arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ævintýrahöllin Háskólabíó

Þessi dásamlega fallega mynd af Háskólabíói birtist á vefnum Gamlar ljósmyndir. Þetta er frá því áður en reist var viðbygging við bíóið sem spillti ásjónu þess verulega.

Háskólabíó eins og það birtist á myndinni er einstakt hús í forminu. Það var byggt á árunum 1956-1961 af arkitektunum Gunnlaugi Halldórssyni og Guðmundi Kr. Kristinssyni.

Sagan segir að þegar einn frægasti arkitekt samtímans, Rem Koolhaas, kom til Reykjavíkur hafi hann sýnt byggingarlistinni í borginni lítinn áhuga – nema Háskólabíói sem hann taldi framúrskarandi.

Hilmar Þór Björnsson arkitekt, sem skrifar frábæra pistla um byggingarlist- og skipulag hér á Eyjuna, ritaði um Háskólabíó fyrir fáum árum:

Þegar horft er til byggingarinnar utanfrá er hún auðlesin og staðsetning hennar við Hagatorgið og glæsibygginganna þar er sannfærandi. Maður áttar sig strax á hvað er þarna á ferðinni og nemur hvað funktionalisminn er tær og skýr. Þarna eru formin og efnisval einfalt, stál, steypa og gler. Hvergi er að sjá prjál eða óþarfa glingur eða sýndarmennsku af nokkru tagi. Léttleikinn er ábrandi þrátt fyrir mikla steypu og gluggaleysi í meginbyggingunni. Framsækin smíði hússins og tækni blasir við; skriðmót og stálgrind.

Arkitektarnir hafa tekið fáar og stórar ákvarðanir þannig að allt er eðlilegt og auðlesið.

Háskólabíó er ef til vill besta hús á Íslandi, framúrskarandi arkitektúr á allan hátt sem hefur ekki fengið þá athygli og lof sem það verðskuldar. Svo heiðarlegar byggingar sér maður ekki mikið lengur. Engin óþarfi ekkert skraut engin tíska eða stælar. Fullkomin heiðarleiki og fullkomin fegurð og funktion.

Hér er svo önnur sýn á Háskólabíóið sem Hilmar birti – uppljómað húsið að kvöldlagi. Eins og ævintýrahöll með sínum sérkennilegu kýraugum framan á.

Sem kvikmyndahús var Háskólabíó óviðjafnanlegt. Það var einstök tilfinning að horfa á stórar myndir þar á breiðtjaldi – það var eins og hátíð að koma þangað í bíó. Bíóið galt hins vegar fyrir að þurfa að hýsa Sinfóníuhljómsveitina áratugum saman. Ljóst var að sem tónleikasalur var það aldrei fullnægjandi – og ekki bætti úr skák síðustu árin þegar húsið var farið að leka og stóðu bunur úr loftinu á tónleikum þegar rigndi.

Því miður fara kvikmyndasýningar núorðið einatt fram í drungalegum og óvistlegum sölum. Líklega er það nútíma sýningartækni sem krefst þessa. En oft finnur maður söknuð eftir gömlum kvikmyndahúsum með glæsilegum salarkynnum.
Smárarimi eða Southfork?

Alltaf hefur mig dreymt um að búa í húsi sem er með fallegum súlum og yfirskyggðum palli framan á – svona porch eins og í Ameríku. Og reyndar er það helst í Ameríku að ég sé hús sem mig langar að eiga heima í.

En hér er það næstbesta – og það er til sölu. Smárarimi 60 í Reykjavík.

Það vakna hugrenningatengsl við Southfork eða jafnvel bara Hvíta húsið. Ætli maður standist greiðslumat fyrir svona glæsihús?
Furðulega gamaldags hugmynd

Það verður að segjast eins og er að það er furðulega gamaldags hugmynd að fara fram á það, á tíma þegar hefðbundnir fjölmiðlar eiga mjög í vök að verjast, að allt sjónvarpsefni verði textað á íslensku.

Erlent fjölmiðlaefni streymir inn í landið á internetinu og vitund þjóðarinnar er galopin fyrir því, í gegnum efnisveitur eins og Netflix, Hulu, iTunes og HBO, og svo í gegnum YouTube og allar deilisíðurnar. Þar er enginn íslenskur texti og ekki nokkur leið að koma því við að setja hann inn.

Neysla sjónvarpsefnis fer í æ minna mæli fram í gegnum hefðbundna sjónvarpsdagskrá. Það er jafnvel að renna upp sú tíð að ungt fólk noti sjónvarp ekki með þeim hætti – ekki fremur en það les dagblöð.

Ríkísútvarpið gæti kannski klórað sig fram úr þessu með því að taka fé frá annarri starfsemi, það hefur jú skylduáskriftina, en það er ekkert leyndarmál að áskrifendum Stöðvar 2 hefur fækkað mikið síðustu árin – þar er „tekjumódelið“ nánast hrunið eins og sagt er. Fyrir litlar stöðvar sem byggja nær eingöngu á töluðu efni eins og N4, Hringbraut og ÍNN yrði þetta mjög þungur baggi, enda segir Ingvi Hrafn Jónsson í viðtali við Morgunblaðið í dag að kostnaðurinn yrði slíkur að það myndi beinlínis „slökkva á ÍNN“.
Ný evrópsk smáríki – í skjóli ESB

Við gætum brátt farið að upplifa balkanísasjón Evrópu þegar Katalónía klýfur sig frá Spáni og Skotland frá Bretlandi. Evrópskum smáríkjum mun fjölga.

Sumpart er þetta vond þróun – síðustu ár hefur mikið verið kvartað undan því að sjálfstæðishreyfing Katalóníu hafi tekið á sig ógeðfelldar myndir. Þeir íbúar héraðsins sem skirrast við að nota katalónsku verða fyrir aðkasti og einn drifkrafturinn í þessari hugmynd er að Katalóníubúar eigi ekki að borga brúsann fyrir snauðari íbúa Íberíuskagans.

Minna má að Norðurbandalagið á Ítalíu hefur haft á stefnuskrá sinni að Norður-Ítalía skuli skilja sig frá hinum fátækari suðurhluta. Sá flokkur hefur löngum þótt meðal hinna ólystugri í Evrópu.

Það er svo ákveðin þversögn að þetta gerist að vissu leyti í skjóli Evrópusambandsins sem sumir hafa viljað meina að sé uppkastið að evrópsku stórríki. Katalónía vill skilja sig frá Spáni, en alls ekki frá Evrópu. Evrópusambandið er sjálf forsenda sjálfstæðisins, og eins hefur það verið í Skotlandi. Sjálfstæðissinnarnir þar hvika ekki frá því að vera evrópusinnaðir og ef Bretar kjósa að ganga úr ESB munu þeir bregðast hart við.

Það er svo spurning hvað ESB gerir í þessu – sjálfstæð Katalónía þarf líklega að semja upp á nýtt við ESB og þá jafnvel um inngöngu og evruna. Það gæti orðið erfitt ferli með reiði Spánverja vomandi yfir. Kosningar í Katalóníu geta semsagt haft ýmsar fleiri afleiðingar en að fótboltaliði Barcelona verði sparkað úr spænsku deildarkeppninni – sem virðist óhjákvæmilegt.
Vestur-íslenskum frambjóðanda fórnað á altari hræsninnar

Það er víðar en á Íslandi að stjórnmálin eru smáskítleg – og ekki hafa samskiptamiðlarnir bætt úr. Kanadamaðurinn Stefán Jónasson er af íslenskum ættum, hann hefur verið prestur í kirkju Únítara og ritstjóri Lögbergs/Heimskringlu. Stefán kom fram í einum af Vesturfaraþáttum mínum.

Stefán var í framboði fyrir New Democratic Party fyrir þingkosningarnar sem fara fram í Kanada í október. Kjördæmi hans var í Winnipeg, en nú hefur hann dregið framboð sitt til baka. Ástæðan er sú að fundust ummæli sem hann lét falla á Facebook fyrir mörgum árum.

Stefán er frjálslyndur maður eins og Únítarar eru almennt – kúgun og ofbeldi er eitur í beinum hans. Í téðum umræðum gagnrýndi hann meðferð á konum í samfélögum heittrúargyðinga og sagði:

….much like the Taliban and other extremists, the Haredim offer a toxic caricature of faith at odds with the spirit of the religious tradition they profess to represent.

(Líkt og talibanar og aðrir öfgahópar, bjóða haredi upp á eitraða skrípamynd af trú sem er í andstæðu við anda þeirra trúarhefðar sem þeir telja sig vera fulltrúar fyrir.)

Kosningarnar í Kanada eru mjög spennandi og óvíst hvaða flokkur fer með sigur af hólmi, NDP með Tom Mulcair í forystu – sá lét sér ekki detta í hug að bera blak af Stefáni heldur sagði að ummæli hans hefðu verið mjög óviðeigandi – Íhaldsflokkur Stephens Harper forsætisráðherra eða Frjálslyndi flokkurinn en þar er forsætisráðherraefnið Justin Trudeau.

Stefán segir sjálfur að hann hafi orðið fyrir vonbrigðum með afstöðu flokksins en geti þó skilið hana. Auðvitað hefur hann rétt fyrir sér – en hann tæpti á sannleika sem virðist ekki mega orða. Í Ísrael er kvennakúgunin meðal haredi mikið pólitískt hitamál, hér ert til dæmis grein úr Jerusalem Post þar sem henni er líkt við þrælahald. Það verður að segjast eins og er að í máli Stefáns hefur hræsni fengið að ráða ferðinni.
Laugavegur á áttunda áratugnum

Hér eru tvær myndir af nokkuð mörgum sem voru settar inn á vefinn Gamlar ljósmyndir – af Ólafi Ólafssyni. Þær eru greinilega frá því á 8. áratugnum. Þessar tvær myndir eru báðar af Laugaveginum. Á þeim má greina borgarbrag sem er ansi mikið öðruvísi en nú er.

Fyrri myndin sýnir verslunina Adam sem var þarna um tíma á horni Frakkastígs. Fyrst var þessi verslun reyndar í Vesturveri, þar sem Mogginn var einnig til húsa, – það dæmi þótti afar smart og verslunarstjóri var sjálfur Jónas R. Jónsson. Eplalógóið hefur löngum verið vinsælt eins og sjá má. Síðar var þarna reist stærri bygging þar sem er verslunin Herrahúsið.

Neðri myndin er tekin við hornið á Vitastíg. Þarna má glöggt sjá niðurníðsluna sem var á timburhúsunum í þá daga, enda töldu flestir að þeirra biði ekki annað en niðurrif.
Skarpari línur í borgarstjórn – eða kannski ekki?

Eftir viku þar sem allt fór upp í háaloft í borgarstjórninni í Reykjavík vegna deilu sem er sífelld uppspretta óstöðugleika í alþjóðastjórnmálum, er allt í einu komið upp annað mál innan veggja borgarstjórnarinnar sem telja má pólitískt.

Borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokks, Áslaug Friðriksdóttir, sem margir hafa talið að hallaðist jafnvel fremur til vinstri innan flokksins, er í miklum móð eftir átökin og velur þennan tíma til að hasla sér völl með boðskap um einkavæðingu velferðarþjónustunnar.

Hugsanlega er þetta eins og guðsgjöf til hins umsetna borgarstjóra og meirihluta hans – það er alveg öruggt að einkavæðing velferðarinnar á mjög lítinn hljómgrunn meðal borgarbúa. Það er mál sem er einfaldlega ekki hægt að selja kjósendum.

En þetta skerpir línurnar á tíma þegar borgarfulltrúar eru yfirleitt sammála um flesta hluti, nema kannski flugvöllinn sem er fyrst og fremst tæknilegt úrlausnaratriði og gengur þvert á flokka.

Það er meira að segja erfitt að gera alvöru ágreining um fjármálastjórnina, enda er hægt að hafa orð sjálfs oddvita Sjálfstæðismanna, Halldórs Halldórssonar, fyrir því að fjárhagsvandræði sveitarstjórna stafi fyrst og fremst af ónógum tekjum.

Við viljum fá aðkomu að fleiri tekjustofnum, til dæmis varðandi ferðaþjónustuna. Sveitarfélögin kvarta undan því að tekjur af ferðaþjónustu skili sér ekki til þeirra. Það er samhljóða álit sveitarfélaganna að ferðaþjónustan skili nánast engu til þeirra.

Halldór má eiga það að hann er lítið fyrir að búa til pólitísk leikrit, enda er löngu orðið úrelt að borgar- eða bæjarstjórnir hópi sig saman í minni- og meirihluta.
Páfi gegn dauðarefsingum og vopnasölu, en líka gegn fóstureyðingum og hjónaböndum samkynhneigrðra

Margir fagna ræðu páfans í Bandaríkjaþingi. Hann talaði gegn dauðarefsingum, styrjöldum, vopnasölu, slæmri meðferð á innflytjendum, fangelsiskerfinu í Bandaríkjunum, fátækt og misskiptingu.

Hljómar ansi vel, viðeigandi orð á þessum stað.

Það má sjá að hinn kaþólski leiðtogi Repúblikana í þinginu, John Boehner, brynnti músum undir ræðu páfa, það er spurning hvort hann var svona hrærður eða hvort hann skammaðist sín svona mikið.

Páfi talaði líka gegn fóstureyðingum, með því að vernda líf á öllum stigum þess, og gegn hjónaböndum samkynhneigðra og það hefur kannski átt meiri hljómgrunn hjá Boehner og skoðanabræðrum hans.
Werner Herzog myndar handrit eldklerks

Einhvern tíma hefði maður orðið starstruck yfir þessu og yrði sjálfsagt enn.

Þessi mynd birtist á Facebook-síðu Landsbókasafns og sýnir Ingibjörgu Steinunni Sverrisdóttur landsbókavörð ásamt þýska kvikmyndaleikstjóranum Werner Herzog.

Herzog var ein helsta kvikmyndahetja unglingsára minna og fram á fullorðinsár. Kvikmyndir eins og Kaspar Hauser, Glerhjartað, Aguirre, Woyzeck, Fitzcarraldo voru sýndar hér og nutu mikilla vinsælda, sérstaklega meðal ungs fólks. Þetta var tími þýsku nýbylgjunnar, Fassbinders, Wenders, Schlöndorffs, Wim Wenders og Margarethe Von Trotta – sem er víst gestur hér á Riff-hátíðinni.

En Herzog höfðaði einna mest til mín, frumleikinn í verkum hans, dulúðin og dýptin – og hversu langt hann var tilbúinn að ganga til að gera myndir sínar.

Herzog hefur líka gert heimildarmyndir sem eru ekki síður merkar en hinar leiknu myndir hans – þær hafa í raun verið stærri þáttur í ferli hans allt frá upphafi og stundum hefur hann lagt á sig mikið erfiði vegna þeirra, allt frá því hann gerði Fata Morgana í Sahara eyðimörkinni 1969. Af nýlegri heimildarmyndum Herzogs má nefna Grizzly Man, The Cave of Forgotten Dreams og Happy People: A Year in the Taiga.

Á síðu Landsbókasafnsins segir að Herzog hafi komið þangað til að mynda handrit Jóns Steingrímssonar eldklerks. Það er forvitnilegt. Eldrit Jóns er varðveitt á Landsbókasafninu, það var ritað 1788 og er helsta samtímaheimildin um eldgosið mikla í Lakagígum sem olli Móðuharðindunum.
Opið bréf til Dags frá Mik Magnusson

Mik Magnússon er íslenskur ríkisborgari af skoskum ættum. Hann var fréttamaður á Íslandi, bæði fyrir Ríkisútvarpið og BBC, meðal annars á tíma þorskastríða, en síðan fór hann til starfa hjá Sameinuðu þjóðunum og var víða við friðargæslu. Mik nýtur mikillar virðingar fyrir störf sín, en fyrir nokkrum árum kom út á íslensku ævisaga hans sem nefnist Við skjótum þig á morgun, Mr. Magnusson.

Mjög hafa verið í umræðunni bréf sem hafa borist vegna fyrirætlana um að setja takmarkanir á verslun við þá sem standa að hinu grimma hernámi og landráni í Palestínu. Hér er bréf frá Mik Magnússyni – skrifað af meiri þekkingu og vitsmunum en hefur mátt sjá í umræðunni til þessa. Bréfið birtist á Facebook-síðu Miks.

Open letter to the Mayor of Reykjavik, Dagur Eggertsson:

Dear Dagur,

I have followed this boycott issue in the international media. At first it was exciting, and daring, and had the effect of drawing attention to a simple civic action: that of demonstrating rejection of economic policies created by an Occupying Power.

Then it became an obsessive hate campaign by Zionists claiming a „volcano of hate“ was erupting in Iceland and thus should be countered by an economic boycott of Iceland.

Later on it morphed into an abase crawling financial issue of economic loss by some political „leaders“ who saw profits for their friends drop because „200 complaints“ had been received by the nations embassy in Washington. Followed quickly by a bank manager fearing loss on an investment in a luxury hotel.

Where, I thought to myself, was the moral integrity of a nation that supported the rule of law, that stood by the countless United Nations resolutions condemning illegal occupation and exploitation by one Member State of its neighbour?

The Reykjavik City Council resolution for a boycott of items manufactured by Israeli firms operating in the Occupied Territories was not against the State of Israel, its citizens as a whole or Judaism as a faith, so why the uproar?

Why has the rational, honourable and totally to be expected support for moral outrage against exploitation and oppression been forgotten?

My faith remains with the people of Iceland and its capital. My hope is that you will not be deterred from your noble act.

I await your decision in suspense.

Sincerely,

Mikael Magnusson, just another citizen
Ekki ný braggahverfi

Það er rætt um leiðir til að bæta úr húsnæðisskorti, þá sérstaklega vöntun á húsnæði fyrir ungt fólk.

Í því er tvennt sem þarf að varast umfram allt.

Annars vegar að ekki myndist svæði þar sem ríkir félagsleg einsleitni, þar sem safnast saman efnalítið fólk, innflytjendur, fólk sem þiggur félagsaðstoð á einum bletti.

Hins vegar að forðast að byggt verði óvandað húsnæði, eins og margir eru að hvetja til um þessar mundir, jafnvel ráðamenn. En við eigum ekki að reisa ný braggahverfi.

Meira að segja í kreppunni tókst Reykvíkingum að byggja vönduð hús fyrir verkafólk á besta stað – innan um aðrar stéttir. Verkamannabústaðirnir við Hringbraut eru glæsilegt fordæmi. Þegar þeir voru fyrst byggðir var deilt um hvort skyldi vera bað í hverri íbúð – mörgum þótti það of mikill lúxus. En þeir sem vildu böð urðu ofan á.

Þegar fyrsti hluti Breiðholtsins var byggður til að ráða bót á húsnæðisvandanum á sjöunda áratugnum var tekið mið af Verkamannabústöðunum. Húsin voru mátulega stór og íbúðirnar sneru út að görðum.

En þegar kom að því að byggja Efra-Breiðholt vildu menn hafa hlutina stærri og ódýrari – og það tókst miklu verr.

Við megum hafa þetta hugfast ef ráðist er stórfellda húsnæðisuppbyggingu, ekki einangrað, ekki of ódýrt, ekki lélegt. Við munum bara súpa seyðið af því seinna.
Góða fólkið og nasistar í borgarstjórn

Núorðið eru borgar-og bæjarmál afskaplega lítið pólitísk. Það var dálítið öðruvísi hér í Reykjavík á árum áður þegar borgin var kjarninn í valda- og aðstöðukerfi Sjálfstæðisflokksins og síðan um tíma eftir að R-listinn vann borgina og var þá einhvers konar forskrift að sameiningu vinstri afla (sem á endanum mistókst).

En málefni borga- og bæja snúast að mestu um hluti sem flestir eru sammála um að þurfi að vera í lagi – það er voða lítið svigrúm fyrir annað. Skóla, velferð, sorphirðu, götur. Það getur svosem verið ágreiningur um flugvöll, einstaka umferðarmannvirki og þéttingu byggðar, en í þetta eru ekki mál sem eru pólitísk, þ.e. skoðanirnar á þeim ganga þvert á flokka. Að sumu leyti er fáránlegt að í bæjarstjórnum séu meirihlutar- og minnihlutar sem reyna að leika hefðbundna pólitík – einatt kemur það bara afkáralega út.

Því er ekki skrítið að uppi verði fótur og fit þegar borgarfulltrar geta loks læst klónum í almennilegt pólitískt hitamál sem fjölmiðlar kynda rækilega undir. Og það meira að segja mál sem hefur þann eiginleika að hleypa grandvarasta fólki í algjöran trylling á svipstundu.

Og í borgarstjórn hefur ekki verið svona mikill hiti í áratugi, maður fær ekki betur séð en að borgarfulltrúar hafi nánast verið eins og umskiptingar, að minnsta kosti ef marka má þessa frásögn Stundarinnar:

Þið teljið að þið séuð ekki nasistar af því þið séuð góða fólkið.
Þægilegast…

Það er alltaf auðveldast að fylgja pólitískri rétthugsun og ekki tala um mannréttindi nema almennt. Það getur komið niður á okkur sjálfum að nefna sérstök dæmi, að ekki sé minnst á hve þægilegt er að gera ekki neitt. Og þá gerist auðvitað ekki neitt.

Þetta skrifar Haraldur Ólafsson, prófessor og fyrrverandi alþingismaður Framsóknarflokksins, á Facebook. Sannarlega orð í tíma töluð.
Hvernig segjum við börnum að læra íslensku?

Ég hef svolítið velt fyrir mér hvernig við segjum börnum og unglingum að gott sé fyrir þau að læra íslensku – og læra hana vel.

Ljóð með línum eins og „land, þjóð og tunga, þrenning sönn og ein“ sannfæra engan. Rökin að með því að kunna íslensku geti þau lesið Kiljan og Íslendingasögurnar duga heldur ekki langt og ekki að með því að halda í íslenskuna varðveitum við sérstakan menningarheim, eins og Guðmundur Andri Thorsson orðar það í ágætri grein þar sem hann fjallar um nauðsyn þess að tölvur séu mæltar á íslensku.

Og varla dugir heldur að segja að með því að læra íslenskuna séu þau sérstök – að þau tilheyri fámennum hópi sem á þetta tungumál sem enginn annar kann eða skilur.

Þetta síðastnefnda kann reyndar frekar að virka eins og rök gegn því að læra íslensku í nútímanum. Það hljómar fremur eins og sjálfskipuð einangrun.

Þjóðerniskenndin ristir heldur ekki djúpt. Hvernig má það líka vera þegar möguleikarnir til að komast áfram í lífinu eru fyrst og fremst í alþjóðlegum greinum sem þekkja engin landamæri, viðskiptum, hugbúnaði, ferðaþjónustu?

Börn og unglingar vaxa nú upp við tvítyngi. Sjónvarps- og tölvuefni sem þau nota er mestanpart á ensku. Þau horfa ekki á það sem er kallað línulaga dagskrá í sjónvarpi og þau lesa ekki blöð. Það er mjög auðvelt að vera íslenskt barn og sjá aldrei né heyra menningarefni á íslensku.

Þetta er altént eitthvað sem við megum velta fyrir okkur. Mér finnst eins og að rökin sem voru notuð við mína kynslóð dugi ekkert sérlega vel lengur – en við lifðum líka í menningarheimi sem var miklu íslenskari en nú er.
Píratar, Fiskislóð 3

Vestur á Granda eru þessi skilti á trégirðingunni í kringum Sorpu. Þarna er auglýstur skómarkaður, ferðir á vélknúnum hjólum og svo er þarna spjald þar sem áhugasömum er bent á fundaraðstöðu Pírata sem manni sýnist vera að Fiskislóð 3.

Píratarnir verða ekki sakaðir um að bruðla í auglýsingamennsku.
Sniðganga glæpsamlegra landránsbyggða – og móðursýkisleg en fyrst og fremst ósvífin viðbrögð

Kaupmannahöfn samþykkir að kaupa ekki vörur frá ísraelskum landránsbyggðum – þetta var í júní síðastliðnum.

Byggðir þessar brjóta í bága við alþjóðalög, og samkvæmt Sameinuðu þjóðunum eru þær andstæðar Genfarsáttmálanum. Þær eru, í einu orði sagt, glæpsamlegar.

Evrópuþingið hefur gert svipaða samþykkt með gríðarlegum meirihluta. Viðbrögð öfgamanna í Ísrael var að í Evrópusambandinu væru tómir nasistar.

Ísraelsstjórn hefur sjálf viðurkennt að hún muni varla getað spornað við því að evrópsk fyrirtæki og félög sniðgangi viðskipti við landránsbyggðir.

Norski eftirlaunasjóðurinn og Danske bank eru meðal aðila sem hafa sett á hömlur á viðskipti við fyrirtæki sem tengjast landránsbyggðunum í Ísrael. Á þessari sömu slóð má lesa um margvíslega aðra sniðgöngu sem beinist að landráni Ísraelsríkis – þar eiga líka hlut að máli listamenn, háskólafólk, kirkjur og verkalýðsfélög.

Meðal þeirra sem hafa hvatt til slíkrar sniðgöngu er Nóbelsverðlaunahafinn Desmond Tutu. Hann leggur til að Ísrael fái svipaða stöðu í alþjóðasamfélaginu og Suður-Afríka á tíma apartheid.

Viðbrögð hafa oft verið ofsafengin, eins og til dæmis hjá Manfred Gerstenfeld sem Morgunblaðið vitnar nú í. Hann segir að Íslendingar séu óforbetranlegir gyðingahatarar allt frá tíma Hallgríms Péturssonar. Svo haldi þetta áfram í gegnum Bobby Fischer og Össur Skarphéðinsson.

Gerstenfeld hélt því fram fyrir nokkrum árum þegar rætt var um viðskiptaþvinganir Noregs gagnvart ísraelskum aðilum að 1,5 milljón Norðmanna hataði gyðinga.
Stór fjárhæð í flóttamannavandann – hatursáróður á útvarpsstöð

Manni sýnist að ríkisstjórnin ætli að taka myndarlega á flóttamannavandanum – og það er fagnaðarefni. Það er ekki nefnt hversu mörgum skuli tekið á móti, skiljanlega er það vandasamt, en fjárhæðirnar eru nokkuð stórar, tveir milljarðar króna á næstu tveimur árum. Helgi Hrafn Gunnarsson, þingmaður Pírata, öflugasta stjórnarandstöðuflokksins, segir á Rúv að hann sé ánægður:

Það gleður mig mjög að sjá þessa upphæð. Þetta er miklu meira en ég bjóst við.

Hvernig mælist þetta svo fyrir í þjóðardjúpinu? Skoðanakannanir undanfarið hafa sýnt talsverða andstöðu við móttöku flóttamanna, eitt viðkvæðið er að frekar skuli hjálpa þurfandi Íslendingum. En það kemur fleira til, á vef Útvarps Sögu má til dæmis sjá þetta – má reyndar spyrja hvort þetta falli undir hatursáróður: