arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Að stórauka matvælaframleiðslu, góð hugmynd, en…

Framsókn kemur með tillögur um að stórefla matvælaframleiðslu í landinu.

Það er í sjálfu sér gott og gilt. Hollur er heimafenginn baggi. Það er best að borða sem mest af mat sem verður til í nærumhverfinu. Það er umhverfisvænt og hollt.

En tillögunum hljóta í raun að fylgja stórfelldar breytingar á landbúnaðarkerfinu – ég er ekki viss um að Framsókn eigi við það.

Þá er ekki endilega átt við að hætt skuli að styrkja landbúnað, hann er styrktur í bak og fyrir víða í okkar heimshluta. En löngum hefur verið talað um nauðsyn þess að breyta styrkjum til landbúnaðar úr framleiðslustyrki í nýtingar- og búsetustyrki, það er þróunin í Evrópu.

Það þarf að auka fjölbreytni í ræktun og framleiðslu.

Stefnan hefur því miður fremur verið í öfuga átt. Nú er svo komið að ekki eru nema örfá sláturhús í landinu – búfénaði er ekið langa vegu þangað. Mjólkur- og ostaframleiðsla er mestanpart á hendi eins aðila.

Samkeppnin er hérumbil engin. Við vitum minnst um hvaðan kjötið í búðunum kemur og ekki heldur ostarnir.

Það hefur reyndar verið smáhreyfing í átt að því að koma vörum frá smáframleiðendum til neytenda á höfuðborgarsvæðinu, eins og sést til dæmis í verslunum Frú Laugu. Þetta er alþjóðleg þróun sem víða erlendis er orðin mainstream, en hér er þetta afar smátt í sniðum. Það eru örfáar búðir sem selja slíka vöru – vöxturinn er miklu meiri í lágvöruverðsverslunum þar sem allt er vakúmpakkað og verksmðjuframleitt.

En það er ýmislegt hægt. Það er ekki svo langt síðan að var bara ræktuð ein tegund af tómötum á Íslandi – nú er hægt að velja úr mörgum sortum og þær eru miklu bragðbetri en gömlu stöðluðu tómatarnir. Það er stór markaður fyrir jarðarber á Íslandi – ræktun á þeim hér heima færist í aukana. Það eru líka möguleikar á að rækta fleiri tegundir af berjum, til dæmis hindber.

Þetta eru bara dæmi.

Í tillögum Framsóknar er líka talað um matvælaframleiðslu á alþjóðamarkað. Það er viðkvæmt mál. Við Íslendingar seljum reyndar mikið af matvælum út um allan heim, í gegnum fiskveiðar okkar. En kjötútflutningur hefur aldrei verið ábatasamur – af honum er ekki góð reynsla. Mjólkurútflutningur frá Íslandi yrði varla nema dropi í haf. Og grænmeti sem er ræktað í íslenskum gróðurhúsum verður seint samkeppnishæft þegar það er komið á markað erlendis.

Svo er þess að gæta að útflutningur á landbúnaðarvörum er víða háður ströngum höftum, tollum og gjöldum – af nákvæmlega sömu sort og við höfum sett upp hér á landi í miklum mæli.

Þannig færi okkur líklega betur að finna eitthvert afmarkað svið þar sem við getum náð árangri, en þá þarf að leggja meiri áherslu á hið einstaka, gæðavöruna sem verður til við sérstök skilyrði, fremur en kjöt sem fer í sömu örfáu sláturhúsin og verksmiðjuframleidda osta. Kannski væri einfaldlega fyrsta skrefið að koma upp alvöru markaði fyrir slíkt meðal neytenda í Reykjavík.

Annars gæti verið hætt við að átak af þessu tagi yrði nýtt loðdýra-/laxeldisævintýri.
Stjórnarskráin fyrir bí?

Ég held það hafi lengi legið ljóst fyrir að ekki myndi takast að klára stjórnarskrármálið. Stjórnarflokkarnir hafa bara ekki viðurkennt það, en nú stígur Árni Páll Árnason skrefið.

Stærstu tímamótin í málinu voru í raun dómur Hæstaréttar sem ógilti kosninguna til stjórnlagaþings. Eftir það varð málið allt miklu erfiðara – og mótstaðan efldist til muna. Ríkisstjórnin var of sein að koma málinu á dagskrá og stjórnarandstaðan fór að nota það í pólitískum hráskinnaleik.

Áhuginn á því að breyta stjórnarskránni minnkaði verulega – Framsókn gekk alveg úr skaftinu. Margir sem hafa talað fyrir beinu lýðræði snerust gegn ferlinu – eins skrítið og það kann að virðast, því beint lýðræði er eins og rauður þráður í tillögum stjórnlagaráðs.

Og því fór sem fór.

Það getur liðið langur tími þangað til að verður samin ný stjórnarskrá – frekar virðist ólíklegt að næsta ríkisstjórn setji málið á oddinn.

Því miður hefur umræðan um stjórnarskrána verið frekar léleg– menn hafa látið eins og það sé ógurleg goðgá að breyta stjórnarskrám, líkt og þær séu nánast klappaðar í stein af guðlegu afli.

En því fer fjarri, eins og heyra má í viðtali við bandaríska stjórnarskrársérfræðinginn Tom Ginsburg sem sýnt var í síðasta Silfri. Ginsburg segir að líftími stjórnarskráa sé ekkert sérlega langur og þær þurfi oft að færa til nútímahorfs. Ginsburg segir líka að þær sé oft samdar á tiltölulega skömmum tíma – í umræðunni hér er stundum látið eins og ferlið þufi að taka marga áratugi. Hann ræðir ennfremur um athugsemdir Feneyjanefndarinnar sem mikið hefur verið gert með og segir að þær taki mið af evrópskri þingræðishefð þar sem forseti er valdalaus.
Silfrið á morgun

Friðrik Jónsson, sem hefur ritað marga pistla um hagstjórn hér á Eyjuna, verður meðal gesta í Silfri Egils á morgun. Pistlar hans hafa vakið mikla athygli, en Friðrik er búsettur í Bandaríkjunum.

Þorsteinn Pálsson, fyrrverand forsætisráðherra, kemur í þáttinn og fer yfir stöðuna í stjórnmálunum.

Af öðrum gestum má telja upp Eygló Harðardóttur, Þóru Kristínu Ásgeirsdóttur, Davíð Þorláksson og Baldur Þórhallsson.

Það er margt að ræða – innan við tveir mánuðir til kosninga og fylgið á mikilli hreyfingu.
Óli Jóh, hægrið og vinstrið – og Ólafur Ragnar

Framsóknarflokkurinn heldur málþing á morgun til að ræða gamlan foringja sinn, Ólaf Jóhannesson – það eru liðin hundrað ár frá fæðingu hans.

Ólafur var einn aðalmaðurinn í íslenskum stjórnmálum þegar ég var barn og unglingur.

Enginn frýði honum vits, hann var einn helsti lögfræðingur landsins, en hann var tæplega vinsæll að sama skapi.

Stjórnmálin voru náttúrlega öðruvísi á þessum árum, stjórnmálamenn eru miklu nær kjósendum nú en þá var – krafan um að þeir séu ávallt reiðubúnir til svara er miklu skilyrðislausari.

Ólafur hafði órætt bros – og komst oft upp með að beita því í staðinn fyrir að svara.

Á þeim tíma var ekki hægt að mynda „vinstri“ stjórnir á Íslandi án þess að Framsókn hefði forsætisráðherrann. Meira að segja í skammlífri stjórn 1978-1979 gátu Alþýðuflokkur og Alþýðubandalag ekki unnt hvor öðrum að fá forsætisráðherrann, svo Ólafur fékk embættið, þrátt fyrir að Framsókn hefði beðið afhroð.

Ólafur var tvívegis forsætisráðherra, 1978-1979 eins og fyrr segir, en í fyrra skiptið 1971-1974. Hann var dóms-, kirkju- og viðskiptaráðherra í stjórn með Sjálfstæðisflokknum 1974-1978 og svo var hann utanríkisráðherra í stjórn Gunnars Thoroddsen 1980-1983.

Þannig var hann nánast samfleytt ráðherra í tólf ár – að undanskildum stuttum tíma að Alþýðuflokkurinn var í minnihlutastjórn. Þetta var á þeim tíma að Framsókn vann á víxl til vinstri og hægri.

Á þeim árum var umræðan í kringum vinstri stjórnir aðallega um hermálið. Það þótti til dæmis óhugsandi að Alþýðubandalagsmaður væri utanríkisráðherra – slíkt fékk ekki að gerast, jafnvel þótt flokkurinn væri í stjórn. Í stjórnarsáttmálum var yfirleitt kveðið á um brottför hersins, en þegar efndir áttu að fylgja varð yfirleitt lítið úr – Framsóknarflokkurinn passaði upp á það.

Það er ekki nýtt á Íslandi að flokkar geri eitthvað annað fyrir kosningar en þeir lofuðu að gera í ríkisstjórn.

Nafn Ólafs lifir annars helst í svonefndum Ólafslögum sem oft er vitnað í. Þetta voru miklir verðbólgutímar, sparifé brann upp, Ólafslög kváðu á um verðtryggingu fjárskuldbindinga.

Sem flokksformaður þótti Ólafur harðdrægur og enginn efaðist um hollustu hans við Sambandið sem þá var bakhjarl Framsóknarflokksins.

Það var á tíma Ólafs að svonefnd Möðruvallahreyfing hraktist úr Framsóknarflokknum. Þar var fremstur í flokki Ólafur Ragnar Grímsson – milli hans og nafna hans Jóhannessonar voru engir kærleikar.

Framsóknarmaður sem ég átti tal við ekki alls fyrir löngu sagði að þetta hefðu verið mikil mistök hjá Ólafi Jóhannessyni.

En það er kannski huggun harmi gegn að Ólafur Ragnar er kominn langleiðina í Framsókn aftur – þar á hann sér nú helstu og dyggustu fylgismennina.

Nú þegar Framsóknarmenn hafa meira en 20 prósenta fylgi er ekki úr vegi fyrir þá að stúdera Ólaf Jóhannesson. Hann vann á víxl til vinstri og hægri og það gerði Steingrímur Hermannsson líka. Halldór Ásgrímsson límdi hins vegar Framsókn upp við Sjálfstæðisflokkinn.
Ekki er öll vitleysan eins – og fordómarnir

Þessi mynd birtist á síðu sem nefnist Mótmælum mosku á Íslandi.

Þar birtist margt furðulegt og fáránlegt – og ekki allt undir nafni.

En með myndinni stendur.

„Þetta er það sem hinn helsjúki íslamski hugsunarháttur og heilaþvottur framleiðir.“

Túlkunin var sú að þarna væri verið að ata kristna menn blóði.

Glöggur maður fór að skoða myndina.

Hann komst að því að hún sé frá Kazhakstan. Þarna er töfralæknir – shaman – að framkvæma einhvers konar hreinsunarathöfn. Fólkið undirgengst hana af fúsum og frjálsum vilja. Íslam er þetta örugglega ekki, kannski eitthvað fornara.

Við sjáum að sauðkindin leikur hlutverk í þessari athöfn. Á Íslandi er átrúnaður á sauðkindina einnig mjög útbreiddur.

En eins og bent er á, þá er í raun bara ástæða til að kenna í brjósti um kindina – aðrir taka þátt sjálfviljugir.
Uppsveifla Framsóknar – hveitibrauðsdögum BF lokið – misheppnaður landsfundur?

Ný skoðanakönnun sem birtist í Fréttablaðinu staðfestir tilhneigingu sem sást í könnun MMR. Könnun Fréttablaðsins er merkileg fyrir þær sakir líka að hún er gerð eftir landsfundi Sjálfstæðisflokks og Vinstri grænna.

Fylgi Sjálfstæðisflokksins hrynur, þrátt fyrir landsfundinn. Raunar hljóta menn að velta því fyrir sér hvort fundurinn hafi ekki verið misheppnaður fyrst staðan er þessi. Yfirleitt geta flokkar búist við fylgisaukningu eftir samkomur sem fá svo mikla umfjöllun í fjölmiðlum.

Fylgi Vinstri grænna sveiflast aðeins upp, er aftur komið í tveggja stafa tölu. Nærtækasta skýringin eru formannsskiptin í flokknum.

Fylgi Framsóknarflokksins er ótrúlegt. Svona tölur hafa ekki sést lengi á þeim bæ. Flokknum hefur með tali sínu náð að slá tón sem er að gera sig afar vel meðal kjósenda. Er það verðtryggingin sem er svo óvinsæl?

Formannsskiptin í Samfylkingunni virðast ekki hafa nein áhrif til fylgisaukningar. Kannski er það rétt sem stundum hefur verið sagt á þessum vef að nýr formaður Samfylkingarinnar sé ekki vinsæll maður. En því má ekki gleyma að Jóhanna er enn í forsætisráðuneytinu.

Fylgi Bjartrar framtíðar skreppur saman, samkvæmt könnuninni. Í fljótu bragði virðist að það leiti til Framsóknar. Þetta sýnir að Björt framtíð toppaði hugsanlega of snemma – og að flokkurinn þarf að hafa meira fyrir atkvæðunum en virtist um tíma.

Nýjir flokkar sem hafa boðað framboð eru ekki skora – og svo sýnist manni að margir séu óráðnir.

Þrátt fyrir fylgistap Sjálfstæðisflokksins er ríkisstjórn hans og Framsóknarflokks langlíklegasta stjórnarmynstrið – með 40 þingmenn samanlagt samkvæmt könnuninni. Meðan fylgi stjórnarflokkanna er svo lágt virðist jafnvel þriggja flokka stjórn fjarlægur möguleiki.
Gullæði á Íslandi

Í fréttum í gær var sagt frá því að íslenskt gullæði væri í uppsiglingu.

En þetta eru kannski ekki mikil tíðindi, því gullæði hefur verið í gangi á Íslandi í nokkur ár – í ferðaþjónustu.

Nú er spáð að fjöldi túrista á Íslandi fari að nálgast þrefalda íbúatölu þjóðarinnar.

Allir sem vettlingi geta valdið reyna að taka þátt í þessu. Ég hef heyrt nefnt að 1200 óskráð herbergi séu til leigu fyrir ferðamenn í Reykjavík – það er eins og fjögur Grand hótel – og það er rúllað út eldgömlum langferðabílum til að flytja túristana.

Þetta hefur náttúrlega kosti og galla. Það vantar að einhverju leyti innviði til að taka á móti svo mörgum ferðamönnum.

En kosturinn er meðal annars sá að tekjurnar seytla nokkuð vítt og breytt út í samfélagið, ólikt því til dæmis sem gerist í kringum sumar aðrar atvinnugreinar.
Hrollvekjandi skip

Það er eitthvað heillandi við draugaskip.

Hið mannlausa skip Lyubov Orlova er sagt reka stjórnlaust um Norðurhöf – í átt til Íslands og Noregs.

Þetta er fjögur þúsund tonna skip, engin smásmíð.

Og sagt vera fullt af rottum.

Þetta er eins og úr sögu eða kvikmynd, og yfir þessu einhver annarleg, hrollvekjandi fegurð.

Ég kom einu sinni í höfnina í Port Said í Egyptalandi. Hún er risastór og víða gat að líta stór skip sem voru að ryðga í sundur, eins og þau hefðu ekki verið hreyfð í ár eða áratugi.

Það var eitthvað við þessa sjón sem olli því að maður gat ekki slitið sig frá henni.

En rotturnar í Lyubov Orlova hafa varla nóg að éta. Maður þarf ekki mikið hugmyndaflug til að sjá hvernig það getur farið.

Einn vinur minn á Facebook stakk upp á að þegar skipið kæmi að Íslandsströndum væri bara ein, risastór, rotta eftir.
Varla neitt klámfrumvarp

Ögmundur Jónasson furðar sig á viðbrögðum píratanna Birgittu Jónsdóttur og Smára McCarthy við áformum um að takmarka aðgang að klámi á internetinu.

Hann segir að Brigitta hafi lýst því yfir að hún myndi sjá til þess að slíkt frumvarp nái ekki fram að ganga – og Smári hafi talað um fasisma og geðveiki í þessu sambandi.

Þessar hugmyndir hafa verið reifaðar í erlendum fjölmiðlum – þær hafa vakið athygli á alþjóðavettvangi.

En í raun geta allir verið rólegir, jafnt Ögmundur, Birgitta og Smári, þótt þeim kunni að þykja gaman að ræða þessi mál.

Það eru innan við tveir mánuðir til kosninga, ráðherrann er augljóslega á útleið, og þótt frumvarp yrði lagt fyrir þingið er fjarska ólíklegt að tími ynnist til að ræða það, hvað þá samþykkja eða skilgreina hvaða klám telst nógu svæsið til að loka á það.
Enginn þarf að standa við neitt…

Það er spurning hvort ekki sé best að lofa sem minnstu fyrir kosningar.

Beppe Grillo sem vann stórsigur í kosningunum á Ítalíu lofaði eiginlega ekki neinu. Það gerði heldur ekki Jón Gnarr í Reykjavík, hann sagði bara einhverja vitleysu.

En svo má hafa kosningaloforðin einföld, eins og hjá Berlusconi sem lofaði að borga fólki úr ríkissjóði ef það kysi sig.

Kjósendur eru afar vantrúaðir á kosningaloforð núorðið – og varla von á öðru.

Á Íslandi höfum við reyndar kerfi samsteypustjórna þannig að flokkar geta skorið niður loforð sín á víxl í stjórnarmyndunarviðræðum þangað til lítið sem ekkert er eftir.

Þá þarf enginn að standa við neitt.

Það er líklegt að hvaða ríkisstjórn sem tekur við í vor, verði orðin afar óvinsæl strax með haustinu.

Það eru ákveðin merki um að kosningabaráttan muni einkennast af yfirboðum, loforðum um skattalækkanir, niðurfellingu skulda og stóraukinn hagvöxt. Einn framsóknarmaður sagði að hagvöxturinn þyrfti að vera fimm prósent til að hægt væri að framkvæma loforðin.

Líklega mun kosningabráttan að einhverju leyti snúast um nánari útfærslu á þessu öllu. Eiginlega þyrfti einhver óháður aðili að taka sig til og fara yfir loforðin, fullyrðingarnar og talnaefnið.

En það er ekki líklegt að við komumst langt. Við erum enn að rífast um hvort og hvernig skattar hafi hækkað eða lækkað síðustu árin – og í fjölmiðlum er þrasað fram og aftur um útreikninga á verðtryggingu.

Þannig að það er kannski best að gera eins og Beppe Grillo. Lofa sem minnstu og þurfa ekki að standa við neitt eða svíkja neitt.
Sjálfstæðismenn reyna að ná taki á Framsókn

Það gat ekki liðið á löngu áður en Sjálfstæðismenn færu að pota í Framsóknarflokkinn, ekki eftir skoðanakönnunina í gær þar sem sést glöggt að fylgið leitar frá Sjálfstæðisflokknum til Framsóknar.

Friðjón R. Friðjónsson, sem er mjög handgenginn forystu flokksins, gefur tóninn í bloggi hér á Eyjunni. Hann birtir mynd af verðandi vinstri stjórn undir forystu Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar.

Skilaboðin eru semsagt þau að Framsókn muni mynda stjórn með öðrum flokkum en Sjálfstæðisflokknum ef hún fær nægt fylgi.

Það er erfitt fyrir Framsókn að neita þessu – flokkurinn gengur „óbundinn“ til kosninga eins og tíðkast á Íslandi.

Og kannski virkar þetta betur en deilur um kosningamál – einhvern veginn hefur maður á tilfinningunni að kjósendur taki kosningaloforð alveg mátulega hátíðlega.

Svo er það spurning með Samfylkinguna. Þar á bæ hjóta menn að brjóta heilann ákaft um hvernig eigi að taka á Bjartri framtíð.

Björt framtíð er að sumu leyti vinaflokkur Samfylkingarinnar, stefnan er ekki óáþekk, helstu foringjarnir koma úr Samfylkingu og eiga vini þar inni. Og Besti flokkurinn, sem er önnur stoð í Bjartri framtíð, vinnur með Samfylkingunni í borgarstjórn í Reykjavík. Þar slitnar ekki slefan á milli.

Þannig að það er erfitt fyrir Samfylkinguna að ná taki á Bjartri framtíð, enda er hann næstum eins og ögn óspjallaðri útgáfa af Samfylkingunni sjálfri.

Að maður tali nú ekki um þegar stefnuskrá Bjartrar framtíðar er jafn loftkennd og raun ber vitni.
Gleymd Íslandskvikmynd – með Nico

Hér er frekar lítt þekktur kafli úr íslenskri kvikmyndasögu.

Leikarinn Pierre Clémenti þvælist víða um land og rekst hér og þar á söng- og leikkonuna Nico.

Kvikmyndin heitir La cicatrice interieure – eða Innvortis ör – og er frá 1972.

Cleménti, sem var frægur fyrir að leika í myndum eftir menn eins og Bunuel, Visconti og Bertolucci, fer um Þingvelli, Skeiðarársand, siglir á báti á Jökulsárlóni, sér eldgos, væntanlega í Heklu, og svo sýnist manni vera senur frá Öskju.

Það er heilmikið í þetta lagt.

Og Nico verður á vegi hans, hún var frægust fyrir að vera í hljómsveitinni Velvet Underground. Tónlist í myndinni er einnig flutt af henni.

Leikstjórinn Philippe Garrel, var á þessum tíma kærasti Nico, hann hefur haldið áfram að gera kvikmyndir. Nico andaðist 1988 eftir reiðhjólaslys, en Clémenti dó 1999.

Íslenski kaflinn byrjar á 25.50 og stendur lengi – jú, þetta er yfirmáta listrænt og maðurinn er fjarska nakinn úti í kaldri náttúrunni. Nico er hins vegar í síðum kyrtli.

Ætli einhver muni eftir því þegar þessi mynd var tekin hér? Þetta er frá tíma þegar afar lítið var gert af kvikmyndum á Íslandi.
Kiljan: Kirkjur, Emma, og leyndarmál Hanne Vibeke-Holst

Í Kiljunni á miðvikudagskvöld fjöllum við um mikinn bókaflokk sem hefur verið að koma út undanfarna tvo áratugi. Hann nefnist Kirkjur Íslands, en þar er sagt frá kirkjubyggingum og kirkjustöðum víða um landið, sögu þeirra, arkitektúr og listmunum sem þar er að finna.. Við grípum niður í 18. bindið, en þar segir meðal annars frá Dómkirkjunni í Reykjavík og Fríkirkjunni.

Í þáttinn kemur danski höfundurinn Hanne Vibeke-Holst. Hún segir í opinskáu viðtali frá tilurð bókarinnar Iðrun, sem á metsölulista hér á Íslandi. Söguefnið eru leyndarmál sem er að finna í fjölskyldu hennar sjálfrar.

Gagnrýnendur þáttarins fjalla um tvær bækur: Emmu eftir Jane Austen og Sumar án karlmanna eftir Siri Hustvedt.

Bragi kíkir í gamla gestabók og gamalt skólablað.

Fríkirkjan í Reykjavík var vígð 1903 en stækkuð tvívegis eftir það. Hún var um tíma stærsta kirkja á Íslandi. Hluti hennar er teiknaður af Rögnvaldi Ólafssyni, sem má telja fyrsta eiginlega íslenska arkitektinn. Við skoðum Fríkirkjuna og Dómkirkjuna með Þorsteini Gunnarssyni sem er ritstjóri bókaflokksins Kirkjur Íslands.
Fylgi leitar frá D og S – B í mikilli uppsveiflu

Skoðanakönnun MMR sem birtist í dag er gerð áður en Sjálfstæðismenn héldu landsfund sinn og sömuleiðis Vinstri grænir.

Það er fyrirvarinn sem má gera við hana.

En þrátt fyrir það sýnir hún glögga tilhneigingu. Framsóknarmenn eru að taka mikið fylgi frá Sjálfstæðisflokknum. Eins og staðan er núna lítur út fyrir að Sjálfstæðisflokkurinn eigi alls engan kosningasigur í vændum.

Og Björt framtíð hirðir fylgi af Samfylkingunni.

Fylgið er semsagt að leita frá stóru flokkunum til þeirra flokka sem standa þeim næst – og eru líkastir þeim.

Miðað við þetta þýðir lítið fyrir Sjálfstæðisflokk og Samfylkingu að bölsótast hvor yfir öðrum, flokkarnir þurfa að líta sér nær.

Skoðanakönnunin sýnir líka að líklegasta stjórnarmynstrið eftir kosningar er hið gamalkunna Sjálfstæðisflokkur/Framsókn. Vinstri vængurinn er alveg tvístraður.

Slík stjórn myndi aðallega hafa að markmiði að keyra upp hagvöxt á Íslandi og það er nokkuð sem þarf að ræða fyrir kosningarnar.

Er hægt að auka hagvöxtinn mikið, hvaða aðferðir notum við til þess, gæti það orðið varanlegt – eða værum við bara að blása í nýja bólu?
Sjálfstæðisflokkurinn og lokun Evrópustofu

Það er til marks um að harðlínan hafi sigrað í Evrópumálunum á landsfundi Sjálfstæðisflokksins að fundurinn hafi samþykkt að loka svokallaðri Evrópustofu.

Í ályktun fundarins segir:

„Landsfundurinn mótmælir íhlutun sendiherra Evrópusambandsins á Íslandi í stjórnmálaumræðu þjóðarinnar og telur óhæfu að stækkunardeild ESB haldi úti starfsemi hér þar sem lagst er á sveif með einu stjórnmálaafli gegn öðrum. Evrópusambandinu verði gert að loka kynningarskrifstofu þess hér.“

Hér má sjá vef Evrópustofu sem stendur fyrir alls konar starfsemi. Það má svosem vera að hún lognist út af ef aðildarviðræðum við ESB verður hætt, eins og allt bendir til. En Íslendingar verða áfram með hlutaaðild að ESB í gegnum EES-samninginn.

Það er furðu sjaldan rætt.
Tvípóla kosningar?

Það er talað um að verði tvípóla kosningar í vor – að hægt verði að kjósa milli tveggja stjórnarmynstra:

Sjálfstæðisflokks og Framsóknar annars vegar – Samfylkingar, Vinstri grænna og Bjartrar framtíðar hins vegar.

Semsagt hægri og vinstri. Móti og á með viðræðum við Evrópusambandið.

Er til dæmis ekki ljóst að Sjálfstæðisflokkurinn lokaði á samstarf við Samfylkinguna um helgina?

Það er þó alls ekki víst að þetta sé svona einfalt. Hugsanlega fær hvorug fylkingin nægt fylgi til að mynda ríkisstjórn. Eins og staðan er virðist nokkuð langt í það hjá S, V og A. Og meirihluti D og B er líka tæpur – og myndu þeir kæra sig um að fara í ríkisstjórn með eins þingmanns meirihluta?

Fylgið virðist helst vera að flæða innan þessara fylkinga, milli Sjálfstæðisflokks og Framsóknar og milli Samfylkingar og Bjartrar framtíðar. Það er þó hugsanlegt að fylgi leiti til dæmis frá Sjálfstæðisflokki til Bjartrar framtíðar vegna Evrópumálanna – og eins gæti Katrín Jakobsdóttir náð að endurheimta eitthvað af fylgi sem hefur leitað frá Vinstri grænum.

En svo er það spurningin með önnur framboð. Eins og staðan er virðist nánast öruggt að Dögun bjóði fram um allt land. Líklegt er að Píratar nái því og kannski Lýðræðisvaktin. Svo eru það Hægri grænir, Alþýðufylkingin, Húmanistar og Landsbyggðarflokkurinn – þarna verða örugglega einhver afföll.

Það er allsendis óvíst hvort neitt af þessum framboðum nær manni inn, en ef eitthvað þeirra gerir það gæti það komist í sterka stöðu – jafnvel einhvers konar oddaaðstöðu.

En þetta hefur líka í för með sér að atkvæði dreifast víða – það kemur þeim stóru, sem standa saman, í hag.
Silfur sunnudagsins

Hér er Silfur Egils frá því á sunnudag.

Fyrst er vettvangur dagsins. Þáttakendur eru Styrmir Gunnarsson, Svavar Gestsson, Jóhanna Vigdís Hjaltadóttir, Unnur Brá Konráðsdóttir og Eiríkur Bergmann Einarsson.

Svo Katrín Jakobsdóttir, nýkjörinn formaður Vinstri grænna:

Þvínæst er það Annie Machon, fyrrverandi njósnari hjá MI5 í Bretlandi, um stríð gegn fíkniefnum, gegn hryðjuverkum og internetinu.

Loks er það Tom Ginsburg, prófessor í lögum við Chicago-háskóla, alþjóðlegur sérfræðingur í stjórnarskrám, aðallega um stjórnarskrármál á Íslandi:

(Ég þakka Láru Hönnu fyrir aðstoðina.)