arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Frábær árangur, en það þarf betri búning og betri söng

Frábær er árangur íslenska fótboltalandsliðsins sem er að fara í úrslit Evrópumótsins næsta sumar. Þetta er ótrúlega gaman. Og það er ekki amalegt að mótið skuli vera haldið í Frakklandi – það er stutt að fara og má gera ráð fyrir að fjöldi Íslendinga fylgi landsliðinu.

Og hinir horfa á sjónvarpi, hvort sem þeir eru staddir á Íslandi eða annars staðar. Landsliðið er komið á stóra sviðið. Sjálfur hef ég horft á flest stórmót í fótbolta í Grikklandi, allt síðan um aldamótin, og á ekki von á að það breytist.

En það er eitt sem mætti gera, mitt í fögnuðinum og svo undirbúningnum sem sjálfsagt verður mjög vandaður – að skipta um landsliðsbúning.

Sá sem nú er í notkun er ekki góður, eins og var talsvert rætt um í fjölmiðlum þegar hann var tekinn í notkun í fyrra.

Mætti jafnvel efna til samkeppni um fallegasta búninginn meðal fatahönnuða á Íslandi.

Og svo mætti kannski semja einhver skemmtileg hvatningarstef í stað þess sem hljómaði á leiknum í dag.

„Áfram í sland, áfram í sland….. óskiljanlegur, frumleg áhersla og harmræn lítil þríund,“ skrifaði tónfróður vinur minn á veraldarvefinn um þennan söng. Hann var meira að segja skrifaður upp svona:
Eins og langdregið íþróttamót

Bandaríkjamenn nota fjarskalega langdregna aðferð til að velja sér forseta. Miðað við umfjöllunina um hugsanlega forsetaframbjóðendur mætti halda að kosningarnar væru alveg að bresta á. En svo er ekki. Forkosningarnar þar sem ræðst hverjir verða frambjóðendur byrja ekki fyrr en í febrúar á næsta ári og standa fram í júní.

Forsetakosningarnar sjálfar eru svo ekki fyrr en 8. nóvember 2016. Nýr forseti tekur við eftir áramótin og þá er komið árið 2017.

Þetta minnir mest á langt íþróttamót þar sem er notaður óskaplegur tími til að spá og spekúlera í stöðunni. Forsetakosningar eru nánast aðalfréttaefnið í tvö ár áður en sjálfar kosningarnar fara fram.

Nú opnar maður til dæmis ekki fjölmiðil án þess að heyra eitthvað um Donald Trump. Og jú, framrás hans er býsna einkennileg. Maðurinn virðist ekki hafa neina raunverulega skoðun á nokkrum hlut – hann er bara uppfullur af sjálfum sér. Það virðist hjálpa. Hann hefur bæði verið með og á móti fóstureyðingum, með og á móti almannatryggingum, hann hefur verið Demókrati og nú Repúblikani. Hann er orðljótur, fullur kvenfyrirlitningar, en það spillir ekki fyrir, sjálfsagt vegna þess að fólk er orðið svo leitt á „venjulegum“ stjórnmálamönnum.

Bernie Sanders, sem er yfirlýstur sósíaldemókrati, nýtur nú mun meira fylgis í New Hampshire en Hillary Clinton. Fyrstu mikilvægu forkosningarnar fara fram í New Hampshire, en það er samt ekki fyrr en 9. febrúar. Clinton er í eintómu basli, og ef fer sem horfir gerist annað af tvennu: Hún nær ekki útnefningu sem forsetaefni Demókrata eða hún tapar fyrir frambjóðanda Repúblikana í kosningunum. Samkvæmt nýrri skoðanakönnun myndi hún lúta í lægra haldi fyrir Donald Trump, það er algjör viðsnúningur frá því í sumar.
Frægir Svíar gegn hatri og rasisma

Dagens Nyheter, virtasta dagblað Norðurlanda, setur í gang herferð gegn hatri og rasisma. Blaðið fær eitt hundrað þekkta Svía til liðs við sig. Þetta er athyglisvert. Fólkið segist ætla að standa með mannúð og grunngildum sem nú sé ógnað.

Mörg þekkt nöfn eru á listanum. Fótboltamaðurinn Zlatan Ibahimovic, rithöfundurinn Jonas Gardell, tónlistarmennirnir Benny Anderson og Björn Ulvaeus úr Abba, Marcus Wallenberg, stjórnarformaður Scandinaviska Enskildabanken, Lena Endre leikkona, Karl-Johan Persson, forstjóri H&M, leikarinn Mikael Persbrandt, forsætisráðherrarnir Carl Bildt, Ingvar Carlsson, Göran Persson, Thorbjörn Fälldin, Frederik Reinfeldt og Stefan Löfven, tölfræðingurinn og læknirinn Hans Rosling, Daniel Ek, stofnandi Spotify, leikarinn Sverrir Gudnason, Pernille August leikkona, Noomi Rapace leikkona, söngkonan Laleh og rithöfundurinn Kerstin Ekman – svo nokkrir séu nefndir.

Jonas Gardell varar við því hvernig útlendingahatur smýgur inn í samfélagið og tungumálið svo slík viðhorf fara brátt að þykja góð og gild. Hann segir að við því verður að bregðast, en Kerstin Ekman óttast líka hvað orðræðan gegn innflytjendum er orðin fjandsamleg, en segir að í Svíþjóð sé að finna gullæð mannúðarstefnu sem þurfi að koma fram í dagsljósið.
Hinn nýi formaður Bjartrar framtíðar

Það gæti verið sterkur leikur hjá Bjartri framtíð að kjósa Óttarr Proppé sem formann. Hann er reyndar sjálfkjörinn á flokksþingi sem haldið er á Suðurnesjum – enginn annar lýsti raunverulegum áhuga á að taka að sér starfið.

Eins og staðan er í skoðanakönnunum er varla nema tvennt í stöðunni, annað hvort tekst Bjartri framtíð að sækja fram og auka fylgið eða liggur beinast við að leggja flokkinn niður. Ein hættan fyrir Bjarta framtíð er reyndar sú að kjósendur sjái varla annað um þessar mundir en Píratana með sitt 36 prósenta fylgi í skoðanakönnunum.

Óttarr hefur átt feikilega góðar innkomur á Alþingi, haldið ræður sem hafa vakið þjóðarathygli, borið af í umræðum sem er sjónvarpað – og hann hljómar öðruvísi en flestir stjórnmálamenn. Enda er hann runninn upp úr öðrum jarðvegi – var einn úr nánasta hópi Jóns Gnarr í Besta flokknum, á engan feril innan hins óvinsæla fjórflokks.

Þessi ræða Óttarrs vakti mikla athygli fyrir tveimur árum – og á ennþá við:

Óttarr er hæglátur maður, fyrrverandi bóksali. Hann er ekki líklegur til að æsa sig í umræðum flokksformanna eða standa í andlausu karpi. Það gæti hjálpað. Hann virkar talsvert dýpri en forveri hans Guðmundur Steingrímsson. En Óttarr á líka sínar villtu hliðar, hafandi verið söngvari í rokkhljómsveitum um langt árabil.

Hér er til dæmis lag með hljómsveitinni Rass sem Óttarr söng með:
Ólíkt hafast forsætisráðherrar að

Viðtal við Sigmund Davíð Gunnlaugsson í Morgunblaðinu í dag er ekki gott. Forsætisráðherrann slær úr og í þegar rætt er um flóttafólk frá Sýrlandi.

Á sama tíma les maður að forsætisráðherra Finnlands, Juha Sipilä, bjóðist til að leggja sumarhús sitt undir flóttamenn. Hann segist vona að það verði upphafið að vitundarvakningu meðal Finna.

Við höfum reyndar séð ákveðina vitundarvakningu á Íslandi, sjálfsprottna meðal þjóðarinnar, en Sigmundur Davíð virðist ekki taka þátt í henni. Þess má geta að Sigmundur á lögheimili sitt á jörðinni Hrafnabjörgum 3 í Jökulsárhlíð, en ekki er víst hvort það megi teljast sumarhús hans.
Að snúa við blaðinu

Ég nefndi í síðasta pistli Aylan litla sem skolaði á land á strönd í Tyrklandi. Ljósmyndin af honum hefur komið hlutskipti flóttamanna inn á staði þar sem það náði ekki áður og með dálítið öðrum hætti – og líka þangað sem hefur ríkt andúð á flóttamönnum, og fullkomin óvilji til að taka við þeim.

Þannig er það til dæmis með breska popúlistablaðið The Sun – má segja að það hafi snúið við blaðinu, að minnsta kosti um sinn.

Hér má sjá muninn á því hvernig Daily Mail fjallar um flóttamenn nú og að jafnaði.

Nú hefur verið farið með lík Ayans til borgarinnar Kobani þar sem fjölskylda hans átti heima og þaðan sem hún flýði stríðsátök. Svona lítur Kobani út.
Ljósmyndir sem urðu tákn um hörmungar stríðs

Ljósmyndin af Alyan litla drukknuðum í fjöru við Eyjahaf er ótrúlega áhrifarík. Sjálfur játa ég að ég felldi tár yfir myndinni og líka túlkunum á henni sem birtust í gær. Sumt af því snertir mann djúpt. Myndin er orðin tákn fyrir hræðilegt hlutskipti flóttamanna, dauða og hörmungar og hún er farin að hafa áhrif – líka á æðstu stöðum. David Cameron – sem hefur verið kallaður flatasta og yfirborðslegasta persóna til að sitja á stóli forsætisráðherra í Bretlandi – neyðist til að láta undan og taka við flóttamönnum. Líklega þarf Stephen Harper í Kanada líka að gefa eftir.

Það voru engir samskiptamiðlar í þá daga, en við getum rifjað upp ljósmyndir sem máski höfðu ekki ekki jafnmikil og skyndileg áhrif, en urðu á sinn hátt tákn fyrir atburðina sem þær lýsa, stríð og ofbeldi.

Stúlkan sem hleypur nakin á myndinni hér að neðan undan napalmsprengju heitir Phan Thị Kim Phúc. Myndin er tekin 1972 í þorpinu Trang Bang í Vietnam. Stúlkan lifði af, og mun búa í Bandaríkjunum. Myndin var tekin af ljósmyndaranum Nick Ut.

Það er ekki vitað hvað drengurinn á myndinni hér að neðan hét, þótt menn hafi mikið reynt að leita svara við því. Myndin er tekin í gettóinu í Varsjá vorið 1943, stuttu áður en gettóinu var gereytt. Myndin er tekin af liðsmanni nasistasveitanna sem sendu þetta fólk áleiðis til útrýmingar. Á myndinni eru hermenn gráir fyrir járnum, en svo aðallega konur og börn. Líklega er þetta frægasta myndin frá Helförinni.
Ráðaleysi stjórnarliða gagnvart Pírötum

Þeir sem nú sitja í ríkisstjórn eru mjög vanir því að skammast út í Samfylkinguna. Þeir kunna það mjög vel, bara ýta á vissa takka og sjá, spælingin er komin. Svona hefur þetta verið lengi.

En nú er kominn upp nýr veruleiki. Samfylkingin er ekki svipur hjá sjón og eiginlega alveg tilgangslaust að vera að atast í henni. Það er heldur varla hægt að ná fleiri kjósendum af henni.

Nýr flokkur, Píratar, er hins vegar með 36 prósenta fylgi.

En vandi stjórnaliða er sá að þeir vita ekkert hvernig þeir eiga að taka á Pírötum. Þegar þeir gera það er líka hætta á að þeir stuði meirihluta ungs fólks sem segist ætla að kjósa Píratana – eða, það sem verra er, komi hallærislega út.

Í raun er ráðaleysið gagnvart Pírötunum algjört. Davíð Oddsson, sem annars er nokkuð flinkur í pólitísku undirferli, hefur ekki náð neinum tökum á þeim. Og þegar Bjarni Benediksson segir að þeir séu rótlausir og Guðni Ágústsson segir að þeir séu eins og Ragnar Reykás – ja, þá virkar það bara hjárænulegt.
Eru lundabúðir vandamál?

Ef marka mætti forsíðu Fréttablaðsins eru lundabúðir ógurlegt vandamál í Reykjavík. Þeim er slegið upp og birt sú niðurstaða að ferðamannabúðir séu 15 prósent af verslun í Miðbænum.

Það er reyndar svolítið merkilegt með lundann. Hér á árum áður var lundinn lítt áberandi, þrátt fyrir að stofn þessa fugls hafi verið gríðarstór – 11 milljón einstaklingar hef ég einhvern tíma heyrt. Í æsku minni var aldrei talað um lunda, það var ekki fyrr en ég fór að vinna í Vestmannaeyjum sem unglingur að ég kynntist þessari tegund fugla.

Lundinn er auðvitað ósköp sætur og hentar vel í litlar tuskudúkkur – svona rétt eins og t.d. mörgæsir sem eru afar vinsælar til slíkra nota. Nú er hann orðinn eitt helsta þjóðartákn Íslands, bara vegna þess að hann hentar vel sem verslunarvarningur. Lundadúkkurnar eru þó líklega mestanpart framleiddar í Kína.

Hafandi búið mestalla ævina í eða nálægt Miðbænum þá man ég ýmis tímaskeið. Þegar ég var strákur voru enn stórverslanir í bænum, Sambandið var með vöruhús í Aðalstræti, Kron byggði á Laugaveginum upp við Hverfisgötu. Þá voru enn vefnaðarvöruverslanir og raftækjaverkstæði í Miðborginni og meira að segja bílaumboð. Þetta var annar tími.

Yfir þessu öllu var farið að dofna strax á áttunda áratugnum, áður en Kringlan og Smáralind komu til sögunnar. Miðbær menntaskólaára minna var afar dauflegur. Mokka, Hressingarskálinn og Prikið voru einu kaffihúsin.

Stóru verslunarmiðstöðvarnar greiddu bænum svo næstum náðarhöggið. Í áratugi var varla neitt talað um Miðbæinn nema hvað varðaði hnignun verslunar og þjónustu eða helgarfyllerí.

Nú er runnin upp önnur tíð. Miðborgin iðar af lífi – jú, það eru að miklu leyti ferðamenn. Því er spáð að útflutningstekjur Íslendinga af ferðaþjónustu verið 349 milljarðar króna í ár. Túrisminn er semsagt orðinn meginstoð hagkerfisins. Miðbærinn tekur auðvitað mót af þessu. Við fáum ekki aftur tímann þegar miðstöð verslunar var í Miðborginni – þróunin er reyndar ósköp svipuð og annars staðar á Vesturlöndum, það sem þrífst í miðbæjum eru einkum veitingahús, eitthvað af fata- og töskubúðum, minjagripaverslanir, kannski bókabúðir. Nauðsynjavörur kaupir fólk annars staðar.

Reykjavík fær samt mjög háa einkunn hjá ferðamönnum fyrir að vera sérstök og skemmtileg borg. Reyndar hefur það gerst að miðbæjarstarfsemin er að ná yfir miklu stærra svæði en áður, út með Höfninni, út á Granda, í hliðargötur meðfram Laugavegi og Skólavörðustíg, upp á Hlemm. Nei, verður varla séð að lundabúðir séu mikið vandamál.
Ungt fólk og flokkshollustan

Þessar niðurstöður sýna að flokkshollusta er alveg að líða undir lok, rétt eins og forðum tíð hollustan við kaupfélögin, flokksblöðin eða Shell, Esso og BP (Sjálfstæðismenn keyptu bensín hjá Shell, Framsóknarmenn hjá Esso en sósíalistar hjá BP). Ungu fólki er nákvæmlega sama hvað stjórnmálaflokkarnir heita eða hvaða sögu þeir hafa eða hefðir. Það mun seint mæta á fundi – og það verður líklega ekki auðvelt að draga það á kjörstað. Kosningar sem fara fram í gegnum internetið gætu samt haft áhrif á þessa þróun – slíkt er nánast óhjákvæmileg þróun.

Svona hljómar þetta á Rúv:

Aðeins 5,9 prósent kjósenda í aldurshópnum 30 ára og yngri sögðust ætla að kjósa Framsókn – aðeins Björt framtíð nýtur minna fylgis í þeim aldursflokki. 11,6 prósent sögðust styðja Sjálfstæðisflokkinn. Stærsti stuðningshópur Framsóknar eru kjósendur 50 ára og eldri. 13,9 prósent kjósenda 50 til 59 ára sögðust styðja Framsókn og 13 prósent kjósenda 60 ára og eldri.

Breytingin er orðin og hún gengur ekki til baka, einfaldlega vegna þess að nýjar kynslóðir þekkja ekki veruleika flokkshugsunarinnar. Það er ekki svo að stjórnmálasamtök verði ekki áfram nauðsynleg, en sem vörumerki eru flokkarnir barasta ekki áhugaverðir.

Það er allt eins hægt að stofna nýja flokka – og svo aftur nýja ef það gengur ekki. Þetta snýst jú væntanlega um hugmyndir en ekki steinrunnar flokksstofnanir og þaulsætna þingmenn. Til dæmis virðist líklegt að bæði Samfylkingin og Björt framtíð hafi gengið sér þannig til húðar að flokkarnir eigi sér ekki viðreisnar von.
Fylgishrun ríkisstjórna

Á þessari mynd má sjá þróun fylgis ríkisstjórna Samfylkingar og Vinstri grænna og svo Framsóknar og Sjálfstæðisflokks eins og það birtist í skoðanakönnunum. Myndin kemur frá DataMarket, en Guðmundur Hörður birtir hana á Facebook og hefur strikað í til að leggja áherslu á fylgishrunið. Í báðum tilvikum er farið úr meira en 60 prósenta fylgi langleiðina niður í 30 prósent – stjórn Jóhönnu og Steingríms datt reyndar aðeins niður fyrir það um tíma.

Hér er svo önnur mynd sem nær lengra aftur í tímann. Við sjáum að fylgi ríkisstjórna minnkaði, en aldrei svona skart. Þarna er fremst ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Framsóknar sem Davíð Oddsson veitti forystu. Hún fór ekki niður fyrir 50 prósent, síðan er það ríkisstjórnin sem Halldór Ásgrímsson leiddi með sömu flokkum og undir lokin Geir Haarde. Hún fór niður fyrir 50 prósent.

Varla hefur nein stjórn mælst vinsælli í upphafi en ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar árið 2007. Við hana voru bundnar miklar vonir. Hún byrjaði í meira en 80 prósentum, eins og sjá má á myndinni, en fór langt niður fyrir 30 prósent í hruninu, svo langt að henni var ekki sætt lengur. Og svo eru það tvær síðustu ríkisstjórnir – eins og áður segir er liggur línan bratt niðurávið, alveg frá því strax eftir kosningar.

Er ástæða til að ætla að þetta verði öðruvísi með næstu ríkisstjórn? Hvað þarf til að ríkisstjórnir tapi ekki fylgi með þessum hætti?
Íslenskt tötrafólk á flótta undan örbirgð

Hér er frétt úr Duluth News Tribune 31. ágúst 1883. Duluth er bær í Minnesota við Superior vatn. Þetta er af Facebook-síðu sem nefnist Icelandic Roots.

Þarna segir frá komu 180 íslenskra innflytjenda til bæjarins. Fyrirsögnin er „Farmur af Íslendingum“. Ummælin í fréttinni eru á þá leið að varla hafi sést sérkennilegri eða fátæklegri hópur í borginni. Segir að allir Íslendingarnir eigi ekki nema 10 dollara samanlagt. För þeirra hafi verið hamlað á Íslandi.

En þeir hafi loks getað haldið áfram í átt til „lands frelsisins“.
Píratar slá met

Píratar eru að slá alls konar met – í skoðanakönnunum. Þeir eru komnir upp í fylgi sem Sjálfstæðisflokkurinn gat vænst á góðum degi. Þeir eru að halda fylgi sem er yfir þrjátíu prósent mánuð eftir mánuð og halda áfram að hækka sig, eru nú komnir í 35,9 prósent.

Þetta er á sama tíma og Sjálfstæðisflokkurinn fer niður í 21,6 prósent og hefur ekki mælst minni síðan í hruninu. Á tímanum sem mælingin fór fram sendu Píratar frá sér róttæka sjávarútvegsstefnu og voru kallaði rótlausir af formanni Sjálfstæðisflokksins.

Það er ljóst að önnur eins ógn hefur ekki steðjað að fjórflokknum. Samfylkingin, með 9,3 prósent, hefur aldrei mælst lægri, en Vinstri grænir eru þó líklega sæmilega sáttir með sín 11,8 prósent. VG getur kannski orðið samstarfsflokkur Pírata í ríkisstjórn – eða ekki…?

Nú virðist eiga að hraða einhverjum stjórnarskrárbreytingum í gegnum Alþingi – líklega í von um að gera Píratana óvirka. Ætli það stoði mikið?

Það er mitt kjörtímabil og mikill gangur í efnahagslífinu. Íslenska ríkið fær klapp á bakið frá OECD. Slíkt virðist ekki hafa nein áhrif á kjósendur, ríkisstjórnin er feiki óvinsæl, samanlagt eru Framsókn og Sjálfstæðisflokkur með 32,7 prósenta fylgi. Þessar niðurstöður spegla ógeð á hefðbundnum stjórnmálum – flokkarnir eiga varla séns nema þeir fari í rækilega sjálfsskoðun, tileinki sér aðeins meiri auðmýkt, loki á grimmustu hagsmunatengslin og hefji raunverulegar umbætur í heilbrigðismálum, húsnæðismálum og peningamálastjórnun.

Nema þeir stóli á að hífa sig upp með einhverjum brellum þegar styttist í kosningar. Það gæti auðvitað líka verið, en eftir því sem mánuðum Pírata á toppnum fjölgar minnka líkurnar á að það sé hægt.
Kynþáttaandúð sem fer ekki í felur lengur

Við getum breytt „skopmyndinni“ sem birtist í Morgunblaðinu í dag aðeins í huganum.

Fólkið sem er haft svart á myndinni er þá gyðingar.

Skipið verður að járnbrautarlest.

Árið 1942, 1943 eða 1944.

Og undir stendur að þetta séu „helfarartúristar“ – á leið í dauðann.

Þetta er fullkomlega sambærilegt.

Og ef við hugsum um þetta svona sjáum við hversu viðhorf konunnar sem álpaðist inn í borgarstjórn fyrir Framsóknarflokkinn eru fáránleg.

Hvað tóku gyðingarnir, sem voru að bjarga lífi sínu undan nasistum, frá öldruðum í löndunum sem þeir komu til? Erum við ekki enn með skömmustutilfinningu yfir því að fleiri gyðingum var ekki bjargað? Hvers vegna gerðu lýðræðisríkin ekki meira?

Og jú, það voru notuð ýmis undanbrögð til að hamla för gyðinga á þessum tíma – kynþáttaandúðin er kannski ekki jafn opinská og þá var, en hún er vissulega til staðar, hún er lævíslegri og fer vaxandi. Fer eiginlega ekki í felur lengur.

Annars ætti maður varla að þurfa að árétta það enn einu sinni að það eru innflytjendur sem yfirleitt sinna verst launuðu og vanþakklátustu störfunum í heilbrigðis- og umönnunarkerfinu. Án þeirra væri einfaldlega ekki hægt að reka spítala, ellliheimili og aðra velferðarþjónustu. Þeir eru einfaldlega undirstaðan undir öllu sýsteminu.
Morgunblaðið og „helferðartúristar“

Einhver brjálæðislegasta „skopmynd“ sem maður hefur séð í fjölmiðli. Þetta er Morgunblaðið í dag. Flóttamenn sem eru að reyna að bjarga lífi sínu og sinna eru kallaðir „helferðartúristar“. Skipið er að sökkva, takið eftir að allt fólkið er svart. Þeir sem finna til með þessu eru „blæðandi hjörtu“.

En það sem er líka athyglisvert er að Staksteinagreinin við hliðina á er í raun í alveg sama tóni.
Flóttamenn, Moggalínan og ríkisstjórnin

Davíð Oddsson gefur tóninn varðandi flóttamenn í nokkuð einkennilegum leiðara í Morgunblaðinu í gær. Þar talar hann um „flóttamannasprengju“ og gefur í skyn að hann viti eitthvað meira en aðrir um orsakir hennar.

Nú? Maður hélt að þeirra væri að leita í hinni fáránlegu herför í Írak þar sem Íslendingar voru settir í hóp viljugra þjóða og sérstakra stuðningsaðila. Var það ekki þessi innrás sem hleypti öllu í bál og brand í Írak og síðar Sýrlandi með þeim afleiðingum meðal annars að hálf sýrlenska þjóðin er lögð á flótta?

Leiðarahöfundurinn, og fyrrverandi forsætisráðherra, talar um að í flóttamannamálunum sé Íslendingum „stefnt á kaf í upplausn“.

Það er náttúrlega hægt að ræða lengi um menn sem fá ekki skilið afleiðingar gerða sinna og eru kannski blindir á þær, en svo má líka velta fyrir sér hvaða áhrif þessi skrif hafa á stjórnarflokkana og ríkisstjórnarinnar. Davíð hefur verið talinn helsti skuggastjórnandinn á þeim bæ.

Uppi eru háværar kröfur á Íslandi um að taka við miklum fjölda flóttamanna, margfalda töluna sem hefur verið ákveðið að bjóða hingað til lands. Mörgum þykir þetta einfaldlega sjálfsagt mál til að bjarga fólki sem er í bráðum lífsháska. Um þetta er fjallað í grein sem birtist í gær á hinum víðlesna vef Buzzfeed.

En nú er Mogginn semsagt búinn að setja sig upp á móti þessu – og það er ljóst að í kjósendahópi Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks er fullt af fólki sem er á þeirri línu, vill ekki sjá fleiri flóttamenn og er jafnvel mikið niðri fyrir vegna þess.

Það verður forvitnilegt að sjá hvernig ríkisstjórnin ber sig að í þessu hitamáli. Ráðherrar hafa farið frekar varlega í að tjá sig. Í dag á víst að skipa ráðherranefnd um flóttamannaaðstoð. Hún hefur ekki mikinn tíma til að vinna.
Kemur okkur ekkert við

Á forsíðu Vísis voru áðan fjórar fréttir um aðganginn sem Bjarni Benediktsson mun hafa stofnað á misheppnaðri dónasíðu.

Á forsíðu DV voru þrjár fréttir.

Stundin nálgast þetta af mikilli alvöru, eins og hér sé rúm fyrir mikla rannsóknarblaðamennsku, segir að ummæli eiginkonu Bjarna séu ekki í samræmi við „gögn af framhjáhaldssíðu“.

Við getum fylgst með þessu af ákafa og óstjórnlegri forvitni í dag, þurfum endilega að láta leiða okkur í allan sannleika um þetta, en svo gleymist það.

Auðvitað kemur okkur þetta nákvæmlega ekkert við, en þessar fréttir tóku við af flóttamannafréttunum sem voru allsráðandi í gær. Og það verður eitthvað annað á morgun.
Rótlausa fólkið og þeir sem eru af gamalli rót

Reikult er rótlaust þangið,

rekst það um víðan sjá.

Straumar og votir vindar

velkja því til og frá.

Fuglar flugu yfir hafið

með fögnuði og vængjagný,

– hurfu út í himinblámann

hratt eins og vindlétt ský.

Þangið, sem horfði á hópinn,

var hnipið allan þann dag.

Bylgjan, sem bar það uppi,

var blóðug um sólarlag.

Ég sá að gáfuðum vini mínum á Facebook, Viðari Víkingssyni, hafði komið þetta í hug þegar hann las orð Bjarna Benediktssonar um rótleysi Pírata. Þetta er úr kvæði eftir Jóhann Sigurjónsson.

Nú bætir Brynjar Níelsson um betur og segir að Píratar séu „rótlausir kennitöluflakkarar í pólitík“.

Eins og Sigurjón Magnús Egilsson sagði á Sprengisandi í gær verður Bjarni Benediktsson seint vændur um rótleysi. Hann er af gamalli valdaætt og óx beina leið upp af gamalli rót, MR, lögfræðinni, Sjálfstæðisflokknum.

Það er samt umhugsunarvert að Píratar eru farnir að laða til sín, og það er sjálfsagt óhjákvæmilegt, fólk sem hefur komið víða við í pólitík. Þar innan um er fólk sem hefur verið á ferðinni í Borgarahreyfingunni, Dögun og Lýðræðisvaktinni og sér tækifæri til að hafa áhrif í gegnum Pírata. Sumt af því er það sem má kalla einsmálsfók – sumir meta allt út frá nýrri stjórnarskrá, aðrir út frá verðtryggingu eða kvótakerfinu, svo nokkuð sé nefnt.

Það getur verið mikil list að halda saman flokki sem hefur slíkt fólk og svo eindregin sjónarmið innan sinna raða. Þarna er innan um fólk sem er tamt að líta á hverja málamiðlun, hverja eftirgjöf, sem svik. Sérstaklega gæti það verið vandasamt ef Píratar komast nær því að vinna stóran kosningasigur – hvað þá ef þeir komast í ríkisstjórn.

Athyglisvert er að Guðmundur Steingrímsson fór aðra leið með Bjarta framtíð sína. Hann lokaði á einsmálsfólkið, gætti þess að það kæmist ekki á fundi hjá BF. Þetta gekk ágætlega framan af, en fór svo að virka öfugt. Flokkur Guðmundar fór að líta út eins og vinahópur, klíka, þar sem þrífst engin alvöru pólitísk umræða eða hugmyndir.