðverja á HM 1982 þegar Þýskaland vann með einu mesta fólskubragði í sögu fótboltans, árás markmannsins Schumachers á framherjann Battiston.

Nú tekur við næsta verkefni íslenska landsliðisins, það er undankeppnin fyrir heimsmeistaramótið í fótbolta sem verður haldið í Rússlandi 2018. Möguleikar Íslands eru þokkalegir, en það verður að segjast eins og er að þetta eru ekki endilega skemmtilegustu andstæðingar sem hægt er að hugsa sér.

Fyrsti leikurinn er í Kænugarði 5. september, gegn Úkraínu. Fyrsta sætið í riðlinum gefur rétt á þáttöku á HM, annað sætið gefur færi á þátttöku í umspili.
Engin hætta á að forseti sitji á friðarstóli

Samkvæmt gögnum sem birtast nú um mánaðarmótin verður ekki betur séð en að álögur á almenning aukist, meðan álögur á fjármagnseigendur aukast minna, en stórum hluta veiðigjalda er aflétt af útgerðinni.

Vandi ríkisstjórnarinnar sem nú situr er fyrst og fremst sú útbreidda tilfinning að hún gangi erinda sérhagsmunaafla fyrst og fremst.

Ólafur Haukur Símonarson rithöfundur skrifar athyglisverðan pistil á Facebook um hlutverk nýs forseta og verkefni hans í náinni framtíð.

Guðni Thorlacius er boðinn velkominn með eiginkonu og börn að sitja jörðina Bessastaði á Álftanesi. Um langan aldur höfum við landsmenn haft óbeit á innnesi þessu og þeim erlendu og innlendu valdsmönnum sem þar hafa kosið að búa um sig. Á Bessastöðum var okkar kæra snærisþjófi Jóni Hreggviðssyni gert að dúsa í Þrælakistu og Svartholi og þar kvað hann hinar ódauðlegu Pontusarímur sér til hugarhægaðar.

Í stríðslok varð Ísland sjálfstætt lýðveldi af því að Bandaríkjamönnum þóknaðist að ráða yfir „ósökkvandi flugmóðurskipi“ í þeirri herfræðilegu heimsmynd sem dregin var upp í stríðslok af sigurvegum hildarleiksins. Þá hentaði að búa til leiðitama innlenda valdastétt sem fóðruð var á bitlingum í gegnum „hermangið“, og við tók hið langa og tíðindalitla skeið „helmingaskipta“ stjórnmála. Skrautið á þeirri köku var kóngseftirlíkingin á Bessastöðum sem fór um landið og taldi þjóðinni trú um að við værum á einum báti af því að við töluðum öll íslensku og ættum í sameign fáeinar merkar skinnbækur. Kalda stríðið gekk sinn gang og forsetar héldu áfram að klippa á borða og vera til skrauts og skrifa undir lög frá Aþingi án þess að mögla – að minnsta kosti opinberlega.

Ólafur Ragnar Grímsson varð til að riðla þessari fallegu mynd þegar hann tók að skipta sér af landstjórninni, greip fram fyrir hendur á ríkisstjórnum, gera sjálfan sig að yfirvaldi sem allir skyldu horfa til, kom ríkisstjórnum á koppinn, rústaði samþykktum lögum, auðmýkti og útskúfaði forsætisráðherrum, koma þeim jafnvel á kaldan klaka.

Það verður erfitt fyrir nýkjörinn forseta Guðna Thorlacius að finna réttar stellingar í embætti – líklega mun hann þurfa að leggja blessun yfir lagafrumvörp um stuðning við landbúnað sem kosta mun heimili í landinu hundruð milljarða, hann þarf að blessa endanlegt afsal sjávarauðlinda í hendur fáeinna manna; svo koma frumvörp um nýja og endurbætta herstöð á Miðnesheiði, hlutafélagavæðingu Landsvirkjunnar, leyfi til olíuvinnslu í hafi norðaustur af landinu, lög um lagningu rafstrengs til Evrópu, sölu Ríkisútvarps – svo eitthvað séu nefnt af því sem Guðni Thorlacius þarf hugsanlega að taka afstöðu til og skrifa undir með óforgengilegu bleki. Á Íslandi verður á komandi árum barist hart um auð og völd – engin hætta á því að nýkjörinn forseti fái að sitja á friðarstóli.
Áhrifavaldar Ragnars

Gestur minn í útvarpsþættinum Undir áhrifum er að þessu sinni Ragnar Kjartansson myndlistarmaður sem fer á kostum í viðtalinu. Á Rás eitt klukkan 1 á laugardag.
Helgi Hrafn fer, Smári kemur

Píratar telja væntanlega að málefni gangi fyrir mannvali, en það er nú samt svo að allir stjórnmálaflokkar þurfa að hafa gott og helst framúrskarandi fólk í liði sínu. Sú ákvörðum Helga Hrafns Gunnarssonar að gefa ekki kost á sér til þingsetu veikir Píratahreyfinguna mikið og dregur úr möguleikum hennar að sigra stórt í kosningunum í haust. Að sama skapi eru þetta góð tíðindi fyrir ríkisstjórnarflokkana sem losna við einn sinn skæðasta andstæðing.

Helgi Hrafn er einfaldlega sá Pírati sem nýtur mestra vinsælda og trausts. Það hefur hann áunnið sér með framgöngu sinni á þingi og í fjölmiðlum. Hann talar ætíð skýrt og málefnalega, kynnir sér hlutina vel, kemur á óvart með því að fara ekki hefðbundnar leiðir. Getur jafnvel skipt um skoðun – sem er mikilsverður eiginleiki. Helgi á mjög stóran þátt í vinsældum Pírata.

Ákvörðun hans virkar satt að segja hálf óskiljanleg, hann segist ætla að helga sig grasrótarstarfi í flokknum, svo varla er hann orðinn alveg afhuga pólitík. Það gæti farið svo að Píratarnir taki einfaldlega við stjórn landsins í haust, þá hljóta þeir að þurfa að hafa innan um reynt fólk á þingi, fólk sem er búið að læra á kerfið, fólk sem er hlustað á þegar það talar.

Það eru reyndar góð tíðindi fyrir Píratana að Smári McCarthy ætli að bjóða sig fram í kosningunum, hann sækist eftir fyrsta sæti í Suðurkjördæmi, enda upprunninn í Vestmannaeyjum. Smári hefur starfað víða erlendis síðustu árin, en hann er klár maður, víðsýnn og vel að sér – hann er náttúrlega einn af stofnendum flokksins og einn helsti hugmyndafræðingur hans.
Aukin hernaðaruppbygging á Íslandi – viðbrögð við stefnu Pútíns

Sameiginleg yfirlýsing Íslands og Bandaríkjanna um varnarmál sætir tíðindum, en hún var undirrituð í gær. Þarna er sagt að „umhverfi öryggismála í Evrópu og norðanverðu Atlantshafi hafi breyst á undanliðnum tíu árum“ – það dylst varla neinum að þetta eru viðbrögð við þróuninni í Rússlandi Pútíns, það var síðast í maí að Obama forseti varaði Rússa við aukinni hervæðingu sem hann sagði að beindist gegn Norður-Evrópu. Ennfremur má nefna hernaðaruppbyggingu Rússa á norðurheimskautssvæðinu.

Varnarliðið er ekki að koma aftur, þótt það sé ef til vill ekki svo fjarlægur möguleiki lengur, en það er áréttað mjög skýrt að Ísland standi með Bandaríkjunum og sé á bandarísku áhrifasvæði. Það er tekið fram að þetta sé innan ramma varnarsamningsins frá 1951.

Við megum búast við meiri hernaðaruppbyggingu á Íslandi en verið hefur undanfarin ár, það fer ekki á milli mála.

Samkomulagið er undirritað af utanríkisráðherra úr Framsóknarflokknum. Áður en til undirritunar kom hafði ekkert heyrst um að þetta stæði til.

Það má auðvitað spyrja hvers vegna var engin umræða um þessa yfirlýsingu áður en hún var gerð opinber? Hver var aðdragandinn að þessu – hvernig voru ákvarðanir teknar? Með þessu er væntanlega loku fyrir það skotið að Íslendingar breyti t.d. afstöðu sinni gagnvart viðskiptabanni á Rússland – sem er fyrst og fremst að undirlagi Bandaríkjanna, ekki ESB, eins og sumir virðast halda.

Og svo má gera einn lítinn fyrirvara. Væntanlega skiptir dálitlu máli hver verður kosinn forseti Bandaríkjanna í byrjun vetrar. Vildum við eiga í nánari samstarfi við Bandaríki sem væru t.d. undir forystu Donalds Trump?

Lilja Alfreðsdóttir utanríkisráðherra.
Elsta hús Reykjavíkur komið í flísið

Aðalstræti 10, búið að fá nýtt hlutverk og nýtt skilti. Húsið var byggt 1762 og er elsta hús í borginni sjálfri – Viðeyjarstofa er aðeins eldri.
Orabaunir til Frakklands

Í eina tíð voru á kreiki sögur um Íslendinga sem fóru í sólarlandaferðir og fylltu töskur sínar með Bragakaffi og Ora niðursuðuvörum. Þeir voru vissir um að kaffið í útlöndum væri ódrekkandi, maturinn óætur og líklega eitraður.

Rifjast einhvern veginn upp við þessa tilkynningu frá utanríkisráðuneytinu.

Einhvern veginn finnst manni samt óþarfi að senda matvæli til mesta matarlands í veröldinni.

Við skulum svo vona að landsliðið freistist ekki til að borða kræsingarnar kvöldið fyrir leik – væri kannski frekar ráð að bjóða andstæðingunum í mat? Frakkar eru miklir matmenn, kannski væri nóg að skilja kjötið eftir á tröppunum hjá franska liðinu – með skammti af brúnni sósu og sultu?

(Það má svo minna á að einn frægasti sigur íslensks fótboltaliðs var þegar hingað kom úrvalslið frá Kaupmannahöfn árið 1919. Lið Reykjavíkur náði að sigra danska liðið glæsilega, 4-1, og er skýringin talin vera sú að daginn fyrir leik var Dönunum boðið í langan reiðtúr – og voru að farast úr harðsperrum.)

Stuðningsmenn eiga að ganga fyrir

Nú þurfa menn að sjá til þess að stuðningsmenn Íslands í Tólfunni komist á leikinn í París. Annað gengur hreinlega ekki. Tólfan á að ganga fyrir. Það verður þá bara að hafa það þótt eitthvað fyrirfók eða stjórnmálamenn komist ekki á leikinn – þegar pólitíkusar fara að láta sjá sig á íþróttaleikjum er það hvort sem er yfirleitt í sjálfsupphafningarskyni, í von um að eitthvað af íþróttafrægðinni sáldrist yfir þá. En yfirleitt er almenningi alveg sama hvort þeir eru þarna eða ekki.
Flýgur fiskisagan

Það gerist ýmislegt á svona eyju. Um daginn datt asni fram af grjótvegg og það þurfti hóp fílefldra karla til að draga hann upp. Ég er hræddur um að þeir hafi orðið að lóga dýrinu.

Lítill strákur sem heitir Elías og hleypur stundum eftir stærri strákum sem eru í fótbolta datt og braut á sér úlnliðinn, hann er kominn í fatla og ber sig vel. Þegar svona gerist þarf að leita læknishjálpar á næstu eyju. Elías er fallegur drengur með stór brún augu sem bræða alla sem horfa í þau.

Svo er það fiskurinn skrítni sem kom á land. Hann er hérna á myndinni. Það var fiskimaður, Vassilis að nafni, sem fékk hann í netið hjá sér og lagði hann þarna á hafnarbakkann til sýnis.

Fiskurinn er ekki bara óætur, hann er líka baneitraður, þótt hann virðist sakleysislegur. Á grísku kallast hann λαγοκεφαλος, latneska fræðiorðið er lagocephalus sceleratus, á ensku er heitið silver cheeked toadfish. Íslenskt heiti finn ég ekki.

Ef fiskurinn er étinn getur hann valdið lömun í vöðvum, hjartastoppi og köfnun. Þekkt eru dæmi um að fólk hafi dáið af neyslu hans.

Grikkirnir sem ræddu við mig um þennan furðufisk nefndu Súezskurðinn. Ég vissi ekki alveg hvað þeir áttu við. Alnetið fræðir mig um að þessi fisktegund sé ekki upprunaleg í Miðjarðarhafi, heldur teljist hún vera lessepsíkskur flakkari. Það er dálítið stórt orð, en skilst auðveldlega þegar rifjað er upp að Ferdinand de Lesseps var aðal hvatamaðurinn að því að Súezskurðurinn var grafinn.

Fiskurinn barst semsagt ásamt fleiri tegundum úr Rauðahafinu yfir í Miðjarðarhafið eftir að Súezskurðurinn varð til. Flakk tegundanna er yfirleitt í þá áttina og stendur ennþá yfir – hefur verið sjávarlíffræðingum nokkuð áhyggjuefni.
Sigurdsson, Sigthorsson?

Steve McClaren, fyrrverandi landsliðsþjálfari Englendinga, er með þetta. Þetta var á Sky Sports í gærkvöldi. Í Englandi er farið að tala um þetta sem besta sjónvarpsaugnablik ársins. Maður horfir á manninn gleypa orð sín.

Nágranni okkar hérna kom og þakkaði okkur í morgun. Hann hafði veðjað á Ísland á netinu. Græddi vel. Fékk 9,5 evrur fyrir hverja evru sem hann lagði fram.
Lofaði heimsreisu

Ég missti mig yfir leiknum, eins og kannski fleiri, gat ekki alveg horft, fór frá, stóð álengdar, færði mig nær og svo aftur burt. Tók meira að segja einn stuttan göngutúr. Ekki hægt að sitja kyrr yfir svona.

Svo var ég alveg búinn að missa það og lofaði fjölskyldu minni heimsreisu ef Ísland myndi vinna. Það voru meira að segja vitni að því. Þau rukka mig kannski um þetta seinna.

En það var ekki eins og við værum ein. Íslenska liðið var hér dyggilega stutt af Grikkjum, Ítölum, Svíum, Norðmönnum – og meira að segja konu frá Færeyjum. Sigrinum var vel fagnað og alls staðar fengum við hamingjuóskir.

Maður er enn eins og skringilega léttur í höfðinu og getur ekki farið að sofa. Verður einhver bið á því.

Það er fallegt að sjá hvað íslenska liðið er samstillt, yfirvegað og prúðmannlegt. Það er einfaldlega mikil reisn yfir því. Það var dæmigert þegar Aron Einar Gunnarsson átti skot að marki undir lok leiks, það mistókst, og hann fór að skellihlæja.

Og þetta getur eiginlega ekki verið sætara – ensku fjölmiðlarnir eru lagstir í ógurlegar sjálfsásakanir, en vinur minn breskur blaðamaður sem fylgist vel með segir að þeir nefni fæstir hvað Íslendingar séu í raun góðir.

Fantastic performance, great story, you will have the whole world supporting you now. I hope the journey continues, and I hope you have a great party. The TV coverage here is embarrassing. Its all about how crap England were, and nothing about how good Iceland were. You all must be so proud. Keep up the good work.

Svo má bæta því við að eftir að hafa horft á leiki dagsins tel ég mig hafa séð tvo bestu markmenn heims: Gianlugi Buffon og Hannes Halldórsson. Hannes er reyndar líka kvikmyndagerðarmaður, eins og skýrt hefur verið frá í erlendum fjölmiðlum, það segir sitt um liðið.

(Myndin er af Facebook-síðu Dags B. Eggertssonar.)

En svona lítur þetta út. Ekki alveg slæmur staður til að vera á!

Hér er svo forsíða Verdens Gang, víðlesnasta dagblaðs Noregs.
Áfram Ísland

Hér halda allir með Íslandi. Kannski býst maður ekki við sigri í kvöld, en þetta er allt mjög frækilegt.

Uppstilling: Sigurveig.
Icelandairíska

Við fjölskyldan höfum þóst taka eftir því á ferðum okkar til og frá landinu að þróast hefur ákveðin útgáfa af íslenskri ensku sem við köllum icelandairísku. Hana má heyra í auglýsingum og sjá í ýmiss konar kynningarefni.

Icelandairískan er borin fram skýrt, með nokkuð hörðum framburði, þetta er enska með íslenskum hljómi. Þegar orðið Iceland er mælt af munni þarf að vera sterk áhersla á fyrsta atkvæðið.

Hugsunin í icelandairísku er yfirleitt nokkuð glaðleg, glaðbeitt jafnvel, en ekki örgrannt um að þar megi greina grobb.

Icelandairíska er líka mjög fullyrðingasöm, hún getur til dæmis hljómað svona – ekki gleyma framburðinum:

The most amazing thing about Iceland is not the natural spring or glaciers, it is that Icelanders solve all their problems in a hot pot.

Eða svona:

The most amazing thing about Iceland is not the picturesque landscape or the geo-thermal pools. It is the fact that in Iceland the national dish is cured shark.

Svona:

The most amazing thing about Iceland is not Vatnajokull, the largest glacier in Europe or that Iceland uses 99% renewable energy. It is the fact that the most popular restaurant in Iceland is a hot dog stand.

Og svona:

The most amazing thing about Iceland is not the beautiful unspoiled wilderness or the majestic waterfalls. It is the fact the prime minister is listed in the phone book.

Hér bætist svo við enn eitt dæmi, nýtt, á klingjandi icelandairísku: