arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Andrea veldur usla

Andrea Jóhanna Ólafsdóttir forsetaframbjóðandi segist mundu vilja vera með 193 þúsund krónur á mánuði ef hún yrði forseti.

Fólki á Íslandi hættir til að taka hlutina mjög bókstaflega, maður sér að víða á netinu er hneykslast yfir þessari staðhæfingu.

Nú finnst mér líklegt að Andrea geri sér grein fyrir því að hún vinni seint kosningarnar, enda er það líklega ekki markmiðið með framboði hennar.

Andrea er að vekja athygli á málefnum sem brenna henni fyrir brjósti – málefnum skuldara og láglaunafólks. Það er mjög algengt erlendis að slíkir frambjóðendur taki þátt í kosningum, en hingað til hefur ekki verið svo í forsetakosningum á Íslandi – jú, Ástþór Magnússon hefur reyndar talað fyrir friði í þegar hann býður sig fram.

Það er líka allt í lagi að benda á að það sé ekkert lögmál að forseti Íslands sé fínimanneskja sem er ekið um á lúxusbifreiðum og býr í vellystingum meðan hann safnar feitum eftirlaunaréttindum.

Þetta virðist raunar vera nokkuð inngróið í embættið – það er einhvern veginn furðu líkt konungdæmum Norðurlandanna.

Framboð Andreu veldur usla – og það er bara ágætt.
Mogginn tekur afstöðu í forsetakosningum

Jafn grímulaust pólítískt blað og Morgunblaðið hefur varla verið starfandi á Íslandi frá því löngu fyrir dauða flokksblaðanna. Meira að segja þau voru löngu hætt að uppnefna andstæðinga sína eins og Morgunblaðið gerir við þá sem ritstjórnin hefur ekki velþóknun á.

Síðasta laugardagsblað var næsta einstakt í blaðamennsku seinni tíma, en þar var megninu af plássinu varið í að reyna að vekja samúð með Geir Haarde eða til að skammast út í meinta og raunverulega andstæðinga hans.

Nú hefur blaðið líka kastað grímunni varðandi forsetakosningarnar, því í hinum nafnlausu Staksteinum segir að einn frambjóðandinn – væntanlega Þóra Arnórsdóttir – sé innan úr söfnuði Samfylkingar-, ESB- og Icesave-sinna.
Háborgin

Fyrir nokkrum dögum skrifaði ég litla grein um Skólavörðuholtið og Háborg íslenskrar menningar sem Guðjón Samúelsson teiknaði.

Hér er fundin mynd af Háborginni – eins og sjá má er þetta fremur gamaldags arkítektúr, í klassískum stíl, og líkist ekkert sérlega þeim verkum sem Guðjón er frægur fyrir.
MMR: stuðningur við tillögur Stjórnlagaráðs

Það er líkt og margir hafi gefið sér að almenningur væri áhugalaus um breytingar á stjórnarskránni, hann væri kannski bara að hugsa um skuldirnar sínar.

Þessa hefur ekki bara gætt í röðum þeirra sem eru andsnúnir breytingum á stjórnarskránni, heldur líka hinna – þeir hafa ekki lagt í að leggja til þjóðaratkvæðagreiðslu um tillögur Stjórnlagaráðs nema þá að hafa þær með forsetakosningum – til að öruggt væri að fólk skilaði sér á kjörstað.

Ný skoðanakönnun MMR, sem hefur farið fremur lágt, sýnir þó annað. Þar birtist mikið fylgi við breytingar á stjórnarskránni.

Þarna kom fram að 66 prósent vildu að tillögur Stjórnlagaráðs yrðu lagðar til grundvallar nýrri stjórnarskrá, en einnig var spurt um einstaka þætti stjórnarskrárinnar.

Þar voru niðurstöðurnar býsna afgerandi:

86% vilja að náttúruauðlindir verði lýstar þjóðareign.

44,6% vilja halda óbreyttu ákvæði um þjóðkirkju (meirihlutinn vill þá væntanlega breytingu).

84,2% aðhyllast í auknum mæli persónukjör í alþingiskosningum.

77,4% vilja jafnt atkvæðavægi í alþingiskosningum.

86,9% vilja að tiltekið hlutfall kosningabærra manna geti krafist þjóðaratkvæðagreiðslu um ákveðin mál.
Silfrið á morgun

Manuel Hinds, fyrrverandi fjármálaráðherra El Salvador, verður í mjög áhugaverðu viðtali í Silfri Egils á sunnudag. Hinds mun fjalla um möguleikana á einhliða upptöku gjaldmiðils og vandanum sem steðjar að litlum gjaldmiðli eins og krónunni – Hinds er höfundur bókar um örmyntir sem nefnist Playing Monopoly With The Devil. Hinds er sérlega skemmtilegur og líflegur viðmælandi.

Bjarni Benediktsson, formaður Sjálfstæðisflokksins, verður í viðtali í þættinum um stjórnmálaviðhorfið og ýmis mál sem hæst ber nú um stundir.

Einnig er von á Rakel Sigurgeirsdóttur í þáttinn. Hún er baráttukona sem hefur staðið í mótmælaaðgerðum og starfað í grasrótarsamtökum síðan á tíma hrunsins.
Guðfríður Lilja: Þjóðin verði spurð um ESB

Maður hefur velt því fyrir sér hvort Vinstri grænir tolli saman sem stjórnmálaflokkur nógu lengi til að bjóða fram saman í næstu kosningum.

Eða hvort Ögmundur Jónasson, Jón Bjarnason og Guðfríður Lilja axli sín skinn.

Sem fyrr er það ESB-umsóknin sem mest þvælist fyrir flokksmönnum.

Nú stígur G uðfríður Lilja Grétarsdóttir fram og vill að efnt verði til þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB samninginn eins fljótt og hægt er.

Ögmundur hefur áður talað á svipuðum nótum. Og afstaða Jóns er náttúrlega kunn.

Þetta er flækja fyrir flokk sem lét tilleiðast að fara í aðildarviðræður fyrir þremur árum. En það er spurning hvort krafan um að fá einhverjar niðurstöður í viðræðurnar sem hægt er að spyrja þjóðina um sé ekki þrautalendingin fyrir VG?

Eins og stungið hefur verið upp á mætti jafnvel spyrja um þetta á sama tíma og greidd eru atkvæði um tillögur Stjórnlagaráðs.
Helgir dómar

Ég las eitt sinn sögu miðaldakirkjunnar í Evrópu.

Sumt í henni kom dálítið kynlega fyrir sjónir – til dæmis að menn sem voru taldir líklegir til að lenda í helgra manna tölu gátu átt fótum sínum fjör að launa.

Þeir áttu á hættu að verða fyrir því að sölumenn helgra dóma fengju þá hugmynd að brytja þá niður í minjagripi. Það er sagt að dýrlingurinn Romuald frá Ravenna hafi þurft að flýja þegar hann frétti af því á ferð í Frakklandi að fólk í kringum hann teldi að hann yrði verðmætari dauður en á lífi.

Munkarnir í klaustrinu í Fossanuova á Ítalíu tóku sig til og hjuggu höfuðið af Tómasi frá Aquinas látnum og suðu það svo ásamt beinunum – þeir töldu að þannig væri líklegra að þeir gætu haldið líkamsleifum hins mikla vísdómsmanns.

Því á þessum tíma þótti fátt eftirsóknarverðara en líkamsleifar dýrlinga, klæði sem þeir höfðu verið í eða hlutir sem þeir höfðu snert. Mikið var reyndar af fölsuðum minjagripum – fólk var auðtrúa og óprúttnir menn gengu á lagið.

Nú er Karmelklaustrið í Hafnarfirði búið að eignast helgan dóm – tusku með blóði Jóhannesar Páls II páfa.

Vottorð mun fylgja með frá Páfagarði sem staðfestir að blóðið sé ekta.

En fyrir okkur sem eru alin up við lúterstrú, þá kemur þetta óneitanlega kynlega fyrir sjónir.

Hauskúpa Tómasar frá Aquinas, mesta guðfræðings miðaldakirkjunnar. Sagan um bein hans er mjög furðuleg.
Þar sem Háborg menningarinnar átti að standa

Skólavörðuholtið hefur gengið í endurnýjun lífdaga – ekki síst vegna þess að ferðamenn leggja leið sína upp Skólavörðustíginn og upp að Hallgrímskirkju. Því það eru einkum túristar sem laðast að þessum stað, Íslendingar eru sjaldséðir.

Kirkjan er í óvenju góðu ástandi eftir miklar viðgerðir, þarna er styttan af Leifi Eiríkssyni, ferðamennirnir ganga fremur Skólavörðustíginn upp á holtið en Laugaveginn.

En í raun gæti þetta svæði verið miklu skemmtilegra.

Kirkjan stendur á því sem mætti kalla esplanade – en gallinn er hvað byggðin í kring er lítilfjörleg og ósamstæð. Í norðri er kassalöguð viðbygging Iðnskólans – í suðri er hið glæsilega safn Einars Jónssonar en við hliðina á því afskaplega lágreistur leikskóli með grænu þaki.

Guðjón Samúelsson lét sig dreyma um að í kringum Hallgrímskirkju risi svonefnd Háborg íslenskrar menningar. Þetta átti að vera eins og ferhyrningur í kringum kirkjutorgið og þarna áttu að vera til húsa Háskóli Íslands, bókasafn og stúdentagarðar. Af þessu varð aldrei, því miður, liggur manni við að segja.

Einhvern tíma hlýtur þó að koma að því að menn vilji gera svæðið efst á Skólavörðuholti meira aðlaðandi. Því í raun gæti þetta verið eitt aðaltorgið í borginni – staður fyrir mannamót og gott borgarlíf.

Grundtvigskirkjan í Kaupmannahöfn er ekki ólík Hallgrímskirkju. Í kringum hana standa hús sem eru í stíl við kirkjuna.
Þrýst á um þjóðarakvæði – á tíma forsetakosninga

Hreyfingin – og Dögun – stjórnmálasamtökin sem hún er að renna inn í efna til undirskriftasöfnunar gegn nýjum lögum um fiskveiðistjórnun.

Lögin mæta mótspyrnu frá þeim sem vilja engu breyta og þeim sem vilja miklar breytingar.

Það horfir semsagt ekkert sérlega vel fyrir þessari lagasetningu. Í undirskriftasöfnuninni er forseti Íslands hvattur til að samþykkja ekki lögin, fari þau í gegnum Alþingi.

Ef safnast einhver fjöldi undirskrifta, og málið fer í gegnum þingið með minnsta mögulega mun, eru í raun komin skilyrði fyrir því að forsetinn synji lögunum samþykkis – þ.e. samkvæmt því hvernig hann gerði grein fyrir synjun sína vegna Icesave-laganna.

Það gæti semsagt komið upp sú einkennilega staða að Ólafur Ragnar neiti að undirskrifa lög stuttu fyrir kosningar – eða stuttu eftir þær. Hann gæti jafnvel synjað lögunum samþykkis þótt hann hefði verið felldur af forsetastóli, því nýr forseti myndi ekki taka við fyrr en 1. ágúst.

Og þó þetta fari ekki svona, þá gæti verið mikill þrýstingur á forsetann vegna þessarar lagasetningar, einmitt á tíma kosninganna. Það gæti sett strik í reikninginn í kosningabaráttunni.

Því má svo bæta við að í grein í Morgunblaðinu um helgina fjallaði Þóra Arnórsdóttir forsetaframbjóðandi um málskotsréttinn og sagði að ekki væri boðlegt að stór mál væru knúin í gegnum þingið með minnsta mögulega meirihluta.

Tímaramminn er þó slíkur að varla er líklegt að eftirmaður Ólafs Ragnars þyrfti að glíma við þetta mál – nema þá síðar. Það verður alltaf annað tækifæri þegar kvótadeilurnar eiga í hlut.
Ekki breytingar

Það eru tíðindi að kona sé orðin biskup yfir Íslandi.

En Agnes Sigurðardóttir virðist þó ekki ætla að gera breytingar.

Hún hefur sömu afstöðu og fyrirrennari hennar varðandi umdeildustu málin, hjónabönd samkynhneigðra og stöðu þjóðkirkjunnar.
Hægri vængur Sjálfstæðisflokksins

Styrmir Gunnarsson spyr athyglisverðrar spurningar í grein sem hann ritar í dag:

Styrmir vísar til hægri hreyfinga sem eru í vexti víða um Evrópu og koma upp við hlið hefðbundinna hægri flokka – taka fylgi frá þeim og reyndar víðar frá. Styrmir veltir því fyrir sér hvers vegna þær berist ekki til Íslands.

„Stendur Sjálfstæðisflokkurinn sig svona vel í því að verja hægri kant sinn?“

Innan Sjálfstæðisflokksins er fólk sem gæti átt samleið með slíkum hreyfingum – en það sýnir flokki sínum hollustu. Það er náttúrlega sérstakt einkenni á Sjálfstæðisflokknum hvað hann heldur vel saman.

Flokkurinn hefur samt aldrei sýnt minnstu tilburði í átt þess að vera á móti innflytjendum, þvert á móti. Forysta flokksins hefur hafnað öllu slíku. Nokkuð hörð stefna í málefnum hælisleitenda var reyndar mörkuð á stjórnartíð hans – en aðrir flokkar hafa í raun fylgt henni.

En þetta er sannarlega umhugsunarvert – á tíma þegar mikil gerjun er utarlega til hægri í stjórnmálum í Evrópu.
Að kjafta frá

Í sumum ríkisstjórnum fyrri ára var mikið kvartað undan því að menn „hlypu“ með mál í fjölmiðla.

Það hentaði betur að ræða málin á lokuðum fundum ríkisstjórna, og þó ekki ríkisstjórna – því sá siður hefur lengi verið við lýði á Íslandi að formenn flokka í samsteypustjórn fari í raun með stjórn landsins sín á milli. Tali ekki við annað fólk frekar en þeim sýnist.

Við höfum séð þetta munstur hvað eftir annað – líka hjá Jóhönnu og Steingrími.

Guðmundur Hálfdánarson prófessor segir að ekki fari vel á því að stjórna ríki eins og rassvasafyrirtæki.

Það eru orð að sönnu.

En það þarf þá kannski að útrýma hugsunarhættinum – sem mótaðist mjög í tíð Davíðs Oddssonar – að það væri óheppilegt að upplýsingar bærust til þjóðarinnar nema þegar það hentaði í áróðursskyni.

Því stjórnmál á Íslandi snúast stjórnmál alltof mikið um áróður og um að skapa sér áróðursstöðu – á kostnað opinnar og upplýstrar umræðu.

Það er talað um að ekki hafi mátt ræða yfirvofandi bankahrun í ríkisstjórn vegna þess að menn óttuðust að Björgvin G. Sigurðarson myndi kjafta frá. En ríkisstjórnir eiga ekki að koma sér í þá stöðu að virka eins og leynifélag þar sem má ekki segja frá. Þessi staða hefði heldur ekki þurft að koma upp ef tekið hefði verið á vandanum fyrr og af einhverjum myndugleik.
Fámenni

Maður sem ég þekki fór til Kanada um daginn.

Eitt af því sem var mikið rætt var bráðnun heimskautaíssins og opnun norðurslóða, nýting og vernd.

„En við erum svo fá!“ kvörtuðu Kanadamennirnir sáran.

Íbúar Kanada eru 34 milljónir, en landið er mjög stjálbýlt, einungis 3,4 íbúar á ferkílómeter.

Ísland er þó enn strjálbýlla, með 3,1 íbúa á ferkílómeter.
Karlavígi fallið

1056–1080 → Ísleifur Gissurarson

1082–1118 → Gissur Ísleifsson

1118–1133 → Þorlákur Runólfsson

1134–1148 → Magnús Einarsson

1152–1176 → Klængur Þorsteinsson

1178–1193 → Þorlákur helgi Þórhallsson

1195–1211 → Páll Jónsson

1216–1237 → Magnús Gissurarson

1238–1268 → Sigvarður Þéttmarsson (norskur)

1269–1298 → Árni Þorláksson

1304–1320 → Árni Helgason

1321 → Grímur Skútuson (norskur)

1322–1339 → Jón Halldórsson (norskur)

1339–1341 → Jón Indriðason (norskur)

1343–1348 → Jón Sigurðsson

1350–1360 → Gyrðir Ívarsson (norskur)

1362–1364 → Þórarinn Sigurðsson (norskur)

1365–1381 → Oddgeir Þorsteinsson (norskur)

1382–1391 → Mikael (danskur)

1391–1405 → Vilchin Hinriksson (danskur)

1406–1413 → Jón (danskur)

1413–1425 → Árni mildi Ólafsson

1426–1433 → Jón Gerreksson (danskur)

1435–1437 → Jón Vilhjálmsson Craxton (enskur; áður Hólabiskup)

1437–1447 → Godswin Comhaer (hollenskur)

1448–1462 → Marcellus (þýskur; kom aldrei til landsins)

1462–1465 → Jón Stefánsson Krabbe (danskur)

1466–1475 → Sveinn spaki Pétursson

1477–1490 → Magnús Eyjólfsson

1491–1518 → Stefán Jónsson

1521–1540 → Ögmundur Pálsson

1540 → Sigmundur Eyjólfsson

1540–1548 → Gissur Einarsson

1549–1557 → Marteinn Einarsson

1558–1587 → Gísli Jónsson

1589–1630 → Oddur Einarsson

1632–1638 → Gísli Oddsson

1639–1674 → Brynjólfur Sveinsson

1674–1697 → Þórður Þorláksson

1698–1720 → Jón Vídalín

1722–1743 → Jón Árnason

1744–1745 → Ludvig Harboe (danskur)

1747–1753 → Ólafur Gíslason

1754–1785 → Finnur Jónsson

1777–1796 → Hannes Finnsson

1797–1801 → Geir Vídalín (sat í Reykjavík)

1801–1823 → Geir Vídalín

1824–1845 → Steingrímur Jónsson

1846–1866 → Helgi G. Thordersen

1866–1889 → Pétur Pétursson

1889–1908 → Hallgrímur Sveinsson

1908–1916 → Þórhallur Bjarnason

1917–1939 → Jón Helgason

1939–1953 → Sigurgeir Sigurðsson

1953–1959 → Ásmundur Guðmundsson

1959–1981 → Sigurbjörn Einarsson

1981–1989 → Pétur Sigurgeirsson

1989–1997 → Ólafur Skúlason

1998– 2012 → Karl Sigurbjörnsson

2012 Agnes Sigurðardóttir – hér er ansi mikið karlavígi fallið! (Taldir eru kaþólskir og lúterskir biskupar sem sátu í Skálholti og Reykjavík, Hólabiskupa vantar.)
Erfitt vor fyrir ríkisstjórnina

Þingið er að hefjast aftur og margir telja líklegt að það standi fram á sumar – að því verði varla lokið fyrr en undir forsetakosningar í lok júní.

Það eru stór mál sem ríkisstjórnin ætlar að reyna að koma í gegn, þeirra stærst kvótamálið og rammaáætlun.

Bæði eru fjarskalega umdeild. Útgerðin hefur mætt sjávarútvegsfrumvörpunum með öllum sínum áróðursþunga, en innan stjórnarliðsins er líka fólk sem er sáróánægt með frumvörpin. Stjórnarliðar eru mjög ósamstíga í málinu. Það er því stór spurning hvort það nái í gegnum þingið?

Rammaáætlunin stendur líka frekar veikt. Það er dálítið erfitt að halda því fram að þetta sé sátt sem komi úr þartilgerðri nefnd, því ríkisstjórnin fór að krukka í áætlunina eftir að nefndin lagði hana fram. Það er því algjörlega viðbúið að rammaáætluninni verði umturnað þegar önnur ríkisstjórn kemst til valda.

Aftur heyrast kröfur um aðgerðir í skuldamálum heimilanna – þetta er umræða sem kemur og fer en hverfur aldrei. Nú segja þingmenn Hreyfingarinnar að þeir gætu stutt vantraust á ríkisstjórnina ef ekkert verður að gert. Í maí er von á útreikningi frá bönkunum vegna gengislána, þá munu sumir hrósa happi vegna hverfandi skulda, en hætt er við að þeir sem sitja uppi með sín verðtryggðu lán – það er gjarnan fólkið sem býr við minni efni – finni til nokkurrar óánægju.

Ein hugmynd sem heyrðist á dögunum var að reyna að bæta fólki skaðann gegnum barnabætur, en þá er til þess að líta að barnabætur hafa verið lækkaðar ansi hressilega.

Ekki er talið sérlega líklegt að ríkisstjórnin reyni að koma tímasetningu á þjóðaratkvæðagreiðslu um tillögur Stjórnlagaráðs í gegnum þingið í vor – það bíður haustsins.

Þetta verður erfiður tími fyrir ríkisstjórnina, átakatími, og hún styðst við nauman meirihluta. Hún virðist þó nánast ódrepandi, en óeiningin um sjávarútvegsmálin gætu þó farið langleiðina með að ganga af henni dauðri. Það er helst þar sem hún gæti sprungið á limminu í vor og sumar, en svo kemur kosningavetur, fullur af taugaveiklun.
Viðbrögð Geirs

Mikið hefur verið rætt um framgöngu Geirs Haarde eftir úrskurð Landsdóms á mánudaginn.

Hann hafði talsverða samúð meðan hann sat þar á sakamannabekk – í réttarhöldum sem mörgum þóttu vafasöm – en það er eins og hún hafi gufað upp eftir að hann brást mjög reiður við dómnum. Það eru ekki síst Sjálfstæðismenn sem hafa haft áhyggjur af þessu. Valhöll sá jafnvel fyrir sér að geta notað dóminn til að efla veg flokksins, Bjarni Benediktsson sendi út herhvöt meðal flokksmanna vegna hans, en hefur í staðinn þurft að standa í að lágmarka skaðann.

Bjóst Geir kannski við algjörri sýknu?

Þótt Geir sé einungis dæmdur fyrir einn ákærulið eru mörg þung orð í úrskurði Landsdómsins um framgöngu hans – og þau ríma við margt sem kom fram í skýrslu Rannsóknarnefndar.

Geir fann sök hjá öllum öðrum en sjálfum sér, hann kallaði dóminn pólitískan og talaði um ofstækisfólk á Alþingi.

Maður hefur heyrt á mörgum sem hafa upplifað hið íslenska efnahagshrun, erfiðleikana og upplausnina eftir það, að betra hefði verið ef forsætisráðherrann fyrrverandi hefði sýnt aðeins meiri auðmýkt.

Hann hefði getað bent réttilega á að hann hafi verið sýknaður af flestum ákæruliðum, en um leið hefði hann getað játað að sér hefði orðið illilega á í messunni. Því það er dálítið erfitt að þræta fyrir heilt efnahagshrun.
Síðasta Kiljan í vetur

Í Kiljunni í kvöld verður rætt við Óttar Guðmundsson geðlækni um bókina Hetjur og hugarvíl. Þar rýnir Óttar í Íslendingasögurnar og greinir sögupersónur eftir nútíma hugmyndum geðlæknisfræðinnar. Meðal þeirra sem fara á bekkinn hjá Óttari eru Egill Skallagrímsson, Gunnar á Hlíðarenda, Hallgerður langbrók, Grettir Ásmundarson og Guðrún Ósvífursdóttir.

Annar gestur í þættinum er, Sigurður Grétar Guðmundsson, pípulagningamaður sem var lengst af búsettur í Kópavogi. Á gamals aldri skrifaði hann fyrstu skáldsögu sína sem nefnist Spádómur lúsarinnar – en hann hafði reyndar lengi skrifað pistla um lagnir í Morgunblaðið.

Páll Baldvin og Kolbrún fjalla um skáldsöguna Korter eftir Sólveigu Jónsdóttur og ljóðabækurnar Rómantískt andrúmsloft eftir Braga Ólafsson og Leitina að upptökum Orinoco eftir Ara Trausta Guðmundsson.

Bragi rýnir meðal annars í bifreiðaskrána í Reykjavík þegar þótti fínt að eiga bílnúmer með eins eða tveggja stafa tölu.

Þetta er síðasta Kiljan á þessari vertíð og við sýnum valin atriði úr þáttum vetrarins. Þar koma meðal annars við sögu Vilborg Dagbjartsdóttir, Vigdís Grímsdóttir, Ingunn Snædal, Hannes Pétursson, Jón Kalman Stefánsson, Nawal el Saadawi, Hvalfjörður, Ísafjörður, Flateyri og Frankfurt.

Grettir Ásmundarson er ein þeirra sögupersóna Íslendingasagnanna sem Óttar Guðmundsson rýnir í með aðferðum geðlæknisfræðinnar. Hann telur að Gretti hefði ekki farnast vel í nútímasamfélagi.
Brúðkaup Jennifer Anastasakis

Við sem unnum Krít og Grikklandi fögnum því að leikkonan Jennifer Aniston ætli að gifta sig í bænum Hania í sumar.

Margir Íslendingar hafa heimsótt þennan fagra og vinalega bæ.

Við höfum lengi vitað að Jennifer er af grískum ættum, faðir hennar heitir í raun Yannis Anastasakis.

Ég hef margsinnis dvalið á Krít og veit að brúðkaup þar eru ekkert smámál. Gestir skipta stundum þúsundum. Krítverjar eru upp til hópa ættaðir úr þorpum um eyjuna. Það er venja að bjóða öllum íbúunum úr þorpunum þaðan sem maður er ættaður – til þess að sjá um það eru fengnir sérstakir menn, eins konar kallarar. Það er svo undir hælinn lagt hvort brúðhjónin þekki nema brot af gestunum.

Ekki veit ég hvort að svo verður um brúðkaup Jennifer Aniston. En á krepputímum kemur fjölmiðlaathyglin íbúum Hania – þessa indæla bæjar – ábyggilega til góða.

Hania með Hvítu fjöllin í bakgrunni. Brúðkaup á Krít eru mjög fjölmenn.
Vond blaðamennska

Það er vond blaðamennska að kynna netkannanir líkt og um skoðanakannanir sé að ræða. Vísir.is fellur í þessa gryfju með netkönnun sem gerð var á afstöðu til forsetaframbjóðenda.

Netkannanir eru ómarktækar af ýmsum ástæðum, það er ákveðinn hópur fólks sem er mikið á netinu og getur haft aðrar skoðanir en þeir sem eru minna á netinu, það er auðvelt að smala í slíkum könnunum – og það er auðvelt að svindla.

Netkannanir má hafa til gamans – eins og samkvæmisleik – en þegar þær eru kynntar eins og Vísir gerir og skrifaðar margar fréttir upp úr könnuninni, þá er það ekkert annað en óvönduð blaðamennska.
Vorblóm

Ég stenst ekki mátið að birta þessa mynd sem mér var send í dag. Þetta eru vorblómin á grísku eyjunni Folegandros.
Traustið til Ólafs

Könnun MMR sýnir að Ólafur Ragnar Grímsson nýtur langmests trausts íslenskra stjórnmálamanna. Jú, stjórnmálamanna – nú er forsetinn talinn í þeim hópi.

Það er ýmislegt athyglisvert við þessar niðurstöður – til dæmis það að Ólafur Ragnar nýtur miklu meira trausts hjá kjósendum Sjálfstæðisflokksins en sjálfur formaður flokksins.

Og Lilja Mós og Jón Gnarr njóta meira trausts en Steingrímur, Jóhanna, Bjarni og Sigmundur Davíð.
Pandóruaskja

Það er mikið uppnám vegna dómsuppkvaðningar Landsdóms í gær.

Geir Haarde segir að draga eigi Steingrím J. Sigfússon fyrir dóm vegna sölu ríkiseigna 1990 – og þá mætti halda áfram, ætti kannski að dæma vegna sölunnar á SR-mjöli, vegna einkavæðingar bankanna og vegna Icesave?

Það mætti jafnvel halda því fram að þarna hafi opnast Pandóruaskja.

Sigurður Líndal segir að úrskurður landsdóms snúist ekki um formsatriði – málið sé alvarlegra en svo.

En það sem Geir er dæmdur fyrir hefur samt verið lenska í stjórnmálunum – þótt líklega hafi það aldrei birst í jafn alvarlegri mynd og árið 2008.

Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson voru ekki mikið í því að hafa samráð við ráðherra sína – eða hafa menn gleymt Íraksstríðinu?

Þegar Geir og Ingibjörg Sólrun tóku við fór allt í sama farveg – þau voru ekki að láta aðra ráðherra þvælast fyrir sér. Það sem flækti hins vegar málin var að Davíð Oddsson var enn á kreiki og taldi sig eiga að ráða. Þannig varð þetta fremur ógæfulegur ástarþríhyrningur.

Og svo eru það Jóhanna og Steingrímur – það verður ekki annað séð en að þau hafi sama háttinn á.

En í raun er þetta áfellisdómur yfir þessari tegund af stjórnsýslu. Hann var reyndar áður kominn fram í rannsóknarskýrslu Alþingis. Í ríki eins og okkar á ekki að þurfa að stjórna með leynipukri.
Allir óánægðir

Landsdómurinn er áhugaverður fyrir ýmsar sakir – til dæmis að hann gerir ekki út um neitt.

Þeir sem styðja Geir og þeir sem eru á móti honum túlka dóminn á mismunandi hátt. Þeir rífast eins og hundar og kettir.

Allir eru í raun óánægðir.

Geir var mjög reiður eftir dómsuppkvaðninguna – það kom ekkert sérlega vel út. En málið er kannski það að það spyrst til útlanda að forsætisráðherrann fyrrverandi hafi verið dæmdur – og þannig fer það líka í sögubækurnar.

Jafnvel þótt aðeins hafi verið dæmt fyrir eitt ákæruatriði og Geir sé ekki gerð nein refsing.

Það verður hins vegar forvitnilegt ef Geir fer með málið fyrir mannréttindadómstól Evrópu. Baldur Guðlaugsson hefur líka sagst ætla að fara þá leið – og, ef maður skilur rétt, hafa lögmenn ýmissa manna sem eru ákærðir fyrir brot á tíma útrásarinnar og hrunsins, líka veifað Mannréttindadómstólnum.

Þannig að þar gæti myndast ös frá Íslandi.

En eftir stendur sem áður að enginn telur sig bera vott af ábyrgð á því sem gerðist á Íslandi árin fyrir 2008.