arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vilhjálmur: Vont fyrirkomulag

Vilhjámur Þorsteinsson skrifar um nauðsyn þess að ráðherrar hafi vit á málaflokknum sem þeir gegna, en á því hefur verið nokkur misbrestur:

„Í umræðu dagsins um Landsdóm rifjast upp hvað getur gerst, og gerist, þegar dýralæknar verða fjármálaráðherrar og sagnfræðingar viðskiptaráðherrar (aftur með fullri virðingu fyrir þeim ágætu mönnum sem þau embætti skipuðu). Vandinn er ekki beinlínis þeirra heldur kerfisins sem ýtti þeim upp í stöður sem þeir réðu ekki við, sbr. Peters-lögmálið.

Sjáum til dæmis þennan útdrátt úr bréfi Björgvins G. Sigurðssonar til þingmannanefndar um ráðherraábyrgð:

Það er engum greiði gerður, hvorki tilvonandi ráðherrum né þjóðinni, með því fyrirkomulagi sem hér hefur viðgengist. Á því verður að gera róttækar endurbætur og breytingar.“

- - -

Vilhjálmur leggur til að miklar breytingar verði gerðar á stjórnskipuninni, meðal annars með því að forsætisráðherra verði kosinn beinni kosningu. Vilhjálmur starfaði í Bandalagi jafnaðarmanna í eina tíð og þessar hugmyndir eru í anda Vilmundar Gylfasonar:

„Forsætisráðherra á helst að kjósa beinni kosningu. Hún eða hann velur ráðuneyti sitt, gjarnan fyrir kosningar. Þingmenn geta ekki jafnframt verið ráðherrar. Ráðuneyti eru þá skipuð fólki með fagþekkingu, gott orðspor og dómgreind; reynslumikið fólk af viðkomandi sviðum. Þetta er svipað því sem tíðkast í Frakklandi og Bandaríkjunum.

Samhliða þarf að breyta störfum þingsins og gera það mun öflugra og sjálfstæðara sem stefnumótandi vettvang pólitískrar rökræðu. Þingið á, með lagasetningu og ályktunum sínum, að setja ríkisstjórninni ramma og stefnu hverju sinni. Jafnframt á það að hafa gott eftirlit með framkvæmdavaldinu og stjórnsýslunni. Það má hugsa sér að til verði sérstakur stjórnsýsludómstóll að franskri fyrirmynd; embætti Umboðsmanns Alþingis er vísir að þessu en þyrfti að efla og gefa aukna vigt.

Í þessa átt eigum við að breyta stjórnarskránni í kjölfar stjórnlagaþingsins næsta vor. Þessi kerfisbreyting ein og sér myndi gjörbreyta framtíðarhorfum á okkar ágæta landi til hins betra.“
Um landsdóm

Það virðist vera að margir séu að tjá sig um landsdóm án þess að hafa kynnt sér málið.

Um landsdóm er fjallað í 14. grein stjórnarskrár íslenska lýðveldisins.

Síðast var lögum um landsdóm breytt 1963, en þá var dómendum fækkað úr þrjátíu í fimmtán. Í dómnum sitja fimm hæstaréttardómarar, en forseti Hæstaréttar er forseti landsdóms, dómsstjórinn í Reykjavík, prófessor í stjórnskipunarrétti við Háskóla Íslands og átta menn kosnir af Alþingi. Það staðfestir tilvist landsdóms að Alþingi kýs reglulega fulltrúa í dóminn, síðast var kosið í hann vorið 2005.

Árið 2001 flutti Jóhanna Sigurðardóttir þingsályktunartillögu um að lögum um landsdóm yrði breytt eða hann felldur niður. Tillagan fékk engar undirtektir.

Þannig að lögin um landsdóm standa enn þótt einhverjum kunni að finnast þetta fyrirkomulag úrelt. Það er þó bara persónulegt álit þeirra.

Landsdómur hefur aldrei verið kallaður saman á Íslandi, enda hefur verið hefð fyrir því hérna að ráðherrar geti farið með vald sitt eins og þeim sýnist – og komist upp með það.

Í Danmörku er hins vegar hefð fyrir landsdómi – en talið er að íslensku lögin um landsdóm séu byggð á þeim dönsku.

Danskur landsdómur var kallaður saman 1995 í hinu svokallaða Tamílamáli, en þá var Erik Ninn Hansen dómsmálaráðherra dæmdur í fjögurra mánaða skilorðsbundið fangelsi. Þetta var ekki undanfari einhverra stórkostlegra pólitískra ofsókna í Danmörku.

Þess má geta að máli Ninn Hansen var skotið til Mannréttindadómstóls Evrópu, en hann vísaði því frá.

Það má endalaust deila um gildi þess að kalla stjórnmálamenn fyrir landsdóm fyrir afglöp í starfi. Það er ekki glæpur að vera lélegur stjórnmálamaður. En lögin eru til staðar. Og líka lög um ráðherraábyrgð. Svo má auðvitað segja að það sé skítt að einungis þetta fólk sé tekið fyrir, en aðrir sleppi sem ekki bera minni ábyrgð.
Þegar Ómari var hafnað

Það er mikið fjallað um Ómar Ragnarsson sem er að verða sjötugur eftir fáeina daga og ekki nema maklegt, Ómar er afburða skemmtilegur, klár og skrítinn.

En maður hugsar til þess að í alþingiskosningunum 2007 bauð Ómar sig fram til Alþingis. Bæði var að hann taldi sig eiga erindi þangað inn – og líka hitt að ég held að hafi alltaf blundað í honum þingmaður.

En kjósendur völdu hann ekki. Þeir vildu frekar gömlu flokkana og liðið sem var uppalið innan þeirra. Það er eiginlega alveg háðulegt að hugsa um þetta núna.
Ný miðstöð kvikmyndamenningar

15. september er spennandi dagur fyrir kvikmyndaáhugamenn. Þá opnar í Regnboganum gamla fyrsta íslenska bíóið sem má kalla cinematheque upp á frönsku – bíó sem er rekið af hugsjón og á að sýna myndir sem eru listrænar, öðruvísi, eða hreinlega myndir sem komast ekki í bíóin.

Það verður spennandi að sjá hvernig til tekst. Maður vonar að þarna verði blanda af nýjum myndum og gömlum, leiknum myndum og heimildarmyndum. Í kvikmyndamiðstöð af þessu tagi gefst oft vel að sýna úrval mynda einhverra meistara eða úr einhverri stefnu – sjálfur er ég með dellu fyrir ítalska nýraunsæinu þessa dagana. Ég hef reyndar ofurþolinmæði gagnvart gömlum bíómyndum síðan á árum Fjalakattarins sem starfaði í Tjarnarbíói á árunum 1975 til 1980, svo var það gott kvikmyndauppeldið sem maður fékk hjá eldhuganum Friðriki Þór.

Síðan þá hef ég fremur talið það afturför að myndir séu í lit eða með hljóði. Ég hef komið í hið fræga cinemateque í París, en eftirminnilegasta stofnun af þessu tagi sem ég hef komið í er í Jerúsalem. Það er reyndar víðfrægur staður.

Það er eiginlega sjálfsagt að sýningar Kvikmyndasafnsins flytjist þarna niðureftir. Bæjarbíó þar sem Kvikmyndasafnið er núna er fallegt og skemmtilegt hús, en því miður er það talsvert út úr. Að minnsta kosti hlýtur að verða eitthvert samstarf við Kvikmyndasafnið. Þannig er hægt að renna mörgum stoðum undir þessa starfsemi – þannig að þetta verði alvöru miðstöð kvikmyndamenningar á Íslandi.

Opnunarmyndin 15. september verður heimildarmyndin Backyard eftir Árna Sveinsson og Sindra Kjartansson. Hún sigraði á Skjaldborgarhátíðinni í ár. Hér er brot úr myndinni:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=fFnmKbacRuQ]
Batmantindar

Ég var með samstarfsfólki mínu á ferð austur á landi um daginn. Við fórum í Lónssveit og sáum fallið sem þar er kallað Vestra-Horn en heitir Eystra-Horn ef maður er hinum megin við það.

Við urðum sammála um að mætti skíra fjallið upp á nýtt og kalla það annað hvort Batmanfjall eða Batmantinda.

Liggur eiginlega í augum uppi.
Úr þingsályktun

Úr þingsályktunartillögu þingmannanefndarinnar, en að henni standa fulltrúar allra flokka:

Alþingi ályktar að taka verði gagnrýni á íslenska stjórnmálamenningu alvarlega og leggur áherslu á að af henni verði dreginn lærdómur.

Alþingi ályktar að skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis sé áfellisdómur yfir stjórnvöldum, stjórnmálamönnum og stjórnsýslu, verklagi og skorti á formfestu.
Úr skýrslu þingmannanefndarinnar

Ég er að blaða í gegnum skýrslu þingmannanefndarinnar. Hana má finna hér á vef Alþingis. Athyglin beinist aðallega að því hvort einhverjir ráðamenn verði dregnir fyrir landsdóm en það er ýmislegt fleira í skýrslunni – enda var nefndinni falið að draga ályktanir af skýrslu rannsóknarnefndar:

Meðal annars kemur fram í tillögu til þingsályktunar sem öll nefndin leggur fram að:

– starfshættir þingsins verði teknir til endurskoðunar

– taka verði gagnrýni á íslenska stjórnmálamenningu alvarlega

– skýrsla rannsóknarnefndar sé áfellisdómur yfir stjórnvöldum, stjórnmálamönnum og stjórsýslu

– stjórnendur og helstu eigendur fjármálafyrirtækja beri mesta ábyrgð á bankahruninu

– að eftirlitsstofnanir hafi brugðist.

Ennfremur er lagt til að Þjóðhagsstofnun verði endurreist, að fari fram óháð rannsókn á starfsemi lífeyrissjóða, falli sparisjóða og stjórnsýsluúttekt á Fjármálaeftirliti og Seðlabanka Íslands og að eftirlitshlutverk alþingis verði styrkt meðal annars með lögum um rannsóknarnefndir.

Nefndin leggur til að endurskoðuð verði lög um landsdóm.

Nefndin telur að stjórnendur Landsbankans beri mesta ábyrgð á afleiðingum Icesave reikninganna.

Nefndin fjallar um Seðlabankann og gagnrýnir að ekki hafi verið þegið boð frá breska Seðlabankanum um aðstoð við að minnka bankakerfið íslenska, bankinn er einnig gagnrýndur fyrir að hafa ekki þrýst á flutning erlendra innlánsreikninga yfir í dótturfélög og fyrir að hafa ekki skoðað hvaða áhætta fælist í þeim fyrir fjármálakerfi Íslands. Nefndin gagnrýnir einnig veðlán Seðlabankans og yfirtökuna á Glitni sem segir að hafi gerst án þess að nægilegar upplýsingar lægju fyrir. Einnig er sagt að mikið hafi skort á að samskipti stjórnvalda og stjórnar Seðlabankans hafi verið eðlileg.

Nokkrir þingmenn í nefndinni lögðu til að gerð yrði rannsókn á einkavæðingu bankanna og hvernig staðið var að henni. Um það náðist ekki samstaða.
Sigrún: Icesave og óraunveruleikinn

Sigrún Davíðsdóttir flutti pistil sem hún nefndi Icesave og óraunveruleikinn í Speglinum í gær. Niðurlag hans er svona:

- - -

„Það heyrist æ oftar á Íslandi að besta Icesave-leiðin sé kannski sleppa samningum og láta Icesave fara fyrir dóm. Samkvæmt heimildum Spegilsins álíta hugsandi menn í stjórnkerfinu þó að það sé glapræði. Einn heimildarmaður Spegilsins bendir á að í áminningarbréfi ESA séu atriði sem bendi eindregið til að það mál muni tapast. Þá verði vísast verða dæmdir vextir frá fyrsta degi, spurning hvaða vextir. Og ekkert vaxtafrí. Líka ósennilegt að tekið yrði tillit til hvernig greiðslur berist úr búi Landsbankans. Það allra versta væri svo ef dæmt yrði út frá því að Íslendingum voru bættar allar innistæður og því ættu Íslendingar líka að bæta útlendar innistæður að fullu: ekki bara bæta fyrstu 20 þúsund evrurnar á hverjum reikning.

En það er heldur ekkert grín að Icesave-deilan skuli enn ekki til lykta leidd. Það ber við að íslensk fyrirtæki sem stunda viðskipti erlendis verði hornrekur í bönkum og tryggingarfélögum vegna óleystra og útistandandi Icesave-mála.

Í Speglinum hefur oft verið hnykkt á að það varð ljóst strax í fyrra hvaða atriði Bretar og Hollendingar vilja semja um. Þeir eru ekki til viðræðna um hinstu lagalegu rök heldur aðeins um krónur og aura, um vexti og vaxtafrí. Samkvæmt heimildum Spegilsins eru Hollendingar þverari en Bretar en í hvorugu landinu er Icesave neitt alþýðumál. Þjóðirnar tvær eru búnar að gera upp við innstæðueigendur heima fyrir og vilja nú bara að Íslendingar greiði þessa lágmarkstryggingu.

Í Landsbankanum hefur þegar verið skrapað saman eitthvað upp í Icesave og að öllum líkindum meira í vændum. Hið óheppilega er að í íslenskri stjórnmálaumræðu hefur Icesave snúist upp í landsleik. Andinn er að ef íslensk stjórnvöld geta ekki sýnt fram á einhvern áþreifanlegan sigur verður Icesave-leikurinn ný útgáfa af 14-2, háðuglegt tap og þjóðarskömm. Séð erlendis frá er þetta algjöra óraunverulegur skilningur. Eins og áður sagði er Icesave ekkert alþýðumál erlendis, ekkert þjóðarstolt að veði þar, aðeins óuppgerður reikningur í fjármálaráðuneytum tveggja landa.“
Ole Normansen og smuguveiðin

Þetta grínatriði hefur gengið manna á meðal á Facebook. Þarna eru Radíusbræður, Steinn Ármann og Davíð Þór, að fara yfir deilur vegna síldarsmugunnar svokölluðu seint á síðustu öld. Nú er það rifjað upp í tilefni af deilum um makríl.

Þeir voru oft fjári fyndnir félagarnir.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=nzvD2GFZA6Y]
Andri: Ekki góð staða

Andri Geir vekur athygli á nokkrum atriðum í skýrslu World Economic Forum sem boða ekki sérlega gott fyrir Ísland. Andri segir að samkvæmt skýrslunni sé Ísland það land í norðri þar sem minnstan þjóðahagslegan stöðugleika er að finna. Það sem gerir Íslandi svona erfitt fyrir er, þið getið svo lesið meira í grein Andra og áhugaverðum athugasemdum við hana.

Ríkishallinn sem er sá versti af öllum 139 löndunum

Háar skuldir ríkissjóðs

Mikil verðbólga

Lítill sparnaður sem hlutfall af landsframleiðslu

Hár mismunur á milli útláns- og innlánsvaxta

Lélegt lánstraust

Og síðan eru nefnd vandræðin við að fjárfesta á Íslandi:

Lélegt aðgengi að fjármagni

Gjaldeyrishöftin (sem eru númer 137, aðeins 2 önnur lönd hafa strangari höft en Ísland)

Verðbólga

Skattar

Pólitískur óstöðuleiki
Beðið eftir áliti þingmannanefndar

Það hefur ekkert lekið út um starf þingmannanefndarinnar sem hefur farið yfir skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis.

Henni hefur tekist að halda algjöra þögn um starf sitt. Það er algjörlega á huldu hvort nefndin mælir með því að ráðherrar verði dregnir fyrir landsdóm. Mesta spennan er um það, en nefndin á að draga lærdóm um ýmis önnur mál.

Niðurstaðan á að birtast á morgun. Það hafa verið ýmsar fabúlegingar um nefndina, meðal annars á forsíðu Morgunblaðsins, en mikið af því virðist vera úr lausu lofti gripið – og jafnvel sett fram til að skapa usla.

Niðurstöður nefndarinnar verða birtar þingmönnum síðdegis á morgun og um svipað leyti verða þær aðgengilegar almenningi á netinu, eða það skilst mér.

Enginn nefndarmanna mun ætla að tjá sig fyrr en málið kemur til umræðu í þinginu eftir helgi.

En það kemur væntanlega í minn hlut að skoða álit nefndarinnar í Silfrinu á sunnudag.
Tryggvi: Misráðin Glitnisleið og lág laun þingmanna

Mig hefur stundum langað að heyra Tryggva Þór Herbertsson segja frá því hvað gekk á meðan hann var efnahagsráðgjafi ríkisstjórnarinnar síðustu mánuðina fyrir hrun.

Ég tók eftir því að á nýlegum vef Björgólfs Thors var þess getið að Tryggvi hefði þó reynt að koma með einhverjar hugmyndir um hvernig mætti takast á við vanda fjármálakerfisins, það hefðu aðrir ekki haft.

Tryggvi er í viðtali við Austurgluggann – ég les reyndar um þetta á vef Vísis sem vitnar í blaðið austfirska. Þar segist hann hafa verið mótfallinn því að Glitnir yrði yfirtekinn með þeim hætti sem var gert. Tryggvi segir:

„Ég benti ráðamönnum á að ef hin svokallaða Glitnisleið yrði farin þá myndi það skapa Dominoáhrif og kerfið myndi hrynja.“

Tryggvi ræðir einnig um kjör þingmanna – og þar vekur hann athygli á vandasömu máli. Í frétt Vísis er þetta orðað svona:

„Þannig segir Tryggvi að þingstörfin séu mjög ólík því sem hann bjóst við og að þetta sé „miklu meiri vinna og miklu lægri laun en ég hafði nokkurn tímann gert mér grein fyrir.“

Hann telur hættulegt að laun þingmanna lækki en laun óbreytts þingmanns eru nú 520 þúsund á mánuði. Hann telur það skapa hættu á því að „við fáum ekki fólk sem er hæft og þá þynnist út sú þekking sem er á þinginu en jafnframt skapast hætta á því að þingmenn verði berskjaldaðri fyrir því að þiggja peninga annars staðar frá.“ Hann vill meina að slíkt leiði til spillingar og ákvarðana sem „ekki markast af hugsjón heldur þeirri hönd sem fæðir mann.“
Að koma – eða fara

Netverji sem kallar sig Borgarinn setti inn þessi ummæli hér í gær sem viðbrögð við pistlinum að neðan.

- - -

Stöðuna í dag má súmmera upp með ágætri tilvitnun í franska ritsnillinginn Jean-Baptiste Alphonse Karr, í enskri þýðingu

„ Uncertainty is the worst of all evils until the moment when reality makes us regret uncertainty.“

Með öðrum orðum, við – sem þjóð – vitum ekki hvort við erum að koma eða fara. Þó svo Viljhálmur komi ekki haganlega orðum að því þá er íslensk þjóð á ákveðnum krossgötum.

Hvað þarf til að við getum stigið skrefin áfram og hvaða afleiðingar mun það hafa ef við stígum ekki þessi skref ?

Hef ákveðna vantrú á því að okkur beri gæfa til að leysa vel úr þessu öllu saman. Samstöðuleysið og sérhagsmunagæslan er allt að kæfa.
Máttlítil menningarbylting

Vilhjálmur Egilsson segist vera óttasleginn vegna menningarbyltingarinnar í landinu.

En ef það er einhver bylting, þá er ljóst að hún er óðum að mistakast.

Stærstur hluti gamla valdakerfisins situr enn og hugsar sér ekkert til hreyfings. Bankar eru endurreistir og eru ofvaxnir miðað við stærð landsins; þar skammta menn sér miklu hærri laun en annars staðar í samfélaginu. LÍÚ og vinir þeirra hrósa sigri í deilunum um fiskveiðistjórnun. Það má ekki hrófla við landbúnaðarkerfinu.

Jón Ásgeir stjórnar Fréttablaðinu og LÍÚ Morgunblaðinu í gegnum Davíð Oddsson. Ólafur Ragnar Grímsson er á Bessastöðum – og reyndar farinn að boða nýtt fagnaðarerindi í Kína. Í þetta sinn er það ekki „útrás“ heldur „lærdómurinn af útrás“. Útrásarvíkingar virðast enn eiga nóg af peningum. Ólafur Ólafsson er enn bak við tjöldin og kannski Finnur líka. Björgólfur Thor verður bráðum aftur orðinn ofsaríkur – og hver veit nema hann muni aftur njóta aðdáunar sem sá Íslendingur sem flestir vilja líkjast?

Stjórnmálamenn eru slegnir þægilegri gleymsku á eigin gerðir og vanhæfni. Þeir hlustuðu ekki á sjálfa sig fyrir hrun og gera það varla núna. Annars myndu þeir kannski skammast sín.

Það er kannski að finna smá byltingaranda á netinu, en Vilhjálmur Egilsson og umbjóðendur hans hópi atvinnurekenda þurfa ekkert að óttast.

Síðasta andvarp byltingarinnar verður svo stjórnlagaþingið sem væntanlega mun koðna niður einhvern tíma í vetur.
Er samningaleiðin ekkert annað en óbreytt ástand?

Jón Steinsson hagfræðingur skýrir út í pistli á Pressunni að svonefnd samningaleið þýði í raun óbreytt kvótakerfi.

Jón skrifar:

„ RÚV hafði í gær eftir Friðriki Arngrímssyni, framkvæmdastjóra LÍÚ, að það væri markmið útgerðarmanna að greiða sem mest til ríksins fyrir afnot af auðlindinni. En í sömu frétt er sagt að útvegsmenn segi að ekki komi til greina að greiða hærra verð fyrir afnot af auðlindinni. Með svona málfluttningi er LÍÚ að ala á þeim misskilningi sem fjallað er um hér að ofan.

Einn af mörgum göllum samningaleiðarinnar er að hún er algerlega óútfærð. En ummæli útvegsmanna á RÚV í gær gefa glögga mynd af því hvers konar útfærslu þeir sjá fyrir sér. Þ.e., að samningaleiðin verði notuð til þess að festa núverandi kerfi í sessi. Það má vera að stjórnvöld hafi aðra útfærslu í huga. En þau hafa ekki sett slíka útfærslu fram. Og það er í raun erfitt að ímynda sér að unnt sé að útfæra samningaleiðina á trúverðugan hátt. Þar sem samningaleiðin neyðir ekki útgerðarmenn til þess að bjóða í kvótann (og koma þannig upp um greiðslugetu sína) getur LÍÚ haldið áfram að halda uppi stöðugum grátkór um sligandi auðlindagjald hversu lágt sem gjaldið er.

Eina trúverðuga leiðin til þess að auðlindagjaldið verði jafnt arðinum sem auðlindin skapar er að útgerðinni sé gert að bjóða í veiðiheimildir.„
Hreinlæti í gamla daga

„ Skyrtur voru þvegnar á hálfsmánaðar- til mánaðarfresti, en nærbuxur miklu sjaldnar.“

Bókaforlagið Opna er að endurútgefa grundvallarritið Íslenska þjóðhætti eftir Jónas Jónasson frá Hrafnagili. Þar er meðal annars að finna þessa setningu.
Beðið eftir að Jón verði óvinsæll

Það má segja að Jón Gnarr haldi stjórnmálakerfinu á Íslandi í gíslingu.

Meðan hann og flokkur hans njóta enn vinsælda þora gömlu stjórnmálaflokkarnir ekki að fara í kosningar.

Þeir óttast að svipað framboð gæti komið upp á landsvísu og feykt þeim burt af þingi – eins og gerðist í borginni.

Því ríkir fögnuður í gömlu flokkunum í hvert sinn sem Jón gerir skyssu – þess er beðið í ofvæni í Alþingishúsinu að hann verði óvinsæll.

Þá telja sitjandi þingmenn sig geta andað léttar.

Og þá geta þeir óáreittir haldið áfram skrípalátum eins og maður hefur fylgst með í þinginu þessa fáu daga sem eru liðnir síðan það kom aftur saman.

Því Jón er ekki einn um það að fíflast.
Óþjóðhollt fjármagn

Það er alltaf að koma betur og betur í ljós hvað auðmagnið er skelfilega óþjóðhollt.

Það ryður sér braut yfir landamæri, viðurkennir ekkert þjóðerni,

Hér á Íslandi voru stórar fjárhæðir fluttar út á reikninga í Lúxemborg. Um tíma þótti enginn maður með mönnum nema hann stæði í þessu, bankarnir buðu upp á svona þjónustu. Með þessum hætti streymdi til dæmis mikið fjármagn úr útgerðinni.

Þetta er heldur ekkert hætt – manni skilst að nú aukist fjármunaeign Íslendinga á Cayman-eyjum. Og einhvers staðar eru sjóðir sem auðmenn okkar geta sótt í – var það ekki partur af díl Björgólfs Thors við skuldunauta sína að hann létti leynd af földum peningum sínum í útlöndum?

Helsta fjölmiðlamál í Danmörku þessa dagana eru óheyrilegar upphæðir sem hafa verið fluttar úr þessu ríka landi í skjól í Lúxemborg og Sviss. Þetta er stærsta mál sem dönsk skattayfirvöld hafa komist í.

Sem fyrr lætur spilavítiskapítalisminn ekki að sér hæða.
Húsnæðisverð og vaxtalækkanir

Lesandi síðunnar sendi þessar línur:

- - -

„Ég hef verið að pæla aðeins í gamni í verði á húsnæði og bar gróflega saman við Bretland. Mér sýnist að í raun ætti húsnæðisverð að lækka um svona 40% til að ná jafnvægi og vinda ofan af bólunni sem varð á fasteignamarkaði. Þetta myndi reyndar gera helming heimila í landinu tæknilega gjaldþrota í einni svipan þannig að það virðist vera samstaða um að halda nafnverðinu föstu en leyfa verðbólgu að færa niður raunvirðið. Það tekur þá einhver fimm ár í viðbót þangað til fasteignamarkaður tekur aftur við sér en hann er einn af grunnstoðum efnahagslífsins.

Stundum er sagt að eðlilegt sé að það kosti um fern brúttóárslaun að kaupa sér viðunandi húsnæði fyrir vísitölufjölskyldu, svona í nútímasögu, en þetta hefur verið til umræðu í Bretlandi, meðal annars í FT fyrir skemmstu. Mér sýnist að við séum að tala um sjöföld til áttföld árslaun heima, m.ö.o. væri þannig fasteignaverð helmingi of hátt miðað við kaupmátt (og svo framboð og eftirspurn).

Eitt skil ég ekki sem þú kannski hefur eitthvað heyrt um.

Seðlabankinn hefur verið að hækka íslensku krónuna í sáralitlum viðskiptum undanfarnar vikur. Það má segja að krónan hafi verið að hækka um hið minnsta tíu punkta daglega í næstum tvo mánuði. Þetta hefur haft í för með sér að evran hefur lækkað úr 156 í 150 til að nefna dæmi.

Í raun ætti þessu að vera öfugt farið, vaxtalækkun SÍ og fréttir af samdrætti í landsframleiðslu ættu að hafa veikt krónuna snarplega og hefði verið raunsærra að evran færi til dæmis strax í 160 kall við þær fréttir.

En gjaldeyrishöftin eru það mikil að í raun veit enginn hvers virði íslenska krónan er. Ég hygg hins vegar að þeir sem eiga gjaldeyri og vilji eiga viðskipti á Íslandi muni vera mjög hikandi að skipta evrum í krónur á núverandi gengi.

En vitaskuld er þetta ágæt þróun fyrir þann hluta almennings sem ennþá treystir sér til að skreppa til útlanda af og til.“
Óboðlegt þing

Þeir eru að spila bút úr umræðum á Alþingi á Rás 2. Frá því í morgun skilst mér.

Manni verður bara hálf illt af því að hlusta á þetta.

Hvað er að á Alþingi? Er það svona illa mannað? Eða eru allir mannasiðir komnir út um gluggann? Er það núorðið eina hlutverk þingsins að standa í einhverju gjammi?

Nú á svokölluð sannleiksnefnd þingsins að skila af sér eftir nokkra daga. Maður spyr: Hvað kemur út úr því? Og hvernig ætlar þingheimur að ræða álit hennar?
Öfgarnar heilla

Öfgamenn nærast á fjölmiðlaumfjöllun eins og púkinn á kirkjubitanum. Og á móti kemur að fjölmiðlar eru mjög spenntir fyrir öfgamönnum. Þannig að þetta er svona symbíótískt samband.

Nú er allt vitlaust út af einhverjum ruglsöfnuði í Bandaríkjunum sem ætlar að brenna Kóraninn eftir þrjá daga. Í rauninni er ekkert merkilegt við þetta. Ég gæti til dæmis tekið Kóran hér úr hillunni hjá mér, farið með hann út í garð og kveikt í honum.

Í Þýskalandi er mikið fjallað um mann sem heitir Thilo Sarazzin. Hann er meira að segja á forsíðu Der Spiegel. Thilo þessi er ekkert annað en ótíndur rasisti, ósköp ómerkilegur karl. En samt standast fjölmiðlar ekki mátið að hlaupa á eftir honum.

Eins er þetta með Færeyinginn Jenis av Rana. Hvers vegna í ósköpunum ættum við að láta skoðanir þessa manns á samkynhneigð okkur varða?

Og svona er þetta áfram, það er alveg makalaust hvað öfgar þykja heillandi.

Einn virtasta alþjóðamálastofnun heims, International Institute for Stragetic Studies, segir að hættan sem Vesturlöndum stafi af uppgangi Talibana og al-Qaida í Afganistan sé fullkomlega ofmetin. Þeir þykja ekki öfgamenn hjá IISS, en þeim finnst nóg um hvernig er látið með öfgamennina í Afganistan.

En þessa stundina eru þeir auðvitað það sem kallast á ensku the enemy of choice.
Ávaxtatré í Reykjavík

Þetta er snilld hjá Gísla Marteini. Hindberjarunni, eplatré, kirsuberjatré og tré með ferskjum – í Reykjavík.

Og ávextir vaxa á þessum trjám. Einhvern veginn fær tilveran á Íslandi alveg nýja vídd þegar maður sér svona.