arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Bréf frá Björgvin

Björgvin G. Sigurðsson, fyrrverandi viðskiptaráðherra, sendi mér þetta bréf.

- - -

Í ljóma lyginnar

Umræðan um netið og nafnleysið hefur tekið nokkurt flug síðustu daga og ekki að ástæðulausu. Vegna viðbragða við grein minni um þetta á Pressunni í gær vil ég nefna tvennt.

Það er athyglisvert hverjir hrökkva í varnarstöðu vegna gagnrýninnar. Það heitir til dæmis hjá Agli á Eyjunni að „hrunverjar“ snúist til varnar þegar vakin er athygli á alvarlegum veikleika í þeim mikilvæga miðli sem vefurinn er. Uppnefnið segir sitthvað um hugarfar þáttarstjórnandans, en hann bætir um betur og ítrekar ósannindi á síðu sinni sem hann hafði forgöngu um að dreif í október í fyrra; að ég hefði fjarlægt tiltekna grein af vefsíðu minni.

Þegar hann birti þau ósannindi í fyrsta sinn hringdi ég í hann og benti honum á hið rétta: Að þetta væri grein úr Viðskiptablaðinu, nokkurra mánaða gömul, og að engin grein hefði nokkurn tímann verið fjarlægð af vef mínum. Vefsíðunni lokaði ég a.m.k. mánuði fyrir fall bankanna, vegna þess eins að ég hafði ekki sinnt henni að marki um langt skeið og hún var úrelt og óuppfærð. Þetta sagði ég Agli þá og bað hann að leiðrétta, en það gerði hann ekki. Hann kýs þess í stað að ítreka nú ósannindin og þjónar þannig lund sinni.

Breytingar á lögum um ábyrgð á rógskrifum á vefnum eiga ekki að skerða tjáningarfrelsið með neinum hætti, heldur styrkja það. Fólk verður áfram að geta tjáð sig nafnlaust - enda er það oft forsenda þess að mikilvægar upplýsingar komi fram - en ábyrgðin á skrifunum þarf að vera skýr. Hún á að vera þess sem veitir skrifunum farveg, birtir efnið og miðlar því áfram, eins og hver annar útgefandi.

Sannleikurinn er mikilvægur og upplýsing er til góðs. Rógurinn og sóðaskapurinn eru hvorugt. Vonandi fjölgar þeim sem gera sér grein fyrir muninum á þessu tvennu.

Björgvin G. Sigurðsson, alþingismaður

Athugasemd eh:

Ég geri tvær athugasemdir. Grein Björgvins sem vitnað er til birtist 5. ágúst 2008, rétt fyrir hrun og er þá sett inn á vef hans. Hún hefur þá ekki verið ýkja gömul þegar vefunum var lokað. Greinin er mjög merkileg heimild því hún sýnir að viðskiptaráðherrann hafði ekki hugmynd um hvað var á seyði í íslenska bankakerfinu. Ég tel að Björgvin verðskuldi nafnbótina „hrunverji“ nokkuð vel.

Í öðru lagi minnti ég á fjölda ræða sem Björgvin hélt í þinginu þegar tekist var á um fjölmiðlalögin. Þar lagði hann mikla áherslu á að þyrfti að vanda löggjöf um grundvallarmannréttindi eins og tjáningarfrelsi. Reiðipistill sem hann birti um helgina ber ekki vottum þess konar umhyggju.

Ég tek hins vegar fram að ég hef engan áhuga á einkamálum Björgvins, enda hef ég aldrei ritað orð um þau og fjarlægt athugasemdir um þau sem kunna að hafa verið ritaðar inn á vefinn – en um málið sem hann gerði að umræðuefni um helgina hafði ég aldrei heyrt fremur en aðrir.
Lagasetning og reiði

Sigurður Þór Guðjónsson rithöfundur skrifar ágætan pistil um hinn reiða fyrrverandi viðskiptaráðherra, Björgvin G. Sigurðsson.

Hann segir að ekki fari vel á að stjórnmálamenn séu fullir af reiði þegar setja lög.

Einnig bendir hann á að Björgvin sé í raun ekki að mælast til þess að lögin verði „skýrð“ eins og segir í pistli hans, heldur verði í raun um að ræða nýja lagasetningu.

Annars sér maður víða að hrunverjar eru að snúast til varnar, þeir hafa fundið viðspyrnu, hún er sú að umræðan á netinu sé svo hroðaleg. Ég heyrði meira að segja haft eftir einum þingmanni að netið stæði í vegi fyrir endurreisn Íslands.

Þetta er reyndar mjög þægilegt. Allt skal sett undir sama hatt – á netinu eru ekki nema nafnleysingjar, vitleysingar og rógberar.

Og ekkert að marka sem þaðan kemur.

Það skal þó viðurkennt að Björgvin hefur lent illa í því. Það gengu sögur um að hann hefði fengið lán afskrifuð í bönkum, þetta fór bókstaflega út um allt. Sjálfur eyddi ég á sínum tíma athugasemdum sem fjölluðu um þetta. En svona var ástandið eftir hrunið; samfélagið logaði í ásökunum

Söguburður um hjónaband hans og drykkjuskap á vef sem nefnist er.is er náttúrlega ömurlegur – sjálfur myndi ég undireins þurrka út skrif af því taginu og setja höfundinn í bann. En ég verð að viðurkenna að ég vissi ekki að þessi vefur er til fyrr en í dag, sjálfsagt hefði ég ekki heyrt söguna nema vegna þess að Björgvin færði þetta í tal.

En það er reyndar annað sem skaðaði Björgvin einna mest sem stjórnmálamann – fyrir utan að hafa verið utanveltu í hrunstjórninni – og það er greinin sem hann skrifaði á vefinn sinn rétt fyrir hrun um útrásina og árangur bankanna en fjarlægði síðan

Talandi um stjórnmálamenn og reiðina þá höfum við prýðilegt dæmi um reiðan pólitíkus sem reyndi að setja lög: Davíð Oddsson og fjölmiðlafrumvarpið.

Fáir stjórnmálamenn börðust jafn hatrammlega gegn því og einmitt Björgvin G. Sigurðsson. Hann hélt fjöldan allan af ræðum á Alþingi þar sem hann talaði um aðför gegn tjáningarfrelsinu og grundvallarmannréttindum. Björgvin las heilu kaflana úr Frelsi Johns Stuarts Mill í umræðunum á Alþingi.

Ein helstu rök hans og samherja hans voru að keyra ætti lögin í gegn í alltof miklum flýti. Það yrði að vanda til verka.

Hér má finna ræður Björgvins frá því í þinginu 2003-2004. Hann kemur meira en fimmtíu sinnum upp til að tala um fjölmiðlalögin. Ég geri ekki ráð fyrir því að nokkur maður fari í gegnum þetta allt, en þarna eru inn á milli hlutir sem hann þyrfti að skoða áður en hann fer að koma í gegnum þingið nýjum lögum um prent- og tjáningarfrelsi.

(Svo er reyndar eitt sem er forvitnilegt þegar maður lítur til baka yfir þessi ræðuhöld – hvernig var snemma farið að setja þrýsting á forsetann að skrifa ekki undir fjölmiðlalögin – en það er annar handleggur.)
Maó og menningarbyltingin

Við horfðum í kvöld á mynd um menningarbyltinguna í Kína, ótrúlega grimmd, múgsefjun og einkennilega persónudýrkun.

Þarna gat að líta stórmerkilegt myndefni af ungum Kínverjum veifandi Rauða kverinu, tilbiðjandi Maó Tse Tung.

Svona myndir gat að líta í fréttum þegar ég var lítill; enn þann dag í dag hef ég varla séð neitt furðulegra.

Kári átti setningu kvöldisins þegar hann spurði:

„Af hverju trúa þau á mann sem tortímir þeim?“
Skýrsla Stiglitz frá 2001

Joseph Stiglitz skrifaði mikla og vandaða skýrslu um peningamála- og gengisstefnu á Íslandi fyrir Seðlabankann árið 2001, líkt og kom fram í Silfrinu í dag.

Einn lesandi síðunnar dró saman eftirfarandi punkta úr skýrslunni:

„Stiglitz lagði áherslu á að Ísland væri í sérstakri hættu af fjármálakreppum vegna smæðar sinnar og sjálfstæðs gjaldmiðils. Það væri hlutverk stjórnvalda að minnka líkur á fjármálakreppum og lágmarka tjón vegna þeirra ef þær skyllu á. Stiglitz hafði einnig sérstakar áhyggjur af viðskiptahallanum og lækkun þjóðhagslegs sparnaðar og benti á að skammtímaskuldir einkaaðila væru hættulegar efnahag þjóðarinnar.

Stiglitz lagði til að:

· Aðgengilegar væru upplýsingar um skammtímaskuldir þjóðarinnar í erlendri mynt á hverjum tíma.

· Komið væri í veg fyrir fasteigna-bólur með t.d. skattlagningu eða takmörkunum á lánveitingum til fasteigna.

· Óhóflegur innflutningur á varanlegum neysluvörum (bílum) væri takmarkaður, t.d. með sköttum.

· Hraðfara stækkun banka væru settar skorður með reglugerðum eða sköttum.

· Aðgangi fyrirtækja að erlendum lánum, sérstaklega þeim sem ekki hefðu erlendar tekjur, væri takmarkaður, t.d. með skattlagningu.

· Mótuð yrði fyrirfram viðbragðsáætlun við kreppu sem innihéldi meðal annars skilvirkari og hraðvirkari gjaldþrotalöggjöf.

Ekkert virðist hafa verið farið eftir ráðleggingum Stiglitz, og var meir að segja farið þvert gegn þeim í tilfelli aukinna lánveitinga til fasteigna og lækkunar vörugjalda á stóra bíla og niðurfellingu bindiskyldu á banka. Þeir þættir sem Stiglitz hafði áhyggjur af fyrir 8 árum héldu svo áfram að versna meir og minna allt þar til bankarnir hrundu.“

Skýrslu Stiglitz má lesa í heild sinni hér:

stiglitz.pdf
Stefna Samfylkingarinnar

Stundum finnst manni eins og Samfylkingin hafi tvö stefnumál.

Að koma Íslandi í Evrópusambandið.

Og að tryggja að Einar Karl Haraldsson hafi örugglega atvinnu.
Bréf frá Nairobi

Þórunn Helgadóttir á barnaheimili ABC hjálparstarfs í Nairobi í Kenýa sendi bréf.

Ég heiti á ykkur, lesendur Eyjunnar, að koma til aðstoðar og bjarga barnaheimilinu.

Reikningsnúmerið er: 344-13-44005, kt. 690688-1589.

Svona hjóðar bréf Þórunnar.

- - -

Kæru lesendur Eyjunnar og aðrir.

Mig langar að þakka ykkur innilega fyrir að hafa brugðist með jákvæðum hætti við hjálparbeiðninni sem ég skrifaði á fimmtudaginn. Þegar ég skrifaði þetta bréf hafði ég ekki hugmynd um hvort að nokkur myndi sinna þessu. Ég veit að fólk á í miklum erfiðleikum á Íslandi og var því ekki að búast við öðru en að fólk ætti nóg með sig. Að skrifa þetta bréf var fyrir mér síðasta hálmstráið en ég gerði það í veikri von um að kannski myndu einhverjir koma okkur til hjálpar. Ég sendi bréfið af stað og svo fór rafmagnið hjá mér og ég vissi ekki meir. Ég varð því himinlifandi í gærkvöldi þegar ég uppgötvaði að bréfið skyldi hafa verið birt hér á bloggsíðunni hans Egils og að sjá fólk senda inn svör um að það hafi laggt inn og jafnvel áfram sent þetta á vini sína. Jákvæðu ummælin eru líka afar uppörvandi og nú hef ég smá von um að hægt verði að halda áfram. Þakka ykkur öllum fyrir að láta ykkur varða líf fátækra barna í fjarlægu landi þrátt fyrir eigin erfiðleika.

Þakka þér einnig Egill fyrir að taka málið upp og birta bréfið. Mig langaði einnig að segja þér að drengurinn þinn hann Wycliff sem þú minnist á og nú er 10 ára gamall er eitt af þessum börnum sem gefur okkur innblástur og er mikil sigursaga. Við tókum hann inn af götunni þegar hann var á áttunda ári en þá hafði hann aldrei gengið í neinn skóla. Núna er hann ýmist hæstur eða næst hæstur í bekknum. Er það ekki frábært? Takk fyrir að aðstoða okkur.

Kveðja,

Þórunn Helgadóttir í Nairobi.

(Fyrra bréf Þórunnar má lesa hér.)
Silfrið á morgun

Silfur Egils verður í sjónvarpinu á morgun. Þátturinn hefst að vanda klukkan 12.30, en er svo endursýndur um kvöldið. Þetta er ellefti veturinn sem Silfrið er á dagskrá í sjónvarpi. Aðalgestur þáttarins verður bandaríski hagfræðingurinn og Nóbelsverðlaunahafinn, Joseph Stiglitz, sem meðal annars er frægur fyrir gagnrýni sína á Alþjóða gjaldeyrissjóðinn.
Hægri eða vinstri?

Angela Merkel og Nicolas Sarkozy leggja mikla áherslu á að koma böndum á græðgi bankastjórnenda, stjarnfræðileg laun þeirra og kaupauka. Rökin er að um þetta verði að nást samfélagsleg sátt, á tíma þegar ríkisstjórnir hafa þurft að dæla stórum fjárhæðum í bankakerfið og almenningur fær að blæða.

Um þetta er deilt á fundi fjármálaráðherra G20 landanna sem nú er haldinn í London, og sjálfsagt verður þetta einnig rætt á fundi G20 leiðtoga sem verður í Pittsburgh í Bandaríkjunum seinna í mánuðinum.

Tveir heimsleiðtogar eru heldur andsnúnir þessu, Gordon Brown og Barack Obama.

Brown hefur sitt City sem hann hefur þjónað dyggilega og Obama Wall Street.

En í orði kveðnu eiga þeir að teljast til vinstri. Brown er í Verkamannaflokknum breska og Obama foringi Demókrata. Obama vann sigur í kosningum í Bandaríkjunum með stuðningi lægri millistéttar og efnaminna fólks.

En Merkel og Sarkozy eru leiðtogar stærstu hægriflokka í löndum sínum.

Þannig að þegar öllu er á botninn hvolft er þetta kannski frekar spurning um ólíka menningu en hvort menn skilgreina sig til hægri eða vinstri?
Eru Íslendingar tregari en aðrir?

Andri Geir Arinbjarnarson skrifar á bloggi sínu um hagræðingu í menntakerfinu.

- - -

Tillögur OECD í menntamálum eru löngu tímabærar og snúast um ekki um pólitík heldur almenna skynsemi. Nágrannalöndin hafa 3ja ára menntaskóla og útskrifa stúdenta 18 ára sem geta farið út á vinnumarkaðinn 21 árs með BA eða BS gráðu. Á Íslandi tekur þetta 2-3 árum lengur að minnsta kosti.

Hvers vegna? Erum við tregari en útlendingar?

25 ára háskólamenntaður Íslendingur er ekki í góðir samkeppnisstöðu á alþjóðlegum vinnumarkaði. Hann eða hún er með BA eða BS gráðu og 1. árs starfsreynslu á meðan hinn erlendi umsækjandi er með sömu menntun og 3. ára starfsreynslu.

Svo megum við ekki gleyma að flestir af okkar útrásarvíkingum hlutu menntu á Íslandi. Varla er það mikill gæðastimpill fyrir íslenskar menntastofnanir og þeirra gildi, sérstaklega viðskiptafræðideildir háskólanna. Ætli margir erlendir stúdentar sækist eftir MBA námi á Íslandi í framtíðinni?

Doktorsnám á Íslandi er rugl nema í íslensku og jarðfræði, masternám á að takmarka eins og hægt er og leggja alla áherslu að bæta BA og BS námið. Sameina á alla „háskóla“ hér á landi í tvær stofnanir sem eiga að hafa útibú út á landi.

Gífurlegir möguleikar eru til hér á landi að hagræða og bæta íslenskt menntakerfi ef viljinn er fyrir hendi.

Það sem mun standa umbótum fyrir dyrum í okkar menntakerfi og heilbrigðiskerfi er pólitísk hugmyndafræði VG sem byggir á gildum sem við höfum ekki efni á lengur.
Hvert fóru peningarnir?

Lesandi síðunnar sendi þetta bréf:

- - -

Sæll vertu,

það er af nógu að taka, en mér finnst ekki nógu mikið hamrað á spurningunni um hvert fóru peningarnir? Að mínu viti fór þetta í þrennt einkum, í hækkandi röð.

1. Bruðl, ótrúlegur fjáraustur í gjálífi alls kyns konar sem var á slíkum skala að tók verulega sinn toll af rekstrarafkomu (sem var nú kannski mest pappírsgróði hvort sem er vegna víxlhækkana á hlutabréfum krosseignarfélaga).

2. Eignir voru keyptar langt yfir raunvirði. Flestar eignir voru keyptar á þeim tíma þegar bólueinkenni voru komin fram. Fjármálamenn ytra nýttu sér þá stöðu að eignaverð var allt of hátt skráð, hvort sem var um hlutabréf, fyrirtæki eða fasteignir að ræða. Þeir seldu Íslendingum og innleystu hagnað á kostnað bjánanna ofan af Íslandi. Björgólfur Thor náði reyndar nokkrum snúningum með því að kaupa fyrirtæki og selja ennþá meiri bjánum, einkum fjarskiptafyrirtæki í austrinu.

Það er líka athyglisvert í þessu sambandi að Danir gátu aldrei skilið hvers vegna Íslendingar væru að keppast við að breiða úr sér á fasteignamarkaði þar þegar hann var í sögulegu hámarki. Núna eru eignirnar á brunaútsölu eins og Börsen segir frá í dag.

Þessi mistök að kaupa allt of hátt, undantekningarlaust fyrir erlent lánsfé, reyndist spenna upp stórfellda spilaborg. Þetta var í sjálfu sér ekkert flókið.

3. Gífurleg undanskot virðast hafa átt sér stað þegar bankarnir voru tæmdir að innan og öll skuldsettu fyrirtækin sem auðhringarnir höfðu eignast voru mjólkuð af eigin fé. Í allri umræðunni um IceSave gleymist að skuldbindingar LÍ fyrir utan IceSave voru skuldabréf til fagfjárfesta úti í heimi upp á 2.000 milljarða. Hvert fóru þeir peningar þegar heildareignirnar duga varla upp í áætlaða 1.200 milljarða Icesave skuld?

Liðir 1. og 2. útskýra hvers vegna nettóstaða bankana reyndist svona slæm þegar þeir voru gerðir upp, einkum reyndust eignir í hlutabréfum og skuldabréfum annarra íslenskra stórfyrirtækja og banka á stundum svo gott sem verðlausar.

Engu að síður verður ekki annað séð en að óhemju mikið fjármagn hafi gufað upp, eða öllu heldur lagt á flótta á lokasprettinum fyrir hrun. Það er sérstaklega gremjulegt af því að eftirlitsaðilum mátti vera ljóst að bankamódelið var búið að vera svo snemma sem um mitt ár 2006.

En ég ætlaði aðallega að benda þér á þessa grein sem fjallar um ESB og myntkörfulán:

http://www.ft.com/cms/s/0/62252ece-98cb-11de-aa1b-00144feabdc0.html
Hverju á að bjarga?

Það má vera að eitthvað sé misráðið í hugmyndum um uppbyggingu á Ingólfstorgi.

En nú á að halda tónleika undir yfirskriftinni Björgum Ingólfstorgi.

Vandinn er bara sá að Ingólfstorg er sirkabát ljótasta torg í heimi, enda þrífst þar lítið og lélegt mannlíf.

Eina torgið sem er að virka í Reykjavík er í rauninni Austurvöllur, því Lækjartorg er – ef eitthvað er – ennþá ömurlegra en Ingólfstorg. Lækjartorg er þó ekki alveg jafn skítugt og Ingólfstorg.

Til að bjarga Ingólfstorgi þarf að rífa það upp, fjarlægja húsið með risastóra brunagaflinum sem gnæfir yfir torgið sunnanmegin, húsið þar sem TM var til húsa (og kom í staðinn fyrir Fjalaköttinn!), hótelið sem er við norðvesturhlið torgsins, sjoppurnar tvær sem eru úti á torginu – og hugsanlega Morgunblaðshúsið líka.

Þá mætti kannski fara að ræða um björgun.

Svo má minna á að þarna var ekki alltaf torg.

Þarna var reyndar Hallærisplanið með öllu sínu fylleríi þegar ég var unglingur, en þá mótaði ennþá fyrir rústunum af Hótel Íslandi sem stóð þarna þangað til það brann til kaldra kola 1944, en hinum megin á torginu var hús þar sem Steindór hafði sína bílastöð.

Torgið í núverandi mynd var ekki tekið í notkun fyrr en 1993 og hefur alltaf verið misheppnað.

Það þarf semsagt að gera ansi mikið til að „bjarga“ Ingólfstorgi. Eiginlega er nauðsyn að hugsa allt dæmið upp á nýtt.
Svarta bókin

Svarta bókin um kommúnismans sem Hannes Hólmsteinn Gissurarson hefur nú þýtt á íslensku er mjög merkilegt rit.

Hún er eiginlega skyldulesning. Dálítið þurr að vísu, enda eru stórir hlutar hennar nánast í skýrsluformi.

Við vitum þá allavega hvaða leiðir við eigum alls ekki að fara út úr kreppum kapítalismans.

En það er dálítið hætt við því að bókin falli í skuggann vegna þess hversu þýðandinn er umdeildur.

Bókin kom út í Frakklandi árið 1997 og vakti miklar deilur. Í formála bókarinnar reynir ritstjórinn Stéphane Courtois að áætla hversu mörg mannslíf kommúnisminn hefur kostað.

Niðurstaða hans er 94 milljónir. Þar af 65 milljónir í Kína og 20 milljónir í Sovétríkjunum.

Að mörgu leyti var mikilvægt að bókin er frönsk að uppruna. Óvíða voru menntamenn og listamenn jafn hallir undir kommúnismann og í Frakklandi – menningarpáfar eins og Sartre, Éluard og Picasso sem urðu þannig meðreiðarsveinar glæpahyskis.
Guð blessi Ísland

Ýmsir hafa verið að gera heimildarmyndir um bankahrunið á Íslandi. Helgi Felixson, kvikmyndagerðarmaður í Svíþjóð, virðist ætla að verða fyrstur með sína mynd.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=x235EsIkMZs]
Móðgunargjarnir Íslendingar

Það er að sönnu ekki traustvekjandi að OECD mærði íslenska efnahagsundrið á sínum tíma.

En hvers vegna þurfa Íslendingar alltaf að rjúka upp til handa og fóta þegar þeir eru gagnrýndir eða reynt að segja þeim til.

Nú eru Ögmundur Jónasson og Björn Bjarnason móðgaðir vegna nýrrar skýrslu frá OECD.

Í skýrslunni segir að eðlilegasta leiðin fyrir Íslendinga sé að taka upp evru. Aðrar leiðir í gjaldmiðilsmálum hafi verið reyndar og ekki virkað.

Það stendur líka að hér sé svigrúm til að skera niður í mennta- og heilbrigðiskerfinu.

Er það ekki einmitt nokkuð sem við þurfum að gera?

Og er ekki staðreynd að ríkisbúskapurinn hefur þanist óskaplega út á síðustu árum; að vöxtur hans var nánast hömlulaus?

Ögmundur Jónasson er reyndar í erfiðri stöðu. Hann hefur verið leiðtogi í samtökum ríkisstarfsmanna, en nú fær hann það hlutverk að skera niður í ríkisrekstrinum þar sem hann er dýrastur og umsvifamestur.
Borðtennissnillingar og konur

Kínversk yfirvöld hafa hingað til meinað borðtennissnillingnum Wang Hao að eiga kærustu.

Hann er nú 25 ára.

Ég er á því að þetta sé alveg rétt hjá stjórninni í Kína.

Ég var hálfgerður borðtennissnillingur þegar ég var drengur.

Æfði af kappi með KR og keppti á mótum.

En þegar stúlkur fóru að sýna mér áhuga missti ég einbeitinguna – og hætti.

Og fór þá glæstur ferill fyrir lítið.
Létt fyrir álfyrirtæki að borga meira

Ágætur lesandi síðunnar sendi þessar línur.

- - -

Hugmynd um skatta á álfyrirtæki liggur í augum uppi. Launakostnaður þeirra hefur lækkað um 50% frá síðasta ári. Lækkað gengi lækkar launakostnað þeirra sem selja í erlendri mynt. Bandarískum dölum í þessu tilviki. Það ætti að vera álrisunum létt að greiða skatt sem nemur mismun á launum eins og þau voru reiknuð í dölum á síðasta ári og þessu. Það kostar þau ekkert. Lækkað gengi eykur á hinn bóginn afgang þessara fyrirtækja.

Þannig má sýna fram á að gengisfellingar allt frá því á sjöunda áratug síðustu aldar hafi fært álframleiðendum talsverðan auka afgang. Sama átti við um herliðið bandaríska. Hér í landi reikna allir með dölum. Lækkun krónu þýddi aukinn afgang af áætluðum útgjöldum. Enn eitt dæmið um áratuga ríkisstyrki til stóriðnaðar. Það er ekki nóg að það hafi verið og sé í formi orku á útsöluverði heldur einng útsölu á launum starfsmanna. Hverjir voru að andskotast út af styrkjum til landbúnaðar?

Talandi um landbúnað. Væri ekki vert að kanna möguleika á lækkun á kjötverði á birgðunum sem nú hlaðast upp? Bjóða mætti kjötið á heimamarkaði á því verði sem það er boðið í útflutningi. Tvennt myndi vinnast, matavælaverð myndi lækka og útflutningsbætur einnig. Þá lækkar hin undarlega verðlagsvísitala sem allt ætlar að drepa um þessar mundir.
Hærri skattar á álfyrirtæki

Þetta er snjöll hugmynd hjá þingmanninum og skipstjóranum frá Ólafsfirði.

Að alþjóðlegu álfyrirtækin sem hér starfa taki á sig aukna skattbyrði til að létta undir með þjóðarbúinu.
Fyrst og fremst pólitískt mál

Ólafur Ragnar skrifaði undir Icesave, það var svosem ekki að búast við öðru.

Nú bíðum við og sjáum hvort Hollendingar og Bretar samþykki fyrirvarana við Icesave samninginn.

Því þeir eru einskis virði annars – þá er bara eins og íslenskir stjórnmálamenn hafi verið að semja við sjálfa sig.

Áritun forsetans á lagafrumvarpið hefur enga þýðingu.

En ég held reyndar að Icesave verði aldrei borgað nema að hluta til.

Það verður nauðsynlegt að taka upp samninginn þegar á að fara að greiða af honum.

Þá verður annar pólitískur veruleiki, annað fólk við völd og líklega búið að endurskoða innistæðutryggingakerfi Evrópusambandsins.

Þess vegna hefði mátt hripa samninginn upp á servéttu og krassa einhver nöfn undir.

Því Icesave er fyrst og fremst pólitískt mál, fremur en lagatæknilegt.
Íslandsvinir svindla á gömlu fólki

Chanel 4 í Bretlandi flytur frétt um einkarekin elliheimili sem eru í eigu Tschenguiz-bræðranna, hinna þekktu glaumgosa og Íslandsvina.

Eins og annað sem þeir bræður koma að er þetta tómt svindl. Leigan er okur, og þjónustan ekki sú sem lofað var.
A1988

Eitt sinn var sagt:

Nú er hún Snorrabúð stekkur.

Nútímaútgáfan af því gæti verið:

Nú er Eimskipafélagið A1988.
Jóhanna og spunakarlarnir

Jóhanna Sigurðardóttir er lítt sýnileg sem forsætisráðherra.

Hún vill helst ekki ræða við fjölmiðla og fer ekki til útlanda.

Hins vegar er hún komin með tvo mjög öfluga spunameistara við hlið sér.

Menn sem eiga eftir að verða í hópi valdamestu manna á Íslandi, ekki síst vegna þessarar hlédægni Jóhönnu.

Er víst að það sé góð blanda?
Enn um umræðukerfið

Ég hef haft þann háttinn á hér á blogginu að leyfa athugasemdir við greinar sem birtast.

Oft hefur þetta gefið góða raun, einkum í vetur eftir hrunið. Þá skrifuðu margir athugasemdir hér af miklum skýrleik; í gegnum umræðukerfið komu ábendingar sem reyndust mjög gagnlegar og urðu stundum að fréttum.

En það verður að segjast eins og er að umræðan hérna hefur orðið staðnaðri, geldari og leiðinlegri með tímanum.

Ég hef haft þann háttinn á að þurrka út mikið af athugasemdum, og nokkur fjöldi ritsóða hefur einfaldlega verið settur í straff – ip tölur þeirra hafa verið útilokaðar.

Persónuníð á ekki heima hér, ekki gjamm um landráð og föðurlandssvik, og alls ekki hvatningar til ofbeldis.

Ég ætla að halda vettvangnum opnum áfram, en íhuga alvarlega að loka fyrir ummæli ef ekki verður hægt að lyfta þessu á aðeins hærra plan – svona eins og var hér í vetur þegar umræðan blómstraði.
Enn einn snúningurinn

Í síðustu viku kom Lýður Guðmundsson, stjórnarformaður Exista, fram og útskýrði hversu mikilvægt það væri að þeir bræðurnir héldu áfram að stjórna þessu félagi.

Viku síðar birtist þessi frétt í DV þar sem segir að bræðurnir séu í óða önn að koma stórfyrirtæki sínu, Bakkavör, út úr Exista.

Hafa þeir þá ekki trú á þessu sjálfir?

Eða er þetta bara enn einn snúningurinn?
Sárt

Hjartveik börn vilja skaðabætur frá Landsbankanum fyrir tapað fé sem var sett í peningamarkaðssjóð.

Það verður að segjast eins og er að þessi mynd sem Vísir birtir með fréttinni fer alveg með það.