arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gutti býður sig fram til formanns

Guðbjartur Hannesson – Gutti eins og hann er kallaður – býður sig fram til formennsku í Samfylkingunni. Það er aðeins farið að fenna yfir launahækkunina sem hann veitti forstjóra Landspítalans – og var ekki dregin til baka fyrr en eftir mikil mótmæli.

Guðbjartur er velferðarráðherra, eins og það heitir nú, það þýðir að hann er yfir tveimur ríkisstofnunum sem eru í mestum vandræðum: Landspítalanum og Íbúðalanasjóði.

Samt hefur honum í raun tekist að sleppa ágætlega frá þessu. Hann er rósemdarmaður, virkar afar viðfelldinn og vel meinandi. Hann er skáti.

Hann hlýtur að eiga ágæta möguleika að ná kosningu í formannsembættið – víst er að hann mun njóta stuðnings Jóhönnu Sigurðardóttur ef þeir tveir verða í kjöri, hann og Árni Páll.

Formaður er kjörinn á flokksþingi Samfylkingarinnar, þar gæti Guðbjartur átt sitt vísa fylgi – ef hins vegar er farið út meðal almennra kjósenda er eins líklegt að Árni Páll hafi yfirhöndina.

Eða hvað?
Einangraðir Bandaríkjamenn

Merkilegt að skoða listann yfir ríki sem sögðu nei við aðild Palestínu að Sameinuðu þjóðunum.

Þetta eru Ísrael, Bandaríkin, Kanada, Míkrónesía, Paláu, Marshalleyjar, Panama, Narú og Tékkland.

Svörtu löndin sátu hjá, þau grænu sögðu já – nei-in eru rauð.
Sómi?

Myndir þú skrifa Sómasamloku hjá þessum manni?
Þrándur málari og lækurinn

Þrándur Þórarinsson er afar skemmtilegur málari – hann er lærisveinn hins litríka Odds Nerdrum sem hér bjó um skeið, Þrándur fer ekkert í grafgötur með það.

Myndir Þrándar eru stórar, viðfangsefnin eru gjarnan söguleg og frá Reykjavík, en hann blandar í þau sinni eigin fantasíu,

Þrándur sýnir nú í Gamla bíói – hér er ein af myndunum hans sem mér finnst áhugaverð, líklega vegna þess að ég hef haft áhuga á að lækurinn sem rennur undir Lækjargötu verði opnaður.

Rennandi vatn laðar til sín fólk.

Þrándur gerir reyndar gott betur, þarna er heilt síki sem rennur í gegnum Lækjargötuna, með brúm eins og í Feneyjum.

Þetta er samt ekki svo fjarlægt – í Vatnsmýrinni, út undir Norræna húsi eru síki og lækir sem hægt er að ganga meðfram, svæðið þar hefur verið opnað síðustu ár.
Bjarni gengur úr VG

Bjarni Harðarson vinur minn er með allra skemmtilegustu mönnum.

Við unnum fyrst saman á Tímanum endur fyrir löngu, síðar á Helgarpóstinu, og varð strax vel til vina.

Það leyndi sér ekki að maðurinn var fjörugur og frumlegur. Margir virðast telja að Bjarni hjóti að vera alinn upp í koti í afdal, en staðreyndin er sú að hann uppfóstraðist í gróðrarstöð innan um gúrkur, tómata og blóm.

En hann er auðvitað feikn sérvitur. Bjarni hefur gefið sig mjög að þjóðlegum fróðleik, draugum og hjátrú – síðasta bók hans, Mensalder, ber hugðarefnum hans vitni, hún fjallar um fólk á tuttugustu öld sem bjó á því Íslandi sem lengst var til, í torfbæ, við forna búskaparhætti. En Bjarni er reyndar líka áhugamaður um motorcross-hjól.

Bjarni hefur reynt fyrir sér í pólitík. Hann rekst illa í flokki, vægast sagt. Strax eftir að hann var kosinn á þing fyrir Framsókn 2007 gerði hann mikinn óskunda, að því flokksforystan taldi, með því að tala alltof frjálslega um stjórnarmyndun. Hann hvarf af þingi við illan leik, gekk í VG – og er nú farinn úr þeim flokki.

Það kemur ekki á óvart. Að sumu leyti er Bjarni ólíkindatól. Þegar við hittumst á Suðurlandi í haust talaði hann vel um Samfylkinguna. Ég er ekki viss um að hún myndi vilja fá hann í sínar raðir.

En Bjarni, eins og margir góðir menn, á hvergi heima í pólitík. Hann er á móti Evrópusambandinu, en um leið en hann á enga samleið með fólki sem hatast við útlendinga og innflytjendur. Hann fyrirlítur slíkt. Hann hefur krítíska og eldfjöruga hugsun sem rúmast ekki í þrengslunum inni í stjórnmálaflokkum.
Svíagrýla gengur aftur

Styrmir Gunnarsson gerir að umtalsefni áhrifaleysi Svía innan ESB, í tilefni af fyrirlestri Görans Person nú í vikunni. Það er ekki víst að Svíar myndu sjálfir skrifa undir kenningar Styrmis. Þeir eru ein þeirra þjóða sem best hafa komið út úr kreppunni.

Styrmir leggur reyndar lykkju á leið sína og fer að rifja upp hlutverk Svía í stríðinu:

„Þetta var út af fyrir sig afrek hjá Svíum í ljósi framferðis þeirra í heimsstyrjöldinni síðari og merkilegt hvað lítið er um það fjallað. Það voru ekki margir, sem græddu á Hitler á stríðsárunum. En afkomendur þeirra Norðmanna, sem voru reknir til baka á landamærum Svíþjóðar á flótta undan Gestapó hafa engu gleymt. Það virðist vera eins konar tabú í heimi sagnfræðinnar. Hvað ætli valdi?“

Þetta er reyndar eitt af þeim málum sem má skoða frá allt annari hlið – saga Svíþjóðar á tuttugustu öld er mjög forvitnileg. Svíum tókst að kveða niður helstefnurnar tvær, nasisma og kommúnisma, og byggja upp það sem kallaðist þjóðarheimilið – folkehemmet – á sama tíma og alræðisöflin náðu hvarvetna völdum í Evrópu. Það var ekki lítið afrek hjá þjóð sem hafði búið við mjög afturhaldssaman og þýskalandssinnaðan aðal og mikil stéttaátök.

En aftur að áhrifaleysi Svía. Þeir hafa löngum átt stjórnmálamenn sem hafa látið til sín taka á alþjóðavettvangi – Carl Bildt er frægastur þeirra sem nú er uppi, hann er utanríkisráðherra Svíþjóðar. Nýja stjarnan er þó fjármálaráðherrann. Hann er efstur á lista í úttekt Financial Times á bestu fjármálaráðherrum í Evrópu og fær toppeinkunn fyrir pólitík, hagfræði og trúverðugleika.
Undarlegt fjaðrafok út af ÍLS

Margir hafa talað opinskátt um vanda Íbúðalánasjóðs síðustu daga – enda er staða hans herfileg.

Meðal þeirra eru Árni Páll Árnason sem var í viðtali í Silfri Egils á sunnudaginn og Sigríður Ingibjörg Ingadóttir í viðtali við Bloomberg sem birtist í gær.

En af einhverjum ástæðum kusu menn að gera ótrúlegt fjaðrafok út af orðum Sigríðar. Jú, hún er þingmaður – en það verður ekki séð að hún sé sérstakur innherji hjá Íbúðalánasjóði.

Hún er einfaldlega að tala um stórt vandamál sem kemur allri þjóðinni við.

Í Kauphöllinni var sett á svið mikið leikrit þar sem viðskipti með bréf sjóðsins voru stöðvuð.

Ekki breytir það þeirri stöðu sem hefur legið fyrir um skeið að ríkið þarf að dæla peningum inn sjóðinn, fyrsti skammturinn verður 12 milljarðar, en þá er vandinn alls ekki leystur.

Bæði Sigríður Ingibjörg og Árni Páll tala um nauðsyn þess að gera gagngerar breytingar á hlutverki sjóðsins, eins og er stendur hann ekki undir sér – og hann þjónar ekki heldur þeim tilgangi að gera landsmönnum kleift að eignast húsnæði á skynsamlegan hátt.

Hér má sjá Silfur helgarinnar, viðtalið við Árna Pál er atriði númer tvö í þættinum, það er undir lok viðtalsins að við tölum um Íbúðalánasjóð:
ð ævisaga, Tangavík Einars Más, Bjarna-Dísa og Úlfar

Kiljan á miðvikudagskvöld ber merki þess að jólabókaflóðið er í hámarki. Við fjöllum um nokkurn fjölda nýrra bóka.

ð ævisaga er bók eftir hönnuðina Anton Kaldal Ágústsson, Gunnar Vilhjálmsson og Steinar Inga Farestveit og sagnfræðinginn Stefán Pálsson. Hún segir frá þessum gamla bókstaf sem var aftur tekinn upp í nútíma íslensku fyrir tilstilli málfræðingsins Rasmus Christians Rask. Bókstafurinn hefur lengi valdið leturgerðarmönnum og grafískum hönnuðum miklum heilabrotum, enda fyrirfinnst hann ekki í öðru ritmáli.

Einar Már Guðmundsson kemur í þáttinn og segir frá skáldsögu sinni sem nefnist Íslenskir kóngar. Í bókinni skapar Einar heilt pláss sem hann nefnir Tangavík. Þar ræður lögum og lofum Knudsen-ættin. Þetta er stór og breið saga, í aðra röndina er hún eins og spéspegill íslensks samfélags og sögu.

Kristín Steinsdóttir verður líka gestur í þættinum. Hún er höfundur bókarinnar Bjarna-Dísu. Þar byggir Kristín á gamalli þjóðsögu austan af landi um systkini sem lentu í miklum hrakningum á Fjarðarheiði. Dísa er sögð hafa gengið aftur – Kristín skoðar örlög hennar og veitir henni að sumu leyti uppreisn æru.

Við förum á Skólavörðustíg og hittum Úlfar Þormóðsson sem skrifar bókina Boxarann – þar segir hann frá föður sínum og ættmennum.

Gagnrýnendur þáttarins fjalla um tvær skáldsögur: Ósjálfrátt eftir Auði Jónsdóttur og Hvítfeld eftir Kristínu Eiríksdóttur.

En Bragi segir meðal annars frá mönnum sem eru með bókaaæði.
Ukip – flokkurinn sem kemur inn úr kuldanum

Ukip, sjálfstæðisflokkur Bretlands, sækir nú svo að Íhaldsflokknum frá hægri að gamla Íhaldið er farið að hafa miklar áhyggjur. Í síðustu viku fékk Ukip 14,3 prósent í aukakosningum í Corby.

David Cameron hefur lýst Ukip sem flokki „vitleysinga, geðsjúklinga og laumurasista“ ( fruitcakes, loonies and closet racists).

Á móti heldur Ukip því fram að allir gömlu flokkarnir séu eins, það séu allt sósíaldemókratar, líka Íhaldsflokkurinn. Nigel Farage, formaður Ukip, talaði um daginn um að Íhaldsflokkurinn þyrfti „fullorðinn og skynsaman leiðtoga“ eins og Michael Gove, hinn afar hægrisinnaða menntamálaráðherra.

Aðalmál Ukip er að draga Bretland út úr Evrópusambandinu. En flokkurinn hefur fleiri stefnumál, hann er á móti hjónaböndum samkynhneigðra, hann vill leggja á flata skattprósentu, hann vill leyfa reykingar aftur á veitingastöðum, hann vill skera niður þróunarhjálp, hann vill setja fimm ára bann á innflutning fólks til Bretlands, hann vill skera niður í ríkisrekstri – en auka framlög til hermála. Flokkurinn vill ekki trúa því að loftslagsbreytingar séu vandamál.

Flest eru þetta mál sem vænta má af pópúlískum hægri flokki. Ukip hefur náð mönnum inn á Evrópuþingið og starfar þar í hópi sem nefnist Evrópa frelsis og lýðræðis. Þar eru líka Norðurbandalagið ítalska, litháískur flokkur sem kennir sig við lög og reglu og flokkur grískra rétttrúnaðarmanna.

Vitnað er í plagg frá Íhaldsflokknum þar sem sagt er í Ukip séu kverúlantar og öfgamenn. En nú er það svo að Ukip er að höggva mjög í fylgi Íhaldsflokksins. Ástæðurnar fyrir því eru kannski ekki mjög flóknar – í kreppuástandi vaxa öfgar, Íhaldsflokknum hefur ekki tekist að ná tökum á landstjórninni og ekki er heldur gæfulegt um að litast þegar horft er yfir til Evrópu.

Sjá nánar grein eftir John Harris í Guardian – efni í þessum pistli er sótt efni þaðan.

Nigel Farage, leiðtogi Ukip, í sigurham.
Sjötíu ár frá fæðingu Hendrix

Jimi Hendrix fæddist 27. nóvember 1942. Hann hefði orðið sjötugur í dag, en lést fyrir aldur fram 1970. Þetta er eitt frægasta lagið sem hann flutti, það er eftir Bob Dylan, en Hendrix gerði það að sínu.
ESB-aðildin fjarlægist í prófkjörum

Eftir því sem við fáum úrslit úr fleiri prófkjörum og af uppstillingu framboðslista fjarlægist ESB-aðild Íslendinga. Ef erfitt er að koma henni í gegnum það þing sem nú situr, þá verður það nánast ómögulegt á næsta þingi.

Á leið út eru Birkir Jón Jónsson og Siv Friðleifsdóttir, þau hafa helst hallast undir Evrópusambandsaðild hjá Framsóknarflokknum, hugsanlega líka Margrét Tryggvadóttir og Þór Saari úr hreyfingunni.

Björn Valur Gíslason hefur verið einna jákvæðastur VG-ara í garð ESB, hann dettur út – Ögmundur heldur áfram. Hefði hann fallið úr fyrsta sæti í Kraganum hefði hann líklega farið í sérframboð, í staðinn er hann áfram sterkt afl inni í flokknum.

Að ógleymdri Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur hjá Sjálfstæðisflokknum.

Inn koma ný þingmannsefni eins og bændaforinginn Haraldur Benediktsson fyrir Sjálfstæðisflokkinn í Norðvesturkjördæmi, Brynjar Níelsson og hugsanlega Sigríður Á. Andersen í Reykjavík. Hanna Birna Kristjánsdóttir prófkjörssigurvegarinn mikli, vill ekki ESB, ef maður skilur rétt.

Í Reykjavík bendir allt til að Framsókn stilli upp Vigdísi Hauksdóttur í fyrsta sæti öðru kjördæminu og Frosta Sigurjónssyni í hinu, þau eru bæði eindregið á móti aðild. ESB-andstaðan hefur sigrað í Framsóknarflokknum.

Þetta er í raun bara einföld hausatalning, óhjákvæmilegt virðist að fylgi við ESB-umsóknina minnki verulega á næsta þingi – og bætist við háværir andstæðingar hennar.
Sjálfstæðismenn og sterkir leiðtogar

Það er rétt sem Jónas Kristjánsson segir – Sjálfstæðismenn þrá sterka leiðtoga. Nú velta þeir fyrir sér hvort Hanna Birna Kristjansdóttir sé einn slíkur. Það er ekki pælt sérstaklega mikið í því hvar hún standi í pólítík.

Einn Sjálfstæðismaður, kunningi minn, tjáði mér í gær að „tími hörkupólitíkurinnar“ þyrfti að renna upp aftur þar sem væri lögð áhersla á fá stórmál sem væru keyrð í gegn. Mörgum þætti að flokkurinn hefði verið „of flöktandi“ eftir hrunið.

Þessi góði Sjálfstæðismaður taldi þó að Hanna Birna og Bjarni ættu að vera tvíeyki – ekki fara á móti hvort öðru.
Margir flokkar – engir þingmenn?

Maður skyldi ætla að dræm þátttaka í prófkjörum fjórflokkanna gefi ákveðin fyrirheit um möguleika nýrra framboða í næstu alþingiskosningum.

Það er þó ekki víst.

Framboðin sem um ræðir eru orðin fimm: Dögun, Samstaða, Hægri grænir, Björt framtíð og Píratar.

Í síðustu skoðanakönnun var það aðeins Björt framboð sem var með menn inni á þingi, hinir voru undir mörkunum. Raunar má geta þess að Samstaða var með meira en 20 prósenta fylgi í skoðanakönnun síðastliðinn vetur. Nú er fylgið á bak og burt – og áhugafólk um pólitískan frama sem kom í flokkinn, meðal annars úr Framsókn, er að snúa aftur til síns heima.

Hér á landi er í gildi 5 prósenta atkvæðaþröskuldur. Framboð sem eru undir því fá ekki þingmenn. Þetta er markið sem flokkar þurfa að komast yfir til að fá úthlutað þingsætum.

Þegar nýju framboðin eru svona mörg er náttúrlega möguleiki að flest eða öll þeirra séu undir þessu marki og fái enga þingmenn, jafnvel þótt fylgi þeirra samanlagt kynni að vera allt upp í tuttugu prósent.

Þess er að geta að í frumvarpi Stjórnlagaráðs er þessi þröskuldur mun lægri
Sigur Hönnu Birnu – lítill áhugi á prófkjörum

Það ekki ofmælt að Hanna Birna Kristjánsdóttir hafi unni stóran sigur í prófkjöri Sjálfstæðismanna í gær. Hún fær margfalt fleiri atkvæði en keppinautar hennar. Þetta bakar Bjarna Benediktssyni, formanni flokksins, ákveðin vandræði. Hann er með stjórnmálakonu sem er miklu vinsælli en hann sem næstráðanda í flokknum. Það ætti að vera formsatriði fyrir Hönnu Birnu að tryggja sér varaformannssætið, og þótt hún hafi tapað fyrir Bjarna á síðasta landsfundi virðist ljóst að hún skírskotar miklu meira til almennra kjósenda.

Þannig er óhjákvæmilegt að komi upp raddir um að hún taki við formennsku í flokknum fyrir kosningarnar í vor. Líklega verður þó að teljast að Bjarni fái að leiða flokkinn í gegnum kosningarnar, þær verða prófsteinninn á forystu hans.

Illugi Gunnarsson náði öðru sætinu – það þýðir að hann gæti fengið ráðherrasæti ef flokkurinn kemst í ríkisstjórn. Guðlaugur Þór Þórðarson dettur hins vegar niður listann – hann er út úr myndinni hvað það varðar.

Prófkjörið staðfestir hins vegar þróun sem hefur birst í öðrum prófkjörum undanfarið – áhugaleysi. 7456 greiddu nú atkvæði, það er 30 prósentum lakara en í síðasta prófkjöri fyrir hrun. Þátttakan var líka betri 2009 þegar flokkurinn var í sárum eftir hrunið, þá greiddu 7855 atkvæði.

Hið sama er upp á teningnum hjá öðrum flokkum og í öllum kjördæmum. Áhuginn á prófkjörunum er ekki mikill þótt stanslaust sé fjallað um þau í fjölmiðlum og skeytin gangi fram og til baka á Facebook.

En hvað Hönnu Birnu varðar þá er hún nú stigin út á vettvang landsmálanna. Hún hefur hingað til tjáð sig með mjög almennum orðum um pólitík. Nú verður uppi sú krafa að málflutningurinn verði nákvæmari – og að hún taki afstöðu til helstu álitamála.
Balkanísering Evrópu – og Evrópusambandið

Eitt af því sem nú er rætt er svokölluð balkanísering Evrópu. Að þróunin verði í þá átt að álfan fari að brotna upp í smáríki. Þetta er það sem gerðist í Júgóslavíu eftir fall kommúnismans – þar eru nú fimm ríki þar sem áður var eitt.

Það er einkum á þremur stöðum sem þetta gæti gerst, í Katalóníu er sterk sjálfstæðishreyfing sem vill rífa sig burt frá Spáni, sjálfstæðissinnaðir Skotar vilja burt úr sambandinu við England og í Belgíu vilja Flæmingjar komast úr bandalaginu við Vallóna, hina frönskumælandi íbúa.

Þessa helgi eru augu manna á Katalóníu þar sem fara fram þingkosningar sem kunna að vera upphafið að sjálfstæðissókn Katalana. Þeir telja sig fara illa út úr sambandinu við Spán – að þeir væru betur staddir ef þeir sætu einir að ríkidæmi héraðsins. Sjálfstæðishreyfingin er stór og óbilgjörn – ég talaði um daginn við katalónskan blaðamann sem flutti til Madrid vegna þess að honum ofbauð þjóðernisáróðurinn.

Í Skotlandi er pólitískur veruleiki allt annar en á Englandi. Skotar hallast meira til vinstri, Íhaldsflokkurinn er nánast ekki til þar, þeir horfa meira til hinna sósíaldemókratisku Norðurlanda – ríki eins og Bretland þar sem allt hverfist um fjármálamarkaðinn í London er þeim ekki að skapi. Sterkasti flokkurinn í Skotlandi, Skoski þjóðernisflokkurinn, vill halda þjóðaratkvæðagreiðslu um sjálfstæði landsins innan tveggja ára.

Flæmingjar í Belgíu telja sig vera sérstaka þjóð í ríki sem er bara uppfinning á landakorti. Flæmski hlutinn er ríkari en sá frönskumælandi, en þeir telja að á sig sé hallað við stjórn ríkisins. Flæmskir sjálfstæðissinnar unnu mikinn sigur í borgarstjórnarkosningum í Antwerpen í október.

Fylgið við þessar sjálfstæðishreyfingar hefur aukist í kreppunni síðustu ár. Í þessum löndum, eins og víðar, er óánægja með efnahagslegan niðurskurð. Til dæmis telja sjálfstæðissinnaðir Katalanar að þeir geti höndlað efnahagsmálin betur en stjórnin í Madrid. Spánn án Katalóníu yrði varla svipur hjá sjón.

Það er svo ákveðin þversögn að þessar sjálfstæðishreyfingar þrífast að sumu leyti vegna Evrópusambandsins – Katalónía, Skotland og Flandur gætu náð sjálfstæði en yrðu um leið partur af stærri heild, Evrópusambandinu. Þau þurfa ekki að óttast að verða smá og einangruð. Óhugsandi væri að meina þeim um aðild – eina spurningin er hvort þessi nýju ríki þyrftu að sækja um upp á nýtt, eða hvort þau gætu haldið áfram eins og áður.

Fjöldaganga sjálfstæðissinna í Katalóníu. Eitt af því sem er rætt er hvað yrði um knattspyrnulið Barcelona, stolt héraðsins, ef Katalónía yrði sjálfstæð. Varla myndi félagið geta keppt í spænskri deild?
Siðleysi í viðskiptalífi

Takmörkuð ábyrgð í fyrirtækjarekstri virðist vera einhvers konar þjóðarböl á Íslandi.

Menn stofna fyrirtæki, skuldsetja upp í rjáfur, labba svo burt eins og ekkert sé, skipta um kennitölur.

Ætlast til þess að samfélagið haldi áfram að sýna þeim virðingu – og, það sem verst er, það heldur nefnilega áfram að gera það.

Um þetta er fjallað í Fréttablaðinu í dag – hver er annars eigandi þess?

Í blaðinu er rætt við Halldór Grönvöld, framkvæmdastjóra ASÍ. Hann hefur látið taka saman tölur sem sýna að siðleysi ríkir í viðskiptalífinu hér:

„Aðeins 2,4 prósent fengust upp í kröfur samtals upp á 280 milljarða króna í þrotabúum fyrirtækja sem gerð voru upp á tímabilinu 1. mars 2011 til 1. mars á þessu ári.“

Þetta minnir á aðra grein sem birtist í blöðum í gær. Hún er eftir Agnesi Bragadóttur og þar er spurt stórra spurninga. Greinin fjallar um umsvif Jóhannesar, sem eitt sinn var kenndur við Bónus, Agnes spyr hvaðan evrurnar hans „Jóa“ komu?

„Í þessu felst að rekstrarfélagið fékk 20% afslátt með því að kaupa krónur fyrir evrur! Yfirgengilegt, segja menn. Hrunverjar hurfu úr landi með milljarða á milljarða ofan, í lánsfé, sem síðan var meira og minn afskrifað hjá þeim og þeir hinir sömu eru nú að lauma „evrunum sínum“ inn í landið á nýjan leik, til þess að fjárfesta í íslensku viðskipta- og atvinnulífi og hjóta að launum 20% afslátt hjá Má og félögum í Seðlabankanum. Hvað kallast þetta, spyrja menn og svara að bragði: Peningaþvætti. Getur það virkilega verið?“
Enga kvenbiskupa á Englandi

Enska biskupakirkjan er í sérkennilegum vandræðum. Á þingi hennar fyrir nokkrum dögum var samþykkt að konur fengju ekki að vera biskupar.

Kirkjan leyfði kvenpresta fyrir tuttugu árum

Afstaðan nú þykir skjóta skökku við – leiðtogi kirkjunnar, erkibiskupinn af Kantaraborg, vildi samþykkja kvenbiskupana, en meirihluti þingmeðlima reyndist hafa íhaldssamari skoðanir.

Þetta þýðir að konur geta ekki færst upp í starfi innan kirkjunnar – sem líklega telst vera andstætt á jafnréttislögum. Jafnréttisráðherra Bretlands segir að kirkjan þurfi að kjósa upp á nýtt og endurskoða þessa ákvörðun sína.

Það er líka dálítið vandræðalegt að höfuð Ensku biskupakirkjunnar er kona – nefnilega Englandsdrottning. Hún er þá sett yfir alla karlana sem gegna biskupsembættum og vilja ekki konur í sínar raðir.
Hvar eru endurskinsmerkin?

Ég er ekki vanur að tuða mikið yfir umferðarmálum, en….

Þegar aldurinn færist yfir gerist maður nokkuð náttblindur. Maður finnur mest fyrir þessu þegar tekur að dimma á veturna – nú bregður birtu upp úr fjögur síðdegis.

Þá rétt greinir maður skuggaverur paufast í myrkrinu, börn og fullorðna – suma sér maður varla.

Það er greinilega í tísku að vera dökklæddur – þannig samlagast menn myrkrinu.

Stundum hefur verið rekinn áróður fyrir notkun endurskinsmerkja, og hefur oft borið árangur. Nú ber hins vegar svo við að endurskinsmerki eru fremur fátíð. Maður sér börn paufast áfram í myrkrinu í dökkum úlpum, án nokkurs sem gæti hjálpað manni að koma auga á þau.

Ég fór að kanna þetta með endurskinsmerki og komst að því að þau er ekkert sérlega auðvelt að finna. Þau ættu auðvitað að liggja frammi í skólum og á vinnustöðum. Sum sem hægt er að nálgast eru reyndar lítil og tíkarleg – þegar helst er þörf á stórum og áberandi merkjum. Helst þarf að vera hægt að líma merkin á eða festa þau vel – merki sem eru fest með nælu detta gjarnan af.

En eins og ég segi, kannski myndi ég ekki skrifa þennan pistil nema vegna þess að náttblinda er farin að segja til sín. En þar er ég víst ekki sá eini.

Gömul auglýsing frá Umferðarráði þar sem hvatt er til notkunar endurskinsmerkja?
Thanksgiving á Íslandi?

Við erum að taka upp alls konar bandaríska hátíðisdaga, Hrekkjavöku, Valentínusardag – og nú síðast verður maður var við tilburði til að taka upp Þakkargjörðardaginn.

Thanksgiving eins og það heitir á ensku er haldinn í Bandaríkjunum til að minnast þess þegar innflytjendur – svokallaðir Pílagrímar – námu land á austurströndinni snemma á 17. öld.

Þetta kemur Íslendingum ekki mikið við – nema við stefnum að því að verða 51sta ríkið.

En á móti gætum við kannski reynt að stuðla að því að Bandaríkjamenn haldi upp á 17. júní eða sumardaginn fyrsta?

Koma hinna svokölluðu Pílagríma til nýja heimsins – þakkargjörð.
Skortur á skapandi hugsun í Evrópu

Timothy Garton-Ash, höfundur fjölda bóka um alþjóðamál og þá sérstaklega Evrópu, skrifar grein í Guardian þar sem hann líkir Bretlandi við skrifstofumann sem stendur á syllu háhýsis og getur ekki ákveðið hvort hann á að stökkva – sumir hrópa á hann að bíða, aðrir kalla: Stökktu, stökktu!

Ash er að skrifa um ástandið í Evrópusambandinu, en David Cameron, forsætisráðherra Bretlands, er undir miklum þrýstingi um að ganga úr ESB. Íhaldsflokkur hans stendur illa í skoðanakönnunum og nokkurt fylgi leitar til UKIP, sjálfstæðisflokks Bretlands.

Garton-Ash segir að í Evrópu sé skortur á skapandi hugsun. Á meginlandinu snúist öll umræðan um dýpri samruna í efnahagsmálum, en þar verði Bretland ekki með í fyrirsjáanlegri framtíð, en í Bretlandi séu allir skíthræddir við evróskeptíkera og götublöð sem haldi uppi linnulausum áróðri gegn ESB, oft á mjög hæpnum forsendum og af litlu tilefni.

Greinarhöfundurinn segir að Evrópa þurfi að hafa fleiri en einn kjarna, hún geti ekki bara hverfst um evruna og Þýskaland, heldur þurfi líka að reka utanríkis- og öryggisstefnu og þar sé Þýskaland ófært um að leiða. Þar gæti Bretland haft mikið hlutverk, segir Ash.
Björk á tónleikunum í Hörpu

Þessa ljósmynd er að finna á bloggi Berlínarfílharmóníunnar. Hún er tekin ofan af sviði í Hörpunni og út í sal, líklega undir lok tónleikanna í gærkvöldi. Hljóðfæraleikurunum fannst nokkuð til þess koma að Björk væri í salnum. Segir á vefnum að Björk sé „íslenskt íkon“.