Að kunna ekki að skammast sín

Feðgarnir Björgólfur Guðmundsson og Björgólfur Thor Björgólfsson fengu banka á vildarkjörum hjá íslenska ríkinu.

Á fáum árum tókst þeim að reka bankann í þrot.

Afleiðing þess er að almenningur á Íslandi situr uppi með skuldasúpu.

Íslenskar fjölskyldur eru að borga skuldir þessara manna og munu gera það um langa tíð.

Ennþá eiga þeir ýmsar eignir.

Til dæmis á sonurinn fjármálastofnun á Íslandi sem heitir Straumur.

Undanfarna daga hef ég fengið margar ábendingar um að Straumur standi í vafasömum gjaldeyrisviðskiptum sem valda því að erlendur gjaldeyrir berst ekki til landsins.

Lög sem nú eru í landinu kveða á um skilaskyldu gjaldeyris. Brot á lögunum varða við allt að tveggja ára fangelsi.

Björgólfar láta sér ekki nægja að eiga stóran þátt í því að setja Ísland á hausinn, því að skuldsetja fullorðna, börn og gamalmenni, heldur nota þeir sér líka neyðarástandið sem nú ríkir og koma í veg fyrir að þjóðin geti rétt úr kútnum með hækkandi gengi krónunnar.

Ef þetta er rétt – sem allt bendir til – þá er það svo einfalt að þessir menn kunna ekki að skammast sín.

- - -

Þetta framferði Straums var nefnt í fréttum Sjónvarpsins í kvöld. En hér eru nokkrar ábendingar sem mér hafa borist um málið undanfarna daga, úr ýmsum áttum:

Nú er hins vegar eitt mál sem þarf að skoða strax í ljósi hagsmuna þjóðarinnar.

Menn eru að undrast það að krónan styrkist ekki þar sem hún er með kút og kork og viðskiptahallinn úr sögunni. Mjög einföld skýring:

Straumur fjárfestingabanki, sem er kominn að fótum fram, er að kaupa gjaldeyri m.a. af útflytjendum á 10-15% lægra gengi en ríkisbankarnir og sá gjaldeyrir fer ekki inn á millibankamarkaðinn heldur framhjá honum. Nýi Landsbankinn hefur gert athugasemdir við þetta að undanförnu og látið Seðlabankann vita. Seðlabankinn hefur ekkert gert í málinu og hefur að mér skilst leyft þetta. Sagt er að Straumur sé síðan að braska með þennan gjaldeyri en stóra málið er að þessir fjármunir fara ekki inn á gjaldeyrismarkaðinn og því er komið í veg fyrir styrkingu krónunnar.

Þú getur fengið þetta staðfest hjá Landsbankanum en þetta er þjóðþrifamál. Eitt stærsta vandamálið í dag eru viðskiptahættir þeirra örfáu fjármálafyrirtækja sem enn eru starfandi án þess að ríkið sér orðið hluthafi.

- - -

Önnur áræðanleg heimild úr innsta kjarna segir mér einnig að mikil brotalöm sé á

gjaldeyrisskilum til Seðlabankans eins og ný lög gera þó ráð fyrir.

Seljendur fisks til útlanda selji nú fiskinn í krónum til þess að geta

selt gjaldeyri á 20-30% yfirverði framhjá

Seðlabanka og fái þar með 20-30% meira fyrir afurðir sínar. Einn helsti

kaupandi gjaldeyris er víst Straumur Burðarás. Ef þessi vinnubrögð

halda áfram mun krónan aldrei ná sér upp úr þeim pytti sem hún liggur

í. Þetta sýnir að það vantar refsikafla við ný innfærð lög um

gjaldeyrisskil sem ekki bara refsir aðilum með einhverjum sektum .

Útflutningur á fiski er eðlilega okkar helsta gjaldeyrislind og átti

að vera heimild í lögum að taka af utgerðafélugum veiðileyfi ef þau

eru staðin að slíku braski. Það er eðlilegt að menn vilji fá sem mest

fyrir sínar afurðir, en þetta er brask sem grefur undan markmiðum Seðlabankans

að styrkja krónuna. Svo vaknar spurningin – af hverju

er félög eins og Straumur Burðarás að þessu – hvaða auð er verið að

flytja út úr landi með þessum hætti.

- - -

Straumur er að reyna að kaupa gjaldeyri og á hærra gengi en aðrir bankar og hringir markvisst í þá sem hugsanlega gætu átt gjaldeyri. Eru þeir að halda gengi krónunnar lágu? Hvað gengur þeim til? Eru þeir að selja krónubréfaeigendum gjaldeyri á enn verra gengi en obinber skráning segir til um? Eru þeir að fara framhjá reglum Seðlabankans?

- - -

Hef heyrt að málið sem um ræðir sé að Straumur sé að kaupa gjaldeyri af útflytjendum á mun hærra gengi en SÍ er með.

Ástæðan fyrir því að þeir geta það er að Straumur selur víst gjaldeyrinn út úr landinu á háu gengi í gegnum dótturfélag sitt og kemst einhvern veginn framhjá lögunum þannig.

Þeir útflytjendur sem selja Straumi gjaldeyrinn líta því væntanlega á þetta þannig að þeir séu að skila gjaldeyrinum heim þó þeir hljóti að vita að Straumur selji svo gjaldeyrinn úr landi.

Ef satt stríðir þetta algerlega gegn tilgangi gjaldeyrislaganna og krónan styrkist ekki á meðan gjaldeyrir flæðir út úr landinu í stórum stíl með þessum hætti.

Reyniði að drullast til að stoppa í götin FME gæjar!!!

- - -

Skv. mínum heimildum er þetta einmitt málið með Straum, þeir eru að borga 20% meira fyrir gjaldeyrinn og skila honum ekki. Heimildamaður minn hringdi í Seðlabankann og klagaði og vildi vita hvernig Seðlabankinn fylgdist með þessum skilum á gjaldeyri. Í stuttu máli þá er ekkert verið að fylgjast með þessu og embættismaðurinn var bara fúll og sagði að það væri skrítið fólk sem færi gegn þjóðinni með þessum hætti. Það er eins og þeir skilji ekki örvæntinguna hjá þessum auðmönnum við að redda sér. Þeir ætla sko ekki að verða fátækir það er víst.

- - -

Það er staðreynd að Straumur hefur verið að leita að gjaldeyrir logandi ljósi, eru búnir að hafa samband við mig tvisvar gegnum þriðja aðila sem hefur verið að hafa samband við útflytendur fyrir þá. Straumur hefur boðið ca 20 % yfir gengi seðlabanka. Auðvitað tók maður þessu enda í góðri trúa að þetta væri allt í besta lagi. Andskotinn.

- - -

Það sem stendur til hjá Straumi með að bjóða útflytjendum hærra gengi er ekki til þess að miðla til annarra aðila þó að það hafi komið til, heldur er aðalástæðan fyrir því að þeim vantar gjaldeyri til þess að borga upp skammtímaskuldir sínar sem eru búnar að vera á gjaldögum nýlega. Það er einmitt sem kom bönkunum þremur í þrot í Oktober. Núna hefur Straumur átt við sömu vandamál að stríða, og yfirbíður hann þá gjaladeyrinn í landinu til þess að geta staðið í skilum á lánum á gjaldögum, allt á kostnað almennings í landinu.

Miðað við að það séu gjaldeyrishömlur, þá er þetta ólöglegt og ætti að stoppa strax. Þó að útibú bankans í á Norðurlöndum séu að kaupa þennan gjaldeyri, þá eru viðskiptin og lánalínur Straums hér í Reykjavik, og þ.a.l. liggur ábyrgðin hjá Straum í Reykjavik. M.ö.o. ef það væri ekki fyrir lánalínur Straums í Reykjavik, þá ættu þessi viðskipti sér ekki stað.

Aðgerðaleysi eftirlitaðila í Reykjavik lýsir þvílíkri vankunnáttu þeirra á viðskiptum og markaðslögmálum að það nær engri átt.

Efitlitaðilar ættu að vera fyrir löngu búnir að loka höfuðstöðvum Straums af þessari ástæðu, svo ættu þeir sjálfir að segja af sér.