arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Við þurfum ekki Starbuck´s

Ég er dálítið kaffisnobb. (Jú, mér hefur verið núið um nasir að vera lattemaður.)

Ég drekk til dæmis eiginlega aldrei uppáhelling. Og það eru áratugir síðan ég hætti að þamba vont kaffi í vinnunni. Og það er aldrei kaffi á könnunni heima hjá mér. Ég drekk heldur ekki mikið kaffi, einn bolla á morgnana og einn síðdegis.

Helst drekk ég ekki kaffi nema á þessum fínu kaffistöðum sem hafa sprottið upp hér síðustu áratugina. Ég byrjaði á Mokka, það er einstakur staður, en nú fer ég oftast á Kaffifélagið við Skólavörðustíg.

Þetta er við skemmtilegustu götuna í bænum, kaffið er mjög gott – og þeir passa að setja ekki of mikla mjólk út í það.

Ég er mjög feginn að fréttin um að Valgeir Guðjósson, sá frábæri tónlistarmaður, ætlaði að opna Starbuck's á Íslandi, reyndist vera aprílgabb. Ég trúði þessu smástund, fussaði dálítið og sveiaði.

Við þurfum nefnilega ekki Starbuck's í Reykjavík.

Hér eru út um allt kaffistaðir sem eru miklu betri en Starbuck's, íslenskir staðir: Kaffismiðjan, Café Haiti, Te & kaffi, Kaffitár, já og áðurnefnt Kaffifélag.

Kaffið er betra og ekki sama stöðlunin í gangi – jú, og ekki jafnmikið mjólkurþamb. Starbuck's byggir mjög á þeim bandaríska sið að hella einhverjum ósköpum af mjólk út í lítinn kaffisopa. (Ég er nefnilega ekki svo mikill lattemaður þegar allt kemur til alls.)

Kaffimenningin á Íslandi er á svo háu plani að ég sakna hennar þegar ég fer til útlanda. Það er erfiðara að fá gott kaffi í London og New York en í Reykjavík. Já, þetta er eiginlega á heimsmælikvarða hjá okkur.

Í Grikklandi er kaffið ekki sérlega gott, en ég mun samt ekki færa mig yfir til Ítalíu vegna þess.
Húsið sem líkist Hitler

Húsið er í Swansea í Wales. Þetta hefur farið eins og eldur í sinu um netið – og eigandi hússins veit ekki hvaðan á sig stendur veðrið.
Ömurð

Æ, hvað trúarbrögð geta stundum verið til mikillar óþurftar!

Einhver apaköttur í Bandaríkjunum brennir Kóraninn. Sá telur sig vera sérlega kristinn.

Annar apaköttur í Afganistan – sá telur sig sjálfsagt vera fyrirmyndar múslima – gerir sér aldeilis mat úr þessu í föstudagsbænum, tryllir múginn og sigar honum á skrifstofu Sameinuðu þjóðanna þar sem sex sendimenn eru drepnir.

Ömurð.
Gamlir ráðherrar í já-liðinu

Baráttan fyrir Icesave kosninguna harðnar til muna.

Í fyrstu voru nei-sinnar mun háværari, en nú auglýsa já-sinnar grimmt.

Auglýsing sem birtist í Frétttablaðinu í morgun vekur mesta athygli. Þar segjast tuttugu fyrrverandi ráðherrar ætla að segja já – „að vel ígrunduðu máli“.

Þarna eru í hópnum nokkrir fyrrverandi ráðherrar Alþýðuflokksins og kemur svosem ekki á óvart: Jón Baldvin, Eiður Guðnason, Kjartan Jóhannsson, Jón Sigurðsson, Sighvatur Björgvinsson og Rannveig Guðmundsdóttir.

Meiri tíðindum sæta framsóknarmennirnir sem þarna eru: Siv Friðleifsdóttir, Ingvar Gíslason, Jón Sigurðsson, Jónína Bjartmarz og Valgerður Sverrisdóttir.

Þau ganga gegn stefnu formanns flokks síns í þessu máli.

En stórtíðindin eru ráðherrar úr Sjálfstæðisflokknum sem setja nafn sitt á auglýsinguna.

Það eru Friðrik Sophusson, Matthias Bjarnason, Ólafur G. Einarsson, Ragnhildur Helgadóttir, Sólveig Pétursdóttir, Sverrir Hermannsson, Þorsteinn Pálsson – jú, og Halldór Blöndal og Sturla Böðvarsson.

Síðustu tvö nöfnin koma mest á óvart, því báðir hafa þeir verið mjög handgengnir Davíð Oddssyni.

En svo eru aðrir fyrrverandi ráðherrar úr Sjálfstæðisflokki sem eru annarrar skoðunar. Meðal þeirra sem tala og skrifa fyrir nei-inu eru Björn Bjarnason og Tómas Ingi Olrich.
Af sjónvarpsfrægð og spurningakeppnum

Leiðin til frægðar hefur alltaf verið frekar stutt á Íslandi – og líklega hefur hún aldrei verið styttri en á fyrstu árum sjónvarpsins. Þá urðu allir sem komu fram í sjónvarpinu landsfrægir undireins – enda var öll þjóðin að horfa á þessa einu stöð sem var lokuð á fimmtudagskvöldum og allan júlímánuð.

Tveir af forsetum okkar fóru eiginlega beint úr sjónvarpinu í embættið. Kristján Eldjárn úr þættinum Munir og minjar og Vigdís Finnbogadóttir úr frönskukennsluþáttum þar sem öll börn á Íslandi lærðu að hafa eftir henni:

„Répétez sil vous plait, Gérard!“

Gérard var nafnið á hinum frönskukennaranum í þáttunum, ég veit ekki hvað varð um hann. Vigdís var einfaldlega að biðja hann að endurtaka orð sín, en í munni barnanna hljómaði þetta einhvern veginn svona:

„Rubbidí silvúple Sjérar!“

Svo voru aðrir sem fóru beint úr spurningakeppnum í virðingarembætti, því fátt þótti fínna á Íslandi þeirra tíma en að sigra í spurningakeppni í Ríkisútvarpinu.

Sá mæti maður Magnús Torfi Ólafsson fór eiginlega beint úr spurningakeppni í stól menntamálaráðherra.

En svo voru þeir sem farnaðist ekki eins vel.

Mesta kappa úr spurningakeppnum á Íslandi kynntist ég þegar ég var næturvörður á Hótel Borg fyrir um 30 árum. Maður þessi vissi bókstaflega allt, hafði verið gjörsamlega ósigrandi í vinsælum spurningaþætti í útvarpinu. En hann var ekki sérlega hamingjusamur. Bjó á efstu hæð hótelsins og drakk mikið. Fræddi mig á ýmsum hlutum þegar hann gat ekki sofið á nóttinni.

Eitt af því sem hann gerði var að teikna fyrir mig Örlygsstaðabardaga á servíettu af mikilli nákvæmni og í annað skiptið þuldi hann upp æviminningar De Gaulles – sem hann dáði mjög – á frönsku.

Þetta var vænn karl og hann vissi margt, en ég er ekkert viss um að hann hafi verið gáfaðri eða greindari en annað fólk. Hann hafði bara límheila, hæfileika til að muna staðreyndir.

Sjálfur hef ég haft vott af þessu. Ég man oft meira en ég kæri mig um, og það eru ekki bara bókmenntir og heimspeki, nei það er ekki svo gott, heldur líka nöfn leikkvenna og fótboltamanna. Ég var ósigrandi í Trivial Pursuit þegar það kom á markaðinn. Mér fannst þetta ágætt einu sinni, en seinna komst ég að því að þetta væri ekki svo merkilegt – og kannski ekkert endilega gáfnamerki heldur. Það er mikilvægara að skilja en að læra eins og páfagaukur – og ennþá mikilvægara er að hafa hugmyndaflug og geta miðlað einhverju.

Ég ætla samt ekki að gera lítið úr spurningakeppnum, þær eru vinsælar á Íslandi og oft skemmtilegar – og keppnisliði Norðurþings skal óskað til hamingju með sigurinn í Útsvari. Ég tek fram að ég er kunnugur einum úr liðinu, Þorgeiri Tryggvasyni, og um hann verður ekki annað sagt en að hann sé bæði hugmyndaríkur og frjór. Ég kaus hann meira að segja á stjórnlagaþing, þótt ekki kæmist hann inn.
Aprílgöbb

Við Kári vorum að spá í aprílgöbbum þegar við vorum að keyra í bílnum í gær. Hann skildi ekki alveg út á hvað aprílgöbb ganga, svo fattaði hann það.

Fann upp á einu sniðugu – að birta fréttir um að Justin Bieber væri kominn til landsins. Þá sagði hann að mörg smápían myndi titra – ég held hann hafi til dæmis átt við eldri systur vina sinna.

Svo opnuðum við DV í morgun og viti menn: Í blaðinu stóð að Justin Bieber væri væntanlegur til landsins og ætlaði að vera í Bláa lóninu í dag.

Ég veit að DV stundar mjög harðdræga fréttaöflun, en ekki vissi ég að þeir væru farnir að hlera bílinn minn.

Það voru fleiri aprílgöbb í fjölmiðlunum í morgun, mér fannst Mogginn dálítið sniðugur þegar hann skrifaði að gullskipið væri farið að koma upp í Landeyjarhöfn. Það er eiginlega bara tímaspursmál hvenær það gerist.

Og svo er nátturlega fullt af fréttum í dag eins og aðra daga sem maður veit ekki hvort eru aprílgöbb.
Silfrið á sunnudag

Lee Buchheit, formaður Icesave-samninganefndarinnar, verður gestur í Silfri Egils á sunnudag.

Af öðrum gestum má nefna Reimar Pétursson og Dóru Sif Tynes.
Hvað ef OR yrði gjaldþrota?

Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir borgarfulltrúi segir að það sé verið að fara írska leið með skuldir Orkuveitunnar. Semsagt gera borgarbúa ábyrga fyrir þeim.

Í framhaldi af því hlýtur maður að spyrja hvað myndi verða ef Orkuveitan yrði einfaldlega látin fara á hausinn?

Hvað myndi það þýða fyrir þetta fyrrum glæslilega fyrirtæki og orkuauðlindirnar sem það hefur yfirráð yfir?

Ég spyr í mestu einlægni – ég hef einfaldlega ekki hugmynd um þetta og hef ekki séð það rætt.
Priyanka

Hér er fjallað um mál Priyönku Thapa.

Útlendingastofnun hefur neitað henni um dvalarleyfi á Íslandi. Hún virðist einblína á hvort hún þurfi að fara í nauðungarhjónaband þegar hún kemur heim til Nepal.

Þetta er ómanneskjuleg og hörð meðferð.

Því í raun ætti að duga að stúlkan vilji vera hjá okkur hérna á Íslandi. Allt sem ég hef heyrt bendir til þess að þetta sé efnileg stúlka sem öllum líkar vel við.

Hún er í námi, sækist það vel, en nær ekki að halda því verði hún send úr landi.

Ef Útlendingastofnun sér ekki að sér þarf að beina mótmælum við þessu til Ögmundar Jónassonar innanríkisráðherra – sem margoft hefur talað fyrir mannúðarsjónarmiðum í málum eins og þessum.
Viðskiptablaðið: Orkuveitan og spákaupmennska

Leiðari Viðskiptablaðsins fjallar um Orkuveitu Reykjavíkur og er sérlega tímabær. Þar segir meðal annars:

- - -

Stjórnendur Orkuveitu Reykjavíkur stóðu í stórfelldri spákaupmennsku með erlenda gjaldmiðla á ábyrgð skattgreiðenda. Fyrirtækið stundaði bókhaldsæfingar með því að færa upp virði óefnislegra eigna til að greiða út arð. Það byggði sér monthús sem útrásarvíkingar höfðu ekki einu sinni hugmyndaflug í að jafna. Útreikningar á arðsemi byggðust á röngum forsendum – það er að segja erlendum vöxtum – og fyrirtækið fór út í hreina ævintýramennsku eins og Línu.net og rækjueldi. Allar ákvarðanir byggðust á óraunhæfum fjármagnskostnaði.

Nú þurfa skattgreiðendur að taka á sig gjaldskrárhækkanir og borgin að hætta takmörkuðu ráðstöfunarfé sínu til að hreinsa upp eftir galskapinn. Skattgreiðendur eiga heimtingu á að fá svör við því hvers vegna þetta fór svona úrskeiðis. Það þýðir lítið að benda á kostnað íbúa í nágrannalöndum við hita og rafmagn þegar gjaldskrárhækkanir eru réttlættar. Í næsta nágrenni Reykjavíkur frussast heita vatnið upp úr jörðinni, kalda vatnið er af bestu gæðum frá náttúrunnar hendi og raforkuframleiðsla hlutfallslega hagkvæm. Þetta eru forréttindi þess að búa á Íslandi, sem ekki má klúðra með óskynsamlegum ákvörðunum stjórnmálamanna.

Vandi Orkuveitu Reykjavíkur hefur um langt skeið verið verst varðveitta vandamál Íslands. Þrátt fyrir að stjórnmálamenn allra flokka í Reykjavík hafi komið sér saman um að ræða ekki vandann hefur hann verið öllum ljós. Það er því í raun athyglisvert hvernig reynt er að kenna núverandi borgarstjóra um vanda fyrirtækisins vegna þess að hann hefur tjáð sig um hann opinberlega. Sérstaklega í ljósi umræðunnar um meðvirkni stjórnmálamanna með fjármálageiranum fyrir hrun
Jóns Múla tónleikar

Á tónleikum vegna 90 ára afmælis Jóns Múla Árnasonar í kvöld voru flutt nokkur lög eftir hann sem ég hef aldrei heyrt.

Þrjú þeirra voru úr ófluttum söngleik sem mér heyrðist að héti Kidnapped eða Mannrán. Það væri gaman að vita meira um þessi lög og hvort meira efni sé til óhljóðritað eftir Jón Múla.

Lögin eftir Jón Múla eru mörg algjörar perlur – teljast til sígildrar tónlistar á Íslandi – og þau voru flutt af einstaklega góðum tónlistarmönnum þarna í kvöld.

Hljómsveitarstjórinn var Eyþór Gunnarsson, en meðal söngvara voru Ragnar Bjarnason og Ómar Ragnarsson sem rifjuðu upp gömul kynni af lögunum – Raggi hefur sungið þau mörg, en Ómar var í stóru hlutverki í söngleiknum Járnhausnum eftir Jón Múla og Jónas Árnasyni.

Lagið Við heimtum aukavinnu hljómar nú eins og eitthvað úr fornri atvinnusögu Íslendinga – ég átti þetta á 45 snúninga hljómplötu þegar ég var lítill. Mikið væri gaman að eiga hana ennþá.

Ómar sagði þá gamansögu að þegar var verið að troða lögunum á þessa litlu plötu hefðu kaflar með hjóðfæraleik verið skornir burt – hann sagði að þetta væri til marks um nýtni hljómplötuútgefandans Svavars Gests.

Aðrir söngvarar sem þarna fóru á kostum voru Ellen Kristjánsdóttir, Magga Stína og Sigurður Guðmundsson – þessi hávaxni hljómborðsleikari, sem ég held að sé upprunalega frá Keflavík, er orðinn afar skemmtilegur dægurlagasöngvari. Þar fer saman rödd sem hann hefur skemmtilegt vald á og sérlega góður framburður texta. Flutningur hans á Undir Stórasteini var einstakur, lagið varð eins og nýtt og ferskt í meðförum hans.

Mörg af lögum Jóns Múla eru úr söngleikjum. Ég fjallaði fyrir nokkru um söngleikinn Deleríum Búbónis hér á vefnum. Hann er nefnilega merkilegri en margan grunar – tekur á tímabili sögu okkar sem er alltof lítið þekkt, hinni gengdarlausu spillingu sem ríkti í þessu litla samfélagi á tímanum eftir stríð og hélt eiginlega áfram með sínum hætti fram að hruni. Og spurning hvort punktur hafi þá verið settur?

En tónleikarnir í kvöld – þeir voru frábærir.
Kurteist fólk

Ég var í sveit í Laxárdal í Dalasýslu þegar ég var strákur.

Í kvikmyndinni Kurteist fólk er stelpa á leiðinni í Búðardal – bróðir hennar sem er ofviti hefur látið hana taka með Laxdælu.

Svona var þetta hjá mér líka, þegar ég fór fyrst í Dalina var Laxdæla í farangrinum í útgáfu Fornritafélagsins. Pabbi setti hana þangað. Ég var átta ára og verð að viðurkenna að ég las hana ekki, heldur komst gamall maður sem var á bænum í eintakið og las hana upp til agna um sumarið.

Kvikmyndin er eftir Ólaf Jóhannesson. Hann er sjálfur úr Dölunum og honum liggur mikið á hjarta um sveitina sína. Um fólkið þar, búskapinn, atvinnuvegina. Hann býr til mikið persónugallerí – þar eru fjölmargar bráðskemmtilegar týpur eins og sveitarstjórinn sem Eggert Þorleifsson leikur, umkomulausi verkfræðingurinn sem Stefán Karl leikur – ég ætla heldur ekki að gleyma vinkonu minni Ragnhildi Steinunni sem er bráðfyndin í litlu hlutverki.

Þetta er skemmtileg kómedía um venjulegt fólk og efniviðurinn er mikill. Það er nefnilega oft betra að fjalla um eitthvað sem maður þekkir en það sem maður þekkir ekki. Ég skemmti mér vel á myndinni og hefði í raun getað séð hana fyrir mér sem röð sjónvarpsþátta – það hefðu þess vegna mátt vera margir þættir – sem byggði á persónum, flokkadráttum og ástarlífi í íslensku smáþorpi og sveitinni í kring.

Það þyrfti ekki einu sinni að vera neitt morð í svona þáttum.
Asni klyfjaður gulli

Við búum í veröld sem er ekkert sérlega réttlát.

Í fjölmiðlum hefur verið fjallað um mál tveggja kvenna, Jussanam Dejah frá Brasilíu og Priyanka Thapa frá Nepal.

Báðar hafa þær getið sér gott orð á Íslandi, eru góðir borgarar, en samt er mikil tregða í kerfinu við að veita þeim varanlegt landvistarleyfi.

Manni finnst það satt að segja ansi skítt.

Maður hlýtur að álykta að reglur séu túlkaðar of þröngt eða að kerfið sé hrætt við að setja fordæmi – því varla er það af einhverri mannvonsku að þær fá ekki lausn sinna mála.

Svo er fjallað um mál tíu auðmanna sem vilja fá íslenskan ríkisborgararétt.

Það mál er allt hið skringilegasta.

En þetta er samt ekki einsdæmi. Við erum ekki ein í heiminum. Því það er frægt að asni klyfjaður gulli kemst í gegnum marga múra.

Í löndum eins og Bandaríkjunum, Bretlandi, Sviss – já, og miklu víðar – er það þekkt að ríkt fólk á auðveldara með að fá landvist en snautt.
Vendingar kringum OR

Það eru ýmsar furðulegar vendingar í kringum Orkuveituna.

Alfreð Þorsteinsson kemur í fjölmiðla eins og gamall draugur og segir að það sé leikrit að Orkuveitan sé á hausnum. Fyrirtækið hafi verið í góðum rekstri hjá sér.

Hanna Birna Kristjánsdóttir var í útvarpinu og það var reiðitónn í rödd hennar. Á henni var að skilja að þegar hún var borgarstjóri hefði líka verið allt í lagi með Orkuveituna.

Svo eru lífeyrissjóðir mættir á svæðið og vilja fara að taka hluti út úr fyrirtækinu, helst er einblínt á Hverahlíðavirkjun – það er talað eins og þeir ætli að gera þetta af góðsemi.

En var brunaútsala ekki orð sem heyrðist býsna oft á tíma hrunsins?
Fylgið út um allt

Menn erum mikið að fárast yfir kosningaúrslitum í VR. (Félaginu sem heitir víst Virðing og réttlæti en hét einu sinni Verslunarmannafélag Reykjavíkur.)

Ég ætla ekki að leggja dóm á manninn sem vann kosninguna – það virðist samt vera ljóst að byltingin hefur étið börnin sín í VR.

Hins vegar er þetta nokkuð einkennileg kosning. Sjö manns bjóða sig fram – atkvæðin skiptast svo að kosningin vinnst með aðeins 20 prósentum atkvæða. Það held ég að hljóti að teljast nokkuð fáheyrt. Og kosningaþáttakan er bara 17 prósent – það er ábyggilega ekki nýtt í verkalýðshreyfingunni að hún sé svo dræm. Þannig að þarna er frekar fámennur hópur að kjósa – aðeins 4867 manns – fylgið dreifist út um allt og og sigurvegarinn nær kjöri með vel innan þúsund atkvæði.
Takmörkuð frægð

Það er deilt um „tilgangslausar frægðarhórur“ eftir þessa kröftugu grein í Grapevine.

En þá er þess að geta að frægð á Íslandi er meira eða minna tilgangslaus.

Það þarf ekki mikið til að verða frægur á þessu 300 þúsund manna útskeri.

En sá sem er frægur á Íslandi þekkist ekki einu sinni á götu í Færeyjum.

Þannig að þetta er yfirleitt fremur takmörkuð frægð.
Björgólfur og búlgarski síminn

Hér er athyglisverð frétt á búlgarska vefnum novinite.com.

Fjallar um dómsmál gegn Viva Ventures, dótturfyrirtæki fjárfestingarsjóðsins Advent International, sem eignaðist 65 prósent í búlgarska ríkissímafélaginu 2004.

Þetta er langdregið spillingarmál í Búlgaríu eins og les má í fréttinni, það hafa þegar verið í gangi málaferli vegna þessara viðskipta.

Einn þeirra sem tengjast málinu er Björgólfur Thor Björgólfsson. Á Facebook-síðu Halldórs Halldórssonar sem hefur skoðað þessi mál má lesa:

„Björgólfur Thor keypti búlgarska símafyrirtækið BTC af Viva Ventures fyrir 300 milljón evrur í skjóli Stanislevs, þáverandi forsætisráðherra Búlgaríu. Seldi fyrirtækið svo fyrir 1.08 milljarða evra. Óútskýrð tengsl talin vera á milli Thors og Viva. ESB-skýrsla notaði Björgólf Thor sem dæmi um spillingu í Búlgaríu, samkrull athafnamanna og pólitíkusa.“
24 taka sæti

Nú skilst manni að 24 af þeim 25 sem voru kjörnir á Stjórnlagaþing ætli að taka sæti í Stjórnlagaráði.

Samkvæmt fréttum var Salvör Nordal síðust til að ákveða sig. Inga Lind Karlsdóttir ætlar ekki að vera með, í staðinn fyrir hana kemur að því mér skilst Íris Lind Sæmundsdóttir lögfræðingur.

Það styrkir þetta ferli að svo margir skuli ætla að vera með, mikil forföll hefðu getað grafið endanlega undan því.

En baráttan á eftir að verða ströng þegar við hvert fótmál er hægt að vitna í – hinn nokkuð svo hæpna – úrskurð Hæstréttar.
Hannah Arendt, þýðendur Íslendingasagna, U 206

Í Kiljunni annað kvöld verður fjallað um heimspekinginn Hönnuh Arendt. Þetta er í tilefni af útkomu bókar með úrvali ritsmíða eftir Arendt en hún nefnist Af ást til heimsins. Ritstjóri bókarinnar, Sigríður Þorgeirsdóttir heimspekingur, kemur í þáttinn.

Hannah Arendt (1906-1975) er einn merkasti stjórnmálaheimspekingur síðustu aldar. Verk hennar markast mjög af því hroðalega skipbroti sem stjórnmálin biðu í líki aðræðisstefnanna kommúnisma og nasisma. Hún var gyðingur, fædd í Köningsberg í Austur-Prússlandi, borg Kants, en starfaði mikið í Bandaríkjunum eftir að hún þurfti að fara frá Evrópu. Ein merkasta bók hennar nefnist Eichmann í Jerúsalem. Þar fjallar hún um réttarhöldin yfir Adolf Eichmann, SS-manni sem bar ábyrgð á dauða fjölmargra gyðinga – hin óvænta niðurstaða Arendt var að Eichmann hefði þrátt fyrir allt verið kerfiskarl og skrifstofublók. Það var lágkúra illskunnar eins og hún kallaði það.

Við fjöllum um risastórt verkefni sem eru þýðingar á öllum Íslendingasögunum á norsku, dönsku og sænsku. Svipuð þýðing er þegar komin út á ensku – en útgáfan á norðurlandamálunum er ráðgerð á næsta ári. Við fáum í þáttinn Roy Jacobsen, rithöfund sem starfar við norsku útgáfuna, og Anette Lassen, sérfræðing á stofnun Árna Magnússonar í Kaupmannahöfn, sem starfar við dönsku útgáfuna.

Á rölti um Akureyri hittum við merkismann, Elías Pétur Sigurðsson, öðru nafni Ella P. Ævisaga hans kom út fyrir skemmstu undir nafninu U 206, en Elli er bóndasonur frá Berufjarðarströnd sem gerðist vörubílstjóri, man tímana tvenna og hefur lent í ýmsum ævintýrum. Elli hefur varðveitt flámælið sem þótti ekki fínt á Íslandi á árum áður – og hann er stoltur af því.

Þorgerður E. Sigurðardóttir og Haukur Ingvarsson fjalla um tvær bækur. Önnur er Okkurgulur sandur, það er safn ritgerða um Gyrði Elíasson, og hin er Konan sem fékk spjót í höfuðið eftir Kristínu Loftsdóttur.

En Bragi segir meðal annars frá því þegar Guðbergur Bergsson keypti sér íbúð.

Hannah Arendt á unga aldri. Sígarettan er yfirleitt ekki fjarri á myndum af henni.
Hrikaleg staða Orkuveitunnar

Þegar borgin er farin að leggja Orkuveitunni til fé er það í raun viðurkenning á að hún sé komin í þrot. Þetta er neyðarbjörgun.

Samkvæmt þessari grein í Viðskiptablaðinu eru skuldir Orkuveitunnar sem bera vexti 225 milljarðar króna – þar af eru 16 milljarðar á gjalddaga í ár.

Þetta eru rosalegar fjárhæðir.

Það er í raun lítið kikk að segja I told you so – en mér er samt minnisstætt þegar Orkuveitan var að kvarta undan fréttaflutningi af skuldastöðunni, það var árið 2009. Þáverandi stjórnarformaður var man ég sérstaklega móðgaður,

Það ár, nánar tiltekið í apríl, birti hinn skarpi orkubloggari, Ketill Sigurjónsson, þennan pistil um ofsalegt tap Orkuveitunnar. Líklega er rétt hjá honum að hann hafi verið afgreiddur sem tuð.
Facebook-bóla

Fjármálamarkaðurinn er sífellt að leita að nýjum bólum til að blása upp.

Warren Buffet varar við bólu sem kann að myndast í kringum Facebook og samskiptasíður á netinu.

Verðmiðinn sem nú er á Facebook virðist vera fáránlegur: Það eru sex þúsund milljarðar íslenskra króna.

Jú, það eru voða margir á Facebook og margt að gerast þar. En eins og oft er með svona tækni kann hún að víkja fyrir nýrri eins og hendi sé veifað.

Og lendir þá á ruslahaugi sögunnar með öðrum bólum.
Framfærsla Hannesar

Enginn gekk harðar fram í því á Íslandi að boða einkavæðingu og skattalækkanir en Hannes Hómsteinn Gissurarson.

Það var reyndar ljóst að hann var alltaf að fá aura frá fyrirtækum og fjármálamönnum til að sinna þessum hugðarefnum sínum, meðal annars í gegnum svokallaða rannsóknarstofnun Jóns Þorlákssonar. Nokkrir helstu fjáraflamenn Íslands mættu þar gjarnan á fundi.

Í seinni tíð var Hannes í mikilli herferð til að halda því fram að skattbyrði hefði ekki færst til á Íslandi. Og hann hélt áfram að mæra athafnamenn eins og Björgólf Guðmundsson – en ekki Jón Ásgeir sem var í vitlausu liði.

Um þetta virðist hafa gilt sú meginregla í kerfinu að Hannes ætti ekki að þurfa að líða skort. Undir það síðasta, áður en allt hrundi, var hann að fá peninga bæði frá Landsbankanum og fjármálaráðuneytinu.

Þetta er merkilegur andskoti.