arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ekki á vísan að róa með Viðreisn

Það er talað um alls kyns fólk sem á að vera á leiðinni í framboð fyrir Viðreisn. Höllu Tómasdóttur, Pál Magnússon, Ragnheiði Ríkharðsdóttur, jafnvel Össur Skarphéðinsson – sem er fyrrverandi formaður annars stjórnmálaflokks, Samfylkingarinnar.

Satt að segja eru þessar vangaveltur ekki sérlega trúverðugar. Það er allsendis óvíst hvernig Viðreisn reiðir af þegar til kosninga kemur, fæst af þessu fólki er sérlega líklegt til að taka áhættu að bjóða sig fram fyrir flokk sem kemur hugsanlega örfáum mönnum á þing – og gæti lognast út af eftir eitt kjörtímabil. Það er ekki á vísan að róa með Viðreisn.

Við sjáum hvernig er að fara fyrir Bjartri framtíð. Líklegast er að hún bjóði ekki fram í næstu kosningum. Pólitískum ferli þeirra sem settust á þing fyrir flokkinn er að ljúka.

Líklegra er að Páll Magnússon bjóði sig fram fyrir Sjálfstæðisflokkinn (þar þarf reyndar að fara í gegnum strembin prófkjör), Halla Tómasdóttir líka – hafi hún áhuga á að fara í pólitík á annað borð – Ragnheiður Ríkharðsdóttir hætti einfaldlega og Össur haldi áfram í Samfylkingunni.

Ég ætla samt ekki að þykjast hafa einhverjar innri upplýsingar um þetta. Vinur minn einn heldur því fram í hálfkæringi að „Engeyjarflokkarnir“ fái samanlagt 30 prósent í kosningunum í haust. Þá á hann við Sjálfstæðisflokkinn undir forystu Bjarna Benediktssonar og Viðreisn undir forystu Benedikts Jóhannessonar, þeir eru frændur, báðir af ætt Engeyinga.

En kannski verður fylgið meira, og ein kenningin er sú að Viðreisn gæti hreinlega tryggt Sjálfstæðisflokki og Framsókn framhaldslíf í ríkisstjórn. Eða hvað er líklegt í þessu – að Viðreisn vilji vinna í þá áttina eða með Pírötum og Vg?
Skipt um piss

Eins og staðan er bendir flest til þess að rússneskum íþróttamönnum verði beinlínis meinað að keppa á Ólympíuleikunum í Ríó sem hefjast innan fárra vikna, nema þeir sem geta sannað að þeir hafi ekki notað lyf og eru til í að fara á leikana og keppa undir Ólympíufánanum. Það er ekki vel séð í Rússlandi.

Nýjustu fréttir sýna að svindlið fyrir Vetrarólympíuleikana í Sotsji 2014 virðist hafa verið altækt, bíræfið og brotaviljinn eindreginn. Í stórum stíl var átt við þvagsýni úr rússnesku keppendunum – það var skipt um piss í 100 prósent tilvika, segir í frétt BBC.

Rússneska íþróttahreyfingin hefur verið með í svindlinu, lögregluyfirvöld og ríkisstjórnin.

Þetta virkar algjörlega galið. Hvernig dettur mönnum svonalagað í hug? Hverju ætla þeir að ná fram? Hver er tilgangurinn? Halda menn að svo stórt og víðfemt samsæri komist ekki upp?

Væntanlega er markmiðið að sýna fram á rosalega íþróttafrægð- og getu. Að einhverjir fái að baða sig í frægðarljómanum, þá væntanlega helst ráðamenn, því íþróttamennirnir sjálfir skipta minnstu máli í slíku sambandi. Þeim er fórnandi.

Mesta sportidjótaríki allra tíma var gamla Austur-Þýskaland þar sem íþróttamenn voru pumpaðir fullir af óþverra til að ná sigrum í alþjóðlegri keppni. Það tókst í mörgum tilvikum, en fátt þykir fyrirlitlegra nú en hinn öfugsnúni austur-þýski íþróttaandi.

En þetta varpar stórum skugga á Ólympíuleikana – sem stríða þegar við mikinn ímyndarvanda.
Var búið að ákveða hreinsanirnar fyrir valdaránið?

Ríkisstjórn sem hefur þurft að verjast valdaráni er varla í stakk búin til að setja af 2745 dómara og saksóknara morguninn eftir. Eða svo kynni að virðast.

Þetta er meðal þess sem má lesa í grein sem birtist í hinu virta þýska dagblaði Frankfurter Allgemeine Zeitung. Þar er fjallað um valdaránstilraunina í Tyrklandi og sett fram sú kenning að hinar miklu hreinsanir sem Erdogan forseti boðar nú hafi verið undirbúnar fyrir nokkru síðan – herforingjar hafi komist á snoðir um þetta og efnt til hins veikburða valdaráns til að verja stöðu sína.

En í staðinn spiluðu þeir upp í hendurnar á Erdogan sem nú getur hert tökin í Tyrklandi eins og hann vill. Listinn yfir þá sem átti að handtaka eða hrekja úr starfi lá fyrir strax á laugardagsmorgun.

Morgunútvarpið á Rás 2 ræddi við Hakan Durak, Tyrkja sem hefur verið búsettur á Íslandi og margir hér þekkja. Hakan býr í hinum vestræna hluta Istanbul. Hann sagði í viðtalinu að hann hætti sér varla út fyrir hússins dyr, og ekki út fyrir hverfið sitt. Hann óttaðist að Tyrkland eins og við þekkjum það sé búið að vera, Erdogan og fólk sem dýrkar hann hafi öll völd.

Við heyrum trúarsöng allan tímann frá moskum allsstaðar í Istanbúl og Tyrklandi. Í gær og í fyrrakvöld var fólk, öfgamúslimar mestmegnis, sem safnaðist á torgum landsins. Við gátum ekki sofnað fyrir trúar-og þjóðernissöngvum sem sungnir voru mjög hátt.

Þetta eru ógnvænlegar fréttir. Ráðamenn á Vesturlöndum hvetja til stillingar og til þess að ekki verði teknar upp dauðarefsingar – semsé að Erdogan taki ekki það skref að fara að myrða andstæðinga sína. En þeir eru í klemmu. Eins og ástandið er í heimsmálunum er Tyrkland geópólitískt mikilvægasti staður í heimi. Nató og ESB munu áfram reyna að halda Tyrkjum góðum, forðast að styggja þá ekki um of. Þetta kallast raunsæispólitík og verður kannski ekki alltaf geðslegt að fylgjast með. En á móti er Erdogan viss í þeirri sök að ekki verði hróflað við sér. Tyrklandi verður ekki vísað úr Nató og það heldur sínum samningum við Evrópusambandið.

Svo má reyndar nefna í leiðinni að einn leiðtogi hefur sýnt Erdogan skilning og stuðning eftir atburði föstudagsins. Það er Vladimir Pútín. Grunnt hefur verið á því góða milli Rússlands og Tyrklands vegna Sýrlands og vegna rússnesku herþotunnar sem Tyrkir skutu niður síðastliðinn vetur. Pútín ræddi við Erdogan í síma eftir valdaránstilraunina og nú berast fréttir um að þeir ætli að hittast í byrjun ágúst.
Hermenn hálshöggnir og hengdir á götunum

Vinkona mín sem býr í Tyrklandi sendir þetta bréf til vina sinna út um heiminn. Í því má lesa reiði, sárindi og vonbrigði með atburði í landinu.

Til allra vina minna sem búa ekki í Tyrklandi og fagna því að lýðræðið hafi lifað af eftir misheppnað valdarán. Virðingarfyllst þá segi ég við ykkur að þið eruð illa upplýst. Það sem gerðist í gær var ekki annað en að sló í brýnu milli tveggja hreyfinga sem eru báðar ofstækisfullar og gerspilltar.

Ég ætla ekki að afsaka valdaránstilraunina. Að því sögðu, bið ég ykkur að láta ekki blekkjast af fallegum myndum af friðsömum og hugrökkum (!?) mótmælendum. Frásögnin á fréttamiðlum hljómar eins og tyrkneskir borgarar hafi farið út til að verja land sitt gegn svívirðilegri árás hersins. Staðreyndin er sú að hin algjörlega óábyrga stjórn landsins hvatti til uppreisnar gegn valdaránsmönnum og reiðum múgi var skipað að fara út á göturnar.

Hermenn voru hengdir án dóms og laga, hálshöggnir og þeim hent fram af brúm. Ég sé fólk fagna myndum af fólki sem klifrar upp á skriðdreka, eins og það sé tákn um vilja fólksins sem leggur fasismann að velli. En það sem þið sjáið ekki á myndunum er að þetta fólk dró hermennina út úr skriðdrekunum og hengdi þá á götunum. Þetta eru ekki einhverjar vangaveltur, þessar myndir er hægt að finna með aðstoð leitarvéla, ofbeldismennirnir deildu þeim á samfélagsmiðlum. Þessar myndir eru ekki síður hryllilegar en myndir af þyrlum og hermönnum sem skjóta á borgarana. En því miður sjáum við nær einungis aðra hlið sögunnar.

Enginn á götunum þessa nótt var saklaus. Allir voru komnir þangað út til að drepa. Eins og einn vinur minn sagði, lýðræðið í Tyrklandi gaf þarna upp öndina eftir að hafa verið lengi á dánarbeðinu.

Vinir mínir, munið, það var ekkert jákvætt við þessa atburði. Ekkert.
Sumarnæturfegurð og Pokémonar

Misheppnað valdarán gegn hinum ömurlega Erdogan í Tyrklandi. Blóðbað í hinni fögru Nice við Miðjarðarhafið. Trump og Boris. Maður fær kvíðahnút í magann þegar maður opnar tölvu þessa dagana.

Göngutúr við Tjörnina í Reykjavík er góður á bjartri sumarnótt. Fegurri reit í borginni er vart að finna. Sigurveig tók þessa mynd klukkan hálf tólf í gærkvöldi. Gróðurinn er svo fallega grænn – maður sér mörg tilbrigði af grænu – en húsin speglast í vatnsfletinum. Ég hef reyndar aldrei séð jafnmikill slýgróður í Tjörninni og þetta sumar. Gæti verið að hitastig vatnsins sé ástæðan?

Það sem sést ekki á myndinni eru hópar ungmenna sem fóru um garðinn í nýja leiknum Pokémon Go. Þetta er leikur fyrir snjallsíma sem útheimtir að leikendurnir séu á ferðinni utandyra. Pokémonarnir leynast víða en eru ekki sýnilegir án tækjanna. Þetta er orðið mikið æði víða um heim, vægast sagt.

Enn hefur þó ekki tekist að þróa búnað til að greina huldufólk, en hver veit nema það komi?
Valdaránstilraun í Tyrklandi

Það berast dramatískar fréttir um tilraun til valdaráns í Tyrklandi.

Tyrkneski herinn hefur löngum verið veraldlegur, hann hefur fylgt hugmyndum Ataturks, svonefnds föður tyrkneskum þjóðarinnar, um að Tyrkland tilheyri Evrópu og skuli laga sig að evrópskum siðum.

Þetta er í andstöðu við hugmyndir Erdogans forseta sem kemur úr íslömskum stjórnmálaflokki, ekki þó mjög róttækum. Kúgun hefur magnast á tíma Erdogans og hann lætur fangelsa blaðamenn og loka fjölmiðlum. Og það hefur ekki verið Tyrklandi til álitsauka hvernig hann hefur leikið tveimur skjöldum í átökum í Miðausturlöndum.

Framan af gekk Erdogan þó allt í haginn, í Tyrklandi var mikill efnahagsuppgangur, nýjar verslunarmiðstöðvar risu hvarvetna, ferðamenn streymdu til landsins, neysla jókst – þetta var í vissri mótsögn við hinar íslömsku kennisetningar. En Tyrkland hefur alltaf verið land mótsagna.

Herinn var alltaf mjög áhrifamikill í Tyrklandi – sem vörður veraldarhyggju og vestrænna gilda. Þegar hernum líkaði ekki við þróun stjórnmálanna greip hann inn í atburðarásina. Lengi sat einhvers konar yfirríkisstjórn sem var skipuð helstu stjórnmálamönnum og herforingjum. Þar voru stærstu ákvarðanirnar teknar, æðstu hershöfðingjar höfðu í raun eins konar neitunarvald. Erdogan lagði mikla áherslu á að draga úr áhrifum hersins, gera yfirstjórn hans óvirka. Hann lét til skarar skríða 2010. Fjölmargir herforingjar voru handteknir, ásakaðir um undirbúning valdaráns, og hnepptir í fangelsi.

Seinna kom í ljós að þetta mál stóðst engan veginn, það var ekki flugufótur fyrir valdaránstilrauninni. Málsgögn reyndust vera fölsuð og sakborningarnir voru látnir lausir í fyrra – 236 talsins. En margir hafa talið að Erdogan hefði breytt hernum þannig að hann væri ófær um að aðhafast gegn ríkisstjórninni.

Því er það stórfrétt ef tyrkneski herinn reynir að taka völdin og fer gegn jafn einráðum og valdamiklum leiðtoga og Erdogan. Ef herinn nær völdum myndi hann líklega vilja halla sér nær Evrópu og Bandaríkjunum. Tyrkneski herinn tók síðast völdin 1980, það var eftir óróatímabil í landinu þar sem mikið var um pólitísk morð og tilræði. Eftir valdaránið 1980 fram miklar fjöldahandtökur sem beindust bæði gegn róttækum múslimum og vinstri mönnum. Tyrkneski herinn var aftur á ferðinni 1997, það var ekki valdarán eins og hið fyrra, en hernum tókst að koma frá ríkisstjórn Necmettin Erbakans úr stjórnmálaflokki sem aðhylltist íslam.

Flest er óljóst um atburðina í Tyrklandi í kvöld. Það hefur verið sagt frá lokuðum brúm yfir Bosporussund og herflugvélum sem fljúga yfir Ankara. Það á að hafa komið yfirlýsing frá hernum um að hann taki völdin til að vernda lýðræði og mannréttindi. Ef valdaráðið tekst ekki er líklegt að hefndin verði skelfileg og mikil upplausn. Herinn tyrkneski er gríðarlega fjölmennur, það er ómögulegt að segja hversu mikill hluti hans er með í valdaránstilrauninni. Sé það allur herinn, þá mun hún óefað takast. En ef hernum tekst að ná stjórn landsins mun hann væntanlega þurfa að beita miklu ofbeldi til að tryggja völd sín.

Hér eru twitterfærslur sem ég fylgist með frá vini mínum sem býr í Istanbul.
Salek er ónýtt

Úrskurðir Kjararáðs drepur hið svokallaða Salek samkomulag – og kannski hefur farið fé betra. Hvers vegna í ósköpunum ættu almennir launamenn að láta sér detta í hug að fara eftir því þegar horft er upp á stórfelldar hækkanir ákveðinna hópa – og sumir falla reyndar ekki undir Kjararáð. Það er til dæmis mjög áberandi í nýlegum talnagögnum hvað laun lækna hafa hækkað mikið og sömuleiðis forstjórastéttarinnar.

Salek virkar æ meir eins og ný-korpóratískt samráð um að halda lágu laununum áfram niðri. Ef marka má þróunina undanfarið mun það auka ójöfnuð. Og þess utan er það ólýðræðislegt. Samkvæmt því var ákveðið að hækka iðgjöld í lífeyrissjóði, um það var sáralítil umræða í samfélaginu. Þetta var einfaldlega tilkynnt eins og orðinn hlutur.

Soffía Sigurðardóttir, sem hefur lengi verið virk í pólitík á vinstri væng, skrifar eftirfarandi texta á Facebook:

Salek samkomulagið er vond leið. Það viðheldur íslenskri láglaunapólitík með einstaka undantekningum. Fáeinir forystumenn íslensra launþegasamtaka eru hluti af þeim undantekningum og þar með hluti af þessu mynstri. Það er verið að reyna að þvinga allt almennt launafólk í einn megin straum, eitt stórfljót þar sem vatnsborðið má ekki hækka um 1 cm án þess að yfir flæði. Ofan á stíflugörðunum keyrir svo undantekningarliðið. Kvein milljónkallanna í verkalýðselítunni er fyrirséð í hvert sinn sem einhverjar launahækkanir verða án þeirra samþykkis. Verkalýðshreyfing sem er svona upp byggð mun ekki ná fram breyttri og bættri tekjuskiptingu í samfélaginu.
Sagan um Síðhærða-Joe

Hér er skemmtileg ljósmynd sem birtist í blaðinu Lögbergi-Heimskringlu í Winnipeg 1971. Þarna eru tveir Íslendingar á góðri stund, annar er Jim Goodman, frá bænum Winyard í Saskatchewan. Líklega hefur þessi náungi upphaflega verið Guðmundsson – það var algengt að Guðmundssynir breyttu nafni sínu í Goodman.

Hinn, sá síðhærði, er enginn annar en Long Haired Joe Stefánsson. Um hann fjölluðum við nokkuð í þáttunum Vesturfarar. Þar sýndi söguritarinn Nelson Gerrard fléttu úr hári Joes sem honum hafði áskotnast.

Joe var bróðir landkönnuðarins Vilhjálms Stefánssonar. Hann var fæddur í Manitoba í Kanada, fjölskyldan flutti síðar til Norður-Dakota, Bandaríkjamegin við landamærin, en seinna fór hann til Saskatchewan. Joe reyndi fyrir sér sem kúreki og átti slíka múnderingu. Í greininni í Lögbergi-Heimskringlu segir að hann hafi verið með sítt rauðleitt hár sem hann hafi bundið í fléttur þegar hann var að reka nautgripi. En hárið hafi fengið að leika frjálst þegar hann ferðaðist um með hestvagni og seldi hárvökva – þá hafi hinn mikli hárvöxtur komið sér vel.

Karlarnir á myndinni eru glaðir á góðri stund, eins og það kallast, með vindil og vínflösku. Virðist fara vel á með þeim. Með ljósmyndinni fylgir svo eftirfarandi texti eftir Elisabeth Oakland frá Grand Forks í Norður-Dakota þar sem segir að Joe hafi aldrei auðgast eða orðið frægur eins og bróðir hans, en hann hafi verið örlátur, haft mikla kímnigáfu og aldrei orðið uppvís að því að vera leiðinlegur.

Það er hægt að fá verri eftirmæli.
Áhrifavaldar í lífi Katrínar

Hér er útvarpsþátturinn Undir áhrifum frá því síðasta laugardag. Hann er á dagskrá klukkan 1 á laugardögum í sumar.

Gestur minn að þessu sinni var Katrín Jakobsdóttir, vinsælasti stjórnmálamaður á Íslandi.

Í viðtalinu spyr ég út í áhrifavalda í lífi Katrínar, fólk, staði, atburði, bækur – svo nokkuð sé nefnt. Katrín svarar mjög skemmtilega. Í lok þáttarins legg ég svo fyrir hana persónuleikapróf sem er samið af franska rithöfundinum Proust.

Hlustið með því að smella hérna.
Leiðinlegur úrslitaleikur – þjóðsöngur tekinn í sátt

Úrslitaleikurinn í Evrópukeppninni var hrikalega leiðinlegur. Ég horfði á leikinn á torgi þar sem eru tvö veitingahús, þegar leið á leikinn voru flestir búnir að láta sig hverfa, nenntu ekki lengur að fylgjast með, en þeir sem áfram sátu horfðu á sjónvarpsskerminn tómum augum.

Keppnin sjálf var líka alveg í meðallagi skemmtileg. Ég held svei mér þá að framganga íslenska liðsins sé það sem er skemmtilegast og eftirminnilegast við keppnina, það heyrir maður líka frá fólkinu sem maður hittir hér á erlendri grund. Maður situr líka úti og heyrir oft nafn landsins nefnt í samræðum fólks. Það hef ég aldrei upplifað áður.

Ítalskur vinur minn sem rekur ísbúð hérna spilaði í gær fyrir mig íslenska þjóðsönginn sem hann hafði fundið á netinu. Hann lék svo nokkra aðra þjóðsöngva til samanburðar. Þeir ganga flestir út á stríð, þjóðrembu og að deyja fyrir þjóðina – ólíkt auðmýktinni og lotningunni sem er að finna í Ó Guð vors lands, smæðinni gagnvart alheiminum. Ég ætla aldrei að gagnrýna íslenska þjóðsönginn framar.

En úrslitaleikurinn í gær var leiðinlegur, sálarlaus og andlaus. Það vantaði einhvern veginn allt sem gerir fótbolta skemmtilega. Frakkarnir voru stressaðir og æstir og hlupu og hlupu. Portúgalarnir vörðust af þrautseigju og þolinmæði – við höfum þurft að horfa upp á alltof mikinn varnarleik í þessari keppni. Það verður að segjast eins og er að í íþróttinni knattspyrnu hafa orðið mestar framfarir í þjálfun varnarmanna og skipulagi varnarleiks. En það er í sjálfu sér ágætt að smáþjóð eins og Portúgal skuli vinna.

Fiðrildið sem flögraði í kringum Ronaldo reyndist vera mölfluga.

Mótið fór samt ágætlega fram og það er fagnaðarefni. Það voru einhver átök milli ruddamenna úr hópi stuðningsmanna, en ekkert umfram það sem mátti búast við. Það sem maður óttaðist mest var að hryðjuverkamenn næðu að fremja eitthvert ódæði á mótinu. Slíkt hefði getað skapað hræðilegan glundroða. Eftir atburðina í París í nóvember síðastliðnum var jafnvel rætt um að aflýsa Evrópukeppninni – að ekki væri óhætt að halda hana í Frakklandi. En það tókst, reyndar með miklum viðbúnaði lögreglu, og það er gott.
Bergstaðastrætið, Kjaftaklöpp og Morgunstétt

Þessa dásamlegu mynd setti Helgi Ingólfsson inn á vefinn Gamlar ljósmyndir. Hún sýnir norðurhluta Bergstaðastrætis nálægt 1905, eða það telur Helgi. Þarna eru hús sem eru horfin, timburhúsið sem er á móti Hegningarhúsinu nefndist Geysir, Guðjón Friðriksson segir að þar hafi verið rekin veitingastofa og gistihús.

Við sjáum að múrinn í umhverfis Hegningarhúsið er öðruvísi en síðar varð. Hann er framan við hliðarálmuna sem nú snýr beint út að götunni.

Þarna fyrir framan var svokölluð Kjaftaklöpp, svo nefnd vegna þess að þar var sagt að fólk kæmi saman, ræddi málin og skiptist á slúðri. Sjálfur drekk ég kaffi flesta morgna á litlu kaffihúsi sem nefnist Kaffifélagið, það er rétt þarna fyrir neðan. Mætti kalla það Kjaftaklöpp, en við þetta samsæti hefur farið að loða heitið Morgunstéttin.

Einhvern tíma var sagt að þarna væri mikið plottað á morgnana, en þau plott hafa alveg farið framhjá mér. Sjálfur er ég sérlega ólævís maður.

Takið eftir grjótgörðunum sem eru alls staðar umhverfis hús, þeir voru eitt einkennið á borginni, enda er hún byggð á grýttum holtum. Nú eru þeir mestanpart horfnir.
Óþarfa bölsýni

Maður heyrir ýmsar bölsýnisraddir varðandi ferðamennsku á Íslandi – meðal annars þetta dálítið yfirlætislega viðtal þar sem því er spáð að Reykjavík verði full af tómum hótelum eftir tíu ár.

Ég hygg að þetta sé tóm vitleysa. Við erum á byrjunarreit í ferðamennskunni og það eru ýmsir örðugleikar – innviðirnir eru ónógir, við höfum ekki næg hótel til að taka á móti öllum ferðamönnunum, flugvöllurinn í Keflavík er orðinn of lítill, léleg tengsl milli innanlandsflugs og millilandaflugs eru vandamál og veldur því að ferðamenn dreifast síður um landið en hægt væri – og jú, einhvers staðar vantar klósett. Það er kvartað undan græðgi og háu verðlagi – jú, kannski er eitthvað til í því – en Ísland verður aldrei ódýr áfangastaður, ekki fremur en almennt er í norðurálfu. Við verðum aldrei Costa Blanca eða Kanarí.

En allt þetta er hægt að leysa. Og að eru að verða til alls konar skemmtilegar nýungar í ferðaþjónustunni. Meiri vetrarferðamennska. Siglingar meðfram ströndum. Á landsvæðum þar sem áður var ekki hægt að fá ætan bita, kannski í mesta lagi fitugan hamborgara eða kjötsúpu, spretta upp fjölbreyttir og góðir veitingastaðir. Þjóðfélagslega er kannski stærsta vandamálið hversu margir leigja út íbúðir sínar á Airbnb og hvernig það keyrir upp verð á leigumarkaði. En ferðamennskan skapar ótal störf og góðan hagvöxt.

Ísland er í raun rétt nýkomið á kort alþjóðlegrar ferðamennsku. Við þóttumst góð ef hingað kom hálf milljón ferðamannna á ári, nú er talan miklu hærri og á sjálfsagt eftir að hækka enn. Ástæðurnar eru nokkrar, mjög mikil umfjöllun um Ísland í erlendum fjölmiðlum, stóraukið framboð á flugi til landsins, og svo það sem er aðalaðdráttarafl landsins – það er hægt að komast út í tiltölulega ósnortna náttúru á örskömmum tíma.

Ekkert annað land í Evrópu býður upp á neitt viðlíka. Maður þarf ekki að fara nema korter frá aðalflugvellinum eða höfuðborginni – og sjá, maður er kominn á land sem hefur ekki verið stikað út, byggt á eða ræktað upp. Í viðtalinu talar maðurinn um að bráðum verði reist Disneyland við Reykjavík, en nei, við höfum Heiðmörk við Reykjavík, stórt friðland þar sem er yfirleitt mjög fátt fólk á ferli. Ferðamannafjöldinn nú er þó ekki nema 1,5 milljón á ári – það eru engin ósköp satt að segja. Til eyjarinnar Santorini sem er hérna rétt hjá mér í Grikklandi koma 2 milljónir ferðamanna árlega, hún er 90 ferkílómetrar.

Það sem hefur gerst í Reykjavík er að svæði miðborgarinnar – eða svæði með miðborgarstarfsemi – hefur stækkað mikið. Það er komið langt upp fyrir Hlemm, meðfram höfninni, út á Granda og Örfirisey og út að Eiðisgranda. Þetta er gerbreyting og hefur hleypt miklu lífi í bæinn sem blómstrar líkt og aldrei fyrr. Skólavörðuholt er einn aðalstaðurinn, það er ekki svo langt síðan að þar sást aldrei hræða. Við getum ekki miðað allt við Laugaveginn og þröngan blett í Kvosinni lengur, ekki fremur en Kaupmannahafnarbúar dæma borgina sína út frá Strikinu eða Lundúnabúar út frá Oxfordstræti.
Skoska víkingaklappið

Franskir áhorfendur virðast hafa tekið „víkingaklappið“ eða „eldfjallaklappið“ upp eftir íslenskum áhorfendum á Evrópumótinu.

Er hægt að segja að þeir hafi stolið því? Kannski ekki? Þetta er uppátæki sem hefur farið víðar.

Sjónvarpsstöðinn Sky skýrir frá því að klappið sé upprunnið hjá áhangendum skoska fótboltaliðsins Motherwell. Fylgjendur íslenska liðsins Stjörnunnar hafi lært það þegar Garðabæjarliðið lék gegn Motherwell í Evrópukeppni árið 2014.

En sé það skoskt að uppruna getur það varla verið „víkingaklapp“, þótt víkingar hafi reyndar rænt og ruplað á Skotlandi og ríkt yfir hluta þess um tíma. Skotar eru komnir af Keltum, en líka dularfullri og herskárri þjóð sem kallaðist Piktar eða Péttar.