arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kristinn: Ríkisstyrkurinn

Kristinn H. Gunnarsson, fyrrverandi alþingismaður, skrifar um gjaldþrot Eyrarodda og kvótakerfið á heimasíðu sína. Í greininni segir meðal annars:

„Gjaldþrot Eyrarodda á Flateyri beinir kastljósina að helstu meinsemdinni í kvótakerfinu, ríkisstyrknum sem handhöfum kvótans er færður með framsalinu. Ríkið veitir árlega heimildir til veiða á tilteknu magni á tilgreindum fisktegundum svo gott sem ókeypis. Þrátt fyrir að veiðigjald hafi verið sett á með lögum fyrir tæpum áratug til þess að sætta þjóðina við kvótabraskið hefur það verið flest árin aðeins á bilinu 1-2 k/kg fyrir að veiða 1 kg af þorski, reyndar sum árin ekkert. Það er fyrst þetta fiskveiðiár sem gjaldið hefur hækkað og er 6,44 kr/kg. Veiðigjaldið er brandari á kostnað þjóðarinnar og sérstaklega fólksins í sjávarbyggðunum þegar litið er til þess að þessa sömu heimild getur útgerðarmaðurinn sér að kostnaðarlausu leigt öðrum og fengið fyrir 250 – 280 kr.

Ágóðinn er gríðarlegur af þessum viðskiptum. Hægt er að selja veiðiréttinn langt fram í tímann, þar sem útgefnar veiðiheimildir, aflahlutdeildin er ótímabundin, og þá er söluverðið margfeldi af árlegu kvótaleiguverði. Hæst fór verðið í um 4.000 kr/kg. Þetta er skýringin á því að unnt hefur verið að auðgast um milljarða króna af því að selja kvóta. Megnið af gróðanum undanfarinn áratug hefur runnið út úr greininni í vasa fáeinna. Það sést best á því að skuldir útgerðarfyrirtækja jukust um 400 milljarða króna, fyrst og fremst vegna kvótakaupa. Í öðrum atvinnugreinum væri hagnaðurinn af kvótasölu færður sem ríkisstyrkur til viðkomandi einstaklinga og fyrirtækja.

Eyraroddi hefur ekki átt kvóta og hefur þurft að leigja til sín kvóta. Það stendur verr að vígi en kvótafyrirtækin sem kvótaleigunni nemur og því líka að eige ekki öruggan aðgang að heimildum. Fremur en að ráða bót á meinsemdinni í kerfinu er gripið til þess ráðs að útdeila byggðakvóta. Hann er líka ókeypis og er í raun líka ríkisstyrkur. Þannig er fyrirtæki sem stendur höllum fæti í samkeppni við önnur sem njóta ríkulegs ríkisstyrks færður ríkisstyrkur svo það geti þraukað eitthvað lengur. Boðaður 300 tonna byggðakvóti til Flateyrar er ekkert annað en 75-80 milljónir króna í peningum.“
Meira en sex þúsund Rússar

Handboltamaðurinn Alfreð Gíslason hafði miklar áhyggjur af því í sjónvarpsviðtali að „það yrði flætt yfir okkur“ ef við gengjum í Evrópusambandið.

Slíkur yrði straumur fólks hingað.

Hann virtist ekki vita að hingað hefur verið frjáls för Evrópubúa í mörg ár vegna EES og Schengen – og að innflutningur vinnuafls hingað náði hámarki fyrir nokkrum árum en hefur minnkað síðan.

Og að útlendingar hafa í stórum stíl verið að vinna störf sem við Íslendingar kærum ekki um, ekki einu sinni á tíma atvinnuleysis.

Á móti kemur til dæmis að fimmtán íslenskir handboltamenn leika í efstu deild í Þýskalandi og þar eru líka tveir íslenskir þjálfarar.

Þessir íþróttamenn geta farið á milli eins og ekkert sé – einmitt vegna Evrópusamninga.

Þetta er heldur ekkert smáræði, sé talan fimmtán rétt – hana hef ég úr íþróttafrétt sem ég fann á vefnum – samsvarar það því, miðað við höfðatölu, að meira en sex þúsund Rússar væru að spila handbolta í efstu deild í Þýskalandi.
Ríkislögreglustjóri getur vel svarað

Í umfjöllun Fréttablaðsins um breska flugumanninn Mark Kennedy kemur fram að ríkislögreglustjóri vilji ekki tjá sig um málið.

Fréttablaðið hafði samband við hann til að spyrja hvort embættið hefði vitað af ferðum Kennedys.

Það er eðlilegt að spurt sé.

Í fyrsta lagi er í hæsta máta óeðlilegt að lögreglunjósnarar starfi við iðju sína í öðrum löndum en sínum eigin.

Í öðru lagi er sjálfsagt að hreinsa loftið – það ekki boðlegt ef lögreglustjórinn hefur vitað um veru flugumannsins í hópi mótmælendanna.

Ríkislögreglustjóri svarar því aðeins að embættið hafi ekkert um þetta mál að segja.

Fréttablaðið segist líka hafa spurnir af því að breska lögreglan hafi varað ríkislögreglustjóra við því að í hópi umhverfisverndarfólks sem kom hingað árið 2005 væru harðir aðgerðasinnar. Ekki fylgir sögunni hvernig breska lögreglan aflaði þeirra upplýsinga.

Ríkislögeglustjórinn getur vel svarað þessu.
Kreppukrukkan

Kári er búinn að setja upp svokallaða Kreppukrukku.

Sá sem minnist á kreppuna á heimilinu þarf að borga tuttugu krónur.

Hann bindur miklar vonir við þetta framtak, telur að safnist talsvert fé sem megi nota til nytsamlegra hluta.

Ég spurði hvort Silfur Egils mætti kannski vera undanþegið.

Hann svaraði:

„Pabbi, annars myndi ég verða milljónamæringur.“

Eins og sjá má eru þegar komnir aurar í Kreppukrukkuna.
Flautuleikarar

DV birtir í dag furðulega frásögn af því hvernig íbúar sveitarfélags fyrir norðan steyptu sér í stórar skuldir til að gerast stofnfjáreigendur í sparisjóði.

Með fréttinni fylgir mynd af nokkrum mönnum sem léku sparisjóðakerfið grátt, Existabræðrum og Guðmundi Haukssyni.

Þettta minnir mann dálítið á frægt ævintýri um flautuleikarann í bænum Hameln í Þýskalandi.

Flautuleikarinn lék á pípu sína og laðaði burt börnin í bænum – þau fóru í humátt á eftir honum, beint til glötunar.

Elsta myndin sem þekkt er af flautuleikaranum í Hameln, frá 1592. Grimmsbræður skráðu söguna af flautuleikaranum, en skáldin Goethe og Robert Browning gerðu honum einnig skil.
Aspir, gróður og fólk

Ég er á því að fátt hafi fegrað þetta land meira en aspirnar sem hafa vaxið hér síðustu áratugina.

Munum að fyrir 1950 var Reykjavík gróðurvana melur. Myndir frá því fyrir þann tíma sýna byggð með húsum, en það eru engin tré.

Amma mín var frá Noregi. Hún kom fyrst til Íslands 1928. Það sem henni fannst skrítnast var skorturinn á trjágróðri. Stundum gekk hún upp á Grettisgötu til að skoða tré sem var þar.

Þarna hefur orðið algjör bylting. Reykjavík er orðin fallega gróin borg. Trjágróðurinn veitir skjól – hann er ein ástæðan fyrir batnandi veðurfari í borginni. Af trjánum er góð lykt á vorin, ekki síst af öspunum á Laugaveginum.

Auðvitað eru til hreinstefnumenn sem vilja ekkert nema birki, telja að allt annað sé útlendur gróður. Það má svosem til sanns vegar færa, en þá má líka benda á að öll erum við meira og minna aðskotadýr í þessu landi.

Nema tófan sem var hér fyrir landnám – og smaug þá um birkiskóginn sem fyrstu kynslóðir Íslendinga eyðilögðu.
Kiljan annað kvöld

Fyrsti þáttur Kiljunnar á þessu ári er annað kvöld.

Við kynnum til sögunnar nýjan liðsmann, það er Haukur Ingvarsson, bókmenntafræðingur og útvarpsmaður.

Í þessum þætti fjalla Haukur og Þorgerður E. Sigurðardóttur um eina umtöluðustu bók seinni ára, skáldsöguna Freedom eftir Jonathan Franzen. Vegna bókarinnar komst Franzen á forsíðu Time í fyrra – þetta er breið lýsing á lífi millistéttarfólks í bandarískum nútíma þar sem allt er undir, tilfinningalífið, fjölskyldan, ástin og pólitíkin.

Við ræðum einnig um bókina Kaffihús tregans eftir Carson McCullers en hún er nýkomin út í þýðingu Óskars Árna Óskarssonar.

Sigríður Pétursdóttir kemur í þáttinn og segir frá bók sinni Geislaþráðum, en hún innheldur sögur sem sagðar eru á formi tölvupóstssamskipta.

Við Guðjón Friðriksson förum á skáldaslóðir í Fossvogskirkjugarði. Í þessum þætti koma meðal annarra við sögu Sigfús Daðason, Steinar Sigurjónsson, Hannes Sigfússon, Þorgeir Sveinbjarnarson og Jóhannes úr Kötlum.

Haukur Ingvarsson er nýr liðsmaður Kiljunnar. Hann verður í þættinum annan hvern miðvikudag ásamt Þorgerði E. Sigurðardóttur.
Stjórnarbylting á tíma internetsins

Internetið gerir heiminn merkilega lítinn stundum.

Ég hitti kunningja minn Smára McCarthy á Skólavörðustígnum.

Hann er mikill netmaður, stóð ásamt fleirum fyrir komu Julians Assange til Íslands á sínum tíma.

Við fórum að tala um Túnis og Smári sagði mér að í gær hefði kunningi hans þar orðið ráðherra í nýrri ríkisstjórn landsins.

Ráðherrann heitir Sidi Amamou, þeir þekkjast reyndar bara af netinu. Smári hafði hjálpað honum að komast fyrir ritskoðunina sem hefur ríkt í Túnis. Hann er reyndar kallaður Slim og er úr svokölluðum Sjóræningjaflokki, er líka bloggari og netverji. Slim var fangelsaður um tíma fyrir skoðanir sínar.

En þetta eru merkilegir atburðir í þessu litla landi við Miðjarðarhaf sem hingað til hefur verið frekar friðsælt. Þarna hefur ríkt aðskilnaður milli ríkis og trúar – í anda landsföðursins Bourgiuba sem ríkti lengi og varð fjörgamall.

Um leið hefur orðið til mikil spilling á æðstu stöðum og nú er sagt að burtrekinn forseti landsins, Ben Ali hafi tekið með sér gullforðann í útlegðina til Saudi-Arabíu. Líklega fæst hann seint afhentur úr því spillingarbæli.

Þessir atburðir gerast í heimshluta þar sem ástandið er býsna viðkvæmt. Ein hættan er sú að íslamistar færi sig upp á skaftið. Svo er möguleiki á að átökin breiðist út til nálægra landa. Þar eru helst Alsír – þar sem tvívegis hafa geisað blóðug borgarastríð síðustu sextíu árin – einræðisríkið Líbýa og svo Egyptaland sem er sannkallaður suðupottur. Þar trónir hinn aldraði Hosni Mubarak yfir hernaðareinræði, heldur íslamistum niðri en líka þeim sem kalla á aukið lýðræði.

Sidi Amamou, kunningi Smára sem ég hitti á Skólavörðustígnum. Hann er nú orðinn ráðherra í stjórn Túnis.
Illur fengur, illa forgengur

Fréttablaðið greinir frá því að sjömenningaklíka Jóns Ásgeirs áskilji sér rétt til að verja eigur sínar í útlöndum.

Nú skilur þessi hópur fólks, sem inniheldur meðal annars Pálma Haraldsson, Þorstein Jónsson, Jón Sigurðsson og Hannes Smárason eftir sig gjörsamlega sviðna jörð á Íslandi.

Og brjálæðislegustu skuldasúpu sem hefur þekkst.

En klíkubræður eiga semsagt enn eignir í útlöndum – og ætla að hanga á þeim.

Væntanlega í skjóli þess sem er kölluð „takmörkuð ábyrgð“. En á móti nýtur klíkan takmarkaðs álits.

Vegur þessa hóps myndi hins vegar vaxa ef eigurnar yrðu færðar heim og notaðar til að grynnka á skuldunum.

En græðgin – og blindan sem græðgin slær á fólk – er líklega svo mikil að það gerist aldrei.
Dýrt vín

Það eru klassískar fréttir í breskum fjölmiðlum þegar fjallað er um bankamenn sem fagna bónusgreiðslum til sín með því að kaupa rándýrar vínflöskur.

Svona fréttir birtast iðulega, fólk tekur andköf af hneykslun, það er talað um að bónusarnir séu ósiðlegir, en breska stjórnin gerir ekki neitt í því, sama hvaða flokkur er við völd. City er ríki í ríkinu og hefur í raun meiri völd en ríkisstjórnin.

Hér á Íslandi fengum við stundum fréttir í þessum dúr á tíma útrásarvíkinganna – en annars hefur aldrei þótt fínt að flíka auði sínum á Íslandi, ekki nema þann stutta tíma þegar útrásarsturlunin var í hámarki.

Þess vegna vekur útgerðarmaðurinn sem keypti rándýra vínið í fríhöfninni svo mikla athygli. Þetta særir líka velsæmiskenndina, enda er skilningur flestra að útgerðin eigi ekki verðmætin í sjónum, heldur hafi þau eingöngu að láni til að nytja þau.
Hæg heimatök

Það hefur komið fram að Björgólfur Guðmundsson hafi verið með skrifstofu í Landsbankanum milli skrifstofa bankastjóranna Sigurjóns Árnasonar og Halldórs J. Kristjánssonar.

Þetta er sérstaklega tilgreint í skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis og talið óeðlilegt, enda var stöðugt verið að dæla peningum í fyrirtæki þeirra Björgólfsfeðga og kumpána þeirra.

Eða kannski má bara kalla það „hæg heimatök“?

Sigurjón og Halldór er nú í strangri lögreglurannsókn, Sigurjón í gæsluvarðhaldi og Halldór í farbanni.

Meðal þess sem sagt er að Sigurjóni sé gefið að sök er að heimila yfirdráttarlán upp á 4,5 milljarða króna til búlgarsks viðskiptafélaga Björgólfs Thors Björgófssonar nokkrum dögum áður en Landsbankinn féll. Lánið er sagt hafa verið notað til að kaupa hlutabréf í Landsbankanum – þá væntanlega í þeim tilgangi að halda hlutabréfaverðinu uppi.

En eins og margoft hefur komið fram var Björgólfur Thor algjörlega ótengdur aðili.
Góð viðvörun

Það barst í tal í fjölskylduboði í kvöld að ég hefði verið nefndur í blaði í tengslum við forsetaembættið.

Kári gaf ekki sérstaklega mikið fyrir það en sagði:

„Gerðu eitt fyrir mig, pabbi. Ekki enda sem útrásarvíkingur.“
Smávegis um Svía

Svíar hafa gott lag á ýmsu.

Þegar ég var að alast upp var hér landlæg óbeit á Svíum í vissum kreðsum.

Það var talað um sænsku mafíuna og óholl áhrif frá Svíþjóð. Ég man ekki betur en að gerður hafi verið sjónvarpsþáttur um sjálfa sænsku mafíuna – það mætti vel rifja hann upp.

Því var líka lengi spáð að Svíþjóð myndi hrynja undan þunga velferðarkerfisins. Það hefur ekki gerst og nú er Svíþjóð það land á Vesturlöndum þar sem efnahagsástandið er hvað best.

Svíum er líka margt gott lagið.

Ég hef til dæmis alltaf verið hrifinn af Ingvari Kamprad, stofnanda Ikea. Ég tek fram að ég höndla ekki að skrúfa saman Ikea mublur og að Ikea verslun er giska nálægt minni hugmynd um helvíti, en stjórnunarstíll Kamprads er flottur.

Hann þolir til dæmis ekki langa fundi og það hefur verið regla hjá fyrirtæki hans að á fundum skuli fólk standa og að það fái ekki kaffi eða aðra hressingu.

Hér segir svo frá stærstu verslun Norðurlanda sem er í Gekas í Svíþjóð. Það hefur aldrei verið meira að gera hjá þessari verslun, en samt auglýsir hún aldrei, fyrir utan litla jólakveðju í staðarblaðinu, Hallands Nyheter.
V-áhrif

Fór að sjá Íslandsklukkuna í kvöld.

Þetta er að mörgu leyti góð sýning, kannski helst til löng, leikur yfirleitt prýðilegur og það er kostur að leikarar fara vel með textann sinn.

Maður spyr hins vegar hvort verið sé að spara í leikmyndadeildinni? Leikmyndin var frekar naumhyggjuleg.

Ég sá sýningu á Íslandsklukkunni þegar ég var átta ára, hlustaði sem strákur margsinnis á upptökuna sem gefin var út hjá Fálkanum með nokkrum hljómplötum í rauðri öskju.

Íslandsklukkan er ekki leikrit, heldur sviðsett skáldsaga. Það finnur maður glöggt þegar maður sér hana í leikhúsi. Ég er ekki viss um að þeir sem hafa ekki lesið bókina viti alveg hvað er að gerast. Að því leyti er eiginlega furða hversu oft hún hefur verið leikin á íslensku sviði – en það stafar líklega af því að þetta var á sínum tíma opnunarsýning Þjóðleikhússins.

En Íslandsklukkan er full af góðum tilsvörum og bráðskemmtilegum persónum, þá sérstaklega Jóni Hreggviðssyni, Jóni Grindvíkingi, Jóni Marteinssyni, Magnúsi í Bæðratungu, dómkirkjuprestinum og eiginkonu Arnasar – mér hefur yfirleitt fundist Snæfríður óskiljanleg –þó má kannski hugsa sér að hún sé ómerkilegri persóna en stundum hefur verið talið – en Arnas Arnaæus er ósköp daufgerður og það er hann beinlínis frá hendi höfundarins. Það er ekki á færi neins leikara að gæða hann lífi.

Í leikhúsinu fór ég að hugsa um nafn sem mér hefur ekki komið í hug lengi: Bertolt Brecht. Þetta er sýning sem er líkt og beint úr smiðju hans með tilheyrandi firðaráhrifum – V-Effekt var það kallað – og kannski hæg heimatökin þar sem báðir foreldrar Benedikts leikstjóra numu við Berliner Ensemble á sinni tíð. En kannski er notkun slíkra fjarlægðaráhrifa svo algeng núorðið að menn eru hættir að hugleiða Brecht í því sambandi.

Sjálfur er ég ekki frá því að ég hefði kosið að hafa aðeins meiri „períóðu“ í sýningunni – þetta er nú einu sinni frægasta sögulega skáldsaga á Íslandi – en hitt er svosem alveg tilraunarinnar virði.

Pólitíkin í sýningunni – og þessu verki Laxness – er svo kapítúli út af fyrir sig. Margir tóku öllu sem Halldór sagði sem heilögum sannleik, hversu fjarstæðukennt sem það var. Í bókinni er því meðal annars haldið fram að Kaupmannahöfn hafi verið byggð fyrir íslenskan auð. Það er mjög vitlaus kenning., enda getur Halldór þess sjálfur að sagnfræði verksins sé vafasöm. Það sem eldist miklu betur í verkinu eru raunir Jóns Hreggviðssonar og áralangur þvælingur hans milli valdsmanna meðan hann gránar og verður loks hvíthærður. Maður veit aldrei hvort Jón er morðingi eða ekki – en þessi mannlýsing er svo stórkostleg að Jón fer í hóp klassískra skálka bókmenntasögunnar.

Og eins og hans er von og vísa tókst Ingvari E. Sigurðssyni með eindæmum vel að túlka Jón í leiksýningunni. Það var eiginlega helst þegar hann var á sviðinu að maður lifði sig inn í leikinn – sem er kannski ekki tilgangurinn í Brecht-leikhúsi.

Bertolt Brecht. Kenningar hans um leikhús gengu meðal annars út á svokallaðan Verfremdungseffekt eða firðarárhif. Halldóri Laxness lá oft illa orð til annarra rithöfunda, en hann var hrifinn af Brecht.
Upplausnarástand

Tilraunir til að fá risalán frá Bandaríkjunum stuttu eftir hrun sýna hvílíkt ráðleysi ríkti í stjórnsýslunni hér á þessum tíma.

Enn hefur ekki verið almennilega skýrt hvað var að baki Rússaláninu sem seðlabankastjóri tilkynnti einn morguninn að Íslendingum stæði til boða.

Eða hvernig menn gátu réttlætt fyrir sér þá hugmynd að fá 4 milljarða evra að láni frá Rússlandi?

En svo virðast menn hafa ætlað að nota Rússalánið til að setja þrýsting á Bandaríkjamenn – eins og Ísland gæti enn leikið sama leik og í Kalda stríðinu.

Bandaríkjamenn vísuðu á Alþjóða gjaldeyrissjóðinn eins og aðrar þjóðir sem íslensk stjórnvöld leituðu ásjár hjá á þessum tíma.

Það vildi enginn láta fíkilinn fá meira fé – heldur var honum skipað í meðferð.
Hvítflibbamenn í fangaklefum

Það er eins og oft hefur verið sagt óvenjulegt að sjá jakkafatamenn leidda burt af lögreglumönnum og lokaða inni í fangaklefum.

Ég sá að tveir skríbenta á Pressunni brugðust illa við og töldu mikla óhæfu að svona væri farið með Sigurjón Árnason.

Mynd af honum í lögreglufylgd er hugsanlega fréttamynd ársins.

Einn fjölmiðillinn gerði frétt þar sem var spurt hvernig það væri eiginlega að vera í fangaklefa?

Svoleiðis fréttir eru ekki settar saman þegar venjulegir sakamenn eiga í hlut.
Í Fossvogskirkjugarði

Kiljan hefur aftur göngu sína í næstu viku.

Við erum að vinna efni sem við tókum upp með Guðjóni Friðrikssyni síðsumars.

Þá fórum við í Fossvogskirkjugarð og röbbuðum um skáld sem þar hvíla.

Þessi garður er ekki nálægt því eins frægur og kirkjugarðurinn við Suðurgötu, en hann er þó orðinn nokkuð gamall og sögufrægur – þarna hvíla til dæmis skáld eins og Steinn Steinarr, Þórbergur Þórðarson, Ólafur Jóhann Sigurðsson, Dagur Sigurðarson, Steinar Sigurjónsson, Hannes Sigfússon, Jónas Svafár, Ásta Sigurðardóttir, Jökull Jakobsson og Sigfús Daðason.

Þarna höfum við kreppuárin, skáldin sem lifðu kreppuna og fjölluðu um hana í verkum sínum, atómskáldin og bítnikka. Í þættinum fjöllum við um þetta fólk og sjáum og heyrum brot úr verkum sumra.

Svo er reyndar margt annað að finna í garðinum – til dæmis eru þarna leiði hermanna sem féllu á Íslandi í stríðinu og minnisvarðar um hermenn sem börðust hér við land og komu frá Kanada, Noregi, Bretlandi og Bandaríkjunum.

Í raun er Fossvogskirkjugarður býsna áhrifaríkur staður.

Steinn Steinarr hvílir í Fossvogskirkjugarði, bjó reyndar ekki langt þar frá. Leiði hans er fremur niðurnítt, eins og við Guðjón Friðriksson komumst að þegar við tókum upp efni fyrir Kiljuna.
Rolling Stones og Dressmann

Það var Mick Jagger sem varð þess valdandi að ég fékk mér fyrst jakkaföt.

Ég sá mynd af honum í gráum jakkafötum sem mér fannst svona líka smart.

En ég fór til ungs klæðskera sem þá var á Vesturgötunni og bað hann að sauma svona föt á mig. Klæðskerinn var Sævar Karl Ólason sem síðar stofnaði fræga búð.

Það gerði hann – fötin voru mjög flott. Ég tek fram að þá var ég ansi mjór.

Ég er eiginlega viss um að fötin sem Mick var í hafi verið Armani, varla neitt ófínna.

Ég á allavega erfitt með að tengja hann eða hina í Rolling Stones við Dressmann. En það skal viðurkennt að það er nokkuð vogað markaðsbragð af Norðmönnunum að fá þá til að auglýsa þennan fatnað.

En hvað verður þá um hina Dressmann mennina sem eru orðnir eins og heimilisvinir?
Framtakssjóður og salan á Icelandic

Hér er umfjöllun úr Kastljósi um Icelandic Group, hið dularfulla félag Triton og Framtakssjóð Íslands sem er að selja Icelandic. Lára Hanna klippti þetta út og setti á YouTube.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=N1agG5styoE]
Heilræði rithöfunda

Guardian birtir skemmtilega samantekt þar sem rithöfundar eru spurðir um ráð til að skrifa.

Elmore Leonard segir að maður eigi að vara sig á lýsingarorðum og ekki nota orðið „skyndilega“.

Margaret Atwood ráðleggur bakæfingar.

Roddy Doyle segir að maður eigi ekki að setja mynd af uppáhaldsrithöfundinum sínum á skrifborðið. Hann segir líka að maður eigi að skrifa eins hratt og maður getur þangað til kemur að blaðsíðu 50, þá eigi maður að staldra við og fara að tékka á gæðunum.

Geoff Dyer ráðleggur mönnum að forðast Nabokov en Helen Dunmore mælir með gönguferðum.

Richard Ford segir að höfundar ættu ekki að eignast börn og ræður þeim frá því að lesa gagnrýni um eigin verk. Hann segir líka að þeir eigi ekki að óska kollegum sínum ófarnaðar.

Jonathan Franzen mælir með því að höfundar skrifi í þriðju persónu nema þeir finni sérlega áhugaverða fyrstu persónu rödd.

P.D. James segir að höfundar eigi að lesa mikið en vanda valið. Vondar bækur séu smitandi.
VG, Ögmundur og málefnin

Ég er alveg sammála Ögmundi að fjölmiðlar eiga að fjalla um málefni en ekki bara einblína á hina pólitísku baráttu.

Það hef ég líka gert – ég efast um að nokkur sjónvarpsþáttur á Íslandi fjalli jafn mikið um pólitísk málefni og Silfur Egils.

Þetta hef ég gert með bæði íslenskum og útlendum gestum.

Ég held ég hafi ekki verðskuldað það að Ögmundur kalli mig hrunverja – en tek fram að ég er alls ekki móðgaður yfir því. Ég er alveg sammála honum um opin og lýðræðisleg vinnubrögð.

Pistill Ögmundar helgast náttúrlega af hinni vandræðalegu stöðu sem er komin upp innan VG. Steininn tók úr um kvöldið þegar lauk þingflokksfundi hjá VG, fréttamönnum var svarað með hótfyndni og Ögmundur skammaði fréttakonu Sjónvarps fyrir að fjalla ekki um málefnin. En hvað gat hún sagt um málefnin þegar allt snerist um afsökunarbeiðni vegna orða þingflokksformannsins og alls konar fornemelsi – hjá þingmönnum sem svo vildu lítið við hana tala.

Og hvað varðar málefnin þá er margoft komið fram að Ásmundur Einar er andsnúinn ESB, að Lilja Mósesdóttir vill Alþjóða gjaldeyrissjóðinn burt og að þau Ásmundur, Lilja og Atli telja of langt gengið í niðurskurði í fjárlögunum sem þau treystu sér ekki til að samþykkja.

Þetta vita allir – og líka að innan flokksins geisar hörð barátta sem snýst ekki bara um þessi málefni heldur líka um völd.
Frábær djassplata

Ég hitti meistara Vernharð Linnet stuttu fyrir jól fyrir utan útvarpshúsið.

Spurði hvort það hefðu komið út einhverjar góðar djassplötur.

Verharður sagði að platan Horn með Jóel Pálssyni væri afbragðs góð.

Ég tók hann á orðinu og keypti plötuna.

Það er rétt – hún er frábær.

Saxófónleikarinn Jóel er þarna að flytja verk eftir sjálfan sig með nokkrum helstu hljóðfæraleikurum landsins, það er sérstaklega skemmtilegt hvernig hjómborð eru notuð, píanó, rafmagnspíanó, Hammond og Moog. Á þau spila Eyþór Gunnarsson og Davíð Þór Jónsson.

Að auki leika á plötunni Einar Scheving á trommur og Ari Bragi Kárason á trompet og flygilhorn.

Sjálfur er ég hrifnastur af rólega ópusnum Keili. Það er dálítill Miles í honum. En þetta er allt flott.
Sorphirðan

Um þetta má segja eins og stundum:

Hærri skattar, verri þjónusta.

Nú fáum við að geyma rusl í tunnum í tíu daga. Og það er vegna einhverra íbúa í Fossvoginum að ekki verða sóttar tunnur sem eru lengra en fimmtán metrar frá götunni.

Það er þó á einu sviði hjá borginni sem þjónustan versnar ekki.

Aldrei hafa verið jafn margir og jafn ötulir stöðumælaverðir í bænum. Það er held ég best skipulagða stofnun innan borgarkerfisins.