arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ofurbloggarinn Andri

Andri Geir Arinbjarnarson er einstaklega góður bloggari, hann starfar að mestu leyti í útlöndum, styrkur hans er að maður veit ekki alltaf úr hvaða átt hann kemur, hann er semsagt frjáls eins og fuglinn.

Andri hefur sett inn nokkra mjög áhugaverða pistla síðasta sólarhringinn. Ég bendi til dæmis á þennan um að breskir blaðamenn pirri Jón Ásgeir og Davíð með því að flytja óritskoðaðar fréttir af Íslandi.

Svo er það þessi um hvernig Bretar og Hollendingar græði á Icesave. Andri segir að það hafi löngu verið ljóst.

Og svo er þessi pistill um erlend viðhorf gagnvart Íslendingum þar sem Andri vitnar í bandarískan bloggara og prófessor í alþjóðastjórnmálum, Daniel Drezner, en hann segir að Ísland hafi búið við lélegustu stjórnmálamenn innan OECD:

„Iceland has a tendency to imagine a British or Dutch conspiracy behind any bad news.“ The problem with this kind of label is that its hard to shake, so maybe this is dogpiling on a small country.

Still, reading up on the mess in Reykjavik, it is truly stunning how little Icelanders seem to blame themselves for their current plight (and how much they thought their run of success was completely deserved). The fault always seems to lie with cabals of hedge funds, rating agencies, foreign central bankers, etc.

Iceland has had its share of bad luck, and until recently had a political class that was by far the most incompetent in the OECD area (and the competition in this arena is admittedly intense). Still, reading Sigurðardóttirs op-ed (in the FT), I can see why Henry Kissinger once described Iceland as the most arrogant small country he had ever encountered.“
Fréttir og framtíðin

Ég er ekki jafn viss um það og Styrmir Gunnarsson að tími ókeypis fréttamiðlunar sé að líða.

Ungt fólk venst á að nota netið, það er helsti miðill þess. Unnvörpum segir það skilið við dagblöð sem skreppa saman eða hverfa, áhorf á hefðbundnar sjónvarpsfréttir minnkar. Það er ekkert mál fyrir fólk sem notar netið að missa af fréttatímum. Það er búið að fá flestar fréttirnar sem birtast í blöðum áður en þau koma út.

Netið er smátt og smátt að taka við sem stærsti miðillinn fyrir auglýsingar. Þeirri þróun verður ekki snúið við. Það er nóg framboð af ókeypis fréttum á netinu og það nægir flestum eins og Jónas Kristjánsson ritstjóri segir í nýrri starfsævisögu sinni sem nefnist Frjáls og óháður. Tilraunir til að selja inn á fréttavefsíður hafa gengið mjög illa. Maður sér ekki hvernig sú leið er fær, nema þar sem verið að miðla sérstakri tegund af fréttum til afmarkaðra hópa – eins og hugsanlega viðskiptafréttum.

Megnið af ungu fólki kaupir ekki fréttir. Það sér ekki tilgang í því að fjárfesta í áskrift að dagblaði – og það hefur líka vanist á að fá ókeypis blöð, of fremur ómerkilega snepla sem gjaldfella í raun fyrirbærið dagblöð. Dagblað er eitthvað sem það rétt kastar augunum yfir; en það vill frekar góða nettengingu. Alvörublöð eins og Guardian, New York Times og Le Monde þrauka, en það stafar ekki sama ljóma af blöðum og áður fyrr. Heimsblöð virðast þó geta lifað fremur en blöð sem þjóna afmarkaðri svæðum; þau eru að týna tölunni út um allan heim.

Ég ætla ekki að segja að þetta sé góð þróun, því það er hún ekki sérlega. Tækifærum til vandaðrar og djúprar umfjöllunar fækkar eftir því sem fjölmiðlarnir veikjast. Á móti kemur þó að erfiðara er að miðstýra umfjöllun og skoðanamyndun, því fréttir fæðast líka í bloggheimum og þar eru þeir gjarnan afhjúpaðir sem ljúga, hræsna eða misbeita valdi sínu. Maður getur varla hugsað sér hvernig umfjöllun um hrunið á Íslandi hefði verið ef ekki hefði verið krafturinn í netheimum.
Baugspenni

Ég verð dálítið hugsi þegar ég sé Guðmund Andra Thorsson kallaðan Baugspenna.

Nær þetta uppnefni nú til allra sem hafa nokkurn tíma skrifað í Fréttablaðið, eða eru það bara þeir sem eru á haturslistanum hjá ákveðinni klíku?

En það er ekki vegna þess sem ég er hugsi.

Ég man nefnilega eftir því að Guðmundur Andri skrifaði grein fyrir margt löngu þar sem hann var fyrstur manna til að benda á að Baugur þýddi „hringur“.

Samasem = auðhringur.

Ég finn ekki greinina en ég held hún hljóti að hafa birst stuttu upp úr aldamótum, meðan Jóhannes í Bónus og Jón Ásgeir lifðu ennþá í þeirri trú að þeir væru Hrói Höttur eldri og Hrói Höttur yngri.
Réttur tengill

Ég gaf upp vitlausan tengil á Facebook síðu sem Pawel Bartosek og fleiri hafa sett upp undir heitinu Valkostur A, öflugri Reykjavík.

Réttur tengill er hér.
Grátkórar í sögulegu samhengi

Stundum verður að setja hlutina í samhengi. Þegar Árni Páll Árnason talar um grátkór hjá LÍÚ, þá er hann að vísa í ákveðna sögu.

Kristján Ragnarsson, sá mæti maður, fyrrverandi framkvæmdastjóri LÍÚ, var oft kallaður grátkona þjóðarinnar.

Það var á árunum þegar hann kom oft í fjölmiðla og kvartaði sáran undan bágri stöðu útgerðarinnar.

Yfirleitt var þetta í þeim tilgangi að kalla fram gengisfellingu. Útgerðin fór reglulega fram á gengisfellingar – og fékk þær.

Aðrar atvinnugreinar höfðu ekki þennan aðgang að valdinu, þær máttu gjörasvovel að lifa við þessi afarkjör.

Svo breyttist þetta reyndar á síðasta áratug. Þá var búið að ákveða að halda uppi fölskum lífskjörum á Íslandi með hágengi. Útgerðarmenn – og sjávarútvegsráðherra – töluðu um að nauðsyn væri að gengið væri lægra, en á þá var ekki hlustað.

Banka- og fjármálastarfsemi hafði tekið við sem aðalatvinnugreininn. Það náði hámarkið árið 2007 þegar þorskveiðar voru skornar stórlega niður en þess sáust hvergi merki á markaði hér eða í vísitölum – ekki fremur en fiskveiðar skiptu ekki lengur máli.
Samfylkingin og stóriðjan

Það er eins og sagt er, þegar Icesave er frá, þá verða stóriðjumál næsta vandræðaefni fyrir ríkisstjórnina. Þau fara ekki alveg nákvæmlega eftir flokkslínunum, því meirihluti Samfylkingarþingmanna sé vafalítið hallur undir byggingu álvera þá nær klofningurinn langt inn í þann flokk. Enda er varla neinn búinn að gleyma hvað Samfylkingin var dæmalaust græn fyrir kosningarnar 2007.

Árni Páll Árnason hélt þrumuræðu þar sem hann gerði að umræðuefni grátstafi útgerðar- og álfyrirtækja.

Mörður Árnason skammar Björgvin G. Sigurðsson, formann þingflokks Samfylkingar, fyrir að vera á móti ákvörðun umhverfisráðherra vegna mats á áhrifum suðvesturlínu.

En Sigmundur Ernir fagnar því að nú sé Bakki aftur kominn á dagskrá eftir viljayfirlýsingu Katrínar Júlíusdóttur um orkunýtingu nyrðra.
Tapaðir Glitnissjóðir

Íslendingur sem hefur starfað erlendis sendi þennan póst:

- - -

Mér finnst rétt að benda á nokkuð sem algerlega hefur gleymst í umræðunni um sjóð 9. Það eru peningamarkarkaðssjóðir Glitnis í evrum, dollurum og norskum krónum, sjóðir 9.1, 9.2 og 9.3. Ég lagði á sínum tíma um 5 milljónir í Evrusjóðinn þar sem ég taldi mig vera mjög sniðugan að halda mig þannig frá krónunni og sveiflum hennar. Má koma því að að þetta var ca. aleigan. Að auki var mér að sjálfsögðu tjáð að þetta væri alveg öruggt og á góðri ávöxtun. Menn þreyttust ekki á að hamra á slíku.

Það er skemmst frá því að segja að afföllin eru hrikaleg og stefnir í að einungis um 37% eignarinnar endurheimtist, jafnvel minna. Þar að auki er allt greitt út í krónum, þannig að fólk tapaði gríðarlega á þessu. Það skal enginn segja mér að þetta hafi verið eðlilegt fjármálafyrirtæki.
Árekstur vetrarbrauta

Sjálfur hef ég verið heima með kvefpest. Ég fæ hana allavega tvisvar á ári.

Hef verið óvenju kvefsækinn alveg frá því ég var barn. En hraustur að öðru leyti.

Er eiginlega alveg viss um að þetta sé ekki svínó.

En maður er orðinn svo nojaður gagnvart flensunni að maður hugsar ekki alveg rökrétt.

Kári hóstaði einu sinni þegar hann vaknaði í gærmorgun, sagði að það væri sárt ofan í lungu.

Ég rak hann beint aftur upp í rúm, hringdi í skólann og boðaði forföll, hann svaf fram eftir morgni.

Svo vaknaði hann og var alteitur.

En við vorum saman heima og horfðum á fræðslumynd í sjónvarpinu.

Hún fjallaði um að í framtíðinni rekist saman Vetrarbrautin okkar og næsta stjörnuþoka við okkur, Andrómeda. Fyrst munu þær reyndar stíga einhvers konar trölladans úti í geimnum þar sem aðdráttarafl þeirra togast á og rekur sundur stjörnuþokurnar miklu eins og garnhnykla.

En þetta verður víst ekki fyrr en eftir fjóra milljarða ára. Svo við fórum að sofa rólegir.
Hægri eða vinstri

Eftir því sem fleiri pólitíkusar á Íslandi snúa baki við fyrri skoðunum og gerast umskiptingar verða mörk milli hægris og vinstris óljósari í stjórnmálunum. Þau hafa reyndar aldrei verið mjög skýr, oft ræðst það sem kallast hægri og vinstri hér af séríslenskri persónupólitík og flokkadráttum – sem eiga lítið skylt við hugsjónir eða hugmyndir.

Maður getur til dæmis spurt:

Er það til hægri eða vinstri að vilja reisa stóriðjuver fyrir tilstuðlan ríkisins?

Er það til hægri eða vinstri að vilja fá hjálp frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum?

Er það til hægri eða vinstri að vilja ganga í Evrópusambandið?

Er það til hægri eða vinstri að vilja samþykkja Icesave?

Eða kvótakerfið – ræðst afstaðan til þess af hægri eða vinstri?
Dæmt til að enda með ósköpum

Lesandi úr atvinnulífinu sendi mér þetta greinarkorn:

- - -

Ég hef verið að lesa bók Ármanns Þorvaldssonar, Ævintýraeyjuna.

Það er fróðlegt að lesa og kynnast atburðarrásinni, sem flestir fylgdust með úr fjarlægð, og skildu ekki allt.

Ég verð að segja að ég var uppteknari af öðru en því hvernig bankarnir þöndust út. Áhuginn liggur annarsstaðar. En það er ekki hægt annað en að reyna að skilja afhverju við steyttum á skeri og þjóðarskútan nærri sökk, og er stórsködduð.

En það sem ekki stendur í bókinni, en hægt er að lesa á milli línanna, er að Kaupþingsmenn, og ef til vill allir sem voru í útrásinni svokölluðu sem drifin var af bankamönnum, voru svo gírugir að þeir uggðu ekki að sér.

Þeir keyptu hvert fyrirtækið af öðru mest í Evrópu, og allir þessir aðilar notuðu meira og minna þá aðferð að gefa út nýtt hlutafé í sínum fyrirtækjum hvort sem þau hétu Kaupþing, Landsbanki, Glitnir, Baugur, Bakkavör, Alfesca, o.s.frv.

Fíknin var svo ofboðsleg að það var ekkert horft aftur fyrir sig.

Þeir vakna þó upp við vondan draum einn góðan veðurdag. Þeir eru búnir að henda út svo miklu hlutafé í fyrirtækjum sínum til allskonar aðila, sem allir vilja meira og minna selja bréf sín. Ef til vill hefur þessum sömu aðilum verið lofað einhverju um verð, og sölumöguleika í hita leiksins.

Og hvað á til bragðs að taka?

Það verður að halda uppi verðinu, og sölumöguleikunum.

Og þá hefst svikamylludansinn.

Finna aðila sem geta verið í forsvari fyrir kaupum á hlutafé sem er til sölu, og lána viðkomandi til þess útúr bankanum.

Þar með þynna eigið féð.

Búa svo um hnútana að þeir sem eru meðleikendur í þessu leikriti verða líka að fá loforð um að þeir sleppi. Svikamylluspilið fór hraðar og hraðar, og fleiri og fleiri voru dregnir inn, með gylliboðum um ævintýralegan hagnað.

Það voru margir nytsamlegir sakleysingjar í þessum leik, sem nú sleikja sár sín, í bland við þá sem kunnu leikinn, og sleppa frá borði.,

Þessi leikur var dæmdur til að enda með ósköpum, eins og komið er í ljós.

Þetta er skilningur minn á atburðarásinni, eftir að hafa lesið bók Ármanns.
Flosi og fleira gott fólk

Megi Flosi fá góðan bata.

Það var bara um daginn að ég var að rifja upp óperuna hans Örlagahárið – sem birtist í einu af ógleymanlegum áramótaskaupum hans. Ég þarf að athuga hvort hún sé ekki til í safni sjónvarpsins.

Og svo fór ég að hugsa um þegar bruninn varð í Lækjargötu 1967, en þar bjó Flosi og vinur minn Óli bjargaðist.

Óli gerðist síðar óbóleikari en rekur nú hestabúgarð í Reykholtsdal. Og þar búa Flosi og Lilja líka.

Lilja er dóttir Laufeyjar og Margeirs á Brávallagötu 26. Sómamaðurinn Margeir er látinn fyrir mörgum árum, en Laufey – sem líka er móðir Ingólfs Margeirssonar – lifir og er næstum orðin hundað ára. Hún er ein ágætasta kona sem ég hef kynnst á lífsleiðinni. Og ekki ætla ég að gleyma öðrum syni hennar, hinum sérstaka heiðursmanni Óskari.

Önnur dóttir Laufeyjar er Margrét, móðir Ívars Gissurarsonar, sem býr í sama húsi og ég. Bróðir Ívars, Snorri, og ég vorum bestu vinir þegar við vorum litlir. Ég var heimagangur á Brávallagötunni, þar kynntist ég Bítlunum, Dylan og Bonanza.

Ívar er bókaútgefandi hjá Skruddu og mikill vinur Flosa. Hann er einmitt að fara að endurútgefa Í kvosinni, hina bráðskemmtilegu minningabók Flosa sem kom út 1982 – í tilefni af áttræðisafmæli Flosa sem er alveg á næstunni.
Endurskoðun á AGS planinu

Nú virðist loks ætla að líða að því Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn taki efnahagsáætlunina fyrir Ísland til umfjöllunar og væntanlega endurskoðunar.

Mér skilst reyndar að meginhluti áætlunarinnar sé saminn hér heima, svo hún speglar það sem íslensk stjórnvöld hafa viljað gera í þessari þröngu stöðu. Og það er vissulega rétt sem Joseph Stiglitz sagði þegar hann kom hingað; AGS hefur sett mörgum þjóðum strangari skilyrði en Íslendingum.

En nú er spurning hvort allar þær leiðir séu færar?

Ýmsar forsendur eru breyttar, til dæmis er þjóðarbúið skuldugra en gert var ráð fyrir.

Í ljósi þess hlýtur að vera athugunarefni hvort rétt sé að loka fjárlagahallanum á þremur árum, hvort það sé ekki alltof bratt, og hvort það útheimti ekki of mikinn niðurskurð og of miklar skattahækkanir. Hagkerfinu verður ekki komið í gang aftur með skattpíningu og skuldaánauð.

Ég veit ekki hvernig þessi endurskoðun fer fram – en íslenska ríkisstjórnin, ekki síst VG sem í upphafi var andsnúið aðstoðinni frá AGS, hlýtur að gera kröfu til þess að talsverðar breytingar verði gerðar á áætluninni.
Firring

Ég bendi á þessa grein eftir Gauta Eggertsson.
Blekkingarleikur Kaupþings

Breskur dómstóll hefur komist að þeirri niðurstöðu að málssókn Kaupþings gegn breskum stjórnvöldum hafi á sér yfirbragð tilbúnings og óraunveruleika.

Seðlabankinn lánaði Kaupþingi 500 milljón evrur í byrjun október, helgina örlagaríku þegar íslensku bankarnir riðuðu til falls. Þetta var gert á þeim forsendum að Kaupþing stæði betur en hinir bankarnir.

Síðan hefur ýmislegt verið að koma í ljós varðandi meintan styrk Kaupþings.

Bankinn virðist hafa með skipulögðum hætti falsað eftirspurn eftir bréfum í bankanum til að halda uppi verði þeirra, þar ber hæst mál Al Thanis, Gift og svo öll hin furðulegu lán til stjórnenda og vildarvina bankans.

Bankinn hafði sérstakt félag, sem nefndist Black Sunshine, en þangað voru færðir inn ónýtir fjármálagjörningar bankans, meðal annars bandarísk undirmálslán. Ekki einu sinni stjórnarmenn í bankanum vissu af þessu. Tilgangurinn var sá að fegra bókhaldið.

Bankinn leyndi því líka fyrir íslenskum yfirvöldum, líkt og Sigrún Davíðsdóttir hefur margoft fjallaðum, að FSA, breska fjármálaeftirlitið, hefði skyldað Kaupþing til að leggja innlán inn í Englandsbanka – ekki inn í Singer & Friedlander – nokkru fyrir hrunið. Það þýðir að Kaupþing hafði ekki lengur ráðstöfunarrétt yfir þessu fé.

Kaupþing stóð semsagt í stórfelldum blekkingarleik allt þangað til FSA tekur bankann í sínar hendur.

Og því er ekki von nema að málsóknin í Bretlandi hafi fallið um sjálfa sig.

Þá hljóta menn líka að skoða lánið sem Kaupþing fékk frá íslenska Seðlabankanum. Sú lánveiting virðist byggð á afar veikum grunni – og jafnvel blekkingum. Sem aftur rifjar upp Hauck & Aufhauser, hinn „öfluga“ þýska fjárfestingarbanka sem var sagður hafa keypt Búnaðarbankann á sínum tíma – þegar staðreyndin er sú að Kaupþingsmenn voru að baki plottinu og biðu þess að komast yfir ríkisbankann.
Bond, James Bond

Kári verður alveg eyðilagður þegar hann fréttir af andláti Dr. No.

Hann er einn mesti Bondaðdáandi sem um getur og ætlar að verða Bondleikari þegar hann verður stór. En líka fótboltamaður, tónlistarmaður og fornleifafræðingur. Möguleikarnir eru margir þegar maður er sjö ára.

Kári er reyndar búinn að leggja á ráðin um að minnsta kosti fjórar Bondmyndir sem hann ætlar að leika í.

Þær eiga að heita, nöfnin eru frá honum sjálfum komin:

The Golden Man, Falling Drops, The First Secret og Aries, svo er ein enn, en ég man ekki hvað hún heitir, jú Awesome Troubles.

Myndirnar eiga eins og vonlegt er eiga að snúast um tilraunir vondra til að ná heimsyfirráðum. Í Falling Drops mun vondi karlinn til dæmis ætla að eitra heimshöfin og í einhverri þeirra stendur til að kljúfa jörðina í tvennt.

Reyndar hafa Bondmyndir verið settar á svið hér á heimilinu með aðstoð nokkurra bangsa – í einni þeirra mátti Múmínsnáðinn sætta sig við að leika Bondstúlkuna. Það var í The Golden Man.

Kári ætlar svo líka að semja tónlistina í myndirnar, en ég eygi ákveðna von í að fá að leika Q. Ég hef reyndar stundum fengið að bregða mér í hlutverk Oddjob, Stálkjafts, Blofelds eða Scaramanga.

Til að búa sig undir hlutverkið á Kári ágæta Bondbyssu, reyndar er hún í líki íslensks sviðakjamma þótt hún dugi vel sem Walther PPK. Kemur úr þar til gerðum forn-leikfangakassa frá Völuskríni.

Og þaðan er kominn einn aðalbrandarinn í þessari fjölskyldu:

Með hverjum kjamma fylgir Bondbyssa!
Þórarinn í Gullbringu, verðlaunahafi Tómasar og ættmæður Bjarna

Meðal efnis í Kiljunni í kvöld er heimsókn til skáldsins Þórarins Eldjárn í Gullbringu í Svarfaðardal. Þórarinn og fjölskylda eiga þar hús skammt frá Tjörn, en þar ólst uppKristján forseti, faðir Þórarins.

Við tökum líka hús á Eyþóri Árnasyni sem er nýgræðingur í skáldskaparlistinni, ólíkt Þórarni. Eyþór, sem fæddur og uppalinn í Skagafirði, af næsta bæ við Bólu-Hjálmar, fékk bókmenntaverðlaun Tómasar Guðmundssonar fyrir ljóðabókina Hundgá úr annarri sveit. Nú býr Eyþór í Vesturbænum.

Bjarni Harðarson segir frá skáldsögu sinni, þeirri fyrstu sem hann semur, Svo skal dansa heitir hún. Bjarni skrifar þar um konur í ætt sinni, konur sem lifðu við bág kjör, áttu börn í lausum leik sem þær urðu að láta frá sér, en voru undarlega þolgóðar og sterkar á sinn hátt.

Bragi er á sínum stað, en Páll Baldvin og Kolbrún fjalla um nýja skáldsögu eftir Böðvar Guðmundsson sem nefnist Enn er morgunn og Harm englanna eftir Jón Kalman Stefánsson.
Ragna út, Ögmundur inn?

Stefán Pálsson skrifar harða ádeilugrein á Rögnu Árnadóttur dómsmálaráðherra.

Grasrótin í VG er ónánægð með framgöngu hennar í málefnum flóttamanna.

Þetta gæti líka haft þær hliðarverkanir að auðveldara verður að skipta Rögnu út – þá kannski fyrir Ögmund Jónasson?
Icesave-lagið

Það hlaut að koma að því að samið yrði til Icesave-lagið. Þetta er með Jakobi Frímanni Magnússyni og Stuðmönnum. Grípandi og skemmtilegt popplag – revíuskotið grín eins og höfundur lagsins segir sjálfur.[if lt IE 9]><script>document.createElement('audio');</script>
Hin umbyltingasama og blóðuga saga Afríku

Mitt á milli þess sem ég er að lesa nýútkomnar íslenskar bækur – Böðvar Guðmundsson, Bjarna Harðar, Mikael Torfason – þá er ég að grípa í eina æðisgengnustu og skelfilegustu sögu sem ég hef lesið lengi.

Hún heitir The State of Africa, A History of Fifty Years of Independance eftir Martin Meredith.

Hún fjallar um háleitar vonir sem voru bundar við sjálfstæði Afríkuríkja og hvernig þær breyttust fljótt í andhverfu sína, því miður í flestum löndum álfunnar.

Lönd Afríku voru flest mjög illa búin undir sjálfstæði, það vantaði menntað fólk, lækna, verkfræðinga, lögmenn. Í mörgum tilvikum upphófust ógurleg reikningsskil við sjálfstæðið, milli ættbálka sem börðust um völd í ríkjunum og við gömu nýlendustjórnirnar. Kongó var og er hryllilegasta dæmið, þar hefur stríðið staðið nánast sleitulaust síðan um 1960.

Þarna eru stórar heillandi persónur sem voru á hvers manns vörum þegar ég var að alast upp.

Nkrumah, forseti Ghana, sem átti að verða ljós hinnar sjálfstæðu Afríku missti sig í mikilmennskuæði, Nasser í Egyptalandi sem dreymdi um stór-arabískt ríki undir merkjum einhvers konar sósíalisma, Nyerere í Tanzaníu sem trúði því að framtíð Afríku lægi í samyrkjubúum og öldungurinn Jomo Kenyatta – landsfaðir í Kenýa.

Og þarna eru þjófar og morðingjar – oft úr röðum hermanna – eins og Idi Amin, Josef Mobutu, Mengistu Hailemariam og Jean Bedel Bokassa og svo minna þekktir harðstjórar eins og Francesco Macias Nguema í Miðbaugs-Gíneu sem tókst að flæma meira en þriðjung landsmanna burt. Hann er líklega einhver blóðþyrstasti stjórnandi sögunnar; frægt er þegar hann lét taka hundrað og fimmtíu meinta samsærismenn af lífi á íþróttaleikvangi við undirleik lagsins Those Were the Days.

Á meðan hnignaði efnahag Afríku stöðugt. Það var ekki einungis vondu stjórnarfari og landlægri spillingu að kenna. Verð á afrískum afurðum var nokkuð hátt á tíma sjálfstæðisins en lækkaði fljótt. Afríka fór líka mjög illa út úr olíukreppunni 1973. Fólk streymdi úr sveitum í borgir sem margfölduðust að stærð á stuttum tíma. En þar var litla atvinnu að hafa.

Myndin er af Kwame Nkrumah, hinni miklu sjálfstæðishetju sem nú hálfgleymdur. Ghana var ríkt land og miklar vonir voru bundnar við sjálfstæði þess árið 1957, það átti að lýsa veginn. Nkrumah dreymdi drauma um afrísk bandaríki, að fyrirmynd BNA– þar sem hann átti að vera leiðtoginn. Aðrir Afríkuleiðtogar höfu minni áhuga. Því miður fór það svo að efnahagur landins var kominn í rúst aðeins rúmum áratug eftir sjálfstæðið, Nkrumah var settur af árið 1966 og dó í Rúmeníu 1972 en angað hafði hann farið til að leita sér lækninga.
Evu Joly er treyst

Þetta hef ég sagt við erlenda blaða- og fréttamenn.

Að það sé Eva Joly sem nýtur langmests trausts af öllu fólki á Íslandi.

Kannski aðallega vegna þess að hún er ekki tengd inn í klíkurnar hér, sérhagsmunahópana, stjórnmálaflokkana – og pissfélögin.
Bréf Gunnars Tómassonar

Svona lítur það út bréfið sem Gunnar Tómasson sendi alþingismönnum og var til umræðu hér á vefnum fyrr í dag.

-- - -

“Ágætu alþingismenn.

Hér er mat mitt á því hvert stefnir í málefnum Íslands – og ég bið forláts á því að tala hreint út:

1. Að óbreyttu mun Seðlabanki Íslands nota lánsfjármagnaðan gjaldeyrisvarasjóð til að stabílisera gengi krónunnar þegar höftum er aflétt og eigendur nokkur hundruð milljarða innilokaðra króna umbreyta þeim í gjaldeyri.

Miðað við dollargengi 125, þá myndu t.d. 500 milljarðar slíkra króna jafngilda 4 milljörðum dollara.

Af hverju myndu stjórnvöld velja þennan kost?

Jú, án inngripa SÍ myndi gengi krónunnar hríðfalla (a.m.k. um sinn), framkalla verðbólguskot og meðfylgjandi stórhækkun verð- og gengistryggðra lána heimila og fyrirtækja.

Er þá ekki ráð að afnema verð- og gengistryggingu lána?

Jú – en stjórnvöld setja hagsmuni fjármagnseigenda ofar hagsmunum heimila og fyrirtækja.

2. Að óbreyttu mun Ísland því umbreyta krónuskuldum við erlenda spekúlanta í gjaldeyrisskuldir við AGS o.fl.

M.ö.o., Ísland fer úr öskunni í eldinn.

3. Hollenskur ráðherra segir Ísland vel geta staðið undir Icesave greiðslunum.

Staðreyndin er þessi:

Harvard prófessor Kenneth Rogoff, fyrrverandi aðalhagfræðingur AGS, sagði í viðtali við RÚV fyrr á árinu að það væri nær fordæmalaust að þjóðir gætu staðið undir erlendri skuldsetningu af stærðargráðunni 100 – 150%.

Erlend skuldastaða Íslands án Icesave er 233% ef marka má nýlegar tölur SÍ.

4. Alþingi hefur verk að vinna.

Virðingarfyllst,

Gunnar Tómasson, hagfræðingur
Icesave, fyrsta útgáfa

Til upprifjunar þá er hér minnisblað frá því fyrir ári síðan, undirritað meðal annars Baldri Guðlaugssyni, ráðuneytisstjóra í fjármálaráðuneytinu, þar sem íslenski ábyrgðarsjóðurinn fellst á að greiða innistæðueigendum Landsbankans i Hollandi að hámarksupphæð 20.887 evrur. Sagt er að þetta muni upphaflega greiðast með láni frá Hollandsbanka, en vextir þess séu 6,7 prósent. Lánið eigi að greiðast upp á tíu árum, en greiðslur hefjist innan þriggja ára. Þarna er einnig tekið fram að íslenska ríkisstjórnin muni gæta þess að mismuna ekki innistæðueigendum.
Greiðsluþrot?

Í fjölmiðlum í gær og í morgun var mikið vitnað í Gunnar Tómasson, hagfræðing í Bandaríkjunum.

Gunnar telur að yfirvofandi sé greiðslufall ríkissjóðs.

Gunnar hefur lagt margt gott til umræðunnar síðustu misserin – og nú vil ég endilega fá að heyra í ráðamönnum, jú og öðrum hagfræðingum, til að heyra hvort þetta á við rök að styðjast hjá Gunnari.

Er þetta kannski eitthvað sem Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn veit um – og verður þá vonandi tekið tillit til í endurskoðaðri áætlun hans?

Svör óskast.