Bréf, 365, skuldir og eignir, kynjakvótar, hamfarasaga

Lánaði Landsbankinn?

Trúum við því að Landsbankinn hafi lánað Jóni Ásgeiri raunverulega peninga til að kaupa fjölmiðlahlutann af 365?

Ríkisfyrirtækið Landsbankinn?

Þetta verður eiginlega að komast á hreint, ekki satt?

- - -

Traust á bönkum og kynjakvótar

Takk fyrir þættina. Á þessum tímum sem við lifum nú þá gerast hlutir svo

hratt að velti maður þeim fyrir sér eru þeir orðnir „yesterdays news“.

Vildi þó skjóta eftirfarandi að þér.

Í því bankaumhverfi sem við höfum í dag, mega bankastjórar nýju bankanna

ekki hafa á sér neinn blett. Þeir verða að standast alla skoðun og koma

út eins og lín í þvottaefnisauglýsingu. Hvort Birna Einarsdóttir skuldar

bankanum / þrotabúinu pening eða ekki liggur mér við að segja sé

aukaatriði. Það er komið spurningamerki á mannorð hennar, á fjárhagslegt

mannorð hennar, því verður hún eigi að víkja.

Þá er það kynjakvótinn blessaður. Heppilegt að ríkisbankarnir séu þrír,

því þá getum við gert eftirfarandi:

Banki A) Trúarleg 50/50 skipting (2 bankastjórar, 1 kvk 1kk, báðir á 1/2

launum, ekkert bruðl). Alltaf ráðið/rekið í pörum, 1kvk, 1kk.

Banki B) Aðeins og einvörðungu kvenfólk sem fær þar starf

Banki C) Aðeins og einvörðungu karlmenn sem fá þar starf

og svo sjáum við hverjum gengur best.

- - -

Hvernig á að hækka skatta?

Eins og við vitum öll eru skattahækkanir fyrirhugaðar, það segir sig sjálft að það muni vera nauðsynlegt. Mér finnst mjög mikilvægt að við ræðum það hvers konar skattahækkanir verða. Það er nefnilega ekki sjálfgefið að sú leið sem hefur verið farin hér síðustu ár, með þeim afleiðingum að mjög hefur dregið úr jöfnuði á Íslandi, verði farin áfram. Raunar má það alls ekki gerast!

Nú er tækifæri til að nota skattkerfið til að bæta fyrir þá þróun og draga úr skellinum hjá þeim sem síst skyldi taka hann, nefnilega láglauna- og millitekjufólki. Ég undrast satt að segja að umræðan sé ekki byrjuð af krafti um þetta afdrifaríka mál.

Mér þætti vænt um ef þú vildi taka þetta mál upp. Helst vildi ég raunar sjá skoðanakönnun um málið, svo hægt sé að sjá hver vilji þjóðarinnar hvað þetta varðar, er í rústabjörguninni og uppbyggingarstarfinu -ekki aðeins stjórnvalda!

Bendi á síðu Stefáns Ólafssonar, prófessors, þar sem eru fjölmargar góðar greinar um þróun skattlagningar á Íslandi:

http://www3.hi.is/~olafsson/

Og blogg Harðar Svavarssonar „Hvað á að skattleggja“ sem raunar vakti mig til umhugsunar núna um málið. http://hordur.eyjan.is/2008/11/hva-skattleggja.html

Baráttukveðjur!

- - -

Ber enginn ábyrgð?

Það er að bera í bakkafullan lækinn að tíunda allan þann aragrúa mistaka,

vanhæfni, valdníðslu og hroka sem leiddi til ástandsins.

Fáir mæla á móti því að stormurinn hafi ekki sem slíkur verið runninn

undan rifjum gangsteranna sem fengu að sólunda þjóðarauðnum, vandinn

liggur í því að húsin okkar voru byggð úr sprekum og þoldu ekki minnsta

gust.

Það er hins vegar athyglisvert að EIN EINASTA manneskja hefur stigið fram

fyrir skjöldu og beðið þjóðina fyrirgefningar á afglöpum í starfi sínu í

stjórn Seðlabankans. Sú staðreynd að hún er kona er sjálfsagt aukaatriði.

Ingibjörg og Össur voru um langa hríð sjálfskipaðir útverðir Baugs –

fjölmiðlamenn gætu kannski kannað í leiðinni hver stuðningur Baugs við

Samfylkinguna var á sama tíma?

Forsetinn feðraði útrásarósómann – af hverju axlar hann ekki sína ábyrgð

og segir af sér?

Sjálfstæðismenn og framsóknarmenn bera jafna sök á þeirri hyskni að setja

ekki reglur og lög sem dugðu. Hvar er þeirra auðmýkt?

- - -

Neyðarsjóður ESB

Egill…

Einangrun hvað? X-D er búið að sækja um í ESB (sjá að neðan). Eða, nei, þeir eru að sækja um í neyðarsjóði ESB!!!

Bíddu, er þá til ókeypis hádegisverður eftir allt saman? Hvað segja stuttbuxnadeildin núna og náhirð Davíðs um þetta?

Geir Haarde forsætisráðherra.

Jón Hákon Halldórsson skrifar:

„Evrópusambandið hefur frumkvæðið að því að viðra þessa hugmynd við okkur í gegnum sendiráðið í Brussel. Það byggir meðal annars á því að ég skrifaði Sarkozy Frakklandsforseta fyrr í mánuðinum til að útskýra stöðuna á Íslandi,“ segir Geir Haarde um mögulegt lán Íslendinga úr neyðarsjóði Evrópusambandsins. Á vefútgáfu Times í dag segir Joaquín Almunia, framkvæmdastjóri peninga- og efnahagsmála ESB, að enn sem komið er séu Íslendingar og Ungverjar einu umsækjendurnir úr sjóðnum en heildarupphæðin í sjóðnum er 25 milljarðar evra.

Geir segir allt of snemmt að segja til um hversu hátt lánið yrði eða hvað fælist í láninu og skilyrðum sem því myndi fylgja. Framkvæmdastjórnin eigi eftir að fara yfir málið og svo Evrópusambandsþingið. Geir segir að lán úr þessum neyðarsjóð sé ekki eitthvað sem geti komið í staðinn fyrir eitthvað af því sem nú þegar er byrjað að ræða. Frekar yrði um viðbót við aðrar ráðstafanir að ræða ef til lánsins úr neyðarsjóðnum kæmi.“

Flottir á því í X-D núna. Ótrúlegt lið alveg. Vilja ekki sækja um aðild að ESB en geta hugsað sér að fara þar um með betlistaf núna til að hreinsa upp ógeðið sem þeir hafa skilið eftir sig við eigið hagststjórnar klúður hér heima. En ESB er samt ekki treystandi.

Þarf að segja meira?

- - -

Skuldir og eignir

Það var forvitnilegt að sjá línuritið sem þú birtir á vefnum hjá þér varðandi skuldastöðuna, og einnig umræðuna sem fylgdi.

Sérstaklega innlegg manna um skuldir og eignir, því mikið af mesta bullinu í viðskiptamógúlunum var einmitt það að eignir væru umfram skuldir.

Eftirfarandi var tekið af vefnum þínum,

„2. nóvember, 2008 kl. 23.17

Egill, að tala um að eignir séu “froða” er full mikil einföldun. Menn skuldsetja sig ekki nema af því að þeir sjálfir og lánveitendur telja að eignir standi undir skuldum. Það sjá allir um leið og þeir slaka á og hætta í reiði- og vandlætingarkastinu. Að eignir falli í verði líkt og nú hefur gerst er í senn óvenjulegt og skelfilegt. Það breytir ekki því að það er kjánalegt að horfa eingöngu á skuldir án þess að tala um eignir í leiðinni, líkt og Stefán gerir. Að tala eingöngu um skuldir segir akkúrat ekki neitt. Og svo hitt, hvenær breytast eignir í froðu? Hvaða snillingur hefði geta sagt fyrir ári síðan að t.d. kaup hlutabréfa í bönkum landsins væru jafn gáfuleg eins og að kaupa froðu? Nefndu mér einn. Og þá er ég ekki að tala um “i told you so” menn sem flykkjast nú upp á yfirborðið, heldur hver sagði að hlutabréfin væru froða?“

Ákaflega margir virðast telja að eignastaða sé það eina sem skiptir máli þegar kemur að skuldum, bankamennirnir til dæmis töluðu alltaf um góða eignastöðu og þess vegna væra allt frábært. Mín reynsla af skuldum er aftur á móti sú að tekjustreymið hefur mikið meira að gera með getu til endurgreiðslu skulda en eignastaðan, eignastaðan er í besta falli huglæg vænting þín um endursöluverðmæti.

Það er nefnilega þannig að einu peningarnir sem fyrirtæki hafa til fjárfestinga og þar með greiðslu skulda eru hagnaður og hugsanlega fé sem fellur til vegna afskrifta eigna en þá einungis um skamman tíma.

Skuldasöfnun þar sem einungis er horft til eignamyndunar hlýtur að vera mjög áhættusöm, því endalaus vöxtur eigna er ekki mögulegur eins og við höfum séð undanfarið. Fasteigna bólan okkar Íslendinga var einmitt keyrð áfram á þeirri hugmynd að enginn átti að borga skuldirnar, allir ætluðu að selja húsin sín með hagnaði sem átti að standa undir hluta kostnaðar.

Sú hugmynd að endalaus hagnaður af eignasölu geti staðið undir langtíma verðmætasköpun og endurgreiðslu skulda er í besta falli heimskuleg, en í versta falli glæpsamleg gagnvart umhverfinu.

- - -

Hamfarasaga

Mig langar til að segja þér dálitla sögu. Þetta er hamfarasaga, en ég er jarðfræðikennari og skútukarl, og það er einmitt traust reynsla þegar greina skal atburði þá er hér verður lýst. Þeir sem til þekkja munu staðfesta þessa frásögn eftir því sem þeir best vita. Það getur þó reynst hverjum manni ofraun að grafa upp sannleikskorn úr þeim harðskafli sem nú hylur landið þar sem flokkshollusta þykir meiri dyggð en almenn skynsemi og sannleiksást.

Á liðnu sumri hreppti þjóðarskútan brælu en sigldi þó beina stefnu fyrir fullum seglum með skerjagarðinn framundan. Stjórnendur töngluðust glaðbeittir á því hvað skipið væri gott og að skerin væru hró. Því miður sýnir reynslan að galgopaháttur af þessum toga er til marks um óhæfa stjórnendur og ósamkomulag í brúnni.

Lengi vel höfðu allar stefnubreytingar verið á stjórnborða en nú var svo komið að skipið var farið að sigla til baka eftir allar hægribeygjurnar. Auk þess voru nú áberandi sker komin upp stjórnborðsmegin. Þeim sem aðhylltust stjórnborðsstefnu þótti minnkunn af því að láta opinberlega af trú sinni. Því var áfram siglt beint og hátt. Í brúnni ríkti þögnin ein. Hásetarnir stóðu klárir við skautin en engin skipun barst um að breyta seglum. Kallarinn Hannes sem hafði gegnt því hlutverki að kalla „hægri snúúúú !“ fyrir skipstjórann var nú þagnaður.

Að lokum kom að því að menn tóku að ræða um það hverju ætti að bjarga ef allt færi á versta veg. Davíð skipstjóri, Geir undirsáti, Hannes kallari og fleiri úr stjórnborðsliðinu vildu bjarga sjóðum vina sinna þeirra Kjartans og Björgólfsfeðga. Þeir áttu þar greiða að gjalda því Kjartan og Björgólfsfeðgar höfðu um langa hríð fjámagnað sjóði stjórnborðstrúboðsins á laun. Einnig var rætt um að senda neyðarkall til breska flotans. Sá galli var þó á þessari ráðagerð allri að bakborðsmönnum í brúnni þótti rétt að eitt skildi yfir alla skipsverja ganga þegar kæmi að björgunaraðgerðum eins og kveður á um í sjóferðalögum. Einnig þótti það ókostur að þeir Kjartan og Björgólfsfeðgar höfðu farið með ránum og ófriði um strendur Bretlands og skilið þar eftir sviðna jörð. Því þótti víst að sjóðir þeirra yrðu gerðir upptækir sem hvert annað vogrek ef til björgunar kæmi . Einnig þótti líklegt að skipsbrotsmenn yrðu hengdir ef þeir féllu í hendur Breta hvort sem þeir hefðu tekið þátt í sjóránum útrásarvíkinga eður ei. Því var enn siglt og ákveðið að láta reyna á skerin.

Nú kemur til sögunnar Þorsteinn nokkur Már. Hann var skipstjórnarmaður góður og þrautreyndur úr mörgum óveðrum. Þá var um borð í skútunni sjóðurinn Glitnir. Hann var hluti af ránsfeng Jóns víkings Ásgeirs úr Bónhúsum sem herjað hafði víða á vinveittar nágrannaþjóðir. Þorsteinn tók Davíð tali og lagði það til að sjóðnum Glittni yrði bjargað og hann hafður sem kjölfesta í björgunarbátnum. Davíð tók þetta óstinnt upp enda var hann óvildarmaður Jóns og vildi hans sjóði til einskis góðs nýta. Hrifsaði hann sjóðinn úr höndum Þorsteins svo hart að fygldu með neglurnar. Það herma kunnugir að Þorsteinn hafi ei í annan tíma brugðið svo svip enda var hann handlama eftir. Eigi brást honum þó ákvæðaskáldskapurinn og kastaði hann fram vísu þessari:

Sárt er þann sjóð að missa

svíður í undir handa

stafnkvígs brot sé og blástur

beljandi Rán mun hrista

en svalbúinn sulluraftur

sökkva mun fjár í vanda

Björgúlfum báðum svikinn

botninn af hann mun gista.

Davíð vildi nú afhenda þeim Björgólfsfeðgum sjóðinn Glitni en þeir voru þá þegar rónir á björgunarbátnum. Bað hann þá snúa við og þiggja sjóðinn sem kjölfestu. Þeir töldu sig hafa ærna kjölfestu þegar og myndu þeir halda áfram sjóránum er veðrinu slotaði. Lét nú Davíð bera alla sjóði út á lunninguna og bað þá snúa við og hirða. Þeir vildu eigi þiggja enda var margt þar illa fengið og ekki gott að hafa innanborðs ef þeir leituðu griða hjá Bretum. Kom þá til þess er vísir menn höfðu fyrir séð að Þjóðarskútunni hvolfdi, enda kjölfestan öll á lunningunni. Gekk þar allt eftir er Þorsteinn hafði fyrir séð. Réru þeir Björgólfsfeðgar við svo búið á brautu og vildu engum bjarga þó svo margir mætir stjórnborðsmenn veltust í brimgarðinum. Launuðu þeir þar með kinnhest þann er Björgólfur eldri hafði eitt sinn fengið í svallveislu þeirra stjórnborðsliða.

Það sást síðast til skipsbrotsmanna að sumir voru þá þegar drukknaðir í hafrótinu og flutu búkarnir víða. Allir sjóðir voru þá horfnir fyrir borð og þeir sem komist höfðu á kjöl áttu von á því að verða hengdir fyrir sjórán ef einhver hirti um að bjarga þeim. Mændu nú skipsbrotsmenn grátbólgnum augum upp til himnadísarinnar Evrópu, en hún var enn í sárum eftir samskiptin við Seif, dauf og lítt fallin til áheita. Vildi hún ekkert með þá hina blautlegu karla hafa nema ef þeir færðu henni þjóðarskútuna góðu á réttum kili. Reyndu nú skipsbrotsmenn sem ákafast að rétta við skútuna til þess að færa hana himnadísinni að gjöf. Engar fregnir eru af því hvernig til tókst en mörgum líkum hefur þegar skolað á land. Þar á meðal eru flestir úr liði stjórnborðsmanna. Er til þess tekið hve rýrir búkar þeirra eru nú, en þeir voru allir nokkuð þykkvir fyrir enda hafði Davíð alið þá vel. Skipsstjórnin er nú öll talin af enda héldu þeir of lengi í sjóðina þegar skútunni hvolfdi. Fé það er þeir vildu svo ákaft afhenda dró þá á botninn.