arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Nýir og ópólitískir vendir sópa best eftir skuldafyllerí

Andri Geir Arinbjarnarson skrifar á bloggi sínu.

- - -

Ljóst er að það verður erfitt að finna nýja stjórnendur til að taka til eftir skuldafyllirí fyrrverandi viðskiptaelítu Íslands. En undan því verður ekki skorist.

Einn mikilvægasta hluti endurreisnar íslensk atvinnulífs er að koma ofurskuldsettum fyrirtækjum í hendurnar á nýju fólki með nýjar hugmyndir og umfram allt nýjan stjórnunarstíl og heilbrigt viðhorf til fjármagns.

Erfiðast verður að finna reynda fjármálastjórnendur sem hafa bæði reynslu af rekstri og fjármögnun fyrirtækja. Það hefur svo berlega komið í ljóst að þeir sem stóðu að fjármögnun íslenskra fyrirtækja á síðustu árum höfðu litla sem enga reynslu af rekstri. Margir kunnu heldur ekki grunnatriði lánastarfsemi svo sem að fara fram á traust veð. Þetta fólk hefur hvorki reynslu, þekkingu, traust eða trúverðugleika til að leiða íslensk fyrirtæki. Hér verður að hreinsa til.

Ef þetta á að takast verðum við að leita út fyrir landsteinana af fólki með nauðsynlega reynslu og þekkingu, alla vega tímabundið.

Hitt verkefnið er að brjóta upp gömlu viðskiptaveldin og skapa meiri samkeppni. Besta dæmið um þetta er að að finna innan Haga. Bónus, Hagkaup og 10-11 mega alls ekki lenda í höndunum á sömu klíkunni þó sú klíka geti stillt fram 3 mismunandi kennitölum. Einnig er nauðsynlegt að brjóta upp Exista og koma Símanum í eðlilegt starfsumhverfi.
Tvö spillingartímabil og eitt í uppsiglingu

Við Íslendingar sem erum komin á miðjan aldur munum tvö spillingartímabil.

Tíma ríkisbankanna, þegar aðgangi að fjármagni var stýrt í gegnum stjórnmálaflokka og viðskiptaarma þeirra sem voru uppnefndir Kolkrabbi og Smokkfiskur.

Síðan voru bankarnir einkavæddir og þá áttum við að vera laus við þessa spillingu.

„Viðskiptasjónarmið“ áttu að fá að ráða.

Útkoman reyndist vera allt önnur. Sérlegir vinir stjórnvalda fengu bankana á silfurfati; í kringum þá spratt stétt klíkubræðra sem fljótlega var búin að eignast nánast allt í samfélaginu.

Nú er þetta mestallt farið á hausinn og íslenska kerfið í limbói.

En það er veruleg hætta á að við stefnum inn í þriðja spillingartímabilið.
Marxisminn og bankinn

Margir eiga sér pólitíska fortíð. Það er bara eðlilegt.

Már Guðmundsson, nýr Seðlabankastjóri, var meðlimur í Æskulýðsfylkingunni á tímanum þegar hún tók upp samband við 4. alþjóðasambandið, hreyfingu trotsíkíista.

Annar hagfræðingur í Seðlabankanum, Ásgeir Daníelsson, var líka trotti.

En sagan segir að Arnór Sighvatsson, aðstoðarseðlabankastjóri, hafi verið maóisti og starfað í samtökum þeirra.

Þetta var í þá tíð.

En þó er ekki lengra síðan en svona þrjátíu ár.

Og það er engin ástæða til að taka upp hauspokana.

Ein skýringin á þessu mannvali í bankanum gæti verið sú að í marxismanum er mikil hagfræðiteoría og eðlilegt fyrir marga að halda áfram þaðan í háskólanám í hagfræði.

Þar sem átrúnaðurinn á marxismann, trotskíismann og maóismann hefur sjálfsagt gufað upp.
Magma og erlendar fjárfestingar í orku

Á annan bóginn er talað um að það þurfi að laða erlent fjármagn til Íslands, en á hinn bóginn gengur allt af göflunum þegar útlendingar sýna áhuga á að fjárfesta á Íslandi.

Þeir mega ekki fjárfesta í útgerðinni og ekki í orkunni.

Hins vegar mega þeir reisa risastórar álbræðslur sem eru þess eðlis að heilar virkjanir eru byggðar til að framleiða rafmagn ofan í þar.

Viðbrögðin við kanadíska fyrirtækinu Magma sem hefur áhuga á að fjárfesta í Hitaveitu Suðurnesja eru nokkuð ofsafengin.

Flest bendir til þess að þetta sé nokkuð áhugavert fyrirtæki, altént er vel þess virði að skoða heimasíðu þess.

Það er ekki alltaf að er samhljómur í því sem við Björn Bjarnason skrifum. En ég vek athygli á því sem hann skrifar um Magma og Hitaveitu Suðurnesja. Þar hefur hann margt til síns máls.
Stjórnvöld að baki Icesave

Reikningarnir hétu Icesave, það var gert eins mikið og hægt var til að tengja þá nafni Íslands eins og sjá má á meðfylgjandi mynd.

Þá hafði landið ennþá gott orðspor; ein kenningin var sú að íslenskar fjármálastofnanir væru öruggar vegna þess að þær hefðu ekki keypt breska afleiðuruslið.

Og auðvitað var verið að selja þá hugmynd að íslenska ríkið væri ábyrgt ef í harðbakkann slægi.

Líkt og lesa má í þessari frétt Morgunblaðsins í morgun.

Og líkt og mátti sjá og lesa í úttekt Channel 4 í Bretlandi þar sem var haft eftir íslenska seðlabankastjóranum:

„ Icelands central bank governor says it can afford to guarantee all deposits.“

Það er reyndar merkilegt að í áliti fjárlaganefndar um Icesave er nefndur sá möguleiki að höfða skaðabótamál gegn stjórnendum Landsbankans.

Það hlýtur að vera nokkuð sem allir flokkar ættu að geta samþykkt.
Heift og reiði

Elías Pétursson verktaki skrifar þessa grein.

- - -

Sæll Egill,

Ég sá að þú varst að skrifa um heiftina og reiðina sem nú vofir yfir okkur eins og óveðursbakki. Því miður held ég að reiðin muni ekki minnka í bráð heldur fylgja okkur um einhver ókomin ár. Enda er hún eðlilegt framhald atburða síðustu mánaða, almenningur telur með réttu að búið sé að ljúga og stela svo miklu að hvorki sé hægt að verja það né sætta sig við.

Sumir (ekki þú) hafa jafnvel lagt til að fólk hætti bara að vera reitt því dómskerfið eða eitthvað annað taki á þessu, og enn er verið að rugla með frasann um að menn skuli varast að benda á einstaklinga eða persónugera hrunið. Eru menn ekki alveg í lagi?

Hvernig á td. rannsóknar- og dómskerfið að taka þetta, er það ekki sama kerfi og „tók á“ Baugsmálinu, máli sem í grunnin snerist bara um það að Jón Ásgeir „viðskiptasnillingur“ og félagar hans höfðu gengið á skítugum skónum um almenningshlutafélag. Er búið að breyta einhverjum lögum síðan sem gera dómurum kleyft að dæma, hafa þessir menn ekki enn stjörnulögfræðinga, pr-snillinga og fjölmiðla á bak við sig? Ætli þessir karlar baugsmálið.is- lögmenn Baugs og fleiri séu ekki byrjaðir að lesa bækurnar sýnar og undirbúa allskonar upphlaup á tæknilegra lögfræðiloftfimleika.

Hvernig á að vera hægt að stilla sig um að vera reiður eða yfirleitt að treysta því fólki sem frá því 2006 er stöðugt búið að ljúga að okkur um stöðu þjóðarbús og atvinnulífs. Þar hafa kjörnir fulltrúar okkar þingmennirnir í raun verið okkur verstir, því við vesæll almenningurinn sendum þá suður til Reykjavíkur til þess að gæta að okkar málum og hagsmunum.

Það var þetta fólk sem við kusum sem átti að segja okkur rétt til um ástandið og horfurnar en með örfáum undantekningum brást það okkur algjörlega. Síðan hefur það sama stjórnmálafólk og annað lið sem nýtt flaut inn á þing (enn með örfáum undantekningum) í illa undirbúnum kosningum sem einkenndust af geðshræringu, Þórðargleði stjórnarandstöðu og sf með „uppreisnina“, já og innihaldslausu frasarugli um „nýja Ísland“ haldið áfram að ljúga og reyna að velja ofan í okkur þeirra sérsmíðaða sannleika vegna þess að málin séu svo flókin að almenningur geti ekki skilið þau né höndlað. Undir ruglið tóku svo framagosar, leiguþý og málpípur stjórnmálaflokkanna allra.

Er annað hægt en að fyllast reiði og heift þegar horft er til getuleysis stjórnvalda og embættiskerfis, sem úr fjarlægð virðist hugsa mest um það að viðhalda sjálfu sér og sínum?

Er annað hægt en að fyllast reiði og heift þegar lesnar eru lánbækur svikahrappanna og glæpsamlegar gjörðir þeirra blasa við alla daga í umræðu og fréttum?

Er annað hægt en að fyllast reiði og heift þegar lesnar eru fréttir eins og þessi….

Eða þessi…

Á maður kannski að fyllast af trausti og trú á nýja Ísland þegar svona frétt kemur…..

Og svo mætti halda áfram lengi, þetta eru bara þrjú dæmi frá síðustu þremur dögum.

Ég held Egill, að best sé að reyna að halda svolítið í reiðina því hún verndar mann kannski gegn örvæntingunni sem læðist sífellt nær manni.

Elías Pétursson
Spjöll á kornakri

Ég er ekki sérlega fróður um þessi mál, en ég hef stórar efasemdir um að rétt sé að rækta erfðabreyttar plöntur í íslenskri náttúru. Í þessu efni verður að fara að öllu með mestu gát.

Samtök náttúruverndarsinna og áhugafólk um mat og ræktun hafa varað við þessu.

Sjá til dæmis þessa grein Kristínar Völu Ragnarsdóttur, forseta verkfræði- og náttúruvísindasviðs Háskóla Íslands.

Í gær birtust fréttir um skemmdarverk í reit þar sem fyrirtækið ORF er að rækta erfðabreytt bygg.

En eins og sjá má í þessari afar fróðlegu bloggfærslu Helga Jóhanns Haukssonar er ekki allt sem sýnist varðandi þessa frétt.

Reiturinn virðist hafa verið í órækt og net sem höfðu verið sett upp til að verja hann voru illa farin. Allt ber þetta vott um slakt eftirlit, sem er í andstöðu við það sem var lagt upp með þegar þessi ræktun hófst.
Ekki viðlátinn

Forstjóri Straums skellti á fréttamann.
Stærsta gjaldþrot einkafyrirtækis

Kröfur í þrotabú Baugs nema 300 milljörðum króna.

Fyrir nokkru skrifaði ég greinarkorn þar sem ég vitnaði í orð úr Sjálfstæðu fólki, þetta um manninn sem sáir í akur óvinar síns.

Eru ekki örugglega allir að versla í Bónus?
Spuni

Það er dálítið blame game í gangi þessa dagana.

Eins og í viðtalinu við Hreiðar Má í sjónvarpinu í gær. Vefurinn sem kallast Pressan gengur að miklu leyti út á það að Kaupþingsmenn og Existabræður séu hreint ágætir – meðan öll vitleysan sé Björgólfsfeðgum og Davíð að kenna.

Það er ekki ólíklegt að spunakarlar eigi þarna nokkurn hlut að máli.

En þetta er ekki svona einfalt.

Kaupþing verður ekkert betra þótt Landsbankinn hafi verið slæmur.

Og hræðileg stjórnun þessara banka afsakar ekki óhæft Fjármálaeftirlit og Seðlabanka.

Né stjórnvöld sem flutu sofandi að feigðarósi – eða voru kannski svo innmúruð í sýstemið að þau gátu sig hvergi hrært.
Um heiftina

Íslendingar gengu í gegnum efnahagshrun sem kom flestum landsmönnum í opna skjöldu.

Þeir höfðu verið í góðri trú að hér væri allt í sómanum, stjórnarfar gott, lítil spilling.

Margir höfðu skuldsett sig óskaplega vegna þess að þeir trúðu á áframhaldandi hagsæld.

Kannski má segja að þetta hafi verið ákveðin blinda. En svona var þetta nú samt.

Þegar efnahagur þjóðarinnar hrundi varð fólk ráðvillt og reitt – allt traust í samfélaginu fauk í raun út í veður og vind.

Menn treysta ekki stjórnvöldum, stjórnmálaflokkum, fjármálastofnunum, dómstólum, fjölmiðlum.

Það er heldur engin ástæða til.

En þetta er vont ástand og kannski ekki furða að kvartað sé undan heiftinni sem ríkir í samfélaginu.

Hún getur verið niðurdrepandi.

Það gengur á með brigslum um landráð og svik.

En það er samt ekki hægt að segja að það eigi að láta dómstólana um öll þessi mál.

Það er reyndar sérstakt athugunarefni hversu lítinn áhuga stjórnvöld höfðu á að rannsaka málin lengi framanaf. Og það er makalaust hversu helstu höfundar hrunsins hafa sýnt litla iðrun.

Umræðan í samfélaginu verður að halda áfram. Við erum að reyna að átta okkur á því sem gerðist, fá fram sannleikann. Það er mjög mikilvægt, og það verður ekki einungis gert innan veggja dómstóla og rannsóknanefnda.

Ég hef margoft sett fram þá skoðun að Íslendingar eigi bjarta framtíð. Við eigum miklar auðlindir sem við verðum að læra að nýta betur.

En til að svo megi verða þurfum við að fá fram allan sannleikann um hvað olli því að efnahagskerfi þessa vestræna nútímaríkis hrundi til grunna – annars verður ólíft hérna – og við verðum líka passa okkur á því að óprúttnir fjárplógsmenn og einokunarinnar steli ekki frá okkur tækifærunum sem hrunið þó býður upp á.
Borgum við ekki fyrir Kaupþing?

Hreiðar Már Sigurðsson kom að ýmsu leyti vel fyrir í Kastljósi í gær. Kannski ekki við öðru að búast.

En hann sagði að þjóðin þyrfti ekki að borga fyrir Kaupþing.

Það er nú ekki alveg nákvæmt.

Hvað með hrun krónunnar?

Glataðan orðstír Íslands?

Ónýtt fjármálakerfi?

Stórfellt tap lífeyrissjóða?

Og afleiðingar þessa:

Atvinnuleysi?

Kaupmáttarrýrnun?

Skattahækkanir?

Hva .. þarf þjóðin ekkert að borga vegna Kaupþings?Hvað ætli það kosti mikið og hvað ætli það taki langan tíma að byggja hér allt upp aftur?

Svo má kíkja á þennan vef sem er haldið úti af fólki sem tapaði sparifé sínu á Kaupþingi á Isle of Man.
Skúffufyritæki

Maður spyr sig: Hvað var orðið um viðskiptasiðferði á Íslandi? 47 prósent fyrirtækja skúffufyrirtæki! Þetta er líkara spilavíti en siðuðu þjóðfélagi. Hvernig fær þessi óstjórn að líðast?
Kaupthinking

Lára Hanna birtir myndband frá Kaupþingi sem ber vott um ótrúlegt stórmennskubrjálæði.

What is Kaupthinking? er spurt þar.

Þarna eru dregin fram Nelson Mandela, Martin Luter King, Einstein, Móðir Teresa, fyrstu Everestfararnir – allt til vitnis um hvað Kaupþing er stórkostlegt.

Ég er reyndar ekki viss um að þetta sé ófalsað, held það samt

Sjálfur lenti ég einu sinni á fundi með kaupþingsmanni sem lýst fyrir mér svipaðri framtíðarsýn; það átti að leggja undir sig heiminn.

Hreiðar Már Sigurðsson, fyrrverandi framkvæmdastjóri Kaupþings, var í viðtali í Kastljósinu í kvöld.

Eitt kom kannski ekki nógu skýrt fram.

Nefnilega að ýmis mál sem tengjast Hreiðari, Sigurði Einarssyni og Kaupþingi eru til skoðunar hjá sérstökum saksóknara. Þau eiga það sameiginlegt að vera tilraunir til að villa um fyrir fjárfestum á markaði – og þar er um að ræða vísvitandi blekkingar.
Bjöggar í góðum fílíng

Væntanlega í afmælisveislu Björgólfs yngri á Jamaíka, í félagsskap með „gangsta“ rapparanum 50 cent (50 eyringi).
Ekki bara Íslandi að kenna…

Rowena Mason, blaðakona á Daily Telegraph, hefur skrifað mikið um Ísland.

Í þessum pistli veltir hún fyrir sér hvernig hefði verið ástatt fyrir breska bankakerfinu hefðu þar tíðkast sömu útlán til vildarvina og í íslensku bönkunum:

„ Sir Fred Goodwin is hardly beloved of the British public. But imagine just for a second how we would feel if the former RBS boss had been dishing out loans of £1bn plus to himself, his mates and their companies. People might want to chop off more than his pension.

Now picture a fictional scenario where there were senior staff at RBS, with very little prior experience in banking, who had been throwing around interest-free loans to related parties to buy shares in the bank itself that were written off when it collapsed. What if the Government was unable to bail it out, triggering defaults that spanned across the globe? Then there might be rumours swirling round about HBOS, Bradford and Bingley and Northern Rock, sparking fears that the whole British banking system was based on hot air and money plucked out of nowhere.

There is no suggestion, of course, that any UK bank behaved in quite such reckless manner. But a bank operating on British soil?“

Mason segir að einnig megi kenna Bretum um að íslensku bankarnir fengu að starfa óáreittir. Hún nefnir að bresk yfirvöld hafi tekið gilt álit hins fámenna íslenska fjármálaeftirlits, þrátt fyrir að ýmsir sérfræðingar hafi haldið því fram að íslenska hagkerfið væri í hættu:

„ The mess is not all Icelands fault, despite the claims of the UK Financial Services Authority that it was powerless to stop the foreign banks from setting up a branch – Icesave – and a subsidiary – Kaupthing Edge – to target British customers. It also claims that it could not stop Kaupthing from taking over the British bank Singer & Friedlander, from which the Edge accounts were born in early 2008, because they had to take the word of the Icelandic regulator that these banks were safe.

So the FSA (staff 2,800) relied on the say-so of the Icelandic FME (staff 50) despite the fact that some analysts, journalists and economists were warning that the countrys financial system was looking precarious? Did they take a look at the banks annual reports showing loans to related parties running into hundreds of millions? Was there any concern that the web of cross-holdings and opaque structure of investment vehicles behind the banks could collapse like a house of cards? And lastly, why should we put our complete faith in another regulator to monitor banking services conducted the UK just because its country is a member of the European Economic Area?„
Veðsett frá hausi aftur á sporð

DV upplýsir að Landsbankinn er með tólfta og þrettánda veðrétt í kvóta Magga ríka.

Hvað er búið að veðsetja þessa fiska mikið – eða á maður að segja þorskígildi?
Straumur og bónusarnir

Hvernig fæðist svona plan?

Eins og hjá yfirmönnunum í Straumi sem vilja fá milljarða króna í bónusa fyrir að vinna vinnuna sem þeim er trúað fyrir?

Byrjar þetta á fundi þar sem allir eru voða alvarlegir?

Finnst þetta kannski alveg sjálfsagt?

Á kaffistofunni – í góðum fílíng?

Yfir glasi?

Þar sem allir eru flissandi yfir því hvað þeir eru sniðugir?

Taka menn þetta alvarlega eða eru þeir bara að prófa hvað þeir geta komist langt?

„Í alvörunni, það eru allir með svona bónusa…“
Reykjavík, höfuðborg Íslands, 1926

Hlekkur á þessar gömlu og skemmtilegu Reykjavíkurmyndir fer eins og eldur í sinu um Facebook.

Takið eftir manninum á hestinum með regnhlífina, Þvottalaugunum börnunum fallegu – og svo má sjá að opið er úr Austurstræti yfir á Austurvöll, þarna er ekki enn búið að byggja eftir brunann mikla 1915. [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=xhgC1Fy2DVA]
Áhrif frá Bretlandi

Eitt sem mætti gera ítarlega rannsókn á eru tengsl Íslands og Bretlands síðustu áratugina. Það mætti jafnvel skrifa bók um þetta.

Útrásarvíkingarnir litu til Bretlands eftir fyrirmyndum, þeir keyptu eignir þar; London var önnur höfuðborg Íslands á tíma þeirra.

Davíð Oddsson sótti sínar pólitísku fyrirmyndir til Thatcher og breska Íhaldsflokksins; einkavæðingarstefnuna og andúðina á ESB.

Samfylkingin leit hins vegar upp til Tonys Blair og Nýja Verkamannaflokksins hans. Sá guð brást eins og margir aðrir; Blair var að mörgu leyti dyggasti lærisveinn Járnfrúarinnar.

Þetta var ekki alltaf svona. Eitt sinn litu Íslendingar eftir fyrirmyndum til Þýskalands, til Skandinavíu, já og til Bandaríkjanna.

En bresku áhrifin urðu allsráðandi um langt árabil – og ekki endilega til góðs.
Einkavinakapítalismi?

Jón Steinsson, hagfræðingur í New York, setti þessa athugasemd inn á vefinn:

- - -

Páll Benediktsson, upplýsingafulltrúi Skilanefndar Landsbankans segir (á vísi.is):

„Það er alveg af og frá að lán til Magnúsar Kristinssonar, útgerðarmanns í Vestmannaeyjum, hafi verið afskrifuð. Hvorki lán til hans né nokkurra félaga á hans vegum hafa verið afskrifuð. Við munum fyrst ganga að öllum þeim veðum sem liggja lánunum til grundvallar,”

En er það allt of sumt? Ætlar skilanefndin einungis að ganga að veðunum en láta honum eftir það sem eftir stendur? Ef fyrirtæki Magnúsar eru gjaldþrota, er ekki nær að bankinn leysi þau til sín og selji þau hæstbjóðanda? Annað er held ég ekkert annað en sami “crony capitalisminn” og sá sem var við lýði fyrir hrun.

Ég minni í þessu sambandi á hugmynd sem Þórlindur Kjartansson

setti fram í vor:

“Best væri ef ráðherrar gerðu viðamiklar kröfur um gagnsæi þegar til

niðurfellingar krafna kemur. Setja ætti sem skilyrði fyrir

niðurfellingu krafna að allar upplýsingar um fjárhagsstöðu viðkomandi

fyrirtækis væru gerðar opinberar eins og gert er í gjaldþroti.”
Gagnagrunnur um skuldaafskriftir

Árni Guðmundsson sagði frá þessum hugmyndum í Silfrinu í vetur. Hann kynnti þær líka fyrir fjármálaráðuneyti og viðskiptaráðuneyti. Ég birti þær aftur af gefnu tilefni.

Gagnagrunnur um skuldaafskriftir

Ástæða hugmyndar: Verja jafnræði og endurvekja traust á helstu viðskiptabönkum þessa lands.

Megininntak: Búinn verði til gagnagrunnur þar sem komi fram upplýsingar um:

(1) heildarfjárhæð afskrifaðara skulda hvers fyrirtækis í ISK

(2) hlutfall afskrifaðara skulda af heildarskuldum

(3) hlutfall af hlutafé sem ríkið eða fjármálastofnanir þess yfirtaka í viðkomandi fyrirtæki vegna afskriftanna

(4) eignarhald á viðkomandi fyrirtæki fyrir og eftir afskriftir

(5) ákvörðun afskrifta skuldanna þ.e. af hverjum er hún tekin og hvers vegna

Framkvæmdarleg skilyrði: Nauðsynlegt er að þessar upplýsingar séu

A ) skráðar í grunninn um leið og ákvörðun hefur verið tekin um afskrift skulda og

B) öllum aðgengilegar til þess að eftirlitið eða aðhaldið með athöfninni nýtist sem best.
Einkavæðing hin nýrri

Ari Matthíasson sendi þennan pistil.

- - -

Nú fer fram einkavæðing hin nýrri. Þar fá sömu menn og klúðruðu efnahag þjóðarinnar og sinna fyrirtækja með ídjótískum fjárfestingum, skuldsetningu og röngum rekstrarákvörðunum að kaupa aftur fyrirtækin, en án íþyngjandi rekstrarskulda. Hvað er annars hægt að kalla þessa niðurfellingu skulda annað en einkavæðingu að nýju?

Það er alveg ljóst að þegar fjármálastofnanir hafa yfirtekið fyrirtæki vegna þess að þau standa ekki undir skuldum þá er rekstrarleg ábyrgð komin í hendur sömu fjármálafyrirtækja. Það er auðvitað galið að á vegum í skjóli stjórnvalda, skuli fara fram ákvarðanataka um að þeir sem hafa á undanförnum árum sýnt stórkostlegan skort á rekstrarlegri dómgreind séu best fallnir til að taka við fyrirtækjunum með hinni nýju einkavæðingu. Þannig fá þeir í hendur fyrirtækin eftir að skuldaaflát hefur farið fram. Þetta hefur auðvitað þau áhrif að þau fyrirtæki sem við hlið hinna nýþvegnu starfa og hafa kannski þraukað með ráðdeild, standa eftir í miklu erfiðari stöðu en áður. Þannig verðlaunast þeir sem verst hafa staðið sig og gáleysislegast með skuldaniðurfellingu og því að ekki er gengið að öðrum eigum þeirra. Hér koma auðvitað til þeir ótrúlegu baknaloftfimleikar sem stundaðir voru á árinu 2008 sem birtust í lánabók Kaupþings og þeim hluta lánabókar Glitnis sem lekið hefur út.

Ég heiti á Steingrím Jóhann og Gylfa að stoppa þetta og stokka upp í þessu apparati skilanefnda og bankaráða nýju bankanna. Það þarf að fara fram meðvituð stýring á þessum skuldaniðurfellingum og þetta á allt að gerast fyrir opnum töldum. Menn hljóta að vita að hér er ákveðið hverjir fá bestu bitana og hverjum er skapað samkeppnisforskot.

Við skulum jafnframt muna að núna er hægt að nota tækifærið til þess að leiðrétta ranglæti kvótakerfisins með því að ríkið leysi til sín kvóta skuldsettra sjávarútvegsfyrirtækja. Sá tími er liðinn þegar bankarnir hafa verið seldir eins og AGS vill og endurskipulagningu þeirra er lokið.
Auðmaður fær skuldaniðurfellingu

Það hvílir mikil leynd yfir Landsbankanum og skilanefnd hans.

DV á skúbb dagsins.

Að Magnús Kristinsson, útgerðarmaður og einn af eigendum hins gjaldþrota fjárfestingarfélags Gnúps, hafi fengið tugmilljarða skuldir afskrifaðar í Landsbankanum.

Er ekki kominn tími til að svipta aðeins hulunni af því sem Lárentínus Kristjánsson og félagar í skilanefnd Landsbankans eru að gera? Var hugsunin einhvern tíma sú að þessir menn yrðu smákóngar á Íslandi?

Sagan segir að þeir hafi verið langduglegastir af skilanefndunum í að fella niður skuldir – og það er einmitt í Landsbankanum sem útgerðin er með mest af sínu skuldafargi.
Hefnd Flokksins

Hvað gera þeir svo við hattinn hans Hallgríms?

Mun hann hanga eins og sigurtákn í höfuðstöðvum Sjálfstæðisflokksins vestra?
Ímyndin

Ímynd Íslands verður byggð upp aftur með því að við tökum til í okkar ranni.

Segjum satt og rétt frá því sem hérna gerðist.

Byggjum upp heilbrigt samfélag á rústunum, með opnu og gegnsæju stjórnkerfi og skynsamlegri nýtingu auðlinda.

Ekki með spuna úr pr-körlum. Við þurfum ekki nýja lygi í staðinn fyrir gömlu lygina.

Annar þeirra talar um fjölmiðlaveislu í útlöndum sem snúist um að hafa æruna af Íslendingum.

Er það?

Eru erlendir fjölmiðlar ekki bara að segja frá því sem hér gerðist?

Við skulum líka gera okkur grein fyrir því að flestar þjóðir eru okkur vinveittar sem fyrr. En þær hlaupa kannski ekki upp til handa og fóta til að þrífa eftir það sem fjármálaráðherra Noregs nefndi „frjálshyggjutilraun“.

En auðvitað mun ekki gleymast næstu kynslóðir að Ísland var landið sem hrundi í kreppunni 2008.

Við sitjum uppi með það.