arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hjaðningarvíg í Sjálfstæðisflokknum – segir Bjarni af sér eftir að hafa fengið 79 prósent á landsfundi?

Er ekki ljóst að formaður stjórnmálaflokks sem segist íhuga afsögn rétt fyrir kosningar, hlýtur að láta verða af því að segja af sér?

Annars væri hann varla að ljá máls á þessu? Með þessu er hann að gefa vangaveltum byr undir vængi, þær verða varla stöðvaðar úr þessu.

Annar möguleiki er auðvitað sá að hann sé að óska eftir stuðningsyfirlýsingum frá flokksmönnum.

En þær eru kannski ekkert sérstaklega mikið á leiðinni, að minnsta kosti ekki frá öllum. Hennar er varla að vænta frá Kjartani og ekki heldur frá frambjóðendum sem óttast að missa þingsæti sem þeir töldu að væru örugg.

Það verður að segjast eins og er að Bjarni Benediktsson er býsna grátt leikinn. Viðskiptablaðið birtir tvær skoðanakannanir sem grafa undan honum og eru örlagavaldar á pólitískum ferli hans.

Önnur sýnir að Hanna Birna myndi tryggja flokknum meira fylgi en hann, hin sýnir að hann nýtur lítils trausts. Menn hjóta að spyrja hver sé uppruni þessara skoðanakannana – þótt Kjartan neiti.

Hitt er svo annað mál hvort Hanna Birna fiski betur en Bjarni. Það er vel hugsanlegt að sú atburðarás sem nú hefur verið sett af stað veiki flokkinn enn frekar. Hjaðningavíg innanflokks líta ekki vel út rétt fyrir kosningar. Á móti þessu virkar samstaðan í Framsóknarflokknum hreint aðdáunarverð.

Það væri líka mjög óvenjulegt að skipta um formann tveimur vikum áður en kosið er – og það stuttu eftir landsfund þar sem hann var endurkjörinn með miklum meirihluta. Bjarni fékk þar 79 prósent atkvæða.

Var landsfundurinn þá bara í tómu rugli?

Og nú bíða menn eftir því hvað Hanna Birna segir á morgun – lýsir hún yfir stuðningi við Bjarna eða….?

Bjarni Benediktsson og Hanna Birna Kristjánsdóttir á landsfundi Sjálfstæðisflokksins í lok febrúar. Hanna Birna var þá kosin varaformaður, en Bjarni vann sinn stærsta sigur í formannskjöri, fékk 79 prósent atkvæða.
Skipulagsmistök í hinum hýra Hafnarfirði

Ég fer stundum í Hafnarfjörð og skoða mig um í gömlu hverfunum þar. Sumar göturnar eru með þeim fegurstu á Íslandi, þar ríkir kyrrð og samræmi. Það er gaman að fara upp á Hamarinn og í skemmtigarðinn Hellisgerði. Í Strandgötunni má svo finna perlur eins og Bæjarbíó – sem hýsir Kvikmyndasafn Íslands – og kaffihúsið Súfistann.

En því miður er það svo að mörgu í Hafnarfirði hefur verið spillt. Það var lögð stór akbraut meðfram höfninni sem eitt sinn var ein hin fallegasta á Íslandi. Það var byggt stórt verslunarhús sem nefnist Fjörðurinn, ógurlega forljótt, og í kringum það er flæmi bílastæða, milli gamla bæjarins og hafnarinnar. Í byggingaæðinu sem rann á landsmenn – og ekki síst bæjarstjórn Hafnarfjarðar – í upphafi aldarinnar voru svo byggðar stórar blokkir norðanmegin í höfninni.

Þetta er allt frekar dapurlegt – en því má þó fagna að gömlu göturnar ofar í bænum eru margar óspilltar. Ég held til dæmis að Austurgata geti gert tilkall til að vera fallegasta gata á Íslandi.

En svo eru skipulagsmistök sem hægt er að laga. Til dæmis má nefna þetta sérstaklega ljóta stórhýsi sem stendur við Lækinn í Hafnarfirði, við sjálfa Lækjargötu. Húsið virðist mestanpart standa autt, en það er nánast eins og það sé að kyrkja húsin í kringum sig, sem eru öll miklu smærri.

Hvað er því til fyrirstöðu að rífa svona byggingar sem augljóslega eru hörmuleg skipulagsmistök? Og þá kannski líka Morgunblaðshúsið í Reykjavík?

Umrætt hús, sem líklega er Lækjargata 2, séð frá Strandgötunni.

Og hér er byggingin, séð ofan frá Hamrinum.
Hjálpar ekki Sjálfstæðisflokknum – eða er verið að knýja á um formannsskipti?

Það fer ekki framhjá neinum sem les Viðskiptablaðið að það er fremur hallt undir Sjálfstæðisflokkinn.

Ritstjórar blaðsins eru yfirleitt sjálfstæðismenn, sem og eigendur þess.

Viðskiptablaðið birtir á morgun könnun þar sem er spurt hvort fólk vildi fremur kjósa Sjálfstæðisflokkinn ef Hanna Birna væri formaður en Bjarni Benediktsson.

Það kemur svosem ekki mikið á óvart að svarið er játandi hjá mörgum – talsvert stór hópur segist fremur vilja flokkinn með Hönnu Birnu í brúnni.

En nú eru ekki nema sextán dagar til kosninga. Það er væntanlega of seint að skipta um formann – eða hvað?

Er verið að þrýsta á formannsskipti á síðustu stund með þessari könnun, eða er þetta bara til upplýsingar fyrir lesendur blaðsins?

Það er svosem líklegri skýring, en víst er að þetta hjálpar ekki Sjálfstæðisflokknum í kosningabaráttunni.
Margir þingmenn í hættu – margt nýtt fólk á leiðinni á þing (sem átti ekki endilega von á því)

Stöð 2 fer í talnaleik með kannanir MMR og útdeilir þingsætum eftir þeim. Auðvitað er þetta hálfgerður samkvæmisleikur, en þetta gefur sterkar vísbendingar.

Til dæmis um að mikil skörð verða líklega höggvin í þinglið Samfylkingarinnar. Þar eru flestir sitjandi þingmenn áfram í framboði, og þeir mega margir búast við því að þurfa að leita sér að annarri vinnu.

Samkvæmt þessum útreikningum eru Guðbjartur Hannesson, Ólína Þorvarðardóttir, Björgvin G. Sigurðarson, Valgerður Bjarnadóttir, Mörður Árnason, Skúli Helgason og Magnús Orri Schram ekki lengur á þingi. Erna Indriðadóttir, sem náði öðru sæti í prófkjöri í Norðausturkjördæmi, er heldur ekki inni. Mörg þessi þingsæti þóttu nokkuð trygg.

Hjá Vinstri grænum eru ekki inni Ögmundur Jónasson og Álfheiður Ingadóttir. Arndís Soffía Sigurðardóttir sem leiðir listann í Suðurkjördæmi og hefur stundum setið á þingi nær heldur ekki inn.

Fylgi Sjálfstæðisflokksins stendur nokkurn veginn í stað frá síðustu kosningum, svo ekki er um það að ræða hjá flokknum að tapa mönnum, nema hvað Guðlaugur Þór Þórðarson er ekki inni í Reykjavíkurkjördæmi suður og vonarstjörnur eins og Sigríður Á. Andersen, Elín Hirst og Óli Björn Kárason komast ekki að.

Á móti bætir Framsókn við sig stórum hópi þingmanna, það eru eftirtaldir: Elsa Lára Arnardóttir, Jóhanna M. Sigmundsdóttir, Líneik Anna Sævarsdóttir, Þórunn Egilsdóttir, Hjálmar Bogi Hafliðason, Silja Dögg Gunnarsdóttir, Páll Jóhann Pálsson, Haraldur Einarsson, Fjóla Hrund Björnsdóttir, Sandra Rán Ásgrímsdóttir, Willum Þór Þórsson, Þorsteinn Sæmundsson, Sigurjón Norberg Kjærnested, Sigrún Magnúsdóttir, Karl Garðarson.

Björt framtíð kemur eftirfarandi þingmönnum að ásamt Guðmundi Steingrímssyni og Róberti Marshall sem eru fyrir á þingi: Árni Múli Jónsson, Freyja Haraldsdóttir, Björt Ólafsdóttir, Heiða Kristín Helgadóttir, Óttarr Proppé.

Og Píratarnir: Aðalheiður Ámundadóttir, Smári Mc Carthy, Helgi Hrafn Gunnarsson – og svo Birgitta Jónsdóttir.

En eins og áður segir þá þarf að setja stóran fyrirvara við þetta – svona gæti þetta farið, en það gæti hæglega verið öðruvísi. En margir eru á leiðinni á þing sem áttu ekki endilega von á því, margir þingmenn eru í hættu að detta út, og svo eru sumir sem náðu sér í góð sæti á listum, sem jafnvel voru talin örugg, sem gætu þurft að sætta sig við komast ekki á þing.

Fylgissveiflurnar eru mjög stórar, í Speglinum á RÚV var talað um hamfarakosningar. Þetta sýnir kannski best hvað hriktir í flokkakerfinu íslenska eftir hrunið. Stórir hópar fara á milli flokka; fylgið er að sönnu ekki fast í hendi. Það gæti eins þyrlast burt frá Framsóknarflokknum á næsta kjörtímabili, þess vegna áður en langt er liðið af því.
Saga ASÍ, Gilitrutt, Frjálsar hendur og Búsáhaldabyltingin

Efni Kiljunnar í kvöld er mjög fjölbreytt.

Við fræðumst um nýútkomna sögu Alþýðusambands Íslands eftir Sumarliða R. Ísleifsson. Þetta er mikið verk, í tveimur bindum, ríkulega myndskreytt. Við einblínum á fyrsta bindið þar sem segir frá kjörum alþýðu á fyrri hluta síðustu aldar.

Bernd Ogrodnik og Kristín María Ingimarsdóttir segja frá afar fallegri barnabók sem er nýútkomin og byggir á brúðusýningu Bernds – þar er lagt út af þjóðsögunni frægu um Gilitrutt.

Við fjöllum um skáldsöguna Frjálsar hendur eftir Helga Ingólfsson. Þetta er gamansaga, háðsádeila, á líf í framhaldsskóla í nútímanum. Helgi er sjálfur menntaskólakennari auk þess að vera afkastamikill rithöfundur.

Við hittum ljóðskáldið Höllu Gunnarsdóttur á Arnarhóli og heyrum hverjar eru uppáhaldsbækur Sigurðar Arnarsonar, prests í Kópavogskirkju.

Gagnrýnendur þáttarins fjalla um tvær bækur: Búsáhaldabyltinguna eftir Stefán Gunnar Sveinsson og ljóðabókina Bjarg eftir Sigurlín Bjarney Gísladóttur.

Og Bragi er á sínum stað.
Ofarlega á baugi í kosningabaráttunni

Það er margt merkilegt sem er að koma fram í kosningabaráttunni – og mér heyrist að fólk sé að fylgjast með af miklum áhuga.

Jafnvel þeir sem hafa ekki sérlega mikinn áhuga á pólitík. Þeir taka eftir hlutum sem aðrir eru kannski ekki að pæla í.

Það voru til dæmis margir sem töluðu um það eftir sjónvarpsþáttinn í gær að Sigmundur Davíð væri með bauga.

Að einhver hefði kennt Katrínu Jakobsdóttur að vera kyrr með hausinn þegar hún talar – hingað til hefur hún hrist hann dálítið stelpulega.

Að Katrín Júlíusdóttir væri líklega formaður sem hæfði Samfylkingunni betur en Árni Páll.

Að Bjarni Ben virkaði eins og hann hefði tapað sjálfstraustinu.

Að Jón Bjarnason hefði verið með regnbogabindi.

Að almennt tal Guðmundar Steingrímssonar væri ekki að virka lengur.

Og að Píratarnir segðu að lausnin sé að við förum öll á internetið – sem er þó óvíst hverju breyti, því við erum þar öll þegar.
Samfylkingin – sama heilkenni og hjá Sjálfstæðisflokki?

Maður sér á samfylkingarfólki á Facebook að því finnst að Katrín Júlíusdóttir hafi staðið sig vel í sjónvarpskappræðum kvöldsins.

Kata sigraði! er viðkvæðið.

Og könnun sem DV er að gera virðist staðfesta þetta.

Þarna fær Samfylkingin kannski eitthvað til að gleðjast yfir, eitthvað til að koma baráttuandanum af stað, eftir afleitar fylgiskannanir undanfarið og almennt stemmingsleysi sem fylgir þeim.

Og svo sér maður að sumir eru að tala um að flokkurinn væri kannski betur staddur ef Katrín væri formaður.

Þá er eiginlega Samfylkingin komin á sama stað og Sjálfstæðisflokkurinn – með sama heilkenni.

Karlmann í forystu, en óþægilegan grun um að staðan væri betri ef konan sem er númer tvö væri í brúnni.
Píratar rjúfa múrinn – með stefnu sem er lítið til umræðu

Það er stór áfangi fyrir nýtt stjórnmálaframboð að rjúfa fimm prósenta múrinn – komast yfir hindrunina sem er í vegi þess að fá menn inn á Alþingi. Og eftir að komið er yfir hana, þá geta þingmennirnir orðið tveir eða fleiri.

Píratar eru nú í þessari stöðu. Þetta gefur þeim mikinn byr í seglin – þeir verða betur „kjósanlegir“ fyrir vikið.

Bent er á að það gæti skekkt kannanir að fólk sem er komið undir sjötugt og þar yfir er ekki spurt. Þetta eru þeir sem eru hvað síst líklegir til að kjósa Píratana.

En um leið og Píratar eru að komast á svipað ról hvað varðar fylgi og VG og Björt framtíð, fer ekki hjá því að nánar verði spurt um stefnumál þeirra.

Því Píratar eru ekki bara Birgitta Jónsdóttir. Talsvert af fylginu getur skrifast á persónulegar vinsældir hennar.

En þetta er alþjóðleg hreyfing sem byrjaði í Svíþjóð 2006 – þá snerist hún um baráttu gegn takmörkunum á niðurhali af netinu.

Síðar hafa Pírataflokkar fylgt í einum fjörutíu löndum. Þeir hafa víða boðið fram en ekki náð sérstökum árangri nema í Evrópuþingskosningum í Svíþjóð 2009 þar sem flokkurinn fékk rúm 7,1 prósent og í bæjarstjórnarkosningum í Berlín 2010, en þar fékk flokkurinn 8,9 prósent.

Annars hefur flokkurinn yfirleitt verið undir einu prósenti í þingkosningum þar sem hann hefur boðið fram, eins og sjá má á þessari Wikipedia-síðu. Ef honum tekst að ná mönnum á þing á Íslandi verður það einhver stærsti sigur þessarar hreyfingar.

Það er líka merkilegt að stefnumál Pírata eru sáralítið til umræðu fyrir kosningarnar. Að því leyti blanda þeir sér varla í þær. Eins og má sjá á stefnuskránni eru skuldamál, Evrópa eða gjaldmiðilsmál ekki efst á baugi hjá Pírötununum, heldur frelsi á internetinu.

En eins og má sjá hér vef Pírata, undir liðnum Stefnan í stuttu máli, taka þeir fyrst og fremst afstöðu gegn ritskoðun á netinu, meðal annars tilraunum til að sía út klám, gegn hefðbundnum hugmyndum um höfundarrétt, með auknu gegnsæi, beinu lýðræði og „mannúðlegri“ stefnu í fíkniefnamálum.

Í sumum af þessum málum mætti jafnvel segja að Píratar eigi samleið með frjálshyggjumönnum, þótt flokkurinn höfði líklega meira til þeirra sem eru vinstra megin á hinu pólitíska litrófi – eða hvað?
Stóru drættirnir

Einn hollvinur og lesandi síðunnar greinir ástand stjórnmálanna með þessum stóru og nokkuð grófu dráttum:

„Frábærar kosningar framundan. Framsókn lofar skuldaniðurfellingum í anda bullsins í Argentínuforseta. Samylkingin sér ekkert nema aðild að ESB, þar sem öll Suður-Evrópa er í reynd gjaldþrota og ófyrirséð er hvernig ESB og evrunni reiðir af. Sjálfstæðisflokkurinn veit ekki sitt rjúkandi ráð og dettur það eitt i hug að lofa skattalækkunum í landi þar sem ríkissjóður er svo gott sem á kúpunni. VG veit að baráttan er töpuð og liggur í þunglyndi.“
Ekki smekklegt

Gestur Jónsson hefur í meira en áratug verið lögmaður auðmanna sem hafa efni á að kaupa sér bestu lögfræðiþjónustu sem hugsanleg er. Sumir hafa líka getað keypt sér fjölmiðla til að hafa áhrif á almenningsálitið. Það hafði ekki lítið að segja í Baugsmálinu.

Nú er Gestur enn að verja auðmenn sem eru sakaðir margvíslega hvítflibbaglæpi. Þeir tengjast meðal annars hinum ótrúlega ruglaða hlutabréfamarkaði sem var á Íslandi um tíma – og algjöru hruni hans. Þetta er stærsta hlutabréfahrun í sögu mannkyns.

Flest bendir þó til þess að helstu gerendurnir hafi komist undan með stórar fjárhæðir.

Gestur og lögfræðingarnir beita alls kyns aðferðum til að tefja málið og þæfa, það er ekki nema eðilegt – fyrir það fá þeir borgað. Einn liður í þessu virðist hafa verið að segja sig frá málinu með stórum yfirlýsingum.

Dómari hefur nú hafnað þeirri leið.

Yfirlýsingar já, á blaðamannafundi líkir Gestur réttarhöldunum yfir auðmönnunum við Geirfinnsmálið.

Þar átti í hlut skítblankt ungt fólk sem var hirt upp og sett í einangrun svo skipti mánuðum og árum.

Að bera það saman við moldríka menn sem geta keypt sér þjónustu klárustu lögfræðinga landsins – og láta ekki svo lítið að mæta í réttinn nema svona endrum og eins – er ekki smekklegt.

Og það sem er kannski ennþá skrítnara er að í þessum leikþætti er með Gesti kollegi hans Ragnar Hall. Sá var sérstakur saksóknari þegar fjallað var um endrupptöku Geirfinnsmálsins á sínum tíma og eru fræg ummæli hans um að sakborningarnir þar hafi ekki verið neinir „kórdrengir sem hafi verið sóttir í fermingarveislu“.
Ef Thatcher yrði jarðsett í norðrinu

Það er grínast með að halda ætti útför Margaret Thatcher í Norður-Englandi eða Skotlandi.

Hún er ekki sérlega vinsæl þar. Stefna hennar miðaðist öll við vel stæða kjósendur Íhaldsflokksins á Suður-Englandi.

Hún eyðilagði flokkinn í norðrinu – hann hefur aldrei borið sitt barr síðan.

Thatcher hafði mjög einstrengingslegar skoðanir, sumir myndu segja að hún hafi verið öfgamanneskja. Það er fremur sjaldgæft að fólk með svo róttæka hugmyndafræði komist til valda í vestrænum lýðræðisríkjum.

Hún olli sannarlega breytingum – og hún var eins langt frá því að vera sameiningarafl og hugsast getur. Enn er hún hötuð og fyrirlitin af mörgum – og þeim fer frekar fækkandi sem mæla henni bót.

Ástæðan er náttúrlega að sú tegund kapítalisma sem Thatcher boðaði þar sem allt er mælt í peningum og fjármagnið fær algjörlega lausan tauminn, hefur leitt yfir Vesturlönd djúpa kreppu sem sér ekki fyrir endann á. Í þessum heimi er vinnan flutt þangað sem launin eru lægst en peningarnir, sem ættu að fara í að borga skatta, eru geymdir á aflandseyjum.

En það var þversögn að sjálf var hún íhaldssöm, gamaldags og púrítönsk. Hún var líka eins og valtari – hafði enga tilfinningu fyrir margbreytileika og fínni blæbrigðum tilverunnar.

Samfélagið sem hún skildi eftir einkenndist af trylltri neyslu. Bretland breyttist úr samfélagi Alfred Roberts – hins vinnusama og siðprúða föður Margaret – yfir í samfélag braskarans Mark Thatcher, sonar hennar.

Hún sagði líka einhvern tíma sjálf: „Það er ekki til neitt samfélag. Það eru til einstakir karlar og einstakar konur, og það eru til fjölskyldur.“

Þetta er ótrúlega rótttæk hugmynd. Og hún gengur í berhögg við þá ímynd sem Bretar höfðu af sjálfum sér á eftirstríðsárunum, að þeir væru þjóð sem hefði þjáðst saman í tveimur mestu styrjöldum allra tíma – og komist í gegnum þær með samstöðunni. Af þessari samstöðu fæddist NHS, heilbrigðiskerfið, sem ekki einu sinni Thatcher þorði að hrófla við.
Dugir skammt að baka pönnukökur

Maður heyrir af framsóknarmönnum sem tóku sæti á listum flokksins, að því þeir héldu neðarlega, en vita nú ekki hvaðan á sig stendur veðrið.

Eru líklega á leiðinni á þing.

Á meðan eru fjölmargir sem töldu sig hafa hreppt örugg þingsæti hjá Sjálfstæðisflokknum farnir að óttast um sinn hag.

Sjálfstæðisflokkurinn á í vandræðum vegna þess að hann veit ekki hvernig hann á að bregðast við stórsókn Framsóknarflokksins.

Það dugir skammt að baka pönnukökur í verslanamiðstöðvum – eins og frambjóðendur hafa gert undanfarið.

Og það er erfitt ef það virkar beinlínis fælandi að sýna formann flokksins.

Raunar er sagt að nú sé í gangi skoðanakönnun sem eigi að mæla hvort flokkurinn væri í betri stöðu undir forystu Hönnu Birnu. Niðurstöður hennar gætu verið óþægilegar fyrir flokkinn.

Annars er varla annað eftir en að reyna að auglýsa á frekar almennum nótum – með myndum af fjölda frambjóðenda, smá talnaefni og myndum af huggulegu fólki á ýmsum aldri.

Hin leiðin er auðvitað að reyna að sýna fram á að loforð Framsóknar séu vitleysa. Það er til dæmis gert á Vef-Þjóðviljanum sem nú hamast í Framsóknarflokknum. En sjálfstæðismenn hafa verið hikandi í því efni, enda vilja þeir sjálfsagt ekki efna til mikils ófriðar við Framsókn – svona upp á ríkisstjórnarmyndun að gera.

Svo er reyndar annað sem vekur athygli. Það er framganga Morgunblaðsins þar sem er ritstjóri fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins og eitt af stóru nöfnunum í sögu hans.

En hann hefur varla lyft litlafingri til að hjálpa flokknum og núverandi formanni í þessum raunum.

Eitt sinn var sagt að hinn raunverulegi uppeldissonur Margaret Thatcher í pólitík væri Tony Blair – úr Verkamannaflokknum. Og einhvern veginn er eins og Davíð Oddsson hafi meira dálæti á Sigmundi Davíð úr Framsóknarflokki en Bjarna Benediktssyni úr Sjálfstæðisflokki.
Framsókn getur varla tapað – veikleikamerki Samfylkingar

Samfylkingin er stærsti stjórnmálaflokkurinn samkvæmt úrslitum í síðustu þingkosningum.

Framsóknarflokkurinn næst minnstur.

En það er Árni Páll Árnason, formaður Samfylkingarinnar, sem skorar á Sigmund Davíð Gunnlaugsson, formann Framsóknarflokksins, í kappræður.

Svona hefur taflið snúist við.

Og Sigmundur Davíð segir að hann hafi kannski tíma á miðvikudagskvöldið, en þá verði Árni Páll að koma á kosningafund hjá Framsókn.

Framsóknaflokkurinn, sem er í mikilli sveiflu, getur eiginlega ekki annað en grætt á þessu.

En þetta virkar eins og stórt veikleikamerki hjá Samfylkingunni og formanni hennar.
Jóhanna framfylgir utanríkisstefnu Ólafs Ragnars í Kínaferð

Það lítur út fyrir að síðasta stóra verk Jóhönnu Sigurðardóttur í embætti forsætisráðherra verði að fara til Kína að undirrita fríverslunarsamning.

Kínverjar taka á móti erlendum þjóðhöfðingjum með pompi og prakt svo þessi heimsókn verður ábyggilega ævintýraleg.

En hún er líka táknræn.

Þarna er Jóhanna nefnilega að framfylgja utanríkisstefnu Ólafs Ragnars Grímssonar. Hann er mestur kínavinur meðal íslenskra áhrifamanna og hefur löngum lagt áherslu á samskipti við ríki í Asíu. Hann er á móti aðild Íslands að Evrópusambandinu – og í raun virðist hann hafa lítinn áhuga á Evrópu.

Ólafur Ragnar hefur farið í margar heimsóknir til Kína.

Það er kaldhæðnislegt að það komi í hlut Jóhönnu að gera þennan fríverslunarsamning. Þetta er ekki beinlínis það sem var lagt upp með í upphafi stjórnartíðar hennar – þá var hugmyndin að enda kjörtímabilið með samningi við Evrópusambandið.

En fríverslunarsamningur smáþjóðar við fjölmennasta ríki heims – ríki sem hvorki er lýðræðis- né réttarríki – er ekkert smámál.

Megum við kannski bráðum fá að vita hvað er í þessum samningi?
Þegar Þjóðhagsstofnun spáði ekki rétt

Árið 2002 var Þjóðhagsstofnun lögð niður – sennilega af því hún þótti ekki spá „rétt“.

Það var sagt að greiningardeildir banka, fjármálaráðuneytið og Seðlabankinn gætu tekið við hlutverki hennar.

Um svipað leyti voru bankar á Íslandi einkavæddir, fljótlega var efnahagslífið komið algjörlega úr böndunum. Loks varð ekki við neitt ráðið – sagt er að úrslit hafi í raun verið ráðin strax 2006.

Á þessum tíma var afskaplega erfitt að fá alvöru upplýsingar um íslenskt efnahagslíf. Eftir á að hyggja var líklega ekki að marka neinn af ofangreindum aðilum sem tók við af Þjóðhagsstofnun. Upplýsingarnar voru stundum rangar og menn lásu ekki út úr þeim það sem máli skipti.

Það stigu þó fram einstaklingar sem reyndust vera ígildi þess sem Þjóðhagsstofnun hefði átt að gera. Sá sérstæðasti af þeim var Andrés Magnússon sem sýndi fram á það í greinum og viðtölum að íslenska hagkerfið væri að hruni komið.

Andrés er geðlæknir – þetta var semsagt ekki alveg hans sérsvið (eða hvað?) – tveir aðrir sem sögðu hvernig var í pottinn búið voru menntaðir í hagfræði: Ragnar Önundarson og Þorvaldur Gylfason.

Hefði Þjóðhagsstofnun varað við þróuninni í tæka tíð? Við vitum það ekki, eins og áður segir þóttu spár hennar ekki nógu bjartar.

Nú gerir fyrrverandi forsætisráðherra og seðlabankastjóri grín að hugmynd um að endurreisa Þjóðhagsstofnun – hún var reyndar samþykkt með öllum greiddum atkvæðum á Alþingi 2010.

Ekki er þetta gert með neinum rökum, heldur er einungis sagt að það sé „brandari“ og „ranghugmynd“ að eftirsjá sé að Þjóðhagsstofnun.

Þetta má semsagt lesa í leiðara Morgunblaðsins í dag.
Fólk á listum

Það eru voða margir komnir í framboð. Þarf margt fólk til að manna alla þessa lista.

Svo eru auðvitað þeir sem hafa ætlað í framboð í mörg ár, en detta óvænt út á síðustu metrunum, eins og Guðmundur Franklín.

En ég ætla ekki að skrifa um hann. Líklega fóru tækifæri Hægri grænna út í veður og vind með þessari vandræðalegu uppákomu.

En svo er það hitt fólkið á listunum.

Ég hitti konu sem hafði fallst á að taka sæti neðarlega á lista eins af nýju framboðunum.

Hún var farinn að sjá eftir því. Efaðist um að hún ætti samleið með flokknum.

Hún spurði mig hvort hún ætti kannski að láta skrá sig af listanum. Ég svaraði að það væri ekki endilega sniðugt, enginn hefði tekið eftir því að hún væri þarna, en ef hún gerði eitthvað mál úr þessu kynni það að breytast.

Það gæti jafnvel komist í fjölmiðlana.

Því væri kannski frekar ráð að láta lítið fyrir sér fara, en kjósa svo eitthvað allt annað í kosningunum.
Nýju framboðin hirða fylgið af stjórnarflokkunum

Á meðan það er Framsóknarflokkurinn sem er að taka til sín mikið af fylginu frá Sjálfstæðisflokknum, eru það ný framboð sem eru að rústa stjórnarflokkunum.

Samkvæmt síðustu könnun voru Samfylkingin og Vinstri gænir búnir að missa meira en tvoþriðjuhluta fylgisins frá þvi í síðustu kosningum.

Það er aðallega Björt framtíð sem tekur fylgi, sumir segja reyndar að flokkurinn sé útibú frá Samfylkingunni – aðeins mildari og poppaðri útgáfa af þeim flokki.

Píratar eru líka að taka fylgi frá stjórnarflokkunum og sömuleiðis Lýðræðishreyfingin. Píratar virðast ætla að sigla inn á þing – og Lýðræðisvaktin á ágæta möguleika.

Þetta þýðir að fari Framsókn og Sjálfstæðisflokkur í ríkisstjórn, gæti stjórnarandstaðan verið mynduð úr þremur til fimm fremur litlum flokkum: Samfylkingu, Vinstri grænum, Bjartri framtið, og ef til vill Pírötum og Lýðræðisvakt.

Nú á tíma margra nýrra framboða beinist athyglin að 5 pósenta atkvæðaþröskuldinum. Hann felur í sér að enginn flokkur fær menn á þing nema hann nái yfir 5 prósenta atkvæðafjölda á landsvísu.

Í raun er þetta fjarskalega ólýðræðislegt. Áður var reglan sú að flokkar yrðu að fá að minnsta kosti einn kjördæmakjörinn mann til að komast á Alþingi.