arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Klerkar í klípu

Skriftir eru sakramenti í kaþólsku kirkjunni. Það fyrirkomulag að sóknarbarn geti farið í skriftastól til prests, játað syndir sínar og fengið fyrirgefningu.

Það má kannski segja að þetta sé dæmi um hversu veraldleg kaþólska kirkjan er, páfinn er staðgengill Guðs á jörð og frá honum kemur valdið – það er býsna einkennileg hugmynd að einhver pokaprestur geti tekið syndirnar af fólki.

Í þessu dæmi felst að presturinn er bundinn þagnareiði. Hann má ekki skýra frá því hvað var sagt í skriftastólnum. Þagnarskyldan er mjög rík – utanaðkomandi kann að virðast þetta fyrirkomulag ofbjóðanlegt. Það er ömurlegt að fylgjast með þeim sóðamálum sem hvað eftir annað koma upp í kaþólsku kirkjunni og grafa mjög undan stöðu hennar. Það er líkt og að þar þyki stærri synd að vígja kvenprest en að níðast á barni.

Skriftir eru ekki sakramenti í lútersk evangelískri kirkju. Það er ekki á færi prestanna að veita fyrirgefningu synda. Það er sjálfsagt að prestar haldi trúnað við sóknarbörn sín og séu ekki að blaðra um leyndarmál þeirra út um allar koppagrundir. Prestarnir stunda sína sálgæslu en að þeir eigi að þegja um glæpi er fráleitt – jafnvel þótt sumir klerkar vilji setja sig á háan hest hvað þetta varðar.
Furðusaga frá Laugarvatni

Á bloggsíðu Hörpu Hreinsdóttur er að finna furðulega sögu um áform um gufubaðið á Laugavatni sem urðu að engu, styrkjasuð, niðurrif og almenna dellu. Harpa spyr:

„Hvernig í ósköpunum hópi einhverra karla tókst að sölsa undir sig merkilegar byggingar og stóra lóð á Laugarvatni, blóðmjólka ríkið á þeim forsendum að þeir ætluðu að hlynna að þessum byggingum á meðan þeir stóðu fyrir að rífa þær og tala sveitarfélagið inn á að afhenda sér tögl og hagldir á þessum stað … allt saman til þess að geta byggt upp túristastóriðju á bakka hins grunna og saurgerlamengaða Laugarvatns – er ofar mínum skilningi! Þetta sem þeir “afrekuðu” eru ekki bara skemmdarverk heldur bæði rán og skemmdarverk! Það er næsta augljóst að þessir karlar ættu að skammast sín fyrir eyðilegginguna og bera hauspoka sem oftast, a.m.k. á Laugarvatni.“
Jóhannes Björn: Peningakerfið gengur ekki upp

Í gær vísaði ég á grein í Der Spiegel þar sem er fjallað um vaxandi ójöfnuð í Bandaríkjunum, atvinnuleysi, fátækt og erfitt hlutskipti millistéttarinnar.

Jóhannes Björn er á svipuðum nótum í stórri grein undir fyrirsögninni Peningakerfið gengur ekki upp á vefsíðu sinni vald. org. Jóhannes skrifar meðal annars:

„Samkvæmt Financial Times hafa tekjur 90% Bandaríkjamanna staðið í stað síðan 1973 (lækkað ef verðbólgan er reiknuð út eins og gert var fyrir 1996) á sama tíma og tekjur ríkasta 1% þjóðarinnar hafa ætt upp um yfir 300%. Forstjórar voru að meðaltali með 26 sinnum hærri tekjur en pöpulinn 1973 en yfir 300 sinnum hærri tekjur í dag.

Eigendur risafyrirtækja raka inn peningum og borga forstjórunum vel fyrir að sýna einga miskunn. Þessi hörkutól rústa heimahögunum með fjöldauppsögnum og koma fyrirtækjunum síðan fyrir á stöðum sem leyfa þrælahald og eyðileggingu náttúrunnar. Leitin eftir sífellt ódýrari þrælum endar aldrei. Forstjórar Wal-Mart eru t.d. þreyttir á að borga kínverskum saumakonum sem svarar til $147 á mánuði (vinnuvikan er væntanlega 60–70 stundir) og eru að flytja verksmiðjur sínar til Bangladesh þar sem mánaðarkaupið er $64.

Hagfræðingar á launum hjá fjölþjóðafyrirtækjum reyna að rugla okkur í ríminu með því að blanda hnattvæðingu saman við hugmyndir um frjálsa samkeppni. Samkvæmt þessum rökum er það eðlileg þróun að flytja framleiðsluna til láglaunasvæða og byggja síðan upp þjónustuhagkerfi heima fyriri. Í orðagjálfrunu gleymist að geta þess að þjónustustörf eru yfir höfuð illa borguð, sérstaklega ef rannsóknar- og þróunarvinna er líka send til láglaunasvæða.

Kenningin um frjálsa samkeppni, eins og hún var sett fram af David Ricardo fyrir tveim öldum, gerði ráð fyrir „hlutfallslegum yfirburðum“ og hagræðingu sem skapast þegar jafningjar keppa. Fjölþjóðafyrirtækin ná hins vegar „algjörum yfirburðum“ með því að breyta leikreglunum og notafæra sér eymd og spillingu í fátækum löndum. Þau ná einokun sem beinlínis vinnur gegn frjálsri samkeppni.

Siðlaus hnattvæðing og allt of stór og spilltur fjármálageiri settu heiminn á hausinn. Bankaelítan sannaði síðan að hún heldur í alla valdatauma sem skipta máli. Það leikur varla nokkur vafi á að peningakerfið siglir í strand innan tíðar-við erum að tala um mánuði eða í mesta lagi tvö ár-og það verður annað hvort endurreist frá grunni eða millistéttin hverfur eins og dögg fyrir sólu.“
Meint símtal frá forseta

Maður man það nú ef forseti hringir í mann eða ef hann hringir ekki í mann. Það er varla neitt sem skolast mikið til.

En Ólafur Ragnar kannast ekki við að hafa hringt í Björgólf Thor og beðið hann um að koma heim að bjarga málum.
Molar úr málsvörn Björgólfs

Oft hefur verið endurtekið að íslenska bankakerfinu hafi ekki verið viðbjargandi eftir 2006. Þá þegar var reksturinn orðinn glórulaus.

Á varnarsíðu Björgólfs Thors sem nú hefur verið opnuð segir að Davíð Oddsson hafi sagt að íslensku bankarnir hafi verið teknir yfir af glæpamönnum sem ætluðu að gera Ísland gjaldþrota.

Þegar lesin er rannsóknarskýrsla Alþingis er reyndar erfitt að komast að annarri niðurstöðu en að hann hafi haft rétt fyrir sér – þótt raunar hafi hann sjálfur handvalið suma af þessum mönnum til að eiga banka.

Þar stendur líka að Davíð hafi þvælst fyrir því að tekið yrði stórt erlent lán vorið og sumarið 2008. Eftir á að hyggja virðist ekki skipta máli hversu stórt lánið hefði verið – bankarnir hefðu hvort eð er farið á hliðina.

En manni sýnist að þarna sé verið að ýja að því að seðlabankastjórinn hafi verið í hefndarhug, að hann hafi strax á þessum tíma verið harður á því að bönkunum yrði ekki bjargað. Er það skilningur Björgólfs Thors?

Í skýrslunni stendur:

„Davíð Oddsson seðlabankastjóri tjáði mönnum um sumarið 2008 að íslensku bankarnir hefðu verið „teknir yfir af glæpamönnum“, sem ætluðu sér að gera Ísland gjaldþrota. Fyrir liggja vitnisburðir þriggja manna úr ólíkum áttum sem áttu samtöl við Davíð í júní og júlí. Boðskapur Davíðs á þeim tíma var skýr: „Bönkunum verður ekki bjargað.“ Þá hefði hann einnig látið þess getið að hann stæði sjálfur persónulega í vegi fyrir því að tekið yrði stórt erlent lán til að styrkja gjaldeyrisvaraforðann.“

Það var rætt um risastórt lán frá Rússlandi, það var á síðustu metrunum, þegar örvæntingin var orðin algjör. Þá voru sumir alveg búnir að tapa sér, virðast hafa talið að það væri betra að fá slíka lánafyrirgreiðslu frá Rússum fremur en að leita á náðir alþjóðastofnunar eins og AGS.

Því líklega hefði verið betra ef Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn hefði komið fyrr á svæðið, eins og Gordon Brown lagði til. Þá má minna á boð Mervyns King, bankastjóra enska seðlabankans, um að hjálpa við að vinda ofan af íslenska bankakerfinu.

Það er sama hvert litið er: Vanhæfnin og klúðrið var algjört.

Annars á kannski ekki að eyða of mörgum orðum á þetta – skýrsla Björgólfs er tekin saman af áróðursdeild hans þótt sagt sé að tilgangurinn sé að miðla upplýsingum. Sérlega ótraustvekjandi er að aðalhöfundurinn er sagnfræðingur sem einnig skrifaði varnarrit fyrir föður hans. Þetta þarf að hafa í huga við lesturinn.
Bandarísk martröð

Der Spiegel skrifar um efnahagsástandið í Bandaríkjunum þar sem ofsaríkir menn keppast við að lofa peningum til góðgerðamála meðan atvinnuleysi eykst og millistéttin sogast niður í átt til fátæktar.

Blaðið birtir þessa skýringamynd um eignaskiptingu í Bandaríkjunum og hvernig hún hefur þróast.
Björgólfur og bankahrunið

Björgólfur Thor Björgólfsson rembist eins og rjúpan við staurinn að halda því fram að hann beri enga áhrif á hruni íslensku bankanna. Nú hefur hann opnað vefsíðu sem fjallar um þetta – einn höfunda þar er sagnfræðingur sem í miðju hruninu sendi frá sér varnarrit vegna þáttar Björgólfs Guðmundssonar í Hafskipsmálinu.

Bandaríkjamaðurinn William K. Black er sérfræðingur um fjármálaglæpi. Black hefur tvívegis á þessu ári borið vitni fyrir þingnefndum í Bandaríkjunum. Hann hefur lýst því hvernig bankarnir voru leiknir á Íslandi sem skipulögðu svindli, control fraud er hugtakið sem hann notar.

Í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis segir:

„Við fall Landsbankans voru Björgólfur Thor Björgólfsson og félög tengd honum stærstu skuldarar bankans. Björgólfur Guðmundsson var þriðji stærsti skuldari bankans. Samtals námu skuldbindingar þeirra við bankann vel yfir 200 milljörðum króna. Það var meira en sem nam eigin fé Landsbankasamstæðunnar.

Björgólfur Thor var einnig stærsti hluthafi Straums-Burðaráss og hann var stjórnarformaður þess banka. Björgólfur Thor og Björgólfur Guðmundsson voru hvor um sig, ásamt tengdum aðilum, meðal stærstu skuldara bankans og saman mynduðu þeir stærsta lántakendahóp hans.

Eigendur bankanna fengu verulegar fyrirgreiðslur í gegnum dótturfélög bankanna sem ráku peningamarkaðssjóði. Rannsókn á fjárfestingum peningamarkaðssjóða á vegum rekstrarfélaga stóru bankanna þriggja leiddi í ljós að sjóðirnir fjárfestu mikið í verðbréfum tengdum eigendum bankanna.Vandséð er að tilviljun ein hafi ráðið þeim fjárfestingaákvörðunum.“
Sigurður kemur heim

Hreiðar Már Sigurðsson, Ingólfur Helgason og Magnús Guðmundsson voru handteknir vegna Kaupþingsmála og sátu í gæsluvarðhaldi.

Nu kemur hinn eftirlýsti Sigurður Einarsson heim frjáls maður og fer væntanlega líka burt frjáls ferða sinna. Nema hann verði handtekinn eftir yfirheyrslur.

Það er ekkert víst að þess sé þörf, en þó er vitað að af þeim mönnum sem eru nefndir hér að ofan er Sigurður leiðtoginn – höfuðpaurinn.

Því verður varla trúað að saksóknari hafi gert sérstakan samning við Sigurð fyrir það eitt að fallast á að koma í yfirheyrslu.

Um heimildir til þessa segir í 5. grein laga um sérstakan saksóknara:

5. gr. Ríkissaksóknara er heimilt að ákveða, að uppfylltum skilyrðum

2. mgr. og að fenginni rökstuddri tillögu frá hinum sérstaka

saksóknara, að sá sem hefur frumkvæði að því að bjóða eða láta

lögreglu eða saksóknara í té upplýsingar eða gögn sæti ekki ákæru þótt

upplýsingarnar eða gögnin leiði líkur að broti hans sjálfs.

Skilyrði ákvörðunar skv. 1. mgr. eru að upplýsingar eða gögn tengist

broti sem fellur undir rannsóknar- og ákæruvald sérstaks saksóknara

samkvæmt lögum þessum og talið sé líklegt að þessar upplýsingar eða

gögn geti leitt til rannsóknar eða sönnunar á broti eða séu mikilvæg

viðbót við fyrirliggjandi sönnunargögn. Þá er það skilyrði fyrir

beitingu þessarar heimildar að rökstuddur grunur sé um að upplýsingar

eða gögn tengist alvarlegu broti, fyrirséð sé að sök þess sem lætur

slíkt í té sé mun minni en sök þess eða þeirra sem gögnin eða

upplýsingarnar beinast gegn og ástæða sé til að ætla að án þeirra muni

reynast torvelt að færa fram fullnægjandi sönnur fyrir broti.
Vandmeðfarið orð

Páll Vilhjálmsson er framkvæmdastjóri Heimssýnar, samtaka þeirra sem eru á móti aðild að Evrópusambandinu. Þetta eru öflug samtök og það er eðlilegt, það eru deildar meiningar um málið og sjálfsagt að sé tekist á um það í gegnum skipulagðar hreyfingar. Í öðrum löndum þar sem aðildarumsókn hefur verið til umræðu hafa verið starfandi félög á svipuðum nótum, félög þeirra sem eru með eða á móti. Norska nei-hreyfingin var til dæmis mjög sterk og starfar að mér skilst áfram.

Páll á það hins vegar til að ganga nokkuð langt í málflutningi sínum. Í dag skrifar hann í pistli á vefsíðu sinni að umsókn Íslands að ESB sé „landráð“.

Það er stórt orð. Við landráðum liggja þungar fangelsisrefsingar. Þetta er ekki orð sem á að hafa í flimtingum.

Og mér þykir heldur ólíklegt að forystumenn helstu nei-hreyfinga í nágrannalöndum okkar – sem öll hafa farið í gegnum aðildarferli – hafi mikið verið að nota það.
Mikilvæg bók

Guardian fjallar um Half the Sky, bók sem hefur vakið mikla athygli austan hafs og vestan. Höfundar hennar eru Nicholas D. Kristof og Sheryl WuDunn. Bókin er ákærurit og ákall – hún fjallar um hræðilegt hlutskipti kvenna víða í veröldinni, þó aðallega í þriðja heiminum, þrælahald, mansal, kúgun og ofbeldi. Bókin hefur selst í stóru upplagi í Bandaríkjunum og mikið verið fjallað um hana í sjónvarpi. Hér má sjá auglýsingu fyrir bókina:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=jvee_dGl9yw]
Sumarkvöld í Reykjavík

Mér er frekar illa við það þegar fólk talar um að haustið sé komið í ágúst. Ég held þetta tengist verslunarmannahelginni, þegar hún er búin finnst sumum eins og sé haust.

Því þótt veðrið hafi breyst í Reykjavík er veturinn ennþá hátt í sex mánuðir.

Og sumarið ósköp stutt miðað við það sem gerist á suðlægari breiddargráðum.

Í ágúst fer að dimma, en þetta er sumarmánuður. Undanfarna daga hefur veðrið verið sérlega gott í bænum og kvöldin hafa verið mild og blíð.

Margt fólk á ferli í bænum og setið á útiveitingahúsum – þau eru í raun ein mesta nýjungin í Reykjavík. Þegar ég var að alast upp var aldrei setið fyrir utan veitingahús – fáum datt það í hug, og svo var það einfaldlega bannað. Eitthvað hefur þetta kannski með reykingabannið innandyra að gera – reykingafólk situr útivið í öllum veðrum.

Í kvöld var eitthvert fegursta sólarlag sem ég hef séð yfir Faxaflóa. Litadýrðin var ótrúleg – sérstaklega þessi purpurarauði litur sem kom á bæði himininn og hafið. Það var nefnt við mig að þetta gætu verið áhrif frá gosinu í vor, að það væru meiri litir vegna þess að ösku gætti enn í loftinu.

Um það veit ég ekki neitt.

Hér er málverk frá öðrum tíma, indæl mynd eftir Þórarin B. Þorláksson, einn fyrsta íslenska listmálarann. Það er málað 1904 og sýnir sumarkvöld við sundin í Reykjavík.
Rússlandsforseti sker upp herör gegn vodkadrykkju

Í Guardian er fjallað um vodkadrykkju Rússa. Forseti landsins, Dimitri Medvedév ætlar að banna sölu á drykknum görótta milli 10 á kvöldin og 10 á morgnana. Þetta er gert í þeirri von að eitthvað dragi úr drykkjunni sem er sögð kosta hálfa milljón Rússa lífið á ári hverju og á stóran þátt í að þjóðinni fer fækkandi.

Breskur sérfræðingur sem blaðið vitnar í segir að árangurinn ráðist af því hvernig þessum reglum verður framfylgt. Hann telur að dæmi Norðurlandanna sýni að það virki að takmarka aðgengið að áfengi og einnig hafi aukin skattheimta áhrif.

Frægt áróðursplakat gegn vodkadrykkju frá Sovéttímanum.
Skoplegt og skringilegt

Ég vil nú ekki kalla þetta einelti eins og einhver gerði – það er að gera því of hátt undir höfði – frekar er þetta skringilegt.

Og ég er svona heldur á því að svara þessu ekki – án þess að það sé nein regla hjá mér. Það væri líka of stórt orð.

En þetta er dálítið undarlegt, eins og sjá má með því að smella hérna.

Stundum langar mig pínulítið að vita hver skrifar þetta því allt er það nafnlaust – en svo er ég ekki viss um að mig langi það.
Fyrirbyggjandi löggæsla

Það er ýmislegt sem lögregla getur þurft að rannsaka – alþjóðlegir glæpahringir, vélhjólagengi, fíkniefnaviðskipti, peningaþvætti, mansal og – guð forði okkur – hryðjuverkastarfsemi.

Þetta er allavega það sem lögregla í nágrannalöndum okkar þarf að glíma við. Ég er mjög lítið hrifinn af því að lögreglan fari í einhvern stórborgarleik – því þótt við eigum glæpahöfunda á heimsmælikvarða höfum við yfirleitt ekki glæpi á heimsmælikvarða.

Allt ofannefnt þekkist samt á Íslandi – nema hryðjuverkin. Við erum samt svo vel búin undir að afstýra þeim að það er leitað á farþegum sem koma úr flugi frá stöðum sem eru utan Evrópu!

Það er semsagt talin hætta á því að maður fari með sprengjuna sem maður kom með í Ameríkufluginu í aðra vél og sprengi hana í loft upp – eða að maður fari með sprengjuna heim til sín og sprengi sig þar upp.

Þetta kallar maður fyrirbyggjandi löggæslu.

En sama samt: Það getur ekki verið svo ýkja slæmt að lögregla hafi auknar rannsóknarheimildir til að fylgjast með glæpastarfsemi af þessu tagi.

Ég held ekki að neinn ætli að fara að setja upp lögregluríki á Íslandi, hvað þá að koma á fasisma. Ég hef enga trú á að almenningur sem kemur í mótmælaaðgerðir þurfi að hafa áhyggjur af þessu. En einhver fer að stunda hér peningaþvætti eða mansal, stofna glæpahring, eða ætlar jafnvel að sprengja upp Alþingishúsið – þá er gott að hafa einhvern pata af því eins fljótt og auðið er.

Vinstri grænir eru svolítið æstir af þessu tilefni. Það er greinilegt að utanþingsráðherrarnir fara mjög í taugarnar á þeim núorðið. Þeir segjast vilja nota aðrar aðferðir til að ná utan um glæpastarfsemi af þessum toga – það er þá spurning í hverju þær felast.
Öðruvísi menningarnætur

Ég setti fram þá hugmynd á vefnum í fyrra að menningarnótt yrði breytt og haldin einhvers konar Reykjavíkurhátíð í staðinn.

Það var eftir eftir menningarnótt þar sem ég lá uppi í rúmi og hlustaði á ungan mann lýsa því í farsíma hvernig hann hefði sparkað í hausinn á einhverjum í bænum.

Menningarnótt hefur svolítið misst tilgang sinn. Nú snýst þetta aðallega um stóra tónleika og flugeldasýningu – ótal listviðburðir sem eru haldnir víða um bæ fara framhjá manni vegna mannfjöldans og vegna þess hvað tíminn er naumur. Fylleríið um nóttina er líka alveg gengdarlaust.

Reykjavíkurhátíð – eða menningarnætur – mætti setja síðdegis á fimmtudegi. Hátíðin gæti staðið í tvo eða þrjá daga. Þá væri nógur tími til að sjá fjölda viðburða og álaginu væri dreift aðeins.
Áfengisblæti

Það er mikið kvartað undan hækkuðu áfengisverði, meðal annars í leiðara Fréttablaðsins í dag. Hann er nánast eins og grátbólgið ákall vegna þessa óréttlætis.

Fréttir hafa verið birtar bæði í blöðum og ljósvakamiðlum síðustu daga sem fjalla um þetta og alltaf á sama hátt – það er rætt við menn sem finnst óskaplega vont að áfengi skuli vera dýrt.

Þá hefur verið staðhæft að smygl færist mjög í aukana og líka heimabrugg. Má vera að sé einhver aukning í því. Smyglleiðirnar eru hins vegar ekki margar og auðvelt að hafa eftirlit með þeim – og þeir sem hafa reynslu af áfengisneyslu vita að heimabrugg er í flestum tilvikum mjög óburðugt.

Staðreyndin virðist hins vegar vera sú að áfengisneysla hefur minnkað – og það ber ekki að lasta. Áfengisbölið leikur samfélagið miklu verr en fíkniefnin sem alltaf er verið að fárast yfir. Áfengisfíkn er margfalt útbreiddari en önnur eiturfíkn. Við lifum líka í samfélagi sem er fullt af hræsni. Það er búið að gera tóbak útlægt af veitingahúsum og samkomustöðum, það má varla minnast á tóbak í fjölmiðlum, en á sama tíma þykir sjálfsagt að hafa áfengi hvarvetna á boðstólum og bjóða upp á umfjöllun um áfengi í fjölmiðlun – sem er nánast í tilbeiðslustíl.

Það er kallað áfengisdýrkun – og er nokkurs konar blæti.

Í Bretlandi – en það er samfélag sem er gegnsýrt af óhóflegri áfengisdrykkju – eru stjórnvöld að komast að þeirri niðurstöðu að áfengi þurfi að hækka verulega. Það er ekki stætt á öðru, ekki bara vegna þess að þetta er heilsufarsvá, heldur líka vegna ofbeldisins sem grasserar og tengist oftast áfengisdrykkju.

Ég var í Rússlandi í sumar. Talaði við Rússa sem gátu ekki nógsamlega lýst því hvílíkur dásemdardrykkur vodkað væri. Það væri nóg að innbyrða þennan drykk – manni yrði aldrei misdægurt. Það er passað upp á það í Rússlandi að vodkað og sígaretturnar séu ódýrar, þetta er ein aðferðin við að halda langkúgaðri alþýðu niðri. (Það má kannski minna á að bindindishugsjónin var mjög rík í hreyfingum sósíalista og sósíaldemókrata áður fyrr.)

Svo setjast Rússarnir að drykkju, fyrr en varir eru þeir orðnir útúrfullir. Þeir þykjast samt vera sannfærðir um að þetta sé hollt – þrátt fyrir að alkóhólismi sé þjóðarmein, göturnar séu fullar af fólki sem er líkt og holað að innan af áfengisneyslu og meðalaldur sé þarna miklu lægri en eðlilegt má telja, ekki síst vegna drykkjunnar.
Kvöldstund við höfnina

Jón Gnarr, Óttarr Proppé, Haraldur Flosi og Björn Blöndal sátu fyrir utan Sushismiðjuna niðri við höfn í góða veðrinu sem brast á undir kvöldið í gær. Þeir virtust vera í góðu skapi. Höfðu alls ekki yfirbragð manna sem eru komnir til valda.

Ég heyrði ekki hvað þeir voru að tala, nema hvað að rétt áður en þeir fóru sögðu þeir stundarhátt – „þá er það ákveðið“.

Svo stóðu þeir upp og tróðu sér allir í lítinn japanskan fólksbíl.

Það fannst mér frekar traustvekjandi.
624 blaðsíður af Blair

Sagt er að Tony Blair hafi fengið 4,6 milljónir punda í fyrirframgreiðslu fyrir ævisögu sína. Blair segist ætla að gefa þetta góðgerðasjóði sem veitir fé í endurhæfingu særðra hermanna.

Hægt er að fá fyrstu útgáfuna áritaða með gylltum kili og í purpurarauðu hulstri fyrir 150 pund. Minnir víst dálítið á heilaga ritningu, enda heitir bókin hátimbruðu nafni – A Journey er titillinn.

Á amazon.co.uk var hægt að fyrirframpanta bókina fyrir 25 pund, nú hefur það verið lækkað í 12,50 pund. Bókin kemur út 1. september.

En langar einhvern að lesa þetta – 624 síður af Tony Blair? Hann er einn mesti lygalaupur í sögu seinni tíma stjórnmála – er einhver ástæða til að hann hætti að segja ósatt þegar skrifað er upp eftir honum og sett á bók?
Út úr kú

Fyrirtakan í máli svokallaðra níumenninga verður á morgun.

Ég hef áður sagt að ég sé ekki sérlega hrifinn af fólki sem slæst við lögregluna. Yfirleitt finnst mér það frekar lítilmannlegt.

Hins vegar virðist ákæran á hendur þessu fólki býsna fráleit. Þau eru sökuð um „árás á Alþingi“.

Það er býsna stórt brot – og virkar eins og tómt klúður hjá ákæruvaldinu.

Það er eiginlega óhugsandi annað en að fólkið verði sýknað af þessari ákæru – enda eru viðurlögin við þessu broti mjög þung.

Eftir sem áður hefði mátt ákæra níumenningana eða einhverja af þeim fyrir óspektir – það hefði þó verið í einhverju samræmi við tilefnið. Hitt er alveg út úr kú.
Hvernig á að velja fulltrúa á stjórnlagaþing?

Nú stendur fyrir dyrum að velja fulltrúa á stjórnlagaþing. Það er mjög mikilvægt að vel takist til. Þetta gæti boðað nýtt upphaf í íslenskum stjórnmálum – en svo getur auðvitað verið að allt fari út um þúfur, leysist upp í úlfúð og illdeilur.

En hverja á að velja á stjórnlagaþingið?

Maður hefur heyrt að ýmsir hafa áhyggjur af því að þar verði eintómir bloggarar. Þá er hætt við að þetta yrði eins og hrafnaþing – þeir sem eru á blogginu eru að nokkru leyti þrasgjarnasti hluti þjóðarinnar. Að því leyti hefur bloggið leyst af hólmi þjóðarsálina sem eitt sinn var í útvarpinu.

Um daginn las ég líka að netið hefði þau áhrif á fólk að það gæti ekki hugsað heila hugsun. Það er alltaf að koma upp eitthvað nýtt sem þarf að skoða og taka afstöðu til, hraðinn er svo mikill – þess var getið að þeir sem væru alltaf á netinu ættu erfitt með að lesa langar bækur.

Varla viljum við að stjórnlagaþing lendi í höndum stjórnmálamanna eða sérhagsmunapotara – jú, og bloggararnir eru varasamir líka.
Bjöggar á Wikipedia

Í grein á Wikipedia sem fjallar um rússnesku mafíuna er rætt um meint tengsl Björgólfsfeðga við skipulagða glæpastarfsemi í Rússlandi. Hér á vefnum hefur áður verið skrifað um hvernig ástandið var í Skt. Pétursborg þegar þeir auðguðust þar í kringum síðustu aldamót. Borgin var þá glæpahöfuðborg Rússlands.

Í Wikipediagreininni segir:

„In the early 2000s, Icelandic businessmen Thor Bjorgolfsson, Björgólfur Guðmundsson and Magnús Þorsteinsson acquired and created extensive banking and investment companies (with complex offshore arrangements) which were then followed by a financial crisis in Iceland. Simultaneously companies such as Novator Partners acquired billions of euros worth telecoms and other companies around Europe. Investigators have found reasons to believe that the money originated from Russian mafia. In 2005 a group of Danish journalists found that all three have backgrounds in Saint Petersburg, where they ran beverage businesses in the 1990s. The report provided details about their activities in Russia, including links to Vladimir Putin whose office helped the Icelandic businessmen. [21] Their brewing company was founded by six companies registered in Limassol, Cyprus, a center for Russian money laundering. Björgólfur Thor Björgólfsson was president of all of them. [21] Their competitors in the Saint Petersburg brewing market faced severe problems. For instance, Ilya Weismann, deputy director of competing beverage company Baltic, was assassinated on January 10, 2000. Later Baltic director general Aslanbek Chochiev was also assassinated. One competing Saint Petersburg brewery burned to the ground. [22] [21] An article in The Guardian (2005) wondered where the Icelandic billions come from and noted that in the 1990s the three businessmen „were not only ploughing money into the country but doing it in the city regarded as the Russian mafia capital. That investment was being made in the drinks sector, seen by the mafia as the industry of choice.“