arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Rapparinn og stórveislurnar

Charlie Brooker skrifar í Guardian um skemmtikrafta sem hafa troðið upp fyrir Gaddafi-fjölskylduna í Líbýu.

Hann nefnir Mariah Carey, hjónin Jay Z og Beyoncé, Usher og Lionel Ritchie.

Eitthvað af þessu fólki virðist þó hafa skammast sín.

Það virðist þó ekki vera tilfellið með rapparann 50 cent sem lét búa til sérstakan tölvuleik upp úr þessari reynslu sinni.

Það er næstum eins og 50 cent sé fábjáni, segir Charlie Brooker.

Ég vona að minnið sé ekki að svíkja mig, en var það ekki einmitt 50 cent sem skemmti í frægri afmælisveislu Björgólfs Thors á Jamaíka?
Aðkoma þjóðarinnar að stjórnarskrárbreytingum

Ég er á því að Silfrið hafi verið býsna efnismikið hjá mér í gær.

Í því voru hlutir sem kannski fóru fram hjá fólki.

Eitt af því voru orð Silju Báru Ómarsdóttur, sem er einn kjörinna fulltrúa á stjórnlagaþingið. Silja sagði að hún væri á báðum áttum með að taka sæti í stjórnlagaráðinu sem nú er fyrirhugað.

Hún sagði að ef hún ætti að taka þátt í því vildi hún að yrði tryggt að tillögur stjórnlagaráðsins yrðu sendar til þjóðarinnar – þ.e. að þær yrðu teknar fyrir í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Eiríkur Bergmann Einarsson var einnig kjörinn á stjórnlagaþingið og hann var líka gestur í þættinum. Hann sagðist vera á sama máli og Silja Bára. Stjórnlagaráðið þyrfti að geta komið tillögum sínum til þjóðarinnar.
Alþýðleg og skemmtileg gamanmynd

Okkar eigin Osló er skemmtileg og alþýðleg kómedía úr íslenskum samtíma.

Það er til marks um kraft í menningunni – og kvikmyndagerðinni – að svona myndir skuli vera framleiddar.

Myndin lýsir fólki sem er kunnuglegt og aðstæðum sem hvert og eitt okkar getur sett sig í. Ég segi að hún sé alþýðleg, en það er í bestu merkingu þess orðs. Hingað til er það Þráinn Bertelsson sem hefur komist næst því að búa til manneskjulegar myndir af þessu tagi, ég á við bíómyndina Magnús og sjónvarpsþáttaröðina Sigla himinfley.

Þetta er skemmtilega leikin mynd og persónurnar verða hugstæðar – hinn óframfærni verkfræðingur sem Þorsteinn Guðmundsson leikur og óheppna bankakonan sem Brynhildur Guðjónsdóttir leikur.

Laddi er svo alveg stórkostlegur í hlutverki harmonikkuleikarans Havels. Maður skellir upp úr í hvert skipti sem hann birtist.

Þessi mynd á ekki eftir að sigra heiminn – enda held ég ekki að það tilgangurinn með henni – en ég er illa svikinn ef hún verður ekki feiki vinsæl á heimamarkaðnum. Maður gæti líka hugsað sér að sjá eitthvað af þessu tagi í sjónvarpi.
Gamalmennaræðið og eftirlaunin

Þóra Kristín Ásgeirsdóttir skrifar á Smuguna grein sem hún nefnir Gamalmennaræðið.

Fjallar meðal annars um sérsniðin lög um eftirlaun.
Bankastjóralaun

Ég held að engum detti í hug að Höskuldur bankastjóri í svonefndum Arionbanka eða Birna bankastýra í Íslandsbanka séu klárari en annað fólk.

Þeirri goðsögn var dreift á tima útrásarinnar að bankafólk væri svo rosa klárt að því dygðu ekkert annað en ofurlaun. Annars myndi bankafólkið jafnvel fara í toppstöður í útlöndum og fá ennþá hærra kaup.

Botnin datt úr þessu í október 2008. Það mun enginn trúa þessu framar.

En bankarnir eru byrjaðir aftur. Það er verið að gíra kerfið upp aftur.

Laun bankastjóranna eru keyrð upp um tugi prósenta. Það er ekki af því þeir séu svo klárir, nei, ástæðan er stéttarhagsmunir.

Um leið og bankastjórarnir hækka í launum geta aðrir farið að gera tilkall til svipaðra launa, þetta virkar eins og greiði á móti greiða, bankaráðsmennirnir og stjórnendurnir sem eru aðeins lægra settir en eru á leiðinni upp.

Svona heldur þetta kerfi áfram, þar til við erum loks aftur komin í sömu spor og haustið 2008.
Icesaverök

Það er mikið talað um áróður varðandi Icesave, en málið er í raun ekki svo snúið. Flest rökin eru löngu komin fram.

Það eru komnar upplýsingar frá samninganefndinni síðustu um hvað Icesave muni kosta íslenska skattgreiðendur. Þetta er ekki svo há tala miðað við aðrar fjárhæðir sem maður hefur séð eftir hrunið.

Á móti er sagt að í þessu sé óvissa. Gengi krónunnar gæti lækkað og heimtur úr þrotabúi Landsbankans orðið minni en ætlað er.

Á móti því er sagt að heimturnar verði jafnvel betri en talið er og að ef gengi krónunnar fari að lækka séum við hvort sem er í slæmum málum.

Á móti því er sagt að okkur liggi ekkert á – að þetta hafi dregist svo á langinn að við höfum alveg efni á því að bíða og sjá.

Á móti því er sagt að þetta skaði íslenskt efnahagslíf og lánshæfi Íslands.

Á móti því er sagt að víst hafi íslensk fyrirtæki fengið lán og að Ísland sé bara að koma vel út úr kreppunni þrátt fyrir Icesave.

Öll þessi rök hafa verið reifuð fram og til baka.

En svo endar þetta í einum punkti;

Það er hægt að rekja í löngu máli hvers vegna og hvernig við eigum að borga Icesave.

Mótrökin við því: Við eigum ekki að borga skuldir óreiðumanna!

Þetta eru grundvallarrök, prinsípprök sem verður trauðla haggað, hvað sem líður öllu tali um endurheimtur eða stöðu þjóðarbúsins. Það er spurning hvort menn vilja bergja á ógeðsdrykknum eða ekki.

Við komumst ekkert lengra með umræðuna en þetta og í raun væri hægt að kjósa strax á morgun.
Trúboðsferð til vesturheims

Á þessu myndbandi má finna fréttir af för Ólafs Ragnars Grímssonar, forseta Ísland, í Páfagarð.

Ólafur segir frá því að ferð Guðríðar Þorbjarnardóttur til Ameríku hafi í aðra röndina verið trúboðsferð, enda hafi hún haft presta í föruneyti sínu.

Þetta er áréttað í frétt á vefnum forseti.is. Þar segir meðal annars.

„Á fundi forseta og Benedikts páfa var rætt um mikilvægi Íslendingasagna í sögu kristinnar trúar og hvernig landafundir í Vesturheimi hefðu á sínum tíma fært trúna til nýrrar heimsálfu mun fyrr en almennt hefur verið talið. Forseti flutti páfa einnig kveðjur frá biskupi kaþólskra á Íslandi, prestum kirkjunnar og félagi leikmanna en forseti átti fund með forsvarsmönnum safnaðarins á Bessastöðum áður en hann fór til Rómar.

Þá var á fundinum fjallað um hvernig Vínlandssögurnar lýsa ævi Guðríðar og um einstæðan sess hennar í sögu kristinnar trúar. Nefndi páfi að ævi hennar sýndi hinn kristna heim fyrir þúsund árum í nýju ljósi enda yrði styttunni af Guðríði fundinn veglegur staður í Páfagarði.“

Með í för til Vatíkansins var meðal annars fólk af Snæfellsnesi. Á myndinni má meðal annars þekkja útgerðarmanninn Guðmund Kristjánsson í Brimi. Og að hætti nútímalegra stofnana hafa konur á myndinni höfuðföt til að hyja hausinn á sér.
Gyðingarnir gerðu það ekki

Kaþólska kirkjan er mjög nútímaleg stofnun.

Nú, árið 2011 eftir Krists burð, 66 árum eftir Helförina, hefur hún komist að þeirri niðurstöðu að gyðingar beri ekki ábyrgð á dauða Jesú.

Þetta kemur meira að segja fram í heilli bók eftir páfann.

Sumir myndu segja að þetta sé tímabær niðurstaða – en svo myndu aðrir kannski segja að þetta sé alveg ga ga.

Svona málar Marc Chagall krossfestinguna. Jesú er með klæði eins og gyðingur. Og málarinn sjálfur var líka gyðingur.
Herskáir bændaforingjar

Þeir eru rosa herskáir á Bændaþingi og einna lengst gengur Jón Bjarnason landbúnaðarráðherra sem talar um mútur frá Evrópusambandinu.

En bændaforystan hefur fundið sér utanaðkomandi óvin og blæs í mikla herlúðra. Undirliggjandi í málflutningnum er að kerfið innan ESB sé alvont, en íslenska kerfið sé bara ansi gott og það beri að vernda með kjafti og klóm.

Staðreyndin er hins vegar sú að það er þörf á endurbótum í íslenska landbúnaðarkerfinu hvort sem við göngum í ESB eða ekki.

Þröstur Haraldsson, fyrrverandi blaðamaður á Bændablaðinu, skrifaði grein í Fréttablaðið nýlega þar sem hann fer yfir þessi mál og þá hugmynd að ESB vilji íslenskan landbúnað feigan.

Meðal þess sem Þröstur bendir á er að bændabýlum á Íslandi hafi fækkað alveg jafn mikið á Íslandi og í Finnlandi.

Hann skrifar meðal annars:

„Þetta hlýtur að vekja athygli íslenskra bænda sem merkilegt nokk hafa upplifað svipaða eða jafnvel öllu meiri fækkun og stækkun býla sinna á undanförnum árum. Það er svolítið erfitt um samanburð vegna ólíkra aðferða við tölfræðisöfnun en sé litið í Hagtölur landbúnaðarins kemur í ljós að þeim bændabýlum sem hafa greiðslumark í sauðfjárbúskap og/eða mjólkurframleiðslu fækkaði um nánast sömu prósentutölu – rúmlega 30% – og finnskum bændabýlum á árabilinu 1994 til 2004, fyrsta áratugnum eftir að Finnar gengu í ESB. Hins vegar kemur þessi breyting misjafnt niður á búgreinum og sé litið til mjólkurframleiðslu þá hefur fækkun framleiðenda orðið enn meiri hér á landi. Kúabú á Íslandi voru um 1.700 árið 1993 en um þessar mundir er mjólk framleidd á innan við 700 bæjum. Það er um það bil 60% fækkun. Kúnum hefur fækkað en þær framleiða meiri mjólk. Í Finnlandi hefur hægt á fækkun bændabýla en hér á landi blasir við að það er lítill grundvöllur fyrir öllum þeim sauðfjárbúum sem hér eru, nema sem aukagetu meðfram öðrum rekstri eða starfi bænda.“
Norðurlandakrónikka

Ég sat á fundi þar sem blaðamenn frá Norðurlöndunum gerðu grein fyrir þeim málum sem ber hæst í hverju landi.

Ég er eiginlega á þeirri skoðun eftir fundinn að Norðurlönd séu eins konar resarvat – griðland. Staður þar sem eru í raun sáralítil vandamál – allavega ef borið er saman við aðra staði í heiminum.

Í Danmörku eru að koma kosningar. Það er enn verið að tala um innflytjendamál – ég fæ varla séð að það sé vandamál sem þarf að hafa miklar áhyggjur af. Hins vegar hafa sumir Danir miklað þetta óskaplega fyrir sér. Einnig er spurt hvort rétt sé að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu um evruaðild meðfram kosningunum, en það verður varla raunin.

Í Noregi er ríkisstjórn Verkamannaflokksins, Sósíalíska vinstriflokksins og Miðflokksins heldur óvinsæl. Nú er það ekki Framfaraflokkurinn sem stækkar á kostnað stjórnarflokkanna, heldur gamli hægriflokkurinn sem nefnist einfaldlega Hægri. Eitt stærsta málið innan stjórnarinnar er olíuvinnsla við Lófóten. Verkamannaflokkurinn er hallur undir hana og er undir þrýstingi frá sveitarstjórnarmönnum úr eigin röðum, frá verkalýðshreyfingunni og atvinnurekendum, en sósíalistarnir eru á móti. Minnir meira en lítið á álversumræðurnar á Íslandi.

Og í Noregi er reyndar líka deilt um risastóra álverksmiðju sem Alcoa vill reisa í Finnmörku og knýja með gasi úr Barentshafi. Í því máli eru hinar pólitísku línur svipaðar og í deilunum um olíuna – og í deilum um álver á Íslandi.

Í Finnlandi eru líka að koma kosningar. Þar snýst allt þessa dagana um flokk hinna Sönnu Finna undir stjórn Timo Soini, en flokkurinn er farinn að nálgast tuttugu prósent í skoðanakönnunum. Það þýðir að erfitt verður að halda honum utan ríkisstjórnar. Sönnu Finnarnir eru ekki rasistar eins og Svíþjóðardemókratarnir, en hins vegar eru þeir á móti elítum og því sem er kallað stjórnmálastéttin. Kosningarnar í Finnlandi verða ekki rafrænar í þetta sinn, en síðustu sveitarstjórnakosningar í landinu voru rafrænar og mistókust herfilega þótt þær hafi ekki verið dæmdar ógildar.

Svo er það Svíþjóð. Þar í landi er ógurlegur hagvöxtur um þessar mundir og líklega er Svíþjóð það land í Evrópu sem er að koma best undan kreppunni. Ég skrapp yfir til Svíþjóðar í dag. Las blað sem er dreift ókeypis á Eyrarsundssvæðinu. Aðalfréttin var um stúlku sem hafði hjálpað til að koma upp um reiðhjólaþjófa en næststærsta fréttin var um hvaða brögð af ís yrðu vinsælust í sumar.

Það er samt kalt og ekkert sem minnir á vorið hér við sundið.
Uffe í Silfri Egils

Uffe Ellemann-Jensen, fyrrverandi utanríkisráðherra Danmerkur, verður gestur í Silfri Egils í dag.

Uffe ræðir ýmis mál, Evrópusambandið, uppreisnina í Miðausturlöndum, innflytjendapólitík í Danmörku og svo auðvitað íslensk málefni.

Uffe er í fullu fjöri, hann bloggar reglulega á vef Berglingske og kemur fram í sjónvarpi, meðal annars í vinsælum þáttum þar sem hann ræðir alþjóðamál við gamlan leiðtoga jafnaðarmanna, Mogens Lykketoft.

Hann er mikill Íslandsvinur, kemur til Íslands á hverju sumri til að veiða lax og þekkir vel til stjórnmála á Íslandi.
Jón Gnarr um niðurskurð

Það er deilt um niðurskurð í skólum. Við gengum í gegnum tímabil á Íslandi þegar skatttekjur flóðu í kassa ríkis- og sveitarfélaga – á slíkum tíma hafa menn tilhneigingu til að gerast eyðslusamir. Ýmsir vöruðu við því að ef harnaði í ári myndu skatttekjurnar minnka og ekki duga til að standa undir þenslunni.

Jón Gnarr borgarstjóri skrifar grein um niðurskurðinn í Fréttablaðið í gær.

Það er einkum tvennt sem er athyglisvert.

Annars vegar bendir hann á að nú séu að koma inn í skólakerfið stórir árgangar af börnum. Hann segir að á næsta ári muni 1900 börn bætast við í leikskólana en ekki 1500 eins og áður.

Hins vegar eru þau umhugsunarverð þessi orð Jóns:

„Segjum sem svo að það væri ekkert skólakerfi í Reykjavík og að við fengjum það verkefni að byggja það algjörlega upp frá grunni. Myndum við þá byggja 40 skóla og 100 leikskóla? Ég held ekki. Við þurfum að sníða okkur stakk eftir vexti.“

Menn geta svo haldið áfram að deila um niðurskurðinn – en við skulum hafa umræðuna málefnalega. Það er engin óskastaða sem Ísland lenti í eftir 2008.
Flokksþing sama dag og þjóðaratkvæðagreiðsla

Framsóknarflokkurinn boðar til flokksþings – og það er haldið um sömu helgi og þjóðaratkvæðagreiðslan um Icesave fer fram.

Menn geta velt fyrir sér skilaboðunum sem felast í því.

Formaður flokksins hefur verið einn harðasti andstæðingur Icesavesamninga. Hins vegar gildir það ekki um alla flokksmenn.

Er þetta ekki melding um að pólitísk örlög Sigmundar Davíðs séu samtvinnuð Icesavemálinu.

Hann varð nokkuð óvænt formaður flokksins í upphafi árs 2009. Nú þarf hann að fá endurnýjað umboð frá flokksmönnum.

Mótframboð er ekkert sérlega líklegt, þótt flokkurinn sé afar ósamstæður. En Sigmundi hefur þó ekki tekist að auka fylgi Framsóknar, það lafir enn í kringum tíu prósentin.

Aftur á móti er Sjálfstæðisflokkurinn á siglingu í skoðanakönnunum, þrátt fyrir afstöðuna til síðustu Icesavesamninga.
Norðmenn og læknisþjónustan

Ég hef nefnt það í vikunni hvað við Íslendingar erum lélegir við að skoða hvernig nágrannaþjóðir fást við vandamál sem eru nákvæmlega eins og okkar eigin. Sérstaða Íslendinga er nefnilega ekki jafnmikil og við höldum.

Ég ræddi við norskan mann sem sagði mér að íslenskir læknar kæmu til Noregs og fengju vinnu á héraðssjúkraúsum þar sem væri lítið að gera vegna þess að það er búið að skera niður þjónustuna og flytja hana annað. Kaupið er samt gott og mikill frítími.

Og að eitt af þeim málum sem eru á döfinni í Noregi sé fjarlæknisþjónusta, semsagt lækningar í gegnum netið þar sem fylgt er ráðum eftirsóttra sérfræðinga.

Þar eins og annars staðar er þróunin í átt að miðstýringu – sjúkrahúsum þar sem bestu sérfræðingarnir eru samankomnir. Og þangað vill fólk komast, telur sig eiga heimtingu á því – en eftirspurnin er mikil, landið feikilega stórt og mikið um dreifðar byggðir.
Danskar bollur, danskir siðir

Það eru ýmsir siðir sem við höfum á Íslandi og þeir eru misgóðir og misskemmtilegir.

Einn sá slappasti er að éta rjómabollur þegar fastan gengur í garð. Og svo saltkjöt daginn eftir.

Þjóðir sunnar í álfum halda dúndrandi partí, en við kýlum okkur út á bollum, baunasúpu og keti.

En þetta er kannski ekki að öllu leyti okkur að kenna. Svo margt í hefðum okkar er komið frá nýlenduherrum vorum gömlum í Danmörku.

Því var reyndar alveg stolið úr mér fyrr en í gær að ég gekk fram á rjómabollur í glugga bakarís í Kaupmannahöfn – það eru Danir sem bera ábyrgð á bolluátinu.

Eins og svo mörgu í siðvenjum okkar og matarmenningu.

Í Danmörku heita bollurnar fastelavnsboller, ég er reyndar ekki frá því að þær séu aðeins girnilegri en bollurnar í bakaríunum heima.

Enda Danir flestum þjóðum fremri í köku- og sætabrauðsgerð.

Danskir matreiðslumenn spekúlera í bollum sem þar í landi heita „ fastelavnsboller“. „Fastelavn“ er danska heitið á kjötkveðjuhátíð.
Kristniboði á Vínlandi

Það oft sérstakt rannsóknarefni hvernig hlutir skolast til.

Meira að segja er til samkvæmisleikur sem felst í því að fólk situr í hring, hvíslar á milli sín setningu til að skemmta sér við hvernig setningin brenglast þegar hún er búin að fara hringinn.

Hér er ágætt dæmi um þetta.

Ólafur Ragnar Grímsson fer í Páfagarð og talar um Guðríði Þorbjarnardóttur. Látum liggja milli hluta sannleiks- og heimildagildi sagnanna um hana, en Guðríður er frá forsögulegum tíma.

Þegar Ólafur er búinn að segja páfanum og sjónvarpsstöð Vatíkansins frá þessu er Guðríður orðin að kristniboða í vesturheimi eins og sjá má á þessari skjámynd.
Ógeðsdrykkur

Ég hef einu sinni farið í þátt hjá Audda og Sveppa.

Þá var ég látinn drekka ógeðsdrykk.

Blöndun fyrsta ógeðsdrykkjarins mistókst, og því þurfti ég að drekka ógeðsdrykk tvívegis.

Ég lét mig hafa það. Allt fyrir frægðina.

Jón Ásgeir er í viðtali hjá þeim félögunum í kvöld.

Ætli hann þurfi líka að drekka ógeðsdrykk – og þá hversu stóran skammt?
Stórleikari vill Hróa hattar skatt

Breski stórleikarinn Bill Nighy skrifar grein í Guardian og leggur út af fleygum orðum Mervyns King, seðlabankastjóra Bretlands. King sagði að hann væri undrandi að fólk væri ekki reiðara en það er – og að fólk sem hefði ekkert gert af sér þyrfti að bera kostnaðinn af fjármálakreppunni þegar í raun væri fjármálakerfið í City sem ætti sökina.

Vegna kreppunnar hafa skuldir Bretlands hækkað um 40 prósent.

Nighy hefur verið talsmaður fyrir svokallaðan Hróa hattar skatt – hugmyndin er að leggja örlítinn skatt, 0,05 prósent, á hvern fjármálagjörning sem telja má spákaupmennsku og færa féð til þeirra sem þurfa það – fátæks fólks og stofnana sem annars hefðu orðið fyrir niðurskurði.

Þetta gengur ekki betur en svo að bankamenn halda áfram að greiða sér feita bónusa.

Grein Nighys er full af réttlætiskennd – ég mæli með henni.
Óperan í Kaupmannahöfn og offramboð á menningarhúsnæði

Ég gekk niður að gömlu höfnini í Kaupmannahöfn í gær. Það var dimmt, en fallegt um að litast. Kalt í veðri. Höfnin var ísi lögð. Það var tilkomumikil sjón.

Sín hvoru megin hafnarinnar blasa nú við stór menningarhús sem hafa verið reist á síðustu árum. Óperan og Sjónleikahúsið.

Ég hafði ekki séð þessi hús áður, en mér sýndist þau bæði vera falleg – þau taka sig vel út þarna við höfnina. Að minnsta kosti í náttmyrkrinu.

Maður tekur litla ferju frá Nýhöfninni yfir að Óperuhúsinu, ég horfði á hvernig báturinn öslaði í gegnum ísinn.

Kaupmannahafnarbúar hafa á síðustu árum byggt þrjú stór hús undir sjónlistir og tónlist, Óperuna, Sjónleikahúsið og Tónleikahöll útvarpsins.

Allar hafa þessar framkvæmdir verið umdeildar, ekki síst Óperan. Það hús var gjöf frá auðkýfingnum A.P. Möller.

En vandinn er sá að Möller gaf ekki fé til að reka húsið. Menningin í Kaupmannahöfn er að sligast undan þessum húsum. Við bætist hið gamla Konunglega leikhús við Kóngsins nýjatorg þar sem áður voru flutttar óperur.

Einhver stakk meira að segja upp á að loka gamla húsinu, en það þóttu helgispjöll.

En afleiðing þessa offramboðs á menningarhúsnæði er sú að miðaverð hefur hækkað – það er orðið rándýrt að fara í Óperuna – og svo hefur ekki verið annað til ráðs en að fækka sýningum, eins mótsagnakennt og það er.
Norræna módelið

Ég sat á fundi í dag þar sem var meðal annars rætt um norræna módelið.

Það er frekar vinsælt nú um stundir, ólíkt því sem hefur stundum verið, líklega vegna þess að Norðurlönd hafa staðið betur af sér kreppuna en almennt gerist.

Hægri menn komast til valda í Skandinavíu, sitja lengi við völd, en reyna samt ekki að breyta samfélagsgerðinni.

En þetta er svosem ekki mjög flókið.

Byggir aðallega á sköttum, því að fá borgarana til að greiða helming tekna sinna í skatt og helst með sæmilega glöðu geði.
Manhattan í Kópavogi

Uppbygging Kópavogsbæjar hefur löngum verið ráðgáta.

Bænum tókst á stuttu árabili að klára allt byggingaland sitt og eiginlega meira til.

Landnýtingin í þessum miklu framkvæmdum var ekkert yfirmáta góð. Umferðarmannvirki eru óhemju fyrirferðarmikil og byggðin einkennilega sundurlaus.

En útþensluáformin voru enn stórkostlegri, eins og má lesa í þessari frétt Ríkisútvarpsins þar sem er fjallað um kaup á svonefndu Glaðheimalandi. Segir að Kópavogur sitji uppi með 10 milljarða skuld vegna kaupanna:

„Ekki liggi fyrir hverjir það voru sem Kópavogsbær keypti landið af og hverjir það voru sem Kópavogsbær seldi landið. Ástæða þess að tekist hafi að semja um jafn hátt verð og 6,5 milljarða fyrir landið hafi verið að bærinn myndi heimila 180.000 fermetra byggingamagn á svæðinu. Það sem miklu þéttari byggð en þekkst hefur hér á landi og minni fremur á Manhattan. Meðal annars voru komnar fram hugmyndir um 40 hæða háhýsi en það er tvöföld hæð turnsins við Smáratorg, hæsta húss á Íslandi.“
Víðar deilt um bensínverð en á Íslandi

Það er stundum eins og Íslendingar haldi að þeir séu einir í heiminum, jafnvel þótt við séum að fást við nákvæmlega sömu mál og aðrar þjóðir.

Kannski er þetta vegna þess að við fylgjumst illa með erlendum fréttum.

Tökum til dæmis hækkanir á olíuverði. Þær ríða yfir allan heiminn og í raun voða lítið sem við getum gert við því. Þetta er þróun sem verður varla stöðvuð. Menn geta kennt sjálfum sér um að vera seinir að söðla yfir í aðra orkugjafa eða önnur faratæki en bifreiðar.

Nú er umræða um hvort eigi að létta skattheimtuna af bifreiðaeldsneyti.Hún er auðvitað mikil, en á móti kemur að það hefur verið nokkuð almenn sátt um það í Evrópu að skattar á bensín skuli vera háir. En það er ekki þar með sagt að ekki megi gefa eitthvað eftir í þessu efni.

Í Bretlandi fer fram nákvæmlega sama umræða. Íhaldsflokkur Davids Cameron hafði reyndar gefið fyrirheit um að lækka álögur á bensín áður en hann komst til valda. Það gleymdist. En nú er málið aftur á döfinni, líkt og víðar í Evrópu. Ríkisstjórnin hefur hætt við aukagjald á bensín upp á 1 penní á lítrann sem áformað var að leggja á.

Og nú eru uppi hugmyndir um að lækka skatta á bensín örlítið eða um 3 penní á lítrann.

Breska ríkið tekur nú 63 prósent af verði bensíns í skatta. Bensínlítrinn í Bretlandi kostar rétt rúmlega 1,30 pund og er talað um að lækka þurfi álögurnar ef hann fer í 1,40 pund.

1,40 pund samsvara 265 íslenskum krónum.
Mál Bradleys Manning

Það er kominn tími til að athyglin fari af Julian Assange, persónu hans, framsalsmáli og yfirlýsingum.

Með fullri virðingu fyrir Julian Assange.

En það er Bradley Manning sem er í bráðri hættu. Það er hann sem lak upplýsingum sem WikiLeaks notaði. En nafn Mannings er ekki á hvers manns vörum eins og nafn Julians.

Manning hefur setið í einangrun síðan í júlí í fyrra og ef fer sem horfir bíður hans lífstíðarfangelsi. Hann er aðeins 23 ára.

Samt er hann ekki orðinn það sem kallast cause célèbre – sem er eiginlega óskiljanlegt.