arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Horfin kennileiti við Skúlagötu

Hér er gömul ljósmynd þar sem er horft yfir Skúlagötuna frá húsi Sjóklæðagerðarinnar – þar er nú kínverska sendiráðið. Þetta er greinilega á sjötta áratug síðustu aldar, stórhýsið Skúlagata 4 er ekki risið. Þá var þetta verksmiðju- og iðnaðarhverfi. Þarna sést hús málningarverksmiðjunnar Hörpu sem var rifið, lengra er sælgætisverksmiðja Nóa-Síríus, það glittir í braggann þar sem Hafnarbíó hafði starfsemi, en fjær má greina kexverksmiðjuna Frón, hús Sláturfélags Suðurlands, timburverkstæði Völundar og svo olíustöðina sem stóð þar sem hét Klöpp.

Sjórinn var á þessum árum upp við Skúlagötu, gekk þar yfir í veðrum, en nú eru þarna miklar uppfyllingar þar sem Sæbrautin liggur.

En það er hringtorgið sem er fremst á myndinni sem er athyglisvert. Umferðarskipulag Reykjavíkur var á þessum árum að talsverðu leyti byggt upp á hringtorgum. Pétur H. Ármannsson fjallaði um þetta í strætóferð sem við fórum í á Hönnunarmars – þar ræddi hann meðal annars um hina vaxandi bílaborg sem tók á sig mynd umhverfis Miðbæinn. Áður en bíllinn varð allsráðandi höfðu verið uppi áform um að járnbrautarstöð risi þar sem nú er Norðurmýrin.

Hringtorgin voru víða um borg, Melatorg og Hagatorg eru ennþá til, en Miklatorg er horfið en enn sést móta fyrir hringtorgi sem átti að vera við endann á Neshaga, þar sem síðar reis bensínstöð Esso. Og svo er það þetta horfna hringtorg sem var á mótum Skúlagötu og Snorrabrautar – við sjáum að það er vinstri umferð. Nú gengur Snorrabrautin þarna niður í Sæbraut með heldur óaðlaðandi umferðarmannvirkjum.
Endalok arfleifðar Ataturks í Tyrklandi – ákall frá Istanbul

Í Tyrklandi fer í dag fram þjóðaratkvæðagreiðsla sem snýst um hvort Recip Erdogan forseti fái nánast alræðisvald. Sigri Erdogan mun hann og flokkur hans geta farið sínu fram að vild. Þetta verður endapunkturinn á arfleifð Ataturks sem vildi byggja upp samfélag að vestrænni fyrirmynd. Myndir af Ataturk munu ennþá hanga á veggjum, eins og þær gera alls staðar í Tyrklandi, en þær munu ekki hafa neina þýðingu nema sem minning um glataða hugsjón. Svo mun myndunum af Erdogan fjölga ört.

Líkur standa til að Erdogan sigri í kosningunum, naumlega þó. Það má líka spyrja hversu lýðræðislegar þær eru í raun, því undanfarið hefur gengið á með fangelsunum stjórnarandstæðinga og fjölmiðlafólks.

Mikil vinkona mín er alin upp í Istanbul, hún er heimsborgari, fer víða um lönd, starfar við hjálparstarf. Hún skrifar í morgun:

Tyrkland gengur til atkvæða (aftur!) í dag. Það er með mjög blendnum tilfinningum að ég kem aftur í barnaskólann minn einu og hálfu ári eftir að ég kaus þar í þingkosningum, í sömu stofunni, bak við sömu tjöldin, með vonir um að hægt yrði að fella núverandi ríkisstjórn.

Í þetta sinn er ég hér til að greiða atkvæði gegn órum manns um að hafa ALGJÖRT vald yfir örlögum þjóðar minnar. Og ég geri mér ekki miklar vonir lengur. Mér finnst ég vera í minnihluta í þessum skóla þar sem okkur var kennt sem börnum að trúa á framtíð landsins, að byggja upp nútímalegt, framfarasinnað Tyrkland þar sem væri aðskilnaður milli trúar og stjórnmála.

Ég hefði aldrei trúað því ef einhver hefði sagt mér að fjörutíu árum síðar kæmi ég aftur á sama stað ár eftir ár til að kjósa um hvort hægt væri að varðveita það sem kynslóð foreldra okkar byggði upp.

En hér erum við, og höfum verið föst síðasta áratuginn, með illa menntaðan, sjálfhverfan og þöngsýnan mann sem vill halda í hendi sér ÖLLUM þráðum stjórnarinnar og leiða þjóðina aleinn. Ég óttast að vakna á morgun, full af sársauka og vantrú, og sjá að HANN sé virkilega það sem er að koma fyrir Tyrkland.

Ég vona innilega að ég hafi rangt fyrir mér.
Costco eða Sósíalistaflokkurinn – og hinn eilífi klofningur á vinstri vængnum

Viðbrögðin við Sósíalistaflokki Gunnars Smára Egilssonar eru misjöfn. Hann hefur fengið nokkuð góðar undirtektir sums staðar, um þúsund manns hafa skráð sig í flokkinn á netinu. Það eru kannski engin ósköp, en þokkaleg byrjun. Sagt er að flokkurinn verði formlega stofnaður fyrsta maí, á alþjóðlegum baráttudegi verkalýðsins.

En svo eru þeir sem minna á að eilíft samstöðuleysi vinstri manna á Íslandi hafi tryggt valdastöðu Sjálfstæðisflokksins. Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið í ríkisstjórn megnið af lýðveldistímanum og ef fer sem horfir verður hann í stjórn næstu fjögur árin.

Meðal þeirra sem taka til máls um þetta eru tveir helstu rithöfundarnir á vinstri vængnum. Hallgrímur Helgason skrifar:

Við erum svo fín með okkur að allt þarf alltaf að vera fullkomið. Bara það að einhver segi eitthvað slæmt eða einhver vafasamur sé þarna í framboði veldur því að við kjósum ekki flokkinn. Stofnum því sífellt nýja flokka í þeirri von að þeir verði fullkomnir. Þetta er auðvitað alveg glatað. Á meðan þurfa hægrimenn engin svona prinsipp , er sama um allt og kjósa bara sitt gamla góða, engar sérstakar kröfur gerðar. Og svo sitja þau við völdin. Á meðan við fáum yfir okkur nýja lukkuriddara á hverju ári… Gaman svosem að G. Smári gefi sig upp í pólitík loksins eftir öll þessi ár, en allan tímann pönkaðist hann á okkur sem vorum að puða þetta með Samfylkingu eða VG…. það var allt svo hallærislegt. Þetta snýst því miður alltaf meira um stíl en stefnu, persónur en prinsipp, í íslenska vinstrinu. Vinstrimenn virðast kunna bara best við sig hér í kommentakerfunum. Okkur fer best að væla og veina. Gefum öðrum eftir völdin.

Og Guðmundur Andri Thorsson:

Óánægjan með hlutskipti sitt getur verið mikið afl þegar fólk tekur höndum saman og umbreytir óánægju sinni yfir í umbætur. En þær eru alltaf torsóttar og kosta mikla baráttu, iðulega bakslag; forréttindafólk lætur sjaldan sitt af hendi umyrðalaust. Forsenda allra umbóta er að jafnaðarmenn hafi afl á þingi og í þjóðfélaginu til að koma þeim á. Þetta afl fæst ekki nema með samstöðu um stóru málin og vilja til að vinna saman þrátt fyrir ágreining um hitt og þetta. Þetta afl fæst ekki með því að fylkja sér kringum einstaka leiðtoga, hversu mælskir og aðlaðandi sem þeir kunna að vera. Þá gerist ekki annað en að þeir ná að baða sig í ljóma um stund þar til eitthvað annað fangar huga þeirra.

Svo er það Björgvin Valur Guðmundsson á Stöðvarfirði sem spyr einfaldrar spurningar sem hittir ansi vel í mark:

Hvort ætti ég heldur að ganga í Costco eða Sósíalistaflokkinn?

Við þetta má svo bæta – og það kemur þessu máli ekki við nema óbeint – að fyrrverandi þingmaður Pírata, Helgi Hrafn Gunnarsson, setti þessa færslu inn á Facebook í fyrradag. Nýabrumið er að fara af Pírötunum og þá leitar hið óánægða fylgi annað:

Ég nenni eiginlega ekki geðvonskunni í Íslendingum lengur. Mér er orðið alveg sama hversu réttmæt og heilög hún á að vera, ég er bara samt svolítið að gefast upp á því að umbera hana.
Fylgisaukning Mélenchons eykur möguleika Le Pen

Allt í einu eru forsetakosningarnar í Frakklandi orðnar meira spennandi en áður var. Og um leið ógnvænlegri. Ástæðan er sú að nú hefur opnast leið fyrir Marine Le Pen til að komast í forsetastólinn sem ekki var sýnileg áður. Fylgi Le Pen hefur reyndar farið minnkandi, en það sem hefur gerst er að sósíalistinn Jean Luc Mélenchon hefur sópað að sér fylgi og mælist nú með 20 prósent. Le Pen er kölluð hægri popúlisti – Mélenchon er þá vinstri popúlisti. Hann er afar mælskur og lætur mjög finna fyrir sér í sjónvarpskappræðum. Hann hefur reynt áður í forsetakosningum, en nú er hljómgrunnur fyrir honum en áður.

Enn leiða Emmanuel Macron og Marine Le Pen í skoðanakönnunum. Líklegast er að þau komist í seinni umferð kosninganna. Skoðanakannanir sýna að þar muni Macron, sem er evrópusinnaður og frjálslyndur, mala Le Pen. Í nýrri könnun er bilið 63 prósent á móti 37 prósentum. Macron er ekki ósvipuð týpa og Justin Trudeau í Kanada.

En nú gæti það gerst að það verði ekki Macron sem kemst í seinni umferðina heldur Mélenchon. Og þá yrði uppgjörið milli hægri og vinstri popúlistans. Þau eru reyndar bæði andsnúin Evrópusambandinu svo gera má ráð fyrir að kosningaþáttaka yrði afar dræm. Miðjunni í frönskum stjórnmálum líkar illa við þau bæði. Ef Macron fer áfram mun hann fá fylgi frá miðjunni og frá hægri og vinstri. Það myndi tryggja kjör hans. Annað gildir ef ystu pólarnir í frönskum stjórnmálum takast á.

Mélenchon vill 100 prósent skatt á laun sem eru yfir 35 þúsund evrum, hann vill leggja niður fimmta lýðveldið í Frakklandi og stofna hið sjötta, hann er á móti Evrópusambandinu og vill að Frakkland dragi sig úr Nató. Og nú er hann að ná meiri árangri í stjórnmálum en fyrr.
Þegar flugvélarnar voru fullar af dólgum

Líklega hafa aldrei fleiri Íslendingar ferðast til útlanda en um þessa páska, landið væri hálftómt ef ekki væri fyrir túristana. Hér er líka komið upp gríðarlegt frelsi í farþegaflutningum sem ekki þekktist áður þegar var bara eitt flugfélag – og allt var gert til að knésetja flugfélög sem reyndu að fara í samkeppni. Þá skiptu Kolkrabbinn og Smokkfiskurinn með sér Íslandi.

Ég held svei mér þá að sumir sakni þessara tíma, eða kannski bara þeir sem voru ungir þá? Fyrir þá birti ég þessar myndir af gömlu flugstöðinni í Keflavík. Ólafur Hauksson setti þær inn á vefinn Gamlar ljósmyndir. Því miður sést ekki í barinn á myndunum, en þangað lögðu Íslendingar leið sína áður en þeir fóru í flug, fengu sér bjórinn sem var bannaður utan flugvallarsvæðisins. Helst keyptu menn Tuborg Gull, hann var langsterkastur, menn fundu vel á sér eftir einn bjór, voru orðnir þéttfullir eftir þrjá bjóra.

Þá var orðið flugdólgur ekki til – flugvélarnar voru fullar af dólgum. Farþegar gengu rövlandi milli sætaraða. Og það mátti nota tóbak að vild, menn voru lausir við þetta eilífa bögg um að ekki megi reykja.

Íslendingar sem fóru í sumarleyfi tóku með sér Bragakaffi, saxbauta í dós og jafnvel íslenskt vatn, enda vissu þeir að allur matur var óætur í útlöndum og líklega hættulegur. Mér hefur verið sögð saga úr einni af fyrstu sólarlandaferðunum til Spánar. Allir voru fullir í vélinni. Karlarnir voru klæddir í svört jakkaföt með lakkrísbindi. Dagana eftir komuna til Spánar var verið að hirða þá upp víða í strandbænum og af sólbekkjum þar sem þeir höfðu lagst til hvíldar. Konurnar brunnu allar á fyrsta degi í sólinni og lágu sárkvaldar inni á hótelherbergi mestalla ferðina. Náðu að fara út aftur síðustu dagana og maka á sig Coppertone sólarfeitinni, komu svo eldrauðar af sól aftur heim.

Þetta hefur allt breyst. Íslendingar eru nú vanir að ferðast og setja ekki fyrir sig hræðileg þrengslin í lágfargjaldaflugvélunum þar sem núorðið þarf ekki bara að borga fyrir allar töskur og allt utanáliggjandi, heldur bráðum líka fyrir að fá að draga andann. Þessi ferðamáti er reyndar orðinn svo leiðinlegur að manni er skapi næst að fara aldrei framar að heiman.

En aftur að flugstöðinni gömlu. Það er varla nein ástæða til að sjá hana í hillingum, hún var skelfing ljót og leiðinleg, enda var húsinu ruslað upp af Bandaríkjaher. Svo var ráðist í að byggja flugstöð Leifs Eiríkssonar, eins og hún heitir fullu nafni. Á sínum tíma kvörtuðu sósíalistar með Ólaf Ragnar Grímsson í fararbroddi yfir því að hún væri alltof stór. Þetta væri ægilegt bruðl. Fljótt kom hins vegar á daginn að hún var alltof lítil og nú er hún kolsprungin. Þarf endalaust að bæta við hana. Og ef áform flugfélaganna um aukinn farþegafjölda ganga eftir þarf sjálfsagt að byggja nýja flugstöð.

Þarna kom maður inn í flugstöðina eftir vegabréfaeftirlitið. Ekki sérlega vistlegt svæði.

Á þessum tíma ríkti ekki ótti við hryðjuverk. Vegabréfaskoðunin og vopnaleitarhliðið.

Fríhöfnin. Það var ekki verið að fela sígaretturnar.
Stephensen í mynd eftir Murnau

F. W. Murnau er almennt talinn einn af helstu meisturum kvikmyndanna. Hann var þýskur, fæddur 1888, barðist í fyrri heimsstyrjöldinni og hóf að gera kvikmyndir eftir það. Frægasta mynd hans er Nosferatu, ein fyrsta og kannski besta hryllingsmyndin með hinum ógleymanlega Max Schreck í hlutverki Drakúlas.

Önnur fræga mynd sem hann gerði í Þýskalandi er Der letzte Mann, þar sem Emil Jannings leikur dyravörð á lúxushóteli sem missir stöðu sína og er gerður að klósettverði. Missir um leið einkennisbúninginn sem Þjóðverjar bera svo mikla virðingu fyrir og um leið stöðu sína í samfélaginu.

Og svo er það mynd sem hann gerði eftir leikriti Goethes, Fást, líka með stórleikaranum Jannings sem þarna var í hlutverki Mefistófelesar.

Síðan flutti Murnau til Bandaríkjanna og hóf að gera myndir í Hollywood. En tími hans þar varð ekki langur, því Murnau andaðist af sárum sem hann hlaut í bílslysi 1931, aðeins 42 ára. En hann hafði náð að gera Sunrise sem oft er talin með bestu kvikmyndum allra tíma.

En Murnau gerði líka myndir sem eru lítt þekktar. Leikstjórar þögla tímans voru oft mjög afkastamiklir. Ein þessara mynda er Der Gang in die Nacht eða Ferð inn í nóttina sem var gerð 1921. Myndin er byggð á leikriti eftir Harriet Bloch og fjallar um lækninn Dr. Eigil Borne sem er trúlofaður stúlku að nafni Hélene, en á líka í sambandi við dansmærina Lily. Meðal leikara í myndinni er Conrad Veidt sem lék svefngengilinn í þeirri frægu mynd Das Cabinet des Dr. Caligari en líka í Casablanca á móti Bogart.

Lily er leikin af danskri leikkonu sem hét Gudrun Bruun Stephensen. Nafnið hljómar íslenskt og jú, það kemur í ljós að hún var af hinni einu sönnu Stephensen-ætt. Hún hét upprunalega Gudrun Stephensen er giftist manni sem hét Hugo Bruun. Hún var fædd Kaupmannahöfn 1882 en andaðist 1946. Gudrun var dóttir leikhússtjórans Oddgeirs Stephensen, hann var sonur Oddgeirs Stephensen, en hann var Íslendingur, fæddur að Lágafelli, sem náði miklum embættisframa í Danmörku á 19. öld. En svona Gudrun Stephensen út – hún á náttúrlega alnöfnu sem er þekkt leikkona á Íslandi.

Og hér er kvikmyndin sem hún lék í eins og hún birtist á YouTube.
Fermingarmyndir og ferðalög

Það er tvennt sem maður tekur eftir á Facebook þessa dagana. Allt fólkið sem er að pósta gömlum fermingarmyndum af sér og spyr dálítið mæðulega – hvert fór tíminn? Líður þetta svona hratt?

Það er viðurkennt að samskiptamiðlanotkun gerir fólk þunglynt. Kannski er þarna enn einn þunglyndisvaldurinn – það hvernig við sjáum tímann líða á Facebook? Það er líkt og hann brenni upp. Og Facebook er náttúrlega í sjálfu sér einhver innilegasta tímasóun sem hefur verið fundin upp.

Sjálfur er ég ekki fermdur og er því alveg laus undan fermingamyndaokinu. Við vorum tveir í mínum árgangi í Hagaskóla sem ekki fermdumst, ég og sonur sósíalistaþingmanns úr Alþýðubandalaginu. Ég hef aldrei séð eftir því að hafa fermst ekki.

Svo eru það allir vinir mínir á Facebook sem eru að ferðast núna um páskana. Þeir pósta myndum af sér frá Los Angeles, Bali og Rússlandi. Svo líka Spáni og London. Bílastæðin við Leifsstöð eru yfirfull. Ætli íslenska þjóðin hafi nokkurn tíma ferðast jafn mikið? Ekki einu sinni 2007? Góðæri?
Fleiri og stærri bensínstöðvar

Sjaldan hefur maður komið í borg þar sem eru jafnmargar og stórar bensínstöðvar og Reykjavík – og það gildir um höfuðborgarsvæðið allt. Inni í borginni eru bensínstöðvar af þeirri tegund sem maður ætti helst von á að sjá við þjóðvegi í Ameríku. Þetta er satt að segja ansi fátítt í borgum, að minnsta kosti í borgum sem fólki þykir áhugavert að heimsækja.

Það er heldur ekki eins og þetta séu fögur mannvirki. Bensínstöðvarnar eru afar einsleitar, með stórum auglýsingaskiltum og fánum og allar selja þær meira og minna sama varning. Maður þarf varla að aka nema örfáar mínútur inni í borginni til að fara á milli bensínstöðvanna.

Einu sinni voru Íslendingar voða harðir á því við hvaða olíufélag þeir versluðu. Sjálfstæðismenn keyptu bensín hjá Skeljungi, Framsóknarmenn hjá ESSO og vinstri menn hjá BP. Reyndar eru þessi fyrirtæki til að nokkru leyti enn. Skeljungur hefur sínar bensínstöðvar undir nafninu Orkan, N1 er að stofni til ESSO og BP er Olís.

En þetta er allt sama bensínið og á sama verði, kemur úr sömu olíuskipum – það var mjög spaugilegt að hér áður fyrr þegar tilfinningarnar voru hvað heitastar í kringum bensínsöluna þá kom það allt frá Sovétríkjunum.

Nú úrskurðar samkeppniseftirlitið að það sé hömlun á samkeppni að menn fái ekki að byggja bensínstöðvar að vild í Reykjavík. Borgin er að reyna að hamla aðeins gegn bensínstöðvafjöldanum – og það er náttúrlega sjálfsagt. En samkeppniseftirlitið telur að bensínstöðvavæðingin þurfi að vera óheft.

Bensínstöðvarnar eru ekki bara margar, heldur eru þær feikistórar. Í gær ók ég framhjá sérkennilegu mannvirki, sjálfsafgreiðslustöð N1 í Norðlingholti. Þarna standa örfáar bensíndælur á plani sem er á stærð við fótboltavöll. Ég sá ekki að neinn væri að taka bensín þarna. Líklega væri hægt að koma dælunum fyrir á bletti sem væri ekki nema 10 prósent af þessu flæmi. En þá væri bensínstöðin auðvitað ekki jafn rosalega sýnileg eins og hún er núna.
Tveir nýir flokkar, undir forystu Gunnars Smára og Sigmundar Davíðs?

Vinstri græn eru nú með um 25 prósenta fylgi í skoðanakönnunum. Það er eitthvert mesta fylgi sem flokkur sem telst vera svo langt til vinstri hefur mælst með í stjórnmálasögu Íslands. En á sama tíma er Gunnar Smári Egilsson að þreifa fyrir sér um stofnun sósíalistaflokks. Hann – og hugsanlegt samstarfólk hans – virðast meta það svo að VG iðki ekki raunverulegan sósíalisma. En hvað er VG þá?

Nýr sósíalistaflokkur myndi ef til vill höggva skörð í raðir VG – og kannski fleiri flokka. Það er hins vegar dálítið vandasamt að stofna flokk á nýbyrjuðu kjörtímabili. Hann getur náttúrlega orðið vettvangur hugmynda og málfunda, jafnvel sleppt því að hugleiða framboð, en það getur verið erfitt að halda dampi þegar kosningar eru langt undan. Auðvitað er alltaf möguleiki að ríkisstjórnin falli, en að öllu óbreyttu eru næstu kosningar sem verða háðar sveitarstjórnakosningar vorið 2018.

Svo er spurning hvort annar nýr flokkur líti dagsins ljós. Það er talsvert verið ýta undir að Sigmundur Davíð Gunnlaugsson fari og stofni sinn eigin flokk. Manni gæti jafnvel dottið í hug að sé verið að plægja jarðveginn fyrir flokksstofnun. Stundum hefur manni virst að sé aðeins tímaspursmál hvenær skilji leiðir milli Sigmundar og Framsóknarflokksins.

En eitt af því sem vekur eftirtekt á þinginu sem byrjað nú eftir jól er að samkomulagið milli Framsóknar og VG er orðið býsna gott. Lilja D. Alfreðsdóttir og Katrín Jakobsdóttir voru til dæmis saman með sjónvarpsþátt á ÍNN um daginn og fór afar vel á með þeim. Kannski hefðu VG og Framsókn vel getað starfað saman í ríkisstjórn þrátt fyrir allt?

Það væri svo saga til næsta bæjar ef hér yrðu til tveir nýir flokkar, annar undir forystu Gunnars Smára, hinn undir forystu Sigmundar.
Hlýtur að vinna

Hér hafa gerst undur og stórmerki. Komið er fram Eurovisjón lag sem gæti faktíst lifað í mörg ár eftir keppnina. Lagið er frá Portúgal, flutt af Salvador Sobral, samið af systur hans Luísa Sobral. Systkinin munu bæði vera djasstónlistarfólk, hún hefur starfað í Bandaríkjunum, stundaði nám í Berklee College of Music – þangað sem Kári sonur minn fer í sumar.

Þarna eru greinileg áhrif frá tónlistarhefð Brasilíumanna og hin portúgalska fadoi – sem er gott. Þetta er fjarri iðnaðarpoppinu sem svo oft glymur í Evróvisjón. Og það sem meira er, lagið er flutt á portúgölsku, því ómþýða tungumáli, ekki ensku eins og mestallt Evróvisjón núorðið. Vonandi fara þeir ekkert að breyta því.

Hlýtur að vinna. (Manni finnst reyndar nokkrar línur þarna minna á annað lag, ég held það sé þetta, – eftir Miller og Wells, heitir Yfir fannhvíta jörð á íslensku.) En lagið fer með mann aftur í tíma þegar lög í Evróvisjón voru flutt með undirleik hljómsveitar, strengjasveitar yfirleitt, og þetta lag myndi njóta sín í slíkum flutningi. Ólíkt öllum lögunum sem eru sungin en undirspilið leikið úr tölvu eins og þetta sé karaókí – og hljómar einatt hljómar eins og það komi úr dós.
Geta netnotendur varið sig fyrir auglýsingum?

Við héldum einu sinni að netið væri frábært tæki til lýðræðislegrar umræðu og upplýsinga. En það eru farnar að vakna svo margar efasemdir um það. Ég hef skrifað um sumt af því í pistlum hér.

En hér er eitt enn, hvernig farið er að misnota netið í auglýsingaskyni. Undanfarið hef ég leitað að flugi á leiðum frá Norður-Evrópu til Santorini og frá Aþenu til Bandaríkjanna.

Nú fyllast vefsíður sem ég opna af auglýsingum um flug á einmitt þessum leiðum. Þetta hefur semsagt verið skráð og þá verða til auglýsingar sem beinast beint að mér.

Konu minni varð það á að skrifa orðið Samsonite á umræðuþráð og nú streyma auglýsingar um ferðatöskur inn í tölvuna hennar.

Þetta er satt að segja hreinn óþverri. Það er einhver hugbúnaður sem framleiðir svona auglýsingar í sífellu og tilfinningin er að þetta sé rétt að byrja. Við eigum eftir að sjá miklu meira af svona einstaklingsmiðuðum auglýsingum – og það leiðir auðvitað hugann líka að pólitískum áróðri. Og líka eftirliti. Maður verður kannski að fara að passa sig að slá ekki inn óheppileg orð á netið?

Geta notendur internetsins varið sig? Hvernig þá?

Þessar auglýsingar birtust þegar ég ætlaði að lesa Guardian. Þetta er eins og manni sé gerð fyrirsát.

En þessar auglýsingar birtust á bloggsíðu Sigurveigar, samdri með Word Press, þegar hún var að setja þangað inn nýtt efni. En þegar ég opna síðuna hennar í minni tölvu birtast þar fleiri flugauglýsingar.
Störf hjá Samskipum

Það verður að segja eins og er að þessi auglýsing frá Samskipum er dálítið spaugileg og þarf varla að skýra það út nánar.
Plastóþverri út um allt

Það sem manni finnst sárast þegar maður kemur til svonefndra þróunarlanda er að horfa upp á sóðaskapinn. Hvernig fólk hendir rusli allt í kringum sig, lifir mitt í alls kyns rusli og virðist ekki hafa neina hvöt til að hirða það upp. Þetta er spurning um sjálfsvirðingu. Maður spyr sig, myndi fólkinu ekki vegna betur ef það losaði undan áþján alls ruslsins?

Áðan var ég að taka til í kringum heimili mitt. Fór ekki bara í garðinn minn, heldur líka í svæði sem eru fyrir utan hann, þar eru beð og meira að segja lítið svæði sem kannski má telja minnsta skemmtigarð á Íslandi. Það er skemmst frá því að segja að öll þessi svæði eru útbíuð í rusli. Ég ætla ekki að tuða í borginni sem hirðir ekki upp ruslið, þetta ristir dýpra en svo. Maður spyr um sjálfsvirðinguna. Því það er fólk sem fer um bæinn og hendir öllu þessu rusli – aðrir þurfa að þrífa upp eftir það.

Verst eru plastglösin sem eru afhent gestum á skemmtistöðum þegar þeir vilja fara út með drykkina sem þeir hafa keypt. Þessi glös eru út um allt. Merkt fyrirtækjum – sem líta líklega á þetta sem auglýsingu. Í mínum huga er hún frekar neikvæð. Þau ættu kannski líka að sjá um að þrífa plastóþverrann – nema þau geri það í sameiginlegu átaki með veitingastöðunum og kránum.

Þessi plastglös eru þeirrar gerðar að þau brotna smátt og smátt í frumparta, og þá getur orðið býsna erfitt að ná þeim burt því þau festast í runnum og gróðri. Það er seinlegt að tína þau upp – og mikið af plasti verður eftir.

Það verður að segja eins og er að þessi plastglös sem eru út um allt eru drykkjarframleiðendum ekkert sérlega til álitsauka. Nú kemur sonur minn inn og segir: Pakk, ég get ekki talið hvað mörg glös ég er búinn að taka.
Snögg sinnaskipti Trumps – og áhyggjurnar vegna hans magnast enn

Það er enginn vafi um að Assad forseti er sá sem ber ábyrgð á mestu hroðaverkunum í Sýrlandi – herir hans hafa drepið miklu fleira fólk en allir stríðsaðilar til saman. Og hann hefur notið til þess aðstoðar Rússa. Samt er ýmislegt á huldu um hina hræðilegu efnavopnaárás í Idlib. Hún er vissulega glæpur gegn mannkyni, en upplýsingarnar um hana virðast ónógar.

En það er makalaust að fylgjast með sinnaskiptum Trumps Bandaríkjaforseta. Fyrir fáum dögum lýsti hann því yfir að það sé ekki lengur markmið Bandaríkjanna að koma Assad frá völdum. Assad hefur líka reynt að ganga í augun á Trump og sagði í viðtali um daginn að það væru góðar ástæður fyrir því að Bandaríkjaforseti bannaði flóttamenn frá Sýrlandi.

En í nótt gerði Bandaríkjaher stórfelldar árásir á stöðvar Sýrlandshers. Allt í einu er Trump orðið mjög umhugað um sýrlensk börn, hann talaði í ræðu um „falleg lítil börn“ sem voru myrt í eiturárásinni. Það getur vissulega verið réttlætanlegt að ráðast gegn Assad og glæpahyski hans. En það er hins vegar stefnuleysið sem vekur miklar áhyggjur, að allt þetta, stefnubreytingin snögga og árásirnar, sé byggt á duttlungum hins fáfróða og sjálfumglaða Bandaríkjaforseta.

Hræsnararnir í Pútínstjórninni rússnesku bregðast við með því að segja þetta sé árás á fullvalda ríki og brot á alþjóðalögum. Þeim ferst. En Obama réðst aldrei svona beint gegn stjórn Assads. Og nú rifjast upp ýmislegt sem Trump hefur sett á Twitter, eins og til dæmis þetta: