arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Í vist hjá Framsókn

Ég byrjaði feril minn í blaðamennsku á Tímanum í skjóli Framsóknarflokksins. Við vorum þar saman við Illugi – ég man að ungur stjórnmálamaður leit stundum inn á skrifstofu okkar til skrafs og ráðagerða. Það var Halldór Ásgrímsson sem þá var formaður blaðstjórnar.

Samkvæmt þessu virðist ég vera kominn aftur á gamla góða staðinn. Farinn að vinna hjá Framsóknarflokknum. Er ekki sagt að hver vegur að heiman sé vegurinn heim?

Rétt er að taka fram að ég hef sjaldan notið viðlíka frelsis í blaðamennsku og á Tímanum þarna forðum daga. Við skrifuðum greinar um Samuel Beckett, þýska borgarskæruliða auk frumsamins sagnaflokks um persónur í undirheimum Reykjavíkur, Sögur af Alfreð Alfreðssyni og félögum.

Enn er ég forviða yfir því hvað framsóknarmenn voru umburðarlyndir gagnvart þessum unglingum.
Ill örlög merkilegs húss

Ég á ekki orð yfir hvað mér finnst þetta ömurleg meðferð á einu glæsilegasta húsi í bænum.

Opið fimmtudags-, föstudags- og laugardagskvöld.

Yfir daginn og öll hin kvöldin verður semsagt ekkert líf í gluggum hússins.

En fyllerí og skrílmennska um helgar.

Var ekki bara hægt að opna aftur gömlu lyfjabúðina.
Eftir fund með blaðamönnum

Ég var á fundi hjá Blaðamannafélaginu í gær. Hann var ekki sérlega skemmtilegur. Margt af því sem þarna var sagt flokkast varla undir annað en tuð og var skelfing sjálfhverft. Til dæmis er frekar erfitt að hlusta á meðlim íslenska fræðasamfélagsins saka blaðamannastéttina um hugleysi.

Ég held nefnilega að hugleysið sé meira í fræðasamfélaginu. Þeir eru fáir fræðimennirnir eða háskólaborgararnir sem þora að tjá sig eitthvað að ráði um þjóðfélagsmál. Við höfum nokkrar ágætar undantekningar, en alltof fáar. Af einhverju leyti held ég að þetta stafi af ótta háskólamanna við að missa spón úr aski sínum; vera útilokaðir frá stöðum, styrkjum eða nefndarsetum.

Svo var talað um menntun blaðamanna. Nauðsynina á því að þeir séu háskólamenntaðir. Ég sagði að það mætti ekki eyðileggja fyrir okkur þetta síðasta athvarf „próflausra aumingja“.

Blaðamennskan hefur nefnilega alltaf verið ágætur staður fyrir þá sem droppa út úr skóla. Fyrir óhefðbundið fólk og uppreisnargjarnt. Það fær ekki vinnu í ráðuneytum en það getur plumað sig vel í blaðamennsku.

Ég get kastað fram nokkrum nöfnum eftir minni: Ómar Ragnarsson, Gunnar Smári Egilsson, Illugi Jökulsson, Hrafn Jökulsson, Reynir Traustason, Sigurjón Magnús Egilsson, Sigmundur Ernir Rúnarsson, Logi Bergmann Eiðsson, Jóhannes Kr. Kristjánsson – og undirritaður.

Úbbs þetta eru bara karlar! Hvar eru konurnar? Kannski eru þær duglegri að mennta sig?

Tek svo fram að ég er almennt ekki að mæla með menntunarleysi.

Ég mæli reyndar ekki heldur með því að neinn gerist blaðamaður.
Umburðarlyndi

Af áratug í Silfri Egils hef ég lært að þeir sem er ekki sammála manni er ekki ekki endilega vitlausir, óupplýstir eða illa innrættir – þeir hafa bara aðra skoðun.

Og kunna jafnvel stundum að hafa rétt fyrir sér.
Vont að flýta sér

„Pabbi, saknar þú þess þegar þú varst lítill?“

„Já, svolítið. Af hverju?“

„Út af því að þá gætir þú verið fimm ára og þá gætum við leikt saman.“

„Heldurðu að það sé skemmtilegra að vera lítil en stór.“

„Já, út af því að þá þarf maður ekki að flýta sér svona mikið.“
Enn af vaxtaokri

Alex Björn á Akureyri benti mér á þennan pistil á bloggsíðu sinni. Hann er býsna athyglisverður:

Hugsanlega ólöglegt og algjörlega siðlaust

Íbúðalánavextir hjá bönkunum eru oft skelfilegir og núna er komin tilkynning frá Kaupþingi að fólk fái ekki að taka yfir lán hjá þeim nema á þeim vöxtum sem bjóðast á hverju sinni. Í dag eru þeir 7,15%. Þannig getur þú ekki yfirtekið eldra lán á íbúð sem þú kaupir nema þeir fái að hækka vextina. Dæmi: Gunna finnur sér íbúð með 4,9% vöxtum og fær ekki að taka það yfir á þessum vöxtum, þótt hún standist erfitt greiðslumat bankanna. Heldur má hún taka það yfir ef hún samþykkir að breyta vöxtunum í 7,15%.

Annað dæmi: Kaupþing segja að íbúðalánavextir séu 6,4 % á heimasíðunni sinni (það er langhæstu vextir sem bjóðast í dag) en raunin er að þegar maður fær lán til að skrifa undir það stendur 7,15% á lántökublaðinu. Þannig er að þeir veita þér afslátt ef þú ert í viðskiptum við kaupþing… eflaust er þetta eins hjá öllum bönkunum nema íbúðalánasjóði en þetta er algjörlega siðlaust. Þá eiga þeir bara að auglýsa rétta vexti og svo að þeir veiti afslátt. (það er hvergi hægt að sjá hvað vextirnir eru án afsláttar á heimasíðu Kaupþings).

Ég spyr mig líka, hvað gerist þegar þeir fella afsláttinn niður. Þeir hljóta að geta það eins og að banna fólki að taka yfir gömul lán…..
Tónninn í Staksteinum

Staksteinahöfundar hafa komið sér upp ákveðnum tóni. Kannski ekki yfirmáta kurteislegum. Stjórnmálamenn sem eru Staksteinum ekki þóknanlegir þá stundina eru ávarpaðir með þjósti:

„Hvað um það, Björn Ingi? Er það ekki, Dagur!? Hvernig er það, Svandís!?“

Myndum við einhvern tíma sjá Staksteina tala svona til formanna Sjálfstæðisflokksins:

„Er þetta í lagi, Davíð!? Hvað segirðu þá, Geir!?“

Ekki þar fyrir að Staksteinar eru frísklegt lesefni. En þeir fara í taugarnar á mörgum. Gamall stjörnublaðamaður af Mogganum, Björn Ingi Hrafnsson, gerir þá að umræðuefni í nýrri bloggfærslu á síðu sinni:

„Í Staksteinum blaðsins er fólki sagt hvernig það eigi að standa eða sitja, ella fái það yfir sig reiði blaðsins. Tilteknum er hampað, aðrir dregnir í svaðið. Ef einhver sem hampað hefur verið, fer út af sporinu að mati ritstjóra blaðsins, fær hann myndarlegt högg á hausinn.

Ég held að það geti ekki verið, að ég sé eini velunnari Morgunblaðsins sem líður illa vegna þessara skrifa. Þau eru langt fyrir neðan virðingu blaðsins og skynsemi venjulegs fólks. Svo einfalt er það. „
Leiðangur fyrir Svandísi og Margréti

Það voru margir litlir fréttapunktar í Silfri mínu í gær. Best að halda einum til haga sem ella gæti farið fyrir ofan garð og neðan.

Svandís Svavarsdóttir fullyrti að hún myndi reyna að bjarga húsunum neðst við Laugaveginn sem hafa verið dæmd til niðurrifs. Tók reyndar fram að hún vissi að það væri orðið býsna seint, en sagðist samt ætla að gera hvað hún gæti.

Önnur húsfriðunarkona, Margrét Sverrisdóttir, er nú forseti borgarstjórnar. Geta þær ekki farið saman í þennan leiðangur?

Svo notað sé uppáhaldsorð borgarstjórans.
Vont djobb

Ég verð að viðurkenna að ég hef ákveðna samúð með Pervez Musharraf. Held að hann sé í einu versta djobbi í heimi.

Hann stjórnar ríki sem var stofnað til með hatri og blóðsúthellingum, þar sem stjórnmálamenn hafa í gegnum tíðina verið teknir af lífi eða myrtir – ríki sem rambar á barmi hyldýpis, fullt af ofsatrúarmönnum sem þarf að hafa sæmilega góða en um leið með Bandaríkin andandi niður hálsmálið.

Ríki sem í þokkabót á kjarnorkuvopn.
Veitingahúsaómenning

Það var reynt að koma því á kreik að áætlanir um að stytta opnunartíma veitingahúss sem heitir Q-bar væru liður í ofsóknum gegn samkynhneigðum!

Þetta fékk sitt pláss í fjölmiðlum.

Nú eru fréttir um að nokkur hundruð manns hafi skrifað undir áskorun þess efnis að ekki megi stytta tímann sem þessi staður er opinn. Því er líkt við mannréttindabrot.

Það er dálítið verðbólgin orðanotkun.

Það sem gerðist var einfaldlega það að veitingahús sem teygir sig nokkuð inn í íbúðarhverfi fór að hafa opið til hálf sex á morgnana í staðinn fyrir þrjú áður. Þarna var áður ölkrá og kaffihús, nú er þar diskótek.

Á sama tíma stendur til að stytta opnunartíma veitingahúsa í bænum sem eru þekkt athvarf fyrir dópista og sídrykkjufólk. Þessi veitingahús eru beint framhald af Keisaranum gamla sem var á sínum tíma flæmdur af Hlemminum – með viðdvöl á Kaffi Skít svokölluðum í Austurstræti. Nú eiga þessir staðir ekki að fá að hafa opið lengur yfir daginn.

Þá er auðvitað spurning hvert vesalings fólkið fer. En kannski á það ekki heima á miðjum Laugaveginum?
Paul

Paul McCartney hefði mátt hafa þetta í huga:

„Never play cards with a man called Doc. Never eat at a place called Moms. Never sleep with a woman whose troubles are worse than your own.“

( Nelson Algren 1909-1981)
Davíð

Ofboðslega einkennileg umræða er farin í gang um hvers vegna Davíð Stefánsson fékk ekki Nóbelsverðlaunin. Má vel vera að fyrir norðan þyki fólki að Davíð hafi verið hlunnfarinn – en annars staðar í veröldinni hefur aldrei heyrst að Davíð hafi verið talinn verðugur slíkra verðlauna.

En Akureyringar hafa löngum verið sjálfum sér nægir og auðvitað hefðu þeir fyrir löngu átt að stofna sín eigin Nóbelsverðlaun, sbr. textann fræga – „við höfum KEA, við höfum Lindu, við höfum Amaro…við þurfum ekkert að sækja suður…“

Fyrir nokkrum árum skrifaði ég eftirfarandi texta um Davíð Stefánsson, þetta skáld sem þjóðin elskaði heitt á sínum tíma – nema kannski vinstrimenn.

Greinin var svona:

„Guðmundur Andri Thorsson skrifar svellfína grein um Davíð Stefánsson í Lesbókina á laugardag. Kemst nærri kjarna þessa vinsæla skálds; þess síðasta sem orti kvæði sem konur á Íslandi geymdu undir koddanum hjá sér. Guðmundur Andri segir að þetta hafi verið tími þegar ljóðlistin var full af alls konar fólki – nú er þar varla hræða enda eru skáld núorðið mestanpart að yrkja ofan í sjálf sig.

Við lestur á grein Guðmundar Andra rifjaðist upp fyrir mér texti eftir Davíð sem mig rámaði í að hafa lesið á lestrarsal gamla Landsbókasafnsins fyrir aldarfjórðungi. Ég fór til Braga bóksala og hann fann fyrir mig bókina Mælt mál sem hefur að geyma ritgerðir eftir Davíð. Og viti menn, eftir nokkra leit fann ég þetta.

Guðmundur Andri segir að Davíð hafi litið á sig sem hrafn og kennt kvæði sín við krunk. En í rauninni hafi hann verið blíðari en svo: “Söngur hans líktist fremur vinalegri fuglum; hann varð smám saman eins og Ella Fitzgerald að herma eftir Louis Armstrong.”

Davíð sjálfur hefði tæplega borið sig saman við Ellu eða Louis og hugsanlega hefði hann brugðist ókvæða við því að vera nefndur í sömu andrá og þau. Svo vill nefnilega til að hið ástsæla skáld – sem stundum hefur legið undir því ámæli að vera dægurtextahöfundur – lagði fæð á djass eins og margt annað sem honum þótti skrumkennt í samtíma sínum. Í ritgerðinni Hismið og kjarninn, sem er ræða sem Davíð flutti í Fagraskógi sumarið 1958, segir:

“…margur hyggur annað þroskavænlegra íslenzkri æsku en villimannaöskur og tónatjasl frumstæðra blökkumanna og hvítra gervinegra, sem hafa knæpuna fyrir musteri og kynhvötina fyrir sinn guð, gegnsósa af wiskýblöndu og tóbaksreyk. Óhljóð þeirra eiga ekkert skylt við tónlist, en minna fremur á nágaul, breima ketti og urgið í hrossabrestinum sem notaður var í mínu ungdæmi til þess að fæla hesta úr túni og æsa daufgerða hunda.”
Skipulagsmistök

Þetta les ég í Mogganum í gær:

„G. Oddur Víðisson, framkvæmdastjóri Þyrpingar, sagði á ráðstefnu Capacent um áskoranir í skipulagsmálum að skipulagsmistök hefðu átt sér stað við Smáralind og næsta nágrenni í Kópavogi. Hann teldi að svæðið yrði skipulagt aftur eftir um 40 ár, byggingarnar jafnaðar við jörðu og aðrar reistar í staðinn. Skipulagið væri til að læra af svo það yrði ekki endurtekið.“
Silfrið á morgun

Eins og áður hefur komið fram verða Svandís Svavarsdóttir og Össur Skarphéðinsson gestir í Silfri Egils á morgun.

Af öðru góðu fólki sem kemur fram í þættinum má nefna Svanfríði Jónasdóttur, bæjarstjóra á Dalvík, Guðfríði Lilju Grétarsdóttur, varaþingmann VG, Sigurð Kára Kristjánsson alþingismann og Friðbjörn Orra Ketilsson, formann Frjálshyggjufélagsins.

Þátturinn er á dagskrá sjónvarpsins klukkan 12.30 á morgun. Hann er endurfluttur um kvöldið en einnig er hægt að sjá hann á vef Ríkisútvarpsins og hér á Eyjunni.
Sömu vörur, sömu eigendur, misjafnt verð

Bónus, Hagkaup og 10/11 eru í eigu sömu manna.

Ég held það séu mestanpart sömu vörutegundir sem fást í þessum búðum, keyptar í gegnum sama fyrirtæki sem mun heita Aðföng – og er í eigu sömu manna.

Matvaran er best í Hagkaupum – oft er hún býsna léleg í bæði 10/11 og Bónus. Þá meina ég grænmetið og ávextina.

Ódýrast er að versla í Bónus, dýrast í 10/11.

Varla er það vegna þess að vöruúrvalið er svo gott í 10/11 eða þjónustan svo góð.

Í 10/11 fæst hérumbil ekki neitt nema snakk og örbylgjumatur – jú, pínulítið af ónýtum ávöxtum – en þjónustan samanstendur af einum til tveimur unglingum á hverja búð.

Af umræðu undanfarinna daga skilst mér að í kerfinu hjá Baugi/Högum sé gert ráð fyrir ákveðnum – föstum – verðmun milli þessara búða.

Ég hef tekið eftir því að lítersplastflösku af Sól ávaxtasafa er hægt að fá fyrir að mig minnir 265 krónur í Bónus.

Þegar ég gáði síðast í 10/11 kostaði nákvæmlega eins flaska 414 krónur.

Ég er afar lélegur í reikningi, mér sýnist munurinn vera 56 prósent.

Er þetta hinn fasti verðmunur? Stafar hann af mismunandi dýrum rekstri eða er þetta einungis huglægt?
Nei þetta er verra

Strákarnir í Luxor eru svar karlkynsins við stúlkunum í Nylon.

En hví heitir bandið ekki Dralon – eða Polýester?
Nokkuð góðir fjölmiðlar

Fjölmiðlun á Íslandi er með ólíkindum fjörleg. Flesta morgna koma úr fimm dagblöð – Morgunblaðið, DV, Fréttablaðið, 24stundir, Viðskiptablaðið. Ljósvakafjölmiðlarnir halda úti þremur fréttastofum. Dagskrá Ríkisútvarpsins og Stöðvar 2 er áberandi öflug í vetur, mikið af góðu íslensku efni. Fyrir utan allar vefsíðurnar og tímaritin sem er haldið úti.

Stundum er allt í lagi að hafa smá perspektív á hlutina. Þetta er algjört met í 300 þúsund manna samfélagi.

Fjölmiðlarnir eru líka að standa sig nokkuð vel. Þeir hafa veitt stjórnvöldum og peningaöflunum nokkuð grimmt aðhald í helstu hitamálum haustsins: REI-málinu og nú í máli sem varðar samráð í matvöruverslunum. Menningarumfjöllun í fjölmiðlunum er líka ágæt; flestir sýna þeir nokkurn metnað á því sviði.

Nú er Blaðamannafélagið að halda ráðstefnu um fjölmiðla í tillefni af 110 ára afmæli félagsins. Mér sýnist uppleggið vera heldur neikvætt; í hópi fyrirlesara eru menn sem hafa alltaf haft horn í síðu blaðamennsku á Íslandi – sumpart út af einhvers konar snobbi.

Ég er ekki viss um nema þetta sé röng nálgun. Skyldi vera að blaðamennska á Íslandi hafi aldrei verið fjörugri – og að hugsanlega sé ástand fjölmiðlunar líka nokkuð gott á heimsvísu? Ég þekki núorðið best til í Grikklandi og Bretlandi – í báðum löndum er svakalega mikill kraftur í pressunni.
Aðstoðarkona missir vinnuna

Það er eins gott að þeir senda ekki út frá Ölstofunni um helgar.
Spéspegill Dóra

Þessa mynd birti Halldór Baldursson í Viðskiptablaðinu í morgun. Hann gaf mér leyfi til að nota hana.
Um verðkannanir

Síðunni hefur borist eftirfarandi bréf, sendandinn vill ekki láta nafn sitt koma fram, en tekið skal fram að bréfið er ekki nafnlaust:

„Sæll Egill,

Ég sé að það er verið að tala um matvælaverð á Eyjunni.

Þetta er nú svosem engar fréttir. Ég vann á skrifstofu hjá einu af þessum fyrirtækjum (í eigu Baugs) fyrir nokkrum árum. Þá gerðum við verðkannanir á hverjum degi í öðrum verslunum og ef einhver verslun var með “óeðlilega lágt verð þá hafði ég einfaldlega samband við birgjann, og sagði honum að leiðrétta verðið á markaðnum. Birginn sendi þá um leið tölvupóst á allar keðjunar og sagði hverjum og einum í hvaða verð hann átti að fara. Þetta gátum við gert í skjóli Bónus, 10-11, Hagkaupa og Nýkaupa (þegar það var og hét).

Einnig get ég staðfest þetta með hækkanir á verðum fyrir helgar og ég tala nú ekki um fyrir Þorláksmessu eða aðra stóra daga. Þá hækkar verð svo um munar (það gerir enginn verðkönnun á Þorláksmessu). Og viðskiptvinir kvörtuðu ekki heldur, þeir taka ekkert eftir þessu í hamaganginum og af því vissum við.

Þetta er bara toppurinn á ísjakanum. Það er fullt af öðrum aðferðum sem við notuðum til að halda verðinu uppi. Þú myndir ekki trúa því hvað er mikið lagt á sig til að halda verðinu uppi, og eru nú margar kenningar í gangi en ég hef ekki heyrt neina eins róttæka eins og raunveruleikinn er.

Það þarf einhver að vekja máls á þessu.“
Tjáning

Hér er spurt grundvallarspurningar:

Eru bókabrennur tjáning – svona rétt eins og bókaútgáfa?
Ruslaralýður fundar á Íslandi

Ef það er einhver hópur fólks sem er fullkomlega fyrirlitlegur þá eru það vopnasalar og vopnaframleiðendur.

Ég get ekki hugsað mér ömurlegri iðju en að selja tæki og tól sem eru notuð til að drepa.

Af tvennu illu eru eiturlyfjasalar skárri en vopnakaupmenn. Fólk hefur þó val um hvort það notar fíkniefni en það getur yfirleitt ekki valið hvort það vill láta skjóta sig eða ekki.

Klámráðstefnufólk er hreinræktaðir dýrlingar miðað við þá sem framleiða og selja vopn.

Það er full ástæða til að mótmæla kröftuglega ráðstefnu vopnasalan sem nú er haldin í Reykjavík. Svona menn eiga ekki að fá frið á landi voru.

Það er sorgleg staðreynd að iðja þessara manna eru mjög vaxandi atvinnuvegur. Sérstaklega eftir 11. september 2001. Til dæmis hefur verið geysilegur uppgangur í ísraelsku efnahagslífi síðustu árin. Skýringin er nær einungis aukin framleiðsla á vopnum og öryggisbúnaði. Margt af því hafa Ísraelar getað prófað á Palestínumönnum.

Það er sagt að meðan heimurinn sé vondur staður og eftirspurn eftir vopnum sé líka þörf fyrir vopnaframleiðendur. Menn eiga samt frjálst val um hvort þeir stunda þessa ömurlegu – og ábatasömu – iðju.
Hinn hroðalegi myglusveppur

Það mætti halda að það séu ekki mikil vandamál sem steðji að íslensku þjóðinni.

Samkvæmt fjölmiðlunum eru helstu próblemin Tíu litlir negrastrákar og myglusveppur.

Ein vinkona mín sem er búsett í útlöndum segir að Ísland sé eins og griðland í skjóli við heiminn. Kardimommubær.

Skyldi það vera rétt?

Hver sem kaupir Tíu litla negrastráka fær myglusvepp í kaupbæti.
Böðvar, Arnaldur, Ágúst Borgþór og Lecca í Kiljunni

Meðal gesta í Kiljunni á miðvikudagskvöld er Böðvar Guðmundsson. Hann lítur yfir feril sinni í tilefni af því að út er að koma ný bók eftir hann er nefnist Sögur úr Síðunni. Það er fyrsta skáldverk Böðvars síðan hann skrifaði hinar ofurvinsælu vesturfarasögur sínar.

Af öðrum bókum sem verður fjallað um má nefna nýja sögu Arnaldar Indriðasonar um lögreglumanninn Erlend, Hliðarspor eftir Ágúst Borgþór Sverrisson og Hótel Borg eftir Nicola Lecca.

Bragi Kristjónsson verður á sínum stað, sem og Kolbrún Bergþórsdóttir og Páll Baldvin Baldvinsson. Einar Kárason velur uppáhaldsbók sína.
Góður Geir

Umræðuþættir í skandinavísku sjónvarpi heita Debatt, Deadline, Argument, Standpunkt, Aktuellt.

Miðað við þetta stöndum við íslendingar ágætan vörð um okkar ástkæra ylhýra.

Geir Haarde var í einum svona þætti í norska sjónvarpinu áðan. Ég tók aðallega eftir því að hann talar góða norsku.

Kannski ekki furða – hann er af norskum ættum.

Svo talar hann víst líka góða frönsku. Það sakar ekki.
Kjarnorka

Einhvern tíma mun olíuna þverra. Notkun hennar hefur skaðleg áhrif á umhverfið. Það er ekki næg vatns- eða gufuorka í heiminum til að koma í staðinn (fyrir utan andstöðu við notkun þessara orkugjafa, a.m.k. á Íslandi), vindorka getur ekki leyst nema brot af vandanum, eldsneyti sem er unnið úr gróðri kemur ekki til greina.

Samt vilja Steingrímur J. Sigfússon og Kolbrún Halldórsdóttir segja Finnum að byggja ekki kjarnorkuver. Og Steingrímur segir Norðurlandaráði að skoða verði málin í heildarsamhengi.

Staðreyndin er sú að á heimsvísu hafa mjög fáir látið lífið vegna friðsamlegrar notkunar kjarnorku. Tölurnar um mannfall vegna Tsjernóbyl hafa til dæmis verið mjög ýktar. Með tækni nútímans á ekki að vera mikið mál að ganga þannig frá kjarnorkuúrgangi að hann sé skaðlaus.

Margir vísindamenn hafa sagt að engin leið sé að sporna gegn koltvísýringsmengun önnur en aukin notkun kjarnorku. Þeirra á meðal er James Lovelock, eitt helsta átrúnaðargoð þeirra sem trúa að allt sé að fara til andskotans vegna gróðurhúsaáhrifa.

Hér er til dæmis grein eftir Lovelock þar sem hann segir að eina græna lausnin á loftslagsvandanum sé kjarnorka.
Vonlaus störf

Það eru nokkur djobb sem fólk á alls ekki að taka að sér. Getur bara endað illa.

Eitt er að vera borgarstjóri í Reykjavík. Á síðustu fjórum árum höfum við Reykvíkingar haft fimm borgarstjóra: Ingibjörgu Sólrúnu, Þórólf Árnason, Steinunni Valdís, Vilhjálm Þ. og nú Dag B.

Annað er starf fréttastjóra á Stöð 2. Undangengin fjögur ár hafa eftirtaldir gegnt starfinu: Karl Garðarsson, Sigríður Árnadóttir, Páll Magnússon, Sigmundur Ernir Rúnarsson og Steingrímur Ólafsson.

Er ég að gleyma einhverjum?

Þriðja starfið er þjálfun íslenska fótboltalandsliðsins. Mig grunar að það sé eitt versta djobb í heimi. Atvinnuöryggið er ekkert. Kröfurnar um árangur eru miklu meiri en nokkurn tíma er hægt að uppfylla. Þeir sem láta plata sig í starfið mega telja sig heppna ef þeir fá að þjálfa annarrar deildar lið eftir tímann hjá landsliðinu.

Þeir sem hafa gegnt starfi landsliðsþjálfara undanfarin ár eru: Guðjón Þórðarson, Atli Eðvaldsson, Logi Ólafsson, Ásgeir Sigurvinsson og Eyjólfur Sverrisson.

Og nú hefur enn einn nytsamur sakleysinginn tekið við: Ólafur Jóhannesson.

Enginn tók mark á tillögu minni um að fá Tony Knapp aftur.

*Meðfylgjandi er skopmynd sem Halldór Baldursson teiknaði í 24stundir í morgun. Hann veitti mér góðfúslegt leyfi til að birta hana.
Hin aldurhingna kúskel

Ég veit ekki hvort það hefur komið fram en þeir drápu hina meira en 400 ára kúskel, elsta dýr jarðarinnar.

Allt í þágu vísindanna.
Hetjur

Fólkið í sinfóníuhljómsveit Íraks eru alvöru hetjur og segja okkur að hvað sem okkur finnst um innrás Bandaríkjanna í landið, þá getum við ekki skorast undan því að standa með þeim öflum sem vilja byggja upp mannsæmandi tilveru, réttlæti og lýðræði í landinu.

Margir hafa fyllst þórðargleði vegna hrakfaranna í Írak, en andspænis hljóðfæraleikurunum og trú þeirra á tónlistina sér maður hvað það er ljót tilfinning.
Tæki til ritskoðunar

Hér er merk grein þar sem lýst er tíu aðferðum sem nota má á barnabækur til að athuga hvort þær innihaldi rasisma, sexisma eða staðalímyndir. Það eykur enn á gagnsemi greinarinnar að í henni eru leiðbeiningar um hvernig við kennum börnum að sjá út ófögnuðinn.
Leitin að Gísla

Í dag er öld liðin frá fæðingu Gísla á Uppsölum. Gísli er stórkostlegasta uppgötvun í íslensku sjónvarpi fyrr og síðar. Mesta skúbbið.

Sjónvarpið reis hæst þegar það fann mann sem átti ekkert sjónvarp.

Síðan hafa margir sjónvarpsmenn leitað að nýjum Gísla en ekki fundið. Sumir eru eins og þeir séu alltaf að leita að Gísla.

En hann var aðeins til í einu eintaki. Ómar Ragnarsson er held ég að fara yfir efnið sem hann tók með Gísla. En það er víst ekki alltaf auðvelt að skilja hvað karlinn er að segja.

Annars eru mér minnisstæð orð sem Ólafur Hannibalsson lét falla í útvarpsviðtali fyrir mörgum árum. Ólafur bjó í Selárdal ásamt öðrum Ólafi og svo Gísla. Þeir voru aðeins þrír í dalnum.

Litlir kærleikar voru með Ólöfunum svo þeir höfðu helst samskipti í gegnum Gísla.

En Ólafur sagði semsagt um Gísla í téðu viðtali:

„Hann var eiginlega ekki vitund skrítinn. Hann lenti bara í þessu.“

Það er fallegt í Selárdal eins og sjá má á meðfylgjandi mynd.
Flottur Sarkozy

Frægt er þegar Mitterrand sagði et alors á blaðamannafundi þar sem hann var spurður hvort hann ætti laundóttur.

Og hvað með það?

Nú virðist Nicolas Sarkozy ætla að feta í fótspor fyrirrennara síns. Hann stendur upp og gengur út þegar hann er spurður af fréttamanni út í skilnað sinn við Ceciliu Sarkozy.

Þetta var meira að segja fréttamaður frá 60 mínútum – amerískum þætti sem lítur ofboðslega stórt á sig.

Flott hjá Sarkozy.
Jón Viðar fer hamförum

Það er ár og dagur síðan maður hefur lesið jafn svakalegan leikdóm og Jón Viðar Jónsson skrifar í DV í dag. Ekki aðeins gefur hann tveimur sýningum í Borgarleikhúsinu falleinkun – núll stjörnur – heldur fagnar hann því líka að leikhússtjóraferill Guðjóns Petersen skuli brátt vera á enda.

Svo lýsir hann ábyrgðinni á hendur tveimur stjórnarmönnum í Leikfélagi Reykjavíkur, Ingu Jónu Þórðardóttur og Styrmi Gunnarssyni, spyr hví Styrmir spanderi ekki „svosem einum Staksteinum, jafnvel heilu stykki leiðara, á niðurlægingu Borgarleikhúsins“?

Fleira er tínt til, brottrekstur Þorsteins Gunnarssonar leikara, stofnun leikritasjóðs undir forsæti Vigdísar, fleiri sýningar sem eiga að vera misheppnaðar; Jón Viðar hnýtir í allt sem L.R. hefur gert í langan tíma og klykkir út með því að segja:

„Snobbliðið mætir til að klappa, en almenningur finnur nályktina, sem leggur langar leiðir og flýr á braut.“

Má ekki ætla að þetta verði nokkuð umtalað?