Frábær mynd um blómatíma stúdíómúsíkantanna

The Wrecking Crew er einhver stórkostlegasta mynd sem ég hef séð um tónlist. Hún fjallar um hóp tónlistarmanna sem fékk þetta heiti, þetta voru stúdíómúsíkantar, störfuðu í Los Angeles og léku inn á ótrúlegan fjölda hljómplatna á 7. áratugnum.

Á þessum árum tíðkaðist ekki endilega að vinsælar hljómsveitir lékju sjálfar inn á plötur sínar. The Wrecking Crew spilaði á plötum Beach Boys, The Mamas & Papas, Byrds, Elvis Presley, Nancy Sinatra, Frank Sinatra, Herb Albert, Simon & Garfunkel, The Monkees, The Carpenters, Sonny & Cher – og í upptökum þar sem Phil Spector var að skapa sinn fræga hljóðvegg.

Frægu lögin eru legíó: California Girls, Good Vibrations, Something Stupid, Bridge over Troubled Water, California Dreaming, The Beat Goes On, Windy, Tamborine Man.

Og þarna eru líka lögin úr Mission Impossible, MASH og Hawai Five-0.

Þessir músíkantar voru notaðir vegna þess að þeir gátu náð á örfáum klukkutímum einhverju sem hefði tekið óvanari músíkanta vikur og mánuði – ef þeir hefðu þá nokkurn tíma náð því.

Í myndinni er athyglinni beint að nokkrum tónlistarmönnum úr The Wrecking Crew. Leon Russell spilaði stundum á píanóið, Glen Campbell á gítar, bassaleikarinn var hin stórkoslega Carol Kaye, sem lærði á gítar sem stúlka, en fór seinna að spila á bassa. Hún spilaði á bassa á Pet Sounds – en fékk nafnið sitt ekki á umslagið, það tíðkaðist ekki í þá daga. Hún spilaði bassalínuna í Mission Impossible og í The Beat Goes On – línur sem allir þekkja þegar þeir heyra þær. En hún lék líka inn á Freak Out með Frank Zappa. En Kaye var í raun bara nokkuð hversdagsleg fjölskyldukona.

Athyglinni er líka beint að trommuleikaranum Hal Blaine. Hann varð moldríkur á þessari spilamennsku allri, margir af tónlistarmönnunum eyddu flestum stundum dagsins í stúdíói og fengu vel borgað, en Blaine tapaði öllu, glæsihýsi, snekkju, Rolls Royce bifreið. Um tíma var hann öryggisvörður í Arkansas.

Blaine spilaði meðal annars í lögum eins og Strangers in the Night, These Boots Are Made For Walking, Mrs. Robinson, Help Me Rhonda, Good Vibrations og Be My Baby.

Í myndinni er þó mest fjallað um gítarleikarann Tommy Tedesco, það er sonur hans sem gerir myndina. Tommy birtist sem ljúfur og skemmtilegur karl, og ótrúlegur gítarleikari. Hann lék inn á plötur hjá hljómsveitum sem síðar fóru og reyndu að spila efnið á tónleikum. Þær náðu yfirleitt ekki að leika eftir það sem Tedesco gat töfrað fram á augabragði.

Því hefur verið haldið fram að enginn gítarleikari fyrr og síðar hafi spilað inn á fleiri plötur en Tedesco. Margar línur hans eru frægar, þótt fáir þekki nafnið. Hann lék til dæmis á gítarinn í upphafslaginu í Bonanza þáttunum. Hann á hina indælu gítarlínu í upphafi Something Stupid. Tedesco dó úr lungnakrabba, 67 ára að aldri, en hafði hin síðari ár einkum séð fyrir sér með námskeiðshaldi.

Þessu blómaskeiði stúdíómúsíkantanna lauk um 1970. Bítlarnir og Rolling Stones höfðu alltaf leikið sitt efni sjálfir, en þá komu upp vestan hafs listamenn eins og Carole King, James Taylor, Crosby, Stills, Nash & Young. Það þótti mikilvægara að rækta sinn eigin stíl en að hafa flinkustu músíkanta heims í liðinu – menn sem gátu spilað af blöðum, útsett í huganum og jafnvel spilað inn á margar hljómplötur á dag.

Undir lok myndarinnar var greinarhöfundur farinn að tárast. Ekki vegna þess að þetta væri svo dapurlegt, heldur vegna þess að yfir þessum hópi, á blómaskeiði hans, var sérstakur þokki og einstakt listfengi. Og eins og kemur fram í myndinni endist slíkt aldrei til eilífðar.

The Wrecking Crew hafði yndi af því að starfa fyrir Brian Wilson – þau tala um hann sem snilling eins og sjá má í þessu atriði úr heimildarmyndinni. Meðlimir Beach Boys komu ekkert nálægt því að spila inn á plöturnar – þeir fengu bara að syngja.