Morguninn eftir

Ég skildi ekki þegar Geir Haarde sagði að allt væri í sómanum í borgarstjórninni í Reykjavík í fyrradag.

Allir sem voru að hlusta vissu að það var ekki satt. Það var allt í hers höndum í borginni. Sjálfstæðismenn föttuðu fyrir löngu að þeir gerðu stórkostleg mistök þegar þeir leiddu Ólaf F. til valda.

Geir hlýtur að hafa vitað það líka.

Af hverju lét hann þá svona?

Jú, oft þurfa ráðamenn að sýna gætni – en er ekki betra að þeir temji sér að vera sæmilega hreinskilnir þegar þeir tala?

Þessu eru gerð ágæt skil í bloggi sem kennt er við Skjálfanda.

En nú í morgun segir Geir að hann hafi rætt við formann Framsóknarflokksins. Málið var semsagt til umfjöllunar í forystu flokkanna, ekki bara meðal borgarfulltrúa – en Geir hafði áður sagt að þetta væri í þeirra verkahring. Hann kæmi ekki nálægt þessu.

Þetta á reyndar við um fleiri sem hafa tekið þátt í hráskinnsleiknum í kringum borgarstjórnina. Heiðarleiki og heinskilni hafa beðið hnekki.

Það var ekki búið að tala við Marsibil, varamann Óskars Bergssonar. Nú í morgun segist Marsibil ekki ætla að styðja meirihlutann.

Skrítnastur var reyndar borgarstjórinn sem var alltaf að segja frá því sjálfur hvað hann sé heiðarlegur.

Yfirleitt lætur maður aðra um að fella slíka dóma.

Það má kannski minna á orð sem Davíð Oddsson lét falla í áramótaávarpi sínu í lok árs 2002, eftir að mikill fjölmiðlahasar hafði orðið vegna þess að Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, þáverandi borgarstjóri ákvað að fara í landsmálin:

„Furðu margir segja hálfsatt eða ósatt og virðast ekki leiða hugann eina örskotsstund að heiðri sínum og orðstír og það sem lakara er, enginn hermir framkomuna upp á viðkomandi og ótrúlega mörgum er sama. Menn yppta öxlum og láta kyrrt liggja. Slíkt kann að standast skamma hríð en verður þjóðarböl þegar til lengdar lætur.“

Annars er öllu svo á hvolf snúið að maður er hálf ringlaður. Hér skrifar til dæmis einn spunalæknir Sjálfstæðisflokksins og reynir að klína því á Dag B. að hann hafi stundað „klækjastjórnmál“ þegar sú hugmynd kviknaði stutta stund að kannski væri hægt blása aftur lífi í Tjarnarkvartettinn.

Sagan um að Tjarnarkvartettinn yrði endurvakinn kom reyndar sjálfstæðismönnum mjög vel í atinu í gær. Þá gátu þeir látið líta út fyrir að Ólafur hefði í hyggju að hlaupast burt frá þeim, gert hann tortryggilegan. Ég er heldur ekki viss nema þeir hafi komið sögunni á flot.

En sama tíma þóttust menn vita að Sjálfstæðisflokkur ætlaði að sparka Ólafi F. úr borgarstjóradjobbinu þvert á gerða samninga – og meldingar gengu milli ónafngreindra manna í Sjálfstæðisflokki og Framsókn.

En Óskar Bergsson sagðist ekki hafa verið í þeim hópi.

Klækir hvað?

Þetta er svolítið eins og hjónaband sem er samið um af gömlu körlunum í fjölskyldunni.

En auðvitað óskar maður nýjum meirihluta velfarnaðar. Það rifjast upp fyrir manni hvað Sjálfstæðisflokknum og Framsókn líður yfirleitt ágætlega saman. Þegar maður sér þetta finnst manni eiginlega synd að sjálfstæðismenn þurfi að dröslast með Samfylkinguna í ríkisstjórn. Hún er eiginlega of stór biti fyrir þá. Þetta er ríkisstjórn með mikinn meirihluta, en hún er afar veik.

Það má vera að þetta sé borginni fyrir bestu. Það á eftir að koma í ljós. En á þessum tímapunkti hlýtur maður að skoða aðferðirnar sem eru notaðar og hinn pólitíska kúltúr sem er stundaður í borgarstjórninni í Reykjavík.

Meirihlutinn virðist vera myndaður undir þeim formerkjum að koma hjólum atvinnulífsins í gang. Ég held jafnvel að megi segja að hann hafi orðið til undir talsverðum þrýstingi frá „peningaöflunum“. Nú bíður maður eftir því að eitthvað gerist:

Bitruvirkjun? Laugavegur? REI? Vatnsmýri?

Hvar verða verkin látin tala?

Geir Haarde játar því beinlínis í Mogganum í dag að afstaðan til Bitruvirkjunar muni breytast. Það er semsagt búið að ákveða það.