arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Olígarkar tóku völdin, það þarf að taka þau af þeim aftur

Hér er stórmerkileg grein um kreppuna úr tímaritinu The Atlantic. Höfundur er Simon Johnson, prófessor við MIT og fyrrverandi aðalhagfræðing Alþjóða gjaldeyrissjóðsins. Johnson segir að nauðsynlegt sé að brjóta á bak vald ólígarka sem hafi tekið yfir stjórn Bandaríkjanna.

Um ástandið í löndum þar sem efnahagskerfið hrynur eins og á Íslandi segir hann:

„ Typically, these countries are in a desperate economic situation for one simple reason-the powerful elites within them overreached in good times and took too many risks. Emerging-market governments and their private-sector allies commonly form a tight-knit-and, most of the time, genteel-oligarchy, running the country rather like a profit-seeking company in which they are the controlling shareholders.“

Og:

„ But inevitably, emerging-market oligarchs get carried away; they waste money and build massive business empires on a mountain of debt. Local banks, sometimes pressured by the government, become too willing to extend credit to the elite and to those who depend on them. Overborrowing always ends badly, whether for an individual, a company, or a country. Sooner or later, credit conditions become tighter and no one will lend you money on anything close to affordable terms.„
Kynslóðir

Sjálfstæðismenn leggja mikið upp úr því að ný kynslóð hafi tekið við flokknum.

Þess er þó að gæta að þetta er kynslóðin sem hefur ráðið ferðinni í þjóðfélaginu síðustu árin, á tíma ólígarkanna, í bönkunum og fjármálafyrirtækjunum. Útrásarkynslóðin sem ruddi burt mörgu eldra og reyndara fólki.

Af þessari kynslóð eru til dæmis Jón Ásgeir Jóhannesson, Hannes Smárason, Hreiðar Már Sigurðsson og Björgólfur Thor Björgólfsson.

Þannig að það er ekki eins og hún hafi verið alveg áhrifalaus.

Samfylkingin teflir fram 67 ára konu, aldursforseta þingsins. Hún hefur verið þar síðan 1978. Vinstri græn Steingrími J. sem er 54 ára og hefur verið á þingi síðan 1983.

Það mátti alveg búast við því að ný kynslóð tæki við í stjórnmálaflokkunum. Eiginlega er hinn snöggi frami Jóhönnu og Steingríms miklu óvæntari.

Það héldu allir að þau væru á leiðinni út.
Framandlegt

Ég var að horfa á fréttirnar af landsfundum stærstu stjórnmálaflokka Íslands.

Þarna stendur fólkið og klappar og hyllir og veifar.

Þetta er dálítið framandlegt.

Svo eru haldnar ræður um kraft og samstöðu.

Finnst engum sem þarna er staddur þetta vandræðalegt?
Skörin færist upp á bekkinn

Er ekki skörin farin að færast upp á bekkinn þegar Pressan er farin að heimta svör um hver fjármagnaði Raddir fólksins?

Og er einhver ástæða til að ætla að sú fjármögnun hafi verið óeðlileg? Ég man ekki betur en peningum hafi verið safnað í plastfötur á mótmælafundunum á Austurvelli.

Eða ætla menn að trúa því að samtökin hafi verið stofnuð og fjármögnuð af leyniþjónustu útrásarvíkinga?

Viðbót kl. 19.46:

Hér er að finna reikninga Radda fólksins.
Úr bloggheimum

Andri Geir Arinbjarnarson var gestur í Silfri Egils hjá mér í dag. Hann er meðal annars fyrrverandi ráðgjafi hjá því fræga fyrirtæki McKinsey.

Ég bauð honum vegna þess að ég hafði lesið öflugt og áhugavert blogg hans.

Og hér bloggar hann um þátttöku sína í Silfrinu og það sem hann hafði fram að færa þar.
Mogginn tekur á lífeyrissjóðunum

Ég hef verið að hrósa Morgunblaðinu, sumir hafa furðað sig á því.

Breytingin sem ég sé á Mogganum er ekki síst sú að hann er hættur að líta á sig sem valdastofnun í þjófélaginu.

Hann er einfaldlega farinn að hegða sér eins og venjulegur fjölmiðill. Einn af mörgum.

Um leið er eins og hafi gufað upp skinhelgin sem sem oft einkenndi Morgunblaðið – sú hugmynd að Mogginn ætti einhvern veginn að koma að stjórnborði samfélagsins – og þessi tilhneiging að skammta fólki fréttir.

Morgunblaðið hefur verið að flytja okkur fréttir um furðulega lánastarfsemi, tortólufélög og spillingu í fjármálakerfinu.

Í dag birtir blaðið svo stórmerkilega úttekt á stjórnarháttum í lífeyrissjóðum eins og lesa má hér. Um alvarlega fjárhagsstöðu þeirra sem reynt hefur verið að dylja og um bílífi stjórnenda lífeyrissjóða í boði bankanna.

Nýir eigendur taka við blaðinu eftir helgi. Er það kvíðvænlegt?
Að draga vagninn

Úr smiðju Halldórs Baldurssonar.
Jóhanna dregur vagninn

Jóhanna fær 97 prósent í formannskjöri Samfylkingarinnar.

Fyrir fáum misserum var Samfylkingin í óða önn að skrifa hana út úr handritinu.

Hún átti að hverfa úr ráðherrastóli, verða þingforseti að líkindum, svo hætta.

Fáum í flokknum fannst þetta vera annað en þjóðráð. Á tíma útrásarinnar þótti Jóhanna frekar púkaleg.

En svona hafa tímarnir breyst snögglega. Nú er það hún sem á að draga vagn Samfylkingarinnar – með marga farþega sem eru búnir að koma sér þægilega fyrir innanborðs.
Þegar Ísland var óligarkí

Davíð flutti söguskýringu í ræðu sinni á landsfundi Sjálfstæðisflokksins. (Maður hefur líka séð henni bregða fyrir í greinum eftir Hannes.)

Hún er sú að upphaf ógæfunnar og hrunsins sé í fjölmiðlalögunum sem ekki voru samþykkt á sínum tíma.

Þannig sé þetta í raun allt Samfylkingunni og Baugi að kenna.

Ekki til dæmis í einkavæðingu bankanna sem var handstýrt í hendurnar á sérvöldum vildarvinum stjórnarflokka þess tíma.

Eða í því hvernig bankarnir fengu síðan að blása út nánast eftirlitslaust – án þess að nokkur virðist hafa skilið almennilega hvað var að gerast.

Því í raun má segja að fjármálamennirnir hafi nánast alfarið tekið yfir stjórn landsins á fyrstu árum aldarinnar og þeir héldu þeim þar til allt hrundi í október.

Stjórnmálamennirnir gáfu völdin eftir – þeir gátu yljað sér við hugmyndina um að hér yrði fjármálaparadís eins og mátti lesa um í bókum Hannesar og í skýrslu sem var gerð fyrir Halldór Ásgrímsson.

Þetta var tíminn þegar Ísland var ólígarkí. Eins og ég hef áður sagt er hugsanlegt að það hafi á síðustu metrunum breyst í kleptrókratí.

Vissulega hefðum við þurft beittari fjölmiðla. Ég veit ekki hvað viðskiptaritstjórar útrásartímans fengu að launum fyrir gagnrýnisleysið; kannski var nóg fyrir þá að hafa símanúmer víkinganna í minninu hjá sér. Það gæti hafa verið næg umbun. Sumir virðast hafa fengið eitthvað meira.

En þá má líka geta þess að Þjóðhagsstofnun hafði verið lögð niður. Eftir það vorum við upp á náð og miskunn greiningardeilda bankanna komin með upplýsingar um hagkerfið.

Það reyndist afar illa.
Ræða Davíðs

Mikið um sjálfsvorkunn og sjálfsréttlætingu.

Lítið um sjálfsgagnrýni.

Taugaveiklaður hlátur í salnum.

En þetta er greinilega allt Samfylkingunni – nei, Samspillingunni – að kenna.
Ályktun um sjávarútvegsmál

Skuldir sjávarútvegsins eru 500-800 milljarðar. Auðlindin hefur verið veðsett frá hausi aftur á sporð, mörg ár fram í tímann.

Í þessu skyni var beitt alls kyns brellum við veðsetningu kvótans. Það var byggt á verði sem átti sér ekki stoð í veruleikanum.

En þetta má lesa í ályktun landsfundar Sjálfstæðisflokksins um sjávarútvegsmál.

„ Aflamarkskerfi með framseljanlegum heimildum hefur gefið greininni nauðsynlegt svigrúm til hagræðingar og þróunar og skilað þjóðarbúinu miklum ávinningi.“
Ræður á landsfundi

Það er ansi langt gengið hjá Þorgerði Katrínu og Bjarna Benediktssyni að kenna Steingrími J. um að hér kann að vera óhjákvæmilegt að hækka skatta – og um að hér séu fyrirtæki meira eða minna komin hendur ríkisins.

Það eru ekki nema tveir dagar síðan Geir Haarde baðst afsökunar á síðustu einkavæðingu.

Í raun er þetta ekki annað en lýðskrum.

Þorgerður Katrín talaði í ræðu sinni um sögusagnir um hjónaband sitt og um fyrirtæki eiginmanns hennar.

En á sama tíma mærði hún Davíð Oddsson.

Ég get staðhæft – og þetta veit Þorgerður – að mest af þessum söguburði var innan Sjálfstæðisflokksins og kom ekki síst frá stuðningsmönnum Davíðs.

Ekki síst söguburðurinn um fyrra málið. Ég hef aldrei heyrt neinn sem ekki er sjálfstæðismaður minnast á það.
Samfylkingin og sannfæringin

Ingibjörg Sólrún segir að mistök Samfylkingarinnar hafi verið að fylgja ekki eigin sannfæringu.

Þetta þarfnast nánari skoðunar.

Málið er að Samfylkinguna dreymdi ekki um að breyta Íslandi, hana dreymdi um að verða annar valdaflokkur, annar Sjálfstæðisflokkur.

Rétt eins og í Bretlandi þangað sem íslensk stjórnmál sækja fyrirmyndir. Blair gerði Verkamannaflokkinn að nýjum Íhaldsflokki, flokknum sem væri eðlilegt að hefði völdin. Það var meginhugmyndin.

Flokkurinn var galopin fyrir vindum samtíðarinnar. Þegar auðmenn sýndu Samfylkingunni áhuga, þá gladdist hún. Sá fram á að geta haft „viðskiptalífið“ líka í sínum röðum.

Viðskiptalífið hafði áður kosið Sjálfstæðisflokkinn eins og það lagði sig – og gerir líklega áfram. Eða leifarnar af því.

Kannski er nóg að horfa á bílaflotann fyrir utan landsfund Sjálfstæðisflokksins til marks um þetta, eins og lesa má á þessu bloggi?
Berlín gegn skattaskjólum

Hér er grein úr Der Spiegel um herferð þýsku ríkisstjórnarinnar gegn skattaskjólum.

Með fylgir þessi ágæta skýringamynd.
Af hverju?

Geir Haarde biður sjálfstæðismenn afsökunar á því að ekki var staðið við áform um dreifða eignaraðild að bönkunum þegar þeir væru einkavæddir.

Það er gott, svo langt sem það nær.

Enn enn hangir yfir honum spurningin:

Af hverju var þetta gert svona?

Var það nokkuð annað en pólitísk spilling.

Einhver á landsfundinum þarf að spyrja, og Geir þarf að svara.
Tvöföld atkvæðagreiðsla

Leið tvöfaldrar þjóðaratkvæðagreiðslu við inngöngu í Evrópusambandið hefur aldrei verið farin áður.

Hún hefur þann ókost að í fyrri umferðinni – þegar kosið er um hvort eigi að fara í aðildarviðræður – vita menn í raun sáralítið hvað þeir eru að kjósa um.

Þess vegna er hætt við að umræðan verði í mjög í anda grýlu – og tröllasagna, þar sem er endalaust hægt að slengja fram staðhæfingum sem kann að vera ekki neinn fótur fyrir.

Þessi aðferð hentar hins vegar stjórnmálamönnum og stjórnmálaflokkum sem þora ekki fyrir sitt litla líf að taka afstöðu til málsins.
Otto Spork

Hann ætlaði að selja vatnið sem drýpur undan Snæfellsjökli og vatnið í Vestmannaeyjum – nei, úbbs, þar er ekkert vatn.

Þessi lukkuriddari lét taka af sér myndir með sveitarstjórnarmönnum á Snæfellsnesi – og með forseta Íslands.

Hann fékk meira að segja einkarétt á vatninu undir jöklinum.

Hefði hann ekki líka getað auglýst ferðir inn að miðju jarðar – í fótspor Arne Saknussemm?

Eða notað gamla hugmynd og reynt að selja norðurljósin?
Féð og hirðarnir

Úr smiðju Halldórs Baldurssonar.
Völd

If those in charge of our society – politicians, corporate executives, and owners of press and television – can dominate our ideas, they will be secure in their power. They will not need soldiers patrolling the streets. We will control ourselves.

Howard Zinn
Kúlufólkið

Jónas Kristjánsson kallar það kúlufólkið.

DV hefur undanfarna daga fjallað um stjórnendur og vildarvini í bönkum sem fengu kúlulán.

Þeir sem fengu lánin gátu hagnast – og tapa í rauninni engu ef þetta var gert í gegnum einkahlutafélög, hin persónulega ábyrgð var engin – en um leið virkaði staða bankans á markaði betri.

Hér er annað dæmi, úr Sparisjóði Keflavíkur

Og hér er hið þriðja, úr Glitni.

Virðist semsagt hafa verið alsiða. En hvort það teljast góðir viðskiptahættir, ja, dæmi hver fyrir sig.
Ríkisaðstoð sem þarfnast skýringa

Það er sagt að Saga Capital og VBS hafi verið lánaðar risafjárhæðir, fjörutíu milljarðar. Þessi fyrirtæki töpuðu stórum fjárhæðum vegna endurhverfra samninga við Seðlabankann – svokallaðra repo viðskipta – og hefðu stefnt í gjaldþrot ef ekki hefði komið til ríkisaðstoðin.

Þau tóku mikla áhættu – en þurfa ekki að gjalda fyrir hana. Þeim er bjargað. Enn hafa ekki fengist almennilegar skýringar á því.

Þessi fjármálafyrirtæki eru þvert á móti verðlaunuð með lánum á miklu lægri vöxtum en almennt bjóðast. Hermt er að vextirnir séu einungis 2 – 2,5 prósent.

Allt þetta ferli er afar ógegnsætt – og stingur algjörlega í stúf við fyrirheit um aukið gagnsæi. Það hefur ekki komið fram hvers vegna þessar ákvarðanir eru teknar. Fyrirtækin halda starfsemi sinni áfram, að minnsta kosti um einhvern tíma, í boði almennings. En eru þau í stakk búin til að greiða lánin aftur? Og ef svo er – er eitthvert vit í því að þeir sem hafa spilað djarft, og af ábygðarleysi, fái ríkisaðstoð til að halda því áfram?

VBS fær lán upp á 26 milljarða. Í hálfsársuppgjöri 2008 eru 15 milljarðar af „skuldabréfum útgefnum af fjármálastofnunum“, það eru endurhverfu bréfin Seðlabankans sem eru einskis virði. Einnig segja heimildir að í viðskiptum við félagið hafi verið allra áhættusæknustu byggingaverktakarnir – að lánabók VBS líti afar illa út.

Stærstu eigendur eru Sparisjóður Mýrarsýslu og félag sem nefnist Icecapital, það var innlimað í Sund í fyrra. Bæði félögin hafa tapað miklu í hruninu og eru illa skuldsett.

Einn heimildarmaður minn orðar það svo:

„Það er af ýmsu að taka í dag og varla að menn komist yfir allt saman. En það skiptir máli að ríkið fyrir hönd skattgreiðenda segi frá því sem það er að gera og útskýri hvað það gerir. Ef við ætlum að hegða okkur svona, að láta lán sem eru töpuð hanga úti hjá aðilum eins og Saga og VBS, verðum við eins og Japan: með fullt af ónýtum eignum sem við afskrifum ekki og lifum eins og walking dead.“
Á leiðinni út

Nú þegar Geir Haarde og Ingibjörg Sólrún eru á leið út úr stjórnmálum og tvísýnt er um arfleifð Davíðs Oddssonar, þá rifjast upp fræg orð Enochs Powell:

„All political lives end in failure.“
Ísland, Enron, margt er líkt með skyldum

Eftirfarandi ummæli Gylfa Magnússonar á blaðamannfundi í gær eru mjög athyglisverð. Takið eftir, þetta er viðskiptaráðherra landsins og háskólakennari í hagfræði. Og hann nýtur þess að vera frjáls undan flokksvaldi. Gylfi er að tala um loftbóluhagkerfið, viðskiptavildina, hvernig fyrirtækin bjuggu til eigið fé með brellum. Af orðum Gylfa má ráða að hann telur hugsanlegt að sumt í þessum gjörningum sé saknæmt.

- - -

Bankamenn bjuggu til eigið fé með kúnstum

Eigið fé bankanna var aukið með reiknilistum og er eitt af því sem fór úrskeiðis í fjármálakerfinu. Þetta er mat Gylfa Magnússonar viðskiptaráðherra.

„Já, ég held að það sé alveg augljóst að eitt af því sem gerðist í hrunadansinum var að menn bjuggu til eigið fé með því annars vegar að breyta lánsfé í eigið fé með því að lána til hlutabréfakaupa og síðan bjuggu menn til eigið fé á pappírnum með því að kaupa eignir á verði sem var mjög óraunhæft og færa muninn sem viðskiptavild,“ sagði Gylfi á fundi með blaðamönnum í gær.

Atli Gíslason, þingmaður VG, sagðist í Fréttablaðinu í gær hafa heimildir fyrir að eigið fé bankanna hafi verið „fixað“. Með aukinni viðskiptavild fengist aukinn hagnaður sem aftur leiddi til möguleika á auknum arðgreiðslum. Loftbóluhagnað og loftbóluarðgreiðslur kallar Atli slíkar kúnstir.

Gylfi er á sama máli. Menn hafi búið til fjármagn á pappírnum sem engin innstæða hafi verið fyrir.

Spurður hvort forvígismenn bankanna hafi stundað ámóta viðskiptahætti og stjórnendur bandaríska fyrirtækisins Enron gerðu og leiddu til þrots þess sagði Gylfi margt líkt með skyldum. „Auðvitað voru menn að blekkja sjálfa sig að hluta og aðra í leiðinni,“ sagði hann og kvaðst telja að sumt af háttalaginu verði rannsakað sem sakamál. Það væri þó í höndum þar til bærra stofnana að ákvarða slíkar rannsóknir.

Gylfi segir hætt við að viðskiptavild sé ofmetin í bókum þeirra fjármálafyrirtækja sem enn starfi. Hún hafi ekki verið færð niður. Til hins beri þó að líta að slík bókfærð viðskiptavild sé ekki mikils virði nú um stundir.

Fram kom í Fréttablaðinu í gær að samanlögð viðskiptavild Glitnis, Kaupþings og Landsbankans jókst úr tæpum nítján milljörðum árið 2003 í 123 milljarða árið 2007. Á sama tíma jókst eigið fé bankanna þriggja úr 92 milljörðum í 714 milljarða.
Lifað í voninni

Um svipað leyti og hið umtalaða minnisblað Seðlabankans um stöðu íslensku bankanna barst í hendur ríkisstjórnarinnar – og var líklega rætt á fundi með bankastjórum fáum dögum síðar – fékk Landsbankinn skýrslu frá prófessor Willem Buiter við London School of Economics þar sem sagði að íslenska viðskiptamódelið stæðist ekki – það væri bráðfeigt.

Nú segir Ingvi Örn Kristinsson, sérfræðingur í Landsbankanum, að ekkert í minnisblaði Seðlabankans hefði átt að koma á óvart. Þetta var í febrúar 2008.

Var semsagt almenn vitneskja innan bankanna og stjórnkerfisins um að allt stefndi í hrun?

Hvers vegna var ekkert gert?

Hví hélt Landsbankinn þá áfram starfsemi sinni eins og ekkert hefði í skorist – og hélt meðal annars áfram að safna innlánum inn á Icesave reikninga?

Beið Landsbankinn eftir því að stjórnvöld stöðvuðu bankann? Hefðu vit fyrir honum?

En viðbrögðum ríkisstjórnarinnar verður best lýst með eftirfarandi orðum.

Við lifum í voninni.
Orðspor, Birna og Pratchett í Kiljunni

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um bók sem heitir Orðspor, gildin í samfélaginu. Bókin er að sönnu tímabær nú á stund sjálfsþekkingar, eftir að steigurlætisleg fullvissa góðærisins er horfin – en í staðinn höfum við kreppu með leit að nýjum svörum, nýjum gildum. Höfundur bókarinnar er heimspekingurinn Gunnar Hersveinn.

Birna Þórðardóttir segir frá ljóðabók eftir sig sem nefnist Birna þó – og inniheldur mestanpart ástarljóð.

Við kynnumst ævintýraheimi einhvers vinsælasta rithöfundar í veröldinni, Terry Pratchett. Hann hefur skrifað mikið af bókum sem hafa selst í milljónaupplögum – og hafa nokkrar þeirra komið út á íslensku.

Kolbrún og Páll ræða um ljósmyndabækur og tvær nýútkomnar bækur sem fjalla um heimsstyrjöldina síðari.

En Bragi segir frá þeirri merku vísindakonu Margréti Guðnadóttur.
Herðubreið í stuði

Vefritið Herðubreið er eitt helsta málgagn samfylkingarfólks um þessar mundir. Það var vakið upp gagngert vegna kosninganna í vor. Tímarit með sama nafni hefur lagt upp laupana.

Ýmislegt merkilegt hefur mátt lesa í vefritinu upp á síðkastið:

Alfa þess og omega er að allt – og þá meina ég allt –sem aflaga hefur farið í íslenska hagkerfinu sé Davíð Oddssyni að kenna, það hefur varið Sigurð Einarsson fyrir árásum óprúttinna manna (m.a. undirritaðs), telur að auðmenn sæti ómaklegum árásum, álítur það fráeita hugmynd að aflétta bankaleynd, birtir grein um að það sé ekkert athugavert við reikningsskil íslenskra fyrirtækja (viðskiptavildina, loftbóluhagkerfið) og nú síðast ræðst það harkalega á Vilhjálm Bjarnason.

Einn fárra manna sem stóð í lappirnar gagnvart ofurvaldi auðrhringa og eignarhaldsfélaga.

Sannarlega athyglisvert framlag úr herbúðum annars stjórnarflokksins.
Hvað ræður björgunaraðgerðum?

Það þarf að rökstyðja mjög vel hvaða rök liggja að baki því að fjármálafyrirtækjum á borð við Saga Capital, Byr og VBS er bjargað.

Eða eins og einn pennavinur orðar það:

„ Nú eru BYR, VBS og Saga Capital áhugasöm um að kaupa eignir SPRON. Þessi fyrirtæki eru þau einu sem hafa fengið fyrirgreiðslu frá hinu opinbera (fyrir utan 80 milljarðana til Kaupþings) og hanga því uppi enn. Ríkisstyrkir fara í að kaupa af ríkinu. Það var margt undarlegt í fjármálakerfinu, – þar er enn margt skrítið. Líkt og keisarinn í Róm ákveða stjórnvöld nú hverjir lifa og hverjir ekki. Enginn veit hvað ræður.“

Sama dag og tilkynnt er um björgun VBS segjast þeir vilja kaupa Netbankann.

Ég hef varla neitt að segja í því máli.

En ég hef verið í viðskiptum við Netbankann – og hef nákvæmlega engan áhuga á að lenda inni í VBS.
Húllumhæ í Hull og Grimsby

Íslensk skip eru aftur farin að landa í Grimsby eftir langt hlé. Fiskmarkaðurinn þar hefur tekið óvæntan fjörkipp.

Ástæðan?

Gjaldeyrishöftin á Íslandi.

En um leið má segja að gömul rómantík sé vakin upp, frá því íslensk skip sigldu á breskar hafnir.

Ég þarf kannski að endurbirta greinina Húllumhæ í Hull og Grimsby sem ég skrifaði eftir siglingu árið 1986?
Seðlabankaskýrslan

Hina umtöluðu skýrslu frá Seðlabankanum má finna í þessu skjali.

Textinn ber þess vott að þar hafi ritfær maður verið að verki.

mail0056-3.PDF
Þrjár ræður

Hér er ræða Jónasar Fr. Jónssonar, fyrrverandi forstjóra FME, þar sem hann ræddi orðspors- og ímyndarkrísur.

Hann er að tala á fundi hjá Viðskiptaráði, eftir að birt hefur verið skýrsla Friðriks Baldurssonar og Richard Portes þar sem því var haldið fram að allt væri í sómanum hér í bankakerfinu.

Jónas var þess fullviss, líkt og ríkisstjórnin síðasta, að íslenska fjármálakerfið hafi fyrst og fremst átt við ímyndarvanda að stríða.

Hann segir í ræðunni, sem er frá 5. desember 2007, að haldnir hafi verið um hundrað fundir með erlendum aðilum vegna þessa og að mjög mikill tími hafi farið í þessa fundi.

Hér er svo annað skjal af vef Fjármálaeftirlitsins. Þetta er ræða Sigurðar Einarssonar, stjórnarformanns Kaupþings, á ráðstefnu hjá FME. Þar útlistar Sigurður hugmyndir sínar um hlutverk eftirlits með fjármálafyrirtækjum.

Segir meðal annars að FME sé ekki að láta formlegheitin þvælast fyrir sér:

“ In my opinion, and that is an opinion I have formed after dealings with

authorities in more than ten countries, the financial and regulatory

authorities in Iceland and in Luxembourg are among the most effective.

That may come as a surprise to some of you, but I can support my opinion

with some arguments. Here in Iceland as in Luxembourg you have up to

now been able to reason with the FSAs, get guidance and come to

understandings where substance but not formalities have been in the

forefront. In that way you build up trust and confidence which is the core

quality in all business dealings.”

Hér er svo ein enn. Þarna er ræða Björgvins G. Sigurðssonar viðskiptaráðherra á SFF-deginum í fyrra. Þar mærir hann meðal annars starf nefndar sem Sigurður Einarsson veitti forstöðu og fjallaði um Ísland sem fjármálamiðstöð.

Ræðu Björgvins lýkur á svofelldum orðum.

„ Ég óska ykkur öllum hjartanlega til hamingju með daginn. SFF daginn.“

Ætli verði mikið um dýrðir á SFF deginum þetta árið?
Skýrsla Seðlabankans, febrúar 2008

Þessi skýrsla úr Seðlabankanum frá því í febrúar 2008 er nokkurt lykilplagg.

Stjórnendur Seðlabanka fara til útlanda og hitta erlenda bankamenn.

Þeir segjast hafa mikla vantrú á íslenska bankakerfinu.

Fulltrúar erlendu bankanna mátu stöðu Íslands sem alvarlega eða grafalvarlega.

Davíð Oddsson hefur sagt að þessi skýrsla hafi verið lesin upp fyrir forystumenn ríkisstjórnarflokkanna, ráðherra og embættismenn.

Samt var ekkert gert!

Nema Ingibjörg Sólrún og Geir Haarde fóru til Kaupmannahafnar og New York til að „kynna“ íslenskt efnahagslíf.

Þau töldu þetta vera ímyndarvanda.

Og Jónas Fr. Jónasson, forstjóri Fjármálaeftirlitsins, virðist hafa verið sömu skoðunar.

Allt þetta fólk kaus að trúa skýringum íslensku bankanna.

Í fréttinni kemur fram að fréttastofa RÚV er með skýrsluna undir höndum.

Það þarf að setja hana á netið í heild sinni.