Leiðaraskrif mín í Tímann og Alþýðublaðið – í framhaldi af orðum Sigrúnar

Ég hóf blaðamannaferil minn á Tímanum, starfaði þar tvö tímabil þegar ég var ungur maður. Það var góður skóli og ég hugsa hlýtt til Tímans. Halldór Ásgrímsson var formaður blaðstjórnar og kom stundum inn á skrifstofuna þar sem við Illugi sátum og skrafaði við okkur. Okkur samdi mjög vel. Á þessum tíma var verði að reyna að nútímavæða blaðið, Elías Snæland Jónsson var ritstjóri, Páll Magnússon fréttastjóri en meðal blaðamanna var Agnes Bragadóttir – og við Illugi.

Svo var ég seinna með í því sem var kallað NT ævintýrið. Þá átti aftur að nútímavæða Tímann. Ritstjórinn var Magnús Ólafsson, Gunnar Kvaran var fréttastjóri, en meðal blaðamanna voru Jón Guðni Kristjánsson, Baldur Kristjánsson, Guðmundur Hermannsson, Jón Ársæll Þórðarson, Ragnar Baldursson, Eggert Skúlason, Sverrir Albertsson, Árni Þórður Jónsson og Björg Thorarensen.

Úrvalslið.

En hvenær sem reynt var að fara í svona æfingar með blaðið, til að gera það söluvænlegra og skemmtilegra, vakti það blendnar tilfinningar hjá Framsóknarmönnum sem kusu heldur að öll skrif í blaðinu væru á flokkslínunni. Þórarinn Þórarinsson skrifaði reyndar leiðara í Tímann allt þetta skeið – hann hafði náttúrlega verið einn helsti hugmyndafræðingur flokksins í marga áratugi, sérlega alúðlegur maður sem gaman var að ræða við, húmanisti. Þórarinn var gríðarlegur bíómaður. Hann skrifaði leiðara með lindarpenna, fór svo í bíó, en ritari hans skrifaði upp leiðarann á meðan – svo kom Þórarinn úr bíóinu og las yfir.

Báðar þessar tilraunir til nútímavæðingar Tímans mistókust. Viðtökurnar voru ekki nógu góðar – NT beið skipbrot í miklu verkfallsátökum árið 1984. Framsókn sat uppi með skuldabagga. Smátt og smátt fór að koma í ljós að flokksblöðin gátu ekki þrifist. Dauðastríð þeirra var nokkuð langt. Þau runnu á endanum inn í Dag sem var þá um tíma dagblað á landsvísu – en það varð ekki langlíft.

Ég starfaði aldrei á Þjóðviljanum, en ég var semsagt á Tímanum og svo á Alþýðublaðinu um skeið. Meir bauðst meira að segja að verða ritstjóri Alþýðublaðsins í kringum 1996, en ég hafnaði því. Þá hefði ég orðið síðasti ritstjóri blaðsins.

Ég hef það hins vegar á ferilskránni að hafa skrifað leiðara bæði í Tímann og Alþýðublaðið. Ég man að einn Tímaleiðarinn fjallaði um tiltölulega ungan mann sem virtist líklegur til að verða leiðtogi Sovétríkjanna og væri líklegri en aðrir til að gera breytingar – Gorbatsjov.

Alþýðublaðið var líka flokksblað sem stundum var reynt að hressa upp á. Síðasta tilraunin var á tíma Hrafns Jökulssonar. Hrafni tókst að gera blaðið beitt, skemmtilegt og menningarlegt, eins og hans er von og vísa. Þarna var líka Kolbrún Bergþórsdóttir. En fjárhagurinn var náttúrlega vonlaus. Framkvæmdastjóri blaðsins sagði mér eitt sinn að hann hefði farið að athuga og komist að því að stór hluti áskrifendanna væru dánir. En það breytti því ekki að gaman var að skrifa í Alþýðublaðið – fyrir þessar örfáu hræður sem lásu.

Síðan þá hef ég alltaf kært mig kollóttan um áhorfs- og sölutölur.

En það var eins á Alþýðublaðinu og Tímanum. Ef skrifaðar voru fréttir eða greinar sem gátu komið flokknum illa voru alltaf flokksmenn sem brugðust ókvæða við, byrjuðu að kvarta og hringja – bæði í ritstjórnina og forystu flokkana. Það skipti þá engu máli að allt þetta hefði áður birst í öðrum fjölmiðlum – málið var bara að halda síðum flokksblaðanna hreinum.

Nú kvartar hin gamalreynda framsóknarkona Sigrún Magnúsdóttir undan því að enginn fjölmiðill skilji Framsóknarflokkinn. Ég held reyndar að talsvert erfiðara sé að skilja flokkinn nú en á árunum þegar ég vann á Tímanum – þá var Steingrímur Hermannsson formaður. Stundum finnst manni reyndar eins og Morgunblaðið skilji Framsókn – eða allavega að þar sé gagnkvæmur skilningur á milli.