arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Á að byggja íbúðahverfi í Örfirisey?

Eyþór Arnalds vekur upp hugmynd frá því fyrir hrun og talar um íbúðabyggð í Örfirisey. Nefnir allt að 15 þúsund íbúa í þessu sambandi.

2007 voru kynntar hugmyndir um íbúðabyggð í Örfirisey eins og sjá má í þessari frétt úr Morgunblaðinu. Þá var lagt til að olíutankarnir hyrfu og svæði sem aðallega er lagt undir verkstæði og slíkastarfsemii en að auki yrðu uppfyllingar við eyjuna stækkaðar.

Mestöll byggðin á Grandanum og í Örfirisey er núorðið á landfyllingum.

Þessi áform voru lögð á hilluna eftir hrun. Síðan hefur ýmislegt breyst á svæðinu. Á Grandanum hefur sprottið upp lífleg starfsemi smáfyrirtækja. Marshallhúsið hefur verið endurreist sem listamiðstöð. Og svo það kannski ekki síst að Reykvíkingar hafa – með auknum ferðamannastraumi – áttað sig betur á aðdráttarafli hafnarinnar. Hún er í raun helsta djásn borgarinnar.

Nokkur samstaða hefur myndast um að þrengja ekki meira að höfninni en orðið er. Það er vel. Við getum verið stolt af því að hafa eina stærstu fiskihöfn í heimi innan borgarmarkanna.

Fremst á Grandanum er nú einhvers konar svar Vesturbæjarins við Skeifunni, verslanir sem eru reknar þar í skemmum og heldur ótútlegum húsum, Bónus, Nettó og Krónan, og svo Byko, Elko og Rúmfatalagerinn. Að ógleymdri Sorpu. Öll þessi starfsemi er á uppfyllingum.

Íbúðahverfi í Örfirisey er alls ekki fráleit hugmynd, en þrennt mælir þó á móti því. Höfnin, eins og áður segir. Umferðin – leiðirnar frá Grandanum eru þröngar og þegar er talsverður umferðarþungi þar. Í kringum höfnina verða alltaf talsverðir þungaflutningar. Með tilliti til Hafnarinnar er olíustöðin á ágætum stað. Og svo hljótum við að spyrja varðandi nýframkvæmdir sem standa svo lágt í landinu – hvað ef sjávarstaða hækkar með loftslagsbreytingum?

Annars væri í raun ekkert því til fyrirstöðu að stækka uppfyllingarnar enn. Örfirisey var stærri við landnám en hún varð síðar, hún minnkaði í tímans ráðs vegna landbrots. Eitt af því sem hefur verið til umræðu er bygging knatthúss fyrir KR. Það er ljóst að því er ekki hægt að koma fyrir nálægt á KR-svæðinu sjálfu, en Grandinn er ekki nema steinsnar þaðan frá.

Hér eru svo nokkrar myndir sem sýna hvernig Örfirisey og Grandinn hafa þróast í tímans rás.
Tvö ævintýri á enda

Tveimur ævintýrum sem áttu að breyta og bæta hag Íslendinga lauk í dag – eða svo virðist manni.

Annars vegar er það verksmiðja United Silicor í Reykjanesbæ sem var lýst gjaldþrota. Þar lýkur raunasögu þar sem átti með öllum tiltækum ráðum að laða stóriðju á svæðið til að skapa atvinnu. Í grein sem Árni Sigfússon, þáverandi bæjarstjóri, skrifaði má fræðast um eina hliðina á þeirri sögu. Nú virkar það sem þarna stendur líkt og hreinustu öfugmæli.

Á sama tíma gerðist það svo að ferðamenn tóku að streyma til landsins í áður óþekktum mæli – og nú vantar vinnuafl frekar en hitt á Suðurnesjum.

Kannski koma einhverjir og hirða reyturnar. En það hefur líka verið stungið upp á því að breyta verksmiðjunni í gróðurhús.

En Landsvirkjun situr uppi með sárt ennið og ónýtan orkusamning við hið gjaldþrota fyrirtæki. Og því má heldur ekki gleyma að meðal fjárfesta í United Silicor voru íslenskir lífeyrissjóðir. En svona leit þetta út í Víkurfréttum 2014.

Hitt ævintýrið er olíuleitin á Drekasvæðinu. Það kom að sönnu nokkuð á óvart þegar fréttist allt í einu í dag að Norðmenn og Kínverjar væru hættir við. Þetta þýðir að öll leyfin sem voru veitt til rannsókna á Drekasvæðinu eru í raun fyrir bí. Afar ólíklegt verður að teljast að íslenska fyrirtækið Eykon, sem átti 15 prósenta hlut í olíuleitinni, þegar risar eins og kínverska og norska ríkisolíufélagið hafa dregið sig til baka.

Það lengist semsagt biðin eftir því að Ísland verði olíuþjóð – og hugsanlega verður það aldrei. Ekki munu allir sýta það, en í frétt á Stöð 2 í kvöld ýjaði Heiðar Guðjónsson, stjórnarformaður Eykons, að því að pólitík væri um að kenna. En ætli það sé ekki fremur því að hagkvæmni þess að dæla upp olíu úti á ballarhafi er vafasöm meðan olíuverð er svo lágt – en Norðmenn eru reyndar á fullu að bora norður í Barentshafi þar sem ekki er mikið dýpi. Það er ekki eins og frændur okkar séu háheilagir þegar olían er annars vegar.

Svona litu leyfin á Drekasvæðinu út þegar þau voru veitt af Orkustofnun árið 2014. Ég tek fram að kortið birtist á sínum tíma á Vísi.
Skiptar skoðanir um bókaárið 2017

Árið 2017 var heldur dauflegt í bókmenntunum. Engin teljandi stórmerki eða furður áttu sér stað og harla lítið var um nýbreytni eða frumleika, allavega í þeim íslensku skáldsögum sem ég komst yfir að lesa á árinu….. Í stuttu máli, ekkert stórvægilegt en margt gott að meðaltali. Örlar á makindalegum vana, hiki og íhaldssemi í bókmenntum góðærisins? Erum við bara ánægð með lífið? Ég vil helst fá meira fjör 2018, meira blóð á tennurnar.

Þetta skrifaði bókmenntarýnirinn Steinunn Inga Óttarsdóttir í Kvennablaðið í upphafi árs. Hún reyndar sagði líka að miklu meira fjör hefði verið í ljóðlistinni á árinu og „flugeldasýningar“ í þýðingum.

Var þetta gott ár, slæmt ár eða miðlungs fyrir bókmenntaunnendur? Þorgeir Tryggvason, einn af gagnrýnendum Kiljunnar, skrifaði í lok flóðsins:

Ég er auðvitað ekki búinn að lesa allt „flóðið“ en góðan slatta þó. Einkum íslenska skáldskapinn, minna af þýðingum og non-fictioni. Mín tilfinning er engu að síður sú að þetta sé heldur magurt bókmenntaár. Alla vega engir viðlíka toppar og undanfarin ár, sérstaklega ef horft er til óbundins máls. Enginn Codex, ekkert Allt fer eða Skegg Raspútíns, enginn Svartur víkingur, enginn Stóri skjálfti, engin Öræfi, Kata eða Illska. Hvað þá Jón lærði. Ljóðin koma betur út, en samt er hér hvorki Frelsi né Blóðhófnir. Nokkrir efnilegir frumherjar kveða sér hljóðs, bæði í bundnu og óbundnu, svo þetta fer sennilega allt vel. En það vantar svolítið kolsýruna í þetta flóð.

Í umræðum á Facebook segir bókmenntafræðingurinn Jón Yngvi Jóhannsson:

Þetta var áhugaverð vertíð fannst mér, þótt athyglin hefði gjarnan mátt dreifast meira. Ef ég ætti að velja þeim yfirskrift myndi ég sennilega tala um kvenleg jól. Ekki einungis voru margar af áhugaverðustu skáldsögunum (og ljóðabókunum) eftir konur heldur komu óvenju margar skáldsögur út á síðasta ári þar sem karlar skrifa frá sjónarhorni kvenna: Ármann Jakobsson, Kári Tulinius, Ólafur Jóhann Ólafsson, Jónas Reynir Gunnarsson, Jón Kalman Stefánsson og Bjarni Harðarson gera þetta allir í sínum skáldsögum.

Haukur Ingvarsson, annar Kiljugagnrýnandi, segir að sér hafi fundist þetta skemmtileg bókajól, þar sem margar bækur voru í umræðunni, ekki síst eftir unga höfunda, en engin stal þó senunni. Og Páll Valsson útgefandi leggur áherslu á bækur eftir konurnar:

Þetta voru nefnilega merkileg kvennajól í bókmenntunum!

En Soffía Auður Birgisdóttir nefnir tvær bækur, Elínu ýmislegt eftir Kristínu Eiríksdóttur og Móðurlífið, blönduð tækni eftir Yrsu Þöll Gylfadóttur og segir:

Las þessar tvær skáldsögur um helgina, báðar eftir ungar konur og mjög góðar (hver var að tala um daufleg skáldsagnajól!?)
Landakotsskóli setur strangar reglur um snjallsíma

Björn Leví Gunnarsson, þingmaður Pírata, gerist stóryrtur vegna þeirrar tillögu Sveinbjargar Birnu Sveinbjörnsdóttur borgarfulltrúa að notkun snjallsíma verði bönnuð í skólum. Björn Leví vænir Sveinbjörgu um heimsku og þröngsýni.

Hræðslan við nýtt. Bannfæringar.

Eigum við ekki bara að banna prentvélina og pennann líka? Ritmálið gerir það jú að verkum að við munum ekkert lengur …

Þetta verðskuldar heimsku- og þröngsýnisverðlaun ársins.

En nú vill svo til að farið er að banna notkun snjallsíma í skólum víða um heim – og líka hér á Íslandi. Til dæmis hefur Landakotsskóli, einn besti og framsæknasti grunnskóli landsins, bannað notkun síma og snjallúra á yngsta stigi og miðstigi. Það er heimilt að koma með símana í skólann, en þeir eiga að vera í skólatöskum og slökkt á þeim.

Á unglingastigi í Landakoti mega nemendur vera með síma enn um sinn. Hins vegar hafa verið hertar reglur um hvar þeir megi vera með símana – þeir mega það ekki þar sem yngri nemendur eru líka.

Annars gerist umræðan um snjallsíma æ einkennilegri. Apple er einn stærsti framleiðandi snjallsíma í heiminum. Tim Cook, forstjóri fyrirtækisins, er barnlaus, en hann sagði fyrir fáum dögum að hann myndi ekki vilja leyfa ungum frænda sínum að vera á samskiptamiðlum. Í grein í Guardian sem birtist í dag má lesa að topparnir hjá netrisunum noti samskiptamiðla lítið – og ekkert í líkingu við almenna notendur. Þeir þekki manna best eðli netfíknar. Þetta sé eins og með dílerana, þeir noti helst ekki efnið sjálfir.

Ég á dreng í Landakotsskóla. Ég veit ekki til þess að mikið hafi verið kvartað undan símabanninu þar. Sjálfur tel ég að þetta sé óhjákvæmilegt og myndi vilja sjá bann á unglingastiginu líka. Það er hrollvekjandi að heyra frásagnir af því hvernig persónulegum samskiptum barnanna hrakar með þessum tækjum.
Jules Dassin og Rififi

Jules Dassin var ekki Frakki þótt nafnið bendi til þess. Hann var Bandaríkjamaður, af gyðingaættum frá Póllandi og Úkraínu. Pabbi hans var rakari. Dassin var fæddur 1911 og fór ungur að starfa í leikhúsi þar sem var leikið á jiddísku. Síðan lá leiðin í kvikmyndirnar. Dassin varð frægur fyrir raunsæislegar og harðsoðnar glæpamyndir – þeirra frægust er The Naked City frá 1948. Hún gerist í New York og sýnir vel bakhliðina á borginni.

Dassin gekk í flokk kommúnista á kreppuárunum en hvarf svo úr hreyfingunni við griðasáttmála Stalíns og Hitlers. En í Bandaríkjunum taldist þetta vera blettur á ferli hans. Hann lenti á svarta listanum við upphaf kalda stríðsins, flutti svo til Evrópu og bjó þar upp frá því. Það var í París að Dassin gerði áhrifamestu mynd sína. Rififi kallast hún, þetta er í raun fyrirmynd allra svokallaðra heist mynda sem á eftir koma, fjallar um hóp manna sem rænir skartgripaverslun. En svo fer lítið atriði úrskeiðis og eftirmálar ránsins reynast aðrir en ætlað var – það endar með ósköpum.

Myndina horfði ég á í bandarískri efnisveitu sem nefnist Filmstruck. Þar er að finna mikið úrval klassískra kvikmynda, meðal annars úr hinu rómaða Criterion-safni. Þetta er eiginlega nauðsynlegt mótvægi við hið takmarkaða úrval sem er á Netflix – þar er eins og kvikmyndirnar eigi sér enga sögu.

Rififi gerist á fáum dögum í París. Árið er 1955, borgin er niðurníddari og grárri en hún er nú og það er færra fólk. Samt er mikil fegurð í því hvernig Dassin kvikmyndar borgina – hann er í rauninni á undan nýbylgjunni í því hvernig hann notar raunverulega staði víðs vegar borgina. Hápunktur myndarinnar er sjálft ránið, það er næstum hálftími þar sem bófarnir eru að brjótast inn í skartgripaverslunina, það er ekki sagt orð, það er engin tónlist, en með nákvæmni sinni tekst Dassin að byggja upp magnaða spennu. Þetta var ekki dýr mynd í framleiðslu, leikararnir voru flestir lítt þekktir, sjálfur setti Dassin á sig yfirvaraskegg og lék ítalskan sérfræðing í að brjóta upp peningaskápa. Sums staðar var myndin bönnuð á þeim forsendum að þarna væri kennslustund í innbrotum.

Þetta er snilldarmynd. Truffaut sagði: „Úr einni lélegustu glæpasögu sem ég hef lesið, hefur Jules Dassin gert bestu glæpamynd sem ég hef séð.“ Hún hafði gríðarleg áhrif – þau má til dæmis greina í Reservoir Dogs eftir Tarantino.

Dassin kvæntist síðar grísku leik- og söngkonunni Melinu Mercouri. Frægasta myndin sem hann gerði með henni er Topkapi sem fjallar um demantarán í höll soldánsins í Istanbul. Hún hefur ekki sama þunga og Rififi. Önnur fræg mynd þeirra nefnist Aldrei á sunnudögum en þar er að finna frægt lag eftir tónskáldið Manos Hadjidakis.
Náttúrumaður í tónlist

Tómas Tómasson bassaleikari er látinn eins og hefur komið fram í fjölmiðlum. Margir hafa skrifað falleg eftirmæli um hann, enda var Tómas feikilega vinsæll maður. Hann var ljúfur í lund, bráðskemmtilegur, feikilega orðheppinn og mikil uppspretta sagna. Eitthvað af því kom út í bók sem kom út 2005 og nefndist Sögur Tómasar frænda.

Tómas þótti einstaklega tónvís. Hann fékkst ekki bara við bassaleik með Stuðmönnum og Þursaflokknum og fleiri sveitum, heldur sá hann um upptökustjórn á fjölda hljómplatna, meðal annars hjá Bubba Morthens og Baraflokknum. Tómas byrjaði bráðungur í tónlistinni og fór snemma sögum af því hvað hann væri músíkalskur.

Í hinni bráðskemmtilegu bók Egilssögur, á meðan ég man, segir Egill Ólafsson, félagi Tómasar í marga áratugi, frá fyrstu kynnum sínum af Tómasi. Tómas var í lúðrasveit hjá Karli O. Runólfssyni tónskáldi:

Karl tók miklu ástfóstri við Tómas M. Tómasson, síðar bassaleikara. Hann sagði Tómas vera náttúrumann í músík og hann vissi ekki annan betri í röðum ungmenna. Tómas lék á klarinett í lúðrasveitum sem Karl stjórnaði á þessum tíma. Og ekki minnkaði álitið á Tomma þegar hann er staddur við vígsluathöfn Háteigskirkju, með hóp drengja, hátt uppi á svölum utandyra, yfir aðalinngangi kirkjunnar. Tómas er þar fremstur meðal jafningja og stendur nálægt stjórnanda sínum. Karl Ottó var fremur lágvaxinn maður og því hafði orðið að ráði að setja hann upp á lítinn trékassa fyrir appelsínflöskur. Kirkjan var hálfbyggð og því vantaði upp á handriðið á svölunum.

Karli Ottó þótti ekki vont að fá sér örlitla brjóstbirtu þegar unnið var úti við í kalsa eins og þennan morgun og hafði fengið sér fingurbjörg og sveiflaði sínum tónsprota frammi fyrir drengjunum af innlifun og lyftir olbogum hærra en oft áður þannig að allt fer að sveiflast og svífa. Tómas horfir á sinn part sem er festur ofan á klarinettið, en hefur annað augað á stjórnanda sínum. Svo skiptir engum togum að Karl Ottó sveiflar handleggjunum of mikið svo hann missir jafnvægið og sýnist ætla að svífa borðalagður með axlarskúfa á vit eilífðarinnar yfir lágt handriðið. Hann sveiflar sprotanum nánast í láréttri stöðu og í því að hann er að skilja við trékassann grípur Tómas Magnús af snarræði í neðanverðan lúðrasveitajakkann, nær taki á fáeinum kopartölum með sinni styrku hendi og tyllir stjórnandanum niður á kassann án þess að missa niður slag úr laginu.

„Megi allar góðar vættir vernda þig, Tómas minn Magnús – þú ert bara snillingur og ekkert annað,“ var jafnan viðkvæði tónskáldsins eftir þetta.

Páll Valsson skráði.
Inn í gamla bæinn

Í fjórða þætti Kaupmannahafnar, höfuðborgar Íslands, sem verður sýndur í kvöld, erum við Guðjón Friðriksson komnir inn í hjarta gamla bæjarins í Höfn. Við fetum í fótspor lærdómsmanna sem fóru til Kaupmannahafnar, allt frá Guðbrandi Þorlákssyni til Jóns Helgasonar.

Jón Sigurðsson leigði í Klosterstræde 19 og hugsaði lítið um pólitík fyrr en eftir að hann veiktist af hvimleiðum sjúkdómi. Í Sívalaturni er kamar þar sem vist er að landar sem störfuðu á Turni hafi gengið örna sinna, þar var til dæmis Jón Ólafsson Grunnvíkingur. Í kirkjugarðinum sem er bak við Þrenningarkirkju eru týnd bein margra Íslendinga; alls konar sóttir herjuðu á stúdenta sem komu til náms í Kaupmannahöfn og dánartíðnin var há.

En hinum megin við götuna er Garður þar sem Íslendingar nutu forréttinda, fengu að búa ókeypis, og þar uppfóstraðist íslensk mennta- og embættismannastétt. Víst er að Íslendingar hefðu orðið miklu danskari ef Íslendingar hefðu ekki notið þessarar skólagöngu. Og á Garði má finna rætur íslenskrar sjálfstæðisbaráttu; þangað bárust straumar sunnan úr Evrópu eins og í júlíbyltingunni 1830 og febúarbyltingunni 1848.

Þar nálægt var svo handritasafn Árna Magnússonar sem lenti í eldsvoðanum mikla 1728. Og þar á móti Borch kollegium, en þar í fundarsal voru haldnir fundir í Kaupmannahafnardeild Hins íslenska bókmenntafélags. Ein sagan sem er sögð er af ungum manni, Þórhalli Bjarnasyni, sem síðar varð biskup. Hann dirfðist að gera athugasemd við fundarstjórn Jóns Sigurðssonar. Því var ekki vel tekið.
Hví hefur spítalabyggingin tafist svona?

Svandís Svavarsdóttir heilbrigðisráðherra segir það vera hættulega hugmynd að hætta uppbyggingu Landspítala við Hringbraut.

En hængurinn er sá að þessi uppbygging er varla byrjuð – og það er óskiljanlegt. Það er risið eitt sjúkrahótel og kom í ljós um daginn að vantaði klæðningu utan á það svo það gæti legið undir skemmdum í vetur.

Þetta er eiginlega ráðgáta.

Það hefur verið talað um að byggja Landspítalann þarna síðan stuttu eftir aldamót. Lega nýju Hringbrautarinnar var ákveðin út frá þessu – það er alllangt liðið síðan hún var tekin í notkun.

Um tíma hét þetta Hátæknisjúkrahús. Þá var ákveðið að ríkið mundi ráðstafa ábatanum af sölu Símans í spítalann. Ekkert varð af því.

Jú, vissulega kom hrun, en hví hefur þetta tafist svona von úr viti? Getur verið að ein ástæðan sé sú að menn hafi aldrei haft almennilega sannfæringu fyrir staðsetningunni?

Enginn efast um þörfina á að byggja spítala. Maður heyrir skelfilegar sögur af aðstöðuleysi. En framhjá því verður ekki horft að ákvarðanatakan er á veikum grunni – og að ýmislegt hefur breyst á þeim fimmtán árum sem hefur verið áformað að byggja spítalann.

Og það er talsvert langt síðan maður fór fyrst að heyra þetta viðkvæði sem nú kemur frá Svandísi – að það sé háskalegt að breyta um kúrs.
Klofin nefnd um fjölmiðla

Hér má lesa skýrslu nefndar um rekstrarvanda einkarekinna fjölmiðla. Þetta er langt og ítarlegt plagg, heilar 70 blaðsíður. Fjölmiðlar hafa birt niðurstöður nefndarinnar í nokkrum liðum. Það hefur þó lítt komið fram að nefndin klofnaði. Í henni sátu fimm einstaklingar, formaður var Björgvin Guðmundsson, fyrrverandi ritstjóri, nú almannatengill hjá KOM.

Ef lesið er aftur á blaðsíðu 50 má sjá álit minnihluta nefndarinnar, Elfu Ýrar Gylfadóttur, framkvmdastjóra fjölmiðlanefndar, og Hlyns Ingasonar, lögfræðings og fulltrúa fjármála- og efnahagsráðuneytisins.

Þau gjalda varhug við því að taka Ríkisútvarpið af auglýsingamarkaði eins og nefndin leggur til. Nefna þau nokkrar ástæður, meðal annars þá að allsendis sé óvíst að auglýsingatekjurnar muni skila sér til einkareknu fjölmiðlanna og einnig að þarna sé mikil hætta á því að Ríkisútvarpið veikist til muna:

Á Norðurlöndunum er rekstrarvandi fjölmiðla fyrst og fremst rakinn til alþjóðavæðingar, aukins vægis samfélagsmiðla og leitarvéla í birtingu auglýsinga og breyttrar fjölmiðlanotkunar

almennings m.a. með tilkomu snjalltækja. Fyrir liggur að þessi þróun hefur raskað tekjumódelum fjölmiðla. Samkvæmt framansögðu er það álit minnihlutans að sú tillaga meirihluta nefndarinnar að RÚV hverfi alfarið af auglýsingamarkaði sé ekki nægjanlega ígrunduð og að draga megi í efa að hún sé til þess fallin að bæta stöðu einkarekinna fjölmiðla hér á landi.

Elva og Hlynur eru líka efins um að leyfa skuli áfengis- og tóbaksauglýsingar eins og meirihluti nefndarinnar leggur til:

Börn og ungt fólk er í auknum mæli að horfa á, hlusta á og lesa efni í erlendum fjölmiðlum og samfélagsmiðlum þar sem sömu takmarkanir eru ekki að finna á áfengis- og tóbaksauglýsingum og hér á landi. Minnihlutinn telur ekki ljóst hvaða áhrif slíkar breytingar á markaðssetningu myndu hafa á almenning og þá sérstaklega á börn og ungmenni. Það er því mat minnihlutans að

nauðsynlegt sé að ítarleg könnun og greining fari fram á áhrifum þess að heimila áfengisog tóbaksauglýsingar áður en unnt er að leggja til að heimilt verði að miðla áfengis- og

tóbaksauglýsingum hér á landi. Þá sé þörf á að rannsaka og greina hvort að afleiddur kostnaður í heilbrigðiskerfinu myndi aukast meira en því sem nemur auknum tekjum íslenskra fjölmiðla. Ef svo er þyrfti að skoða hvort hægt væri styðja við fjölmiðla með öðrum hætti, frekar en með aðgerðum sem að auka afleidd útgjöld ríkisins og eftir atvikum hafa neikvæð áhrif á lýðheilsu þjóðarinnar.

Elfa Ýr Gylfadóttir, framkvæmdastjóri fjölmiðlanefndar, er ásamt Hlyni Ingasyni, fulltrúa fjármála- og efnahagsráðuneytis, efins um að taka eigi RÚV af auglýsingamarkaði og að leyfa eigi birtingu áfengis- og tóbaksauglýsinga.
Puigdemont tekinn á beinið af dönskum prófessor

Það hefur mikið verið hneykslast á danska stjórnmálafræðiprófessornum Marlene Wind sem gerði lítið úr Færeyjum og Grænlandi í umræðum fyrr í vikunni. Sjálfsstæðissinnar í Færeyjum hafa sérstaklega stokkið á þessi ummæli hennar. Staða Færeyja og Grænlands innan danska ríkisins er náttúrlega alltaf viðkvæmt mál og orð prófessorsins sjálfsagt óheppileg – en þess er auðvitað að gæta að hún er óháður fræðimaður, ekki stjórnmálamaður.

Þessi orðaskipti áttu sér stað í heimsókn katalónska stjórnmálamannsins Charles Puigdemonts til Kaupmannahafnar. Wind sat meðal annars í pallborði með honum. Það er athyglisvert að hlusta á ræðu hennar sem er á ensku. Það má segja að Wind taki Puigdemont algjörlega í sundur með rökfestu sinni. Hann situr og flissar bara eins og hann viti ekki hvaðan á sig stendur veðrið.
Endurkoma Gunnu Ö

Það vekur athygli í svokölluðu flokksvali Samfylkingar fyrir borgarstjórnarkosningarnar að þar má sjá endurkomu Guðrúnar Ögmundsdóttur í stjórnmálin. Sjálf segist hún vilja vera í baráttusætinu á listanum.

Guðrún er afar sjóuð í pólitík. Hún settist fyrst í borgarstjórn sem varaborgarfulltrúi Kvennalistans árið 1990 en svo var hún borgarfulltrúi 1992 til 1998. Frá 1999 til 2007 var hún þingmaður Samfylkingarinnar.

Guðrún er vinsæl og vinmörg – og nýtur virðingar jafnt pólitískra samherja og andstæðinga.

Annars sýnist manni að baráttan gæti orðið nokkuð hörð í flokksvalinu sem fer fram 2. febrúar. Dagur B. Eggertsson þarf ekki að óttast um sæti sitt, en það er nokkuð hart sótt að Hjálmari Sveinssyni sem var í þriðja sæti í síðustu kosningum og sækist eftir því aftur.

Raunar er það svo að með fjölgun borgarfulltrúa ætti Samfylkingin að geta haldið óbreyttri tölu borgarfulltrúa eða jafnvel bætt við sig, þótt flokkurinn kunni að tapa í prósentvís. Hjálmar er umdeildur maður, það vantar ekki, en það má kannski telja honum til tekna að hann hefur verið óhræddur við að taka slagina.
Vernduðu almenningssvæði breytt í bílastæði fyrir Björgólf

Þessa mynd birti Benedikt Erlingsson leikari á Facebook í dag. Hún er tekin ofan af Laufásvegi niður að Fríkirkjuvegi 11. Húsið fékk Björgólfur Thor Björgólfsson að kaupa og mun nú vera sestur að í því.

En þegar rætt var um kaupin á sínum tíma var mikið fjallað um gamla hestagerðið bak við húsið. Kom í ljós að það var orðið svo gamalt að ekki mátti hrófla við því. En nú má sjá að hliðið hefur verið brotið og stækkað til að koma bílum innfyrir.

Inni í hestagerðinu var sparkvöllur með mörkum og grasi gróin brekka. Krakkar léku sér á vellinum, kynslóð eftir kynslóð, og veltu sér í grasinu í brekkunni.

Á tíma kaupanna var líka rætt um að almenningssvæðin kringum húsið ættu að halda sér. Benedikt og vinur hans. Hilmir Snær Guðnason, riðu á sínum tíma um bæinn á hestum til að vekja athygli á málinu:

Þeir eru svo elskulegir hjá Reykjavíkurborg. Nú hafa þeir greinilega leyft nágranna mínum að breyta almenningsgarði og eina leikvelli og sparkvelli hverfisins í bílastæði. Það voru reyndar höfðu um það mörg orð 2006 þegar Borgin seldi þetta hús að aðgengi almennings að gömlu hestaréttinni hans Thors Jensens yrði áfram óbreytt. Hestaréttin sem nú er orðin 112 ára var samt brotin í sumar svo að hægt væri að koma bílum á blettinn.

En þessi viðbrögð koma frá Gísla Marteini Baldurssyni sem sat í borgarstjórn á sínum tíma:

Þetta er algjörlega fáránlegt. Ef ég man þetta rétt, þá kom aldrei til greina að þetta almenningsrými myndi fylgja húsinu. Hvað þá að því yrði breytt í bílastæði. Tek hjartanlega undir þá kröfu á borgarfulltrúa að þeir stöðvi þetta rugl þegar í stað.
Munurinn á að lesa bók og bretti

Ég hef orðið nokkurs vísari – og bregður dálítið við það.

Hin síðari ár hef ég farið að lesa mikið af bókum á lesbretti. Fyrst Kindle, svo iPad. Jú, þetta er gríðarmikið af titlum. Á heimilinu er sáralítið pláss fyrir nýjar bækur. Þær hrúgast hingað inn.

Ég hef reyndar þurft að losa mig við mikið af bókum – afleiðingin er sú að ég er hættur að finna neina bók. Ekki heldur bækurnar sem ég veit að hef ekki látið frá mér. Það hefur semsagt eitthvað riðlast.

En ég hefði þurft að eiga risastórt hús til að koma fyrir öllum bókunum sem mér hafa áskotnast um ævina. Ég er ekki nógu ríkur til að hafa svo marga fermetra til umráða.

En aftur að lesbrettinu – hinum rafrænu bókum. Ég finn nú að ég man bækurnar sem ég les á því formi miklu verr en hinar – þessar áþreifanlegu. Það er eitthvað við að handfjatla bækur, fletta þeim, sem veldur því að ég man betur orðin sem þar standa en þau sem birtast á skjá.