arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Belafonte á grísku

1965 sungu Harry Belafonte og Nana Mouskouri saman inn á plötu lög eftir Manos Hadjidakis, eitt helsta tónskáld Grikkja. Bæði sungu þau á grísku – líka Belafonte sem er frá Jamaíka.

Hér er hugljúft lag við fallegt ljóð, Θάλασσα Πλατειά, eða Hafið víða.

Söngur Belafontes er ótrúlega fallegur. Og hann fer vel með grískuna.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=-IOAkQMw948]
Hverjir eru skríll?

Það er ansi furðulegt að heyra mann sem ber stórkostlega ábyrgð á þeim búsifjum sem þjóðin hefur orðið fyrir tala um skríl á Austurvelli.

Kjartan sat í stjórn Landsbankans, þess ótrúlega sukkbanka. Hann og félagar hans keyrðu þessa gamalgrónu stofnun í þrot á fáum árum.

Væri kannski rétt að spyrja fólk sem tapaði fé í Landsbankanum hverjir séu skríll?

Eða íslensku þjóðina sem þarf að borga Icesave fyrir þessa náunga?
Græni liturinn dofnar

Vegur þeirra sem mætti kalla sósíalista innan Vinstri grænna hefur vaxið mjög eftir kosningarnar.

Eftir brotthvarf Kolbrúnar Halldórsdóttur er græna hlið flokksins mjög veikluð, helst má búast við að sá hluti sé í höndum Guðfríðar Lilju Grétarsdóttur.

Annars eiga þingmenn flokksins rætur sínar í vinstrinu, og í gamla Alþýðubandalaginu, sumir reyndar að langfeðgatali eins og hinn nýi þingmaður Ásmundur Einar Daðason frá Lambeyrum.

Ég var í sveit í Laxárdalnum þegar ég var drengur, flestir kusu Framsókn, sumir Sjálfstæðisflokkinn, en aðeins einn yfirlýstur sósíalisti var í dalnum, Einar á Lambeyrum, afi Ásmundar, mikill sómamaður.

Kolbrún býðst reyndar til að vera umhverfisráðherra áfram, en ég er ekki viss um að sé mikill hljómgrunnur fyrir því.

Mætti jafnvel leggja ráðuneytið niður í sparnaðarskyni?
Norræna stjórnin?

Ímyndarsmiðir Vinstri grænna og Samfylkingarinnar völdu Norræna húsið sem fundarstað fyrir stjórnarmyndunarviðræður.

Þetta er auðvitað ekki tilviljun.

Steingrímur J. hefur talað um að hann vilji mynda „norræna velferðarstjórn“.

Kannski er þetta tilraun til að stjórnin fái nafnið „Norræna stjórnin“ eða eitthvað í þá veru.

Svona líkt og við höfum áður þekkt Viðeyjarstjórnina og Þingvallastjórnina.

Tvennt er þó við þetta að athuga:

Öll Norðurlöndin sem vísað er til eru aðilar að Evrópusambandinu, utan eitt, Noregur.

Aðaástæðan fyrir því er olíugróðinn; Norðmenn pumpa upp svo mikilli olíu að þeir sjá enga þörf á ESB aðild.

Og svo er hitt að það voru sósíaldemókratar sem byggðu upp norræna velferðarkerfið – ekki flokkar til vinstri við þá, sósíalistar eða kommúnistar.

Í kvöld sýnir Kvikmyndasafn Íslands myndina Aadalen 31 eftir Bo Widerberg. Hún fjallar um söguleg verkfallsátök í Svíþjóð árið 1931.

Í verkfallinu í Aadalen voru fimm verkamenn drepnir af hermönnum. Þetta vakti mikla reiði, það blasti við að atvinnurekendur og ríkisstjórnin í hinni fjarskalega íhaldssömu Svíþjóð höfðu gengið of langt.

Ári seinna komust sósíaldemókratar til valda í landinu og hófu uppbyggingu hins norræna velferðarkerfis. Það varð lýsandi fyrirmynd þegar veröldin logaði í ófriði og öfgastefnur tókust á. Kratarnir voru við völd áratugum saman.

Seinna komu í ljós ýmsar brotalamir á velferðarkerfinu – en það er önnur saga.
Væri best fyrir Sjálfstæðisflokkinn að klofna?

Lítil grein á vefnum AMX vekur mann til umhugsunar. Þar er nánast haft í hótunum við Benedikt Jóhannesson og Þorstein Pálsson. Í þessum skrifum birtist grímulaust hatur.

Sagt er að sjálfstæðismenn hugsi þeim „þegjandi þörfina“.

Kjartan Gunnarsson talar líka um þetta í viðtali við mbl.is í gær og Björn Bjarnason í pistli á vefsíðu sinni.

Það er líkt og á bak við sé krafa um lenínískan flokksaga. Að flokksmenn megi deila á flokksþingum, en þegar þeim lýkur eigi allir að marséra í takt – þykjast vera sammála.

Maður veltir eiginlega fyrir sér í framhaldi af þessu hvort sé nokkur ástæða til að Sjálfstæðisflokkurinn haldi áfram að vera til í núverandi mynd?

Flokkurinn var myndaður árið 1929 úr tveimur flokkum, Íhaldsflokknum og Frjálslynda flokknum.

Nú er spurning hvort það væri kannski ástæða til að leysa upp þetta bandalag? Að hver fari sína leið?

Menn eins og Benedikt, Þorsteinn, Friðrik Sophusson, kannski Þorgerður Katrín og Ragnheiður Ríkharðsdóttir verði Frjálslyndi flokkurinn.

En Björn Bjarnason, Óli Björn Kárason, Birgir Ármannsson, Sigurður Kári Kristjánsson og Kjartan Gunnarsson verði í Íhaldsflokknum.

Hins vegar er erfitt að sjá í hvorum hópnum Bjarni Ben ætti að vera. Miðað við yfirlýsingar hans, býsna misvísandi, gæti hann verið í báðum hópunum og hvorugum.

Það er spurning hvort stjórnmálalífið yrði ekki hreinskiptnara og markvissara með þessum hætti. Það er ekkert lögmál að hér þurfi að vera einn mónólítískur hægri flokkur.
Verður Framsókn með?

Samkvæmt heimildum mínum er vilji fyrir því bæði innan Samfylkingarinnar og Vinstri grænna að Framsóknarflokkurinn verði með í ríkisstjórn.

Í tengslum við Evrópusambandsumræðuna hefur tekið um sig gamalt óþol milli þessara flokka – sem teygir sig reyndar langt aftur í söguna, frá þeim tíma þegar kratar og kommar hötuðust.

Vinstri græn treysta Samfylkingunni illa, finnst hún upptekin af spunamennsku, og margir samfylkingarmenn álíta að innan raða Vinstri grænna séu afdalapólitíkusar sem ekki sé hægt að púkka upp á.

Þá er spurning hvort þingmeirihluti flokkanna sé einfaldlega ekki of naumur fyrir þau stóru og erfiðu verkefni sem eru framundan.

Því eru uppi hugmyndir um að kalla Framsókn til leiks – og hún mun líklega taka boðinu. Sigmundur Davíð yrði þá ráðherra og líklega einhver annar úr röðum flokksins.
Sleifarbandalagið

Elías Pétursson verktaki hefur tvívegis komið fram í Silfri Egils á síðustu mánuðum.

Hann sendi mér þessa samantekt, með eftirfarandi formála:

„Mér datt þessi listi minn í hug þegar ég las hugleiðingar þínar um litla „pressu“ og engin „tímamörk“ að mati Jóhönnu…….

Ætli það sé einhver þjóð á vesturlöndum óheppnari með stjórnmálamenn en við?????

En það er nú varla sanngjarnt hjá þér að segja að sleifarbandalagið hafi engu komið í verk, það er svo mikið betra að fara á hausinn núna að ég er að hugsa að skella mér…..“
Stefna Framsóknar

Margir skauta býsna létt framhjá því að Framsókn samþykkti aðildarviðræður við ESB á flokksþingi sínu í janúar.

Með miklum meirihluta.

Sú kenning hefur komist á kreik að þetta hafi verið gert með svö ströngum skilyrðum að það útiloki aðildarumsókn.

Það er fjarri sanni.

Framsóknarmaðurinn Gestur Guðjónsson rekur þetta í grein á vef flokksins.

Þarna eru sjálfsagðar kröfur um yfirráð yfir auðlindum, úrsagnarrétt og um að íslenskur landbúnaður verði viðurkenndur sem heimskautalandbúnaður.

Ekkert meira en eðlilegt væri að fara með í aðildarviðræður.
Ragnar og barnalánið

Ragnar Arnalds heldur því fram að fjölmiðlar hafi verið misnotaðir – það er voða þægilegt að ráðast á fjölmiðlana þegar stjórnmálaflokkarnir standa frammi fyrir vanda sem þeir eiga erfitt með að leysa.

Ragnar hefur haft sig mikið frammi í ESB málum. Eða réttar sagt – hann má ekki heyra á ESB minnst. Ekki fremur en Nató, EFTA og EES á sinni tíð.

En Ragnar er einn af helstu arkitektum hins óbjörgulega efnahagslífs á Íslandi. Þar ber hann mikla ábyrgð. Og við höfum öll þurft að súpa seyðið af því.

Hann sat í tveimur af verstu ríkisstjórnum Íslandssögunnar.

Stjórn Alþýðubandalags, Alþýðuflokks og Framsóknarflokks sem starfaði stutt, í stöðugum ófriði, og sprakk með hvelli árin 1978-1979.

Stjórn Alþýðubandalags, Framsóknarflokks og hluta Sjálfstæðisflokks sem sat frá árunum 1980 til 1983.

Ragnar var fjármálaráðherra þeirrar ríkisstjórnar.

Á þeim tíma sprengdi verðbólgan öll met. Um tíma fór hún í meira en 100 prósent. Þjóðargjaldþrot vofði yfir. Hagstjórnin fór alveg úr böndunum. Samt var ekki mikill efnahagsvandi í heiminum á þessum tíma; vandinn var heimatilbúinn.

Arfleifð þessarar stjórnar er á einum stað sögð „dökk og óáhugaverð“. En önnur arfleifð var stóra lánið sem Ragnar tók, risastórt erlent lán sem stundum var kallað barnalánið – vegna þess að það kæmi í hlut barnanna og barnabarnanna að borga það.

Ragnar hefur verið fastur maður í stjórn Seðlabankans fyrir og eftir hrun. Þar hefur hann verið þeirrar skoðunar að krónan sé fullgóð fyrir Íslendinga.

- - -

Um barnalánið segir á Wikipedia, þar er lánið í flokknum „Íslensk stjórnmálahneyksli“:

start content Barnalánið svokallaða var hluti af efnahagsráðstöfunum sem ríkisstjórn Gunnars Thoroddsens greip til í efnahagsþrengingum snemma á 9. áratugnum. Barnalánið var kúlulán sem ríkisstjórnin tók hjá Hambros-bankanum í London uppá 35 milljónir punda. Lánið sem bar 13% vexti hafði gjalddaga árið 2016 og fékk því nafngiftina „Barnalánið“, því það myndu verða börn þeirra sem tóku lánið sem loksins greiddu það. Andvirði lánsins var nýtt til margvíslegra framkvæmda, m.a. til þess að afstýra atvinnuleysi. Fjármálaráðherra í ríkisstjórn Gunnars Thoroddsen var Ragnar Arnalds.
Að hafa nógan tíma

Jóhanna telur að ekkert liggi á að mynda nýja ríkisstjórn, telur ekki þurfa nein „tímamörk“ í viðræðunum.

Það er skrítið viðhorf meðan fyrirtæki fara unnvörpum á hausinn, húsnæðisverð hrapar, atvinnuleysið eykst, erlendir kröfuhafar knýja á, bankar eru ekki með efnahagsreikninga, vextirnir eru ofurháir, eignir brenna upp, gjaldmiðillinn hrynur þrátt fyrir ströng gjaldeyrishöft en skuldastaða þjóðarinnar er ráðgáta.

Staðreyndin er samt sú að þótt sitji ríkisstjórn í landinu gerir hún ekki mikið meðan standa yfir stjórnarmyndunarviðræður í Norræna húsinu (er það táknrænn fundarstaður, Norræna húsið = norræn velferðarstjórn).

Stjórn þeirra Jóhönnu og Steingríms – minnihlutastjórnin – hefur komið litlu sem engu í verk. Hún var biðstjórn. Nú hefur hún þingmeirihluta en það er ósamið um málin.

En þjóðin hefur ekki efni á að bíða.
Krónufall í boði bankanna

Hér er mál sem margoft hefur verið rætt um á þessari síðu, hvernig bankarnir felldu krónuna:

„Guðmundur Ólafsson segir að þær upplýsingar sem nemendur hans hafi safnað saman vegna annaverkefnis síns sýni að gengishrunið megi skrifa á reikning bankanna. Hann nefnir einnig að þýska tímaritið Der Spiegel hafi birt grein s.l. sumar þar sem sagt er frá þessu máli.

„Það er augljóst að bankarnir voru að taka stöðu gegn þjóðinni með þessum gjörðum sínum,“ segir Guðmundur og bendir á að hann og Sigurður G. Tómasson hafi margrætt þetta mál í þáttum sínum á Útvarpi Sögu frá síðasta sumri en að enginn annar fjölmiðill hafi tekið málið upp á þessum tíma.“
Á Alþingi að kjósa?

Björgvin G. Sigurðsson leggur til að Alþingi kjósi um hvort farið verði í aðildarviðræður við ESB.

Þetta er athyglisverð hugmynd.

En ólíklegt að hún fái hljómgrunn hjá samstarfsflokknum VG.

Og svo má kannski spyrja hvernig ESB lítur á aðildarumsókn sem kemur fram með þessum hætti, frá klofinni ríkisstjórn?
Hugmyndaráðuneytið

Hér er fólk sem er að glíma við nýjar hugmyndir um hvernig megi endurreisa Ísland.

Og hafa nýsköpun og frjótt hugarfar í fyrirrúmi.

Þetta er mikilvægt.
Þegar umræðan hentar ekki

Það fer mjög í taugarnar á stjórnmálamönnum þegar þeir geta ekki stjórnað fjölmiðlaumræðunni.

Steingrímur J. vill ekki að fjallað sé um að ESB gæti verið eins og fleinn í stjórnarmyndunarviðræðunum.

Svipuð voru viðbrögð Sigmundar Davíðs og Bjarna Ben á kosninganótt þegar þeir kvörtuðu sáran undan því að of mikið hefði verið fjallað um spillingu og styrkjamál fyrir kosningarnar.

Voru greininlega mjög móðgaðir báðir.

Þá tók Steingrímur upp hanskann fyrir fjölmiðlana.

Þetta var nefnilega umræða sem honum var þóknanleg. Hjálpaði flokki hans.

En ESB umræðan er það ekki. Hún er erfið og leiðinleg fyrir hann.
Undanhaldið byrjað?

Fyrrum framkvæmdastjóri Samfylkingarinnar og nú þingmaður hennar, Skúli Helgason, skrifar og segist vilja Evrópumálin í „þverpólitískt ferli“.

Hvað er það annað en enn ein nefndin?

Er undanhaldið frá stóru orðunum byrjað hjá Samfylkingunni?
Sum atkvæði eru merkilegri en önnur

Það er merkilegt að eftirlitsmenn frá Öryggis- og samvinnustofnun Evrópu skuli gera athugasemd við ójafnt vægi atkvæða á Íslandi.

Jú, svona hefur þetta alltaf verið. Stundum hefur ójafnvægið verið miklu meira, nú er bundið í lög að sumir megi ekki hafa meira en tvöfaldan atkvæðisrétt á við aðra.

Alþingi hefur komist upp með að samþykkja slíka vitleysu.

Þetta er eitt af því sem þarf að laga.
Klofningur eða hvað?

Amx vefurinn vandar Benedikt Jóhannessyni og Þorsteini Pálssyni ekki kveðjurnar.

Þetta kallast Fuglahvísl, en hljómar fremur eins og skrækir hrægamma.
Krónustjórn

Yfirlýsingar einstakra þingmanna í stjórnarliðinu flækja enn málin varðandi stjórnarmyndun.

Nú segir Atli Gíslason að hann muni ekki styðja stjórn sem fer í aðildarviðræður. Árni Páll Árnason talaði um aðildarumsókn strax í maí á kosninganótt.

Kannski þarf að snúa alveg við blaðinu?

Og hefja myndun ríkisstjórnar Vinstri grænna, Sjálfstæðisflokks og Framsóknar.

Eins og bent er á í athugasemdum hér á vefnum væri það krónustjórnin.
Þjóðstjórn?

Stympingarnar milli VG og Samfylkingarinnar vegna Evrópumála eru mjög vondur fyrirboði um samstarf þessara flokka.

Maður horfir aftur á árið 1978 þegar vinstri flokkarnir, Alþýðubandalag og Alþýðuflokkur, fóru í stjórn saman. Það er ófriðlegasta stjórnarsamstarf í sögu lýðveldisins og sprakk eftir eitt ár.

Framsókn var með í þeirri stjórn – maður spyr hvort væri til bóta að Framsóknarflokkurinn verði með í ríkisstjórn? Framsókn gæti kannski verið einhvers konar stuðpúði milli vinstri flokkanna. Ólíkt VG og Samfylkingu hefur Framsókn líka gengið í gegnum talsverða endurnýjun.

Annars hljóta menn að horfa til einhvers konar þjóðstjórnar. Miðað við vandamálin sem blasa við er það kannski tilraun sem vert er að reyna.
Stjórnarkreppa framundan?

Ummæli Steingríms J. um ESB og elítuna eru frekar slæmur upptaktur í stjórnarmyndunarviðræður.

Það flökrar að manni að stjórnarkreppa kunni að vera framundan.

Annað hvort bakkar VG eða Samfylkingin. Svo einfalt er það.

Eftir því sem orðin verða stærri og yfirlýsingarnar digurbarkalegri er erfiðara að ná fram málamiðlun.

Steingrímur kvartar undan því að ekki sé talað um aðra hluti sem hann telur mikilvægari. Vandinn er reyndar sá að í aðdraganda kosninganna var umræðan um þessi málefni mjög óskýr og ruglingskennd.

Er þá ekki rétt að við fáum fljótlega að sjá eftirfarandi:

Alvöru mat á stöðu þjóðarbúsins og skuldbindingum þess.

Áætlun um endurreisn atvinnulífsins.

Tillögur um hvernig er hægt að koma í veg fyrir fjöldagjaldþrot heimila.

Tillögur um starfhæft bankakerfi.

Margumrætt eignaumsýslufélag.

Heildstæðar tillögur um niðurskurð í ríkiskerfinu.

Peningamálastefnu.

Sannleikann um IMF prógramið. Stendur til að gera breytingar á því?

Það mun örugglega ekki standa á fjölmiðlum að fjalla um þessi mál. Ennþá er þetta allt hulið þoku – kannski má segja að stjórnmálamennirnir vaði í þoku. Hlýtur að fara að skýrast á næstunni.
ESB, elítan og stjórnarflokkarnir

„Og ég verð bara að segja það ég gagnrýni einhliða, elítukennda umfjöllun ákveðinnar hirðar hér í fjölmiðlaheiminum í þessu máli.“

Þetta sagði Steingrímur J. í leiðtogaþætti sjónvarpsins áðan. Jóhanna brást illa við. En er þetta nokkuð annað en tilraun til að drepa málinu á dreif?

Staðreyndin er sú að Samfylkingin er langstærsti stjórnmálaflokkurinn eftir kosningarnar. Hún hefur náð því langþráða takmarki sínu. Jók fylgi sitt þrátt fyrir að hafa verið í ríkisstjórn í hruninu.

Það er vandséð að hægt sé að mynda ríkisstjórn án Samfylkingarinnar, nema þá að Vinstri græn fari að vinna með Sjálfstæðisflokknum. Þá þyrfti líka stuðning Framsóknarflokks eða Borgarahreyfingar.

Samfylkingin setur ESB sem ófrávíkjanlegt skilyrði fyrir stjórnarþátttöku. Hún hefur hamrað á þessu fyrir og eftir kosningar. Það er eiginlega óhugsandi að hún bakki með það eftir stóru yfirlýsingarnar.

Framsóknarflokkurinn samþykkti aðildarviðræður með miklum meirihluta á flokksþingi sínu. Borgarahreyfingin vill aðildarviðræður. Það eru aðildarsinnar í þingflokki Sjálfstæðisflokksins.

Því verður ekki betur séð en að þeir sem eru fylgjandi viðræðum við ESB séu í meirihluta í þinginu.

Samfylkingin getur líka farið í stjórnarmyndunarviðræður með Framsókn og Borgarahreyfingu.

Þetta er hin pólitíska staða. Það er hægt að fullyrða að þetta sé bara mál elítunnar sem komi venjulegu fólki ekki við – það er dálítið brött yfirlýsing – en menn kjafta sig ekki frá þessu, hvorki Steingrímur né aðrir. Það er kominn tími til að hrökkva eða stökkva.

Og auðvitað heldur engin að ekki þurfi að ræða um hin málin: Atvinnulífið, heimilin, bankana, spillinguna.

Það er heldur ekki eins og fjölmiðlarnir hafi svikist um það. Í þætti mínum í dag var ég til dæmis með viðtöl við tvo menn sem koma ESB ekkert við, annað um endurfjármögnun bankanna, hitt um fjármálahrunið.

Í hálfan mánuð fjölluðu fjölmiðlar svikalaust um styrkjamálin. Bjarni Ben og Sigmundur kvörtuðu á kosninganótt undan of mikilli áherslu á þau, voru hundfúlir, en þá var það Steingrímur sem mótmælti.

Á þessum tíma komst ESB ekki að. Fræg grein Benedikts Jóhannessonar markaði nokkur vatnaskil. Yfirlýsingar um Samfylkingarinnar um aðild urðu líka digurbarkalegri, flokkurinn hleypur ekki frá þeim núna.

ESB er átakamálið varðandi stjórnarmyndun og verður það næstu dagana. Aðalfréttin. Andstæðingar ríkisstjórnarinnar munu líka hamra á þessum ágreiningi. Fókusinn verður á þessu næstu dagana.

Alveg burtséð frá elítunni.

Og svo má í framhjáhlaupi geta þess að Björn Bjarnasson kennir dálkahöfundum í Morgunblaðinu um slæman árangur Sjálfstæðisflokksins.
Kærleikshandtakið

Kærleikshandtak Össurar og Ögmundar.

Sjá vef Láru Hönnu.
Kosningaúrslitin og Evrópa

Samfylkingin hefur pálmann í höndunum eftir kosningarnar, enda þótt kosningasigur hennar hafi minnkað nokkuð eftir að leið á talninguna. En hún hefur ennþá möguleikann að leita eftir stjórnarsamstarfi við Framsóknarflokkinn og Borgarahreyfinguna ef Vinstri græn reynast erfið í samningum.

Það yrði þó heldur veikur þingmeirihluti, 33-30. Meirihluti Samfylkingar og VG er 34-29.

Svo má segja að Samfylkingin og Vinstri græn séu trúlofuð – og hafi farið í festum inn í kosningarnar. Heitrof á þessum tíma myndi varla mælast vel fyrir. Samstarf Jóhönnu Sigurðardóttur og Steingríms J. virðist líka hafa verið með ágætum.

En Samfylkingin hefur haft uppi stór orð um Evrópusambandið – og nú er túlkun hennar að kosningarnar hafi snúist um ESB. Árni Páll Árnason sagði í gær í sjónvarpinu að hægt væri að fara í aðildarviðræður strax í maí.

Þetta eru yfirlýsingar sem er nánast óhugsandi að komast undan á þessum tímapunkti.

Vinstri græn hljóta að þurfa að gefa eitthvað eftir ef á að verða framhald á þessari ríkisstjórn, jafnvel fallast á aðildarviðræður. Samfylkingin getur varla sætt sig við hina löngu leið tvennra þjóðarkosninga.

Það hefur líka áhrif á stöðuna að nú er þingmeirihluti fyrir aðildarviðræðum við ESB – eða ekki sér maður betur.

Framsóknarflokkurinn hefur reyndar verið hálfvolgur í málinu síðan Sigmundur Davíð tók við, en það breytir því ekki að samþykkt flokksþings frá því í janúar kveður á um aðildarviðræður. Innan Sjálfstæðisflokks eru þingmenn sem eru hlynntir aðild, þar er fremst í flokki Ragnheiður Ríkharðsdóttir.

Eftir ósigurinn mun líklega myndast mikil pressa á Sjálfstæðisflokkinn að breyta um kúrs í Evrópumálum – eða að minnsta kosti að skýra stefnuna. Annars á hann á hættu að missa endanlega stuðning víða í atvinnulífinu.
Allt ódýrara?

Kári hefur heyrt foreldra sína bölva dýrtíðinni.

Hann féllst á að fara að sofa áðan en bað móður sína að lofa sér að vekja hann fyrir næstu tölur.

Ég er ekki viss um að hún standi við það.

En hann spurði líka hvort allt yrði ekki ódýrara á morgun fyrst búið væri að kjósa.
Kosningasjónvarp og Silfur

Ég verð í kosningasjónvarpinu á RÚV í kvöld og eitthvað fram eftir nóttu.

Svo er Silfur með kosningaívafi í hádeginu á morgun.

Í seinni hluta þáttarins á ég svo von á Ólafi Arnarsyni, höfundi nýrrar bókar um hrunið sem nefnist Sofandi að feigðarósi, og Jóni Gunnari Jónssyni bankamanni en hann hefur sett fram athyglisverðar hugmyndir um endurreisn bankanna.
Kreppa og kosningar:

Kári á kosningamorgni:

„Þó að börn eigi ekki að hafa áhuga á kreppunni þá vona ég að verði kosið eitthvað gott, svo þetta verði ekki of dýrt.“

„Jú, við skulum vona það.“

„En af hverjum mega sjö ára ekki kjósa? Það eru lélegar reglur.“

„Já, finnst þér það?“

„Við getum farið og mótmælt því.“
Kosið eftir hrun

Flestir sem ég hitti vita ekki ennþá hvað þeir ætla að kjósa.

Fólk er frekar ringlað, ég hef á tilfinningunni að flestir verði fegnir þegar kosningarnar eru búnar.

Þetta eru sjálfsagt sögulegar kosningar, en það er lítil stemming fyrir þeim.

Kannski af því allir vita að enginn flokkanna hefur í raun lausn á vandanum sem blasir við – það eina sem er framundan er löng og erfið tiltekt.

Það er engar skyndilausnir að hafa. Það þarf bara að þrífa upp skítinn.

Við erum í ströngu aðhaldsprógrammi hjá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum, við höfum gengist undir stjórn hans. Sérfræðingur sem ég ræddi við sagði að líklega yrði framhald á því eftir núverandi samningstíma. Það myndi þurfa önnur lán til að borga upp lánin sem Íslendingar hafi fengið.

Sjóðurinn gæti þess vegna verið hérna langt fram á næsta áratug.

Við munum líklega sjá mestu vinstri sveiflu Íslandssögunnar þegar talið verður upp úr kjörkössunum. Hér verður í fyrsta sinn mynduð stjórn tveggja vinstri flokka – nema Samfylkingin geti ekki kyngt því að komast ekki strax í Evrópuviðræður.

Sjálfstæðisflokkurinn bíður sögulegan ósigur, hann hefur allan lýðveldistímann verið stærsti flokkurinn en verður líklega sá þriðji stærsti. Það eru vissulega tímamót.

En samt er enginn neitt sérlega spenntur.
Hrunið sem landkynning

Huffington Post, einn mest lesni vefmiðill í heimi, er búinn að setja upp sérstaka síðu með fréttum frá Íslandi og umfjöllun um landið.
Tippakeppni?

Af vef Der Spiegel:

„The crisis is man-made,“ claims banker Halla, 40, who like all Icelanders, is only addressed by her first name. „Its always the same guys,“ she says. „Ninety-nine percent went to the same school, they drive the same cars, they wear the same suits and they have the same attitudes. They got us into this situation - and they had a lot of fun doing it,“ she says. Halla criticizes a system that focuses „aggressively and indiscriminately“ on the short-term maximization of profits, without any regard for losses, that is oriented on short-lived market prices and lucrative bonus payments. „Its typical male behavior,“ says Halla, who compares it to a „penis competition“ - who has the biggest?
Má ekki leyna

Það er rétt hjá Sigmundi Davíð.

Óforsvaranlegt að birta ekki þessa skýrslu.

Við þurfum að sjá hana ekki seinna en í fyrramálið.
Á leiðinni úr landi

Hér er athyglisverð grein, uppgjör við flokkakerfið, eftir Hrannar Baldursson sem segist hafa misst vinnuna og er á leið úr landi.
Gleðilegt sumar

Hér er auglýsingin frá Sjálfstæðisflokknum sem hefur vakið nokkra kátínu á sumardaginn fyrsta.
Plís, ekki meiri upphrópanir um álver

Þegar spurt er um álver í Helguvík er það ekki afstaða íslenskra stjórnvalda sem skiptir máli, heldur þetta:

Hrun Century Aluminium.

Og staða Landsvirkjunar sem hefur litla sem enga fjármögnunarmöguleika.

Og verð á áli sem hefur farið stöðugt lækkandi.

Hér er ágæt grein um málið af vefnum AMX.

Þetta þarf að ræða á skynsamlegum nótum, ekki með slagorðagjammi.

Já, og við þurfum líka að vita hvaða raforkuverð er um að ræða í þessu samandi.
Um verðbólgu og vanda heimilanna

Hákon Hrafn Sigurðsson er höfundur þessarar úttektar á verðbólgunni sem hér hefur grasserað um áratugi og kjörum lántakenda.
Bresku fjárlögin: Hátekjuskattur

Alisdair Darling, fjármálaráðherra Bretlands, kynnti í gær fjárlögin fyrir næsta ár.

Í þeim felst meðal annars að þeir sem eru með árstekjur upp á 150 þúsund pund greiða 50 prósenta hátekjuskatt.

150 þúsund pund er reyndar ansi há fjárhæð, um það bil 25 milljónir íslenskra króna.

Þeir sem eru með tekjur yfir 100 þúsund pundum fá ekki persónuafslátt.

Hækkaðir verða skattar á bensín, tóbak og áfengi.

Gert er ráð fyrir að breska hagkerfið skreppi saman um 3,5 prósent á þessu ári.

Annars má lesa efnisatriði frumvarpsins hérna.