Tvennir eða þrennir tímar í fjölmiðlum

Ég hef gengið í gegnum margt í fjölmiðlum á ævinni.

Þau eru ófá blöðin sem ég hef unnið á sem hafa farið á hausinn: Tíminn, NT, Helgarpósturinn, Pressan, Morgunpósturinn, Eintak, Heimsmynd, Alþýðublaðið.

Oft var það þannig að maður fékk lítið eða ekki útborgað.

Á Helgarpóstinum var stundum sagt við mann á útborgunardegi:

Er nóg fyrir þig að fá tvö þúsund krónur, heldurðu að það dugi ekki yfir helgina?

Og af því aðalmálið var að detta í það var maður sæmilega ánægður.

Á einu blaðinu var framkvæmdastjóri sem lokaði sig inni til að þurfa ekki að sinna kröfum starfsmanna. Þeir stóðu heilu dagana og börðu á dyrnar hjá honum. Hann var grunaður um að fara út um glugga á annarri hæð til að þurfa ekki að mæta óðu fólki sem vildi fá launin sín.

Þegar Helgarpósturinn fór endanlega á hausinn voru þar komnir til starfa blaðamenn sem höfðu áhuga á kjarabaráttu. Þeir fóru í setuverkfall þegar þeir fengu ekki útborgað ein mánaðarmótin í staðinn fyrir að sýna skilning eins og ég hafði gert.

Það var eins og við manninn mælt. Útgáfu blaðsins var snarlega hætt.

Oftast var maður látinn greiða í lífeyrissjóði. En það var algjörlega undir hælinn lagt hvort þessar greiðslur sem voru teknar af manni skiluðu sér svo í lífeyrissjóðina. Yfirleitt held ég að svo hafi ekki verið. Staða mín í lífeyriskerfinu er ekki góð.

Eftir þetta – og vegna nokkurrar óreglu – varð ég nokkuð skuldugur eftir þennan tíma. Ég hef sem betur fer náð að vinna mig út úr því.

Ég hef mikla samúð með öllu fólki sem missir vinnuna.

Þetta hefur samt alltaf verið svona í fjölmiðlunum. Ég er farinn að þekkja þetta aðeins eftir næstum 30 ár í bransanum (hjálp!). Það var æðislegt uppgangstímabil í kringum 1986. Svo hrundi það allt; ég missti vinnu og líka fjöldi kollega minna.

Það sama gerðist snemma á síðasta áratug. Þegar kreppir að merkja menn það mjög snemma á fjölmiðlunum.

Menn hafa verið að spyrða mig saman við ofurlaun. DV hefur kallað mig súperlaunamann og helsta launagæðing Ríkisútvarpsins. Ég held þetta eigi rætur að rekja til umtals sem fór í gang þegar ég hætti á Stöð 2 á sínum tíma. Þá var Fréttablaðinu markvisst beitt til að spinna sögur um að ég hefði verið óheyrilega vel haldinn í launum.

Ég sagði frá því þá og stend enn við það að ég fór frá Stöð 2 vegna vinnuaðstöðunnar. Launin sem mér buðust þar voru hærri en á Ríkisútvarpinu.

Og þá get ég alveg upplýst það – þótt það sé kannski einhvers konar samningsbrot sem ég vona að mér verði fyrirgefið – að síðast þegar ég gáði var ég með rétt rúmlega 800 þúsund krónur í mánaðarlaun frá Rúv.

Þess utan hef ég fengið tvenn jakkaföt til afnota síðan ég byrjaði að vinna þar fyrir einu og hálfu ári.

Fyrir mig er borgaður hluti af símakostnaði og áskrift að helstu fjölmiðlum.

Ekki bifreiðakostnaður eða önnur hlunnindi.

Ég sé um sirka sjötíu þætti á ári – Kiljuna og Silfur Egils.

Þetta eru góð laun. En ég held ekki að þau geti talist vera ofur.

Ég geri ráð fyrir því að þurfa að taka á mig launalækkun eins og fleira vinnandi fólk.

Mér finnst það reyndar skítt. Kjaraskerðingin sem er að verða nemur 30-40 prósentum. Húsnæðislánin okkar æða upp. Ekki einu sinni á dimmustu tímum verðbólgunnar var ætlast til að fólk tæki á sig launalækkanir ofan á það.