arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Bjarnfreðarson: Skemmtileg og úthugsuð

Kvikmuyndin Bjarnfreðarson er sérlega góð skemmtun. Hún bindur saman þræðina í sjónvarpsþáttunum á laglegan hátt – og ekki sakar að endirinn er góður. Þetta er kvikmynd sem lætur manni líða vel; maður fer brosandi út.

Ég er samt ekki frá því að við sem erum komin á miðjan aldur og sáum Þjóðviljann í bernsku njótum myndarinnar sérlega vel. Við höfum smá forskot á hina.

Þannig stóð ég mig að því á sýningunni að hlæja þar sem fáir aðrir hlógu – til dæmis bara yfir því að Olga Guðrún Árnadóttir hljómaði á grammófóni í bakgrunninum í einu atriðinu úr bernsku Georgs.

Jólin hjá fjölskyldu Georgs voru stórkostleg – ekki síst tinandi móðirin sem hafði látið Geir og Bjarnfreði, þetta skelfilega hugsjónafólk, sjúga úr sér allan lífskraft.

Reyndar eru karlar sem hlæja hátt í bíó á stöðum þar sem enginn annar hlær pínu óþolandi – það er svolítið Bjarnfreðarsonarlegt.

En myndin er ekki bara skemmtileg heldur líka þaulhugsuð.

Það er snilld að láta Ólaf Ragnar enda sem útvarpsmann á FM.

Þar sem attention span er í mesta lagi tuttugu sekúndur, nóg til að gefa pitsu og bíómiða.
Silfur gærdagsins

Hér á þessari slóð má sjá Silfur Egils frá því í gær með íslenskum texta.
Peston: Við erum öll Íslendingar

Robert Peston er áhrifamesti viðskiptafréttamaður á Bretlandi. Hann er viðskiptaritstjóri hjá BBC og höfundur víðlesinna bóka um efnahagsmál.

Peston helgar Íslandi og skuldavandræðum tvær færslur á bloggi sínu.

Fyrst skrifar hann á fimmtudag grein sem nefnist We're all Icelanders now.

Og aftur á laugardag undir yfirskriftinni Why do we trust the financial priests?

Í báðum greinum er rauði þráðurinn hversu óréttlátt það sé að almenningur borgi fyrir græðgi og afglöp bankamanna og þeirra sem eiga að hafa eftirlit með þeim.

Og hann nefnir einnig, eins og viðmælendur mínir í þættinum í gær, að það sé nógu slæmt að borga, en ennþá verra þó í því ljósi að þeir sem stjórni fjármálamörkuðum ætli að svíkjast um að gera endurbætur á kerfinu.
Viðhorfsbreyting: Ekki ein á báti

Það er merkileg staða fyrir ríkisstjórn Íslands ef það er vandræðalegt fyrir hana að fá stuðning erlendis frá í Icesave málinu líkt og Financial Times heldur fram í dag.

Því hans verður mjög víða vart þessa dagana, sérstaklega í Hollandi og Bretlandi.

Útlent fólk sem ég talaði við í Silfrinu í gær lagði áherslu á að þetta væri ekki sérstaklega vandi Íslands, heldur líka annarra þjóða sem skulda.

Við værum alls ekki ein á báti og tregi okkar við að borga skuldir sem glæfralegir bankamenn stofnuðu til gæti verið fordæmi.

Íslensk stjórnvöld hefðu samþykkt fyrri Icesave samninga undir miklum þrýstingi, en nú væru viðhorfin hugsanlega að breytast.

Ég fékk þetta bréf í gærkvöldi frá Orra Steinarssyni sem hefur verið búsettur í Hollandi lengi:

„Sæll Egill,

Takk fyrir góðan þátt 10. janúar.

Ég fylgist reglulega með umræðunni um IceSave héðan frá Hollandi þar

sem ég hef búið í 20 ár. Ég er nánast staddur í miðju gini ljónsins og

hef auðvitað haft lúmskt gaman að

180 gráðu beygjunni í almenningsálitinu eftir að Wouter Bos kom fram í

fréttatímanum hér eftir að Ólafur Ragnar neitaði að skrifa undir

lögin. Hótanir og kúgun

virðast vera að snúast yfir í skilning og jafnvel réttlæti, allavega í

fjölmiðlum og hjá fræðimönnum. Pólitíkin hollenska er hinsvegar mjög

hljóð þessa síðustu daga og í þeirri þögn

felast ákveðin skilaboð.

Þátturinn þinn hefur alltaf verið sérlega gott innlegg í umræðuna,

gestir þínir, þeirra skoðanir og sérþekking er í raun skildubókanám

fyrir alla þá sem vilja setja sig

inn í íslensk þjóðmál.

Eins og fram hefur komið á undanförnu þá er Ísland ekki lengur

afmarkað einkamál Íslendinga og þörfin fyrir að kynna málstaðinn

erlendis hefur aldrei verið meiri.

Ég velti því fyrir mér hvort að viðtalsþátturinn þinn ætti ekki að

vera textaður á ensku (í stað íslensku).

Það væri heilmikið PR, fyrir utan aðra augljósa kosti. Hefur þetta

verið rætt hjá RUV?“
Blogg Elviru Pinedo

Maria Elvira Mendez Pinedo var gestur í Silfri Egils í dag. Hún er frá Spáni, lögfræðingur sem hefur sérhæft sig í Evrópurétti og er dósent við Háskóla Íslands.

Ég lofaði því í þættinum að vísa á blogg Elviru en þar er gerð nánari grein fyrir sjónarmiðum hennar.

Það er að finna hér á þessari slóð.
Observer: Sýnum Íslandi samúð

Ruth Sunderland, viðskiptaritstjóri The Observer, skrifar í pistli í blaðið í dag að það sé óréttlátt að láta venjulegt fólk gjalda fyrir afglöp stjórnmálamanna, bankamanna og eftirlitsstofnana.

- - -

„On the face of it, there might seem to be no good reason for taxpayers here and in the Netherlands to pay for the reckless behaviour of an Icelandic bank, but it is not that simple. First, there is the question of proportionality. Iceland has a population of just under 320,000. The costs of the bailout of Icesave on its citizens are much higher than to the 76 million in the UK and the Netherlands, at about €50 (£45) a head. The distress to Icelanders, many of whom are already losing their homes, will be extreme.

Second, the FSA and the Dutch regulators, who are meant to look after the interests of consumers, let the Icelanders set up shop, so they must bear some responsibility. There is a strong element of caveat emptor: even if individual savers were taken in, shouldnt the highly paid finance directors of local authorities have thought twice about Icelandic accounts?

The proposal by Jubilee Debt Campaign for an international debt tribunal seems sensible. The idea is that it would act as an independent arbitrator to prevent creditors draining money from countries which cannot afford it, or for illegitimate loans. It would mitigate against the moral hazard of letting nations off scot-free, while protecting innocent citizens from being impoverished. One aspect of Gordon Browns record for which he receives too little credit is his commitment to poor countries; in the light of this, he should show some forbearance towards Iceland. As with other heavily indebted nations, it is unfair to make ordinary people pay for the misdeeds of a wanton elite and the negligence of politicians, bankers and regulators.
Van Vliet um Silfrið

Hollendingurinn Gerard VanVliet, talsmaður sparifjáreigenda sem áttu fé á Icesave-reikningum, bloggar um Silfur Egils í dag – og veltir meðal annars fyrir sér ábyrgð eftirlitsstofnana á Íslandi og í Hollandi og Bretlandi.
Ísland á ekki að borga og getur það ekki

Brownwen Maddox, sem er mjög virt sem dálkahöfundur og sérfræðingur í alþjóðamálum, skrifar í The Times að Ísland hvorki eigi að borga Icesave né geti það.

Greinin hefst með svofelldum orðum:

„ Iceland is right. Britain (and the Netherlands) should give way on the demand that it should pay them back in full for losses in the collapsed Icesave online bank. They will probably have to do so - but before they give way their stubbornness may drive Iceland, now within sight of joining the European Union, to the level of international basket case.„
Eva Joly og Michael Hudson í Silfrinu

Meðal væntanlegra viðmælenda í Silfri Egils á morgun eru Eva Joly, Michael Hudson, Elvira Pinedo, Stefán Jón Hafstein, Gerard VanVliet, Ögmundur Jónasson, Sigrún Davíðsdóttir – jú og fleiri, þetta verður býsna veglegur þáttur.
Eyrnafíkjur, 5. janúar 2010

Pétur Jósefsson sendi þessa grein.

- - -

Forseti Íslands gaf landsmönnum sitt undir hvorn á Bessastöðum kl. 11 fyrir hádegi 5. janúar. Eyrnafíkjur þessar sem hann rétti okkur áttum við skilið að fá – enda þótt tilefnið í þetta sinn væri vægast sagt ekki vel til fundið. Árið 2004 var tilefnið ærið – frekur, geðillur forsætisráðherra settist ofan á þingmeirihluta sinn, og gekk fram af þjóð sinni með því að láta samþykkja fjölmiðlalög sem þjóðin var ekki tilbúin að sætta sig við enda voru stjórnarflokkarnir fljótir að draga lögin til baka til þess að ekki færi fram þjóðaratkvæðagreiðsla. – Í þetta sinn var um að ræða gjörólíkt viðfangsefni löggjafans sem varðar nauðungarsamning okkar við tvær Evrópuþjóðir sem ekki virðast skilja hvað er boðlegt og hvað ekki í samskiptum við 320 þúsund manna þjóð. – Auðvitað er forsaga málsins hrein hörmung, ótrúlegt ábyrgðarleysi stjórnvalda sem í nafni frelsisins hleyptu misheppnuðum bankaeigendum, bankastjórum, og öðrum bankastarfsmönnum allt of langt sem þeir komust í skjóli fylgjenda ónýtrar hugmyndafræði. En samt – flest okkar vilja ekki að einn maður, forseti Íslands, geti einn tekið þá ákvörðun að vísa frumvörpum sem Alþingi hefur samþykkt sem lög til þjóðaratkvæðis. Slík völd ber að fela annars vegar Alþingi og einnig þjóðinni sjálfri.

Undanfarin sextíu og fimm ár hefur Alþingi aldrei getað framkvæmt endurskoðun á stjórnarskrá Lýðveldisins Íslands. Stöku sinnum hafa Alþingismenn gert við eitthvað í stjórnarskránni sem þeim sjálfum hefur komið vel að gera við – en alvöru endurskoðun sem nokkrum sinnum hefur verið á dagskrá hefur aldrei orðið nein. Og, nú, eftir þessi sextíu og fimm ár sem liðin eru frá stofun lýðveldisins, er komið að þjóðinni sjálfri að efna til stjórnlagaþings og gera alvöru úr að skrifa stjórnarskrá Lýðveðldisins Íslands upp á nýtt, – í takt við tímann og þá reynslu sem við höfum af stjórnarformi því sem við höfum haft. Í reynd höfum við búið við það fyrirkomulag að framkvæmdavaldið, – ríkisstjórnin – pantar lög frá Alþingi sem þingmeirihluti ríkisstjórnarinnar á að keyra í gegn helst á sem stystum tíma – Alþingi þar með einskonar hjálparkokkur framkvæmdavaldsins og alþingismenn verkfæri meirhlutastjórnar á hverjum tíma.

Til þess að unnt verði að koma að þessu máli eins og fullorðið fólk verða Íslendingar að kjósa sér stjórnlagaþing sem fær það verkefni að endurskrifa stjórnarskána í heild. Á stjórnlagaþingi má ekki velja alþingismenn nema þá e.t.v. einn eða tvo – heldur fólk af íslenskum þjóðfundi – sem fjölbreyttasta blöndu iðnaðarmanna, verzlunarmanna, bænda, sjómanna, verkamanna, kennara, lögfræðinga, -, háskólamenntaðra, – karla og kvenna – borgarbúa, dreifbýlisfólk, – t.d. 30 til 40 manns – og gefa þessu fólki einhvern tíma t.d. sex eða tólf mánuði til þess að koma saman á þingið, – og megi fólk þetta kveðja til sín sérfræðinga á þeim sviðum sem þurfa þykir. Síðan verði ný stjórnarskrá borin undir atkvæði í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Þessi texti nægir í bili. Vona að hann geti orðið grundvöllur umræðna og síðan framkvæmda.
Ríkisábyrgð og lýðskrum

Baldur Andrésson skrifar þessa hugvekju.

- - -

Sér til þæginda hefur stjórnmálastéttin

valið einn þráð úr flækjuhnykli hrunsins

sér til dægrastyttingar. Þægindindin felast

í að þar með má dylja heildarsýnina og

grundvallarorsakir íslenska efnahags-

hrunsins, risastórar,fjölþættar afleiðingarnar.

Ríkisábyrgð á einkabraski glæfrabanka lá

fyrir í kjölfar einkavæðingarinnar. Sérstaklega

kom það fram í ársbyrjun 2006 þegar svartar

skýrslur um blöðruvöxt og krosseignatengsl

birtust frá alþjóðamatsfyrirtækjum. Niður-

staða þeirra var að lánshæfismat bankanna

þá væri þá þegar fallið, ef ekki kæmi til traust

ríkisábyrgðin, staðfest af SÍ og stjórnvöldum !

Seðlabankinn reyndi að standa við ríkisábyrgð

með örlátum gjafaútlánum til einkabankanna í

aðdraganda hrunsins. Í ágúst 2008 hafði SÍ gert

gott betur en að tapa öllum sjóðum sínum og

í kjölfarið hrundi skjólstæðingurinn, svikavélin.

Íslenskt samfélag skuldar nú 400 milljarða vegna

örlætis SÍ. (Seðlabankinn og Fjármálaeftirlitið

greiddu götu m.a.Icesave sérstaklega, eftir að

hrunadans bankanna var hafinn.)

Val stjórnnmálakerfisins er að taka Icesave-

þráðinn og láta alla umræðuna snúast um hann.

Í þræðinum felast viss þjóðernisátök og ekkert

hráfni er betra til lýðskrums. ,, Íslandi allt“ er nú

kjörorð Sjálfstæðisflokksins og Morgunblaðsins,

kjörorð þeirra sem áður studdu Icesaveglæfrana.

Þráttað er um útfærslu á skuldagreiðslusamningi,

vexti og flóknar afleiður sem fáir botna í. Þjóðar-

atkvæði um slík útfærsluatriði er furðuleg í sam-

félagi, sem að öðru leyti er afar ólýðræðislegt !

Auðsýnd ríkisábyrgð á einkabönkum kom fram

í gjafagjörningum SÍ í aðdraganda hrunsins 2008.

400 milljarða skuldabaggi samfélagsins af þeirri

ástæðu einni yfirstígur Icesave tjónið vissulega.

Allt árið 2009 og fram til þessa hefur Seðlabanka-

tjón samfélagsins varla verið nefnt í stjórnmálaum-

ræðunni. Stjórnmálakerfið er greinilega ófært um

að höndla slíkt risatjón , sem móta mun lífskjör

þjóðarinnar um ófyrirséða framtíð, mótar öll ríkis-

fjármál nútímans ! Grafarþögn ríkir um SÍ-tjónið.

Icesave skuldbindingar og Seðlabankatjónið

eiga sér sömu rót: Ríkisábyrgð á einkabönkum.

Íslendingar virðast almennt afneita slíkri ábyrgð

og flokka nú ábyrgðargjöfina til svika við sig, sjá

hana sem samfélagsógn, sem hún auðvitað er.

Icesave glæpamálið er sannarlega alvarlegt og

ekki skal lítið gert úr því. Á hinn bóginn er líka auð-

séð hvernig það málefni er misnotað til yfirhilm-

inga um önnur stór glæframálefni blöðrutímans,

þeim tjónvöldum í hag sem blöðurnar blésu áður.

Þögnin um Seðlabankatjónið er að margra mati nú

jafn áberandi og skrumkennt talið um Icesavetjónið.

Baldur Andrésson
Ann Pettifor: Óréttlátt að Ísland beri eitt byrðarnar

Ann Pettifor, breskur hagfræðingur sem hefur fjallað mikið um skuldir þriðja heimsins og er reyndar ekki síst þekkt fyrir að hafa spáð fyrir um kreppuna þegar árið 2003, var gestur í Silfri Egils síðastliðinn vetur.

Hún skrifar grein í Financial Times ásamt félaga sínum Jeremy Smith þar sem hún segir að það sé óréttlátt að Ísland beri eitt ábyrgð á Icesave:

„ The UK and the Netherlands, with a combined population of 76m, should cease to use economic force majeure on a tiny country, and accept the principle of co-responsibility for the crisis. Repayment of the nationalised losses of a private bank amounts to €12,000 per Icelandic citizen, and will inevitably impact harshly on their lives and public services. By contrast the cost to Dutch and British taxpayers of the bail-out will be about €50 per capita.

We understand the strong desire of the present government of Iceland to restore the countrys tattered reputation.

But anyone reading the financial press in 2007 and 2008 (as opposed to the academic reports commissioned by Icelands chamber of commerce) would have known that Icelands banks were far from risk-free. That was why British and Dutch depositors enjoyed good rates of return on their deposits.

The British and Dutch governments have sound political reasons for protecting small savers lured into shark-infested financial waters. What is unjust is that the tiny population of Iceland should be forced to bear the full costs of the laxity of Icelandic, British and Dutch regulators and the reckless behaviour of private bankers and risk-takers.“
Neyðarlegt

Breskir blaðamenn sjá það sem sumum á Íslandi er fyrirmunað að koma auga á.

Hvað það er neyðarlegt að þeir sem öllu hruninu á Íslandi séu ennþá valdamiklir á Íslandi og á fullu að reyna að endurskrifa söguna sér í hag.

Um þetta er skrifað í í hinu frjálslynda Independent.

„Chief among them is David Oddsson, the prime minister who oversaw the privatisation of the banks that led to the meltdown in 2003, and then went on to spend four years as governor of the central bank. If that transition seems unlikely enough for a man with no economic training, his more recent move is similarly perplexing: Oddsson is now editor of Morgunbladid, an influential national newspaper. It is as if Tony Blair had stepped down to succeed Mervyn King, only to jack it in in favour of the top job at The Independent.“

Í grein Independent er einnig minnst á mann sem skrifaði bók með hinum fjarska neyðarlega titli „Hvernig getur Ísland orðið ríkasta land í heimi?“

Um þetta var líka í áramótauppgjöri Daily Telegraph, málgagns breska Íhaldsflokksins, um daginn, á mjög svipuðum nótum.

„ E is for Editor. David Oddsson, the former prime minister of Iceland, was offered the chance to rewrite history after being appointed editor of the countrys only broadsheet newspaper. Oddjob might be more appropriate.

His new employer didnt seem worried by Oddssons standing on the world stage. The politician was previously listed in Time magazines choice of 25 people to blame for the financial crisis.

Still, the Icelandic meltdown did offer opportunities for the bargain-hunters. Baugur boss Jon Asgeir Johannesson was forced to hold a car boot sale of the retailers office furniture after the business collapsed. Such was the Man In Blacks fall from grace that he was spotted flying economy on the way to London. A hack described him as “grumpy and bad tempered”. Poor lamb.“
En ef Bretar hefðu lent í þessu?

Þau eru athyglisverð ummæli Martins Wolf, eins af ritstjórum Financial Times, í dag:

“This is not about cutting a running deficit, which is, indeed, unavoidable. It is about forcing innocent people to assume gigantic liabilities for which they have no legal or moral responsibility. How would UK citizens feel if they were forced to assume a debt of £400bn because of HSBCs failure to meet deposit insurance liabilities in Asia? Let the UK take the banks assets and leave it at that.”
Það vantar loft

Hví er það svo að manni fannst allt í einu myndast smá andrými til að hugsa Icesave deilurnar upp á nýtt síðustu daga?

En svo kemur þingið saman og það er farið að rífast eftir þekktri forskrift.

Og þá finnst manni allt í einu loftlaust hér inni.
Þrenns konar skoðanir

Jónas Kristjánsson kemst að kjarna máls í grein á vef sínum. Það eru uppi þrjú megnsjónarmið í Icesavemálinu, en í þjóðaratkvæðagreiðslu verður aðeins tekið um tvö þeirra. Ég kvitta reyndar ekki upp á að það sé endilega öfgaskoðun að vilja ekki borga Icesave – en greining Jónasar sýnir vel hverjir eru annmarkar kosningarinnar fyrirhuguðu:

„Þrenns konar skoðanir eru á lofti: Að staðfesta IceSave, reyna að fá skárri skilmála, eða reyna að borga alls ekki. Í þjóðaratkvæði verður tekizt á um tvö fyrri sjónarmiðin. Þriðja sjónarmiðið hefur samt í auknum mæli tekið yfir blogg og athugasemdir við blogg. Tók líka yfir málflutning Framsóknar í lok IceSave umræðunnar. Er gamalt sjónarmið Davíðs Oddssonar og Hannesar Hólmsteins. Verður sjónarmið Flokksins, þegar Davíð lemur í borðið. Ég tel, að þessi öfgaskoðun algerrar afneitunar eigi mikinn og vaxandi hljómgrunn í landinu. Við þurfum skoðanakönnun um vægi þessara þrenns konar skoðana.“
Engill útrýmingarinnar

Fræg kvikmynd, sem sýnd var í kvikmyndaklúbbnum Fjalakettinum á velmektarárum hans í Tjarnarbíói, er El Angel Exterminador eftir Luis Bunuel.

Myndin fjallar um hóp fólks, betribogara, sem er lokaður inni í herbergi án þess að vita hvers vegna. Þetta er ósköp venjulegt háborgaralegt matarboð, einkennist helst af leiðindum og yfirborðsmennsku. En gestirnir komast ekki út , þótt ekki séu neinir rimlar á herberginu, engar læstar dyr.

Fjötrarnir eru ósýnilegir. Og nafnið á myndinni eiginlega líka. Engill útrýmingarinnar. Hann sést aldrei.

Myndin er í anda súrrealismans sem Bunuel aðhylltist; og þessar aðstæður eru að sönnu súrrealískar.

Einhvern veginn svona hlýtur alþingismönnum að líða sem í dag eru enn kallaðir úr fríi til að ræða Icesave.
Kastljósið í kvöld

Við Valgerður Jóhannsdóttir, fyrrverandi fréttamaður, og Sigmar Guðmundsson vorum saman í Kastljósi áðan að ræða síðustu atburði í Icesave deilunni, framgöngu forsetans, þjóðaratkvæðagreiðslu og fleira því tengt.

Horfið með því að smella hér.
Mannabreytingar

Nú hafa bæði formaður og varaformaður Blaðamannafélagsins verið reknar af Morgunblaðinu.

Þær eru báðar hörku blaðamenn, Þóra Kristín og Elva.

Í staðinn hafa verið ráðnir besti vinur sonar aðal og sonur besta vinar aðal.
Leiðari Jyllandspostens: Fjöldageðveiki

Maður heldur áfram að rýna í viðbrögð erlendra fjölmiðla við stöðunni sem komin er upp í Icesave málinu.

Allra hörðustu skrifin birtast í leiðara Jyllandsposten í morgun, þetta kemur í kjölfar leiðara í Politiken og bloggs Uffe Elleman Jensen – maður fer að fá á tilfinninguna að Dönum sé ekki sérlega vel við Íslendinga.

Í leiðaranum er talað um hroka Íslendinga og sort á ábyrgðartilfinningu.

Vanþroska þjóðarinnar og fjöldageðveiki.

Orðin sem eru notuð eru í þessum dúr, þetta er tilvalin upprifjun á skóladönskunni.

„ Vanvittig laantagning, islandske fantaster, rystende naivitet, kollektive vanvid, patetiske reaktioner, groteske pengespild, islandske hovmod.“

Leiðarinn byrjar á því að segja að Ísland veki aftur athygli á sér á pínlegan hátt með ákvörðun Ólafs Ragnars, en lýkur með svofelldum orðum:

„ Ej heller skal glemmes de patetiske reaktioner, da dette groteske pengespild kollapsede den 30. august 2008 som selve sindbilledet på det islandske hovmod og den fatale mangel på forretningsmæssigt ansvar.

Set i det lys er det udtryk for en rystende naivitet, hvis et flertal af de islandske vælgere tror, at de kan stemme deres kollektive vanvid ind i glemslen. De undlod at sige fra i tide for i stedet med tankevækkende indignation at revse enhver, der forstandigt tillod sig at anstille berettiget tvivl om den økonomiske bæredygtighed af festen for lånte penge.

I debatten er det fremført, at gældsaftalen vil udløse en udvandringsbølge. Det vil i givet fald blot understrege den ansvarsløshed, der har kendetegnet Island i det forgangne årti. Sagen er, at de islandske vælgere valgte de politikere, som sendte landet på katastrofekurs, og derfor er det også vælgerne, der hænger på regningen for dette afsind .“

Eitt virkar dálítið á skjön í leiðaranum. Þarna er sérstaklega minnst á útrás Íslendinga með fréttablaðið Nyhedsavisen. Kom hún virkilega svona við kauninn á Dönum? Varla skiptir hún svo miklu máli í hinu stóra samhengi?
Veruleikinn eins og hann er nú

Þessa grein mína setti ég hér inn á vefinn í gærkvöldi.

- - -

Það síðasta sem Ísland þarf núna er einhvers konar stríð milli þings, forseta og ríkisstjórnar – með þjóð sem er klofin í fylkingar. Það mun engum gagnast nema öfgaöflum í samfélaginu ef menn leggjast í gagnkvæma heift og ásakanir fram að þjóðaratkvæðagreiðslunni – sem mun vera ráðgerð 20. febrúar.

Við getum talað okkur hás um hvað Ólafur Ragnar sé fáránlegur, Jóhanna og Steingrímur ómöguleg og Bjarni og Sigmundur miklir lýðskrumarar. En það mun ekki færa okkur þumlung nær því að leysa málið. Við verðum einfaldlega að vinna út frá veruleikanum eins og hann er nú.

Icesave 2 er svo gott sem dautt – því verður greitt náðarhöggið í þjóðaratkvæðagreiðslunni. Hún kemur á skelfilegum tíma fyrir þjóðina, beint ofan í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Ef þetta verður samþykkt, sem ég tel fjarska ólíklegt, er fórnarkostnaðurinn við það ansi hár.

Reyndar skilst mér að bæði Bjarni Benediktsson og Sigmundur Davíð hafi gefið ádrátt um að þeir væru til í að sleppa þjóðaratkvæðagreiðslunni. Kannski er það ekki mjög lýðræðislegt, en fordæmið er til, frá 2004.

Eftir fréttaflutning síðustu daga ætti útlendum mönnum að vera ljóst að Íslendingar eru mjög tregir til að borga Icesave á þeim kjörum sem boðin eru. Við erum að uppskera talsverða samúð og skilning víða í erlendum fjölmiðlum.

Allister Heath skrifar til dæmis á vefinn City.A.M. undir yfirskriftinni Iceland sees the first anti bailout revolt.

„ Iceland will hopefully hand over some money, albeit on more sensible terms. But the last thing we need is for Britain, the IMF and the EU to push Reykjavik into total bankruptcy or nobody will get anything. Shame that Brown, a self-professed Keynesian, has actually failed to heed his masters warnings.“

Kannski er einfaldlega málið að við þurfum að krefjast betri samnings? Öll saman. Það gæti jafnvel gert gæfumun ef vextirnir væru kringum 3,5 prósent frekar en 5,7 pósent eins og er nú.

Treystir íslenska ríkisstjórnin sér til að reyna að ná því fram? Eða eigum við að prófa að leita til alþjóðlegs sáttasemjara?

Sjálfur hef ég nokkrum sinnum stungið upp á Martti Ahtisaari, frægum málamiðlara og friðarverðlaunahafa Nóbels.