arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Atkvæðin dreifast víða

Stóru tíðindin í könnun Félagsvísindastofnunar sem birtist í Morgunblaðinu í morgun eru að fylgi Sjálfstæðisflokks og Framsóknar er samanlagt komið niður fyrir fimmtíu prósent.

Þetta gerist reyndar án þess að stjórnarflokkarnir séu að bæta sérlega miklu við sig.

En vegna þess að fylgið er að dreifast mikið á framboð sem ná ekki manni inn – ég ætla ekki að kalla það „dauð atkvæði“ – geta Sjálfstæðisflokkur og Framsókn fengið þingmeirihluta með fylgi sem er langt undir fimmtíu prósentum.

Líklegt er að kosningabarátta stjórnarflokkanna beinist mikið að þessu nú síðustu tvo dagana fyrir kosningar.

Það virðist vera að Píratar og Björt framtíð séu að stabílíserast á bilinu 6-8 prósent.

Framsókn er greinilega að tapa fylgi á síðustu metrunum, en í raun má segja að allt yfir tuttugu prósent sé stórsigur fyrir flokkinn. Sjálfstæðisflokkurinn eygir vona að verða stærsti flokkurinn, en það yrði samt með einhverju lægsta fylgi í sögu hans.

Sýnir hvað atkvæðin eru að dreifast óhemju víða í þessum kosningum.
Formaður Samfylkingarinnar gegn Stefáni Ólafssyni

Merkileg rimma er komin upp milli Stefáns Ólafssonar prófessors og Árna Páls Árnasonar formanns Samfylkingarinnar.

Stefán hefur öðrum fremur mælt ríkisstjórninni bót hvað varðar árangur hennar.

En í gr einum nýskeð hefur hann ljáð máls á því að hugmyndir Framsóknarflokksins um að laga stöðu skuldara séu ekki alveg ómögulegar.

Hann hefur meira að segja skrifað að það sé nokkuð í anda norrænnar velferðar að reyna að gera eitthvað fyrir skuldsett heimili.

Stefán telur að þarna geti Samfylkingin átt samleið með Framsókn.

Þetta hefur vakið heiftarreiði í herbúðum Árna Páls, þar sem greinilega ríkir mikil taugaveiklun.

Í dag skrifar Þórunn Sveinbjarnardóttir, helsti aðstoðarmaður Árna, grein um Stefán á Eyjuna. Greinin er mjög stóryrt, þar segir að Stefán hafi talað af miklum krafti fyrir Framsókn í kosningabaráttunni – og að hann hafi límt trúverðugleika sinn við hann.

Stefán er vanur að verjast skeytum frá hópi sjálfstæðismanna sem þolir hann ekki. En yfirleitt fær hann ekki skeyti úr þessari átt – hvað þá að honum sé borið á brýn að „hunsa fræðilegar kröfur“.
Lítil saga úr Melabúðinni

Mér heyrist að mörgum Sjálfstæðismönnum sé brugðið vegna könnunarinnar sem birtist í Fréttablaðinu í morgun. Þar er flokkurinn ekki með nema 23,8 prósenta fylgi, semsagt það sama og í síðustu kosningum.

Þeir bjuggust við meiru eftir atburðarásina sem fór af stað þegar Bjarni Benediktsson kom í frægt viðtal í sjónvarpið.

En kannski var Sjálfstæðisflokkurinn bara að finna botn sinn þessa daga – og hugsanlega er viðspyrnan ekki meiri.

Enn er flokkurinn undir Framsókn – það hefur verið nokkuð útbreidd skoðun að sjálfstæðismenn myndu þokast aðeins yfir á síðustu metrunum.

En kannski þarf það ekki að vera svo?

Í gær kom ég í Melabúðina sem oftar.

Fyrir utan hana stóð hinn geðþekki fréttamaður og framsóknarmaður Karl Garðarson og dreifði áróðursmiðum.

Þá kom keyrandi á stórum og dýrum bíl gömul kunningjakona mín úr Vesturbænum.

Hún er svo mikil sjálfstæðiskona að eitt sinn hefði maður jafnvel trúað henni til að ganga í einkennisbúningi frá flokknum, ef þeir hefðu á annað borð verið til.

Ég gantaðist með það hvort hún ætlaði ekki að taka við kosningamiða hjá Kalla. Stuttu síðar hafði Davíð Oddsson verið þarna á ferð og ekki viljað þiggja.

Þá kom sjálfstæðiskonan gallharða allmjög á óvart – hún lýsti því beinlínis yfir að hún ætlaði að kjósa Framsókn!

Og ég hugsaði, sem vonlegt var, að fylgi Sjálfstæðisflokksins væri kannski ekkert að fara upp ef hann væri búinn að missa þennan kjósanda.
Rányrkja bankanna

Maður trúir varla fréttum eins og þessari – um þjónustugjöld bankanna.

Hér segir að tekjur af þeim hafi verið 24,6 milljarðar króna á síðasta ári.

Það er ótrúleg fjárhæð sem er plokkuð af notendum bankaþjónustu með þessari gjaldheimtu.

Mætti jafnvel tala um rányrkju í þessu sambandi.

Það er heldur ekki eins og fólk eigi val. Einu sinni gat það fengið útborgað í peningum og geymt þá undir kodda.

Nú fara allar launagreiðslur í gegnum banka og enginn fær þrifist í samfélaginu nema hann hafi kort og borgi allt sitt í gegnum bankann.
Skjaldborg eða umsátur

Ríkisstjórn Jóhönnu og Steingríms er í vandræðum vegna ýmissa hluta. Hún setti sér alltof háleit markmið – það var ekki hægt að standa við inngöngu í ESB, byltingu á kvótakverfinu, nýja stjórnarskrá.

Svo fór ótrúlegur tími í Icesave – ríkisstjórnin varð einfaldlega undir í því máli.

En ef það er eitt atriði sem er reynast stjórninni sérstaklega dýrkeypt þá er það fyrirheitið um „skjaldborgina um heimilin“.

Það hefur verið hægt að snúa út úr þessu á alla lund, hæða og spotta, hin almenna skoðun er að ríkisstjórnin hafi ekki staðið við þessa stóru yfirlýsingu.

Þó hefur ýmislegt gerst: Margir gátu nýtt sér svokallaða 110 prósenta leið, það hafa verið greiddir út milljarðatugir í vaxtabætur, og svo hefur skuldaáþján verið létt af mörgum sem tóku lán í erlendum gjaldeyri.

Á endanum kemur kannski í ljós að gjaldeyrislánin borguðu sig – þrátt fyrir allt.

Á móti skjaldborginni teflir Framsókn nú slagorðinu „afléttum umsátrinu um heimilin“ – skjaldborgin varð semsagt að umsátri.

Það eru stór orð, baráttan síðustu vikuna fyrir kosningar snýst aðallega um hvort Framsókn geti staðið við þetta og hvort flokkurinn hafi komið með nægilega trúverðugar útskýringar á hvernig eigi að fara að þessu.

Hér á þessu bloggi hefur verið nefnt að kannski væri sniðugast að Framsóknarflokkurinn fengi að vera í minnihlutastjórn um tíma, með stuðningi annarra flokka, meðan hann væri að koma þessu kosningaloforði sínu í verk.

Því aðrir flokkar segjast ekki treysta sér til að vera með. Þá er hættan á að niðurstaðan eftir kosningar verði giska útvötnuð og að við séum að deila um eitthvað sem verður seint að veruleika.

Á meðan falla tillögur annarra flokka í skuggann. Sjálfstæðisflokkurinn leggur til að vandi þeirra sem skulda í húsnæði verði leystur í gegnum skattkerfið og viðbótarlífeyrissparnað. Þetta hefur ekki fengið sérlega mikla athygli, en hér má benda á bloggsíðu þar sem þessar tillögur eru gagnrýndar. Þarna segir að þær gagnist hinum efnameiri mest.

Manni finnst eins og afar fáir séu að beina orðum sínum að þeim sem eru í mestu vændræðunum á húsnæðismarkaði, það eru leigjendur sem þurfa oft að búa við afarkosti – fólk sem hefur einfaldlega ekki ráð á að leggja í húsnæðiskaup eða á ekki fyrir fyrstu afborgun. Þetta er býsna mikill fjöldi.

Frænka mín ein sem er í þessari stöðu skrifar á Facebook-síðu sína:

„…óskar eftir framtíðarstefnu EINHVERS flokks um húsnæðismálin og þá sér í lagi leigumarkaðinn. Börn hafa ekkert gaman af því að flytja og skipta um skóla mjög oft kæru stjórnmálamenn.“
Ónógar upplýsingar – hí-á-þig leikur

Eitt er það sem stjórnmálaflokkar á Íslandi vilja helst ekki gefa upp þegar líður að kosningum – það er með hvaða flokkum þeir vilja vinna eftir kosningarnar.

Skýr svör um það efni gætu nefnilega fælt frá einhverja kjósendur.

Þess vegna höfum við að nokkru leyti ekki nægar upplýsingar um flokkana til að geta kosið þá.

Við vitum ekki hverjar raunverulegar fyrirætlanir þeirra eru.

Í staðinn er stundaður nú fyrir kosningarnar einhvers konar hí-á-þig leikur.

Framsóknarmenn hrópa að nú ætli Sjálfstæðisflokkurinn og Samfylkingin að koma saman í „verðtryggingarstjórn“, gegn hugmyndum Framsóknar.

Sjálfstæðismenn hrópa að Framsóknarflokkurinn ætli að fara í stjórn með vinstri flokkunum og því megi alls ekki kjósa hann, það atkvæði sé beinlínis ávísun á vinstri stjórn.

En Samfylkingin æpir að nú ætli Sjálfstæðisflokkurinn og Framsókn að fara saman í „helmingaskiptastjórn“.
Stærstu kosningaósigrarnir

Þetta yfirlit yfir kosningaósigra á lýðveldistímanum birtir Gunnar Smári Egilsson á Facebook-síðu sinni, og jú, hann tekur inn í síðustu skoðanakönnun Félagsvísindastofnunar.

Þetta er mælt í prósentustigum, þarna er miðað er við hlutfall allra kjósenda sem flokkar tapa en ekki hlutfall kjósenda viðkomandi flokks; það er ekki sambærilegt ef 2% flokkur missir helming fylgis síns og ef 40% flokkur fellur niður í 20%, eins og Gunnar Smári segir.

1. 17,6% Samfylking 2013 – Árni Páll & Jóhanna

2. 12,9% Sjálfstæðisflokkur 2009 – Bjarni Ben. & Geir Haarde

3. 12,4% VG 2013 – Katrín & Steingrímur J.

4. 11,5% Sjálfstæðisflokkur 1987 – Þorsteinn Pálsson (Klofningur: Borgaraflokkur)

5. 10,0% Sjálfstæðisflokkur 1978 – Geir Hallgrímsson

6. 8,0% Framsókn 1978 – Óli Jó

7. 7,1% Bandalag jafnaðarmanna 1987

8. 7,0% Sjálfstæðisflokkur 2003 – Davíð Oddson

9. 6,3% Framsókn 1956 – Hermann Jónasson

10. 6,0% Framsókn 2007 – Jón Sigurðsson

11. 5,9% Framsókn 1983 – Steingrímur Hermannson

12. 5,8% Alþýðuflokkur 1959 – Emil Jónsson

13. 5,7% Alþýðuflokkur 1983 – Kjartan Jóhannsson

14. 5,2% Alþýðuflokkur 1971 – Gylfi Þ.

- 5,2% VG 1999 – fyrstu kosningarnar m.v. fylgi Alþýðubandalagsins

16. 5,1% Frjálslyndi flokkurinn 2009 – Guðjón A.

17. 4,9% Framsókn 1999 – Halldórs Ásgrímsson

18. 4,6% Alþýðuflokkur 1979 – Benedikt Gröndal

19. 4,2% Samfylking 2007 – Ingibjörg Sólrún

20. 4,1% Alþýðuflokkur – Jón Baldvin
Litla viskíflöskumálið

Það er besta að skýra málið fyrst Vísir er farinn að slá þessu upp. Svona til að leiðrétta villu sem er í fréttinni – og er að sönnu upprunnin hjá mér.

Ég sagði í Silfrinu í gær að við Steingrímur J. hefðum veðjað um viskíflösku í kosningum, ég sagði að VG yrði undir 10 prósentum í kosningunum, Steingrímur sagði að flokkurinn yrði yfir tíu prósentum.

Í þættinum sagði ég að þetta hefði verið í kosningunum 2007.

En ártölin eru aðeins farin grautast saman hjá mér eftir langan tíma í pólitískri umfjöllun.

Hið rétta er að þetta var í kosningunum 2003. Þá fékk VG 8,8 prósent – og ég vann veðmálið.

Man reyndar að þetta veðmál, sem var gert í tómu gríni og léttúð, varð til eftir útsendingu á Skjá einum. Þar var ég fram yfir kosningarnar 2003.

Svo á kosninganóttina man ég eftir því að hafa gengið við á kosningafögnuði VG sem var í Iðnó. Þar var ekki sérlega glatt á hjalla. En ég hugsaði með mér að ég hefði unnið viskíflösku.

Hana fékk ég aldrei, en það skiptir engu máli. Mér finnst viskí vont og dettur ekki í hug að drekka það.
Kosningavikan

Það er runnin upp kosningavika – væntanlega nokkuð spennandi.

Það er ljóst að í kortunum er kosningasigur Framsóknarflokksins – það er bara spurning hvað hann verður stór.

Verður Framsókn fyrir ofan Sjálfstæðisflokkinn þegar talið verður upp úr kössunum.

Af því ræðst líklega hver verður forsætisráðherra – Sigmundur Davíð eða Bjarni Benediktsson?

Önnur stjórnarmynstur eru frekar ólíkleg.

Milli Sjálfstæðisflokks og Framsóknar er samhljómur í atvinnumálum, hvað varðar stóriðju og sjávarútveg og í Evrópu- og utanríkismálum – það sem gæti reynst erfitt fyrir flokkana að semja um eru loforð Framsóknar um skuldaniðurfellingar.

Hinir gömlu flokkarnir eru í vandræðum.

Sjálfstæðisflokkurinn virðist í mesta lagi geta náð upp í þrjátíu prósent. Það væri ákveðinn sálrænn sigur eftir hörmungavetur fyrir flokkinn. En það er lagt frá hefðbundnu kjörfylgi Sjálfstæðisflokksins.

Samfylkingin er aðeins að hífa sig upp í skoðanakönnunum, en afhroð blasir samt við. Þótt hún fari til dæmis í 17 prósent, þá er það heilum 13 prósentustigum frá fylginu 2009.

Sama er að segja um VG, flokkurinn er aðeins að rétta úr kútnum miðað við verstu skoðanakannanirnar. En tölurnar eru samt skelfing lágar, líka ef miðað er við kosningarnar 2007 þar sem VG fékk 14,4 prósent.

(Nú tek ég fram að ég fór kosningavillt þegar ég sagði frá veðmáli mínu og Steingríms J. um fylgi VG í Silfrinu í gær. Við veðjuðum viskíflösku, ég sagði að VG yrði fyrir neðan 10 prósent, hann sagði að flokkurinn yrði fyrir ofan 10 prósent. Þetta var í kosningunum 2003 en ekki 2007 – þannig að ég hafði rétt fyrir mér.)

Hvað nýju flokkana varðar þá virðast Björt framtíð og Píratar stefna inn á þing. Það verður þó varla með nema með þremur til fjórum þingmönnum hvor flokkur.

Það er ansi mikið minna en Björt framtíð virtist ætla að fá í vetur, þegar hún var um tíma á pari við Samfylkinguna, og hvað varðar Pírata þá segja þeir sem eru fróðir um skoðanakannanir að fylgi þeirra kunni að vera ofmælt. Ástæðan er sú að gamalt fólk er sniðgengið í skoðanakönnunum, það skilar sér hins vegar best á kjörstað – og það er síst líklegt til að kjósa Pírata.

Dögun og Björt framtíð þurfa ekki að gefa upp alla von. Enn er nokkur hluti kjósenda óráðinn. Það væri kannski bara hressandi að fá þing þar sem er nokkur fjöldi nýrra flokka, en ekki bara einn flokkur til hliðar við fjórflokkinn eins og hefur yfirleitt verið venjan.
Er þingmönnum vorkunn?

Sumt fólk vinnur þannig störf að það er sífellt að leggja verk sinn í dóm almennings – já, og fjölmiðla.

Alþingismenn og ráðherrar eru í þeim hópi.

Lilja Mósesdóttir kvartar sáran undan þingmennsku í viðtali við DV og segir að fólk sem fari í hana megi búast við að missa mannorðið.

Nú verða ekki allir vinsælir af þingmennsku. Það fer nokkuð eftir framgöngu þeirra sjálfra á þingi.

En Lilja hefur ekki misst mannorð sitt. Hún var þvert á móti mjög vinsæll þingmaður sem notaði meðbyrinn til að stofna sinn eigin stjórnmálaflokk. Innri mál í flokknum urðu þess valdandi að hann missti traust og býður ekki fram til Alþingis.

En það eru fleiri í svipuðum sporum.

Rithöfundar og listamenn semja verk. Þeim er misjafnlega tekið. Stundum fá þau jafnvel afar vonda dóma. Seljast ekki neitt. Það er pískrað í hornum um að viðkomandi sé hæfileikalaus. Það er ekki auðvelt að lifa með því.

Afreksíþróttamenn sem ekki standa sig eiga heldur ekki sjö dagana sæla. Og oft hafa þeir að frekar litlu að hverfa þegar almannahyllin þverr.

Okkur sem störfum í fjölmiðlum er gjarnan úthúðað fyrir störf okkar. En maður getur ekki gert öllum til hæfis. Þetta fylgir starfinu. Úrsérgengnum fjölmiðlamönnum er kastað eins og tuskum. Þeir njóta lélegri eftirlauna en þingmenn.

Og svo er allt það fólk sem ber mikla ábyrð í störfum sínum. Og geta átt á hættu að verða fyrir grimmri gagnrýni ef þeim mistekst.

Læknar. Kennarar. Lögreglumenn. Svo nefnd séu afar fá dæmi.

Þingmönnum er ekki meiri vorkunn en öðrum. Og það eru miklu fleiri stéttir en þeir sem þurfa að vera til taks hvenær sem er sólarhringsins.
Sigmundur Davíð, menntunin og faðirinn

Ögmundur Jónasson segir að umræðan um menntun Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar hafi verið ósæmileg.

Ég skrifaði um daginn litla færslu á Facebook þar sem sagði:

„Ég held að atlaga að Sigmundi Davíð vegna menntunar mistakist. Hann starfaði upp á Sjónvarpi fyrir hrun en var um leið að sækja sér ýmiss konar menntun, hann kom fram með mjög áhugaverðar hugmyndir um borgarskipulag og hafði kynnt sér vel borgir Austur-Evrópu. Ég man líka að nokkuð löngu fyrir hrun sendi hann mér skýrslu sem hann hafði tekið saman um húsnæðismarkaðinn á Íslandi, þar var merkilegt plagg þar sem var spáð fyrir um hvernig myndi fara. Hvort tveggja bar vott um að hann hefði sótt sér góða menntun.“

Ég fékk mjög heiftarleg viðbrögð við þessu. Þetta eru sjónarmið sem margir vildu ekki heyra.

Þessi menntunarmál voru til umræðu fyrir löngu, þá útskýrði Sigmundur Davíð þau – nú koma til skjala samstúdentar hans og segja að þarna sé ekkert tortryggilegt á ferðinni.

Annað sem hefur verið notað gegn Sigmundi Davíð er faðir hans. Hann virðist vera nokkuð vanstilltur maður, en það er heldur engin sérstök ástæða til að hlaupa kveinandi með það í fjölmiðla þótt hann sé að skammast á einhverjum fundi. Í raun er frekar hallærislegt að gera svo mikið veður úr því.

En aðalatriðið er þó að Sigmundur Davíð ber ekki ábyrgð á föður sínum. Við gerum það fæst – ég tek til dæmis ekki ábygð á því hvað faðir minn segir og gerir.

Kosningabarátta af þessu tagi ber vott um ansi veika stöðu. Það eru ekki flokkarnir sjálfir sem dreifa þessu, en æstir stuðningsmenn gera það og sjást ekki fyrir.

Myndbandið hér að neðan kann að vera forvitnilegt í samhengi við það sem segir hér að ofan.
Makkarónur Sigurveigar

Sigurveig kona mín er einhver snallasti makkarónubakari sem um getur.

Þetta eru ekta makkarónur að frönskum hætti – eins og eru seldar í fínustu kökubúðum í París.

Það er ekki alveg einfalt að baka makkarónur svo þær verði fallegar – en hjá Sigurveigu er útkoman oft fjarska listræn.

Hér eru til dæmis afskaplega sumarlegar makkarónur, eins og margar litlar sólir.

En það má sjá fleiri útfærslur á bloggsíðunni hennar.
Undrandi útlendir fjölmiðlamenn

Erlendir fjölmiðlar eru farnir að fylgjast með kosningunum í næstu viku. Fjölmiðlamenn að utan eru farnir að koma hingað – aðrir hafa samband með tölvupósti eða síma.

Í ljósi atburða síðustu ára þykja þetta þetta merkilegar kosningar.

Það er eitt sem fjölmiðlamennirnir útlendu er standandi hissa á – það eru óvinsældir ríkisstjórnarinnar.

Að skuli stefna í afhroð hjá henni sem nálgast að vera met í vestrænu ríki.

Því þeir koma að kosningunum með þá hugmynd að stjórnin hafi staðið sig vel – með lítið atvinnuleysi, lítinn ríkissjóðshalla og nokkurn efnahagsbata.
Skuldaafskriftir að írskum hætti

Skuldakreppa heimilanna er líklega verri en á Írlandi en á Íslandi ef eitthvað er.

Nei, Írar hafa ekki verðtryggingu, en þeir gengu í gegnum einhverja mestu húsnæðisbólu sögunnar.

Húsnæðisbólan var álíka geggjuð og bankabólan hér.

Síðan þetta hrundi árið 2008 hefur húsnæðisverð á Írlandi lækkað um helming.

Fjórðungur húsnæðiskaupenda á Írlandi er í miklum vandræðum – vanskil eru mikil. Sagt er að um 400 þúsund húsnæðiskaupendur séu í neikvæðri eiginfjárstöðu.

Financial Times greinir frá harkalegum aðgerðum sem ríkisstjórnin írska er að grípa til. Tilgangurinn er að afskrifa töluvert af húsnæðislánunum og neyða banka til að taka þátt.

En á móti koma strangar aðhaldsaðgerðir sem skuldararnir þurfa að undirgangast. Í frétt Financial Times segir að þeir þurfi að láta af utanlandsferðum, hætta að vera með gervihnattasjónvarp, þeim líðist ekki að senda börn sín í dýra einkaskóla – jú, og þeir fá ekki að eiga bíla nema í sérstökum tilvikum.

Hljómar satt að segja ekki vel.
Að koma atvinnulífinu í fimmta gírinn

Það er talað um nauðsyn þess að efla atvinnulífið í kosningabraráttunni, fellur reyndar aðeins í skuggann af stóra kosningamálinu, skuldaniðurfellingunni.

En hún er kannski hætt að hljóma alveg jafn vel og fyrir fáum vikum.

Rætt er um nauðsyn þess að koma atvinnulífinu í gang, jafnvel keyra það upp í fimmta gír.

En nú er það svo að ferðamannastraumur til Íslands hefur aldrei verið meiri. Aukningin er slík að við höfum ekki undan.

Sjósóknina er varla hægt að auka neitt að ráði – við höfum raunar hagnast ágætlega á makrílnum sem hefur gengið inn í íslenska landhelgi undanfarin ár.

Það tekur langan tíma að byggja upp tæknigreinar, kostar bæði fé og menntun. Við höfum ekki sýnt neina sérstaka þolinmæði í því sambandi. Aðgengi að fjármagni til uppbyggingar slíkra greina er mjög léleg.

Við einblíndum um tíma á gagnaverin, að hér yrðu sett upp stór alþjóðleg gagnaver. En svo kom í ljós Ísland hentar ekki til þessa, gagnaflutningarnir héðan yrðu of hægir og ótraustir.

Við erum þjóð í gjaldeyrishöftum sem eru ekki að hverfa næstu árin. Alþingi samþykkti síðla vetrar að framlengja þau um ótakmarkaðan tíma. Þetta gerir Ísland varla að aðlaðandi fjárfestingarkosti. Þeir sem koma hingað og vilja fjárfesta virðast aðallega vera lukkuriddarar á borð við Ross Beaty og Huang Nubo.

Gjaldmiðill okkar er ónothæfur nema í takmörkuðum viðskiptum heima, hann sveiflast upp og niður, þrátt fyrir höftin. Lánstraust Íslendinga er ekki gott.

Hvað er þá eftir? Er það fyrst og fremst stóriðja með tilheyrandi virkjunum sem menn eiga við þegar þeir segjast vilja keyra atvinnulífið af stað? Hvað annað?

Í því sambandi má reyndar nefna valkost sem Ketill Sigurjónsson skrifar um í nýjum pistli, sæstreng til Evrópu og sölu raforku um hann. Þetta virðist vera mun ábatasamara en að selja raforkuna til stóriðju og búa mætti svo um hnútana að ágóðinn nýttist almenningi á Íslandi.

Indriði H. Þorláksson skrifaði grein um arðsemi álveranna hér á Eyjuna fyrir fáum dögum. Indriði ber álverin saman við sjávarútveginn og birtir meðal annars þessa skýringarmynd.
Grétar: Vegið meðalfylgi

Ég vitnaði um daginn í Grétar Þór Eyþórsson, prófessor á Akureyri, sem hefur reiknað saman skoðanakannanir sem eru gerðar um fylgi flokkanna.

Grétar birti áðan á Facebook-síðu sinni „vegið meðalfylgi“ flokkanna í könnunum þessarar viku.

Það lítur svona út:

Framsókn 28,7%

Sjálfstæðisflokkur 25,0%

Samfylking 13,2%

VG 8,3%

BF 7,8%

Piratar 7,1%

Dögun 3,2%

XL 2,6%

Aðrir minna
Átta dagar til kosninga – barátta milli Framsóknar og Sjálfstæðisflokks

Skoðanakönnun Gallup sem Ríkisútvarpið birti í fréttum sýnir að hörð barátta verður milli Framsóknarflokks og Sjálfstæðisflokks um hvor flokkurinn verður stærri eftir kosningar.

Það er mikið í húfi, sjálf embætti forsætisráðherra. Framsókn hefur forskot en það er ekki nema 2,6 prósentustig. Nú eru ekki nema átta dagar til kosninga.

Þetta eru þó algjörlega óásættanlegar tölur miðað við þær væntingar sem Sjálfstæðismenn hafa haft í gegnum tíðina – hann er einungis 0,4 prósentustigum yfir því sem hann var í kosningunum 2009.

Nokkur tilhneiging er í þá átt að fylgi sé að skila sér aftur til stjórnarflokkanna. Þeir bíða samt afhroð. Samfylkingin fer upp í 15,2 prósent, en á sama tíma dalar Björt framtíð. Hún virðist hafa toppað of snemma.

Píratarnir eru stærri en BF og reyndar er VG bara örlítið stærri en Píratar.

Dögun er svo með 3,0 prósent en Lýðræðisvaktin með 2,6 prósent. Þessir flokkar eru nokkuð frá því að komast á þing en gætu þó átt möguleika. Fyrir Flokk heimilanna, Regnbogann og Hægri græna virðist baráttan næsta vonlaus.

Regnboginn fær ekki nema 0,6 prósent.

Svo eru þeir sem ekki mælast – Alþýðufylkingin, Húmanistaflokkurinn og Landsbyggðarflokkurinn.
Álftanesvegurinn – þörf eða vinnuvélablæti?

Þetta er mynd af nýja veginum sem á að leggja út á Álftanes og hefur talsvert verið mótmælt.

Vegurinn spillir hinu fagra Gálgahrauni – þar málaði Kjarval.

Er umferðin þarna svo mikil að hún réttlæti þessa vegarlagningu og þessar miklu umferðarslaufur.

Eða er þetta kannski einhvers konar vinnuvélablæti – við leggjum veg af því við getum það?
Enn ekki merkjanlegt fylgistap Framsóknar

Ég skrifaði fyrr í dag um skoðanakannanir – nei, ég er ekkert sérstaklega þeirrar skoðunar að þær eigi að banna fyrir kosningar, en það er allt í lagi að velta fyrir sér hvaða áhrif þær hafa.

Tökum til dæmis skoðanakönnun sem Stöð 2 birti í kvöld. Hún var kynnt eins og hefði orðið fylgishrun frá hjá Framsókn.

Flokkurinn fékk ekki „nema“ 30,3 prósent. Það er minna en 40 prósentin sem flokkurinn fékk í síðustu könnun Stöðvar 2/Fréttablaðsins.

En þess er að gæta að sú könnun var mjög einkennileg – Framsókn hefur ekki farið næstum því svona hátt í neinni annarri skoðanakönnun. Hún var algjörlega á skjön við aðrar kannanir sem voru gerðar á sama tíma.

Miðað við aðrar kannanir er flokkurinn nokkurn veginn að halda sínu. 30 prósent er náttúrlega fáheyrt fylgi í seinni tíma sögu Framsóknarflokksins.

Gunnar Smári Egilsson gerir ágætlega grein fyrir þessu í færslu á Facebook síðu sinni:

„Síðasta könnun Fréttablaðsins/Stöðvar 2 var svo vitlaust að skynsamlegra er að bera þessa nýju saman við þá sem var gerð fyrir mánuði. Breytingin milli þessara kannana er nánast engin hjá fjórflokknum. B fer úr 31,9% í 30,3%, D úr 27,6% í 26,9%, S úr 13,8% í 13,7% og V úr 7,1% í 7,9%. Sveiflan er meiri hjá nýju framboðunum; BF fer úr 9,1% í 6,5%, Píratar úr 1,8% í 5,6% og allir hinir úr 8,7% í 9,1%. Samandregin og afrúnuð niðurstaða eins mánaðar af kosningabaráttu: BF tapar 2,5%, B tapar 1,5% og Píratar græða 4%.“

Grétar Þór Eyþórsson, prófessor við Háskólann á Akureyri, hefur tekið saman meðaltal kannana og reiknar það eftir aðferð sem hann gerir grein fyrir með svofelldum hætti:

„Mæling mælinganna á fylgi flokka: Staðan í könnunum frá áramótum fram til dagsins í dag er eins og myndin sýnir. Reiknað er meðaltal allra kannana á nokkrum tímabilum. Meðaltölin eru vegin þannig að tekið er tillit til mismunandi úrtaksstærðar milli kannana.“

Svona leit þetta út hjá Grétari á sunnudag. Miðað við þetta sýnir könnun Stöðvar 2 ekkert fylgishrun hjá Framsókn, en Sjálfstæðisflokkurinn þokast aðeins upp.

Það verður fróðlegt að sjá skoðanakönnun sem RÚV birtir á morgun. Þá ætti að koma ljós hvernig fylgið er að hreyfast.