arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Húsnæðisverð og hæsta verðbólga í Evrópu

Það virðist ekki vera nokkur leið að hafa stjórn á verðbólgu á Íslandi, ekki einu sinni í lokuðu hagkerfi, innan gjaldeyrishafta. Launþegar eru varaðir við því að fara fram á kauphækkanir – þær muni undir eins brjótast fram í hækkaðri verðbólgu.

Verðbólga er hæst í Evrópu hér á Íslandi. Samkvæmt nýjum tölum mælist hún 4,2 prósent. Þetta hefur náttúrlega veruleg áhrif á verðtryggð lán – og ef verðbólgan verður á þessu róli næstu árin verður þess ekki langt að bíða að skuldaaðgerðir ríkisstjórnarinnar étist upp.

Og það sem er ekki síst merkilegt í þessu er að það er húsnæðisliðurinn sem hefur mest áhrif til hækkunar vísitölunnar.

Lesandi síðunnar sendi eftirfarandi bréf:

„Það er með verðbólguna á Íslandi og samsetningu á vísitölu neysluverðs:

Eins og við var að búast þá er tekinn aftur sami snúningurinn á húsnæðisliðnum í VTN. Líkt og í húsnæðisbólunni þá er hækkun húsnæðis meginn drifkrafturinn í hækkun VTN og viðheldur þannig +4% verðbólgu.

Þetta er ekki aðeins óheilbrigt ástand heldur sorglegur vitnisburður um hvernig við nálgumst almennt hluti.

Hver græðir síðan á þessari fölsun á VTN? Fjármagnseigendur og sveitarfélög (hærri fasteignagjöld)

Hverjir tapa á þessari fölsun ? Almenningur bæði beint og óbeint.“
Innanlandsflug frá Keflavík?

Það er rakið að kanna hvort ekki sé grundvöllur fyrir innanlandsflug frá Keflavík, hvort sem Reykjavíkurflugvöllur verður lagður niður eða ekki. Eins og staðan er núna þurfa ferðamenn sem koma til Íslands að fara í gegnum Reykjavík – þeir geta ekki lent í Keflavík og flogið beint áfram til Akureyrar eða Egilsstaða.

Og eins er það með fólk af landsbyggðinni sem er að fara til útlanda. Noti það innanlandsflugið þarf að það fara til Reykjavíkur og koma sér þaðan í millilandaflugið sem fer frá Keflavík.

Það væri náttúrlega mikið hagræði að geta tengt þetta saman á tíma þegar ferðamannastraumurinn vex ört, eins og sveitarfélög á Suðurnesjum ætla að skoða.

Það verður líka að segjast eins og er að innanlandsflugið um Reykjavík er í krísu. Farþegum hefur fækkað um 30 prósent síðan 2007, eins og lesa má í þessu viðtali við forstjóra Flugfélags Íslands. Farþegarnir eru ekki nema rúmlega 800 á dag. Háum fargjöldum er kennt um, en það er reyndar alþjóðleg þróun að fargjöld í flugi innanlands eru há meðan fargjöld í millilandaflugi lækka.
Land ársins – Uruguay

Tímaritið The Economist velur Uruguay sem land ársins.

Það nefnir ástæður sem tengjast umbótamálum, Uguguay hafi heimilað hjónabönd samkynhneigðra, framleiðsla, neysla og sala kannabis hafi verið leyfð í landinu – og með því hafi lögregla fengið svigrúm til að sinna alvarlegri afbrotum.

Einnig hrósar blaðið forseta landsins. José Mujica, og segir að hann sé bæði hreinskilinn og lítillátur, hann búi í litlu húsi, keyri Volkswagen bjöllu og ferðist á almennu farrými flugvéla.

Önnur lönd sem blaðið nefnir eru Írland sem er hrósað fyrir að hafa komist í gegnum efnahagsörðugleika með ró og hugrekki og Eistland sem er með lægstu skuldir í Evrópu.

Mjög athyglisverður þjóðarleiðtogi, José Mujica, forseti Uruguay. Hann er fyrrverandi skæruliði úr Tupamaros og er sagður gefa 90 prósent tekna sinna til góðgerðamála.
Vantar stjórnfestu

Það sem einkennir pólitíkina þessa dagana er aðallega hringl fram og til baka. Það er svosem ekki nýtt, eða hver man ekki eftir hringlinu í kringum stjórnarskrána í tíð síðustu ríkisstjórnar.

Nú er hringlið í kringum fjárlögin þar sem gengur á með vandræðalegum uppákomum og yfirlýsingum.

Talsambandið innan stjórnarliðsins virðist ekki vera sérlega gott. Maður getur gert sér í hugarlund að margir sem starfa innan ríkisgeirans hljóti að vera að fara á taugum í allri ringulreiðinni. Reyndar heyrist manni að formanni fjárlaganefndar finnist það góð tilhugsun að ríkisstarfsmenn skjálfi.

Hún er nefnilega furðu útbreidd á Íslandi sú skoðun að ríkið sé óvinur fremur en eitthvað sem við eigum öll saman. Í Skandinavíu er slíkt viðhorf gagnvart ríkinu almennt.

Í Skandinavíu tíðkast líka nokkuð sem kallast stjórnfesta. Það þýðir að menn vita nokkurn veginn að hverju þeir ganga frá ári til árs, til dæmis varðandi fjárlög. Okkur vantar svoleiðis stjórnfestu.
Framsóknarmenn vilja svínakjöt

Mér sýnist stórfrétt vera að fara framhjá okkur, nefnilega að Framsóknarmenn vilji svínakjöt á jólunum. Skoðanakönnun hefur leitt þetta í ljós.

Þeir vilja semsagt ekki lambakjöt, hangikjöt eða þá hina ofurþjóðlegu rjúpu.

Nei, svínakjöt. Það er fátt óþjóðlegra en svínakjöt. Það er næstum tákn um allt sem er óþjóðlegt.

Kemur svosem ekki á óvart að Píratar vilji „eitthvað annað“. Maður hefur þá grunaða um að borða hnetusteik á jólunum.

Sjálfur hef ég stundum verið grunaður um að vera hallur undir framsóknarmennskuna. Það hefur þó ekki alveg rímað við að mér finnst lambakjöt frekar vont á bragðið. Er eiginlega hrifnari af svínakjöti.

En nú kemur í ljós að þeir eru fleiri Framsóknarmennirnir sem þannig er ástatt fyrir.
Verslunin í kröggum

Vinur minn einn segir að lundinn hljóti að vera jólagjöfin í ár.

Það gefur auga leið – það eru svo margar lundabúðir á Laugaveginum.

Annars er kvartað undan slæmri stöðu verslunar í landinu, ég held að full ástæða sé til.

Hún býr við einn hæsta virðisaukaskatt í heimi, vörugjöld og tolla, fáránlega háa vexti – og það sem hefur mest áhrif, kaupmáttur neytendanna er ekkert til að hrópa húrra fyrir.

Verð er í sjálfu sér ekkert lægra í nágrannalöndum, en kaupmátturinn er meiri þar. Verslunin á Íslandi getur illa keppt við kínverskar netbúðir. Það er líka tákn um ástandið að erlendar verslunarkeðjur á borð við H&M telja sig ekki eiga erindi á íslenska markaðinn.

Svo er náttúrlega hitt að hér hefur verið mikil offjárfesting í verslunarhúsnæði, nýting þess er mjög léleg og hagkvæmnin lítil. Þetta hefur verið drifið áfram af verslunarkeðjum sem hafa verið í eigu auðmanna, en eru nú að miklu leyti komnar í hendur banka og lífeyrissjóða.

Maður hefur kannski ekki svo mikla vorkunn með þeim, heldur fremur stétt smákaupmanna sem þreyir þorrann og góuna í þessu árferði. Hér á Íslandi hefur lengstum verið lítil samúð með smáatvinnurekstri – og veita þó lítil og meðalstór fyrirtæki miklum fjölda manns vinnu. Stórútgerðin, stóriðjan, stórverslanir hafa alltaf setið fyrir.

Jólagjöfin í ár?
Íslendingar, enskan og danskan

Íslendingar færast stöðugt nær því að verða tvítyngdir.

Börn alast upp við tölvuefni sem er mikið til á ensku, sjónvarpsefnið er á ensku – með tilkomu efnisveita eins og Netflix færist enskunotkunin enn í aukana, það er vandséð að hægt verði að koma þar inn íslenskum texta.

Þetta er annað en var á tíma Kanasjónvarpsins, þá sat þjóðin og horfði á mynd sem var öll í móðu og skildi orð og orð á stangli.

Nú fara börnin í skólana og kunna mikla ensku, stundum ekkert minni en kennararnir.

Á sama tíma er þrengt að öðru málanámi. Máladeildir eru að leggjast af í menntaskólum. Það er eins og enskan ein eigi að duga okkur í samskiptum við erlendar þjóðir – og kannski tekur hún við af íslenskunni fyrr en varir.

Borgarstjórinn í Reykjavík heldur ræðu og hefur það helst til málanna að leggja að nauðsynlegt sé að hætta að kenna börnum dönsku. Manni skilst helst að það sé einhvers konar pynting að læra dönsku.

Kannski er ekki nauðsynlegt að kenna dönsku eins og hún er töluð í Kaupmannahöfn anno 2013. Hún hefur þróast í heldur skringilega átt. En mikið yrðum við Íslendingar snauðari ef við hættum að geta tjáð okkur á Norðurlandamálum, lesið þau og skilið þau.
Síðasta Kilja fyrir jól

Síðasta Kiljan fyrir jól er á dagskrá í kvöld.

Við höfum tvöfaldan skammt af gagnrýni, fjallað verður um eftirtaldar bækur: Sigrúnu og Friðgeir eftir Sigrúnu Pálsdóttur, Hann eftir Börk Gunnarsson, 1983 eftir Eirík Guðmundsson, Hemma eftir Orra Pál Ormarsson og Tímakistuna eftir Andra Snæ Magnason.

Við fjöllum um Vatnið í náttúru Íslands, bók Guðmundar Páls Ólafssonar, sem er nýkomin út, rúmu ári eftir andlát hans.

Sindri Freyssons segir frá skáldsögu sinni sem nefnist Blindhríð og við skoðum æviminningar Ragnars Stefánssonar, jarðskjálftafræðings, sósíalista og aktívista, þær nefnast Það skelfur.

Og Bragi birtist í þættinum, reyndar í dálítið breyttri mynd.
RÚV – fréttirnar, menningin, afþreyingin

Menn setja nú fram alls konar hugmyndir um hvernig Ríkisútvarpið eigi að vera. Það er reyndar ekki víst að þurfi að skilgreina það upp á nýtt. Um þetta er fjallað nokkuð nákvæmlega í lögum um Ríkisútvarpið sem voru sett í fyrra, þar segir að RÚV eigi að sinna fréttum, fræðslu, menningu og afþreyingu.

Þetta er það sem fólk starfar eftir í Efstaleiti – og ef dagskráin er skoðuð ber hún merki þessa. Í sjónvarpinu hefur hlutur íslensks efnis til dæmis farið mjög vaxandi.

Uppi eru sjónarmið um að þrengja hlutverkið verulega. Þau heyrast aðallega úr þremur áttum. Frá hægri mönnum sem eru heldur andsnúnir Ríkisútvarpi, frá vinstri sinnuðum menntamönnum og frá forsvarsmönnum einkarekinna fjölmiðla sem vilja veikja RÚV.

Þetta gengur út á að RÚV sinni fréttum og menningu – og þá helst þjóðmenningu og hámenningu. Aðrir eigi að sjá um afþreyinguna og ekki skuli til dæmis sýna frá viðburðum eins og heimsmeistarakeppni í fótbolta.

Í lögunum um Ríkisútvarpið segir að RÚV skuli „miðla afþreyingar- og menningarefni við hæfi fólks á öllum aldri“.

Hugmyndir um að þrengja hlutverkið ganga þvert á þetta. Allir landsmenn þurfa að borga nefskatt vegna Ríkisútvarpsins. Efnið þarf að vera fjölbreytt og hafa víða skírskotun. Í því sambandi má benda á að Evróvisjón er vinsælasta sjónvarpsefnið ár hvert. Þá, og þegar áramótaskaupið er sýnt, er mestöll þjóðin að horfa.

Og hvað varðar heimsmeistarakeppni í fótbolta, þá er það beinlínis stefna evrópskra sjónvarpsstöðva að slíkt efni skuli aðgengilegt fyrir allan almenningi með sem ódýrustum hætti.
Glufu er haldið opinni

Birgir Ármannsson, formaður utanríkismálanefndar Alþingis, áréttar það sem er reyndar vitað í viðtali við Rúv – það er ekki búið að slíta aðildarviðræðunum við Evrópusambandið.

Á þeim hefur verið hlé, reyndar hefur það staðið síðan á síðasta misseri ríkisstjórnar Jóhönnu og Steingríms, og viðræðunefnd Íslands hefur verið leyst upp.

Menn eru farnir að velta fyrir sér hvort standi yfirleitt til að draga aðildarumsóknina til baka. Fyrir Sjálfstæðisflokkinn er þetta vandræðamál, forysta hans var búin að hafa uppi stór orð um þjóðaratkvæðagreiðslu, atvinnulífsgeirinn sem tengist flokknum vill halda áfram sem og drjúgur hluti flokksmanna.

Og svo er líka hitt að það gæti verið ágætt fyrir Sjálfstæðisflokkinn að halda umsókninni opinni. Það styttir leiðina verulega yfir til Samfylkingar og Bjartrar framtíðar ef stjórnarsamstarfið við Framsóknarflokkinn fer út um þúfur.

Framsóknarflokkurinn hefur miklu meiri hag af því að slíta viðræðunum. Meðal kjósenda hans er varla nokkur stuðningur við Evrópuaðild. Forystumenn í Framsókn tala mjög digurbarkalega um ESB, ólíkt til dæmis Bjarna Benediktssyni. Og með því að slíta yrði betur girt fyrir að Sjálfstæðisflokkurinn gæti farið í samstarf við aðra flokka.

En á meðan ókyrrast Heimssýnarmenn og Hádegismóar sem vildu helst sjá endi bundinn á umsóknina í eitt skipti fyrir öll.

Ruglingurinn með IPA-styrkina kemur svo inn í þetta. ESB veit ekki hvað Ísland ætlast fyrir. Íslensk stjórnvöld verða sár yfir peningum og verkefnum sem tapast. Menn segja að ekki verði bæði haldið og sleppt – en í því að slíta ekki aðildarviðræðunum fyrir fullt og allt felst auðvitað ákveðin pólitísk afstaða. Glufu er haldið opinni.
Ofgnótt matreiðsluþátta og -bóka

Það er gríðarlegt flóð af matreiðslubókum og -þáttum sem steypist yfir þjóðina.

Þetta er mjög misjafnt að gæðum. Sumir kunna til verka, aðrir setja ost í allt, nota sósur úr krukku og skaðbrenna kjöt. Láta kunnáttuleysið ekki aftra sér frá því að gefa út bækur og gera þætti.

Drottning matreiðsluþáttanna er Nigella Lawson sem hefur verið mikið í fréttum undanfarið vegna skilnaðar og meintrar kókaínneyslu.

Hún er ekkert unglamb lengur, fædd 1960, en lítur furðu vel út. Fjölmiðlar í Bretlandi eru sífellt að velta fyrir sér útliti hennar, líkamsþyngd og hvort hún hafi farið í fegrunaraðgerðir.

Þættir Nigellu eru eins og ævintýraheimur að horfa á fyrir Íslendinga.

Mikið af því sem hún notar fæst raunar ekki hérna í fásinninu, maður borðar þessa ofgnótt semsagt bara með augunum, annað er svo rándýrt að það myndi setja meðalfjölskyldu á hausinn að nota það eins og Nigella. Við myndum varla setja stóra sneið af gorgonzola í matvinnsluvél til að búa til sósu.
Fáránleg framganga fræðsluyfirvalda

Sé hægt að hrekja kennara frá starfi vegna nafnlausra ábendinga sem segja í raun ekki neitt, erum við komin býsna nærri tíma rannsóknarréttarins.

Í kirkjum á tíma hans voru sérstök hólf þar sem var hægt að koma slíkum „ábendingum“ á framfæri. Það var partur af svonefndu galdrafári. Þetta var líka gjarnan stundað á tíma Sovétsins – það er vitað af fólki sem hafði þann meginstarfa að klaga náungann.

Að þetta hafi komið af stað einhverju „ferli“ hjá fræðsluyfirvöldum er afar sérstætt – enginn virðist vita hvaðan ábendingin kom eða hvers eðlis hún var. Þetta var semsagt bara rætið slúður. Því miður er eins og nægi að nefna orðið „barnaníð“ til að menn missi dómgreindina.

Kennarum hlýtur að verða bætt upp tjónið að fullu – en þeir sem stóðu fyrir þessari aðför að honum í nafni öfugssnúins sannleika hljóta að taka ábyrgð á gjörðum sínum.
Álfahakk

Við Sigurveig vorum í búð í dag og þar taldi hún sig reka augun í álfahakk.

Álfakjöt gæti náttúrlega vakið mikla athygli, það yrði sjálfsagt eftirsótt á veitingastöðum og svo myndu væntanlega heyrast hávær mótmæli erlendis frá.

En við stæðum fast á réttinum til að nýta auðlindir okkar, þjóðinni til heilla.

Frú Sigurveig getur verið tilbúin með uppskrift innan skamms.
Besta hlutverk Peters O’Toole

Peter OToole var af drykkfeldri kynslóð breskra leikara – þetta voru ægilegir bóhemar og fóru illa með sig. Richard Burton, Richard Harris, Oliver Reed, Albert Finney. Það þykir mesta furða að OToole hafi orðið 81 árs.

OToole var sérkennilegur leikari, hann gat verið alveg hræðilegur og alveg brilljant. Stundum jafnvel í sömu kvikmynd. Oft setti hann á sjálfstýringuna, það var eins og þetta væri allt fyrir neðan virðingu hans, en svo bregður fyrir dýpt og tilfinningu sem er einstök. Hann gat líka verið meinfyndinn.

Eitt frægasta hlutverk OToole var í leikritinu Jeffrey Bernard is Unwell eftir Keith Waterhouse. Leikritið fjallar um Jeffrey Bernard, drykkjumann, bóhem og blaðamann, sem þótti afar glæsilegur á unga aldri, en hnignaði svo með drykkjunni. Bernard skrifaði fræga pistla í tímaritið The Spectator um langt árabil þar sem hann lýsti lifnaði sínum. Mikið af pistlunum gerðust á kránni The Coach & Horses í Soho þar sem réði ríkjum Norman, dónalegasti barþjónn á Englandi.

Þegar Bernard var of fullur eða timbraður til að skrifa pistlana í Spectator eða týndur einhvers staðar, birtist ævinlega þessi litla klausa: „Jeffrey Bernard is Unwell“.

OToole og Bernard voru drykkjufélagar – það hefur sjálfsagt hjálpað til við túlkun OToole í þessu vinsæla leikriti.

Hér má sjá það í heild sinni.
Jólastemming í gömlu Reykjavík

Í þessari viku þarf maður að koma sér upp jólaskapi, þótt það sé ekki alltaf auðvelt. Þessi ljósmynd sem sýnir jólaskreytingar í Austurstræti snemma á sjötta áratugnum gæti hjálpað. Húsin tvö sem eru næst okkur vinstra megin á myndinni eru bæði horfin.

Myndin er tekin þaðan sem Morgunblaðshúsið stendur. Þarna er núna Ingólfstorg – sem varð ekki til fyrr en löngu eftir að þessi mynd er tekin og er satt að segja lítil bæjarprýði. Stóru kaggarnir tveir, greinilega amerískir, standa á grunninum á Hótel Íslandi sem brann 1944, þar var síðar Hallærisplanið svokallað.
Glæsilegur matarmarkaður í Hörpu

Markaður Búrsins sem fór fram í Hörpu um helgina var stórmerkilegur – og ég segi það ekki vegna þess að kona mín tók þátt.

Þarna komu með vörur sínar alls kyns smáframleiðendur og það má merkja að miklar framfarir eru að verða í matvælaframleiðslu hjá litlum aðilum – maður verður hins vegar ekki var við það hjá stórum fyrirtækjum.

Þarna var fólk með brauðmeti, pylsur, kjöt af ýmsu tagi, grasfóðrað nautakjöt, tvíreykt hangikjöt, krukkuvöru, síld, hið frábæra Omnom súkkulaði og sætmeti eins og makkarónurnar hennar Sigurveigar – það sem vekur ekki síst athygli eru hvað framsetning vörunnar og umbúðir hafa batnað mikið.

Það jók manni bjartsýni að koma þarna – og líka að sjá hversu gestirnir á markaðnum voru áhugasamir.

Því miður er mikið af matvælaframleiðslunni á Íslandi á iðnaðarbasís. Það er því miður algengt að reynt sé að selja iðnaðarjukk sem gourmet-vöru. Við verslum flest í Bónus og Krónunni þar sem lítið er lagt upp úr gæðum. Smáframleiðslan á athvarf á búðum eins og Frú Laugu og Melabúðinni – jú, og í Búrinu sem stendur að markaðnum í Hörpu.

En það þarf að efla þennan hluta matvælaframleiðslunnar. Maður sér nú að áhuginn og kunnáttan er þróast með þjóðinni. Mjög stórt skref væri að koma upp alvöru matarmarkaði í Reykjavík, í anda þess sem er til í borgum á Norðurlöndum. Svona markaður þarf að vera á stað sem er aðgengilegur fyrir bæði heimamenn og ferðafólk – maður tók eftir því að túristar höfðu mikinn áhuga á vörunum sem voru á boðstólum í Hörpu.
Gósentíð fyrir stórútgerðina

Nú er rætt um að sé mesta góðæristímabil sjávarútvegs á Íslandi.

Það kemur ýmislegt til – en ein meginskýringin er lágt gengi krónunnar.

Stórútgerðin þrífst vel á þessum tíma tíma gjaldeyrishafta. Meðan viðskiptalífið er lokað situr hún nokkuð ein að gæðunum – ásamt lífeyrissjóðunum.

Það er verið að skipta verðmætum á Íslandi upp á nýtt og þar eru útgerðarmenn að fá væna bita. Þeir fjárfesta ekki bara í útgerðinni heldur í því sem er kallað „óskyld starfsemi“.

Það sést á umsvifum Guðbjargar Matthíasdóttur í Vestmannaeyjum, hún er nýbúin að kaupa prentsmiðjuna Odda. Undir Odda eru líka Kassagerðin og Plastprent.

Þorsteinn Már Baldvinsson keypti Olís ásamt fleirum. Guðbjörg er stærsti eigandi Morgunblaðsins og Þorsteinn Már er líka í eigendahópnum.

Stærsta álitamál næsta misseris er kvótasetning makríls. Hermt er að makrílkvótinn sé virði 100 milljarða króna. Verðmætin felast svo ekki bara í makrílnum sem kemur upp úr sjó heldur í veðrýminu sem myndast og aukinni fjárfestingargetu.
Konur narraðar í gardínusaum á jólum

Er þetta ennþá svona – eða eru tímarnir breyttir? Þetta er býsna magnað bréf, það kemur ekki fram hvenær það var sent, en það hefur örugglega verið á áttunda áratugnum.
Bensínstöðin á Birkimelnum

Þetta er skemmtileg frétt á Vísi – segir að viðskiptavinum þyki skemmtilegt að hafa starfsmenn á plani bensínstöðvarinnar við Birkimel.

Þessi bensínstöð hefur verið þarna síðan ég var drengur. Ég reyni að fara þangað í hvert skipti sem ég þarf að setja bensín á bílinn. Mér leiðist að dæla sjálfur – það er ágætt að til séu starfsmenn sem sjá um það.

Starfsmennirnir á Birkimelnum er sérlega liðlegir, ljúfir og almennilegir. Það er sérlega gott að koma til þeirra.

Fyrir nokkrum árum leit út fyrir að allar bensínstöðvar yrðu sjálfvirkar, að kúninn yrði sjálfur að dæla bensíninu í tankinn. Það var látið eins og þetta væri sérlega spennandi framtíðarsýn. Eins hefur verið talað um útibú Landsbankans við Hagatorg, það er helst að skilja að það sé framför og viðskiptavininum í hag að þar séu engir lifandi starfsmenn, bara dauðar vélar sem sjá um verkin.

En margir kæra sig ekki um svoleiðis. Mannleg samskipti geta nefnilega verið alveg ágæt. Og þau geta líka verið atvinnuskapandi.

Fyrir nokkrum árum var kynnt sameining stórra fyrirtækja í eina einingu. Þá var sagt að til yrði stærsta þjónustuver á Íslandi. Í orðunum lá að þetta væri mjög jákvæð og spennandi þróun. En þannig var það auðvitað ekki – stór þjónustuver eru martröð.

Svona leit bensínstöðin á Birkimelnum einu sinni út. Hún hefur breyst, en þjónustan er ekki síðri en á ljósmyndinni.
Best að njóta jólanna – alheimurinn gæti fallið saman

Daily Mail þykir kannski ekki áreiðanlegasta heimild í heiminum. Sumir segja meira að segja að England væri betra ef það væri laust við Daily Mail.

En þessi umfjöllun í Daily Mail er athyglisverð – á þessum degi þegar menn eru að undirbúa jólin.

Segir að alheimurinn gæti fallið saman á hverri stundu. Breyst í ofurþéttan ofurheitan bolta. Samkvæmt hinum óáreiðanlega fjölmiðli gæti þetta þegar verið komið af stað.

Það er allt vegna hinnar dularfullu Higgs-bóseindar.

Ég verð að viðurkenna að ég skil ekkert í þessu, eini lærdómurinn sem ég dreg – það er um að njóta þessa dags og allra hinna.
Ekki sérlega sterkur listi hjá Bjartri framtíð

Björt framtíð hefur birt lista sinn fyrir borgarstjórnarkosningarnar – maður spyr reyndar hvað liggur á, það er hálft ár til kosninga?

En listinn er kominn fram og er, ja, það verður að segja eins og er – hann er ekki sérlega sterkur.

Þarna er Björn Blöndal, aðstoðarmaður Jóns Gnarr, í fyrsta sæti. Björn nánast óþekktur maður – og á alveg eftir að sanna sig fyrir kjósendum.

Fyrir neðan eru borgarfulltrúar úr Besta flokki sem hafa ekki verið sérlega áberandi, Elsa Yeoman og Eva Einarsdóttir. Mesta athygli vekur Ilmur Kristjánsdóttir í þriðja sæti.

Í neðstu sætum listans, heiðurssætunum, eru svo borgarfulltrúarnir Páll Hjaltason, Karl Sigurðsson og Einar Örn Benediktsson, þeir ætla semsagt ekki að vera með lengur.

Þessi listi er satt að segja afskaplega ólíklegur til að ná fylgistölum Besta flokksins, þannig að það gæti verið lag fyrir aðra flokka.

Maður tekur líka eftir því að þorri þeirra sem eru á framboðslistanum eru einhvers konar listafólk. Það gekk í Besta flokknum, þegar Jóns Gnarr naut við, en skyldi það ganga nú þegar framboðið nefnist Björt framtíð og er hluti af venjulegum stjórnmálaflokki?

Samfylkingin teflir líklega fram Degi B. Eggertssyni, Björk Vilhelmsdóttur og Hjálmari Sveinssyni í efstu sætum en óvíst er hverjir verða í efstu sætum hjá Vinstri grænum, hvort t.d. Sóley Tómasdóttir heldur áfram. Rósa Björk Brynjólfsdóttir hefur verið nefnd sem hugsanlegur arftaki hennar.
Yfirlætisfullir lögmenn fá á baukinn

Það verður ekki betur séð en að lögmönnunum Gesti Jónssyni og Ragnari Hall hafi orðið illa á í messunni í Al Thani réttarhöldunum.

Þeir eru með reyndustu lögmönnum á Íslandi og enginn frýr þeim vits.

En þarna komu þeir fram með hroka. Það var nánast eins og lögmennirnir – og sakborningarnir að hluta til – viðurkenndu ekki dómstólinn, líkt að það sem þar fór fram væri fyrir neðan virðingu þeirra.

Svo sögðu þeir Gestur og Ragnar sig frá málinu með fordæmalausum hætti. Þeir eru ávítaðir fyrir þetta í dómnum og sektaðir.

Nú er auðvitað ljóst að auðmenn sem eru ásakaðir fyrir fjármálamisferli og -brot eiga rétt á málsvörn. Þeir virðast flestir hafa efni á að kaupa sér þjónustu færustu lögfræðinga. En yfirlæti og hroki er engum til framdráttar.
2013 – besta árið?

Hér er nokkuð skemmtileg úttekt á vefnum Think Progress. Þar segir að 2013 sé besta ár í sögu mannkyns.

Þetta er stór fullyrðing, en fyrir þessu eru færð rök.

1. Fólk lifir lengur, færri deyja ungir.

2. Færra fólk býr við algjöra fátækt.

3. Stríð eru sjaldgæfari en áður og ekki jafn mannskæð.

4. Morð- og glæpatíðni lækkar ört.

5. Það er minna um rasisma, kvennakúgun og mismunun.

Allt er þetta stutt með dæmum og skýringamyndum, svo umfjöllunin er mjög áhugaverð.
Dómur vekur athygli

Dómurinn í Al Thani málinu vekur athygli út fyrir landsteinana.

Hér er BBC:

Former Icelandic bank bosses jailed

Hér er franska stórblaðið Le Figaro:

Islande: 5 ans de prison pour fraude bancaire

Og hér er The Times of India:

Icelandic bankers jailed for market abuses

Le Monde:

LIslande continue de juger ses anciens banquiers

Financial Times:

Icelandic bank chiefs sentenced to five years in jail
Meira verslunarhúsnæði

Það er dálítið skrítið ástand á Íslandi.

Fasteignafélag sem nefnist Reitir tilkynnir að það ætli að reisa stóra viðbyggingu við Kringluna.

Reitir voru einu sinni Landic og eru í eigu bankanna, aðallega Landsbanka og Arion.

En það eru ekki til peningar til að byggja spítala. Það hefur hins vegar verið rækilega greint, meðal annars í skýrslu frá McKinsey ráðgjafafyrirtækinu, að alltof mikið verslunarhúsnæði sé á Íslandi.

Og svo hefur hlutabréfamarkaðurinn tekið svo rækilega við sér að barist er um hlutina í N1, fyrirtæki sem hefur nýskeð losnað undan ógurlegum skuldabagga.

Hlutabréfamarkaður hækkar, en hann virkar eins og viðskipti í lokuðu herbergi þar sem eru varla gluggar. Sömu aðilarnir eru að selja sín á milli og lífeyrissjóðirnir alls staðar í leit að ávöxtun.