arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Founder´s Lounge

Þegar Björgólfur Guðmundsson tók til við að byggja húsið sem nú heitir Harpa var hann vinsælasti maður á Íslandi. Og það var gerð könnun í blaði og þar kom í ljós að flestir sem voru spurðir vildu helst líkjast syni hans, Björgólfi Thor. Það er óþarfi að gleyma þessu nú þegar hann sniglast inn í Hörpu og er í raun persona non grata. Maður sér myndir af honum koma í húsið og enginn talar við hann nema Árni Johnsen.

Hefði ekki átt að bjóða honum? Ja, það hefði verið svolítið eins og að slá striki yfir sögu hússins – sem er eins og hún er.

Frásögn í frétt Ríkisútvarpsins í kvöld er athyglisverð, hún lýsir andanum sem ríkti á tímanum þegar lagt var á ráðin um byggingu hússins. Og það skal ítrekað að þessi framganga þótti bara býsna smart:

„Reikningurinn við húsið hækkaði því úr 12 og hálfum milljarði í um sautján milljarða króna. Og ýmislegt athyglisvert kemur í ljós þegar upphaflegu teikningarnar eru skoðaðar. Á austurhlið hússins stóð upphaflega til að innrétta sérstakar fríðindastofur, eða VIP-herbergi, sem hópar eða fyrirtæki gætu leigt undir fundi og veislur. Á efstu hæðinni stóð hins vegar til að innrétta tæpa 140 fm sem svokallaða Hollvinastofu, eða Founders Lounge. Hún hefði orðið einkasvíta Björgólfs Guðmundssonar og annarra fjárfesta. Stefán Hermannsson segir að þetta herbergi verði nú bara fundarsalur til útleigu eins og allir aðrir salir í húsinu.“

En svo maður tuði ekki bara þá er Hamrahlíðarkórinn nú að syngja á opnunarhátíðinni í Hörpu. Andlitin breytast, ný ungmenni bætast við, önnur fara, en það er alltaf sami tónninn – sama listin. Frábært!
Hnignun Moggans

Útgefandi Morgunblaðsins segir að Davíð Oddsson geti haldið áfram sem ritstjóri blaðsins fram á elliár.

Eitt sinn var Morgunblaðið þjóðblað. Það hallaðist til hægri, en mestöll þjóðin treysti blaðinu, taldi sig ekki geta verið án upplýsinganna sem var að finna í því – blaðið var borið í næstum hvert einasta hús í Reykjavík.

Morgunblaðið hefur alveg misst þessa stöðu og það er engin viðleitni í þá átt að endurheimta hana. Í staðinn hefur blaðið orðið málpípa þröngra hagsmuna, fréttir blaðsins eru ekki trúverðugar , og af því leggur alltof sterkan keim af ritstjóranum og fortíð hans. Góðir ritstjórar stjórna blöðum og setja mark sitt á þau – en þeir eru ekki blöðin.

Útgefendum blaðsins virðist standa á sama um þetta – og líka þótt lesturinn minnki og blaðið færist lengra út í þröngt horn. Því verður sjálfsagt beitt óspart í deilunum um kvótakerfið – og meðan svo er mun féð sem er lagt er í blaðið varla þrjóta.
Þjóðerniskennd og andúð á elítum

Eftir efnahagshrunið 2008 er tvenns konar viðhorf mjög ríkjandi meðal almennings.

Annars vegar er það þjóðerniskennd – hún vex í svona upplausnarástandi. Því er erfitt að koma Íslendingum í Evrópusambandið og líka erfitt að koma Evrópubúum í skilning um gagnsemi þess að aðstoða Grikki og Portúgali.

Hins vegar er það andúð á elítum – meintum og raunverulegum. Út á þetta gerðu til dæmis Sannir Finnar í kosningum um daginn. Og þetta er áberandi í viðbrögðum við opnun tónlistarhússins Hörpu.
Á efstu svölum

Það er ekki nýtt að handrið í tónleika- og sjónleikahúsum séu nokkuð glæfraleg.

Ég hef setið á framsta bekk á svölum í óperunni í Prag og verði hræddastur um að fleygja mér fram af – þá var engin fyrirstaða í handriði sem náði rétt upp fyrir hné. Sá vottur af lofthræðslu sem ég hef brýst fram með þessum hætti.

Ég fór í Stokkhólmsóperuna og þurfti frá að hverfa vegna þess að mig sundlaði upp á efstu svölum.

Ég man heldur ekki betur en að handriðið á svölunum í Þjóðleikhúsinu sé ansi lágt. Það kölluðust efri svalir þangað til húsinu var breytt þannig að sætunum í salnum var lyft. Þótti mjög hátt uppi á sínum tíma.

En þetta getur greinilega verið tvísýnt í Hörpunni líka. Ég þekki konu sem gafst upp á opnunartónleikunum, þoldi ekki að sitja á efstu svölunum.

Og það gæti verið slysalegt ef áhorfendur tækju að húrra af efri svölunum niður í salinn mitt í herlegheitunum.
Óttinn við öfgahægrið

Ian Traynor sem skrifar í Guardian kemst að sömu niðurstöðu og ég um kreppu Schengen.

Ástæðan fyrir því að það er að líða undir lok í núverandi mynd eru flóttamenn, heldur fyrst og fremst ótti hægriflokka og miðjuflokka við öfgaflokka til hægri sem eru að stela af þeim fylginu.

Þetta er í raun sigur fyrir stefnu fólks eins og Piu Kjærsgaard, Marinu Le Pen og Geert Wilders.
Ísland í dag

Eins og komið er fram fær kona nokkur tveggja mánaða fangelsi fyrir að stela vörum að verðmæti 6098 krónur í Hagkaup.

Baldur Guðlaugsson fær tvö ár fyrir sínar 190 milljónir.

En Björgólfur Guðmundsson fær boðsmiða í Hörpu.
Eftir hverju eru þau að fiska?

Þetta er afar sérkennileg þingsályktunartillaga hjá Vigdísi, Gunnari Braga og Sigurði Inga.

Nú bý ég í miðbæ Reykjavíkur og var í frekar góðri aðstöðu til að fylgjast með því hvernig mótmæli þróuðust eftir hrunið í október 2008.

Þau fóru hægt af stað, en smátt og smátt fjölgaði í hópi mótmælenda. Aldrei varð maður var við að annað en að skipulagið væri frekar laust í reipunum. Og það var merkilegt að sjá hversu fjölbreyttur hópur kom niður í bæ að mótmæla.

Enda var ærin ástæða til. Það var bara heilt hagkerfi sem hrundi.

Ég veit ekki um neitt sem bendir til þessa að Vinstri grænir hafi stjórnað þessum aðgerðum – ekki fremur en hægt er að fullyrða, eins og sumir reyndu, að Sjálfstæðisflokkurinn hafi stjórnað mótmælafundinum stóra á Austurvelli 4. október síðastliðinn.

Maður er ekki alveg viss um eftir hverju er verið að fiska með þessari tillögu – en Búsáhaldabyltingin svokölluð var að mestu leyti sjálfsprottin. Hún beindist eðlilega gegn ríkisstjórninni sem sat þá – má ekki líka segja að árangursríkasta aðgerðin þessa daga hafi verið þegar mótmælendur fjölmenntu og tóku yfir fund hjá Samfylkingunni í Þjóðleikhúskjallaranum. Það var í raun þá sem varð ljóst að ríkisstjórnin var fallin.

Þegar horft er um öxl, og miðað við stærð atburðanna, má eiginlega segja að það hafi verið með ólíkindum að hún lafði þó þetta lengi – í þrjá og hálfan mánuð eftir hrun.
Eva Joly skrifar sakamálasögu

Evu Joly er ekki fisjað saman.

Nú hefur hún skrifað sakamálasögu ásamt blaðakonunni Judith Perrignon. Bókin heitir Les yeux de Lira eða Augu Líru og fjallar um glæpi og fjármálaspillingu – hvað annað?

Leikurinn berst milli ýmissa landa, en söguhetjurnar eru frá Nígeríu og Rússlandi og aðalskúrkurinn er rússneskur ólígarki.

Aðspurð um söguna segir Joly að hún hafi lengi verið heilluð af lögreglusögum – og að í Skandinavíu þaðan sem hún komi lesi menn drekki menn brennivín og lesi slíkar bækur á löngum vetrarkvöldum.

Þess má geta að bókin hefur fengið frekar góða dóma í frönskum fjölmiðlum.
Stórbreytingar í miðbænum

Miðbærinn í Reykjavík er að taka talsverðum stakkaskiptum þessa dagana. Það er ekki bara Harpa sem breytir ásýnd hans – mér sýnist húsið taka sig mjög vel út þarna á hafnarbakkanum. Um það getur maður betur dæmt þegar búið er að ganga frá umhverfi hússins og klára hið mikla glervirki Ólafs Elíassonar. Á einhverjum tímapunkti verður nauðsynlegt að fara að byggja nær húsinu – eins og stendur eru ekki nema stór og ljót bílaplön allt í kringum það.

Húsin á Laugavegi 6-8 eru að mestu tilbúin sýnist manni þótt ekki hafi risið tengibygging sem mig minnir að hafi verið á teikningum. Húsin eru smá og ágætlega falleg, en hins vegar er mikil járngirðing sem hefur verið sett upp fyrir framan portið við húsin til mikilla lýta. Það er spurning hvort hún eigi að halda ölvuðu fólki burtu um helgar – en manni sýnist að hún sé ekki nógu rammgerð til þess. Girðinguna þyrfti að fjarlægja hið snarasta.

Svo styttist í að framkvæmdunum á horni Lækjartorgs og Austurstrætis ljúki. Húsið sem nefnist Lækjargata 2 er risið á – það er reyndar einni hæð hærra en áður. Endurgerð gamla húss Landsyfirréttar er langt komin – það verður ekki með öllum viðbyggingunum sem höfðu bæst við húsið smátt og smátt og gerðu það hálf formlaust á tímanum þegar Karnabær var þarna og síðan ýmsir skemmtistaðir. Bak við er svo að rísa hús sem er eins í laginu og Nýja bíó – það var glæsilegt steinhús sem var þarna fyrir aftan, það var mikil hneisa þegar það var rifið eftir niðurlægingartímabil þegar m.a. Björgólfur Thor Björgólfsson rak skemmtistað í húsinu.

Allt mun þetta gera miðborgina betri og skemmtilegri. Þarna hafa átt sér stað gríðarlega miklar opinberar framkvæmdir – sem allir flokkar í borginni hafa verið sammála um að fara í. Það er helst að maður óttist að krafa um arðsemi af þessum húsum verið svo há að þau nýtist ekki sem skyldi. Það væri forvitnilegt að vita hvert leiguverðið verður á Laugavegi 6-8 og í húsunum niðri í Austurstræti/Lækjargötu.

Horft niður Bankastræti árið 1985. Það verður seint sagt að þessi tími verið glæstur kafli í sögu miðbæjarins. Myndin er frá Ljósmyndasafni Reykjavíkur.
Breytingar á Schengen

Það þarf ekki Hjörleif Guttormsson til – það leynir sér ekki að botninn er að detta úr Schengen samstarfinu.

Ástæðan er ekki bara að menn óttist straum flóttamanna frá Norður-Afríku og Arabalöndum eftir hina dramatísku atburði þar. Það mætti jafnvel segja að þeir séu yfirskin.

Nei, ástæðan er miklu fremur sú að öfgaflokkum til hægri vex fiskur um hrygg í Evrópu. Hófsamari hægri flokkar sem eru víða við völd eru að leita leiða til að lifa með þessum flokkum – og passa upp á að þeir hirði ekki af þeim fylgið.

Í Danmörku höfum við Þjóðarflokk Piu Kjærsgaard, í Frakklandi Þjóðfylkinguna sem vex undir stjórn Marine Le Pen, í Hollandi Geert Wilders, í Svíþjóð eru það Svíþjóðardemókratarnir, í Finnlandi Sannir Finnar.

Þessa pólitíska straums gætir víðast hvar um álfuna og þegar talað er um að breyta Schengen er það ekki síst til að sporna gegn honum.
Það sem elítan hefst að

Það hefur alltaf verið ágætlega til vinsælda fallið að gangast upp í einhverjum sjálfskipuðum plebbisma.

Og ábyggilega vinsælla til skamms tíma litið en að tala máli menningarinnar. Menningin dugir hins vegar betur til lengri tíma.

En það er samt dálítið hart að halda því fram að einungis menningarelíta hafi yndi af tónlist.

Með alla tónlistarskólana og kórana og hljómsveitirnar allt í kringum landið.

Og hvað varðar tónlistarhúsið Hörpu þá er greinilegt að tugir þúsunda munu fara í gegnum húsið á fyrsta mánuði þess.

Sinfónían, Ashkenazy og Víkingur fylltu húsið þrisvar. Páll Óskar gerir gott betur og verður með fimm tónleika með Sinfóníunni. Það er uppselt á barnatónleika með Sinfóníunni á sunnudag. Þarna munu líka troða upp Helgi Björns, Eivör, Bogomil Font og fleiri með íslenskar dægurperlur. Jú, að ógleymdum hlustendaverðlaunum FM og tónleikum með Ólöfu Arnalds og Skúla Sverrissyni. Tenórnum Jónasi Kaufmann sem syngur léttar aríur. Afrocubisma frá Kúbu og Malí. Sigríði Thorlacius og Sigurði Guðmundssyni ásamt Sinfó með létt lög.

Meira að segja lúðrasveitin Svanur er stórhuga og ætlar að halda tónleika í Hörpu í næstu viku.

Allt er þetta frekar létt og alþýðlegt og fellur greinilega vel í kramið – og má í raun segja að eina prógramið sem getur talist í þyngri kantinum séu Mahler tónleikarnir 28. maí.
Japanir og hvalkjötið

Það virðist ætla að verða eitthvað minna úr hvalveiðum í sumar en til stóð. Þetta á sér sjálfsagt margháttaðar skýringar, en eina þeirra má lesa í pistli sem ég skrifaði hér á vefinn fyrir tveimur árum. Segir þar frá viðhorfi Japana til neyslu hvalkjöts:

Ég spurði heimildarmenn mína í Japan um hvalveiðar og neyslu hvalkjöts þar í landi.

Þeir sögðu að sáralítið væri borðað af hval í landinu, ungt fólk liti ekki við því, en hvalveiðihugsjóninni væri aðallega haldið uppi af þrjósku nokkurra gamalla manna.

Mesta gæfa þeirra væri Greenpeace og Sea Shepard; meðan slík samtök berjist gegn hvalveiðum sé hægt að höfða til þjóðerniskenndar í Japan. Um leið, var mér sagt, óttast þeir mest fjármálaráðuneytið japanska sem gæti tekið upp á því að skera niður styrki til hvalveiðihugsjónarinnar.

Hvalkjötsneysla var aldrei útbreidd í Japan, nema í nokkrum strandbyggðum. Hún jókst hins vegar til muna á þrengingatímum eftir seinni heimstyrjöldina. Þá var hvalkjöt til dæmis oft á boðstólum í skólum – börnin sem uxu úr grasi eftir stríðið vöndust semsagt við að borða hval. Sú kynslóð er nú komin á eftirlaun.

Málið virðist semsagt vera að lítill markaður er fyrir hvalkjöt í Japan. Í landinu eru til miklar birgðir af hvalkjöti sem ekki selst – og eru komnar úr svokölluðum vísindaveiðum japanskra skipa. Heimildarmenn mínir segja að þap sé líklega nálægt 4000 tonnum af kjöti sem er geymt í skemmum.

Svo tek ég fram, til að fyrirbyggja misskilning, að ég er algjörlega hlynntur hvalveiðum. Eigandi Moby Dick að uppáhaldsbók, má jafnvel segja að ég sé heillaður af þeim.
Kvótaflækja

Það er skrítin staða sem er komin upp í kvótamálunum.

LÍÚ-arar reka upp ramakvein vegna kvótafrumvarps ríkisstjórnarinnar. Það var ekki við öðru að búast. Maður veltir því samt fyrir sér hvort þetta sé ekki leiksýning öðrum þræði.

Frumvarpið er óralangt frá ítrustu kröfum sem hafa verið uppi meðal andstæðinga kvótakerfisins – það er ekki verið að fara fyrningarleiðina sem Samfylkingin setti fram.

Þannig að í raun getur LÍÚ ágætlega við unað – óbreytt kerfi var varla möguleiki. Kvótahafar halda sínu í 22 ár, veiðigjald verður nokkuð hærra en var og spornað verður gegn framsali kvóta.

Hugmyndir Samfylkingarinnar fengu ekki hljómgrunn innan Vinstri grænna. En Samfylkingin gat ekki stillt VG upp við vegg í þessu máli. VG er búið að gefa svo mikið eftir í Evrópumálunum að það var erfitt fyrir Samfylkinguna að halda stefnu sinni í sjávarútvegsmálum til streitu.

Þess vegna er útkoman þessi málamiðlum sem varla neinn er sérlega ánægður með. Hún á eftir að vekja miklar deilur í samfélaginu – í bakgrunni eru svo bankastjórar sem láta sér ekki til hugar koma að sleppa hendinni á þeim yfirráðum sem þeir hafa yfir sjávarauðlindinni vegna veðsetningar kvótans.
Málið gegn Geir

Það líður nú að því að landsdómsmálið á hendur Geir Haarde verði tekið fyrir. Það er einstæður atburður í lýðræðisríki að forsætisráðherra sé settur fyrir dóm vegna embættisfærslu sinnar. Málið verður þingfest í júní.

Og auðvitað má segja að Geir beri einna þyngsta ábyrgð á því sem gerðist hér árin fyrir október 2008. Hann var hæstráðandi frá 2006 til 2008.

En samt þegar þetta er að verða að veruleika er hálfgert óbragð í munni margra. Það var slysalegt þegar Alþingi ákvað einn dagpart að hann skyldi einn sæta ákæru.

Og sleppa í leiðinni þeim Árna Mathiesen, Björgvini G. Sigurðssyni og Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur – að maður nefni svo ekki Davíð Oddsson og Jónas Fr. Jónsson og fleirum sem hefði vel komið til greina að láta svara fyrir dómi.
Hvað segja bankarnir?

Tveir menn voru einna fyrstir til að tjá sig um kvótafrumvarp ríkisstjórnarinnar.

Sigurjón Þórðarsson, formaður Frjálslynda flokksins, og Ragnar Árnason, prófessor í hagfræði.

Þeir voru báðir sáróánægðir – en þeir eru líka yst á skalanum hvor sínu megin. Má jafnvel segja að þeir séu fúndamentalistar hvor á sinn hátt.

Um það skal ekkert sagt hvort frumvarpið reynist vera leið til sátta – ein eitt vill gleymast í umræðunni og það eru bankarnir.

Bankarnir hafa veð í kvóta og skipum. Og þeir eru ekkert að fara að gefa hann eftir. Þannig nærtækast væri kannski að hringja næst í bankastjóra t.d. Landsbankans sem hefur mikið af útgerðarskuldum inni á sínu borði.
Sex atriði Heiðars Más

Heiðar Már Guðjónsson hélt fyrirlestur hjá Arionbanka og nefndi sex atriði sem þyrftu að vera í lagi til að hægt væri að endurreisa íslenska hagkerfið:

1. Íslenska krónan, aflögð með upptöku nýrrar myntar

2. Fjárlagahalla þarf að eyða því hann ryður öðrum fjárfestingum frá, með hækkun vaxta

3. Samrekstur viðskipta- og fjárfestingabanka, er ekki ákjósanlegur þar sem innistæðutrygging er fyrir hendi

4. Norræn velferð 2010 en ekki 1970, Svíþjóð er það land sem vex hraðast í Evrópu í dag vegna þess að þeir eru að hverfa frá ónýtu skipulagi sem þeir bjuggu sér á árunum 1970-1990

5. Skilanefndir banka, þarf lagabreytingu til að afnema það vald sem skilanefndir fengu gefins en þær starfa án ábyrgðar ríkis, kröfuhafa eða eftirlitsstofanana.

6. Orkuframleiðsla sem ræðst af hagkvæmni en ekki atkvæðasmölun, enda skiptir öllu að selja á alþjóðlegum verðum, frekar en með afslætti heim í hérað
Málamiðlun sem dugir?

Nú er kvótafrumvarp ríkisstjórnarinnar loks búið að lita dagsins ljós eftir langt þref.

Það er fremur varfærið, þetta er augljóslega málamiðlun. Útgerðarmenn halda kvótanum í 15 ár plús 7, það er sett á veiðigjald upp á 5 milljarða. Stór hluti þess á að renna til verkefna á landsbyggðinni. Það er líklega til að sporna gegn þeim málflutningi að veiðigjald sé einhver sérstakur landsbyggðarskattur.

Líklega eru fáir sérstaklega sáttir. En það er heldur ekki von til að menn fái ítrustu kröfum sínum framgengt. Spurningin er hvort þetta sé eitthvað sem deiluaðilar geta sæst á. Umræðurnar verða sjálfsagt langar og strangar – en reyndar er nokkuð mikil umræðuþreyta í samfélaginu núna.

Ég sé á vefnum að formaður Frjálslynda flokksins, Sigurjón Þórðarson, er þegar farinn að velta upp þeim möguleika að Ólafur Ragnar Grímsson grípi inn í og málið fari í þjóðaratkvæðagreiðslu. Það gæti vel farið svo. En þá þurfa að vera skýrir kostir í boði – þjóðaratvæðagreiðsla sem forseti efndi til gæti bara verið um lög sem Alþingi hefur samþykkt.
Óþægilegar minningar frá Hama

Sýrland hefur á undanförnum árum orðið vinsælt ferðamannaland. Damaskus er ein elsta borg í heimi og í landinu eru ýmsar áhugaverðar minjar, sumar frá tímum Rómverja, aðrar frá krossferðunum. Landið hefur boðið upp á öryggi fyrir ferðamenn. En bak við tjöldin ríkir ógnarstjórn – menn bundu vonir við að henni myndi létta undir Bazhar al Assad, sem er sonur gamla einræðisherrans Hafez al Assad.

Nú hefur soðið upp úr – og ferðamenn halda sér fjarri. Í fréttum í dag segir að skriðdrekasveitir sjórnarinnar séu nú á leið til borgarinnar Hama en þar hafa brotist út mótmæli. Það vekur upp óþægilegar minningar.

Nafnið á borginni hjómar kunnuglega – jú, þetta er staðurinn þar sem voru framin skelfileg fjöldamorð fyrir tuttugu og níu árum. Þau voru reyndar ekkert mikið í fréttunum, þetta voru atburðir sem fóru furðu hjótt. Hama er fjórða stærsta borg Sýrlands og helsta vígi súnní-múslima. Stór hluti borgarinnar var lagður í rúst á tíma fjöldamorðanna, í febrúar 1982. Varfærnasta mat segir að 10 þúsund manns hafi verið drepin, en tölur allt upp í 40 þúsund hafa líka heyrst. Flest fórnarlömbin voru óbreyttir borgarar, líka konur og börn.

Blaðamaðurinn Robert Fisk kom til Hama stuttu eftir fjöldamorðin, hér er grein eftir hann úr The Independent þar sem hann fjallar um hvernig þessir atburðir hafa verið þaggaðir niður.
Stefnir í frekari veikingu krónunnar

Það er eins og margoft hefur verið sagt á þessari síðu. Það eru engar horfur á að íslenska krónan styrkist næstu árin. Þvert á móti.

Menn færa þetta ekki oft beint í orð – en það er stefna Seðlabankans að halda gengi krónunnar niðri til að nægur afgangur verið af utanríkisviðskiptum til að dekka erlendar skuldir þjóðarinnar.

Í morgun flutti Þorbjörn Atli Sveinsson hagfræðingur hjá greiningardeild Arion banka erindi þar sem hann sagði að gjaldeyrisþörf íslenska hagkerfisins muni aukast verulega á næstu misserum. Endurgreiðslur af erlendum lánum séu þungar og endurfjármögnun ekki í sjónmáli.

Og því stefni í það að krónan veikist. Og gjaldeyrishöftin verða líka á sínum stað.
Engir góðir kostir

Það hefur reynst erfitt að finna lausn á skuldavanda Grikkja. Ríkissskuldabréf Grikkja eru komin í ruslflokk. Einn vandinn er sá að Grikkir flytja svo lítið út að það verður lítill afgangur á utanríkisviðskiptum.

Nú kváðu þeir hafa hótað því að yfirgefa evruna og taka upp drökmuna að nýju.

Það gæti haft einhverja kosti í för með sér. Grikkland yrði samkeppnishæfara, það yrði ódýrara að ferðast þangað – með þessu myndi líklega fylgja sú klásúla að þeir ætluðu að borga skuldir sínar í drökmum.

En á móti koma ýmis vandkvæði. Þetta er engin patentlausn. Nýja drakman myndi sökkva eins og steinn. Það yrði óðaverðbólga í landinu og ringulreið. Grikkir myndu eiga í erfiðleikum með að greiða fyrir innfluttan varning sem þeir eru mjög háðir. Bankarnir í landinu myndu hrynja allir sem einn og það yrði gríðarlegur fjármagnsflótti. Líklega þyrfti að loka landamærum ríkisins til að reyna að stöðva hann.

Þannig að það eru engir góðir kostir í boð fyrir Grikki. Kannski er möguleiki að þeir gætu rétt fljótar úr kútnum með þessum hætti en með því að þreyja innan evrunnar. Það er þó alls ekki víst.
Logn

Allt í einu er komin ládeyða í pólítíkina.

Kannski er þreytu um að kenna?

Það er búið að undirrita kjarasamninga. Þrátt fyrir yfirlýsingar sem virkuðu kröftugar fór það allt mjög friðsamlega fram. Það var aldrei nein hætta á að kæmi til verkfalla.

Þjóðin gekk í gegnum ógurlegt tilfinningafár í kringum Icesaveatvkæðagreiðsluna í mars – það er eins og nú vilji allir fá frið. Virknin á blogginu er lítil – það er ekkert púður í stjórnmálaskrifum blaðanna.

Meira að segja Evrópuvakt þeirra Björns og Styrmis spáir því að stjórnin sigli lygnan sjó fram á haust.

Það er reyndar spurning með kvótamálin – menn eru orðnir langeygir eftir frumvarpi Jóns Bjarnasonar sjávarútvegsráðherra. Það átti víst að koma í febrúar. Ef það lítur dagsins ljós verða náttúrlega einhver læti, en manni finnst eins og menn séu ekki tilbúnir að fara í mikil átök núna.

Það kippa sér ekki margir upp við það þótt Ögmundur reyni að búa til læti kringum ESB-samningana. Líklega var honum farið að leiðast að vera ekki í sviðsljósinu. Nema hann hafi verið að marka sér vígstöðu innan flokks síns.
Sjálfstæði Skota og Hálandahreinsanirnar

Skotar hafa nú tækifæri til að svara fyrir þann kafla í sögu sinni sem nefnist The Highland Clearances. Það var þegar bændafólk var hrakið af jörðum sínum í stórum stíl svo stórir landeigendur gætu sölsað þær undir sig. Fólkið flutti til strandar og margir fóru svo alla leið til Ameríku. Þessir atburðir urðu á 18. og 19. öld.

Þessi stytta í Helmsdale er minnisvarði um þessa atburði, hún var vígð af Alex Salmond, forsætiráðherra Skota árið 2007.

Salmond og flokkur Skoskra þjóðernissinna unnu stórsigur í kosningum í síðustu viku. Því stefnir allt í þjóðaratkvæðagreiðslu um sjálfstæði Skotlands á næstu árum. Stóru bresku flokkarnir, Íhaldið, Verkamannaflokkurinn og Frjálslyndir demókratar eru allir á móti.

Það var gæfa fyrir Íslendinga að lenda ekki undir breska heimsveldinu, hin fremur afskiptalitla stjórn Dana var skárri. Englendingar voru slæmir, hrokafullir og gráðugir, og einna verstir við þá sem voru næst þeim – Skota og svo náttúrlega Íra sem þeir beittu svívirðilegri kúgun.

Skoðanakannanir sýna að afstaða Skota til sjálfstæðis er nokkuð svipuð og afstaða Íslendinga til ESB. Meirihluti vill að málið verði leitt til lykta með þjóðaratkvæðagreiðslu, en meirihluti virðist líka vera andsnúinn sjálfstæði.
Umdeildir menn

Stöllur úr Sjálfstæðisflokknum töldu að Andri Snær Magnason væri of umdeildur til að vera í dómnefnd um skipulag Þingvalla.

Þó hefur hann setið einni voða fínni nefnd án þess að sérstök athugasemd sé gerð við það.

2003 skipaði Davíð Oddsson, þáverandi forsætisráðherra, Andra Snæ í stjórn Þjóðmenningarhússins.

2007 skipaði Geir Haarde, sem þá var forsætisráðherra, Andra Snæ aftur í þessa sömu stjórn.

Annars er það merkilegt með þessa umdeildu menn. Sigurður A. Magnússon rithöfundur hefur til dæmis alltaf verið of umdeildur til að megi setja hann í flokk heiðursverðlaunahafa Alþingis. Gegn því hefur einarðlega verið staðið. Sigurður á að baki mikinn feril sem felur í sér alls kyns ritstörf og merkar þýðingar. Hann er nú orðinn gamall maður og tekinn að lýjast, veit ég. En honum hefur verið neitað um þessa viðurkenningu sem þó hefur oft komið til álita að veita honum. Það er frekar klént.