arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Annað hvort gerir Juncker eitthvað eða lætur sig hverfa!

Val Jean-Claude Juncker sem framkvæmdastjóra Evrópusambandsins var enn einn liðurinn í að gera ESB enn meira óaðlandi en það var áður.

Og er þó af af ýmsu að taka á þessum tíma efnahagslegrar stöðnunar innan sambandsins. Kannski er ekki nema von að ýmsir evrópusinnar séu örvæntingarfullir.

Nick Cohen er einn besti blaðamaður Bretlands – þegar Juncker var í framboði skrifaði hann mesta hneykslið í tengslum við hann væri heimaland hans, þar sem hann var forsætisráðherra, Lúxemborg, eitt mesta skattaskjól veraldarinnar.

Cohen sagði að Juncker hefði á ferli sínum starfað sleitulaust að því að gera samfélagið óréttlátara.

Eva Joly tjáir sig um Lúxemborg og stórfyrirtækin á Facebook. Hún hefur lengi barist manna harðast gegn skattaundanskotum og -svikum í gegnum slíka aflandsstarfssemi.

Í einni færslu segir hún að velmegunin í Lúxemborg sé á kostnað annarra Evrópuríkja. Afhjúpanirnar hljóti að senda rafstraum til allra þeirra sem hingað til hafa látið eins og ekkert sé.

Og í annarri færslu segir hún:

Jean-Claude Juncker, Président de la Commission Européenne na plus le choix. Il doit agir ou partir!

Annað hvort gerir Juncker eitthvað í málunum eða lætur sig hverfa!
Biermann um Vinstri flokkinn – aumar leifar

Wolf Biermann var á sínum tíma mjög umtalaður maður.

Biermann er söngvari og skáld og var á upphaflega kommúnisti – svo eldheitur að hann flutti frá Vestur-Þýskalandi til Austur-Þýskalands til að geta búið í kommúnísku ríki. Hann er af gyðingaættum og faðir hans var myrtur í Auschwitz.

Þannig hefur Biermann ákveðna lykilstöðu í nútímasögu Þýskalands.

Biermann var ekki nema sautján ára þegar hann flutti til Alþýðulýðveldisins, eins og það hét þá. Hann komst þó fljótt upp á kant við kommúnistaflokkinn og þegar hann var í söngferðalagi í vestrinu 1976 ákvað austur-þýska stjórnin að svipta hann ríkisborgararétti og hleypa honum ekki aftur inn í landið.

Biermann söng ekki aftur í austurhluta Þýskalands fyrr en eftir að Múrinn féll – á sunnudaginn eru liðin 25 ár síðan það gerðist og kommúnisminn í austur-þýskalandi leið undir lok.

Minningarathöfn um Múrinn var haldin í Bundestag, þýska þinginu í Berlín, í fyrradag. Biermann, sem nú er 77 ára, var boðið þangað til að syngja.

En hann lét það ekki nægja, heldur fór hann líka að tala – í óþökk forseta þingsins, Norberts Lammerts.

Biermann skammaðist út í Vinstri flokkinn, Die Linke, eins og hann heitir á þýsku. Sá flokkur er að nokkru leyti arftaki SED, gamla stjórnarflokksins í Alþýðulýðveldinu.

Drekar hafa lengi verið Biermann hugleiknir, hann sagðist hafa verið drekabani þegar hann var í austrinu, en það væri þó ekki hægt að ætlast til að hann upprætti drekahreiður eins og væri í Die Linke.

Flokkurinn væri aumar leifar þess sem eitt sinn var – og var sem betur fer hægt að sigra. Die Linken væru ekki ekki vinstri eða hægri, heldur einungis afturhald.

Þetta vakti harkaleg viðbrögð í þinginu. Sumir á hægri vængnum klöppuðu, Die Linke mótmæltu en þingfosetinn skammaði Biermann fyrir að halda ræðu í óleyfi þegar hann átti aðeins að syngja. Hann mætti tala ef hann yrði kosinn sem þingmaður. Biermann sagði að sér hefði líka verið bannað að tala í Austur-Þýskalandi.

Hér má sjá þessa uppákomu. Biermann söng lagið Die Ermutigung, það er frá 1968 og var tileinkað vini Biermanns sem sat í varðhaldi hjá Stasi.
Þorsteinn: Af hverju sagði Seðlabankinn það ekki?

Það er mikill fengur fyrir Eyjuna að Þorsteinn Pálsson skuli vera farinn að skrifa vikulega pistla hér á vefsvæðið.

Þorsteinn er ekki maður stórra orða, en greinar hans eru skrifaðar af þekkingu og rökfestu. Maður þarf ekki alltaf að vera sammála honum, en maður græðir yfirleitt eitthvað á lestrinum.

Í pistli sem birtist í dag og ber yfirskriftina Er hroki í boðskap Seðlabankans? leggur Þorsteinn út af tveimur atburðum í vikunni, mótmælum á Austurvelli og stýrivaxtalækkun Seðlabankans og ræðu sem Már Guðmundsson flutti af því tilefni.

Þar talaði Már Guðmundsson um að bjart væri framundan í íslensku efnahagslífi, en varaði við launahækkunum.

Þorsteinn skrifar:

Fullyrðing bankans um að útlendingar horfi með stjörnur í augunum til efnahagsundursins hér rímar illa við það álit að útilokað sé að borga sömu laun og þau lönd sem sögð eru öfunda okkur svo mikið.

Þó að rétt sé að halda til haga góðum árangri þarf að segja satt um veikleikana sem gera það að verkum að við stöndum ekki jafnfætis grannþjóðunum. Þær öfunda okkur ekki af miklu minni framleiðni, gjaldeyriskreppu, höftum, lánshæfismati við mörk ruslflokks, neikvæðu framlagi útflutnings til hagvaxtar og spá um viðskiptahalla. Af hverju sagði Seðlabankinn það ekki?
Hangir á höftum

„Þetta hangir allt saman á höftunum.“

– Ásgeir Jónsson hagfræðingur, peningamálafundi Viðskiptaráðs, 6. nóvember 2014
Bull um eldgos á Íslandi

Bandaríski öldungadeildarþingmaðurinn Lisa Murkowski er ein aðalsprautan bak við Arctic Circle ráðstefnuna sem farið er að halda árlega á Íslandi.

Murkowski er frá Alaska og hún er það sem kallast big oil, gætir hagsmuna olíurisa. En hún er líka nýr formaður orkumálanefndar Bandaríkjaþings.

Murkowski flutti ræðu við setningu Arctic Circle í Hörpu fyrir nokkrum dögum.

Svo fór hún til síns heima, fagnaði sigri Repúblikana í þingkosningum, hélt ræðu við það tilefni og sagði að eldgosið í Holuhrauni á Íslandi mengaði meira en allir bílar og verksmiðjur Evrópu næstu þúsund árin.

Ekki er vitað nákvæmlega hvaðan konan hefur þetta rakalausa bull, en líklega hefur hún heyrt það á Íslandi. Vanþekkingin er æpandi fyrir manneskju í svo hárri stöðu – og hugsanlega hættuleg.

Murkowski er í stjórn Arctic Circle ásamt Ólafi Ragnari Grímssyni, pútínistanum Artur Chilingarov – þeim sem setti rússneska fánann á Norðurpólinn – og þar eru líka grænlenski stjórnmálamaðurinn Kuupik Kleist og Ahmed Al Jaber, ráðherra frá Sameinuðu arabísku furstadæmunum.
Afhjúpun: Skattsvik stórfyrirtækja í gegnum Lúxemborg

Við lifum á öld þegar stórfyrirtæki geta keypt heila stjórnmálaflokka, nánast eignast ríkisstjórnir og hafa heri lögfræðinga á sínum snærum til að móta lögin, fara á snið við þau, reka erindi sín.

Við finnum áhrif þessa út um allan heim – líka á Íslandi. Og stórfyrirtækin hafa líka feikilegt afl til að móta almenningsálitið sér í hag.

Á vef International Consortium of Investigative Journalists má nú lesa gögn – byggð á leka – sem sýna hvernig stórfyrirtæki nota skattaskjól í Lúxemborg til að komast hjá því að greiða skatta í öðrum löndum.

Það eru milljarðar á milljarða ofan sem fara þarna í gegn, en meðal fyrirtækja sem þarna eru nefnd til sögunnar eru Pepsi, IKEA, AIG og Deutsche Bank.

Í einu húsi, Rue Guillaume Kroll númer 5, eru staðsett 1600 fyrirtæki.

Það fylgir svo sögunni að endurskoðunarfyrirtækið Pricewaterhouse Coopers aðstoði mörg af þessum fyrirtækjum við skattaundanskotin.

Þarna er meinsemd sem þarf að komast fyrir – lýðræðisríki geta ekki þola að stórfyrirtæki og fjármálaöfl séu utan og ofan við samfélagið.
Tvö mál

Við erum með tvö mál í gangi núna í fjölmiðlum sem eru það sem kallast algjör non issue.

Þau hverfa líklega fljótlega – eftir helgina getum við farið að rífast um skuldaleiðréttingu ríkisstjórnarinnar.

Það er þó alvöru málefni til að takast á um.

En annað málið er hvort Ólafur Ragnar Grímsson ætli að verða forseti áfram í kosningum eftir tvö ár – eða hvort Jón Gnarr eða einhver annar fari í framboð.

Þetta nær hámarki í frétt í dag þar sem er sagt frá því að gríðarlegur meirihluti þeirra sem hlusta á Útvarp Sögu vilji að Ólafur haldi áfram.

Einn Söguliðinn orðar það svo:

Fólkið vill sinn herra Ólaf og ekki einhverja undirmálsmenn á Bessastaði.

Svo er það umræðan um Reykjavíkurflugvöll og norðausturbrautina þar sem löngu er búið að ákveða að leggja niður en fór allt í einu að heita „neyðarbraut“.

Í þeirri umræðu hefur einn spekingurinn á Alþingi tekið sig til og lagt þetta fram í umræðuna:

Hvað kemur næst? Þarf ekki næst að fylla Reykjavíkurhöfn til að búa til fleiri kaffihús?

Eins og einhver sagði: „You couldn't make up this shit!“
Tvær myndir af Íslandi

Stjórnmál geta verið æði ruglingsleg. Hér eru dregnar upp tvær myndir af íslensku þjóðfélagi eins og það er í dag.

Sú fyrri er eftir Má Guðmundsson seðlabankastjóra:

Auðvitað dauðöfunda allir okkur af þeirri stöðu sem við erum í. Slakinn í hagkerfinu að hverfa, eftirspurn eftir vinnuafli að aukast, atvinnuleysið á niðurleið, verðbólgan við eða undir markmiði, hagvöxtur með því hæsta sem gerist meðal þróaðra ríkja og spáin um hagvöxtinn á næsta ári er að hann verði upp, til viðbótar, og svo hnígi hann aftur í átt að því sem kannski getur staðist til lengdar. Og síðan erum við með viðskiptaafgang og ég held að þetta sé allt harla gott.

Sú síðari er eftir Bolla Héðinsson hagfræðing:

Það er mikil einföldun að halda að verkfall lækna sé aðeins afmörkuð kjaradeila hóps sem vill sækja kjarabætur. Kjaradeila lækna er aðeins toppur ísjakans, birtingarmynd þess sem koma skal í hinu hægfara hnignandi hagkerfi Íslendinga. Hagkerfi sem líður fyrir forystuleysi og skort á framtíðarsýn fyrir samfélag sem þarf að keppast um að halda í hvern einasta einstakling, ekki aðeins lækna.

Landflótti menntaðs vinnuafls er staðreynd svo eðlilegast er að horfa til þess hverju menntafólkið og aðrir sem kjósa að flytja til útlanda eru að sækjast eftir. Laun hljóta að vega þar þungt en afkoman ræðst af svo miklu fleira en greiddum launum. Þar skipta önnur lífsgæði ekki síður máli s.s. frítími en ekki síst stöðugleiki, það að vita að hverju maður gengur í rekstri heimila og fyrirtækja.

Hvað segja lesendur?
Gæðakonur, Vonarlandið, Gvendur Jóns

Steinunn Sigurðardóttir er gestur í Kiljunni í kvöld og segir frá nýrri skáldsögu sem nefnist Gæðakonur. Þetta er sprellfjörug bók um heim þar sem karlar kunna að vera óþarfir.

Við hittum Kristínu Steinsdóttur við þvottalaugarnar, en bók hennar Vonarlandið gerist að hluta þar. Hún fjallar um fátækar ungar konur sem flytja til Reykjavíkur á seinni hluta nítjándu aldar til að freista gæfunnar.

Gagnrýnendur ræða um Öræfi eftir Ófeig Sigurðsson og Kamp Knox eftir Arnald Indriðason.

Í dagskrárliðnum Bókum og stöðum förum við á slóðir Hendriks Ottóssonar, höfundar bókanna um Gvend Jóns í Vesturbænum í Reykjavík.
Verra en maður hélt það yrði

Margir urðu til að vara við stóru íbúðablokkinni sem er risin við Mýrargötu.

Það er verið að leggja lokahönd á hana, sýnist manni, íbúðir eru til sölu á uppsprengdu verði.

Það er ekki síst útsýnið sem trekkir – blokkin er auglýst með því að þaðan sé svo gott útsýni.

Þá er eins gott að vera staddur í húsinu sjálfu – því það spillir útsýni allra hinna.

Því útkoman er verri en svartsýnustu menn héldu. Þetta hús er eins og stórt æxli þarna á hafnarsvæðinu.

Enda er það byggt með þeirri græðgishugsjón sem virðist allsráðandi nú – að hafa nýtingarhlutfallið bara nógu andskoti hátt, þenjast út í hvern einasta rúmsentímeter sem skipulagið leyfir.

Og skítt með alla fagurfræði, þokka eða samræmi.

Hugsanlega seljast þessar íbúðir á hinu háa verði – það þá eins gott að gera það í tæka tíð. Einhvern veginn blasir við að innan tíðar verði verðfall á húsnæði.
Lítilmótlegt

Það getur varla talist heppileg ákvörðun að reka stóran hóp af fullorðnum konum sem hafa séð um ræstingar í Stjórnarráðinu. Nei, heldur er það lítilmótlegt.

Manni skilst að konurnar sé margar um sextugt – það er ekki aldurshópur sem á auðvelt með að fá vinnu aftur. Líklegt er að sumar þeirra lendi á atvinnuleysisbótum.

Síðan gerist það að eitthvert ræstingafyrirtæki úti í bæ tekur að sér þrifin.

Þar eru komnir inn milliliðir sem geta haft arð af starfseminni um leið og þeir borga starfsfólki sínu (oft verktökum) lágmarkslaun.

Nú er ég alveg viss um að ekki hefur verið fjallað um þetta mál í ríksstjórninni – svona er ákveðið af einhverjum embættismönnum.

En þetta lítur býsna illa út – að reka lægst launuðu starfsmennina í sjálfu Stjórnarráðinu út á guð og gaddinn.

„Svona gerir maður ekki,“ var einhvern tíma sagt af svipuðu tilefni. Þetta er nokkurs konar kapítalismi andskotans – því miður sjáum við alltof mikið af honum, bæði í stóru og smáu.

Friðrik Jónsson, einn pistlahöfunda Eyjunnar, orðar það svo á Facebook:

Klassi yfir þessu eða hitt þó. Þetta er einhver alhallærislegasta einkavæðing sem hugsast getur, því eina leiðin til að ríkið spari á þessu fé er með því að þrifin verði lélegri og það fólk sem sem sinnir því verði á einhverju lágmarksverktökukaupi.

Þetta er samt gott dæmi um hræsnina sem felst í nútíma hagfræði, því á meðan þessir starfsmenn eru ríkisstarfsmenn eru þeir náttúrulega dragbítar á einkaframtakið, en þegar þeir eru komnir í vinnu fyrir prívatið (en samt að sinna nákvæmlega sömu störfunum inni á sömu ríkisstofnunum) eru þeir magically orðnir hluti af aukinni framlegð og svo framvegis.

Bullum súru og sætu kökurnar…
Svavar Knútur – þegar hann var á Mogganum

Svavar Knútur, sá sem stóð fyrir mótmælunum á Austurvelli í gær, er ekki bara tónlistarmaður.

Svavar var nefnilega blaðamaður á Morgunblaðinu fyrir svona áratug – ég man að ég reyndi að fá hann í Silfur Egils á sínum tíma en þá var hann hikandi, mig minnir að hann hafi haldið að hann yrði of taugaveiklaður í sjónvarpi fyrir framan alþjóð.

Nú er hann greinilega orðinn sviðsvanari, en ástæðan fyrir því að ég hafði áhuga á Svavari Knúti á sínum tíma voru greinar sem hann skrifaði reglulega í blaðið undir yfirskriftinni Viðhorf. Það voru fleiri sem skrifuðu þessa dálka – greinar eftir Ásgeir Sverrisson voru til dæmis framúrskarandi skemmtilegar og beittar.

Af gamni mínu fletti ég upp nokkrum viðhorfsgreinum eftir Svavar Knút á hinum frábæra vef timarit.is.

Einn pistill nefnist Mín græna lífssýn, er frá 5. október 2004, en þar segir að hagvöxtur geti ekki verið mælikvarði á hamingju.

Svo er þessi pistill er frá 24. ágúst 2004, hann nefnist, Skynsemi og tilfinningar, þar er því haldið fram að tilfinningarök geti verið jafngild því sem við köllum skynsemi.

Hér að neðan er pistill sem nefnist Skýrleiki, hann er frá 13. desember 2005 – þarna er mælt með heiðarleika í mannlegum samskiptum og því að fólk sigrist á óframfærni sinni og tjái sig.

Kannski er þarna að finna skýringuna á því að Svavar hikaði við að koma í Silfrið – en hann má eiga að hann steig fram seinna.
Minnkandi aðdráttarafl Þingvalla og stórhátíðir íslenska ríkisins

Sigrún Magnúsdóttir, formaður þingflokks Framsóknarflokksins, var að ræða það um daginn að ekki væri seinna vænna en að fara að undirbúa alþingishátíð á Þingvöllum 2030.

Slík alþingishátíð var haldin á Þingvöllum 1930 og þótti merkur viðburður í sögu hins nýfullvalda ríkis, svo var lýðveldið stofnað á Þingvöllum 1944, þar var fagnað 1100 ára afmæli Íslandsbyggðar 1974, svo var það 50 ára lýðveldisafmælið 1994 og loks kristnitökuafmælið árið 2000.

Fimm stórar hátíðir á Þingvöllum á 70 árum. Það er allnokkuð. Reyndar má geta þess að dálítið fjaraði undan hátíðunum eftir því sem á leið. Hátíðin 1974 þótti einstaklega leiðinleg, 1994 var stóra þjóðvegahátíðin og 2000 var fámennt.

Sigrún setti raunar líka fram þá hugmynd að nýtt þing gæti komið saman á Þingvöllum eftir kosningar. Tók reyndar sjálf fram að það sé rómantísk hugmynd.

Ýmislegt er að skoða í þessu sambandi – eins og til dæmis að Alþingi hefur komið saman í Reykjavík síðan 1844. Það var fyrst í Latínuskólanum, nú MR, og svo í Alþingishúsinu. Þinghaldið þessi 170 ár kemur Þingvöllum sáralítið við, þótt þar hafi verið þingstaður til forna.

Áður en Alþingi var endurreist var reyndar deilt um þingstaðinn, Fjölnismenn og Jónas Hallgrímsson vildu að Þingvellir yrðu fyrir valinu, Jón Sigurðsson kaus Reykjavík. Það var talið raunsærra. Þingið á Þingvöllum hafði gengið í gegnum langt niðurlægingarskeið áður en það var lagt niður 1798. Þá var þar aðallega dómstóll – og ekki alltaf vel þokkaður á tíma þegar alþýða bjó við harða kúgun.

Annað sem hefur breyst er að Þingvellir hafa ekki sama sess í vitund þjóðarinnar og áður. Á 19. öld var „skundað á Þingvöll“, þar voru haldnir Þingvallafundir og sendar bænaskrár til konungs. Þegar bílar komu fyrst til Íslands urðu Þingvellir vinsæll staður fyrir skemmti- og lautarferðir – þeir voru í mátulegri fjarlægð frá þéttbýlinu.

Nú flengist fólk á jeppum upp um fjöll og firnindi. Aðrir staðir þykja tilkomumeiri en Þingvellir. Helgustu vé íslenskrar náttúru eru í raun uppi á hálendinu þangað sem enginn fór áður. Þingvellir hafa ekki sama aðdráttarafl og áður – ekki bæta úr skák sumarbústaðirnir sem eru mjög skringilega niðurkomnir inni í þjóðgarðinum og mengun í vatninu sjálfu. Og það er ekki einu sinni almennileg veitingasala á svæðinu – þótt húsið hafi verið illa farið var óneitanlega nokkur hátíðarbragur yfir því að fara á Hótel Valhöll.
Sérlega snjöll spennumynd

Kvikmyndin Gone Girl gæti hugsanlega farið flokk bestu spennumynda allra tíma. Hún er byggð á skáldsögu eftir Gillian Flynn – hana hef ég ekki lesið.

En myndin er ótrúlega spennandi – án þess að nokkurn tíma sé hleypt af byssu. Það er frekar óvenjulegt þegar bandarísk mynd á í hlut. Um daginn sá ég bandaríska mynd þar sem tugir manna lágu í valnum. En hún var ekki vitund spennandi.

Gone Girl er ekki eins og rútínumyndir og rútínuspennusögur sem úir og grúir af – þar sem er eins og skrifað upp í skema – þarna er til staðar eitthvað ósagt, eitthvað sem maður veit ekki en skynjar, undirtexti. Myndin kitlar stöðugt forvitni áhorfandans.

Það kemur á daginn að það er ekki bara eiginkonan sem er versta flagð heldur heldur er eiginmaðurinn durtur sem hefur misboðið henni með bjórdrykkju, sófasetum og áhorfi á íþróttakappleiki í sjónvarpi. Maður getur jafnvel sett sjálfan sig í þessi spor.

Allt þetta er manni birt smátt og smátt í óvæntum og snjöllum vendingum. Og í lokin spyr maður hvort þau verðskuldi kannski hvort annað. En þá er maður búinn að sitja á sætisbrúninni í tvo og hálfan tíma.
Ég skil ykkur

Je vous ai compris eru fræg orð sem De Gaulle Frakklandsforseti lét falla í hinni miklu krísu vegna nýlendunnar Alsírs.

Ég skil ykkur.

Þetta lægði öldur, þó ekki hafi verið nema um tíma. De Gaulle er minnst sem merkasta stjórnmálamanns í sögu Frakklands.

Hann lenti í ýmsum vandræðum, lét sig hverfa og kom aftur – varð svo endanlega viðskila við þjóð sína 1968.

Þá var hann hættur að skilja.

En stundum þarf ekki meira hjá stjórnmálamönnum. Það ætlast enginn til þess að þeir hafi svör við öllu, viti allt eða geti leyst öll mál.

Hins vegar kemur þvergirðingur og þótti ekki vel út – og enn verr á tíma þeirrar hröðu upplýsingamiðlunar sem einkennir nútímann.

Mér hefur heyrst að mótmæli sem eru boðuð á Austurvelli í dag snúist ekki síður um stjórnunarstíl en stjórnarstefnuna.

Maður hlýtur líka að leita skýringa á því hvers vegna ríkisstjórnin er orðin svo óvinsæl. Hún hefur ekki lent í neinum hrakförum eins og Icesave reyndist fyrir síðustu ríkisstjórn. Icesave nánast eyðilagði hana.

Það er náttúrlega ekki nema hluti vandans, en kannski mætti stinga upp á því við ráðherra að þeir sýni aðeins meiri auðmýkt – og skilning.
Olíufélög hætta við stór leitarverkefni

Orkumarkaðurinn í heiminum hefur breyst allverulega undanfarin ár, eins og áður hefur verið nefnt hér á síðunni.

Eins og lesa má í þessari grein sem birtist í The Economist fyrir fáum vikum hefur olíuverð hrapað – en kostnaðurinn við að leita að olíu hefur síður en svo lækkað.

Ein ástæðan er minni vöxtur í heiminum, en einnig mikið framboð af olíu.

Á sama tíma hefur verið í gangi olíuleit víða í heiminum, sífellt meira fjármagni hefur verið varið í hana – ein afleiðingin er sú að eftirspurn eftir leitarbúnaði hefur aukist og kostnaðurinn líka.

Nú er svo komið, samkvæmt Economist, að olíuiðnaðurinn er að hætta við alls kyns verkefni sem hafa verið á döfinni, sum býsna stór. Þar eru sérstaklega nefnd verkefni á norðurslóðum, en einnig í Alaska og Mexíkóflóa. Olíuverðið stendur einfaldlega ekki undir þessu.

Þannig er stórt verkefni hins norska Statoil í Barentshafi í uppnámi og er búist við að félagið muni segja upp 1500 starfsmönnum á þessu ári. Norðmenn búa sig undir minnkandi tekjur af olíu – og lágt olíuverð er farið að hafa mjög alvarleg áhrif á efnahag Rússlands.

Olíufélögin eru semsagt að spara – reyndar leita þau líka meira í jarðgas (og olíu sem því fylgir), en Economist segir að ef verðið haldi áfram að lækka geti jafnvel reynst of dýrt fyrir félögin að fjárfesta í stórum verkefnum á því sviði.

Svo er náttúrlega spurning hvort þetta sé ekki jafn gott, ef marka má nýja skýrslu loftslagsnefndar Sameinuðu þjóðanna. Hún er frekar svört og þykir sýna að áhrif loftslagsbreytinga séu meiri en áður hefur verið talið. Þar má sérstaklega nefna áhrif á höfin sem hlýna og súrna.
Arctic Circle: Nýlendustefna og rányrkja?

Bryndís Snæbjörnsdóttir er prófessor við listaskóla í Gautaborg og myndlistarmaður sem fjallar í verkum sínum mikið um náttúru og umhverfismál eins og sjá má hér.

Hún var ein þeirra sem sat ráðstefnu Arctic Council sem fór fram í Hörpu nú í vikunni.

Bryndís gagnrýnir ráðstefnuna harðlega í Facebook færslu, segir hana snúast um hag stórfyrirtækja, nýlendustefnu og rányrkju.

Hún segist vera mjög döpur yfir því að Ísland skuli halda ráðstefnu af þessu tagi.

Orðrétt skrifar Bryndís:

Two days attending the Arctic Circle conference in Reykjavik is enough – what a disappointment. It is so utterly corporate and overwhelmingly exploring the arctic as an object of colonisation which we all want a stake in. I am so sad that Iceland is hosting an event of this kind. The emphasises in almost every presentation and session is so totally wrong…. have we learnt nothing?
Ríkisstjórn með lágmarksfylgi

Ætli Sigmund Davíð Gunnlaugsson og Bjarna Benediktsson hafi grunað þegar þeir tóku við völdum í maí 2013 að einu og hálfu ári síðar sætu þeir í einhverri óvinsælustu ríkisstjórn Íslandssögunnar?

Því þeir voru að taka við af annarri ríkisstjórn sem hafði nánast sett Íslandsmet í óvinsældum, var í rauninni fallin fyrir kosningar, lafði áfram hálfpartinn sem minnihlutastjórn og var algjörlega þrotin að kröftum.

En nú er fylgi ríkisstjórnar Sigmundar og Bjarna komið á svipaðar slóðir og fylgið við ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur var um það bil að hún var kosin frá völdum.

33 prósent mælist stuðningurinn við stjórnina í nýjum þjóðarpúlsi Gallups. Fer niður um fimm prósentustig frá síðustu könnun.

Það var því mjög skiljanlegt að Bjarni Benediktsson reyndi að slökkva elda á flokkstjórnarfundi Sjálfstæðisflokksins í morgun með því að segja að bygging nýs spítala hefjist á kjörtímabilinu. Líklega er ekkert að fara verr með stjórnina en umræðan um heilbrigðismálin – þau eru satt að segja farin að valda verulegri vanlíðan meðal þjóðarinnar.

Aftur virðast flutningar fólks til Noregs vera að magnast upp, það eru víða verkfallsátök, og almennt skynjar maður ekki að miklar vonir séu bundnar við skuldaleiðréttinguna sem á að koma fram á næstunni – seint og um síðir.

Nú er boðað til mótmæla á Austurvelli á mánudaginn undir yfirskriftinni Hysið upp um ykkur buxurnar ríkisstjórn. Allt í einu er hinn ljúfi túbadúr Svavar Knútur orðinn mótmælaforingi. Aðgerðunum virðist í raun jafnmikið beint gegn stjórnunarstílnum og stefnunni.