arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Eftirlitssamfélagið og hástig vænisýkinnar

Það er afskaplega sorglegt að Edward Snowden skuli hvergi fá hæli.

Hann hefur meðal annars ljóstrað upp hvernig Bandaríkin hafa njósnað um Evrópusambandið og meintar vinaþjóðir í Evrópu.

Það hljóta að teljast nokkuð þarflegar upplýsingar.

Leiðtogar Evrópuríkja hafa sumir lýst því yfir að samskipti við Bandaríkin hjóti að skaðast vegna þessa.

Forsætisráðherra Lúxemborgar sagði að Bandaríkjastjórn væri nær að fylgjast með sínum eigin eftirlitsstofnunun en öðrum vinveittum ríkjum.

En það er einhver ótrúleg vænisýki í loftinu og Bandaríkjunum og hefur verið lengi. Í raun má segja að bandaríska kerfið nærist að vissu leyti á þessu. Og eftirlitsiðnaðurinn er náttúrlega stór bisness.

Við þurfum ekki annað en að skoða vinsælar bíómyndir sem koma frá Bandaríkjunum til að sjá hvað er á ferðinni.

Tvær vinsælustu myndir síðustu missera sem koma frá bandarísku kvikmyndaverunum fjalla um árásir á sjálft Hvíta húsið, síðari myndin heitir White House Down og er afar vinsæl vestra þessa dagana.

Þarna stendur forsetinn sjálfur í átökum við hyðjuverkamenn, í eigin persónu og um leið er verið að næra hástig paranojunnar.

En aftur að Snowden.

Hann stendur auðvitað miklu nær hugsjónum bandarísku stjórnarskrárinnar um frelsi og friðhelgi en þeir sem nú stjórna Bandaríkjunum.

„The right of the people to be secure in their persons, houses, papers, and effects, against unreasonable searches and seizures, shall not be violated, and no Warrants shall issue, but upon probable cause, supported by Oath or affirmation, and particularly describing the place to be searched, and the persons or things to be seized.“
Þingmenn sem fulltrúar hagsmunaaðila

Það er umhugsunarefni þegar þingmenn telja sig vera fulltrúa ákveðinna hagsmuna á þingi, eins og nýr þingmaður Framsóknarflokksins, Páll Jóhann Pálsson.

Hann segir fullum fetum að hann sé fulltrúi útgerðarinnar á þingi.

En var hann kosinn til þess?

Í gamla daga þótti ekki óeðlilegt að þingmenn væru fulltrúar hagsmuna. Bændur áttu sína menn á þingi, útgerðin já, og verkalýðshreyfingin.

En þetta hefur verið að breytast mikið. Það er afar sjaldgæft að þingmenn líti á sig sem varðmenn þröngra hagsmuna og meðal kjósenda hefur ekki virst að sérstakur áhugi sé fyrir slíku.
Þegar Danmörk var stærst

Einu sinni þótti Íslendingum allt stærst og mest í Danmörku. Það er ekki einu sinni svo langt síðan.

Við vorum reyndar dálítið drjúg yfir því að eiga stærri fjöll en þeirra Himmelbjerg. En að öðru leyti var Danmörk risastór í huga okkar.

Við keyptum dönsku blöðin og vissum allt um konungsfjölskylduna og um stjörnur á borð við Helle Virkner og Simon Spies.

Við gátum eiginlega ekki hugsað okkur stærri mannvirki en Sívalaturn. Íslendingar sem fóru til Kaupmannahafnar voru furðu lostnir þegar þeir fetuðu leiðina upp í turninn.

Fullorðið fólk á Íslandi dreymdi um danska bjórinn, en stærsti draumur íslenskra barna var að komast í Tívolí. Ár hvert hélt barnablaðið Æskan verðlaunasamkeppni og fengu vinningshafar að fara í Tívolí. Börn eins og ég lásu blaðið, full af öfund í garð hinna heppnu. Maður sá myndir af þeim í skemmtigarðinum – mikið vildi maður komast í þeirra hóp.

Og ef leikari eða söngvari komst á svið í Konunglega, eins og það var kallað, var það nánast meiri árangur en hægt var að ímynda sér. Scala og Metropolitan bliknuðu í þessu sambandi.

En allt er breytingum undirorpið. Íslendingar fara reyndar enn til Kaupmannahafnar, en skynja líklega eins og flestir að þetta er meðalstór borg, nokkuð á útjaðri þýsks áhrifasvæðis.

Í nýrri könnun sem sagt er frá í Pressunni kemur fram að ferðamenn sem fara til Danmerkur eru óánægðir. Allt er mjög dýrt, þjónustan vond og ferðamenn hrífast ekki af frægustu stöðunum.

Er Litla hafmeyjan kannski ekki svo spennandi?
Indriði: Þeir stærstu fá mest

Indriði H. Þorláksson, fyrrverandi ríkisskattstjóri, skrifar athyglisverða grein um lækkun veiðgjalda hér á Eyjuna og hvernig þau koma út fyrir handhafa fiskveiðikvótans.

„Þau 7 fyrirtæki sem mestan kvóta hafa, hvert um sig yfir 12 – 35 þús. þorskígildistonn, munu fá lækkun sem nemur um 2 milljörðum króna. Næstu 12 fyrirtæki með yfir 4 þús tonn hvert munu fá um 1,2 milljarða króna. Næstu 28 fyrirtæki sem hafa yfir 1 þús. tonn hvert fá samtals um 800 milljónir króna. Tæplega 500 fyrirtæki sem þá eru eftir fá um 550 milljónir, en þar af var meira en helmingur þegar gjaldfrjáls þ.e. með minna en 30 tonna afla.

Það þarf brenglað sjónarhorn til að lesa út úr þessu sérstakan stuðning við meðalstór og lítil fyrirtæki. Stærstu 19 fyrirtækin fá 3,2 milljarða í lækkun sem er yfir 70% heildarinnar. Sama er að segja um þá fullyrðingu að þetta sé gert fyrir landsbyggðina. Veiðigjöldin greiðast af eigendum fyrirtækjanna og engum öðrum. Þessi stóru fyrirtæki eru í eigu fárra aðila á Suðvesturhorninu og fáum öðrum stöðum. Meðal stórra eigenda í þeim eru bankar, lífeyrissjóðir, tryggingafélög og eignarhaldsfélög með óþekktu eignarhaldi. Þessum aðilum á að færa arðinn af fiskveiðiauðlindinni. Eiga þeir hann?“

Annars stendur baráttan líka um orðalag. Það er er talað um veiðgjaldið sem „skatt“, því er reynt að koma inn hjá fólki að þetta sé „skatturi“.

En svo er auðvitað ekki, þetta er gjald fyrir að fá að nytja sameiginlega auðlind þjóðarinnar.
Gift af bæjarstjóra

Það er eitthvað málum blandið að Jón Gnarr borgarstjóri hafi gift minn ágæta félaga af Ríkisútvarpinu, Hans Steinar Bjarnason, eins og segir frá í Mogganum.

Borgarstjórinn í Reykjavík getur víst ekki gift fólk, enda var þetta til gamans gert.

Ég ætla að geta þess að við Sigurveig vorum gift af borgarstjóra, eða líklega er nær að kalla það bæjarstjóra.

Það var hér á eyjunni Folegandros, bæjarstjórinn heitir Lefteris og hann reykti allan tímann meðan athöfnin fór fram.

Hún var hér á klettabrún með vítt útsýni yfir hafið. Lefteris fór ekkert í sparifötin, hann var klæddur sínum gula pólóbol – eða var hann bleikur?

En allt var þetta lögformlega gert eftir talsvert vafstur með pappíra og tilkynningin um giftinguna barst til Íslands með lögformlegum leiðum. Frumgögnin voru auðvitað á grísku en voru þýdd yfir á íslensku.

Þetta var fyrir fimm árum, nánar tiltekið 2. júlí 2008. Þá gerði Halldór Baldursson þessa teikningu.
Þungt í mörgum sjálfstæðismönnum, en Stefán nokkuð hress

Það er ekki alveg svo að andstaðan við ríkisstjórnina komi einungis frá þeim sem studdu síðustu ríkisstjórn. Því fer eiginlega fjarri.

Maður finnur mjög sterkar efasemdir innan Sjálfstæðisflokksins.

Þorsteinn Pálsson, fyrrverandi formaður flokksins, skrifar í Fréttablaðið í gær að ríkisstjórnir hafi ekki lent í jafn krappri vörn á fyrstu dögum sínum í annan tíma.

Viðskiptablaðið skrifar um skuldaniðurfellingaloforð í leiðara 27. júní:

„Þetta er blindgata. Og Sjálfstæðisflokkurinn ber um leið ábyrgð sem samstarfsflokkur í ríkisstjórn ef hann samþykkir þessa vitleysu.“

Samtök atvinnulífsins, sem voru í eindreginni stjórnarandstöðu á síðasta kjörtímabili, vara líka sterklega við þessum aðgerðum – sem Sigmundur Davíð Gunnlaugsson segir einhverjar umfangsmestu aðgerðir í þágu heimilanna í heiminum öllum.

Vef-Þjóðviljinn heldur uppi harðri gagnrýni á stjórnina, nú síðast vegna frumvarps sem gefur hagstofunni víðari heimildir til að leita fjárhagsupplýsinga og vegna áforma félagsmálaráðherra sem Vef-Þjóðviljinn segir að feli í sér að „þeir ellilífeyrisþegar sem standa best fá mesta hækkun bóta“. Vef-Þjóðviljanum verður einnig tíðrætt um skuldaniðurfellingar og líst illa á, segir að „íslenska ríkið ætli nota skuldbindingar sem það getur ekki staðið við til að greiða skuldir fólks úti í bæ“.

En annars staðar er orðinn ákveðinn viðsnúningur. Einn harðasti verjandi síðustu ríkisstjórnar er farinn að hallast á sveif með Framsókn. Það er Stefán Ólafsson, en honum liggur gott orð til til aðgerða félagsmálaráðherra þar sem eru afnumdar skerðingar frá árinu 2009 og líka til hugmynda Framsóknar um aðgerðir í þágu skuldsettra heimila.

Stefán skrifar:

„Góður árangur í skuldaafskriftum mun greiða fyrir hagvexti í framtíðinni og kjarabótum fyrir heimilin.“
Landsdómur og stjórnarskrárbreytingar

Það er rétt hjá Bjarna Benediktssyni að Landsdóm þarf að leggja niður hið bráðasta.

Landsdómsmálið gegn Geir Haarde var afar misheppnað. Stjórnmálamenn í lýðræðisríkjum á ekki að sækja til saka vegna rangrar stefnu eða ákvarðana. Geirist þeir sekir um refsivert athæfi á að reka slík mál fyrir almennum dómstólum.

En eins og bent hefur verið á þarf að breyta stjórnarskránni til að afnema Landsdóm. Þannig að það verður ekki gert í skyndi.

Og ef verður farið að krukka í stjórnarskrána hjóta að vakna upp kröfur um víðtækari breytingar. Tillögur Stjórnlagaráðs eru líklega dautt plagg í heild sinni, þótt þar innanum sé ýmislegt nýtilegt.

Það virðist til dæmis liggja á því að ákveða með hvaða hætti farið verður með beint lýðræði, hvaða skilyrði verði sett fyrir þjóðaratkvæðagreiðslum sem hefur verið rík krafa um undanfarin ár. Um leið hlýtur að þurfa að skýra vald forsetans sem verður sífellt fyrirferðarmeiri. Nú er hann farinn að tala eins og hann stjórni utanríkisstefnu landsins.

Sjálfstæðisflokkurinn væri ábyggilega til í að skoða stöðu forsetans, en líklegt er að Framsókn væri treg.

Og svo er það auðvitað hið margumrædda ákvæði um þjóðareign á auðlindum. Allir flokkar hafa lýst sig fylgjandi því sem og mikill meirihluti landsmanna – svo það er varla neitt til fyrirstöðu.
Sigmundur Davíð: Endurreisum Hótel Ísland

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson forsætisráðherra blandaði sér inn í umræðuna um Landsímareitinn í gær þegar hann sagðist telja að ætti að vernda ætti skemmtistaðinn sem kallast Nasa (afsakið, ég höndla ekki alveg að gamalt hús í Reykjavík beri þetta nafn, væri ekki nær að tala bara um Sjálfstæðishúsið.)

Sigmundur Davíð, sem er sérfróður um skipulag og húsavernd, hefur áður tjáð sig um þetta svæði. Það var í afar skemmtilegu og fróðlegu bloggi frá því í janúar 2012.

Þar fjallar Sigmundur einkum um Ingólfstorg. Sjálfur hef ég lýst þeirri skoðun minni að þetta torg sé til lýta í borgarmyndinni. Sigmundur vill í bloggi sínu færa það til vegs og virðingar með því að endurbyggja Hótel Ísland, hús sem brann 1944.

Því Ingólfstorg var ekki til sem torg á árum áður, þetta var endirinn á Austurstræti, með húsum út að Aðalstræti. Þarna var lengi Hallærisplanið sem var beinlínis ofan á rústinni af Hótel Íslandi.

En hér skal mælt eindregið með bloggi Sigmundar, því fylgja mjög áhugaverðar myndir, hér má sjá tvær þeirra:

Hótel Ísland. Húsið stóð á horni Aðalstrætis og Austurstrætis, gengt þar sem nú er Moggahúsið.

Horft inn Aðalstræti að Hótel Íslandi. Þarna má sjá fjölda húsa sem eru horfin. Þar sem var Brauns-verslun stendur nú hið hryllilega hús sem kallast Miðbæjarmarkaðurinn með brunagafli sem Sigmundur nefnir í bloggi sínu.
Gömlu dagarnir á Ríkisútvarpinu

Fyrir rúmum tveimur áratugum íhugaði ég að sækja um vinnu sem fréttamaður á fréttastofu Sjónvarpsins.

Ég var boðaður í viðtal.

Þegar ég kom að lyftunni í Sjónvarpshúsinu við Laugaveg sá ég Hall Hallsson fara þangað inn.

Ég sneri við og fór aftur heim, vissi að var tilgangslaust að fara lengra.. Það hafði kvisast út að þessi staða væri frátekin fyrir Hall.

Á þessum árum var Ingvi Hrafn Jónsson fréttastjóri. Hrafn Gunnlaugsson dagskrárstjóri, Markús Örn Antonsson útvarpsstjóri, en útvarpsráð var pólitískt skipað og greiddi atkvæði um hverjir voru ráðnir á Ríkisútvarpið.

Það var í þá daga.
Viðurstyggð eyðileggingarinnar

Mörg falleg hús hafa verið eyðilögð í Reykjavík, en við höfum líka verið iðin við að skemma inniviði húsa.

Mér verður oft hugsað til gamla Mímisbars sem var á Hótel Sögu. Hann var eins og út úr einni af fyrstu James Bond myndunum, með lofti þar sem blikuðu stjörnur. Maður beið eiginlega eftir því að Frank Sinatra kæmi og hæfi upp raust sína – en auðvitað var það Raggi Bjarna sem skemmti, hver annar?

Hér er mynd af öðrum sal sem var eyðilagður.

Þetta er Nýja bíó árið 1920. Það er í glæsilegum stíl sem minnir á art deco. Svona var húsið enn þegar ég fór þarna í bíó, anddyrið var líka einstaklega fallegt með glæsilegum speglum og stórum stigagangi.

En svo komust vandalar í þetta. Allar innréttingarnar voru rifnar út á níunda áratugnum. Loks var allt málað svart og staðurinn kallaður Tunglið. Hann var vinsæll um tíma, en mér fannst alltaf ömurlegt að koma þangað inn og sjá viðurstyggð eyðileggingarinnar.

Að lokum brann húsið. Það var endurbyggt að hluta til fyrir nokkrum árum, en allur gamli sjarminn er á bak og burt.

Myndina er að finna á Facebook-síðunni 101Reykjavik.
Á mála hjá FBI – með tilhneigingu til að ljúga

Það var búinn til ótrúlegur lygavefur í kringum Sigga hakkara þegar FBI kom hingað til Íslands. Það var meira að segja spunnin upp einhver saga um tölvuárás á Stjórnarráðið. Tímaritið Wired segir að þarna hafi verið notaðar aðferðir frá því í baráttunni við skipulega glæpastarfsemi eða jafnvel frá tímanum þegar J. Edgar Hoover var að senda flugumenn í samtök sem börðust fyrir mannréttindum.

Ýmsir féllu fyrir þessari sögu, eða vildu gera það, eins og til dæmis ríkislögreglustjóri. Síðar ruku þingmenn upp í pontu á hinu háa Alþingi til að skamma Ögmund Jónasson fyrir að sparka FBI úr landi. Það var heldur betur hællærislegt.

Ögmundur brást hann nákvæmlega rétt við.

Siggi var til sölu fyrir smápeninga, en líklega var það þó aðallega spennan sem hann var að sækjast í. Hann hefur mjög sérstaka skynjun á veruleikanum, vægast sagt. Þeir sem fóru með málið inn í þingsali hefðu vel getað leitað sér upplýsinga um það, en hugsanlega sýndu fjölmiðlarnir of mikla tillitssemi. Í grein Wired segir að hann hafi tilhneigingu til að ljúga.

Tilgangurinn með öllu þessu brölti var að njósna um WikiLeaks og þá líka íslenska borgara sem tengdust samtökunum – eins og lesa má um á vef Wired.
Þegar íslenska hægrið varð viðskila við umhverfismálin

Það er svo sannarlega rétt hjá Erni Halldórssyni að umhverfisvernd er ekki einkamál vinstri manna – eða hún ætti ekki að vera það.

Örn ætlar að stofna vefsíðu sem nefnist Sjálfstæðir umhverfisverndarsinnar.

Það hefur verið nefnt áður á þessari síðu að einn fyrsti náttúruverndarmaðurinn sem sat á Alþingi Íslendinga var Birgir Kjaran, þingmaður Sjálfstæðisflokksins. Birgir, sem lést 1976, var afi Birgis Ármannssonar alþingismanns, hann ritaði margt og merkilegt um náttúru Íslands.

Annar frumkvöðull náttúruverndar á Alþingi var Eysteinn Jónsson, sem var formaður Framsóknarflokksins frá 1962 til 1968 og margoft ráðherra.

Á þessum tíma var umhverfisvernd ekki endilega til vinstri, enda voru sósíalistar undir áhrifum frá hugmyndum um iðnvæðingu sem voru allsráðandi í kommúnistaríkjum. Þeir fóru í boðsferðir til Austur-Evrópu og Sovétríkjanna, sáu reykspúandi verksmiðjur og vöðvastælta stakhanov-verkamenn og dáðust að.

Andstaða sósíalista á Íslandi gegn álverinu í Straumsvík var miklu fremur á forsendum andúðar á peningavaldi og alþjóðlegum auðfyrirtækjum en náttúruverndar.

Þetta fór að breytast verulega eftir að grænu hreyfingunni vex fiskur um hrygg á níunda áratugnum, fyrst í Þýskalandi en svo víðar í Evrópu. Þessi hreyfing hafði mikil áhrif á vinstri vængnum og smiðtaðist yfir í flokka sem áður höfðu verið sósíalískir og fremur iðnvæðingarsinnaðir.

Á Íslandi varð loks til Vinstri hreyfingin – Grænt framboð þar sem beinlínis var blandað saman umhverfisvernd og sósíalisma. Í Evrópu hafa græningjaflokkar hins vegar haldið sig nær miðjunni og ýmsir hægri flokkar tekið upp stefnumið þeirra. Frægt var til dæmis að þegar Nicolas Sarkozy tók við embætti forseta Frakklands jók hann mjög mikilvægi umhverfisráðuneytisins. David Cameron, forsætisráðherra Bretlands, hefur líka lagt mikla áherslu á umhverfismál.

Hér heima urðu nokkur tímamót 2001 þegar Ólafur F. Magnússon, helsti talsmaður umhverfissjónarmiða í Sjálfstæðisflokknum, var flæmdur úr flokknum með skömmum og háðsglósum. Það var á þeim tíma að engin skoðun var leyfileg í Sjálfstæðisflokknum nema skoðun Davíðs Oddssonar. Eftir það urðu umhverfissinnar algjörlega viðskila við Sjálfstæðisflokkinn og eru það mestanpart enn.

En nú eru aðrir tímar og það þarf ekkert að vera því til fyrirstöðu að hreyfing eins og Sjálfstæðir umhverfisverndarsinnar nái áhrifum. Það er fullt af sjálfstæðismönnum sem eru ekki hrifnir af gamaldags áformum um ríkisstýrða iðnvæðingu. Flokkurinn ætti að geta mótað sér stefnu um grænan vöxt sem gæti höfðað til umhverfissinna – ef hann er ekki ennþá of fastur í áherslunum frá síðasta áratug og sjálfvirkri andstöðu við allt sem kemur frá VG.
Fegurðarsamkeppni

Nú þegar staðan er sú að hópar kjósenda eru sífellt að biðla til forsetans um að synja lögum staðfestingar og vísa í þjóðaratkvæðagreiðslu, er þetta orðið svolítið eins og fegurðarsamkeppni þar sem lysthafendur spranga fyrir framan forsetans í von um að hann taki eftir þeim.

Stundum gerir hann það og stundum ekki – og stundum er hann barasta í útlöndum ef marka má Pírata.
Ferðamennirnir og gjaldtakan

Núorðið tíðkast á Íslandi að tala með heldur leiðinlegum hætti um ferðamenn og ferðamennsku.

Samt er það líklega ferðamennskan sem öðru fremur hefur mildað áhrifin af efnahagshruninu.

Hún veitir fjölda manns atvinnu og peningarnir seytla víða út um samfélagið – stundum framhjá skattinum eins og til margra sem leigja frá sér íbúðir eða herbergi.

Miðað við aukna veltu í þessari grein og hækkandi verðlag á gistingu er eiginlega alveg óskiljanlegt að horfið hafi verið frá því ráði að hækka virðisaukaskatt á hótelgistingu í fjórtán prósent. Ef einhvers staðar er borðleggjandi skattur, þá er það þessi.

Nú er reyndar farið að tala um það af alvöru að taka gjald af ferðamönnum – líklegt er að það verði orðið að veruleika á næsta ári. En einkaaðilar eru á undan, það er búið að setja upp skúr við Kerið í Grímsnesi þar sem fólk borgar fyrir að sjá vatnið neðst í þessum gíg.

Kerið er ágætt, en það verður seint talið til helstu náttúruperla og einhvern veginn virkar þessi gjaldtaka hálf lítilfjörlega. Ætli fleiri eigendur lands fylgi í kjölfarið og setji upp svipaða miðasöluskúra?

Það er spurning hvernig eigi að rukka fyrir aðganginn að náttúrunni. Er rétt að setja upp skýli víða um landið þar sem er tekið gjald fyrir hvern stað fyrir sig eða væri ef til vill skynsamlegra að selja einfaldlega passa, fyrir hóflegt verð, sem myndi gilda um allt land – eða fyrir ákveðinn landshluta?
Meirihluti vill halda viðræðum áfram

Nú er ekkert við það að athuga að ríkisstjórn Íslands geri hlé á viðræðum við ESB. Hún hefur umboð til þess frá kjósendum síðan í alþingiskosningunum í apríl.

En stjórnarflokkarnir eru líka bundnir af loforðum um að halda þjóðaratkvæðagreiðslu um hvort viðræður eigi að halda áfram.

Þetta sögðu talsmenn beggja flokka skýrt fyrir kosningarnar – í siðuðu ríki ætti ekki að vera hægt að ganga bak þeim orðum.

Nú eru utanríkisráðherrann og forsetinn í opinberri heimsókn í Þýskalandi. Vonandi detta þeir ekki – og þá einkum sá síðarnefndi – ekki í þá gryfju að halda því fram að meirihluti Íslendinga vilji slíta aðildarviðræðunum.

Því það er ekki satt. Endurteknar skoðanakannanir sýna að meirihluti vill halda viðræðunum áfram – og í dag birtist enn ein könnunin þar sem er komist að sömu niðurstöðu.
Í anda Stasi

Edward Snowden hefur í raun unnið afar merkilegt starf.

Hann sýnir okkur hversu stjórnvöld eru tilbúin að ganga langt til að snuðra um þegna sína.

Þegar kommúnistar áttu í hlut var svonalagað talið mjög ófínt. Leyniþjónustur á borð við Stasi hafa hryllilegt orð á sér. Stasi byggði upp víðtækasta eftirlitskerfi sem hefur þekkst á jörðinni, þangað til nú – það var njósnað um alla borgara ríkisins.

Upplýsingatækni nútímans gefur ríkisstjórnum, lögreglu og einkafyrirtækjum tækifæri til að fylgjast með borgurunum með áður óþekktum hætti. Snuðrararnir geta verið lengst í burtu, jafnvel í annarri heimsálfu.

Steve Wozniak, annar af stofnendum Apple og einn upphafsmaður nútíma tölvutækni, ræðir þetta í viðtali við CNN:

„Við sáum ekki fyrir að í hinum stafræna heimi yrðu ótal aðferðir til að nota tæknina til að stjórna okkur, til að snuðra um okkur, til að gera hluti sem var ekki hægt að gera áður. Í gamla daga sendi maður bréf, sleikti umslagið, og þegar maður fékk bréfið var það ennþá lokað, enginn hafði séð innihald þess. Það var einkamál. Nú er sagt, vegna þess að þetta er tölvupóstur, þá getur það ekki verið einkamál, allir mega skoða.“

Og Wozniak heldur áfram og talar um hvernig Föðurlandslögin (Patriot Act) í Bandaríkjunum stangast á við stjórnarskrána:

„Nú höfum við lög þar sem gera kleift að kalla allt hryðjuverkastarfsemi, menn geta gert hvað sem þeir vilja, án þess að dómstólar grípi inn í og segi að þetta sé rangt… [Ég] var alinn upp í þeirri trú að Rússland kommúnismans væri svo slæmt vegna þess að það var stöðugt veið að fylgjast með fólki, snuðra um það, handtaka það, setja það í leynileg fangelsi og láta það hverfa – þetta var lifið í Rússlandi. En við erum að verða meira og meira eins og þetta.“
Ferðamenn – frelsi og troðningur

Eitt einkenni þeirra tíma sem við lifum á er að fólk ferðast.

Það var ekki svona: Sjálfur kom ég til útlanda fyrst þegar ég var 13 ára. Núorðið myndi það þykja gamalt.

Þjóðir eins og Kínverjar og Rússar eru líka farnar að ferðast í stórum stíl: Fólk þaðan bætist í hinn mikla ferðamannastraum.

Á Íslandi stefnir fjöldi ferðamanna óðfluga í milljón manns á ári, brátt verður hann líklega þreföld íbúatala landsins.

Menn eru vanir að heyra eintómar vondar fréttir frá Grikklandi, en hér er búist við metári í ferðamennsku eins og á Íslandi.

Aukningin er um tuttugu prósent frá síðasta ári, það er búist við sautján milljón ferðamönnum. Það er meira en ein og hálf íbúatalan.

Auðvitað er þetta mestanpart gleðilegt – öll þessi ferðamennska er merki um að við lifum á tímum þegar ríkir frelsi. Fólk sem ferðast verður yfirleitt víðsýnna en það sem situr heima.

Heimskt er heimaalið barn.

En troðningurinn á ferðamannastöðum heimsins eykst stórlega. Það er borin von að menn geti notið staða eins og Santorini, Sixtínsku kapelunnar eða Gullfoss í hljóðri íhugun. Líklegra er að manni verði rutt um koll af kínverskum ferðamannahópi.

Ferðamenn troðast um götur hinnar ægifögru eyjar Santorini, þannig að nokkuð erfitt getur verið að njóta fegurðarinnar. Best er að vera þar síðla kvölds þegar hóparnir af skemmtiferðaskipunum eru farnir.
Helst í fréttum

„Er eitthvað að gerast í heiminum?“ spurði Kári mig í morgun.

Ég sagði honum frá Edward Snowden sem aleinn berst gegn eftirlitssamfélaginu og á að sæta handtöku fyrir vikið.

Frá auðhringnum Monsanto sem er að ná eignarhaldi á sáðkorni í heiminum.

Og frá vísindamanninum sem spáir því að jörðin verði varla lífvænleg vegna hita eftir tæpa öld.

Svo sagði ég honum að fara að bursta tennurnar.

„Það tekur því ekki,“ sagði barnið og hallaði sér aftur í rúminu.

Svo dæsti hann:

„Ég verð víst að verða stjórnmálamaður!“

„Er það?“

„En ég get ekki orðið forseti Bandaríkjanna.“

„Þú getur orðið forseti Íslands.“

Þá hló drengurinn tryllingslega.