arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Borgunarmaður

Í frétt í Mogganum í dag segir að Björgólfur Thor Björgólfsson hafi fallið um nærri fjögur hundruð sæti á listanum yfir ríkustu menn heims.

Og að auðævi hans séu „aðeins“ metin á 112 milljarða króna.

Það þýðir að hann er ennþá borgunarmaður fyrir Icesave.

Frekar en til dæmis fjölskyldurnar í landinu sem þetta lendir annars á.
Tími ólígarkanna

Flosi Kristjánsson bendir í bloggfærslu á Viðskiptaþing árið 2005.

Þá var aðalræðumaðurinn Björgólfur Thor Björgólfsson. Hann talaði gegn dreifðri eignaraðild og eftirlitsstofnunum, hvort tveggja taldi hann vera argasta misskilning eins og segir hér:

„Þá fjallaði Björgólfur um hugmyndir um kosti dreifðrar eignaraðildar almennt í stórum fyrirtækjum. Varpaði hann fram þeirri skoðun sinni að kostir hennar væru ekki eins ótvíræðir og mætti ætla í fyrstu. Björgólfur fjallaði um íþyngjandi reglur á viðskiptalífið. Hann sagði að í kjölfar ódæðisverkanna 11. september 2001 hefði almennur eftirlitskúltúr styrkt sig í sessi á Vesturlöndum. Eftirlitsiðnaðurinn hefði farið ört vaxandi sem byggðist á vantrú og vantrausti embættis- og sjórnmálamanna á viðskiptalífinu. Þetta vantraust væri afar óheppilegt því það fjölgaði fyrirvörum, skilyrðum og skilmálum og hægði á viðskiptum, umbótum, arðsemi og framförum.“

Það hefur verið mantra Viðskiptaráðs að aflétta hömlum á viðskiptalífinu, minnka regluverkið og gera hlutverk eftirlitsstofnana sem minnst – eins og sjá má á ræðu Björgólfs.

Eins og sjá má á síðunni tók þáverandi forsætisráðherra, Halldór Ásgrímsson, undir þetta og sagði að eftirlit mætti „ekki hefta framgang fyrirtækjanna“.

Það var líka á vegum Halldórs sem starfaði nefnd – undir forystu Sigurðar Einarssonar – um hvernig mætti gera Ísland að skattaparadís.

Nú kemur hins vegar skýrsla frá Viðskiptaráði upp á næstum hundrað blaðsíður. Einn af rauðu þráðunum í skýrslunni er að – stjórnvöld hafi brugðist eftirlitshlutverki sínu!

Áður voru þau sökuð um að flækjast of mikið fyrir, nú eru þau sökuð um að flækjast ekki nóg fyrir.

En ef skoðuð er saga Íslands frá sirka aldamótum má segja að við höfum misst stjórnina í hendurnar á þessum öflum um tíma.

Það er tíminn þegar ólígarkarnir ríktu hér.
Smávegis viðbót um Viðskiptaráð

” Einnig væri líklegt að fjármagnseigendur flyttu fjármagn sitt annað.”

Þetta er óbreytt setning upp úr ávarpi formanns Viðskiptaráðs og forstjóra Exista.

Forystumanns í íslensku útrásinni. Hann telur semsagt að nú muni efnafólk fara að færa fé sitt burt – kannski í skattaskjól?

En Jóhanna hafði þetta að segja:

„Ég hef haldið því fram og ég ítreka það hér að viðskiptalífið hér á landi og víða annars staðar, sleit sig úr siðferðilegu sambandi við þjóðina. Fyrir það blæðir almenningur nú þegar á fjórtanda þúsund manna ganga atvinnulausir og gríðarlegir fjármunir hafa tapast hjá einstaklingum og fyrirtækjum,“ sagði Jóhanna.

Þá má benda á þessa Morgunblaðsfrétt frá því fyrir þremur árum:

Fimmtudaginn 22. júní, 2006 – Viðskiptablað

Farið að tillögum Viðskiptaráðs í 90% tilvika

ATHUGUN Viðskiptaráðs á afgreiðslu frumvarpa Alþingis á síðasta starfsári hefur leitt í ljós að Alþingi fór í 90% tilfella að hluta eða öllu leyti eftir tilmælum ráðsins, sem lögð voru fram í athugasemdum með frumvörpunum. Á starfsárinu urðu 119 mál að frumvarpi til laga, af 234 sem lögð voru fram, að því er segir á vef Viðskiptaráðs.

Og þessa ársgömlu skýrslu Viðskiptaráðs um samkeppnishæfni Íslands:

„Viðskiptaráð leggur til að Ísland hætti að bera sig saman við Norðurlöndin enda stöndum við þeim framar á flestum sviðum. Ísland ætti þess í stað að bera sig saman við þau ríki sem standa hvað fremst á hverju sviði fyrir sig“ (bls. 22)
Dæmalaus ræðuhöld

Hefði ekki verið nær að Erlendur Hjaltason bæði afsökunar á hlut sínum í hruni íslenska efnahagskerfisins, bæði sem formaður Viðskiptaráðs og sem forstjóri Exista?

Viðskiptaráð barðist fyrir því að allt yrði einkavætt, allar hömlur afnumdar og allt regluverk.

Þetta verður sjálfsagt fyrsta Viðskiptaþing í langan tíma þar sem þess er ekki krafist að Íbúðalánasjóður verði einkavæddur.

Í staðinn skammast Erlendur út í að umræðan sé ekki nógu jákvæð í sinn garð og fer svo að segja stjórnvöldum fyrir verkum.

Eins og ekkert hafi í skorist.

Forsætis- og fjármálaráðherra sitja samkomuna og flytja ræður.

Er ekki von á eldi og brennisteini frá þeim yfir þennan klúbb?
Eignasýslufélagið

Þetta er mjög mikilvægt mál – að taka gjaldþrota fyrirtæki sem við getum ekki án verið út úr bönkunum.

Og það er ekki síður mikilvægt að kveðið er á um að eignasýslufélaginu skuli slitið innan fimm ára.

Þegar þetta er orðið að veruleika þarf að hefjast handa við endurskipulagningu og endurfjármögnun bankakerfisins.

Eins og staðan er núna er ekki hægt að fá lánsfé til neins á Íslandi.

Það er allt lokað.

Og svo þarf líka að lækka vextina.
Jón Steinsson um auðhringi, anno 2005 eða fyrr

Einn af ágætum pennavinum sendi mér þessa úrklippu, það vantar reyndar aðeins neðan af henni, með svofelldum orðum:

„Ég hafði aldrei heyrt um Jón Steinsson, hagfræðing. Þegar þessi grein birtist fyrir mörgum árum. Mér hreinlega brá: vitræn umræða um hætturnar fylgjandi hringamyndun.

Festi þetta með teiknibólu á töflu í eldhúsinu, þar sem ég rakst á þetta núna.

Því miður hef ég ekki ártalið, en nær örugglega 2005 eða fyrr. Allavega í Fréttablaðinu.

Hvað varð um væntanlega löggjöf um hringamyndun???????“
Harðar tekið á hvítflibbabrotum

Í þessari grein í New York Times kemur fram að saksóknarar í Bandaríkjunum búa sig undir stórfellda átak gegn fjármálaglæpum.

Eva Joly talaði um að á fundi heimsleiðtoga, G 20 fundinum svokallaða, í London í apríl yrði rætt um aðgerðir gegn skattaskjólum. Hún hefur sjálf verið í sambandi við bandaríska öldungadeildarþingmenn sem hafa unnið í þessu máli – og eru nátengdir Obama forseta.

Hún talaði um að nú gæti verið tækifærið til að fá upplýsingar úr skattaskjólum – líka fyrir Íslendinga – vegna geysilegs alþjóðlegs þrýstings á þau.

Í morgun mátti lesa að fyrsta skattaskjólið sé fallið, Liechtenstein.

Ég spurði hana líka hvort rétt væri að selja Kaupþing í Lúx til Líbýumanna. Hún varð frekar svona dimm á svipinn.

Sagði svo sögu af því þegar braust út eldur í skjalageymslu þegar hún var að rannsaka mál Crédit Lyonnais bankans. Eða réttar sagt, það var kveikt í, sagði hún.

Punktur saliens: Við skulum ekki gera ráð fyrir því að þeir sem liggja undir grun fyrir brot fylgi leikreglunum.
Gegn fákeppni og einokun

Jón Ásgeir segir að Hagar – eins og þetta heitir núna – verði ekki fyrir neinum áhrifum af gjaldþroti Baugs.

Er það svo víst?

Það er ekki langt síðan Högum var komið undan, út úr Baugi. Það er gjörningur sem hlýtur að koma til álita að rifta.

Og svo er hitt.

Við þurfum að hefja aftur umræðuna um fákeppni og einokun sem var kveðin í kútinn á tíma fjölmiðlafrumvarpsins.

Í heilbrigðu samfélagi er óhugsandi að sami aðili eigi 50-60 prósenta hlutdeild á matvörumarkaði. Og sé ráðandi í ýmsum öðrum verslunarrekstri.

Að ógleymdum fjölmiðlum.

Þetta er og hefur verið sjúkt ástand sem stjórnmálamennirnir hafa verið of hræddir til að gera eitthvað í.

Of hræddir við ólíkgarkana, of hræddir við fjölmiðla þeirra.

Þessu var ágætlega lýst í ræðu sem Gylfi Magnússon hélt stuttu áður en hann varð viðskiptaráðherra:

„Einkageirinn  skapar  verðmæti  og  skatttekjur.   Hann  þarf  að  losna  við  meinsemdir  útrásarvíkinga,  með  öll  sín  eignarhaldsfélög,  „Group“,  bókhaldsbrellur,  vogaðar  stöður,  skattaskjól,  eigna  og - stjórnunartengsl,  pólitísk  tengsl  og  hvað  þetta  nú  allt  saman  heitir.  Þetta  er  hluti  af  því  sem  fara  þarf  á  öskuhauga  sögunnar.  Ekkert  af  þessu  skapaði  nein  raunveruleg  verðmæti.

Í  stað  þess  getur  komið  blómlegt  atvinnulíf  með  fleiri  og  smærri  fyrirtækjum,  dreifðara  en  einfaldara  eignarhaldi,  meiri  valddreifingu,  meira  gagnsæi,  hraustlegri  samkeppni,  meiri  nýsköpun,  fleiri  tækifærum  fyrir  alla.  Opið,  sanngjarnt og  heilbrigt efnahagslíf.

Það  þarf  mörgu  að  breyta.  Fyrst  hugarfarinu.  Sú  hugmyndafræði  sem  kom  okkur  í  núverandi  stöðu  er  andlega  gjaldþrota.   Þeir  sem  fóru  fyrir  henni  þurfa  að  víkja  strax  af  sviðinu  og  láta öðrum eftir  uppbygginguna.  Hvort  sem  þeir  eru  í  stjórnmálum,  stjórnkerfinu,  fyrirtækjarekstri,  fara  fyrir  hagsmunasamtökum  eða  voru  bara  í  klappliðinu.

Fyrsta  skrefið  til  fyrirgefningar  er  að  þetta  fólk  rétti  fram  sáttahönd  og  axli  ábyrgð  með  því  að  víkja.  Því  miður  hefur  lítið  sést  til  þeirrar  sáttahandar  enn þá.  Það  glittir  bara  í  löngutöng.„
Guðlaugssundið

Ég man það enn hvað maður var agndofa eftir að Guðlaugur Friðþórsson synti sitt mikla sund eina ískalda nótt í marsmánuði fyrir tuttugu og fimm árum.

Margir kílómetrar í úfnum sjó, eftir að hafa horft á eftir félögum sínum, ungum mönnum á vélbátnum Hellisey, í greipar ægis, talandi við mávana, skimandi eftir ljósunum í landi, syndandi inn í brimgarðinn og út úr honum aftur til að finna betri leið.

Og svo þegar hann kom á land, braut ísinn af vatni sem var frosið í gömlu baðkari, drakk óskaplega, og klöngraðist svo yfir hraunið í Eyjum og til byggða.

Enn þann dag í finnst mér að þetta sé mesta afrek sem ég hef heyrt um. Það á engan sinn líka.
Ragnar var líka kosinn

Það var ekki bara Kristinn Örn Jóhannesson sem fékk kosningu sem formaður VR.

Í stjórn félagsins voru kosnir þrír menn, þar á meðal Ragnar Þór Ingólfsson, sem hefur fjallað mikið um lífeyrissjóðsmál, þar á meðal í Silfri Egils.

Ragnar hlaut yfirburðakosningu eins og sjá má hér.
Fall Straums, kaupréttarsamningar og lán frá Seðlabanka

Það er verið að fjalla um lánveitingar Seðlabankans til Straums.

Eftir áramótin birtust fréttir um að yfirmenn hjá Straumi hefðu veitt sjálfum sér kaupréttarsamninga. Mörgum þótti það skrítin tímasetning.

Stuttu síðar það fór gengið á bankanum í mikla rússíbanareið eins og sjá má hér.

Ég fékk senda þessa nótu frá manni sem er vel að sér í kauphallarviðskiptum:

„Í frétt í gær sem fer of lítið fyrir segir Gylfi Magnússon að Straumur hafi fengið 19 milljarða lán frá Seðlabankanum (með góðu veði) sem hann geri ráð fyrir að sé ekki tapað. Það sem vekur mann til umhugsunar hvernig þeir höguðu sér þegar þeir voru búnir að fá þetta lán í desember sl. Þeir fóru út í það að gera optionir við starfsmenn fyrir hundruðu milljóna sem áttu að taka gildi í þremur skrefum á næstu árum. Við þetta fór gengi bréfanna á flug núna í febrúar og hækkaði um tugi prósenta. Það sem ég staldra við hér er hvernig þeir voguðu sér að gera slíka samninga við starfsmenn í þessu árferði hafandi fengið lán frá seðlabankanum og hverjir það voru sem að seldu sín bréf núna þegar gengið rauk upp í byrjun ársins? Voru þeir byrjaðir að safna bréfum til að eiga fyrir þessum optionum? Það er forvitnilegt að skoða hverjir það voru sem náðu að selja á þessum tíma.“
Sýmbíótískt samband

Ég sé að bræðurnir Lýður og Ágúst Guðmundssynir skrifa varnarræðu um sjálfa sig í Moggann í dag.

Þetta er grein af því taginu þar sem má segja að sé skautað létt yfir.

Tengsl Kaupþings og Exista eru sérstakt rannsóknarefni. Exista átti Kaupþing og Kaupþing lánaði Exista.

Það er sagt að höfundurinn að plottinu hafi verið Sigurður Einarsson. Hann fann grásleppukarlana Lýð og Ágúst og dubbaði þá upp í þetta hlutverk.

Sambandið milli bankans var – og nú ætla ég að sletta grísku til að valda ekki aðdáendum mínum vonbrgðum – einkenndist af því sem kallast συνβιωσις.

Það var sýmbíótískt.

Annar angi af þessu sem er athugunarverður eru sparisjóðir, ekki síst SPON, og Kaupþingsmaðurinn Guðmundur Hauksson sem þar varð bankastjóri – og sat í stjórn Exista.
Einar Kára, höfundur Njálu, Tvískinna og Austri

Einar Kárason er aðalgesturinn í Kiljunni í kvöld. Einar fékk nýskeð Íslensku bókmenntaverðlaunin fyrir skáldsögu sína Ofsa. Hann er einnig að skemmta fólki með sagnalist sinni í Landnámssetrinu í Borgarnesi.

Ég leyfi mér að halda því fram í þættinum að hann sé á hátindi ferils síns.

Einar ræðir um skáldskap sinn, Sturlungu, ríkidæmi og menningu á Vesturlandi á ofanverðri þjóðveldisöld og setur fram kenningu um höfund Njálu.

Davíð Stefánsson segir frá bók sinni Tvískinnu en þar er gerð tilraun til að skyggnast bak við tungumálið og skilaboðin sem er haldið að okkur í auglýsingum, fjölmiðlaumræðu og stjórnmálum.

Við kynnumst ágætum hljóðbókavef sem nefnist hlusta.is.

Páll og Kolbrún ræða um skáldsögurnar Tilræðið og Þjófaborg – og líka um bækur sem fólk þykist hafa lesið.

En Bragi segir frá þeim merka stjórnmálamanni, ritstjóra og sósíalista Magnúsi Kjartanssyni sem skrifaði fræga pistla í Þjóðviljann undir nafninu Austri.
Buiter um hertar reglur á fjármálamarkaði

Íslandsvinurinn Willem Buiter – eiginmaður Anne Sibert sem situr í nýrri peningastefnunefnd Seðlabankans, þau voru saman gestir í Silfrinu fyrir nokkru – skrifar merkilega grein á vefinn Vox og fjallar um nauðsyn þess að setja strangar reglur um fjármálamarkaði, segir að nú sé tækifæri til.

Hann leggur áherslu á gagnsæi, segir brýnt að koma upp sam-evrópsku eftirlitskerfi og talar um þörfina á að loka skattaparadísum.

Eva Joly talaði um þetta allt á fundi í Háskólanum í Reykjavík í gær. Hún hefur meðal annars verið í samvinnu við bandaríska öldungadeildarþingmenn sem eru nátengdir Obama forseta.

Kannski er tækifærið núna?
Leppar og leynifélög 5. hluti

Hér er meðal annars fjallað um sparisjóðinn Byr, A-holding í Lúxemborg, dularfullt risalán í Landsbankanum, skúffufyrirtæki og svo hina frægu eyju Tortola.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Qxq_Xav-jxE]

Og meðan ég man – hvenær fáum við upplýsingar um það sem var raunverulega að gerast í Landsbanka og Glitni? Til dæmis um lánveitingar úr þessum bönkum?

Er þetta svo viðkvæmt að þjóðinni er ekki treystandi til að vita?

Hví er það bara Kaupþing sem lekur?
Geggjuð útlán

Sigrún Davíðsdóttir flutti enn einn snilldarpistilinn í Speglinum í gær, nú um útlán íslensku bankanna. Við skulum grípa niður í pistilinn á tveimur stöðum:

„Spegillinn hefur áður bent á að ein stærsta blekkingin í útrás íslenskra fyrirtækja er að útrásin hafi verið fjármögnuð af erlendum bönkum. Útlendir bankar komu vísast við sögu, kannski ekki síst framan af. En síðan lánsfjárkreppan skall á í ágúst 2007 virðast íslensku bankarnir hafi haldið umsvifum valinna fyrirtækja og viðskiptavina á floti með lánum sem þessir aðilar hefðu varla átt kost á í erlendum bönkum. Bankarnir skröpuðu saman fé hvar sem þeir gátu, meðal annars til að lána íslenskum eignarhaldsfélögum – ekki út á traustan rekstur heldur út á eignir sem urðu minna virði með hverri vikunni sem leið. Skilanefndaskýrslurnar segja sína sögu um hversu viturleg viðskipti þetta voru.

Lítum á Glitni. Við gjaldþrot átti bankinn útistandandi lán í íslenskum eignarhaldsfélögum upp á samtals 129 milljarða. Skilanefnd bankans metur að þessi lán séu nú 7,6 milljarða virði. Rýrnunin er því um 94 prósent! Eignir rýrna við gjaldþrot en það þykir eðlilegt að endurheimta um 40 prósent eigna við gjaldþrot: 6 prósenta er hrikalega léleg útkoma og engin smá rýrnun. Hið athyglisverða er að lán til erlendra eignarhaldsfélaga rýrna aðeins um tíu prósent. Munurinn á gæðum lána til íslenskra og erlendra eignarhaldsfélaga er því makalaust mikill.“

- - -

„Skilaskýrslan sýnir einnig ljóslega að lánastefna Kaupþings var reyndar einstaklega, svo ekki sé sagt óvenjulega, áhættusöm: 53 prósent af útlánum bankans voru til aðeins tíu aðila. Allir þessir aðilar eru skráðir í Bretlandi nema einn sem er skráður í Lúxemborg.

Hugum aðeins að Kaupþing Singer & Friedlander, KSF, dótturfélagi Kaupþings í London. KSF var ekki almennur viðskiptabanki. Í skilanefndarskýrslunni bresku um þetta dótturfélag Kaupþings kemur fram að 400 einstaklingar voru í einkabankaviðskiptum hjá KSF. 40 prósent lána til þessara einstaklinga fóru í fasteignir. Næst stærsti útlánaliðurinn eru snekkjur: 17 prósent af lánum KSF fóru í að fjármagna snekkjukaup. Miðað við umfang einkabankalána má gera ráð fyrir að KSF hafi lánað um 34 milljarða til snekkjukaupa. Það er tæplega fjórum sinnum framlag ríkisins til Háskóla Íslands.

Formælendur gömlu bankanna geta haldið því fram að alþjóðleg lánsfjárkreppa hafi gert út um bankana. En kreppan var ekki ófyrirsjáanlegar náttúruhamfarir heldur viðbrögð við starfsemi fjármálafyrirtækja, þá líka galinni útlánastarfsemi. Útlán íslensku bankanna eru spegilmynd þess galskapar. Til að átta sig á umsvifum og örlögum íslensku bankanna er nauðsynlegt að átta sig á útlánastefnu þeirra – var stefnan viturleg eða ekki? Svo er auðvitað spurning hvað ríkið á að gera við bankana – en það er önnur saga.“
Deilt um lífeyrissjóði

Viðtal mitt við Ragnar Þór Ingólfsson verslunarmann í síðasta Silfri vakti talsverða athygli.

Ragnar hefur verið að kynna sér málefni þess ríkis í ríkinu sem eru lífeyrissjóðirnir.

Þorgeir Eyjólfsson, forstjóri Lífeyrissjóðs verslunarmanna, svaraði Ragnari skömmu eftir þáttinn.

Hér eru svör hans – og svör Ragnars.
Verðtrygging vs. myntkarfa

Hjálmar Gíslason, sem var í viðtalið í Silfri Egils um þarsíðustu helgi, birtir þessa athyglisverðu skýringamynd á blogginu sínu. Lýsir þróun 10 milljón króna láns frá 1. júlí 2007. Sjá nánar hér.
Verður hægt að halda áfram í Helguvík?

Ég hef sagt að það sé býsna fánýtt að þrasa um álver og ekki álver í því ástandi sem ríkir á heimsmörkuðum. Ofan á fjármálakreppuna hefur bæst framleiðslukreppa – hún kemur aðeins síðar – en vegna hennar hefur verðið á áli hrunið og álfyrirtæki eru í verulegum vandræðum.

Ágúst Þórhallsson skrifar lærða grein um þetta á vefinn AMX í gær og beinir sjónum sínum að Century Aluminium sem er að reisa álverið í Helguvík. Samkvæmt honum er varla nema tímaspursmál hvenær framkvæmdirnar stöðvast – nema lánadrottnar taki yfir verkefnið og haldi því áfram.

Ágúst skrifar:

„Verðmæti félagsins í dag er í kringum fimm milljarðar en áætlaður kostnaður við uppbyggingu álversins í Helguvík er í kringum níutíu milljarðar eða um átján sinnum hærri upphæð heldur en núverandi verðmæti félagsins. Skuldir félagsins eru í kringum sextíu milljarðar. Tap félagsins í fyrra var um hundrað milljarðar. Með fréttatilkynningu sem gefin var út í maí 2007 áætlaði félagið að gefa út 7,3 milljón ný hlutabréf í félaginu til að byggja álverið á Íslandi. Gengið á bréfum félagsins var í kringum 55 dollara á hlut þegar tilkynningin var gefin út. Gengi félagsins í dag er 1 dollari á hlut. Flest álver eru rekin með gríðarlegu tapi þessa dagana og óvíst að mun stærri fyrirtæki eins og Alcoa haldi velli. Þegar gengi á fyrirtækjum er komið niður í einn dollar á hlut eru meiri líkur en minni að fyrirtæki nái sér aldrei á strik aftur og kröfuhafar eignist félagið fljótlega. Gera verður ráð fyrir að lánardrottnar eignist félagið fljótlega og þar með Norðurál ehf. sem er eitt dótturfélaga félagsins ásamt öðrum eignum þess m.a. verkefnið í Helguvík. Það virðist vera lítil umræða um það hvað lánardrottnar myndu gera við verkefnið í Helguvík taki þeir það yfir. Það er fráleitt að gera ráð fyrir því að þau plön sem Norðurálsmenn hafa nú á prjónunum um uppbyggingu álversins gangi upp. Langlíklegasta niðurstaðan er að lánardrottnar taki verkefnið yfir og selji það öðrum aðila. Hverjum ætti svo að detta í hug að taka við byggingu á nýju álveri í þeirri kreppu sem nýhafin er? Huga þarf að því að hægt sé að rifta þeim orkusölusamningum sem þegar hafa verið gerðir með skjótum hætti fari svo að félagið fari í þrot og nýta orkuna í önnur verkefni svo sem netþjónabú eða annan iðnað. Það hlýtur að vera miklu betra fyrir stjórnvöld að koma heiðarlega fram og gefa fólki á Suðurnesjum og fyrirtækjum ekki vonir um að uppbygging í Helguvík geti haldið áfram óbreytt.“
Fyrrum montnasti maður á Íslandi

Ég hef ekki tölu á því hvað ég er búinn að sjá mörg viðtöl við William Fall, bankastjóra Straums, um hvað bankinn hans væri vel staddur – og alls ekki eins og hinir bankarnir.

Mér fannst eins og þetta væri hugsanlega montnasti maður á Íslandi.

Fjölmiðlarnir voru sumir mjög ginnkeyptir fyrir þessu.

Svo er þetta komið á hausinn hjá manninum og félögum hans, og þá kenna þeir öllum um nema sjálfum sér.
Fiskbúðir

Fiskisaga er sorglegt fyrirbæri. Hringur sem ætlaði að ná undirtökum í fisksölu í bænum. En seldi verri fisk en gömlu fisksalarnir og á hærra verði.

Tók líka yfir hina fyrrum frábæru kjötverslun Gallerí Kjöt og eyðilagði hana. Það sárvantar alvöru slátrarabúðir í bænum.

Litlu fisksalarnir eru sem betur fer ennþá til. Ég fer í fiskbúðina á Freyjugötunni. Alltaf glænýr fiskur, gott verð og elskulegt viðmót hjá eigendunum.
Joly er líka frönsk, Baugsmálið er ekki einsdæmi

Ég sé að víða á blogginu er talað um að Eva Joly sé sending handa okkur frá Noregi.

Það er ekki alveg nákvæmt. Norska stjórnin hefur ekkert með komu hennar hingað að gera.

Vissi ekki af henni.

Starfsvettvangur hennar var lengst af í Frakklandi. Þangað flutti hún tvítug að aldri, þar menntaði hún sig, og þar varð hún rannsóknardómari, juge dinstruction.

Hliðstæður við þessháttar embætti þekkjast ekki hér.

Í Frakklandi fór hún með rannsókn á nokkrum mjög stórum spillingarmálum, mál Elf olíurisans sem teygði anga sína út víða um Evrópu og til Afríku, mál stjórnmálamannsins og viðskiptajöfursins Bernards Tapie (sem var um tíma eigandi Adidas og fótboltaliðsins Marseille) og mál risabankans Crédit Lyonnais.

Þetta eru frægustu spillingarmál Frakklands í seinni tíð.

Joly er hefur tvöfalt ríkisfang, franskt og norskt. Og börn hennar búa í Frakklandi.

Það er ljóst að hún hefur yfirburðaþekkingu á þessum málum.

Ég hitti hana fyrst á laugardaginn. Við spjölluðum saman til að undirbúa viðtalið í Silfrinu. Það sem kom mér mest á óvart var hversu fljót hún var að greina aðstæðurnar hér, þótt hún vissi í raun lítið sem ekkert um þær.

Til dæmis Baugsmálið. Hún gat sagt mér nokkurn veginn hvernig það þróaðist – bara af reynslu sinni af svipuðum málum erlendis.

Um óþolinmóða og skilningsvana dómara, um fjölmiðlana sem fara að hallast á sveif með hinum ákærðu þegar málin dragast á langinn og virðast illskiljanleg, áralangt þjark fyrir dómstólum, um her lögfræðinga sem hinir ríku sakborningar geta keypt sér – um mannréttindaákvæði sem þeir eru gjarnir á að flagga.

Þessu lýsti hún fyrir mér.

Og ég fattaði að Baugsmálið er ekkert einsdæmi. Það skildum við ekki í miðjum slagnum hér heima – þegar móðursýkin stóð sem hæst.
Consolium ehf

Hér er merkilegt fyrirtæki sem sagt var frá í lítilli frétt fyrr í vetur.

Consolium ehf.

Félagið veitir skuldunautum bankanna ráðgjöf og þjónustu.

Stofnendur fyrirtækisins eru Hreiðar Már Sigurðsson og Ingólfur Helgason, fyrrverandi Kaupþingsforstjórar.

Ætli sé nóg að gera hjá svona fyrirtæki?
Viðtal við Joly með íslenskum texta

Hér er þátturinn síðan í gær – og viðtalið við Evu Joly með íslenskum texta.

Smella hérna.