arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Eagles

Ég sé að í ýmsum afkimum netsins hefur brotist út tuð vegna komu hljómsveitarinnar Eagles til landsins.

Það hefur löngum þótt ófínt í vissum kreðsum að halda upp á Eagles. Og nú hlaupa menn fram á Facebook og segjast sko ekki ætla á tónleika með Eagles. Þykir það harla gott hjá sér.

En ég segi fullum fetum – ég ætla að fara á Eagles.

Hefur fundist þetta ágæt hljómsveit allar götur síðan ég fékk að hlusta á lagið One of these Nights í Hljóðfærahúsinu fyrir – ja það eru ábyggilega þrjátíu og fimm ár síðan.

Hef kannski ekki verið neinn aðdáandi, en mörg lögin eru fín, söngur góður sem og hljóðfæraleikur. Seinna eignaðist ég vin sem kom að gerð One of these Nights.

Í tilefni af þessu er hér snilldargott lag með Don Henley, einum af meðlimum Eagles. Það myndi ekki spilla fyrir ef hann syngi þetta á tónleikunum.

Og komið svo bara með skammirnar um Eagles – vitnið í The Big Lebowski, já hvað sem er.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=NLONgF8a_Ig]
Gott og blessað?

Lesandi síðunnar sendi fáeinar línur og vísaði í þessa frétt um afdrif Icesave peninganna þar sem segir að innistæður á Icesave reikningum hafi verið notaðar til að endurfjármagna lán Landsbanka. Bréfið er svohljóðandi:

„Allt gott og blessað?

Enginn vildi lána Landsbankanum, enda stefndi hann beint í gjaldþrot. Innlánin voru notuð til að halda bankanum á floti – notuð til að greiða gjaldfallin lán bankans og þannig komið í veg fyrir greiðslufall og gjaldþrot.

Í stað þess að plata útlendinga til að leggja peningana sína í bankann, hefði verið þrifalegra að Björgólfsfeðgar (og Jón Ásgeir) hefðu endurgreitt bankanum eitthvað af því ofsafé sem þeir höfðu fengið „að láni“ frá bankanum.“
Norræna lifir

Skólaljóðin eru dálítið til umræðu eftir Kiljuna í gær. Ég las þau ummæli á Facebook að það væri gott að geta talað um ljóð í staðinn fyrir þið-vitið-hvað.

Hér er eitt kvæði úr Skólaljóðunum. Það var þar bara. Ég held ekki að neinum hafi verið gert að læra það. En þetta er magnaður kveðskapur, maður þarf eiginlega að hafa orðkynningina yfir – velta henni í munni sér.

Ljóðið heitir niðurstaða og er eftir Guðmund Friðjónsson frá Sandi:

Fór ég í heiði, fékk ég eina tínu.

Fór ég á engi, sló ég miðlungsbrýnu.

Út reri ég – og einn ég fékk í hlut.

Upp dreg ég bát í naust með léttan skut.

Stilltu þig, son minn. Stillið grátinn, dætur,

strengharpa mín þó laskist. Góðar nætur!

Norræna lifir, einn þó undan beri

útskagamann sem langan barning reri.

Öldurnar vaka, yrkja ljóð á skeri.

Þetta er þjóðernislegt, karlmannlegt – og kannski svolítið „blátt“ svo vitnað sé í umræðurnar í Kiljunni. En helv. flottur kveðskapur. Ég þekki ágætan mann sem fór oft með þetta þegar hann var búinn að fá sér í staupinu.
Komið alla leið

Það hefur lengi verið vitað að kvenímyndir tískubransans – hávaxnar horrenglur – eru búnar til af samkynhneigðum karlmönnum.

Og höfða ekkert sérstaklega til hinna gagnkynheigðu.

Nú er þetta komið alla leið – umtalaðasta fyrirsæta samtímans er karlmaður sem lítur næstum út eins og kona og klæðir sig í kvenmannsföt.
Styttan af Guðríði

Guðríður Þorbjarnardóttir er gott dæmi um það hvernig við erum sífellt að hanna fortíðina – framleiða sögu, ef svo má segja.

Ólafur Ragnar Grímsson fer til Rómar og hittir páfann. Hann gefur honum styttu af Guðríði Þorbjarnardóttur.

Þegar ég var að alast upp var sjaldan talað um Guðríði Þorbjarnardóttur. Það var hins vegar einstöku sinnum minnst á mann hennar, Þorfinn karlsefni. Hann var samt ekkert voða frægur. Mig minnir að hann hafi verið á einu frímerki sem ég átti í safninu mínu.

Svo þarf aðeins að laga söguna svo hún hæfi samtímanum betur. Þá er Guðríður tekin fram. Henni er hampað sem konunni sem ferðaðist víða og átti barn í Ameríku, fyrsta barnið sem fæddist í þeirri heimsálfu.

Eða réttar sagt – fyrsta hvíta barnið.

Nú er talað um það í fréttum að Guðríður hafi gengið til Rómar. Í einni fréttinni sagði meira að segja að hún hefði farið og gefið páfanum skýrslu um ferðir sínar.

Í Grænlendingasögu, sem er eina heimildin um þetta, segir ekki annað en eftirfara ndi:

„Og er Snorri var kvongaður þá fór Guðríður utan og gekk suður og kom út aftur til bús Snorra sonar síns og hafði hann þá látið gera kirkju í Glaumbæ. Síðan varð Guðríður nunna og einsetukona og var þar meðan hún lifði.“

Það er semsagt ekki vitað hvort Guðríður fór til Rómar eða eitthvert annað. Einu orðin sem við höfum eru „gekk suður“.

Ekki að þetta sé ekki merkileg saga – það má vel nota hana og hampa henni. En í þessu felst lærdómur um það hvernig við tökum söguna og notum hana eftir hentugleikum – og hvernig opinberar útgáfur af henni verða til.

Um þetta sagði Þorgerður Þorvaldsdóttir sagn- og kynjafræðingur á ráðstefnu árið 2001, tilvitnunin birtist í nýrri bók eftir Bjarka Valtýsson sem nefnist Íslensk menningarpólitík.

„Landafundirnir eiga sérstaklega að vera söluvænn atburður, 1000 ára gömul ímynd sem engir Íslendingar kannast við á neinn hátt. Guðríður Þorbjarnardóttir er allt í einu orðin ofsaleg þjóðhetja, fyrsta konan sem eignaðist hvítt barn í Ameríku. Ég man ekki eftir að hafa nokkurn tíma heyrt á þessa konu minnst.“
Langt frá upprunalegri hugmynd

Þetta virðist manni vera hæpin niðurstaða. Að breyta hópnum sem var kosinn til stjórnlagaþings í einhvers konar stjórnlagaráð.

Kannski er ekki grundvöllur til að kjósa upp á nýtt til stjórnlagaþingsins – máski kýldi Hæstiréttur hugmyndina kalda með sínum hæpna úrskurði?

En við erum komin býsna langt frá upprunalegri hugmynd.

Það er ljóst að stjórnlagaráðið hefur frekar veikt umboð – og það er auðveldara fyrir Alþingi að hunsa niðurstöður þess en ella.

Stjórnlagaþinginu voru ætluð þau völd að geta vísað tillögum sínum í þjóðaratkvæði. Það var eiginlega sterkasta vopn þess. En er þetta úrræði sem stjórnlagaráðið getur notað?
Bíræfnir menn

Ólafur Ólafsson auðgaðist á pólitískum samböndum sínum – í gegnum leifarnar af SÍS og í gegnum tengsl sín við Framsóknarflokkinn.

Fræg er ljósmyndin af honum og Finni Ingólfssyni þegar þeir koma út úr Ráðherrabústaðnum, nýbúnir að hreppa Búnaðarbankann.

Brosið á andlitum þeirra segir meira en þúsund orð. Finnur var þá nýbúinn að vera ráðherra og seðlabankastjóri. Hann notaði tímann vel.

Ólafur er að sumu leyti bíræfnastur útrásarvíkinganna. Hann hefur líka sloppið furðu létt frá hruninu, þar sem hann var einn af helstu gerendunum.

Og nú vill hann fá greidda út meira en hundrað milljarða vegna gjaldeyrisbrasks í miðju hruninu.

En græðgin leiðir menn líka út í ógöngur – þetta minnir á hvernig klíkur gróðabrallara í bönkum og fjármálafyrirtækjum lögðust á eitt um að fella gengi íslensku krónunnar.

Það er samt merkilegt hvað sumum er meira annt um peninga en mannorð sitt.

Mynd þessi birtist upphaflega í Morgunblaðinu. Finnur Ingólfsson og Ólafur Ólafsson aka hróðugir burt eftir að hafa hreppt Búnaðarbankann. Myndin er eftir Þorkel Þorkelsson ljósmyndara – og má teljast ein merkasta fréttamynd Íslandssögunnar. Segir meira en þúsund orð um spillingu.
Einokun og einræði

Það er merkilegt að Samkeppnisstofnun hafi fengið heimildir til að brjóta upp fyrirtæki sem hafa einokunarstöðu á markaði.

Þessi mál hafa fyrst og fremst verið rædd hér í tengslum við óþolandi stöðu Baugsveldisins. Það er liðið undir lok, en ekki hefur verið ráðist í að brjóta upp einokun þess á matvörumarkaði.

Hún hefur verið slíka að um algjört kverkatak er að ræða. Allir þurfa að beygja sig og bukka fyrir einokunarvaldinu. Samkeppni er í skötulíki.

Á fleiri sviðum á Íslandi hefur ríkt fákeppni eða einokun – þetta hefur verið hálfgerð plága í okkar litla samfélagi. Það eru til lög sem er hægt að beita gegn fyrirtækjum sem hafa markaðsráðandi stöðu, en þau hafa ekki virkað vel.

Ég vil benda á viðtal sem ég tók við Friðrik G. Friðriksson, fararstjóra og fyrrverandi kaupmann, í Silfrinu í október 2009. Þar líkti hann verslunareinokun við einræði.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Qk6R44cMYBs]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=-grXJLFBgkg&feature=related]
Skammdegismál

VIP partíið sem stendur til að halda á skemmtistað sem enginn hefur heyrt nefndan er skemmtilegasta frétt vetrarins.

Viðbrögðin með ólíkindum.

Við erum á tíma þess sem eitt sinn voru kölluð skammdegismál á Íslandi. Þetta var sérstakt hugtak, notað um ákveðna tegund frétta sem tók að birtast síðla vetrar.

Lítil furðuleg mál sem voru blásin upp.

Nema skýringin sé sú að fólk sé á harðahlaupum undan ákveðnu máli og vilji gera allt sem það getur til að þurfa ekki að tala um þið-vitið-hvað.
Skrítnar fréttir

Stundum koma dagar þar sem maður verður vitni af tilefnislausu fjaðrafoki í fjölmiðlum.

Eins og þegar birtast fréttir um að Atlanta flugfélagið sé að flytja hergögn fyrir Bandaríkjamenn til Afganistan.

Nú getur verið að þetta sé á misskilningi byggt, en aðalatriðið er þó að Íslendingar eru aðili að Nató sem er þátttakandi í hernaðinum í Afganistan – hversu langt sem það er nú frá upprunalegum markmiðum þessa hernaðarbandalags. Meðan svo er getur varla verið mikið athugavert við að íslenskt flugfélag standi í slíkri starfsemi.

Svo er það skólastjóri Menntaskólans Hraðbrautar sem hefur orðið uppvís að því að gera þessa menntastofnun að féþúfu fyrir sjálfan sig.

Hann kemur í fjölmiðla og segir að það sé „hápólitísk aðför“ þegar menntamálaráðuneytið vill ekki halda áfram að púkka upp á hann.

Heitir þetta ekki að kunna ekki að skammast sín?
Skólaljóðin

Ég skýrði frá því að í Kiljunni í kvöld yrði fjallað um Skólaljóðin gömlu sem nú hafa verið endurútgefin.

Ætla að geta þess að Kolbrún og Páll Baldvin sem fjalla um bókina voru rækilega ósammála um hana.

Enda er eru mörg sjónarhorn á bókinn: Valið í hana er mjög íhaldssamt, hún er gefin út 1964 en samt er látið eins og engin formbylting hafi átt sér stað í ljóðlistinni, það eru afar fáar konur í bókinni og í henni er áberandi skortur á ádeilukveðskap – lýríkin er allsráðandi.

En bókin var notuð í skólum um langt skeið og mótaði smekk á ljóðlist – fyrir utan teikningar Halldórs Péturssonar sem voru alls staðar um á löngu tímabili, í blöðum, kennslubókum og barnabókum og jólakortum.

Gamall þulur hjá græði sat, ein af ógleymanlegum myndum Halldórs Péturssonar í Skólaljóðunum.
Allir í leik, myndlistarbækur og Skólaljóð

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um bækur um myndlist sem hafa komið út að undanförnu.

Þetta eru bækur eftir listamenn eða með verkum listamanna – þar má nefna Guðjón Ketilsson, Tolla, Harald Jónsson, Ragnar Kjartansson, Einar Fal Ingólfsson og Karl Kvaran.

Allir í leik heitir verk í tveimur bindum eftir Unu Margréti Jónsdóttur. Þetta er rannsókn Unu á söngvaleikjun barna og byggir á viðtölum við ótal heimildamenn. Una verður gestur í þættinum.

Kolbrún Bergþórsdóttir og Páll Baldvin Baldvinsson fjalla um endurútgáfu á Fátæku fólki eftir Tryggva Emilsson og Skólaljóðin, bókina sem var kennd í barnaskólum um árabil, en hefur nú verið gefin út á ný í stóru upplagi.

En Bragi Kristjónsson minnist skáldsins og þýðandans Hallbergs Hallmundssonar sem lést fyrir stuttu.
Gaddafi var sá heimskasti

Orianna Fallaci var ítölsk blaðakona sem var á hápunkti frægðar sinnar á árunum milli 1970 og 1980. Þá tók hún fræg viðtöl við menn eins og Yasser Arafat, Henry Kissinger og Ajatolla Khomeini.

Kissinger lýsti viðtalinu við Fallaci sem miklum mistökum, hann gleymdi sér alveg og lýsti sjálfum sér sem kúreka sem ríður inn í sólarlagið. Í viðtalinu við Khomeini reif Fallaci af sér blæjuna sem henni hafði verið skipað að bera.

Þetta var umdeild kona, en vissulega kjarkmikil.

Eitt frægasta viðtal hennar var við Moammar Gaddafi, einræðisherra í Líbýu. Hún sagði síðar að hann hefði verið sá heimskasti sem hún hefði hitt.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=syCLw-Kh9z4]
Siðaðra manna háttur?

Lögfræðingur sem kom í Kastljósið sagði að það væri siðaðra manna háttur að leysa mál fyrir dómstólum.

Nú hefði ég haldið að það væri einmitt þveröfugt – það væri siðaðra manna háttur að leysa mál með samningum og málamiðlunum.

Og þá á ég ekki sérstaklega við Icesave – það mál má vel fara fyrir dómstóla ef samningar takast ekki. Það væri enginn heimsendir. Kannski kominn tími til að menn andi djúpt andspænis þessu leiðinlega deilumáli.

En þetta er auðvitað misjafnt. Ég kem úr fjölskyldu þar sem fólk kemur aldrei inn í dómssali, ég held það eigi við um margar kynslóðir aftur í tímann. Hins vegar kem ég stundum á eyju í Grikklandi þar sem íbúarnir eru sífellt í málaferlum hver við annan út af smæstu hlutum. Hver veit – kannski er það betra en að fólkið fari að slást úti á götunum?

Í hinum engilsaxneska heimi er mikið kvartað undan því sem kallast culture of litigation. Það er þegar fólk finnur sig knúið til að fara í mál út af öllum sköpuðum hlutum. Í Bandaríkjunm er þetta náttúrlega þjóðaríþrótt, en sums staðar stendur það reyndar á gömlum merg eins og á Írlandi – löngum þóttu Írar þjóða fremstir í lagaflækjum.

Lögfræðingar eru auðvitað hæstánægðir í slíku ástandi og frá þeirra bæjardyrum er það sjálfsagt mjög siðað.
Þjóðaratkvæði um kvótann blasir við

Það er varla gæfulegt að blanda saman kosningum um Icesave og kosningum til Stjórnlagaþings.

Nógu er flækjustigið í Icesavemálinu hátt.

Stjórnlagaþingskosningin útheimtir vandaðan og góðan undirbúning. Mistök frá því í kosningunum mega ekki endurtaka sig.

Þá á ég ekki við það sem Hæstiréttur notaði til að ógilda kosninguna – rök réttarins voru mörg afskaplega klén.

Heldur frekar aðdraganda kosninganna og kynningu á frambjóðendum sem var alls ekki nógu góð.

Þessu er varla hægt að flýta – jafnvel þótt mörgum þyki sýnt að ekki megi tefja mikið að breyta ýmsum greinum stjórnarskrárinnar.

Annars getur vel verið að fleiri þjóðaratkvæðagreiðslur séu á döfinni.

Ný skoðanakönnun sýnir að 70 prósent þjóðarinnar eru andsnúin núverandi stjórnkerfi fiskveiða.

Einhvern tíma hlýtur ríkisstjórnin að taka af skarið og reyna að koma í gegnum þingið frumvarpi til að breyta kerfinu. Hún getur ekki heykst á því miklu lengur. Þetta mun valda miklum deilum, bæði á þingi og úti í samfélaginu.

Það hefur verið tekist á um samningaleið svokallaða, fyrningarleið og svo hefur hópur fólks af Vestfjörðum lagt fram sínar tillögur.

Miðað við þá stöðu sem er uppi í stjórnkerfinu virðist einsýnt að það fari í þjóðaratkvæðagreiðslu á einhverjum tímapunkti – þá líklega fyrir tilstuðlan forseta.
Þörf á skapandi stjórnmálum

Staðreyndin er, og það sem má ekki segja, að Vesturlönd eru í bullandi vandræðum og kvíða vegna atburðanna í Líbýu, Egyptalandi, Bahrein og Alsír. Þau horfa með ótta til þess að uppreisnir breiðist víðar út.

Vesturlönd hafa reitt sig á harðstjóra í þessum löndum til að halda þeim mikla mannfjölda sem þar býr í skefjum, til að halda niðri olíuverði, til að tryggja hag Ísraels.

Mubarak var þægur og liðlegur harðstjóri, Gaddafi hefur virkað eins og hálfbrjálaður fantur – en menn hafa samt umborið hann.

David Cameron fór til Kaíró að reyna að ná tengslum við núverandi stjórnarherra þar. Þeir ríkja í umboði hersins. En þetta er sterkur leikur hjá Cameron – og aðrir vestrænir leiðtogar þurfa að vera skapandi í því hvernig þeir nálgast þessa miklu uppreisnarhreyfingu.

Einhvern tíma er hugsanlegt að Saudi-Arabía springi líka. Þar situr forrík og ótrúlega spillt yfirstétt, en undirstéttin er eins og í öðrum löndum á svæðinu fjölmenn, ung að árum og sér lítil tækifæri eða tilgang í lífinu.

Þetta hefur áhrif út um allan heim – eða hvað segið þið um bensínverð sem er stöðugt á uppleið og er þegar þetta er skrifað 223 krónur á lítrann.
Sigrún: Magma enn og aftur

Sigrún Davíðsdóttir flutti pistil um Magma og HS Orku og hugsanleg kaup lífeyrissjóða í Speglinum. Þar segir meðal annars:

- - -

Spegillinn hefur áður reifað raunasögu erlendra fjárfestinga á Íslandi og ekki bæta gjaldeyrishöftin úr skák. Það vakti því vonir að erlendur fjárfestir, Magma Energy, hyggði á fjárfestingar í orkugeiranum. Athygli Magma beindist að HS Orku. Í ársreikningum 2008 sagði að það væri ,óvissa um áframhaldandi rekstrarhæfi félagsins. Með öðrum orðum þá rambaði HS Orka á barmi gjaldþrots í byrjun 2009.

Magma keypti meðal annars hlut Orkuveitu Reykjavíkur í HS Orku. Orkuveitan er annað orkufyrirtæki sem stendur illa eftir skuldsetningu og óstjórn fyrri ára. Það er gullin regla að stofnanir í almannaeigu selji ekki eignir nema gegn beinhörðum peningum. Samt fékk Magma sjö ára kúlulán frá Orkuveitunni og fleira orkaði þar tvímælis.

Í fyrstu ætlaði Magma ekki að eignast HS Orku í heild. En svo keypti Magma 98,5 prósent í fyrirtækinu. Þessi formálalausa breyting vakti þá tilfinningu að eigendur Magma hefðu ekki komið hreint fram í upphafi. Þar við bættist að Magma á HS Orku um eignalaust skúffufélag í Svíþjóð, að þarna eru lán gegn veði í bréfum og að eignarhaldið á Magma er í óljósum strúktúr. Allt þetta hefur vakið óþægileg hugrenningatengsl og grafið undan traustinu á Magma.

Uppgjör Magma fyrir seinni hluta síðasta árs liggur nú fyrir. Ross Beaty aðaleigandi og forstjóri Magma sagði fyrir nokkrum dögum að jarðvarmageirinn hafi ekki skilað þeim hagnaði sem búist var við. Nú virðist Magma stefna á aðra kúvendingu. Félagið er í viðræðum við hóp íslenskra lífeyrissjóða um að þeir kaupi fjórðung til fimmtung í HS Orku.

Samkvæmt uppgjörinu næstum þrefaldaðist tap Magma á síðasta ári, úr 3,5 milljónum dala í rúmar 9 milljónir dala. Lykiltölur eins og hagnaður af eigið fé, eignum og fjárfestingum, allt saman ábendingar um hversu vel fyrirtækinu er stjórnað, eru allar neikvæðar, á bilinu 14-20 prósent.

Kúvending Magma í HS Orku er því kannski skiljanleg. Miðað við að Magma fékk seljendalán með umdeildum vöxtum fyrir kaupunum og að Magma greiddi mjög sennilega að hluta í aflandskrónum þá má vel sýna fram á að sala í beinhörðum peningum muni í raun borga upp hlut Magma í HS Orku.
Furðulegur Gaddafi

Þetta er einhver furðulegasta ræða sem þjóðarleiðtogi í vandræðum hefur flutt. Gaddafi Líbýuforseti, með regnhlíf, birtist í fáar sekúndur í líbýska sjónvarpinu og segir eitthvað í þessa veru:

„Ég er ánægður, því ég var að tala við ungt fólk á Græna torginu í gær, en þá kom regn, lof sé guði, og það er góður fyrirboði. Ég vil segja þeim að ég er í Trípolí en ekki Venesúela – ég varð að koma hingað til að afsanna illan rógburð.“

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=jIz6qthH1UQ]
Flækjur

Icesavekosningin í mars á síðasta ári snerist um hvort samningur sem þá hafði verið gerður og samþykktur á Alþingi ætti að halda gildi sínu. Hún snerist ekki um að borga ekki – það var margítrekað, líka af forseta Íslands.

Nú skilst manni að næsta Icesavekosning snúist um síðustu útgáfuna af Icesave annars vegar og dómstóla hins vegar. Áframhaldandi samningaviðræður virðast ekki vera í boði.

Því er hægt að segja að valið standi milli þess að segjast ætla borga eða segjast ekki ætla að borga.

Margir sérfræðingar eiga eftir að koma fram og skýra út samninginn, mæla með því að hann verði samþykktur, en það mun engu breyta – svarið verður alltaf það sama: „Við eigum ekki að greiða skuldir óreiðumanna!“

Og það mun ráða úrslitum.

En er hugsanlegt að Icesave kosning sem fer fram í apríl muni ekki bara snúast um Icesave?

Heldur líka um líf ríkisstjórnarinnar?

Og um ESB?

Það sýnist manni allavega á bogginu. Og þá eru málin farin að flækjast aðeins – og spurning hvort við stöndum ekki frammi fyrir ógurlegum deilum næstu tvo mánuðina.
Góður bónus

Mér er sagt að lagið Til hamingju Ísland hafi verið spilað nokkrum sinnum á Útvarpi Sögu í morgun. Innhringjendur voru meira að segja farnir að syngja með.

Kunningi minn sem hlustar á útvarp Sögu sagði að þetta hefði bókstaflega verið epísk útsending.

Maður fór um bæinn og talaði við fólk. Í flestum var hljóðið eitthvað á þessa leið:

„Æ, ekki meir, ekki meir!“

En það verður þjóðaratkvæðagreiðsla eftir innan við tvo mánuði – ætli líklegasti kjördagurinn sé ekki 9. apríl. Spurning hvort stjórnlagaþinginu verður fléttað saman við.

Menn eru misjafnlega kátir.

Ég hitti gamlan Alþýðubandalagsmann sem sagði að Ólafur Ragnar hefði náð að slá tvær flugur í einu höggi: Upphefja sjálfan sig og klekkja á gömlum fjandmönnum úr Alþýðubandalaginu.

Svo er það hópurinn sem stóð fyrir undirskriftasöfnuninni kjósum.is. Hann vann náttúrlega góðan sigur í gær. Hluti af sigrinum er að forsetinn sjálfur hafi farið að hringja út til að kanna gildi söfnunarinnar.

Hópurinn getur líka fagnað öðru. Ég held að megi fullyrða að allir aðstandendur söfnunarinnar séu hatrammir andstæðingar inngöngu Íslands í ESB.

Fyrir þá væri góður bónus ef Icesave gæti truflað umsóknarferlið, eins og hollenskur þingmaður var að hóta í fréttum í kvöld.
Svona var Icesave kynnt

Það má rifja upp ýmislegt varðandi Icesave. Eitt af því er hvernig þessir reikningar voru kynntir á erlendri grund. Hér má sjá skjámynd af vef Icesave í Bretlandi. Þið getið smellt á myndina til að stækka hana. Auðvitað skuldbindur þetta ekki íslenska skattgreiðendur, en það sýnir hins vegar siðleysið sem var í kringum þessa útgerð alla.
Íslenskir vanskilamenn

Viðbrögð frá Holland vegna Icesave eru miklu harðari en viðbrögðin frá Bretlandi.

Ástæðan er einfaldlega sú að málið er ofar á dagsskránni í Hollandi en Bretlandi. Það má heldur ekki gleyma að Icesave opnaði seint í Hollandi, þegar menn voru farnir að vita að hér stefndi allt í þrot – og málið því í reynd hið svívirðilegasta.

Í Bretlandi er málið neðar á dagskránni – þar hefur lausn þess mestanpart hvílt á herðum ráðuneytisfólks.

En Hollendingarnir blása í herlúðra, pressan tekur stórt upp í sig, og það virkar á stjórnmálamenn sem þurfa að rísa undir stóru orðunum.

Hér er forsíða De Telegraaf, stærsta blaðs Hollands, þar sem segir að Íslendingar séu vanskilamenn:
Tillögur Kristins og félaga

Kristinn H. Gunnarsson er í hópi fólks sem kemur aðallega af Vestfjörðum sem leggur til breytingar á fiskveiðistjórnunarkerfinu.

Kristinn var í Silfri Egils í gær og reifaði tillögurnar stuttlega.

Hér á vef hans má sjá nánari útfærslu á tillögunum.
Uppreisn gegn Gaddafi

Gaddafi Líbýuforseti getur drekkt uppreisn gegn sér í blóði í skjóli þess að land hans er að miklu leyti lokað.

Gaddafi hefur á sér það orð að vera ofbeldishneigður, duttlungafullur og jafnvel geðtruflaður. En honum hefur tekist að ríkja í Líbýu í 41 ár.

Fréttamenn fá ekki að koma til Líbýu til að fylgjast með atburðunum, í landi eins og þessu er auðvelt að loka fyrir internetið. Það er ekkert tjáningarfrelsi í landinu.

Gaddafi á syni sem stjórna ríkinu ásamt honum – allt í skjóli hersins. Einn þeirra hefur keypt hluti í ítölskum knattspyrnufélögum og synirnir stundað fjárfestingar með olíupeninga Lýbíu á erlendri grund.

Það vakti til dæmis athygli í hittifyrra þegar fjárfestingasjóður frá Líbýu vildi kaupa Kaupþing í Lúxemborg.
Að kvöldi enn eins Icesavedagsins

Sterkustu rök Ólafs Ragnars á blaðamannafundinum í dag voru þau að Icesave málið hefði einu sinni farið til þjóðarinnar – og það ætti að fara þangað aftur. Að þjóðin ætti áfram að hafa lögggjafarvald í málinu, eins og hann orðaði það.

Sum önnur rök voru furðu veik.

Hann vitnaði í skoðanakannanir – í raun var bara ein skoðanakönnun og hún var kostuð af vefriti sem hefur barist gegn samþykkt Icesave.

Hann vísaði í undirskriftasöfnunina og talaði um fimmtung atkvæðisbærra manna. En 40 þúsund eru ekki fimmtungur þeirra. Atkvæðisbærir menn voru um 230 þúsund í fyrra.

Hann talaði um að það væri sama þing nú og síðast þegar málið fór í þjóðaratkvæði – það var illskiljanlegt að það breytti einhverju.

Og hann talaði um að það hefði verið mjótt á mununum þegar þingið greiddi atkvæði um hvort málið skyldi fara í þjóðaratkvæðagreiðslu.

En þá má benda á að ríkisstjórnir hafa oft nauman meirihluta í þinginu – án þess að forseti láti sig það sérstaklega varða.

En fyrsta röksemdin er nokkuð sterk og nægir líklega.

Einn vandinn við þjóðaratkvæðagreiðsluna er hins vegar að við vitum ekki hverjir kostirnir eru.

Eru nýir samningar í boði? Nei, líklega ekki.

Fer málið þá fyrir dómstóla? Hvernig er liklegt að slíkt mál fari?

Halda Bretar og Hollendingar kröfum sínum til streitu – eða eru þeir kannski farnir að þreytast?

Valda tafir á málinu okkur skaða – eða skipta þær kannski litlu sem engu máli?