arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Stórvirkið Saga tónlistarinnar

Kiljuþáttur sem datt upp fyrir í síðustu viku, þegar hvað mest gekk á í stjórnmálunum, verður sýndur aftur nú á miðvikudagskvöldið.

Í þættinum er innslag undir liðnum Bækur & staðir – þar förum við á Akranes og fjöllum meðal annars um Jón Hreggviðsson, Arnes Pálsson, Jón Óskar, Steinar Sigurjónsson og Sigurbjörgu Þrastardóttur.

Þarna er rætt við Steinunni G. Helgadóttur, sem hefur aðallega fengist við myndlist en líka ljóðagerð; hún gefur nú út fyrstu skáldsögu sína, Raddir úr húsi loftskeytamanns. Þetta er feikilega áhugaverð saga, frumleg, með einstæðu persónugalleríi.

Og svo er það hið mikla verk Saga tónlistarinnar eftir Árna Heimi Ingólfsson. Það hefur lengi verið beðið eftir bók af þessu tagi, sögu tónlistar á íslensku. Þetta er saga hinnar skrifuðu tónlistar, tónlistarinnar sem þróaðist eftir að menn hófu að skrifa nótur. Nær frá miðöldum og fram til vorra daga.

Þarna er blandað saman tónlistar- og menningarsögu, tónskáldaævum og hæfilegum skammti af tónvísindum. Það er ekki síst fengur í því að sjá skrifað í svo ítarlegu máli um tónlist á íslensku – með hugtökum á málinu ylhýra.
Um hvað kjósum við?

Stjórnmálabarátta í ríkjum í kringum okkur snýst mikið um innflytjendur. Það hafa risið upp flokkar og náð miklu fylgi sem gera út á andúð á innflytjendum. Svo blandast þetta í einn voðalegan graut, þar sem hryðjuverkum og innflytjendum og flóttamönnum er hrært saman og gert út á lægstu hvatir kjósenda.

Við höfum séð þetta í ýmsum ríkjum Evrópu, meira að segja á Norðurlöndunum þar sem ríkir velferð og þar sem við teljum að stjórnmálamenningin sé til fyrirmyndar.

Merkilegt nokk eru þetta mál sem eru hvað fyrirferðarmest í forsetakosningum í Bandaríkjunum. Samt hafa verið færð rök fyrir því að Norður-Ameríka hafi sjaldan búið við meira öryggi gagnvart utanaðkomandi ógn. Miklu meiri hætta stafar af alls kyns innanlandsmeinum. En stjórnmálamönnum gengur vel að gera út á ótta og tilfinningu öryggisleysis.

Menn hafa gert því skóna að þetta hlyti að gerast í næstu kosningum á Íslandi, að upp risi stjórnmálaafl sem myndi gera út á innflytjendamálin eins og til dæmis Danski þjóðarflokkurinn eða Svíþjóðardemókratarnir. Við fengjum jafnvel kosningar sem myndu snúast um þetta, það væri eftir öðru í evrópskum stjórnmálum.

Nú verður hugsanlega kosið eftir innan við hálft ár, því verður varla trúað að stjórnarflokkarnir gangi bak orða sinna um það. Hver verða kosningamálin? Varla innflytjendur. En flokkarnir þurfa að fara að ydda slagorð sín og stefnumál.

Eftir atburði undanfarinna vikna hlýtur að teljast líklegt að kosningarnar snúist um siðferði í stjórnmálum og efnahagslífi. Það er jú þetta sem við höfum verið að fjalla um síðan Sigmundur Davíð rataði í Tortólavandræðin.

Styrmir Gunnarsson, fyrrverandi ritstjóri Morgunblaðsins, slær nokkuð annan tón í viðtali á Morgunvaktinni í Ríkisútvarpinu í morgun. Hann talar um hinn mikla efnamun sem er orðinn í samfélaginu og rekur meðal annars til kvótakerfis, einkavæðingar og fjármagnsfrelsis. Hann segir að hér sé pólitísk yfirstétt sem telji sig betur fallna en þjóðina til að taka ákvarðanir og svo sterk hagsmunaöfl að enginn geti ráðið við þau nema sameinað afl þjóðarinnar sjálfrar, fulltrúalýðræðið muni ekki duga til þess.

Ég er alveg sannfærður um það að stjórnskipan Íslands verður breytt á þann veg að þjóðin sjálf tekur allar meginákvarðanir, sem Alþingi síðan útfærir í lög og framkvæmdavaldið sér um framkvæmd á.

Samkvæmt ritstjóranum gamla er ekki nóg að bæta siðferðið, það þarf líka að auka jöfnuð, takast á við hagsmunaöflin og stöðva auðsöfnun hinna fáu.

Viðar Þorsteinsson, sem nýskeð skrifaði skarpa greiningu á vandræðum vinstri flokkanna í ríkisstjórninni eftir hrun, segir á Facebook:

Á meðan formaður Vinstri-Grænna setur Panamaskjölin einatt í samhengi við siðbótartraustsrof þá kemur hér Styrmir Gunnarsson og setur í samhengi við misskiptingu auðs.

Þetta eru tímarnir sem við lifum á, vinir mínir. Það er ekkert vinstraafl í íslenskum stjórnmálum sem talar um efnahagslegt óréttlæti. Íhaldi og lýðskrumurum er það látið eftir.
Tvö sterk forsetaefni, annað komið fram, hitt að íhuga

Með Andra Snæ Magnasyni er kominn fram forsetaframbjóðandi sem hefur sterka tilhöfðun út á vinstri vænginn, getur fengið fylgi á miðjunni – en stendur mun veikar hægra megin.

Andri Snær hefur einkum verið þekktur fyrir náttúruverndarbaráttu sína og hún mun sjálfsagt vera leiðarstefið í framboði hans.

Náttúruvernd hefur auðvitað víða skírskotun. Andri Snær er fyrsti frambjóðandinn sem stígur fram og er líklegur til að fá fjöldafylgi. Hann útilokar líklega framboð nokkurra einstaklinga af vinstri væng sem hafa verið að hugsa málið. En það er öruggt að andstaðan gegn honum verður talsverð.

Það er svo spurning hvort hann er 20 prósenta maður, 30 prósenta eða meira? Hvað þarf mikið fylgi til að vinna forsetakosningarnar í ár? Það má jafnvel pæla í hver verði kjörsóknin og svo hver verði aldursamsetning þeirra sem mæta á kjörstað?

Annað nafn hefur verið mjög í umræðunni nú um helgina. Það er Guðni Th. Jóhannesson sagnfræðingur – þetta gerist eftir glæsilega frammistöðu hans í sjónvarpi í síðustu viku þar sem má segja að hann hafi sjarmerað áhorfendur með þekkingu sinni og kímnigáfu.

Guðni er sérfræðingur í nútímasögu Íslands, hann er afar fróður um forsetaembættið og þá sem hafa gegnt því. Þetta virkar eins og prýðileg menntun til að vera hæfur í forsetakjör.

Guðni hefur ekki verið bendlaður við neinn stjórnmálaflokk eða stjórnmálaafl – sem frambjóðandi gæti hann höfðað til fólks sem er víða á hinu pólitíska rófi. Hann er varla maður sem harðar deilur myndu standa um – gæti jafnvel verið sameinandi forsetaefni. Guðni hefur þó haft býsna sterkar skoðanir á stjórnarskrármálum – hann hefur talað um að stjórnarskráin sem var samþykkt 1944 hafi verið til bráðabirgða.

Það er þó alveg óvíst hvort Guðni hefur nokkurn áhuga á framboði, hann segist ætla að „íhuga að íhuga“.

Svo má spyrja hvort hægrið á Íslandi ætli ekki að tefla fram neinum frambjóðenda. Það er stöðugur orðrómur um að Davíð Oddsson fari fram, en kannski er það ekki meira en það – orðrómur?
Allir íbúar þurfa að gefa leyfi – afdrifaríkur dómur um Airbnb

Nú þegar mesta túristaskriða fyrr og síðar er á leiðinni yfir Ísland, fellur dómur sem getur haft talsverð áhrif á ferðaþjónustustarfsemi í þéttbýli.

Þetta myndi líklega teljast prófmál, en þarna var aðilum sem höfðu rekið ferðamannagistingu í fjöleignarhúsi í Skuggahverfi gert skylt að leita samþykkis annarra íbúa fyrir starfseminni.

Það voru aðrir íbúar í húsinu sem höfðu stefnt – og unnu sigur. Þeir kvörtuðu undan hávaða og ónæði vegna ferðamanna sem komu og fóru í þrjár í búðir í húsinu. Ein íbúðin var sögð rúma 10 manns.

Airbnb ferðamannagisting er út um borg og bý. Það heyrast fréttir af fjölbýlishúsum í eða við miðborgina þar sem meirihluti íbúða er í útleigu til ferðamanna. Nýskeð var sagt frá stóru fjölbýlishúsi þar sem eru fastir íbúar í einungis þriðjungi íbúðanna.

En samkvæmt úrskurði héraðsdóms þurfa semsagt allir íbúar að samþykkja slíka nýtingu á húsnæði.
Samsæriskenningar um Panamaskjölin – Bandaríkin, ESB og George Soros

Upplýsingar sem eru komnar úr Panamaskjölunum sýna gríðarlega spillingu í kringum Vladimír Pútín Rússlandsforseta. Þar má sjá að nokkrir vildarvinir forsetans eiga 2 milljarða dollara í aflandsfélögum. Það er þó sjálfsagt bara toppurinn á ísjakanum.

Viðbrögð sveitarinnar í kringum Pútín hefur verið að segja að þessar upplýsingar séu partur af samsæri Bandaríkjastjórnar og hins alþjóðlega fjárfestis George Soros. Soros er einkennilegur maður, hann hefur rekið risastóra vogunarsjóði, tekið stórar stöður gegn gjaldmiðlum, en á sama tíma staðið í alþjóðlegu starfi til að efla mannúð, mannréttindi og lýðræði.

Í grein sem birtist á vef Russia Today fyrir fáum dögum segir að Bandaríkjastjórn og Soros fjármagni birtingu Panamaskjalanna – til að koma höggi á Pútín. Russia Today er sjónvarpsstöð sem er alþjóðlegt áróðurstæki fyrir Pútín.

En málflutningur hefur birst í ýmsum myndum í fjölmiðlum sem eru hliðhollir stjórn Rússlands, en þarna er vitnað í Twitterfærslur frá WikiLeaks.

Hér eru svo fleiri Twitterfærslur frá WikiLeaks sem birtust allar á þriðjudaginn.

Þessar samsæriskenningar eru nú farnar að berast í íslenska fjölmiðla. Bloggari nefnist Gústaf Adolf Skúlason. Hann tengir samsærið ekki bara við Bandaríkjastjórn heldur líka við Evrópusambandið – til að tryggja völd þess sem hann kallar „Germaníu“. Það sé verið að senda Cameron í Bretlandi og Sigmundi Davíð á Íslandi skilaboð um að þau skuli ekki framvegis „standa í vegi vogunarsjóða“. Hér er brot úr bloggfærslu Gústafs Adolfs:

Reykjavíkurbréf Morgunblaðsins í dag er svo að miklu leyti byggt á skrifum Gústafs Adolfs. Þar fá samsæriskenningarnar smá byr undir vængi á Íslandi.
Engar kosningar nema þau geri eins og við viljum

Jón Gunnarsson þingmaður Sjálfstæðisflokksins, í umræðum um vantraust á Alþingi í dag.

Inntakið er: Engar kosningar nema þau samþykki málin sem við leggjum fram. Þau eru svo mikilvæg, og við erum svo mikilvæg.

Mjög bratt í ljósi þess hvernig málin hafa þróast. Það er nauðsynlegt að fá það fram hvort þetta er hugmyndin – og þá í anda þess sem Bjarni Benediktsson sagði í fyrrakvöld þegar hann tilkynnti um stjórnarmyndunina.

Þetta er lykilatriði í stjórnmálabaráttunni sem er framundan og verður að vera skýrt.
Cameron og Bjarni

David Cameron, forsætisráðherra Bretlands, er kominn í mikil vandræði vegna aflandsmála.

Faðir hans var yfir sjóði sem geymdi peninga á aflandseyjum. Það er komið í ljós að Cameron sjálfur hagnaðist á þessum bisness. Hann hefur orðið margsaga í málinu.

Nú hækka raddirnar sem krefjast afsagnar Camerons og þeim fjölgar stöðugt.

Cameron hefur þótt vera teflon-maður í pólítík, en kannski er það tímabil á enda.

Fari hann frá er líklegt að George Osborne fjármálaráðherra taki við, en Boris Johnson, borgarstjóri í London, bíður átekta. Hann girnist völdin og er ósárt um að Cameron falli.

Þetta kemur á tíma þegar aðeins tveir mánuðir eru í þjóðaratkvæðagreiðslu um áframhaldandi veru Breta í Evrópusambandinu.

Og svo má spyrja – myndi afsögn Camerons ekki hafa áhrif á Sjálfstæðisflokkinn á Íslandi? Hann hefur alltaf litið mjög til Íhaldsflokksins breska. Stundum er hann nánast eins og móðurskipið.

Staða Bjarna Benediktssonar hefur ekkert verið að styrkjast. Hann virkaði áberandi óhamingjusamur þegar hann var að tilkynna um hina nýju ríkisstjórn. Hann getur ekki verið forsætisráðherra með góðu móti.

Og nú segir einn öflugasti þingmaður Sjálfstæðisflokksins, Unnur Brá Konráðsdóttir, að fleiri hefðu mátt „stíga til hliðar“.
Mossack Fonsecka og íslenskir kaupsýslumenn árið 2004

Þetta er líklega í fyrsta skipti að nafn hinnar dularfullu lögfræðistöfu Mossack Fonseca er nefnt í íslenskum fjölmiðli, í DV 26. mars 2004. Blaðamaðurinn er Kristján Guy Burgess, sem nú er framkvæmdastjóri Samfylkingarinnar.

Segir þarna að Mossack Fonseca stundi þjónustu við þá sem vilja koma upp eignarhaldsfélögum með mikilli leynd, óþekktir aðilar sitji í stjórnum sem séu til málamynda, en lögfræðistofan tengist rannsóknum á peningaþvætti í mörgum löndum.

Kristján skrifar á Facebook í gær:

Fyrir tólf árum hélt ég að ég hefði afhjúpað mikinn skandal. Eftir töluverða rannsóknarvinnu leiddi ég að því líkur að peningar sem íslensku bankarnir greiddu í frægum viðskiptum með hlutabréf í Íslenskri erfðagreiningu hefðu horfið í Panama og þaðan orðið sjóður sem Kári Stefánsson og Hannes Smárason notuðu til að verða virkir fjárfestar í íslensku atvinnulífi. Í greininni sem ég skrifaði í mars 2004 fjallaði ég um panamíska lögfræðifyrirtækið Mossack Fonseca sem hefði tengsl við öll félögin sem um ræddi. Í leiðinni sagði ég frá því að fyrirtækið stæði í málaferlum í mörgum löndum vegna peningaþvættis og tengsla við spillta stjórnmálamenn og glæpahringi. Það var snúið að finna réttu leiðirnar að upplýsingum um málið og allir hlutaðeigandi reyndu að villa um fyrir mér eða neituðu að tala við mig. Öðrum fjölmiðlum gekk illa að fara með í málið gegn þagnarmúr og villuljósum. Sumsé, ég hélt að þetta væri afhjúpun á einstæðum skandal og yrði einhverjum víti til varnaðar. En síðan kom í ljós að hundruð Íslendinga, þar á meðal fráfarandi forsætisráðherra og fjármálaráðherra fóru svipaðar leiðir við stofnun félaga gegnum þetta panamíska fyrirtæki, einhverjir til að leyna eignarhaldi og aðrir til að komast undan sköttum. Margir hvort tveggja. Mér finnst það algerlega ótrúlegt og dáist að þeim sem hafa náð að afhjúpa þetta dót allt saman (Kudos Johannes Kr Kristjansson).

Ég ætlaði síðan að halda áfram með umfjöllunina og færa hana meira yfir í úttektir um aflandsfélög. Þá fékk ég skýr skilaboð um það að ofan að enginn hefði áhuga á slíkri umfjöllun, sem fær mig til að skilja aðeins betur hvernig ákveðnir íslenskir fjölmiðlar ákváðu að takast á við upplýsingarnar um hið heimsþekkta Tortolafélag, Wintris.
Ólafur Ragnar fær sviðið á nýjan leik – Gunnari Braga skipt út?

Á ríkisráðsfundi síðdegis í dag hættir Sigmundur Davíð Gunnlaugsson sem forsætisráðherra og ráðuneyti Sigurðar Inga Jóhannssonar tekur við.

Varla er við því að búast að Ólafur Ragnar Grímsson trufli áform Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks um áframhaldandi stjórnarsamstarf, þessi stjórn hefur traustan þingmeirihluta.

Hann getur samt, og við því er máski að búast, sett ákveðna fyrirvara – þó ekki nema bara með því að beita áhrifavaldi sínu.

Eitt af því sem dinglar í lausu lofti er hvenær kosið verður í haust, það var jafnvel að heyra að forystumenn stjórnarinnar vildu skilyrða kosningarnar við framgang þeirra mála sem þeir vilja fá samþykkt.

Ólafur Ragnar hlýtur að tjá sig með einhverjum hætti og vísa til þeirrar pólitísku upplausnar sem er í samfélaginu og skorts á trausti. Eitt af því sem hann er líklegur til að hugleiða er þetta óljósa fyrirheit um kosningar – sem er ekki fallið til annars en að ala á óvissu og úlfúð.

Það virðast ekki verða miklar breytingar á ríkisstjórninni. Ráðherrasveit Sjálfstæðisflokksins er sögð verða óbreytt. Framsóknarmegin vekur athygli að Lilja Alfreðsdóttir kemur inn í ríkisstjórnina.

Nú er farið að tala um Lilju sem framtíðarforingja í flokknum. Hún hefur starfað með Sigmundi í forsætisráðuneytinu og verið handgengin honum. Það er að undirlagi Sigmundar að hún kemur inn í stjórnina.

Er henni kannski ætlað að vera andlit flokksins í kosningunum í haust?

Sagt er að Lilja setjist í sjálft utanríkisráðuneytið. Það er býsna há staða til að byrja í. Í því sambandi er líka athyglisvert að Lilja hefur verið evrópusinni og meira að segja setið í stjórn Evrópusamtakanna svokallaðra.

En ef svo fer að Gunnar Bragi Sveinsson þarf að láta sig hverfa úr utanríkisráðuneytinu, hlýtur maður að spyrja hvers vegna? Gunnar Bragi hefur virst vera að ná ágætum tökum á ráðuneyti sínu. En er ekkert launungarmál að stórútgerðin reyndi að flæma hann burt úr ráðuneytinu vegna makrílmála. Er það loks að takast nú?
Að grafa alla leið til Kína

Þetta eru einhverjar furðulegustu framkvæmdir í Reykjavík um þessar mundir. Holan sem stækkar og dýpkar á Laugavegi 4-6.

Þeir grafa stöðugt dýpra í jörðina. Mín kenning er sú að þeir ætli að moka alla leið til Kína og selja lunda þangað beint.

Reyndar gætu þeir líka fengið lunda beint úr verksmiðjunni upp um holuna.

Það leikur allt á reiðiskjálfi í nágrenninu vegna framkvæmdanna, þær hafa tekið miklu lengri tíma en sagt var og voru illa kynntar í byrjun.

Forsagan er einhvern veginn, svona, skilst manni.

„Fjárfestir“ selur borginni gömul timburhús við Laugaveg sem er talin nauðsyn að vernda fyrir stóra fjárhæð.

Borgin gerir húsin upp fyrir mikla peninga.

„Fjárfestirinn“ kaupir uppgerð húsin fyrir miklu lægri fjárhæð en hann seldi þau á í upphafi.

Og fær í kaupbæti að grafa tvöfaldan kjallara fyrir neðan húsin og út í öll lóðarmörk.

Því kjallarinn virðist eiga að vera tvær hæðir. Maður óttast helst að þetta verði tíska í borginni, að sundurgrafa allt í allsherjar kjallaravæðingu.
Náið í Wallander eða Lund

Svona segir Financial Times frá uppákomunni sem varð í gær þegar send var út tilkynning frá forsætisráðuneytinu um að Sigmundur Davíð væri sko ekki hættur.

Sagði hann af sér eða sagði hann ekki af sér spyr blaðið. Náið í lögreglufulltrúana Wallander eða Lund til að skýra málið.

Þessu er semsagt slegið upp í grín. Má kannski segja að orðstír Íslands hafi beðið ákveðinn hnekki.
Stjórnmálakreppa

Það er tímanna tákn þegar formaður Sjálfstæðisflokksins treystir sér ekki til að sækjast eftir embætti forsætisráðherra.

Sjálfstæðismenn hafa aldrei verið hræddir við völd.

En hann veit að ef hann verður forsætisráðherra verður hann enn berskjaldaðri, svo er staða hans veik.

Það ríkir algjör stjórnmálakreppa í landinu. Lausnin sem var boðið upp á í gær, með Sigurð Inga Jóhannsson sem forsætisráðherra, er ekki að skora hátt.

Æfingarnar í stjórnarráðinu í gærkvöldi, þegar erlendum fjölmiðlum var tilkynnt að Sigmundur Davíð ætlaði bara að fara frá tímabundið grafa mjög undan henni.

Skoðanakannanir sem birtast í morgun eru mjög afdráttarlausar. 81 prósent er hlynnt afsögn Sigmundar, 69 prósent vilja að Bjarni Benediktsson og 63 prósent að Ólöf Nordal segi af sér, fylgi ríkisstjórnarflokkanna er mjög lítið, þeir hafa samanlagt innan við 30 prósenta fylgi, meðan Píratar fara með himinskautum upp í 42 prósent.

En hinir stjórnarandstöðuflokkarnir bæta varla við sig fylgi. Það er alveg sama hvernig hneykslismálum framvindur; löngunin til að kjósa þá er afar lítil.

Þetta er mjög snúin staða til að vinna úr. Það getur svosem vel verið að haldinn verði ríkisráðsfundur þar sem Sigurður Ingi Jóhannsson tilkynnir hið nýja ráðuneyti sitt en flokkarnir eru að öðru leyti með óbreytt ráðherralið. Sú kenning er uppi að þar yrði Sigmundur Davíð „aftursætisbílstjóri“ sem áframhaldandi formaður Framsóknarflokksins. Flokkarnir gætu líka ákveðið að stokka upp í ráðherraliði til að gefa aðeins frísklegra yfirbragð – en það breytir varla miklu.

Svona stjórn er varla á vetur setjandi – hún gæti fallið undan þunga fleiri uppljóstrana úr Panamaskjölum. Kosningar verða æ líklegri, en flokkarnir eru sérlega lítt undirbúnir undir þær enda benti ekkert til annars fyrir fáum vikum en að stjórn Sigmundar Davíðs væri traust og myndi sitja út allt kjörtímabilið.

Píratar þurfa að manna sína framboðslista, ef þeir fá fylgi í samræmi við skoðanakananir nú þurfa þeir að finna að minnsta kosti 30 frambærilega einstaklinga sem er hægt að bjóða fram í þingkosningum. Og hinir flokkarnir eiga ekki annarra kosta völ sýnist manni en að fara í gagngera endurnýjun á þingmannaliði sínu.
Afsögnin sem er kannski bara frí?

Hvaða furðulega flétta er þetta sem kemur úr forsætisráðuneytinu síðla kvölds? Loga þar ennþá ljósin hjá Sigmundi og sveitinni í kringum hann?

Blaðafulltrúi ríkisstjórnarinnar sendir erlendum fjölmiðlum tilkynningu þess efnis að Sigmundur Davíð Gunnlaugsson sé ekki að segja af sér, Sigurður Ingi Jóhannsson sé bara að leysa hann af um tíma.

Þetta er stórfurðulegur endir á einhverjum furðulegasta degi sem um getur í íslenskum stjórnmálum – og þó víðar sé leitað.

Hvaðan kemur sú hugmynd að senda þessa tilkynningu á erlenda fjölmiðla, það er blaðamaður Financial Times sem birtir þetta bréf á Twitter-síðu sinni?

Hví var íslenskum fjölmiðlum ekki gerð grein fyrir þessu í dag, þegar allt sjónarspilið fór í gang?

Sé þetta satt er er „lausnin“ frá því síðdegis í dag augljóslega komin í fullkomið uppnám. Sjálfstæðisflokkurinn á í nægum vandræðum með þetta þótt ekki komi líka í ljós að Sigurður Ingi er bara tímabundinn staðgengill Sigmundar. Eða vissi forysta Sjálfstæðisflokksins þetta kannski?

Við hljótum að heyra viðbrögð við þessu strax í fyrramálið – ef ekki bara í kvöld.

Skýring Jóhannesar Þórs Skúlasonar, aðstoðarmanns Sigmundar, hjómar svona í samtali við Ríkisútvarpið:

Sigmundur Davíð hafi lagt það til að Sigurður Ingi taki við forsætisráðherraembættinu í ótilgreindan tíma – það geti þýtt fram að næstu kosningum.

Einmitt.

Skjáskot af Twitterfærslu Richards Milne, blaðamanns Financial Times, þar sem hann greinir frá bréfinu frá Sigurði Má Jónssyni sem er titlaður upplýsingafulltrúi ríkisstjórnarinnar. Þar má sjá að bréfið hefur verið sent til fjölmiðla víða um heim.

Það að Sigmundur sé að hætta er ein aðalfréttin víða um heim, eins skrítið og það kann að virðast. Hún trónir efst á síðu CNN. Leiðréttingin á þessu þarf að vera býsna stór ef hún á að ná fram að ganga.
Er þetta þá lausnin?

Eftir förina að Bessastöðum brast trú Framsóknarmanna að þeir gætu haldið áfram með formann sinn. Hann brást líka trúnaði þingmanna með því að segja þeim ekki frá fyrirætlunum sínum. Vinslit virðast hafa orðið með Sigmundi Davíð og fyrrum verndara hans, Ólafi Ragnari Grímssyni. Bjarni Benediktsson er líka mjög harðorður í garð Sigmundar og segir að hann hafi viljað hafa þingrofsheimild til að „veifa framan í mig“. Fundur þeirra í morgun hefur ekki verið í neinu bróðerni.

Framsóknarmenn dúkka upp með lausn sem ég nefndi í pistli í fyrradag, að skipta Sigmundi út og halda áfram með annan forsætisráðherra.

Fyrir valinu verður Sigurður Ingi Jóhannsson. Hann er varaformaður flokksins, fyrsti þingmaður Suðurkjördæmis þar sem hann er sterkur, dýralæknir.

Sigurður er ekki líklegur til að afla fjöldafylgis, en það eru heldur ekki nein sérstök vandræði sem fylgja persónu hans. Hann á örugglega ekki reikning á aflandseyju.

Formúleringin er að Sigmundur Davíð verði áfram formaður flokksins. Spurning er hvað það þýðir. Telja Framsóknarmenn að hann geti áfram verið í fremstu línu og það jafnvel í baráttunni fyrir kosningar sem verða í síðasta lagi vorið 2017?

Sjálfstæðismenn hafa enn ekki fallist á þetta, en frekar finnst manni líklegt að þeir geri það. Bjarni Benediktsson er sjálfur í of erfiðum málum til að krefjast forsætisráðuneytisins, hann segist heldur ekki gera það, og kosningar virka varla aðlaðandi fyrir hann á þessum tíma. Það getur líka gerst eins og Össur Skarphéðinsson segir að Sigmundur vonist til þess að komi fram upplýsingar á næstunni sem eru neyðarlegar fyrir forystu Sjálfstæðisflokksins.

Þetta gæti auðvitað verið millileikur og boðað yrði til kosninga í haust. Það er samt freistandi fyrir flokkana að sitja einn vetur enn og geta haft tíma til að útdeila gæðum úr ríkissjóði fyrir kosningar og efla þannig fylgið.

Það er svo spurning hvort þetta nægi til að lægja öldurnar. Helgi Hrafn pírati segir að enginn á mótmælunum hafi kallað eftir Sigurði Inga sem forsætisráðherra. Það er örugglega rétt. Því verður þó ekki breytt að ef þessi útfærsla verður ofan á hafa Framsókn og Sjálfstæðisflokkur áfram traustan þingmeirihluta.
Erindisleysa Sigmundar á Bessastaði – hugmyndafræðingur Pírata varar við snöggum kosningum

Ólafur Ragnar Grímsson átti glæstan performans í hádeginu.

Sigmundur rýkur út á Bessastaði og vill fá bréf upp á að hann fái að rjúfa þing.

Ólafur snuprar Sigmund Davíð þegar hann segir að ekki sé með hæfi að draga forsetann með þessum hætti inn í „aflraunir“ stjórnarflokka.

Hann stillir sér upp með mótmælendum þegar hann talar um að þjóðin eigi ekki að „þurfa“ að efna til mótmæla.

Hann talar um nauðsyn þess að komast að niðurstöðu sem er þjóðinni fyrir bestu, ekki stjórnmálaflokkum.

Hann lítur svo á að þingrof með þeim hætti sem Sigmundur Davíð leggur til sé ekki til þess fallið.

Skýrði það út af mikilli yfirvegun.

Þingrof getur komið til greinar síðar og stjórnarandstaðan er ennþá að tala um vantrauststillögu sína.

Það er hins vegar athyglisvert hvað Smári McCarthy, einn helsti hugmyndafræðingur Pírata, skrifar. Smári varar við því að kjósa innan 45 daga. Hann segir að það sé alltof stuttur tími og vont fyrir lýðræðið í landinu.

Eins og stendur hjómar bráðabirgðastjórn fram á haust sem miklu betri kostur, minnihlutastjórn eða jafnvel utanþingsstjórn.

Það væri svo hægt að kjósa í september af meiri yfirvegun en í hamagangi sem myndi snúast um Sigmund Davíð og mál hans, hugsanlega uppljóstranir úr Panamagögnunum sem eiga eftir að koma fram, og að nokkru leyti um forsetakosningar sem væru að fara fram á sama tíma.