arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Árni Bergmann

Á ensku er stundum tala um menn sem eru í mörgum bindum – they speak volumes.

Þetta er orðatiltæki sem á vel við um Árna Bergmann og stórmerkilegt ævistarf hans.

Blaðamennsku, þjóðfélagsrýni, þýðingar, skáldskap, glímur við sósíalismann og við guð og síðast en ekki síst Rússland sem hann hefur fjallað um meira og betur en aðrir Íslendingar.

Ég hef verið að lesa skrif Árna frá því ég var unglingur og alltaf grætt eitthvað á þeim – maður er kannski ekki alltaf sammála, en Árni er alltaf mjög ærlegur í hugsun sinni.

Rússarnir voru að heiðra Árna – það mátti ábyggilega ekki vera minna.
Hringekja

Þetta er nokkuð glúrin greining hjá DV – og nærri lagi.
Styðjum baráttumenn fyrir tjáningarfrelsi

Við Íslendingar eigum að krefjast þess að Bradley Manning, bandaríski hermaðurinn sem lak myndbandinu sem sýndi morð á óbreyttum borgurum, verði látinn laus. Við gætum jafnvel boðið honum hæli hér á landi.

Og við eigum að reyna að vernda Julian Assange, stofnanda WikiLeaks síðunnar. Bandarísk yfirvöld leita hans nú.

Eins og kom fram hér á síðunni í fyrradag er Julian stundum á Grettisgötu, hann hefur líka verið í Silfri Egils og ég hef hitt hann í Bankastræti, á Espressobarnum og í sundi.

Án þess að ég sé að uppljóstra neinu.
Útvatnað

Þjóðfundur? Hópur sérfræðinga sem semur frumvarp að breytingum á stjórnarskrá og leggur fyrir Alþingi?

Er þetta útfærslan sem við eigum að fá á stjórnarskrárbreytingum? Ætla menn að útvatna þetta svona mikið? Hefur stjórnmálastéttin íslenska ekkert lært?

Hvað er hægt að komast langt frá upphaflegum hugmyndum um stjórnlagaþing?

Má minna á að hér hafa setið stjórnarskrárnefndir á vegum flokkanna meira og minna allan lýðveldistímann – og að sama og ekkert hefur komið út úr því starfi?

Ein hugmyndin sem hefur verið rædd er sjálfsprottið stjórnlagaþing, að frjálsir borgarar taki sig einfaldlega saman og haldi stjórnlagaþing?

Er það kannski ráðið?
Samþjöppun auðs

Viðskiptablaðið greinir frá geysilegri samþjöppun auðs á Íslandi.

Árið 1992 réðu 1.100 útgerðir yfir þorskkvvóta.

Nú eru kvótaeigendurnir 166.

Þarna hefur farið fram mesta einkavæðing Íslandssögunnar – í hendurnar á fámennri stétt manna.

Upplýsingarnar munu vera komnar úr nýrri skýrslu hagfræðistofnunar Háskólans. Þar segir að þessi þróun sé að mörgu leyti eðlileg – og að þessi þróun haldi sennilega áfram.

En þá má spyrja: Eðlileg fyrir hvern?

Er eðlilegt að auður leiti sífellt á færri hendur?

Eða er það bara einhver rétttrúnaður sem segir það?
Gegn einokun

Allt veldi Jóns Ásgeirs Jóhannessonar er hrunið með brauki og bramli, til ómælds skaða fyrir þjóðina.

Það mun taka mörg ár að greiða úr þessum flækjum og það stefnir í málaferli í mörgum löndum.

Ekki er óhugsandi að þetta leiði til fangelsisdóma.

Það er svosem hægt að halda því fram að Hagar, sem standa eftir af veldinu séu úrvalsfyrirtæki í góðum rekstri.

Sannleikurinn er hins vegar að félaginu var skutlað út úr Baugssamsteypunni á síðustu stundu – og að þetta er fyrirtæki sem hefur mjög skaðlega einokunarstöðu í verslun á Íslandi.

Það verður erfið barátta, en Íslendingar þurfa að færa sig frá einokun og auðokun á þessu sviði sem öðrum.

Það er prófsteinn á hið nýja Ísland hvort þetta félag verður brotið upp – og hvort gömlu eigendurnir fái áfram að ráðskast með það.
Áhugi Kínverja

Í tímaritinu Newsweek birtist grein í mars síðastliðnum þar sem fjallað var um áhuga Kínverja á að fjárfesta á Íslandi. Þetta er áhugavert að skoða eftir heimsókn kínversku sendinefndarinnar hingað.

Þar er vitnað í Ólaf Ragnar Grímsson sem lengi hefur verið áhugamaður um samskipti við Kína, sagt frá hinu furðulega stóra kínverska sendiráð í Reykjavik og talað um möguleikana sem opnast þegar hugsanlega verður hægt að sigla yfir Norðurskautið.

Og svo má benda á frétt frá kínversku fréttastofunni Xinhua þar sem er fjallað um heimsókn He Guoqiang.

Þar er meðal annars haft eftir Össuri Skarphéðinssyni utanríkisráðherra:

„Skarphedinsson said Iceland highly appreciates Chinas equal treatment of all countries, no matter whether they are big or small.„

Jamm, það var nú það.
Hvað vilja Kínverjar?

Einn af valdamestu mönnum Kína birtist hér allt í einu í bílalest og dælir peningum í Íslendinga.

Þetta gerist alveg fyrirvaralaust.

Hvernig stendur á komu mannsins, hver fékk hann til að koma hingað, hver er aðdragandinn að því, hvað vilja Kínverjar fá fyrir sinn snúð – því þeir gera ekkert ókeypis eða að óathuguðu máli?

Er það orkan íslenska sem er undir, aðgangur að draumnum um siglingaleið yfir Norðurpólinn – eða hvað?

Og hvers vegna eru Kínverjar með svo ótrúlega fjölmennt sendiráð í Reykjavík?

Enginn virðist vera að spá sérstaklega í þessu – eða í því að í Kína ríkir einræðisstjórn valdaklíku sem kennir sig við kommúnisma en rekur það sem kalla má herskálakapítalisma.
Aðildarumsóknin

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir lagði til að umsókn um aðild að Evrópusambandinu yrði sett á ís í einhvern tíma.

Þýskur sérfræðingur sem var í viðtali við RÚV í dag sagði litlar likur á því að Ísland gengi í Evrópusambandið eins og sakir standa.

Þetta er hárrétt mat hjá manninum.

Allt er upp í loft í stjórnmálum á Íslandi – og innan Evrópusambandsins ríkir mikið óvissuástand. Þetta er afar vondur tími til að reyna að leiða þetta mál til lykta.
Sigrún: Kúlulán í óheilbrigðu kerfi

Sigrún Davíðsdóttir flutti pistil um kúlulán í Speglinum, niðurlag hans er svohljóðandi:

- - -

„Í viðtali við ríkisútvarpið sagði Friðrik Sophusson stjórnarformaður Íslandsbanka lánin hafa verið lið í ‘tryggða- og hvatakerfi Glitnis, áhætta lánanna var öll á bankanum. Segir svo að Íslandsbanki hafi lagt áherslu á að ‘umræddir starfsmenn hafi ekki haft neinn fjárhagslegan ávinning af lánunum þar sem ekki hafi verið greiddur út arður til þeirra af hlutabréfunum.

Þarna skautar þó stjórnarformaðurinn nokkuð létt yfir staðreyndir lánanna miðað við skýrslu rannsóknarnefndarinnar. Í lánveitingum 2008 voru dæmi um að Glitnir lánaði ekki aðeins til hlutabréfaeignar heldur var hluti lánsins greiddur út strax sem arður, virðist eiga við alla vega tvö þeirra lána sem Íslandsbanki er að afskrifa.

Þegar Spegillinn leitaði til Íslandsbanka í dag var ítrekað að ekki hefði verið greiddur arður af bréfunum – en eins og áður sagði: samkvæmt skýrslunni fór hluti lánsins til arðgreiðslu strax. Skattyfirvöld skoða nú hvort niðurfelling lána bankanna eigi ekki að teljast starfsmönnum til tekna, lánin hafi verið vildargjörningar og engu skipti þó þau hafi farið gegnum einkahlutafélög. Skattahliðin á þessum gjafagjörninum bankanna er því óútkljáð.

Afskriftir Íslandsbanka eru heldur ekki alveg eins og af hverju öðru gjaldþrota félagi eins og stjórnarformaðurinn heldur fram. Þetta eru eftirhreyturnar af óheilbrigðum viðskiptaháttum. Berum afdrif þessara félaga saman við fólkið sem tók lán hjá Glitni til að taka þátt í stofnfjáraukningu í Byr, þá nátengdur Glitni. Þetta fólk fékk ekki niðurgreidda vexti og því var ekki ráðlagt að gera kaupin gegnum einkahlutafélag til að geta sloppið frá öllu ef illa færi. Og það fór illa – og engar niðurfellingar skulda í kaupbæti.

En það er fleira athyglisvert við kúlulán til starfsmanna Glitnis. Lánin báru lægri vexti heldur en bankinn fékk sjálfur í sinni fjármögnun. Hér hlýtur maður að spyrja opinmynntur og stóreigur: ‘Sáu bankamennirnir ekkert athugavert við að bankinn lánaði þeim á lægri vöxtum en bankinn sjálfur greiddi fyrir sína fjármögnun? Fannst þeim ekkert bogið við að bankinn niðurgreiddi lánin til þeirra og reyndar einnig til vildarviðskiptavinanna?

Ef bankamennirnir, bæði í Glitni og hinum bönkunum, hefðu hugsað dæmið til enda hefði þeim mátt vera ljóst að svona lánastarfsemi gekk ekki upp á viðskiptalegum forsendum – að það var verið að reka banka sem byggðu á að það kæmi stöðugt inn meira fé, ekki að viðskiptin bæru sig.

Kúlulán og óupplýsandi vanskilaskráning er liður í sögunni sem var. Niðurfelling skulda starfsmanna Glitnis liður í sögunni um bankkerfið sem er. Bankakerfi sem hefur enn ekki unnið sér traust að fullu af því það loðir við sú tilfinning að menn þar hafi ekki alveg horfst í augu við óheilbrigða fortíð.“
Hvar er (sjálfs)virðing þingsins?

Ef marka má fréttir úr þinginu síðustu daga hefur það breyst í hreinan skrípaleik þar sem menn standa æpandi einhverja vitleysu.

Telja þingmenn sig vera að vinna þjóðinni gagn með þessu? Íhuga þeir til hvers þeir eru kjörnir?

Hvað með skuldir heimilanna? Stjórnlagaþing? Auðlindamál? Atvinnuleysi?

Er hægt að biðja um sæmilega málefnalega umræðu um eitthvað sem máli skiptir?

Þarf kannski að efna til kosninga til að hægt sé að ryðja núverandi þingheimi burt?

Besti flokkurinn myndi örugglega ekki standa sig verr.
Afríka – framtíð fótboltans

Páll Stefánsson ljósmyndari er einhver óhræddasti maður sem ég þekki. Hann er líka einn af þeim sem er hvað skemmtilegast að hitta á förnum vegi. Yfirleitt hefur hann einhverjar merkilegar sögur að segja. Páll hefur þvælst um þvert og endilangt Ísland við misjafnar aðstæður; það hefur ekki verið óalgengt að keyra fram á hann þar sem hann liggur sofandi úti í móa í svefnpoka sem ég held að sé úr áli.

Svo varð Páll líklega leiður á því að mynda hér á Íslandi – eða það held ég. Hann var svolítið búinn að klára Ísland.

Þá fór hann að leita sér að verkefnum í útlöndum. Hann hefur verið að mynda fyrir Unesco, staði sem eru á heimsminjaskrá. Vegna þessa hefur hann farið víða um Afríku – og heillast af þessari álfu sem í senn sú elsta og yngsta. Í leiðinni fór hann vinna merkilega röð ljósmynda; hann tók myndir af Afríkubúum við knattspyrnuiðkun. Því eins og hann segir, hvar sem maður fer í Afríku er fótbolti.

Ljósmyndir Páls eru teknar á Fílabeinsströndinni, í Kamerún, Tansaníu, Senegal, Benín, Malí, Grænhöfðaeyjum, Suður-Afríku, Egyptalandi, Eþíópiu – og víðar.

Útkoman er dásamlega falleg og heillandi bók, full af lífi og leik – og bjartsýni – um þessa merkilegu íþrótt sem er þess eðlis að hana er hægt að stunda nánast hvar sem er og hvenær sem er.

Það er gaman að lesa formála bókarinnar sem er eftir fótboltamanninn frábæra, Didier Drogba, leikmann Fílabeinsstrandarinnar og Chelsea. Þar segir:

„Það er oft sagt að fótbolti sé fallegur leikur. Það skiptir nefnilega ekki máli hver leikur, hvort það eru frægustu og hæstlaunuðustu leikmenn heims eða bara nokkrir berfættir strákar á akri, reglurnar eru alltaf þær sömu. Það er bolti og mark þangað sem hann á að fara, hvort sem þetta mark er net á tveimur stöngum eða tveir steinar.

Þessi tæri einfaldleiki er ástæðan fyrir því að fótbolti er langvinsælasta íþrótt heims. Allt sem þarf til að hefja leikinn er einhvers konar bolti og síðan fer útkoman eftir því hve góðir menn eru í að spila. Það stórbrotna er að leikurinn er alltaf sá sami, hvort sem hann er leikinn á þröngum götum Abidjan, á akri í Senegal eða í úrslitaleik heimsmeistarakeppninnar. Íþróttin er þrungin ástríðu og krafti sem færi viðstadda til að grípa andann á lofti.“

Páll heldur áfram að vera óþreytandi í leit sinni. Einu sinni fór ég með honum í ferðalag um Norðausturland – það endaði reyndar með bílveltu sem var mér að kenna þótt Páll sé þekktur fyrir nokkuð skrautleg tilþrif í akstri. En áður en bíllinn valt fórum við víða um þennan landshluta. Að morgni vorum við á Möðrudal. Páll sagði ekki margt, svo fann ég síðdegis að hann varð óþreyjufullur, hann varð að komast á Möðrudal aftur. Þá var þar myndefni sem hann hafði séð en ég auðvitað ekki – röð símastaura eftir dalnum – sem hann varð að mynda en bara við ákveðin birtuskilyrði sem hann vissi að myndu koma seinna um daginn.

Og nú er Páll að vinna að bók um menguðustu staði á jörðinni. Ég er ekki viss um að sé skemmtilegt að koma á þá alla. Hann lenti í vændræðum í Aserbaídjan – eða var það Kasakstan – um daginn þegar yfirvöld stöðvuðu hann við myndatöku. En verkefnið er að sönnu mikilvægt og heillandi á sinn hátt.
Brýnt og tímabært

Úr ályktunum landsfundar Sjálfstæðisflokksins 2007:

„Brýnt er að fækka ráðuneytum enda væri hagræðing í efsta lagi stjórnsýslunnar öðrum stofnunum, sem neðar eru, gott fordæmi. Auðvelt væri að fækka ráðuneytum töluvert, t.d. með sameiningu í eitt atvinnuvegaráðuneyti og eitt velferðarráðuneyti. Samhliða endurskoðun ráðuneyta verði farið yfir hlutverk einstakra ríkisstofnana.“

- - -

„Löngu er orðið tímabært að stofna eitt atvinnuvegaráðuneyti. Það mun auka möguleika á að sameina stofnanir ráðuneyta og auka hagkvæmni þeirra.“
Eitt lítið skref

Það eru fleiri ástæður fyrir því að fækka ráðuneytum en sparnaður.

Ein er sú að ráðuneyti eru mjög fáliðuð. Sum eru einungis skrifstofur með örfáum starfsmönnum og afskaplega vanmegnug.

Það getur orðið til að styrkja stjórnsýsluna að fækka ráðuneytunum. Um leið þarf auðvitað að efla fagmennskuna innan þeirra.

Það verður einn prófsteinninn á það hvort stjórnmálamenn séu tilbúnir í einhverja uppstokkun hvort tekst að fækka ráðuneytum, því þetta er auðvitað bara eitt lítið skref á langri leið.

Í Silfri Egils í vetur var talað um að þyrfti að setja skilanefnd á stjórnsýsluna, í ljósi þess sem lesa má um ríkisbresti i skýrslu rannsóknarnefndar virðist ekki vanþörf á.

Það er reynt að rugla málið með því að blanda ESB inn í þetta, en það er engin ástæða. Afdrif ESB umsóknar ráðast ekki af því hvernig uppstillingu ráðuneyta er háttað.

Og um þetta er beinlínis ritað í málefnasamningi ríkisstjórnarinnar svo það er býsna langsótt að halda því fram að málið snúist um þann mann sem nú gegnir embætti sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra.
Wikileaks á Grettisgötunni

Hið fornfræga tímarit New Yorker birtir grein um WikiLeaks á Grettisgötunni, hinn dularfulla og umtalaða Julian Assange og baráttu hans fyrir algjöru gegnsæi.
Svipmyndir frá glöðum tíma

Nýjasta Séð & heyrt er eiginlega skyldulesning.

Þar er rifjuð upp á fjölda blaðsíðna umfjöllun tímaritsins um hina glöðu tíma útrásarinnar.

Veislur, veiðiferðir og partí, Elton John, Tom Jones og 50cent, jeppa og villur, Jón Ásgeir, Hannes Smára, Lýð Guðmundsson, Björgólf Thor og allt þetta slekti.

Meiriháttar upprifjun.
Krítík – nýtt blað

Ég bendi á Krítík sem er mjög áhugaverð tilraun til að gefa út vikublað með fréttatengdu efni og greinum um samfélagsmál. Blaðið er óháð hagsmunahópum eða peningamönnum – sem telst fréttnæmt á Íslandi.

Fyrsta tölublaðið kom út í síðustu viku, og brátt er von á tölublaði númer tvö. Vefsíða blaðsins er hérna.
Erfiðasta verkefni stjórnmálanna

Í morgunkorni Íslandsbanka segir að skuldir Íslands séu nú 99 prósent af landsframleiðslu. Þetta er gríðarlega há og ógnvekjandi tala. Almennt er talið að skuldir eigi alls ekki að vera meira en 90 prósent af landsframleiðslu, 60 prósent hefur verið viðmið Evrópusambandsins, en erfiðlega hefur gengið að fylgja því. Skuldaaukning íslenska ríkissins var mjög hröð og skýrist af falli bankanna, gjaldþroti Seðlabanka og hrundum tekjustofnum.

Ef ekki er brugðist við er hætt við að Ísland festist í skuldakreppu til langframa sem getur virkað lamandi á hagkerfið. Vaxtagreiðslurnar geta orðið hrikalegar og greiðsluflæðið mjög hamlandi.

Niðurskurðurinn sem þarf til að koma í veg fyrir þetta er eitt erfiðasta verkefni sem nokkurn tíma hefur blasað við íslenskum stjórnmálamönnum – og það er gríðarlega vanþakklátt. Það er mikil spurning hvort þeir ráði yfirleitt við þetta. Vinnubrögð á Alþingi og í ríkisstjórn benda ekki til þess.
Svör við getraun

Hér eru svör við getrauninni sem ég birti á hér á vefnum í gær.

Halldór Guðjónsson er Halldór Kiljan Laxness.

Jóhannes Bjarni Jónasson er Jóhannes úr Kötlum.

Guðmundur Guðmundsson er Erró.

Þorsteinn Jónsson er Þórir Bergsson (og Þorsteinn frá Hamri).

Jóhannes Sveinsson er Jóhannes Kjarval.

Jónas Einarsson er Jónas Svafár.

Guðmundur Jónsson er Guðmundur Kamban.

Aðalsteinn Kristmundsson er Steinn Steinarr.

Magnús Þór Jónsson er Megas.

Halldór Sigurðsson er Gunnar Dal.

Jón Jónsson er Jón úr Vör.

Kristján Einarsson er Kristján frá Djúpalæk.

Magnús Stefánsson er Örn Arnarson.

Og Jón G. Kristinsson er Jón Gnarr.
Bretland: Einfaldast að skera niður í hernum

Simon Jenkins skrifar um niðurskurð í Bretlandi á vef Guardian og leggur til að fjárlög til varnarmála verði skorin niður í núll. Hann vísar í að ríkisstjórnin hafi hvatt fólk til að hugsa upp á nýtt til að finna aðferðir til niðurskurðar – og segir að þetta sé ný og einföld hugsun.

Bretar hafi verið að heyja stríð sem komi þeim ekkert við, eins og í Írak og Afganistan. Í raun steðji engin hernaðarógn að Bretlandi – eða hvaðan ætti hún að koma?

Jenkins nefnir hryðjuverk, sem hann segir að séu ekki ýkja mikil ógn, en að ekki sé hægt að ráða niðurlögum hryðjuverkamanna með hervaldi.

„ There are many evils that threaten the British people at present, but I cannot think of one that absolutely demands £45bn to deter it. Soldiers, sailors and air crews are no protection against terrorists, who anyway are not that much of a threat. No country is an aggressor against the British state. No country would attack us were the government to put its troops into reserve and mothball its ships, tanks and planes. Let us get real.

I am all for being defended, but at the present price I am entitled to ask against whom and how. Of all the public services that should justify themselves from ground zero, defence is the first.„
Háborð auðræðisins

Bilderberg er óforskammaður klúbbur þar sem moldríkt og voldugt fólk og ýmsir baktjaldamenn koma saman og ráða ráðum sínum. Það hafa spunnist ýmsar samsæriskenningar um Bilderberg – og vissulega er tilvera þessa félagsskapar óþægileg. Það má segja að þetta sé eins konar háborð kapítalismans.

Formenn Sjálfstæðisflokksins íslenska fóru stundum á fundi hjá Bilderberg, Geir Hallgrímsson var þar og Davíð Oddsson og Björn Bjarnason – og sagan segir að fleiri Íslendingar hafi verið þar, allir úr sama hópnum, nema kannski einn.

Guardian tekur háðið á þetta og setur upp síðu sem kallast Spot the plutocrat – lesendum er boðið að bera kennsl á auðræðismenn sem sitja ráðstefnu Bilderberg.
Hrói Höttur flytur í höllina í Nottingham

Þegar ég var að byrja á netinu var ég á vefsvæði sem nefndist Strik.is. Það leið því miður undir lok og efinið þaðan er óaðgengilegt, ég veit ekki einu sinni hvort það er til einhvers staðar, sjálfur á ég ekki nema útprent af flestum greinunum sem ég skrifaði á Strikið.

Eitt af því sem ég hef reglulega fjallað um í gegnum tíðina er skaðsemi einokunar og fákeppni. Þetta er mikið þjóðfélagsmein. Um þetta hef ég margsinnis fjallað í Silfrinu, þekktast er líklega viðtalið sem ég tók við Friðrik G. Friðriksson kaupmann árið 2005, en að auki bar þetta oft á góma í samtölum sem ég átti við Jónínu Benediktsdóttur.

Þetta er mál sem hefði þurft að taka á fyrir löngu – en alltaf þegar það lætur á sér kræla heyrast hávær mótmæli. Nú síðast frá stjórnendum Haga sem geta ekki hugsað sér að verslunarveldinu verði splundrað og frá forstjóra N1, bensínstöðvakeðjunni sem er að reyna að ná einokunarstöðu í þjónustu fyrir bifreiðar.

Ég var að blaða í gegnum gamla pistla af Strikinu og fann meðal annars þesssa grein frá 19. júní 2001, þar var líka fjallað um grænmetisframleiðendur:

„Þótt fjölmiðlarnir gapi fórna grænmetisframleiðendur ekki neinu, ekki fremur en Bónusfeðgar, sem hafa reyndar fundið upp á því sjálfir – kannski í freudísku ógáti – að kenna sig við hringamyndun með því að nefna samsteypu sína Baug.

Eftirlætisiðja Jóhanns prins og fógetans af Notthingham var að sölsa undir sig eigur þeirra sem stóðu höllum fæti. Baugsfeðgarnir stunda það að kaupa búðir og fleiri fyrirtæki. Það kostar líklega sitt, eða varla fá þeir þau ókeypis. Allt í kringum þá getur að líta fákeppni og einokun. Samt er sífellt þrætt að þarna sé að leita ástæðanna fyrir okrinu – eins trúlegt og það er. Annars virðist þettta vera eins konar veiki sem leggst á fólk, að vilja gína svona yfir öllu. Jóhanni prins var auðvitað vorkunn.„
Óttinn við stjórnarskrárbreytingar

Tillögur um breytingar á stjórnarskrá eru langt frá því sem þjóðin hefur verið að ræða um.

Stjórnarflokkarnir vilja ráðgefandi stjórnlagaþing þar sem sitja um þrjátíu fulltrúar – þarna er gengið eins stutt og stjórnarflokkarnir telja sig geta komist upp með.

Sjálfstæðisflokkurinn vill að Alþingi sjái um stjórnarskrárbreytingarnar – telur heldur ekki að sé tímabært að setja þær á dagskrá. Í tillögum flokksins felst líka að sett verði á laggirnar enn ein stjórnarskrárnefndin.

Stjórnarskrárnefndir hafa löngum setið frá stofnun lýðveldisins en alltaf hafa þær gefist upp á verkefninu. Þessar nefndir hafa alltaf verið skipaðar af flokkunum, þar hafa setið pótentátar úr þeim sem gæta þess að hagsmunir flokkanna gangi fyrir.
Loforð sem þarf að svíkja

Þarf ekki einhver að koma Jóni G. Kristinssyni – ég meina Jóni Gnarr – í skilning um að hann hafi svigrúm til að setja ekki ísbjörn í Húsdýragarðinn.

Að flestir yrðu fegnir ef þeir heyrðu aldrei framar minnst á þetta kosningaloforð.
Sá yðar sem syndlaus er…

Stundum finnst manni að pólitíkin á Íslandi sé dálítið geggjuð.

Fyrrverandi Seðlabankastjóri og núverandi ritstjóri Morgunblaðsis heimtar að Jóhanna Sigurðardóttir segi af sér vegna launamála Más Guðmundssonar.

Það má vel rannsaka þetta mál – og um að gera að þeir sem bera ábyrgð axli hana. Eiginlega þarf að fara að ljúka þessu.

En Seðlabankastjórinn fyrrverandi – sem á tíma sínum sem ráðherra mótaði stefnuna sem leiddi til hruns hagkerfisins, lét skipa sig sem Seðlabankastjóra, fól klíkubróður sínum að hækka laun sín svo hann væri örugglega með hærra kaup en forseti Íslands og stýrði svo sjálfum Seðlabankanum í gjaldþrot, lét hálfpartinn bera sig þaðan út vegna þess að honum datt ekki í hug að segja af sér sjálfur – verður bara furðulegur þegar hann setur fram svona kröfur.
Risavaxið verkefni

Árna Páli Árnasyni má hrósa fyrir að tala beint út um vandann sem steðjar að ríkissjóði. Það hafa ekki aðrir stjórnmálamenn gert. Fjárlagagatið sem þarf að stoppa upp í næstu árin er eitthvað um 100 milljarðar króna. Eða eins og Árni segir – það þarf að spara sirka eina krónu af hverjum sex sem nú er eitt.

Þetta er stærsta og erfiðasta viðfangsefni sem blasir við stjórnmálamönnum núna, og mikil þörf á að náist samstaða um aðgerðirnar. Flatur niðurskurður mun ekki ganga, það er leið heigulsins sem þorir ekki að ráðast gegn vandanum. Í grein Árna kemur fram að af heildarútgjöldum ríkisins fari 70 prósent í heilbrigðis- og félagsmál, menntamál og grunnlöggæslu – í verkefni sem er mjög sársaukafullt að skera niður.

Árni segir að sé þörf á þjóðarsátt, leggur meðal annars til launafrystingu hjá hinu opinbera til ársloka 2013. Mótmæli gegn þessu eru þegar farin að heyrast. En það þýðir ekki bara að hneykslast – það þarf að fá rökstuddar og málefnalegar tillögur um hvernig við eigum að fara að þessu.
Getraun

Í tilefni af síðasta pistli þar sem er sagt frá borgarstjóraefninu Jóni G. Kristinssyni efni ég til lítillar getraunar.

Undir hvaða nöfnum eru eftirfarandi listamenn, rithöfundar og skáld þekktir

Halldór Guðjónsson, Jóhannes Bjarni Jónasson, Guðmundur Guðmundsson, Þorsteinn Jónsson, Jóhannes Sveinsson, Jónas Einarsson, Guðmundur Jónsson, Aðalsteinn Kristmundsson, Magnús Þór Jónsson, Halldór Sigurðsson, Jón Jónsson, Kristján Einarsson, Magnús Stefánsson.

Það eru engin verðlaun í boði.
Jón G. Kristinsson

Það er ákveðinn skóli í pólitískum skrifum sem gengur út á að snúa út úr nöfnum manna.

Um daginn fór maður að veita því eftirtekt að Morgunblaðið var farið að tala um Jón Gnarr Kristinsson.

Eins og allir vita er grínistinn og borgarstjórinn tilvonandi ekki þekktur undir því nafni.

Þá varð mér að orði við vinnufélaga mína á RÚV að þess myndi varla langt að bíða að farið yrði að tala um Jón. G. Kristinsson.

Ég reyndist sannspár – það gerðist í Staksteinum í dag.
Íslenski draumurinn er dýr

Andri Geir Arinbjarnarson skrifar skemmtilegt blogg þar sem hann segir að það útheimti 2.850.000 í mánaðarlaun að upplifa íslenska drauminn, einbýlishús, sumarbústað, jeppa, aukabíl.

Nema maður sé fæddur inn í þetta.