arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Við þurfum gott fólk

Vitur maður sem er nýlega látinn, sveitarstjórnarmaður til margra ára, sagði eitt sinn við mig:

„Það skiptir engu máli hvaða flokkar ráða í sveitarstjórnum. Einn staður getur blómstrað undir stjórn fólks úr Sjálfstæðisflokknum meðan allt er niðurníðslu í næsta bæ þar sem sami flokkur er við völd. Hið sama má segja um alla flokkana. Þetta veltur allt á einstaklingunum.“

Þetta er auðvitað lóðið. Eftir átök síðustu daga veltir maður fyrir sér hvort ekki sé ástæða til að draga úr áhrifum stjórnmálaflokkanna í borgarstjórninni.

Í ráðhúsinu situr hvort eð er fólk sem er sammála um hérumbil allt. Ég treysti mér til að fullyrða að þegar Sjálfstæðisflokkurinn tók við völdum varð nákvæmlega engin stefnubreyting. Vinnubrögðin breyttust kannski, ekki stefnan.

Í borgarstjórn vantar dugmikið, gáfað og ábyrgt fólk – en það er skítsama í hvaða flokki það er.
Jarmað í kór

Það hefur dunið yfir manni áróður vegna loftslagsmála alla helgina. Fyrst vegna þess að Gore fékk Nóbelsverðlaunin – fyrir að gera kvikmynd – og svo af umhverfisþingi sem haldið var í Reykjavík.

Með stríðsletri á forsíðu Morgunblaðsins stóð skrifað: „Fljótum sofandi að feigðarósi.“

Inni í blaðinu var margra blaðsíðna úttekt á loftslagsvandanum – sem öll var á eina bókina lærð.

Svo kemur í sjónvarpsþætti sjö mínútna viðtal við mann sem er ekki alveg jafn sannfærður, bendir á dóm sem féll nýskeð í London vegna myndar Al Gore þar sem segir að séu níu alvarlegar vitleysur í myndinni og teflir síðan fram því viðhorfi að kannski væri betra að takast á við afleiðingar hugsanlegs loftslagsvanda en orsakir hans. Og það dynja skammir yfir þáttastjórnandanum.

Ok, maðurinn heitir Hannes og fer í taugarnar á mörgum. Rétt eins og til dæmis Björn Lomborg.

En er það virkilega svo að þessi viðhorf megi ekki heyrast – mitt í öllum áróðrinum? Verða kannski einhvern tíma sett lög um að ekki megi tala um loftslagsvandann nema á ákveðinn hátt, svona eins og ekki má segja að sé gott að reykja í sjónvarpinu.

Eiga allir að jarma í kór?

- - -

Mynd Gores er annars að verða eins og þrúgandi rétttrúnaður, líkt og nýtt guðspjall. Dómsmálið í London stóð um hvort myndin væri tæk sem kennsluefni í skólum. Dómarinn komst að þeirri niðurstöðu að í myndinni sé farið með miklar ýkjur, meðal annars þar sem er talað um hækkandi yfirborð sjávar, að Golfstraumurinn muni stöðvast og að fellibylurinn Katrina hafi verið af völdum manna.
Eitrað

Það verður að segjast eins og er að þessi grein Valgerðar Sverrisdóttur, fyrrverandi iðnaðarráðherra, sem birtist í Fréttablaðinu í dag er alveg eitruð.
Rónar og reykjavíkurrómantík

Líklega eru fáir borgarar í Reykjavík í jafnmiklum daglegum samskiptum við þá stétt manna sem kallast rónar og ég. Það helgast af því að ég bý í miðbænum og líka því að þeir þekkja mig í sjón og gefa sig á tal við mig. Sumir eru nánast í áskrift hjá mér að smápeningum, aðrir eru málkunnugir mér og eru stundum ágætlega viðræðugóðir, sumir eru svo vandir að virðingu sinni að þeir sníkja aldrei nema þegar þeir eru í mjög slæmu ástandi.

Einn af þessum vinum mínum hryllir sig alltaf rosalega þegar hann er búinn að betla af mér. Svo er sjálfsvirðingunni misboðið.

Ég hef skrifaði um þau viðbrögð fólks við upphlaupi rónans á Tjarnarbakkanum að þau væru dæmi um aumingjadýrkun. Það var kannski ekki alveg nákvæmt orðalag (þótt aumingjadýrkun í íslenskri menningu sé mjög verðugt rannsóknarefni). Þetta er frekar dæmi um þá afstöðu að við séum öll meira og minna fórnarlömb samfélags sem leikur okkur grátt, að okkur sé eiginlega ekki sjálfrátt:

Róninn hrópar og heimtar að samfélagið geri eitthvað fyrir sig, allir kinka kolli og hugsa – þessi maður hefur sætt illri meðferð.

Ég hef sagt að við þurfum að gera eitthvað í rónavandamálinu í miðborginni. Ýmsir hafa brugðist við og sagt að þetta sé bara partur af borgarlífinu. Gallinn er bara að rónarnir eru óvenju áberandi hér. Áfengissýki er mjög útbreidd í samfélagi okkar, miðbærinn er lítill, flestir sem eru edrú aka um á bílum, og fyrir vikið verða rónarnir meira áberandi – stundum liggur við að þeir taki alveg völdin kringum Lækjartorgið.

Lausnin þarf ekki að vera grimmilegri en að fjölga plássum á meðferðarstofnunum og drykkjumannahælum, ekki síst fyrir þá sem eru verst haldnir af fíkninni. Verstu búllurnar eiga varla heima við Laugaveginn eða fjölförnustu verslunargötur – eða er það ekki alveg sjálfsagt? Lögreglan þarf líka að vera duglegri að taka úr umferð þá sem eru í verstu ástandi – ég hef sjálfur þrisvar sinnum á þessu ári hringt á aðstoð fyrir menn sem virtust nánast vera í andateygjunum af ofneyslu.

Annað er auðvitað verra. Þetta eru ekki bara rónar af gamla skólanum. Ég talaði við lögreglumann niðri í bæ um daginn. Við minntumst á náunga sem var að þvælast um Lækjartorg heldur illa til reika. Lögregluþjónninn sagði að því miður væri þetta einn af fáum rónum af gamla skólanum – einn af þeim sem drykki bara brennivín. Flestir hinir væru líka í dópinu.

Það var kannski einhver smá reykjavíkurrómantík yfir gömlu hafnarstrætisrónunum, en yfir eiturfíklum – nei varla.
Ósamstæður meirihluti

Margrét Sverrisdóttir verður í þeirri einstæðu stöðu í borgarstjórn að hafa ekkert stjórnmálaafl á bak við sig. Samt hlýtur hún næstmestu virðingarstöðuna í borginni – verður forseti borgarstjórnarinnar.

Margrét er kosin í borgarstjórnina af lista Frjálslyndra, flokks sem hún starfar ekki lengur í. Hún bauð sig fram til þings í nafni Íslandshreyfingarinnar. Sá flokkur á auðvitað enga aðild að borgarstjórninni þótt Margrét sé þar– auk þess sem er erfitt að hugsa sér að lífsmark verði í Íslandshreyfingunni miklu lengur.

Svo er það spurning um Ólaf F. Magnússon sem í rauninni á sætið sem Margrét situr í. Er von á honum aftur í borgarstjórnina? Hvenær þá? Hversu veikur er Ólafur? Borgarbúar eiga að vissu leyti rétt á að vita það.

Nýi meirihlutinn er sérkennilega samansettur. Er þessi hópur fólks yfirleitt sammála um eitthvað? Þau eru augljóslega ekki sammála um málefni REI – málið sem gamla borgarstjórnin sprakk á. Nú síðast hafði Svandís ekki aðra tillögu en að „róa umræðuna“.

Maður sem hélt að það væri einmitt í anda VG að borgarbúar hefðu sjálfir skoðanir á stórum málum sem þá varða.

Flokkarnir eru tæplega samstiga hvað varðar niðurrif gamalla húsa. Þetta eru fyrirætlanir frá tíma R-listans – baráttan gegn þessu var eitt aðal kosningamál Frjálslyndra.

Frjálslyndir börðust líka hatrammlega gegn hugmyndum um að flugvöllurinn færi úr Vatnsmýri. Það fyrsta sem Dagur sagði á fundi Samfylkingarinnar dag er að flugvöllurinn þurfi að fara.

Hvað skoðun hefur Margrét á því? Eða Ólafur F?
Gleymdi Móður Teresu

Eftir að ég setti inn færsluna um friðarverðlaunahafana fór ég að lesa fræg skrif Christophers Hithchens um Móður Teresu. Eftir þann lestur er maður virkilega efins um hvort hafi verið rétt að veita henni Nóbelsverðlaun.

Hithchens lýsir henni fremur sem vini fátæktar en fátæklinga – fátæktardýrkun má kalla það sem hún stundaði. Hún hafi staðið á móti því eina sem virki í alvörunni gegn örbirgð, frelsun kvenna og auknu valdi þeirra yfir líkama sínum. Sjúkraskýli hennar í Kalkútta var alltaf niðurnítt og dapurlegt – samt streymdu inn peningar frá vinum hennar úr auðstétt sem Hithchens segir að sumir hafi verið harla ókræsilegir.

Þegar hún veiktist svo sjálf tékkaði hún sig inn í rándýran einkaspítala í Kalíforníu.

Hér má lesa stutta útgáfu af því sem Hitchens hefur að segja um þennan dýrling kaþólsku kirkjunnar, í undirfyrirsögn greinarinnar segir að Móðir Teresa hafi verið ofstækisfull bókstafstrúarkona – og svindlari.

Mannkynið hefur þörf fyrir lýsandi fyrirmyndir, dýrlinga kalla þeir það í kaþólsku kirkjunni – en það er semsagt ekki víst að Agnes Gonxha Bojaxhiu eins og hún hét í alvörunni hafi verið rétta manneskjan í djobbið.
Mistæk nóbelsnefnd

Heimurinn er fullur af friðarverðlaunahöfum Nóbels sem áttu ekki skilið að fá verðlaunin: Henry Kissinger, Jimmy Carter, Simon Peres, Mikael Gorbatsjov, Elie Wiesel, Kofi Annan.

Er ekki dálítið sennilegt að Al Gore fylli þennan flokk? Er ekki nóbelsnefndin að elta tískustrauma þegar hún veitir honum verðlaunin?

Og svo þeir sem eru ekki lengur meðal vor en áttu ekki heldur skilið að fá svona verðlaun: Menachem Begin, Anwar Sadat, Le Duc Tho, Yasser Arafat, Dag Hammarskjöld.

Svo má líka spyrja hvort sérstök ástæða sé til að verðlauna stofnanir sem eru bara að vinna vinnuna sína – eins og til dæmis Sameinuðu þjóðirnar, Alþjóða kjarnorkumálastofnunina eða Loftslagsnefnd Sameinuðu þjóðanna. Friðargæsla SÞ fékk verðlaunin nokkrum árum fyrir klúðrið í Bosníu og Rúanda.

En svo eru auðvitað til magnaðir einstaklingar og félög sem hafa sannarlega átt skilið að fá svona viðurkenningu: Albert Schweitzer, Desmond Tutu, Shirin Ebadi, Aung Saan Su Kyi, Martin Luther King, Læknar án landamæra.

Þetta er samt einum og ójafnt hjá nóbelsnefndinni til að þessi verðlaun séu almennilega marktæk.
Ofvirkt hagkerfi

Gamall kunningi minn, Marinó G. Njálsson, setti inn bloggfærslu í gær þar sem hann leggur út af klausu í Innherjadálki Morgunblaðsins þar sem vitnað er í Björn Rúnar Guðmundsson, forstöðumann greiningardeildar Landsbankans.

Björn Rúnar veltir því fyrir sér hvort sé orðin „varanleg hliðrun á framboðs- og eftirspurnarhlið í íslenska hagkerfinu“.

Það eru merkilegar spekúlasjónir sem þarna koma fram. Þær ganga í stuttu máli út á það að umsvifin í hagkerfinu séu orðin slík að Ísland hafi eiginlega færst upp um deild. Við séum komin á nýtt framkvæmdastig – gamla framkvæmdastigið sé liðin tíð.

„Þegar knattspyrnuhúsið Fífan í Kópavogi var reist fyrir 4 árum eða svo, þá þótti þetta stór framkvæmd. Síðan eru kominn Boginn á Akureyri, Reyðarfjarðarhöllin, hús Knattspyrnuakademíunnar í Kópavogi, Risinn í Hafnarfirði og knatthúsið á Akranesi svo einhver séu nefnd og þetta hefur gerst án þess að um það hafi verið rætt. Fyrir 5 – 7 árum voru svona framkvæmdir stórar, en þær eru það ekki lengur. Þess vegna segi ég: Við færðumst upp um deild og nú eru stóru tölurnar orðnar stærri án þess að það þýði að það sé meiri þensla en áður.Vissulega eru miklu meiri umsvif núna en árið 1999, en er núverandi ástand ekki bara meira normal en fyrra jafnvægi. Við skulum hafa í huga, að ríki og sveitarfélög hafa frestað mörgum stórum framkvæmdum sem munu fara í gang á næstu mánuðum og árum. Er þá þensla áfram vegna þess að þessi verkefni eru í gangi? Hvenær hættir þenslan? Hver eru viðmiðin?“

Til að einfalda þetta aðeins má segja að spurningin sé hvort íslenska hagkerfið sé ofvirkt – og verði það áfram. Það er að minnsta kosti vandséð að til sé 300 þúsund manna hópur fólks í heiminum sem hefur jafnmikil umsvif.
Voru þeir loðnir?

Ég hef nokkra samúð með þeim sem stela rakvélablöðum.

Á engri vöru er jafnmikið okrað og þeim. Ég hef Gillette grunað um að standa fyrir alheimssamsæri.

Hvað skyldu mörg rakvélablöð gera 900 þúsund krónur?

Varla nema nokkrir pakkar.
Tony er maðurinn

Logi Ólafsson er prýðisnáungi. En ég er samt ekki viss um að hann sé það sem KR vantar.

Þarf kannski ekki frekar þjálfara sem er góður í að æpa á leikmennina? Vandar þeim ekki kveðjurnar í búningsklefanum í hálfleik.

Ég sé að Tony gamli Knapp er enn í boltanum. Hann er maðurinn.
Kvöldmáltíðin

Þessi mynd fer eins og eldur í sinu um netheima.
Aumingjadýrkun

Íslendingar hafa löngum verið illa haldnir af því sem má kalla aumingjadýrkun. Bókmenntir okkar eru gegnsýrðar af þessu. Nú er rætt um rónann sem gerði hróp að borgarstjórnarmönnum á Tjarnarbakkanum í gær.

Það þarf helst að gera eitthvað fyrir hann. Samanber til dæmis þetta. Viðbrögðin eru eitthvað á þessa leið:

Er það nema von – það er svo illa farið með greyið.

En svo er auðvitað til einfaldari lausn á vanda mannsins – að hann hætti einfaldlega að sukka og fái sér vinnu.
Kominn tími til

Eftir uppákomuna þar sem róni hleypti upp blaðamannafundi nýja borgarstjórnarmeirihlutans er kannski von um að borgarstjórnin geri eitthvað í málum hers drykkjumanna og dópista sem fer um bæinn með sníkjum og yfirgangi – og setur ömurlegan svip á miðborgina.

Kannski eitthvað róttækara en að kippa bjórkæli úr sambandi?
Hvað á hann að heita?

Hvað á nýi borgarstjórnarmeirihlutinn að heita?

Rei-kjavíkurlistinn?

Er það ekki fínt nafn – og vel við hæfi?
Hverjum verður kennt um?

Innan Sjálfstæðisflokksins fer nú af stað leit að sökudólgi – hver ber ábyrgðina á því að svona fór í borgarstjórn. Þetta er það sem á ensku heitir blame game.

Birni Inga verður kennt um. Það var hann sem sprengdi meirihlutann. Spurningin er svo hvort hann hafði nægar ástæður til? Það verður rætt næstu daga. Nú stimplar hann sig aftur inn sem formannskandídat í Framsóknarflokknum.

En Bingi er í Framsókn. Það er forvitnilegra hver ber sökina innan Sjálfstæðisflokksins sjálfs.

Vilhjálmi Þ auðvitað. Hann missti tökin þegar REI og GGE voru sameinuð. Lenti í tómu rugli eftir það. Meirihlutinn sem hann stýrði var kannski alltaf miklu veikari en maður hélt, óeiningin í röðum sjálfstæðismanna djúpstæðari.

Gísla Marteini og Hönnu Birnu. Þau unnu gegn borgarstjóranum án þess kannski að vita hvert þau ætluðu að stefna með herleiðangrinum sem þau lögðu upp í. Ef menn ætla að gera hallarbyltingu er betra að ganga hreint til verks – eða láta það eiga sig. Villi hugsar þeim ábyggilega þegjandi þörfina.

Geir Haarde fyrir að hafa ekki tekið málið fastari tökum og kannski ekki síst fyrir að hafa tekið á móti óánægðum borgarfulltrúum á fundi án þess að Vilhjálmur væri með. Að fundinum loknum sagðist hann ætla að hugsa málið. Eftir það var eiginlega útséð um að meirihlutinn væri starfhæfur. Með þetta er ónánægja innan flokksins.
Stórtíðindi í borgarstjórn

Það hlýtur að vera sárt fyrir Sjálfstæðisflokkinn að sjá að baki meirihlutanum í borginni eftir aðeins eitt ár og nokkra mánuði við völd. Það er líka svo stutt síðan allt lék í lyndi. Brosið fór ekki af Vilhjálmi Þ. fyrsta árið í borgarstjórnarstólum. Nú er honum kennt um klúðrið sem leiddi til þess að meirihlutinn sprakk. Hann á sér varla viðreisnar von í pólitík.

Unga fólkið, Hanna Birna og Gísli Marteinn, hljóta líka að vera sár og svekkt. Ekki bara út í Villa og Björn Inga – sem þeim finnst sjálfsagt að hafi svikið sig – heldur líka vegna þess að þau voru að starta ýmsum verkefnum sem þau fá ekki að fylgja eftir. Það verður ekki gaman að setjast aftur í minnihluta.

Hvort þetta er gott fyrir borgina? Það er spurning. Nýji meirihlutinn virðist afar veikur. Varla styrkist hann ef Ólafur F. Magnússon mætir til leiks. Hann er býsna óútreiknalegur. Hvað fær Margrét Sverris að sitja lengi nú þegar völd eru í hendi? Í svona samstarfi fjögurra flokka eru allir í oddastöðu. Slíkt gekk nokkurn veginn á tíma R-listans en olli því að ákvarðanir miðuðu yfirleitt við lægsta samnefnara þess sem flokkarnir gátu orðið ásáttir um.

Að endingu leiddi það til stöðnunar í borginni.

Svo er líka spurning um víðari áhrif. Hvernig taka sjálfstæðismenn þessu? Getur þetta spillt fyrir stjórnarsamstarfinu við Samfylkinguna? Dagur B. sem núna tekur við embætti borgarstjóra er einn nánasti bandamaður Ingibjargar Sólrúnar.

Það má líka horfa yfir í Kópavog. Þar er Framsóknarflokkurinn í meirhlutasamstafi við Sjálfstæðisflokkinn og bæjarstjóra sem er sífellt að rata í vandræði. Gæti verið að þar kviknaði sú hugmynd að söðla um og fara að starfa til vinstri?
Villur vegar

Við töluðum Philip Roth, Milan Kundera og Claudio Magris í Kiljunni í gærkvöldi.

Líka Bob Dylan.

Ég man ekki hvort við nefndum Margaret Atwood. Hún var allavega á blaðinu hjá mér.

Svo er það Doris Lessing sem fær Nóbelinn. Við minntumst ekki á hana.

En við erum víst ekki þau fyrstu sem fara flatt á því að geta í hina órannsakanlegu vegi akademíunnar.

Notum það sem afsökun.

Lessing var mikið í tísku fyrir svona tuttugu árum. Þá minnir mig að einhverjar bóka hennar hafi verið þýddar á íslensku. En það hefur lítið verið talað um hana síðustu árin. Nú breytist það – slík eru áhrif Nóbelsverðlaunanna.
Hetja í heimabyggð

Þessar deilur Donalds Trump við skoska sjómanninn eru eiginlega nákvæmlega eins og plottið í Local Hero, einhverri ágætustu gamanmynd sem hefur verið gerð. Þar leikur Burt Lancaster auðkýfinginn sem vill eignast landspildu sérviturs Skotans sem hugsar um part af fjöru eins og hún sé dýrmætt djásn.

Í myndinni stendur rimman um olíuhreinsunarstöð sem á að reisa í fallegum skoskum firði, ekki golfvöll.

Svo sér auðkýfingurinn að sér, hrífst af einföldu lífi Skotans gamla og hættir við að byggja ferlíkið. Uppgötvar að himinfestingin og ströndin eru mikilvægari en þau verðmæti sem mölur og ryð fá grandað.

En það er kannski engin hætta á að Trump fái þess konar vitrun.
Punktar um Auden

Í Kiljunni í kvöld talaði Eiríkur Örn Norðdahl um hvað það sé gott að vera ljóðskáld – maður sé frjáls og engum háður, geti leyft sér að gera hvað sem er.

Hugsun hans er ekki ósvipuð og í ljóðbroti eftir W.H. Auden sem ég hef lengi haldið upp á. Kvæðið birtist í ljóðasafni sem kallast About the House og er frá 1965. Kvæðið heitir The Cave of Making og er ort í minningu Louis MacNeice, þess hins sama og kom með Auden til Íslands 1936 og skrifaði með honum bókina Letters from Iceland.

Í þessum kvæðisbút má líka greina áhrif frá bókmenntum Íslendinga – það eru greinilega skáldin sem fóru með kvæði fyrir norræna kónga sem vísað er til í fyrstu línunum:

Who would, for preference,

be a bard in an oral culture,

obliged at drunken feasts to improvise a eulogy

of some beefy illiterate burner,

giver of rings, or depend for bread on the moods of a

Baroque Prince, expected,

like his dwarf, to amuse? After all, its rather a privilege

amid the affluent traffic

to serve this unpopular art which cannot be turned into

background noise for study

or hung as a status trophy by rising executives,

cannot be „done“ like Venice

or abridged like Tolstoy, but stubbornly still insists upon

being read or ignored: our handful

of clients at least can rune.

Annars verður meira fjallað um Auden í Kiljunni á næstunni. Hann er náttúrlega skáldið sem orti eitthvað vinsælasta kvæði seinni ára – Stop All the Clocks sem flutt var í kvikmyndinni Four Weddings and a Funeral.

Ég er búinn að fá hjá Morgunblaðinu stórmerka ljósmynd þar sem hann situr og drekkur koníak með Sigurði Nordal, Gunnari Gunnarssyni og Tómasi Guðmundssyni.

Boðið þar sem myndin var tekin kemur við sögu í kvæði sem Ögmundur Bjarnason læknir yrkir í nýjasta hefti Tímarits Máls & menningar – það kvæði er svo aftur útúrsnúningur á Ferð til Íslands, kvæði eftir Auden sem Magnús Ásgeirsson íslenskaði á meistaralegan hátt.

Kristján Karlsson orti líka snjallt kvæði um ferð Audens til Íslands:

Gegnum frásögn sem flöktir og skriplar

og ljósmyndir loðnar af regni

fer Wystan Hugh Auden (ásamt Louis MacNeice)

um ófrjó og óþroskuð fjöll

með böl vorrar æsku: útvarpið

langferðabílinn og gisting hjá góðu fólki

slagveðrin hnýtna hesta aðeins sem ólund

á andliti djúpu og sléttu: landslag sem springur,

tómleiki æskunnar einungis vetur í jörð,

í margbrotið haust með farvegum flóknum og djúpum.
Mergjuð samsæriskenning

Þessa færslu má lesa á vef Mannlífs. Er þá Davíð á bak við plottið eftir allt saman?

„Ólgan innan borgarstjórnarflokks Sjálfstæðisflokksins er síst á undanhaldi þótt friður sé að sögn á yfirborðinu. Nú er hermt að Styrmir Gunnarsson, ritstjóri Morgunblaðsins, beiti sér að tjaldabaki til að koma meirihlutanum frá og velta Vilhjálmi Þ. Vilhjálmssyni borgarstjóra af stalli. Þá er einnig orðrómur um að Davíð Oddsson seðlabankastjóri reyndi að byggja brú frá Gísla Marteini Baldurssyni yfir til Svandísar Svavarsdóttir, leiðtoga VG, til að þar megi verða nýr meirihluti og Björn Ingi Hrafnsson og Vilhjálmur lendi í kuldanum. Björn Bjarnason dómsmálaráðherra er í flestu samstiga Davíð og hann fer mikinn á heimasíðu sinni til að grafa undan Vilhjálmi og Birni Inga. Hermt er að Davíðsarmur Sjálfstæðisflokksins megi ekki til þess hugsa að meirihlutinn haldi eða að til verði meirihluti Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks sem hefði þær afleiðingar að armur seðlabankastjórans myndi endanlega deyja út. Það er semsagt háð hápólitískt stríð inni í Sjálfstæðisflokknum og átakalínurnar milli liða Geirs H. Haarde og Davíðs Oddssonar eru skýrar …“
Hvað hefði Davíð gert?

Friðjón Friðjónsson spyr hvað Davíð hefði gert í máli mannsins sem hann kallar spillta tryllta Villa?

Má kannski minna á í því sambandi að Davíð lét á sínum tíma Hitaveituna byggja Perluna, hús sem kom því ekkert við að færa borgarbúum heitt vatn. Þar með var Hitaveitan komin í veitingasölu og rekstur útsýnispalls.

Svo þegar Perlan var tekin í notkun sagði þáverandi hitaveitustjóri að þetta væri „gjöf Hitaveitunnar til Reykvíkinga“.

Sem auðvitað höfðu borgað gjöfina sjálfir.
Guðbergur 75 ára

Kiljan í kvöld verður að nokkru leyti helguð Guðbergi Bergssyni en þessi mikli rithöfundur verður 75 ára í næstu viku. Meðal annars verða sýnt brot úr merkilegri heimildarmynd sem Helga Brekkan hefur gert um Guðberg – og viðtal sem ungur mjór maður með mjóa rödd tók við Guðberg í sjónvarpsþætti 1981.

Í þættinum verður líka spáð Nóbelsverðlaunin í bókmenntum en tilkynnt verður um veitingu þeirra á morgun. Hver er líklegasti verðlaunahafinn? Philip Roth, Milan Kundera, Claudio Magris? Eða einhverjir allt aðrir?

Ljóðskáldið Eiríkur Örn Norðdahl kemur í þáttinn, en hann hefur tekið saman mjög áhugaverða sýnisbók alþjóðlegrar samtímaljóðlistar, en einnig verður fjallað um hina stórbrotnu en hálfgleymdu skáldkonu Torfhildi Hólm sem skrifaði miklar sögulegar skáldsögur, meðal annars um Brynjólf biskup, Jón Arason og kristnitökuna.

Mikael Torfason velur uppáhaldsbók sína og Bragi Kristjónsson verður á sínum stað, sem og Kolbrún Bergþórsdóttir og Páll Baldvin Baldvinsson.
Kokkteilboð

Ég er sérlega latur við að mæta í kokkteilboð, opnanir og frumsýningar. Fæ oft boð á svoleiðis samkomur en fer eiginlega aldrei. Það er eiginlega jafnlíklegt að ég fari til Kína og að ég mæti í partí af þessu tagi. Svona er ég orðinn heimakær með aldrinum.

Í gær dreif ég mig þó í veisluna sem haldin var í Listasafni Reykjavíkur vegna friðarsúlu Yoko Ono. Mest í þeirri von að sjá henni bregða fyrir – en þó aðallega Ringo. Fram eftir degi var talin einhver von um að Paul kæmi. Ef ég mætti honum er ég ekki viss um nema myndi líða yfir mig.

Ringo sá ég reyndar í Atlavík fyrir 23 árum. Horfði á hann spila Johnny B. Goode með Stuðmönnum og Gunnari Þórðarsyni. Margar af sögunum sem eru farnar að ganga um Atlavíkurdvöl Ringos eru farnar að hlaða utan á sig. Ég skrifaði grein um hana í Helgarpóstinn á sínum tíma og skýrði frá því að hann hefði hellt kóki í dýrasta koníak sem var hægt að finna á Íslandi og að hann hefði sagt „ I don't eat nothing that creeps“ þegar honum var boðið upp á skelfisk.

Það er ofmælt um snobbgildi samkomunnar þarna í gær. Björgólfur eldri var þarna reyndar en hann sat bara í tröppu með konu sinni og var lítið að snobbast. Sjálfur var ég raunar í öðrum og lakari flokki gesta – mér var boðið í partíið en ekki út í Viðey á athöfnina sjálfa. Var reyndar hálf feginn að þurfa ekki að þvælast út í eyjuna. Staðsetning Viðeyjar er að sönnu falleg, útsýnið þaðan flott – en sjálf er eyjan ekkert nema kargaþýfi.

Yoko sá ég ekki nema tilsýndar þar sem hún stóð uppi á palli og hélt ræðu. Orðaskil heyrði ég ekki. Ringo sá ég alls ekki, verð að láta mér nægja að hafa séð hann á hestbaki í Hallormsstað in younger and not necessarily happier days. Sean Lennon sá ég álengdar, með hatt og skegg. Las reyndar í slúðurdálki að það hefði nægt að fara á Næsta bar til að hitta hann.

Sá eini úr bítlafamilíunni sem ég komst í tæri við var Dhani, sonur Georges Harrison. Enginn virtist bera kennsl á hann nema ég. Samt er hann nauðalíkur föður sínum. Ég hrósaði honum fyrir útgáfu hans og Jacobs Dylan á Lennon laginu Gimme Some Truth sem er að finna á nýrri plötu sem er gefin út til að styðja nauðstadda í Darfur. Það er dálítið notarlegt að hugsa til þess að synir Dylans og Harrisons séu að músísera saman.

Dhani var annars í fylgd með ljóshærðri íslenskri stúlku. Ég sá ekki betur en að hann væri að kyssa hana.

Nýr tengdasonur fyrir þjóðina?