arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Þrýst á Óskar að segja upp

Óskar Hrafn Þorvaldsson hefur að mörgu leyti staðið sig vel sem fréttastjóri Stöðvar 2. Hann hefur byggt upp hóp af ungum og áhugasömum fréttamönnum sem eru óhræddir við að takast á við erfið mál.

Fréttirnar á Stöð 2 hafa batnað mikið undir hans stjórn. Óskar er líklega besti fréttastjóri sem Stöð 2 hefur haft í mörg ár. Hann er forkur duglegur, vinnur með fólkinu á gólfinu eins og sagt er.

Óskar kýs að segja af sér vegna fréttaflutnings sem reyndist vera rangur, eða það er látið í veðri vaka. Það er ákvörðun sem maður getur virt – kannski er verst hvað það tók langan tíma að leiðrétta vitleysuna.

Hins vegar segja heimildir að þrýst hafi verið á Óskar að segja upp og honum boðinn starfslokasamningur. Fréttastofa Stöðvar 2 hefur flutt talsvert af fréttum sem hafa verið óþægilegar fyrir Jón Ásgeir Jóhannesson, eiganda 365. Fyrir skemmstu lét Jón Ásgeir uppi mikla óánægju með vinnubrögð fréttastofunnar.

Ég hef áður bent á það að fréttastofan hefur vissa sérstöðu innan fjölmiðlaveldisins, hún á sér 25 ára sögu, félagið sem hún heyrir undir hefur verið í eigu margra ólíkra manna – sumra hafa verið stóreinkennilegir – og þar ríkir hefð fyrir ákveðnu sjálfstæði í vinnubrögðum. Slíka hefð er ekki að finna á Fréttablaðinu.

Nýi fréttastjórinn, Freyr Einarsson, hefur haft yfirumsjón með þættinum Íslandi í dag. Hann er ágætur fyrir sinn hatt, sem einhvers konar magasín, en fréttaþáttur er hann ekki. Freyr hefur starfað innan yfirstjórnar 365 – það er ekki sérlega gott veganesti fyrir fréttastjóra sem þarf að geta staðið uppi í hárinu á eigendum fjölmiðilsins.

Það er nefnilega erfið staða fyrir fjölmiðil að vera í eigu manna sem eru aðalfréttaefni samtímans.
Kristinn: Rúin trausti

Kristinn H. Gunnarsson, fyrrverandi alþingismaður, skrifar pistil um stjórnmálamenn sem eru rúnir trausti vegna peningagjafa frá fyrirtækjum. Segir meðal annars:

- - -

„Valdastaða margra þeirra, sem mikið fengu af peningum, er sláandi. Einn var borgarstjóri, annar var aðstoðarmaður forsætisráðherra og varð formaður borgarráðs Reykjavíkur, sá þriðji varð stjórnarformaður Orkuveitu Reykjavíkur og síðar ráðherra, sá fjórði varð borgarstjóri. Áfram má lengi telja. Völdin í Reykjavík og í ríkisstjórn eru mikils virði. Eftir hrunið varð ljóst að stjórnmálamennirnir sem fóru með völdin höfðu ekki rækt starf sitt. Þeir höfðu látið undir höfuð leggjast að stjórna og leyft einmitt þeim sem stórtækastir voru í fjárveitingunum að haga sér að vild. Geysir Green Energy, REI og Icesave segja allt sem segja þarf um hvað hverjir voru að verki og hverjir ófu hverjum um fingur sér.

Nú eru þessir einstaklingar spurðir: hverjir gáfu ykkur peningana? Þá verður fátt um svör. Svarað er fáu til og seint. Farið er undan í flæmingi og ýmist vísað í einhverja flokksnefnd eða að leyfi þurfi frá þeim sem gáfu. Enn hefur enginn gert hreint fyrir sínum dyrum. Enn hefur enginn viðurkennt að áhrif hafi fylgt peningum. En allir hafa þeir viðurkennt að þetta séu of háar fjárgjafir og eigi ekki að líðast.“
Sigurður á flótta undan réttvísinni?

Nú er maður grunaður um saknæmt athæfi, hefur stöðu grunaðs eins og það heitir, lögreglan vill ná tali af manni, yfirheyra mann, en maður er í útlöndum og neitar að koma heim – nema kannski að uppfylltum einhverjum skilyrðum, nokkuð óvenjulegum, vægast sagt.

Er þetta þá eitthvað annað en að vera á flótta undan lögreglunni, les: réttvísinni?
Ógeðslegar skordýramyndir

David Attenborough er nú kominn með þætti um skordýr.

Ég á mjög erfitt með að horfa á þættina hans, þetta byrjar oft frekar vel, dýrin eru sæt og smúmíleg, en svo veit maður ekki fyrr en þau eru farin að éta hvert annað.

Einu sinni varð ég brjálaður yfir atriði í þætti eftir Attenborough. Það var þegar hjörð af háhyrningum var að elta hvalkú og kálfinn hennar til að reyna að skilja þau að; tókst náttúrlega að lokum og svo átu þeir litla hvalinn.

Þetta var stuttu eftir að ég eignaðist Kára; það var líklega tengt hormónastarfseminni að ég varð svona æstur yfir þessu atriði.

En svona nákvæmnislegir þættir um skordýr eru ekki algjört nýnæmi.

Þegar ég var tólf ára var sýnd í Reykjavík mynd sem kallaðist The Hellstrom Chronicle. Þetta var heimildarmynd, en meginþema hennar var samt að skordýrin væru smátt og smátt að leggja undir sig heiminn. Mannkynið væri raun glatað – það hefði ekki roð í þessa óvini sína. Myndin var full af ógeðslegum nærmyndum af skordýrum.

Þetta var mjög umtöluð mynd, og ég man raunar ekki betur en að farið hafi verið með okkur börn úr Melaskóla eða Hagaskóla til að sjá hana í Nýja bíói.

Kári er að horfa á Attenborough.

Ég heyri hann segja vantrúaðan inni í stofu: Neiii.

Það var verið að éta mömmuna.

Og svo versnar í því.

Skordýrabörnin finna sér nýja mömmu – og éta hana sjálf.

Það er síðasta máltíðin áður en þau halda út í heiminn.

Annars sýna dýralífsmyndir aðallega tvennt, enda ekki mörgu öðru til að dreifa: Tímgun og fæðuöflum.

Við mennirnir kæmum kannski ekki sérlega vel út úr því ef sjónum væri beint að þessum hliðum í fari okkar.

Eintómar ríðingar – og svo sýnt inn í sláturhús þar sem er verið að drepa kjúklinga og nautgripi.

Þökkum guði fyrir menninguna sem dreifir huga okkar aðeins frá þessu.
Roubini: Það þarf alvöru endurbætur á fjármálakerfinu

Dr. Doom, Nouriel Roubini, er í viðtali við Der Spiegel. Hann talar um nauðsyn þess að brjóta upp fjármálakerfið í heiminum áður en það leiðir af sér meiri hörmungar. Eitt af því sem hann telur að sé nauðsynlegt er að brjóta upp risastórar fjármálastofnanir og ofurvald þeirra:

- - -

SPIEGEL: US President Barack Obama has introduced plans for financial reform, including the so-called Volcker rule and other regulations to limit the size of banks. Is more drastic regulation needed?

Roubini: Its a good start, but I am thinking in a more radical direction. The financial supermarket model obviously has not worked. An institution where you have, all in one place, commercial banking, investment banking, hedge funds, insurance and lots of other financial services becomes too complex to manage. No CEO can effectively monitor that. So, this all needs too be broken up into pieces. If you have many different institutions which do different types of financial services, none of them will be systemically important.

SPIEGEL: Almost 100 years ago, the US government broke up Standard Oil - and the world ended up with pieces that became bigger than the original.

Roubini: What I am proposing goes back to Glass-Steagall Act types of restrictions between commercial and investment banking, regulations that already existed until about 10 years ago. They worked well.

SPIEGEL: What additional financial reforms do you consider indispensable?

Roubini: The derivative markets have to become more transparent, and securitization has to be more strictly regulated. Financial institutions need to change their compensation systems in a way that they dont lose sight of long-term interests. And the rating agencies need to be forced to change their business model so conflicts of interest are no longer an issue.
Ekki crème de la crème

Það er ekki langt síðan að Jón Ásgeir Jóhannesson var fastagestur í forsetaboðum. Forseti Íslands sníkti far með einkaflugvélum hans og vina hans.

Jón var semsagt í veislum þess sem hefur verið kallað „betra“ fólkið.

Nú er hann búinn að missa allt út úr höndunum á sér, að minnsta kosti í bili, og síðustu fréttir herma að eignir hans á Íslandi hafi verið kyrrsettar.

Það breytir svosem ekki miklu, því menn af þessu tagi passa upp á að setja ekki mikið á kennitöluna sina.

En Jón á ennþá fjölmiðlafyrirtækið 365 – og það virðist vera eina leið hans inn í einhvers konar samkvæmislíf núorðið.

Hann er sjálfur farinn að fara í leiðangra til að kaupa myndefni fyrir sjónvarpsstöðvar sínar, og svo segir DV frá því að hann ætli að skella sér á úrslit American Idol. Þar er hann væntanlega í krafti stöðu sinnar sem eigandi 365.

En þetta er hátt fall. Úr fínustu forsetaveislum í úrslit Idolsins.

Því sú samkoma verður seint talin vera crème de la crème.
Líkur á forsetaframboði Evu Joly aukast

Le Monde fjallar um hugsanlegt forsetaframboð Evu Joly undir fyrirsögninni Forsetakosningar 2012, Eva Joly fyrir Europe Ecologie, nú má fara að trúa því. Greinin birtist 8. maí.

Présidentielle de 2012 : Eva Joly, dEurope Ecologie, commence à y croire.

Í greininni segir að þessi hugmynd gangi ljósum logum meðal stuðningsmanna Les Verts, Græningja. í Frakklandi. Samkvæmt skoðanakönnun sem birt var í tímaritinu LExpress nýtur Joly 12 prósent meira fylgis en Cécile Duflot, ung kona sem er mjög vinsæll aðalritari Græningja.

Le Monde segir líka að Eva Joly sé til í slaginn, þótt hún taki þessu með „falskri“ hógværð, þrátt fyrir raddir um sem segi að hana vanti reynslu eða að hún sé of hlédræg, þá telji hún sig hæfa til að fara í baráttuna um forsetaembættið, enda hafi lágvær rödd hennar aldrei hamlað því að hún gæti sannfært dómstóla.
Grímur: Þúfnahyggja

Grímur Atlason, VG-ari og sveitarstjóri í Dalabyggð, skrifar á vef sinn, meðal annars um misvægi atkvæða á Íslandi:

- - -

„Þess ber að geta að VG menn í Skagafirði og NV landi hafa talsvert vægi í stjórnmálum á Íslandi. Þannig kusu 4200 manns í kjördæminu flokkinn í síðustu kosningum. Það skilaði flokknum 3 af 9 þingmönnum kjördæmisins. Á sama tíma kusu rúmlega 8000 manns VG í öðru af tveimur kjördæmum Reykjavíkur. Það skilaði 2 af 11 þingmönnum. Það er því ljóst að kjósendur flokksins í Skagafirði hafa umtalsvert meira vægi en aðrir kjósendur á Íslandi.

Þúfnahugsun og vægi þröngra hagsmuna hafa ráðið allt of miklu allt of lengi. Stjórnsýslan á Íslandi er bæði veik og léleg. Það þarf að taka hana í gegn á öllum vígstöðvum. Flokksgæðingum hefur verið hlaðið á hillur ráðuneytanna um áratuga skeið. Fagmennskan hverfur og eftir stendur pot vina til vina. Þetta er með öllu óþolandi og verður ekki breytt með samþykktum úr Skagafirði.

Skagfirðingar berjast á hæl og hnakka til þess að bjarga vinveittum ráðherra einhverra ímyndaðra hagsmuna. Þetta er rökvilla. Hagsmundir Íslands sem heildar skipta meira máli en skammtímatuð og þúfnahyggja. Potið og sérhagsmunagæslan komu okkur í vandræðin. Leiðin út úr vandanum er m.a. sú að vægi Skagafjarðar verði eins og annarra á Íslandi.“
Absúrd

Frétt Ríkisútvarpsins um fækkun ráðuneyta, kvöldfréttir 9. maí 2010.

Minnir helst á absúrdleikhúsið þegar það var upp á sitt besta um 1960. Listin var að svara nógu mikið út í hött, meina ekki það sem maður segir heldur kannski eitthvað allt annað – og þá náðust hin réttu absúrdáhrif.
Lofar ekki góðu

Ólafur Reynir Guðmundsson var í viðtali í Silfrinu um nauðsyn þess að skera niður og gera það faglega – og hættuna á að annars lendum við í vítahring skulda. Hann segir að þetta sé stærsta verkefnið sem blasi við íslenskum stjórnmálamönnum.

Á sama tíma geisar deila í ríkisstjórn um frekar einfaldar breytingar á Stjórnarráðinu.

Lofar sannarlega ekki góðu.

Viðtalið við Ólaf má sjá með því að smella hér.
Gæsluvarðhald

Nú er komið fram að Steingrímur J.Sigfússon talaði ekki um að „sefa reiði almennings“, heldur lá þetta í spurningu sem blaðamaður beindi til hans.

Þá þyrfti maður eiginlega að vita hvaðan þessi frétt er komin – hverjir „túlkuðu“ orð Steingríms svo frjálslega?

Að því sögðu er auðvitað réttast að ráðherrar eins og Steingrímur og Jóhanna segi sem minnst um þessar handtökur.

Á vef Pressunnar raða þeir sér upp pennar sem lýsa því hversu hræðilegt sé að glæframenn úr bönkunum séu settir í gæsluvarðhald.

Í fréttadálki þessa fjölmiðils hefur síðasta sólarhringinn birst fjöldi frétta um hversu vafasöm þessi aðgerð sé og hversu hræðilegt það sé að lenda í gæsluvarðhaldi.

Reyndar stemmir margt við það sem Eva Joly sagði að myndi fara í gang þegar handtökur hefjast. Banksterarnir eiga enn þá volduga bandamenn – og það vekur upp óþægilegar kenndir hjá að sjá snyrtilega heimilisfeður í jakkafötum leidda burt í lögreglufylgd.

Menn eru ansi brattir að fullyrða að gæsluvarðhaldið hljóti að vera tilefnislaust. Eitt er að sakarefnin gætu verið býsna stór, þá erum við að tala um fjársvik sem nema hundruðum milljarða króna. Og hitt er að fyrir gæsluvarðhaldinu geta reynst ágæt rök eins og einn lesandi síðunnar skrifar:

„Ég efast um að dómari hafi fallist á gæsluvarðhald í þeim eina tilgangi að koma í veg fyrir að gögnum verði eytt, til þess hafa þessir menn haft nægan tíma til fram að þessu.

Það sem menn verða átta sig á að þegar flókin mál hafa verið til rannsóknar í langan tíma þá getur það skipt máli hvernig sakarefnið er síðan borið undir sakborninga við skýrslutökur og hvað nákvæmlega er verið að saka þá um. Gæsluvarðhald getur þá t.d. verið nauðsynlegt til þess að þeir sakborningar hafi ekki tækifæri til að samræma framburð sinn eftir að þeir vita nákvæmlega hvert sakarefnið er. Þess vegna hafa þeir væntanlega verið boðaðir í yfrheyrslu fyrst og síðan settir í gæsluvarðhald eftir skýrslutökur og eftir að sakarefnið var borið undir þá svo þeir gætu ekki sammælst eftir skýrslutökuna.

Þá er einnig sá möguleiki til staðar að það hafi verið skorað á þá í skýrslutökum að leggja fram ákveðinn gögn sem sérstaki saksóknarinn veit að eru til staðar en þeir hafi ekki viljað og þá getur sérstaki saksóknarinn nýtt tíman núna til að nálgast þessi nauðsynlegu gögn.

Allt þetta geta verið rannsóknarhagsmunir sem myndast við það að sakarefni er borið undir sakborninga og fer eftir svörum þeirra við skýrslutökurnar til hvaða þvingunarúrræða er nauðsynlegt að grípa til.

Síðan skulum við ekki gleyma því að Ólafur Hauksson hefur þurft að færa rök fyrir því að rannsóknarhagsmunir séu til staðar í málinu og héraðsdómarinn virðist hafa verið sammála því og því skulu menn fara varlega með fullyrðingar og upphrópanir þangað til við vitum á hvaða grundvelli þessir menn voru settir í gæsluvarðhald.“

Annars kemur til kasta Hæstaréttar á mánudag – sjáum til hvernig fer þá.
Flottræfilsháttur á gömlum merg

Það er verið að ræða um hækkun á launum Seðlabankastjóra. Og það er auðvitað út í hött að fara að láta hann hafa einhverja sérstaka hækkun umfram annað fólk á Íslandi.

En það er allt í lagi að rifja upp að fyrir rúmu ári var ástandið dálítið annað.

Þá voru þrír seðlabankastjórar á Íslandi. Það mátti ekki vera minna. Hver þeirra var með um 20 milljónir króna í árslaun.

Og þá voru í bankaráði Seðlabankans Jón Sigurðsson, Ragnar Arnalds, Hannes Hólmsteinn Gissuararson og Halldór Blöndal formaður – sá er orti um einn seðlabankastjórann að hann væri „hannesarjafni“ – þá væntanlega jafni Hannesar Hafstein, ekki Hannesar Hólmsteins.

Það þótti nauðsynlegt að hækka laun bankastjórans rækilega eftir að hann hóf störf – svo hann yrði örugglega hærri en forseti Íslands.

Gunnar Axel tók saman efni um þetta á bloggsíðu sinni fyrir tveimur árum, fyrir hrun, þar má líka lesa um skuldbindingar vegna fyrri bankastjóra og maka þeirra og um fleira sem tengist bankanum. Flottræfilshátturinn þar er ekki nýr af nálinni.

Maður getur til dæmis spurt sig hvers vegna Seðlabankastjóri þarf að hafa einkabílstjóra. Nú veit ég að núverandi bankastjóri býr í mjög þægilegu göngufæri við bankann. Sumir ráðherrar eru eilíflega að fara út á land og þurfa kannski bílstjóra vegna þess – það getur varla átt við um bankastjóra í Seðlabankanum, fer hann ekki bara á sinn kontór?
Snyrtilegir menn í jakkafötum í fylgd lögreglu

„Hjörðin öskar af gleði, fjölmiðlar tútna út af sölulegri vandlætingu, ráðherrar sjá atkvæðin koma til sín, það var engin ástæða til að setja þessa menn inn önnur en PR fyrir Steingrím og Jóhönnu, ömurlegt.“

Þetta skrifar Bubbi Morthens á Facebook síðu sína vegna handtöku Hreiðars Más Sigurðssonar og Magnúsar Guðmundssonar. Annar sem er ósáttur er Hannes Hólmsteinn Gissurarson.

Nú þekkir maður ekki sakarefnin nógu vel til að vita hvort gæsluvarðhaldið er réttlætanlegt eða ekki. Það var allavega samþykkt í héraðsdómi.

En hvað er þetta með snyrtilega menn í jakkafötum? Fólki finnst greinilega annarlegt að sjá slíka menn leidda burt af lögreglu, en það gegnir öðru máli ef þeir væru til dæmis í hettupeysum. Þá heyrir maður ekki neinn kvarta.
Engin bylting, óljós úrslit

Þegar allt kom til alls vildu breskir kjósendur ekki breytingarnar sem höfðu verið boðaðar – í fjölmiðlum, já og í skoðanakönnunum.

Frjálslyndir demókratar unnu alls engan sigur. Langt í frá.

Það er enginn skýr meirihluti í breska þinginu, en Frjálslyndir eru í þeirri stöðu að þeir geta ekki stutt aðra en Íhaldsflokkinn. Stjórn með Verkamannaflokknum myndi ekki einu sinni hafa þingmeirihluta.

Og þannig er það að takmarkað sem Nick Clegg getur heimtað af David Cameron. Spurningin er hvort útkoman verður samsteypustjórn þar sem einhverjir af þingmönnum Frjálslyndra fá ráðherraembætti eða hvort Íhaldsflokkurinn myndar minnihlutastjórn gegn því að hafa samráð við Frjálslynda um lagasetningu.

Eton drengirnir eru að komast til valda í Bretlandi, Cameron sjálfur, milljarðamæringurinn og umhverfissinninn Zac Goldsmith sem vann nauman sigur í kjördæminu Richmond Park, og fleiri úr innstu sveit formannsins.

Blaðamaðurinn Nick Cohen skrifaði ágæta bók um þetta sem nefnist Waiting for the Etonians. Þar veltir hann fyrir sér þeirri staðreynd að eftir þrettán ára vinstri stjórn í Bretlandi velji kjósendur menn úr gömlu yfirstéttinni til að stjórna landinu.

En sigurinn var samt ekki stór, og framtíðin óviss í Bretlandi, þar sem fjárlagahalli er nú sagður vera sá mesti í Evrópu, meiri en í Grikklandi.
Svart sólskin

Ein kenningin er sú að það sé þetta sem Hreiðar Már Sigurðsson og Magnús Gunnarsson séu handteknir fyrir.

Black Sunshine.

Það skorti ekki frumleikann við myrkraverkin.
Skuldastaða sjávarútvegsfyrirtækja

Gunnur Tómasson hagfræðingur sendir þetta bréf til alþingismanna.

- - --

Ágæti alþingismaður.

Í frétt á eyjan.is í dag, Of skuldsett til að falla. Sjávarútvegsfyrirtækin þola ekki frekari álögur eða fyrningu, segir svo:

Skuldir nokkurra stórra útvegsfyrirtækja eru meiri en svo að hægt sé að bjarga þeim.

Útlitið í stærsta grunnatvinnuvegi landsmanna er mun alvarlegra en margir hafa gert sér í hugarlund hingað til. Ný skýrsla Háskólans á Akureyri leiðir í ljós að 15 prósent stórra sjávarútvegsfyrirækja fara yfir um á næstu misserum og verður ekki bjargað með neinum leiðum. Rekstur 40 prósent slíkra fyrirtækja til viðbótar er í járnum og verður í járnum næstu árin. Aðeins 40 prósent allra sjávarútvegsfyrirtækja landsins halda sjó við núverandi aðstæður.

Umrædd skýrsla hefur ekki verið gerð opinber enn sem komið er en þar eru staðfestar verstu grunsemdirnar varðandi halloka sjávarútveg landsins sem er eftir bankahrun langstærsti og mikilvægasti grunnatvinnuvegur Íslands.

Er staðan svo alvarleg að Björn Valur Gíslason, þingmaður Vinstri grænna, segir með öllu ófært að leggja á frekari skuldbindingar og því þjóni engum tilgangi að innkalla aflaheimildir eða hefja svokallaða fyrningu því yfir helmingur fyrirtækja í sjávarútvegi megi ekki við að missa eina einustu krónu úr rekstrinum. „Það er sorglegt frá að segja en samkvæmt skýrslunni er staðan svo slæm að engu skipti þó ríkið fari fram á krónu, hundrað kall eða þúsund kall fyrir úthlutun í framtíðinni að fyrirtækin mörg ráða einfaldlega ekki við það.“

Þó siðferðilega telji menn rétt og sanngjarnt að fyrirtæki sem ekki hafa gætt aðhalds í rekstri fari í þrot flækir það málið töluvert hversu sjávarútvegsfyrirtækin eru stór hluti stærri viðskiptavina endurreistu bankanna. Líkur þykja sterkar að einhvers konar fyrning eða frekari álögur á sjávarútvegsfyrirtæki dragi þau einfaldlega í þrot með tilheyrandi búsifjum fyrir bankanna sem aftur gæti vel endað í skauti skattborgara landsins.

Umsögn.

Íslenzk stjórnvöld eru skuldbundin gagnvart Alþjóðagjaldeyrissjóðnum vegna efnahagsáætlunar stjórnvalda og AGS að hlaupa ekki frekar undir bagga með bönkunum vegna þess fortíðarvanda þeirra sem felst m.a. í skuldastöðu heimila og fyrirtækja, þ.m.t. sjávarútvegsfyrirtækja.

Í 7. gr. viljayfirlýsingar stjórnvalda til AGS dags. 20. Október 2009 segir m.a. svo: „…while we remain committed to protecting domestic deposits, we have no fiscal capacity to absorb any further private sector losses from the banking crisis, whether this be through direct use of government resources, or an indirect use of the governments balance sheet to assume risk.”

[„…þótt við séum áfram skuldbundin til að vernda innlend innlán þá höfum við ekkert svigrúm á sviði ríkisfjármála til að axla nein frekari töp vegna bankahrunsins hvort sem væri í mynd beinna útgjalda hins opinbera eða óbeinnar yfirfærslu á áhættu til efnahagsreiknings hins opinbera.“]

Virðingarfyllst,

Gunnar Tómasson, hagfræðingur
Á heljarbraut

Svo hljóðar forystugrein Kathimerini, virtasta dagblaðs Grikklands í dag, hann er að finna á enskri vefsíðu blaðsins.

- - -

On the road to destruction

Can a society self-destruct? Yes, it most definitely can and the way Greece is headed right now it is a very real possibility that it will.

Here we have a state and a society that allow a handful of nihilistic hooligans to torch the city and cause the deaths of three citizens.

We have the leadership of the countrys second biggest political party opting for a populist line of rhetoric and failing to answer a simple question on whether or not it will support the governments economic recovery plan.

We see a society that is mad, and justifiably so, and we see it going down an ill-advised path.

Then we see the government, caught in the grips of panic, contributing to the populist fever and pouring more oil over the fire.

Greece is at the most crucial point of its post-1974 history and whether we destroy ourselves or not, whether we go bankrupt or not, depends not just on our political leadership, but also on every single one of us individually and collectively.
Húsleit hjá skilanefndinni?

Í framhaldi af orðum Lárentínusar Kristjánssonar, formanns skilanefndar Landsbankans, sem vitnað er til í síðasta pistli.

Vekur hann ekki einmitt spurningar um hvort ekki sé nauðsyn að gera húsleit hjá skilanefnd bankans?
Varðmaður bankaleyndarmálanna

Lárentsínus Kristjánsson er undarlegur formaður skilanefndar Landsbankans – bankans sem hefur valið Íslendingum þyngri búsifjum en aðrir.

Hann passar upp á það ásamt Ásmundi bankastjóra að allt sé lok og læs í bankanum, helst engar upplýsingar berist þaðan.

Hann er líka formaður lögmannafélagsins og veittist sem slíkur að Evu Joly í fyrra, þar talaði hann um hið svokallaða bankahrun.

Nú er Lárentínus aftur kominn á stúfana og hefur mestar áhyggjur af því að gerðar séu húsleitir á lögmannsstofum og að lögfræðingar geti ekki fengið að þegja nóg yfir leyndarmálum skjólstæðinga sinna.

Embætti sérstaks saksóknara mun ganga mjög treglega að fá upplýsingar hjá skilanefndum, sérstaklega skilanefnd Landsbankans. Þaðan þarf að toga allt með töngum, ef það þá fæst yfirleitt afhent. Samkvæmt heimildum stendur skilanefnd Glitnis sig ögn betur, en skilanefnd Kaupþings mun sinna upplýsingagjöfinni til ákæruvaldsins best.
Að svæla innistæður úr bönkum

Lilja Mósesdóttir alþingismaður skrifar á Facebook síðu sína:

Rosalega var sárt að horfa á viðtal við atvinnulausan mann í sjónvarpinu sem hefur verið án vinnu í heilt ár. Eina leiðin til að koma atvinnulausum aftur í vinnu er að svæla allar innstæðurnar út úr bönkunum og virkja til atvinnusköpunar. Hver á eiginlega allar þessar innistæður??

En þá vakna spurningar: Vaxtamunurinn hér er svo lítill og verðbólgan svo mikil að fólk er auðvitað ekki að græða neitt á því að hafa peningana sína í bönkunum. Þeir eru einfaldlega einu staðirnir þar sem hægt er að hafa þá – nema þá að fólk setji þá undir koddann.

Það eru gjaldeyrishöft og ekki hægt að flytja peningana úr landi.

Þetta eru krónur en það sem vantar sárlega er erlendur gjaldeyrir.

Og það er sama og ekkert í íslensku samfélagi sem hægt er að fjárfesta í – ekkert sem menn treysta.

Hvernig er þá hægt að svæla innistæðurnar úr bönkunum?

Er kannski hugmyndin að fara að leggja á þær skatt umfram það sem er?