arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
ESB umræðan

Mér sýnist að þeir sem eru andstæðastir Evrópusambandinu séu á ansi miklum flótta þessa dagana.

Maður heyrir athugasemdir eins og þessa: Verður veðrið ekki líka alltaf gott ef við göngum í ESB?

Svo er beðið eftir að einhver fari að hlæja að brandaranum.

Það er talað um að við eigum að athuga með að taka upp svissneskan franka eða norska krónu.

Íslendingar ferðast víða um heiminn. Hverju eru þeir bættari með norskar krónur farteskinu?

Annars nefndu meðlimir viðskiptanefnd sem sátu í Silfri Egils í gær merkilegan punkt. Nefndin hafði fengið í hendurnar stórt og mikið frumvarp, eitt af þeim sem berst okkur í gegnum EES samstarfið.

Með frumvarpinu fylgdu þau skilaboð að nefndin mætti ekki breyta neinu í frumvarpinu nema ef til vill nafni þess.

Svona fyrst menn eru að tala um fullveldisafsal – og landráð…

Annars er þetta stórkostleg samantekt hjá Baldri. Þá ekki síst ummæli Páls Péturssonar um að atvinnuleysi myndi aukast vegna EES samningsins, við myndum þá detta í meðaltalsatvinnuleysi í Evrópu:

„Þeir [forkólfar stéttarfélaganna] virðast loka augunum fyrir því að við erum að gerast aðilar að efnahagssvæði þar sem fast atvinnuleysi er um 10%. Með svipuðu lögmáli og vatnið rennur undan brekkunni hlýtur atvinnuleysi hér að aukast til stórra muna.“

(Páll Pétursson, umræður á alþingi 25.08.92)

Hefur maður heyrt þetta oftar?
Landráð

Eins og ég hef áður upplýst hefur Jón Magnússon, þingmaður Frjálslynda flokksins, margoft mætt með merki Evrópusambandsins í Silfur Egils.

Hann var í þættinum í dag – reyndar ekki með merkið – en upplýsti að hann vildi að Íslendingar færu í aðildarviðræður við Evrópusambandið.

Sló reyndar þann fyrirvara – sem ætti að þykja sjálfsagður – að ef ekki náist nógu góður samningur muni hann greiða atkvæði gegn honum.

Á sama tíma les maður þessi ósköp eftir ungan mann sem titlar sig formann Félags ungra frjálslyndra. Undir fyrirsögninni:

Landráð í Silfri Egils.
Byggjum í Viðey!

Ég hef aldrei skilið hvers vegna Viðey á að vera óspjölluð „náttúruparadís“ út á Sundunum. Í Viðey hefur lengstum búið fólk; þar voru meira að segja verksmiðjur snemma á síðustu öld.

Þess vegna sýnist mér þetta vera sniðugar hugmyndir – að leggja Sundabraut á brúm um austurenda Viðeyjar og byggja í framhaldi af því úti í eyjunni.
Ævintýri í Berlín

Ég skrifaði þessa færslu síðasta sumar eftir að hafa skoðað leikhúsið sem Helgi Björns rekur í Berlín – nú er hann tilnefndur til verðlauna þar úti og ég endurbirti færsluna til gamans.

Ég rakst á Helga Björnsson fyrir tilviljun á Friedrichstrasse í Berlín. Hann sýndi mér leikhúsið sem hann stjórnar nú í Admiralspalast. Mig hafði aldrei órað fyrir því að þetta væri svona stórt. Helgi segir að húsið sem er byggt umhverfis garð hafi gólfflöt Kringlunnar. Þarna eru fjögur leikhús, hið stærsta rúmar 1700 manns í sæti, salurinn á hæðinni fyrir ofan rúmar næstum því jafn marga og Þjóðleikhúsið.

Þetta er sögufrægt hús. Þarna var upphaflega skautasvell, fólk sat prúðbúið í stúkum kringum svellið, naut veitinga og horfði á herlegheitin. Uppi voru böð, sturtur fyrir pupulinn, laugar og nudd fyrir fína fólkið.

Síðar var húsinu breytt í leikhús. Þarna sungu Comedian Harmonists. Þarna spilaði hinn ungi Yehudi Menuhin á fiðlu. Það var byggð sérstök stúka fyrir Hitler. Það var merkilegt að húsið skyldi standa eftir stríðið; allar byggingar í kring voru sprengdar til grunna. Eftir stríðið hafði óperan aðsetur þarna um skeið.

Það var þarna að Kommúnistaflokkurinn sameinaðist sósíaldemókrötunum í austrinu og úr varð Sosialistische Einheitspartei Deutschlands – flokkur nýrrar tegundar – flokkurinn sem ríkti svo í Þýska alþýðulýðveldinu. Frægt var handatak Wilhelms Pieck og Ottos Grotewohl og birtist á ótal ljósmyndum sem var dreift um landið. Þetta áttu að vera sögulegar sættir milli komma og krata – en svo var þetta auðvitað hreinn stalínistaflokkur.

Helgi fór með mig um allt leikhúsið. Við klifruðum meira að segja upp mjóan stiga upp á þak. Staðsetningin er einstök; norðurhluti Friedrichstrasse var í niðurníðslu þangað til fyrir nokkrum árum – nú er þetta að verða líflegt og skemmtilegt svæði. Stórhugurinn er mikill hjá Helga og félögum; í húsinu er mikil starfsemi og þeir hafa aflað stórra fjárhæða til að byggja upp þetta glæsilega hús.

Allt virkar það mjög ævintýralegt.
Botninn

Þetta var líka sagt þegar hlutabréfamarkaðurinn var í 5400 stigum, þá átti hann að vera kominn á botninn.

Maður heyrði jafnvel orðið „kauptækifæri“.

Nú er hann í 4800 stigum. Þá koma menn fram og tala um botn.

Málið er að það veit enginn hvar botn hlutabréfamarkaðarins er.

Og allra síst þeir hjá greiningardeildunum.
Menn með furðulegar hugmyndir

Það er ekki að spyrja að spillingarbælinu Orkuveitu Reykjavíkur. Maður hélt að fyrirtækið myndi taka því rólega eftir ævintýri síðustu ára: Hinn fáránlega kostnað við Orkuveituhúsið og misheppnaðar tilraunir yfirmanna OR til að auðgast á REI ævintýrinu.

En nei. Nú vilja þeir fara að nota peningana í sjóðum OR til að kaupa risastóra lóð uppi á Hálsi. Væntanlega til að sé hægt að byggja ennþá meira.

Annars er eitt merkilegt í þessu. Maður var eiginlega viss um að Guðmundur Þóroddsson yrði látinn fara – og kannski Hjörleifur Kvaran líka. En um leið og ákveðið var að Villi sæti áfram sem oddviti Sjálfstæðisflokksins í borginni lokaðist sá möguleiki.

Það var ekki hægt að láta þá sæta ábyrgð en ekki hann.

Og þeir gátu varpað öndinni léttar.
Klofin Framsókn

Ef marka má þessa ræðu sem Valgerður Sverrisdóttir hélt á Iðnþinginu í gær þá er Framsóknarflokkurinn þverklofinn í afstöðunni til Evrópu. Það hlýtur að koma sá dagur að flokksmenn geri út um málefnaágreininginn.

Valgerður sagði :

„Við erum Evrópuþjóð og eigum sögulega og menningarlega samleið með Evrópu. Langstærstur hluti viðskipta okkar er við Evrópuþjóðir. Vegna þessara nánu tengsla ákvað Ísland árið 1994, ásamt öðrum EFTA-ríkjum, að gerast þátttakandi í Evrópusamrunanum. Aðild okkar að Evrópska efnahagssvæðinu var mjög umdeilt mál á sínum tíma en nú eru í raun allir sammála um að aðild hafi verið rétt ákvörðun.

Mér segir svo hugur að eins muni það verða ef við gerumst aðilar að Evrópusambandinu. Það verður umdeilt í aðdragandanum og að einhverju leyti á meðan á aðildarviðræðum stendur, en ef við næðum samningi sem þjóðin teldi hagstæðan og myndi samþykkja í þjóðaratkvæðagreiðslu, hef ég þá trú að niðurstaðan myndi verða okkur farsæl.

Það sem fyrst og fremst fengist með slíkri aðild er að mínu mati aukinn stöðugleiki og meira öryggi til framtíðar.“
Hvers vegna lækkun?

Maður fær í magann yfir lækkun krónunnar. Hvað boðar þetta?

Marinó Gunnar Njálsson spyr á vef sínum hvort þetta eigi eðlilegar skýringar eða hvort spákaupmenn séu að gera atlögu að krónunni?
Þeir hafa vinninginn í morðum

Hans Haraldsson skrifaði mér vegna greinar um Ísrael/Palestínu hér að neðan:

„Frekt nýlenduveldi, ha!?

Muni ég rétt þá tóku Ísraelar þessi svæði af Egygyptum og Jórdönum í varnarstríðinu 1967 þegar nágrannaríkin reyndu að gera útaf við Ísrael. Viðkomandi lönd höfðu lagt þessi landsvæði undir sig í fyrri tilraun til þess að þurrka Ísrael út.

Hversu margar nýlendur hafa verið stofnaðar með þessum hætti?

Hvað varðar nýbyggðirnar þá ætti nú að vera hægt að sýna einhvern skilning á þeirri hugsun sumra í Ísrael að landið þyrfti að vera sem sterkast og fjölmennast í ljósi þess hversu áhugasamir nágrannarnir hafa lengst af verið um að þurrka það út.

Mér þykir vilja þínum til skilnings nokkuð ójafnt dreift því að svo talar þú um hrikalegar aðstæður sem reki Palestínumenn í fang Hamas. Voru ungir Þjóðverjar þá reknir í fang Nasismans af ytir aðstæðum? Fólk hlýtur að hafa eitthvað val.

Reyndar gæti maður best skilið þessa færslu þína þannig að þú héldir að Ísraelar væru á nú Gaza að gamni sínu en ekki vegna þess að eldflaugum rignir yfir landamærin.“

Ég fann mig knúinn til að svara honum:

„Ísraelsmenn hafa vinninginn í morðum, þeir eru eins og Manchester United morðanna á þessu svæði miðað við Þrótt Neskaupsstað sem Palestínumenn eru.

Ísrael er stofnað sem nýlenduríki í lok nýlendutímans 1948. Upphafið er reyndar hin fræga Balfour yfirlýsing frá 1917.

Þú hefur væntanlega ekki komið þarna og séð afleiðingar kúgunarinnar og hversu ójafnt er gefið?

Það er voða auðvelt að skrifa svona ef maður situr bara í þægilegum stól í Reykjavík

Ég tek það fram að ég er lítt hrifinn af Hamas, en ég get vel skilið að fólk sem elst upp við þessar aðstæður fyllist af hatri. Því miður.

Eitt er að hafa hertekið þessi svæði í stríði gegn fjandsamlegum nágrönnum, annað er að stela þeim með stórfelldri uppbyggingu byggða landtökumanna.

Landtökumennirnir eru líka að miklum hluta ofstækisfullir bókstafstrúarmenn sem hafa engan áhuga á að lifa í friði við nágranna sína, heldur láta sig dreyma um Stór Ísrael – Eretz Ysrael – sem nær yfir alla Júdeu og Samaríu.

Þetta fólk vitnar í Biblíuna þegar það segist hafa rétt til landránsins.

Það þarf ekki að drepa sjálft eða skjóta eldflaugum vegna þess að það hefur einn öflugasta her í heimi til að framkvæma drápin fyrir sig.

Í mínum huga er það algjörlega sambærlilegt við ofstækismenn í röðum Íslamista. Eða muna menn ekki eftir Baruch Goldstein sem myrti tilbeiðendurna þrjátíu í moskunni í Hebron 1994.

Gröf hans er nú orðin helgur staður.

Það er mikið verkefni að reyna að slökkva þennan eld, en því miður er hætt við að Bandaríkin sem hugsanlega hafa vald til þess geri það ekki. Það breytist því miður varla þótt demókrati verði kosinn forseti Bandaríkjanna.“
Kína, Björk og Öryggisráðið

Þetta bréfkorn barst frá velunnara síðunnar:

„Er ekki tímabært að velta fyrir sér hvort ummæli Bjarkar á Kínatónleikunum hafi ekki eyðilagt möguleika Íslendinga til að fá sæti í Öryggisráðinu? Kínverjar voru jú búnir að lýsa yfir stuðningi við framboðið, en nú hafa þeir verið móðgaðir herfilega. Má ekki fastlega búast við því að Ingibjörg Sólrún geri sér ferð í kínverska sendiráðið til að biðjast afsökunar? Annað eins þarf nú að gera fyrir sæti í öryggisráðinu…

Eins gott að Björk móðgi enga múslima – þá fyrst fer nú að hitna í kolunum og pantanir á íslenskum fánum að streyma inn.“
Rauðhetta

Rauðhetta var sett upp í leikskólanum hjá Kára.

Matthías lék úlfinn. Hann lagði mikið í hlutverkið, gerði sitt til að vera hræðilegur, en Kári telur samt að hann hafi ekki verið mjög hræðilegur. Fannst hann líkari kisu en úlfi. Matti var með gráa sokka á höndunum; þannig túlkaði hann loppur úlfsins.

Ilmur lék Rauðhettu. Hún var í rauðri kápu.

Rannveig lék ömmuna. Hún var með grænmálaðar augnabrúnir. Rannveig vildi frekar leika prinsessu svo þetta var eins konar ömmuprinsessa.

Viktor var veiðimaðurinn. Hann var nokkuð sannfærandi í hlutverkinu, enda hafði forláta skegg verið málað á andlit hans.

Þegar allt kemur til alls var þetta ágæt leiksýning og hafa spunnist af henni miklar umræður.
Kynhlutverk

Kári: Af hverju halda þessir menn að strákum þyki gaman að Barbie og stelpum þyki gaman að Star Wars?

Egill: Ha, hvaða menn eru það?

Kári: Þú varst að segja að femínestarnir segðu það.

Egill: Ha, sagði ég það?
Heimagreiðslur

Heimagreiðslurnar svokallaðar eru svo lágar að þær breyta varla miklu. Maður þarf að helst að eiga sæg barna á leikskólaaldri svo þetta verði upphæð sem er þess virði að vera heima fyrir.

Samt er prinsíppið ekki slæmt. Þessu er mótmælt vegna þess að það séu konurnar sem eru helst heima og þetta skekki stöðu þeirra á vinnumarkaði.

En langar ekki marga að vera heima með börnunum sínum? Bæði konur og karla? Er vinnan upphaf og endir alls?

Maður fer ekki í gröfina hugsandi – guði sé lof að ég vann svona mikið.

Einu sinni var ein fyrirvinna á hverju heimili. Karlinn. Það dugði til að framfleyta fjölskyldum. Svo fóru konur út á vinnumarkaðinn. Nú þarf tvær fyrirvinnur á flest heimili – annars ná endar ekki saman.

Er það endilega góð þróun?
Skák

Ég verð að viðurkenna að ég hef oft hugsað þetta sama og Gunni, bara ekki þorað að segja það vegna hræðslu við Hrafn Jökulsson og Guðfríði Lilju.

En fæstum skákmönnum sem ég man eftir úr æsku minni farnaðist vel.

Svo er líka hitt að skák var aðalíþróttin í Sovétríkjum kommúnismans.

Hvað segir það okkur?

Kannski við Kári höldum okkur bara við lúdóið?

(Hjálp, barnið er komið í tölvuna og byrjað að tefla!)
Steinar og keppni í bókmenntasmekk

Í Kiljunni í kvöld verður sérstaklega fjallað um rithöfundinn Steinar Sigurjónsson.

Steinar hefði orðið áttræður 9. mars en hann lést 1992. Á sama tíma er að koma út hjá Ormstungu heildarútgáfa verka hans, safn um tuttugu bóka.

Steinar átti heldur slarksama og erfiða ævi, en hann var stórmerkilegur rithöfundur af sem lagði líf og sál í verk sín.

Annað meginefni þáttarins er hinn vinsæli bókamarkaður sem nú stendur yfir í Kringlunni. Í tilefni af honum keppa Kolbrún og Páll í bókmenntasmekk.
Hvort er líklegra til að sigra?

Ég hef áður játað að mér tekst ekki að fá raunverulegan áhuga á forkosningum í Bandaríkjunum. Til þess er þetta einfaldlega of langdregið.

Mér hefur reyndar sýnst Obama vera frekar yfirborðskennd málfroðuvél. Hillary er eins og eiginmaður hennar útspekúleraður atvinnupólitíkus – en er ekki aðeins meiri súbstans í henni?

Aðallega vona ég að sá vinni sem getur sigrað frambjóðanda Repúblikana. Valdatími þess söfnuðar er orðinn nógu langur. En ég veit ekki hvort þeirra, Hillary eða Obama, er líklegra til þess.

Og svo bíð ég spenntur eftir því að sjá hvernig úrslit kosninganna virka á allt það fólk sem hefur eiginlega ekki aðra pólitík en að vera á móti Bandaríkjunum og öllu sem þau standa fyrir.

Sigur til dæmis Obama gæti flækt tilveru þess aðeins.
Lúxusvandamál

Það hlýtur að vera mikið lúxuslíf í Afganistan ef þetta er helsta vandamálið sem hrjáir þjóðina.
Pössum okkur á ákvarðanafælnum stjórnmálamönnum

Síðunni hefur borist þetta áhugaverða bréf frá ágætum kunningja. Hér er fjallað um það orðalag úr Financial Times að sé general dislike í garð Íslands. Þetta er víst ekkert persónulegt, heldur stendur erlendum fjármálamönnum stuggur af hinum miklu sveiflum sem einkenna íslenskt viðskiptalíf. Við erum semsagt ekki bara að eiga við ímyndarvanda heldur á hann sér dýpri rætur þótt stjórnmálamönnunum þyki það erfið tilhugsun. Það er kerfið sem er ekki að virka.

En hér er bréfið:

„Umræðan um íslensku fjámálakreppuna er farin í ýmsar áttir. Undarlegast sýnist mér þegar athyglin beinist nær einvörðungu að mönnum og ímynd. Hin raunverulegi vandi er strúktúr vandi. Í fyrsta lagi eru þrír stærstu bankarnir átta sinnum stærri en þjóðarframleiðsla (eitt helst einkenna lítilla hagkerfa er sérhæfing og vöxtur á alþjóðlegum mörkuðum þar sem heimamarkaður dugar ekki). Í öðru lagi hvílir þetta bankakerfi á minnsta sjálfstæða myntkerfi veraldar. Í þriðja lagi er gjaldmiðillinn í höndum alþjóðlegra spákaupmanna en aðeins um 20% af vægi krónunnar í dag ræðst af innlendum framleiðsluþáttum. Í fjórða lagi hefur viðvarandi verðbólga einkennt íslenskt hagkerfi undanfarin ár samhliða miklum hagvexti. Af þessu má ráða að aðstæður á Íslandi eru óvenjulegar.

Þegar Friðrik Jónsson kemst að þeirri niðurstöðu að umsögn analistans “There is a general dislike of Iceland” sé fyrst og fremst ímyndarvandi þá les hann ekki alla setninguna. En þar segir “every movement in the market gets magnified when it comes to Iceland.” Það sem aumingja analistinn er einfaldlega að segja er að hagfærðingum, verðbréfasölum og analistum líkar ekkert sérlega við Ísland vegna þess að þar margfaldast alltaf allt af ástæðum sem þeir skilja ekki. Ég get ekki annað en haft samúð með þessu sjónarmiði.

Gengi bréfa í Kauphöll Íslands hækkaði meira en nokkur staðar í heiminum á árunum 2003 – 2006 eða þegar offramboð var á lánsfjármagni á alþjóðamörkuðum. Gengi bréfa í Kauphöll Íslands lækkaði meira en annars staðar þegar lánsfjárkreppa skall á alþjóðlega markaði. Þetta ætti ekki að koma á óvart og hefur ekkert með ímyndarvanda að gera.

Við skulum passa okkur á stjórnmálamönnum sem reyna að koma sér undan því að taka ákvarðanir sem skipta munu sköpum (Evra, ESB, Íbúðalánasjóður, ríkisútgjöld, álver í Helguvík) með því að þrasa um einhvern ímyndarvanda sem þeir telja sig síðan geta leyst með því að tala fallega um Ísland í erlendum fjölmiðlum og setja “utanríkisráðuneytið á fullt” í að kynna Ísland.“
Almenn óvild í garð Íslands

Ég hef ferðast víða um lönd. Á ferðalögum finnur maður að það eru forréttindi að vera frá Íslandi. Alls staðar er manni vel tekið. Fólk veit kannski ekki mikið um landið, en það er yfirleitt áhugasamt og velviljað í garð þess. Fólk frá sumum löndum þarf sífellt að biðja afsökunar á tilveru sinni.

En Ísland hefur góða ímynd. Ég hef aldrei fundið fyrir öðru.

Því er skrítið að lesa að í fjármálaheiminum ríki almenn óvild – general dislike – í garð Íslands.

Hvað hafa íslenskir fjármálamenn gert til að verðskulda þetta – eða er þetta kannski bara hrein ímyndun?
Illalág

Yfir höfnina, Lækjargötu, Hljómskálagarð og Vatnsmýri gengur skæður vindstrengur í norðanátt. Það er eins og Esjan magni upp vindinn þarna. Gamall maður sem ég þekki kallaði þetta svæði Illulág eftir að hafa þurft að berjast í gegnum vindinn í Hljómskálagarðinum áratugum saman á leiðinni upp í Háskóla.

Þetta er ástæðan fyrir því að trén í Hljómskálagarðinum ná aldrei almennilegri hæð. Í raun er þetta ekki sérstaklega góður staður fyrir skrúðgarð. Skjólið er svo lítið.

Maður óttast að vindurinn fari illa með glerverkið utan á tónlistarhúsinu. Kannski hefði verið nær að nota teikningu Jeans Nouvel sem stakk upp á því að byggja húsið í líki íslensks hóls. En úr því sem komið er finnst manni um að gera að byggja sem mest þarna svo Lækjartorg fái skjól fyrir norðanáttinni.

Kannski mætti kalla tónlistarhúsið þetta – Illulág?
Sporlatir auðmenn

Fyrst menn eru að deila um Hallargarðinn, þá legg ég til að hann verði endurgerður í upprunalegri mynd.

Með gosbrunninum góða sem var þar einu sinni, fullum af börnum að sulla og busla.

En hvernig er það með auðmenn – eru þeir svona latir að ganga. Þarf virkilega að leggja akveg gegnum garðinn til að þeir komist að slotinu. Geta þeir ekki labbað þessa tuttugu metra eins og aðrir?
PR bændaforingjanna

Þetta er góð grein hjá Pétri.

Vill bændaforystan alvöru umræðu um hvernig er best að fæða þjóðina?

Þetta sem nú er farið að kalla fæðuöryggi.

Eða er þetta einungis áróðursbragð – skálkaskjól fyrir miðstýringu, óheyrilega ríkisstyrki og höft?

Ég er ekki viss.
Gott hjá Gísla

Ég hef áður tjáð þá skoðun mína að Össur Skarphéðinsson hafi alveg rangt fyrir sér um Gísla Martein. Gísli hefur á tíma sínum í borgarstjórn einkum einbeitt sér að skipulagsmálum – nú er svo komið að hann hefur mikila þekkingu á þeim málaflokki. Þetta er ekkert alltof algengt meðal íslenskra stjórnmálamanna.

Nú virðist Gísli sem formaður umhverfisráðs ætla að grípa í taumana á Reykjavíkuflugvelli þar sem eitthvert batterí sem kallast Flugstoðir telur sig hafa skipulagsvald í málum sem varða fjölda borgarbúa.
Berg konsertinn

Í boði hússins, eitthvert fegursta tónverk sem hefur verið samið:

[youtube=http://youtube.com/watch?v=LtMAz70lFX8&feature=related]
Það sem fólkið vill

Elítismi er ekki í tísku. Það er frekar í tísku að dást að því sem „gengur ofan í fólkið“. Því sem „virkar“.

Þannig er spurt í Fréttablaðskönnun hver sé besti núlifandi rithöfundur Íslands.

Svarið er Arnaldur Indriðason.

Ég er ekki búinn að skoða þetta nákvæmlega en ég spyr: Er Arnaldur betri höfundur en til dæmis Hallgrímur Helgason af því fólkið vill hann?

Það er mikið verið að flagga áhorfstölum hjá sjónvarpsstöðvunum. Þær auglýsa áhorfstölur sínar í kapp. Eins og þetta sé eini mælikvarðinn á hvað sé gott sjónvarp. En með þessum mælikvarða er síðasti þáttur Laugardagslaganna líklega besti sjónvarpsþáttur sem hefur verið gerður á Íslandi.

Í dag hefst svo miðasala á tónleika Erics Clapton.

En á fimmtudaginn flytur Sinfóníuhljómsveitinn fiðlukonsert Albans Berg.

Ég ætla að leyfa mér að halda því fram að konsertinn sé miklu merkilegri en nokkuð sem Clapton hefur gert.

En ég býst ekki við að komi nema í hæsta lagi sjö hundruð manns á tónleikana þar sem hann verður fluttur.

Ég nefni það svo í lokinn að á fyrrihluta síðasta áratugar vann ég um tíma á Alþýðublaðinu með Hrafni Jökulssyni – var reyndar um síðir boðið að verða ritstjóri blaðsins en hafnaði (hefði líklega orðið síðasti ritstjórinn). Á þessum tíma held ég að blaðið hafi haft sirka sex hundruð áskrifendur, þar af hef ég á tilfinningunni að ekki færri en tvö hundruð hafi verið dánir.

En það er enn talað um að þetta sé eitthvert besta blað sem hefur komið út á Íslandi.
Innlegg um vaxtamál

Ég bendi á merkilega greiningu á peningamálastefnunni og Seðlabankanum hér á bloggi sérfræðings sem heitir Jón Helgi Egilsson og er búsettur í New York. Rauði þráðurinn er að það gangi ekki upp að beita himinháu vaxtastigi gegn verðbólgu í umhverfi eins og er á Íslandi.

Best er að skoða líka tenglana í blogginu. Þeir vísa á skýrslu um málið og grein sem Jón Helgi skrifaði við annan mann um þetta efni árið 2001 – virðist hafa gengið ansi nákvæmlega eftir.
Alþjóðavæðing

Það var hópur af pólskum rónum í bænum í dag, á hinum hefðbundna rónastað við Útvegsbankann gamla.

Það er nýbreytni að því. Svona er alþjóðavæðing á mörgum sviðum.
Gegn ESB

Þessa mynd fann ég á heimasíðu ungs andstæðings Evrópusambandsins. Baráttan gæti orðið ansi hörð ef marka má þetta. Minnir reyndar ansi mikið á myndmál herstöðvabaráttunnar. Sama skírskotunini í þjóðernið, útlendingar sem læsa klóm í landið, fjallkonan – sem þarna er reyndar komin með sverð en talaði frekar í ljóðum á tíma baráttunnar gegn bandarískum her.
Klofningur

Björn Bjarnason sagði í eftirminnilegu viðtali hjá mér snemma í febrúar að Evrópusambandsaðild gæti klofið flokka. Þar átti hann auðvitað ekki síst við Sjálfstæðisflokkinn. Þetta vissi Davíð og þetta veit Geir Haarde þannig að það er ekki furða að sá síðarnefndi stígi varlega til jarðar í umræðunni um ESB.

En eftir því sem gjaldmiðillinn okkar verður vonlausari eykst þrýstingurinn á Sjálfstæðisflokkinn og innan hans. Allir bankastjórar stóru bankanna hafa sagst vilja evru. Margir hagfræðingar segjast ekki sjá aðra leið; það sé útséð með að hin fljótandi króna muni duga okkur til lengdar. Tal um að tengja krónuna við dollara, norska krónu eða svissneskan franka er varla nema útúrsnúningur.

Sumir bundu vonir við að hægt yrði að taka upp evruna einhliða, án inngöngu í ESB, en það virðist hafa verið kýlt rækilega út af borðinu. Það var málamiðlun sem kannski hefði getað orðið sátt um í Sjálfstæðisflokknum.

En það er víðar sem Evrópumálin valda titringi. Í Samtökum atvinnulífsins er skoðanaágreiningurinn þess eðlis að það er jafnvel rætt um að samtökin geti klofnað vegna þessa. Útgerðin er á móti Evrópuaðild, iðnaðurinn er með og viðskiptalífið er að færast á þá skoðun líka. Í þessu ljósi verður reyndar forvitnilegt að sjá hver verður afstaða Þorsteins Más Baldvinssonar, nýs stjórnarformanns Glitnis – hann er jú líka helsti útgerðarmaður landsins.
Í heimsókn hjá Bush

Gordon Brown komst í gegnum síðustu ferð til bústaðar Bandaríkjaforseta með því að setja upp þjáningarsvip þegar hann þurfti að fara upp í golfkerruna. Þessi svipur var það eina rétta í stöðunni.

Anders Fogh Rasmusen gerir þetta öðruvísi. Hann gengst upp í blíðuhótum forsetans. Kallar hann friðarsinna og mikinn umhverfisverndarmann. Hann hlýtur samt að vita að pólitískt er Bush liðið lík. Það er eiginlega ekki góð hugmynd að heimsækja hann.
Matvælaöryggi og ógnarmat

Þegar Ólafur Ragnar talar um matvælaöryggi – er hann þá að spá í þann möguleika að flutningar til Íslands leggist af, að ástandið í heiminum verði slíkt að við getum ekki orðið okkur út um matvæli nema með því að afla þeirra sjálf, veiða eða rækta?

Að við verðum þá komin á svipaðan stað og þegar sirkabát sex skip komu til landsins á ári?

Í morgun vitnaði ég í viðtal við James Lovelock, höfund kenningarinnar um Gaia. Mér þykir reyndar ýmislegt benda til þess að hann sé dómsdagsruglari. Hann telur að gróðurhúsaáhrif muni tortíma 80 prósentum mannkynsins – að við eigum kannski tuttugu sæmileg ár eftir hér á jörðinni.

Er Ólafur nokkuð að vísa í það?

Það væri forvitnilegt að vita hvort ógnarmatsnefnd utanríkisráðherra er að fjalla um þetta.