arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Samsæriskenningar um Soros – Píratar Trójuhestur hans?

Hann er skrítinn margur lággróðurinn sem er að finna á netinu – og margt undarlegt sem nær að fanga athygli manns, þó aldrei nema stutta stund í einu. Einu sinni var útvarpsþáttur sem hét Þjóðarsálin í gangi nokkrum sinnum í viku, hálftíma í senn. Mörgum þótti það ærið. Nú er stanslaus þjóðarsál allan sólarhringinn og lítið lát á furðusögunum.

Meðal þess sem maður sér dreift á netinu í dag er grein eftir náunga sem heitir Wayne Madsen og skrifar blogg undir heitinu Freedom Fast Forward. Hann heldur því fram að George Soros – sem nokkuð hefur komið við sögu í stjórnmálaumræðu á Íslandi – hafi komið sér upp útsendurum í pólitík í Evrópu. Hann nefnir nokkra Alexis Tsipras, Yannis Varoufakis (sem hafi hlaupið í fang evrópskra bankamanna), Pablo Iglesias úr Podemosflokknum á Spáni, Beppe Grillo á Ítalíu, Martin Schultz úr SPD í Þýskalandi, Guy Verhofstadt í Hollandi – og jú svo nefnir hann Píratana á Íslandi. Þetta eru svonefndir Trójuhestar Sorosar – og til vitnis um það eru meðal annars dregnir fram Vladimir Putin og Viktor Orban.

Svo er þessu meira að segja deilt á einum stað á netinu hérlendis undir heitinu fréttaskýring. Þarna er fyrirsögnin „Píratar í fangi Soros milljarðamærings“.

Þetta verður svo enn sérstæðara þegar lesa má að Wayne Madsen slær þann varnagla að stuðningsmenn Sorosar hafi látið útbúa Wikipediu-síðu þar sem er fjallað um þá sem trúa á samsæriskenningar um Soros. Þá síðu er reyndar ekki að finna lengur, hverju sem sætir.

En á netinu er líka hægt að skoða eitt og annað um Wayne Madsen. Til dæmis að hann hélt því fram að Ísraelsmenn væru á bak við 11/9 og að Obama forseti sé hommi. Hann átti að hafa verið í klúbbi samkynhneigðra og notað ferðir á körfuboltaleiki til að ná í karla til lags við sig. Madsen var líka viðriðinn fréttaflutning um að Obama væri ekki bandarískur ríkisborgari – svokallaða birther hreyfingu. Vegna þessa taldi Madsen að Hvíta húsið undir stjórn Obamas ætlaði að ráða sig af dögum.

Myndin er af hinum umtalaða George Soros.
Alið á hatri og fáfræði

Það getur verið að morðæði og ofbeldisverk fákunnugs Bandaríkjamanns sem þekkir ekki mun á Íran og Indlandi og ræðst með byssulátum á indverska rafvirkja, það getur verið að það tengist ekki þeirri Trump stjórn sem nú ríkir í USA. Líklegra er þó að það tengist og þetta voðaverk sé í hnotskurn hvernig staðan er núna í USA.

Þetta skrifar Salvör Gissurardóttir, lektor í upplýsingatækni, í pistli sem hún birtir á Facebook um þann atburð þegar maður að nafni Adam Purington í borginni Olathe í Kansas myrti indverskan mann og særði annan – hann taldi þá vera Írani. Indverjarnir voru rafeindatæknifræðingar sem unnu hjá hátæknifyrirtæki. Salvör setur þetta í samhengi við breytingar sem eru að verða í atvinnuháttum og hvernig samfélög eru í stakk búin til að mæta þeim.

Fákunnugt fólk eltir Trump og ljær eyra við hans einföldu og vitlausu þjóðfélagsskýringum og beinir hatri sínu að þeim sem Trump hefur teiknað upp sem óvini. Það eru innflytjendur og sérstaklega þeir sem koma frá Mið-Austurlöndum. Það er stór og sívaxandi hópur fólks sem sér lífsafkomu sína fjara út en því miður er mennta- og upplýsingakerfi samfélaga eins og USA ekki byggt upp til að valdefla það fólk og gera það meðvitaðra um stöðu sína og ástæður fyrir því að störf hverfa og lífskjör þeirra versna. Störf hverfa og koma ekki aftur og það eru ekki indverskir rafvirkjar sem sturlaður Bandaríkjamaður sér sem Íraka sem taka þau störf, þau störf og sú lífsafkoma sem þeim fylgdu hafa horfið vegna tæknibreytinga.

En nú er svo komið í Bandaríkjunum að það eru sjálf stjórnvöldin sem ala á heiftinni og hatrinu. Hvaða afleiðingar hefur það?

En eftir situr fákunnugt fólk sem fylgir leiðtoga eins og Trump í blindni og beinir heift sinni að þeim sem hann skilgreinir sem óvini og hrekur líka í burtu og býr til skil milli sín og þeirra sem búa til það tæknisamfélag sem velmegun nútímans byggir á. Þetta mál og væntanlega mörg önnur sem enda ekki með morði sýna að í sumum stöðum í USA er ráðist að fólki vegna meints þjóðfélagsuppruna og það myrt. En þetta morð sýnir í hnotskurn hvernig fákunnugt sturlað fólk innblásið af heift sem kynt er undir af stjórnvöldum ræðst gegn tæknifólki af erlendum uppruna.

Tímaritið Foreign Policy birtir þetta mjög svo áhugaverða graf sem sýnir þjóðarframleiðslu í ríkjum heimsins. Bandaríkin eru þarna langefst með 24,32 prósent. Samt talar Trump forseti um að gera þurfi Bandaríkin mikil á nýjan leik. Það hefur holan hljóm.

Vandi Bandaríkjanna er fólginn í því hvernig gæðunum er skipt meðal landsmanna, í hinum gríðarlega ójöfnuði. Í ræðum sínum lætur Trump eins og hann vilji gera eitthvað fyrir þá Bandaríkjamenn sem sitja eftir, en í rauninni skipar hann eintóma milljarðamæringa í ríkisstjórn sína. Eins og má lesa í Financial Times býður Trump til stórveislu fyrir eina prósentið sem trónir efst í samfélaginu. Þar á meðal er Wall Street, olíufyrirtæki og hergagnaframleiðendur.

Maður efast líka um að fulltrúar tryggingafélaganna sem maka krókinn á hinu skelfilega heilbrigðiskerfi í Bandaríkjunum þurfi að líða skort. Þeir sjást hér á fundi með forsetanum sem veit hvar hann á að leita ráða um að bæta kerfið.
Hús utan í miðju Hornbjargi

Hvernig litist mönnum á ef hús af þessu tagi væri byggt utan í sjálfu Hornbjargi? Líklega myndu heyrast hávær mótmæli vegna náttúruspjalla.

En þetta er samt svolítið flott – svona á sinn hátt, dálítið James Bond, fútúrismi á hjara veraldar – verður varla nokkurn tíma byggt, en það er líklega ekki ætlunin heldur.

Þessi teikning er eftir hönnuð sem nefnist Alex Hogrefe, hérna má sjá meira af verkum hans. Sumt af því er leikur að ímyndunaraflinu, eins og húsið í Hornbjargi sem hann býr með því að setja saman myndir frá Íslandi og hús sem hann teiknar í tölvu.

Þetta birtist á vef sem nefnist My Modern Met og þar segir að það væri frábært ef hið íslenska heimili Hogrefe yrði að veruleika – varla eru allir sammála um það hér norðurfrá…
Sannleikurinn er…

New York Times birtir á Óskarsverðlaunakvöldi fyrstu sjónvarpsauglýsingu sem blaðið sendir frá sér í mörg ár. Þetta er einföld auglýsing en áhrifarík, staðhæfingar sem byrja á orðunum Sannleikurinn er…
Staðreyndir um Svíþjóð

„Íbúar Svíþjóðar vita að ég hef rétt fyrir mér,“ segir Donald Trump. Svíagrýlan heldur áfram að fara ljósum logum um fjölmiðla heimsins.

Svíar leiðrétta þetta sjálfir og ýmsir aðrir reyndar. Aftonbladet birtir tölur þar sem meðal annars er gerður samanburður á Bandaríkjunum og Svíþjóð.

Morðtíðni á hverja 100 þúsund íbúa.

Malmö á móti hættulegum borgum í Bandaríkjunum. Malmö er sögð vera mjög vararasamur staður.

Hefur straumur innflytjenda undanfarin ár skapað glæpabylgju? Þetta eru tölur um ofbeldisglæpi.

Svo er hér athyglisvert rit. Á yfirborðinu kann að virðast að nauðganir séu fleiri í Svíþjóð en annars staðar. Nigel Farage segir að Svíþjóð sé nauðganahöfuðstaður Evrópu. En staðreyndin er sú að Svíar skilgreina nauðganir víðar en gert er í flestum löndum, þolendur njóta þar meiri verndar og eru hvattir til að kæra.

Það eru ýmis fleiri athyglisverð gögn í þessari umræðu. Á vef sænsku ríkisstjórnarinnar má sjá þessa umfjöllun um fólksflutninga og glæpi. Þarna leiðréttir utanríkisráðuneytið alls kyns hæpnar fullyrðingar, eins og það að sænsk stjórnvöld séu að fela umfang vandans og um að í Svíþjóð séu svæði þar sem lögreglan fari ekki.

Svo er tekin fyrir sú staðhæfing sem má sjá sums staðar að Svíþjóð stefni í eitt allsherjar hrun. Staðreyndirnar eru alveg þveröfugar eins og sjá má á vef World Economic Forum sem þarna er vísað í. Fyrirsögnin þar er svohjóðandi. Svíþjóð sigrar aðrar þjóðir í hérumbil öllu.

Þarna má lesa að Svíþjóð sé nú það land í heiminum þar sem auðveldast er að stunda viðskipti. Bandaríkin eru í 23ja sæti. Svíþjóð sé afar samkeppnishæft land, heimili fyrirtækja eins og IKEA, Electrolux, Ericsson og H&M.

Svíþjóð sé í sjötta sæti yfir samkeppnishæfni í heiminum. Hagvöxtur sé þar mjög öflugur, hafi verið 3,7 prósent árið 2016. Vinnumarkaðurinn virki vel og atvinnuleysi sé lítið.

Svíþjóð er í fjórða sæti í heiminum þegar mælt er jafnrétti kynjanna. Spilling sé mjög lítil, Svíþjóð er í fjórða sæti á lista Transparancy International yfir minnst spilltu lönd í heiminum.

Svíþjóð er í fyrsta sæti í Evrópu þegar litið er til nýsköpunar og notkunar hugvitsins. Það byggir meðal annars á góðri menntun starfsfólks og gæðum háskólarannsókna. Í raun er ekki ólíklegt að Svíþjóð sé þarna líka í fyrsta sæti þegar horft er til heimsins alls.

Einnig segir að Svíþjóð sé einhver besti staður í heimi til að eldast, en um leið sé atvinnuþáttaka eldra fólks mikil, og einnig sé það góður staður til að ala upp fjölskyldur með löngu fæðingarorlofi, enda sé alþjóðlegt orðspor landsins framúrskarandi.
Mörg dómsmorð – 17 ár í varðhaldi

Nú er farið að berast út hvað endurupptökunefnd ákveður í Geirfinns- og Guðmundarmálum. Þetta verður formlega tilkynnt seinna í dag. Í fjölmiðlum segir að mál Tryggva Rúnars Leifssonar og Sævars Cisielskis verði bæði tekin upp aftur – væntanlega gildir það sama um mál hinna.

Morgunblaðið birtir sláandi úttekt á málsmeðferðinni. Þar segir að sakborningarnir sex í málinu hafi samtals setið 17 ár í gæsluvarðhaldi. Sævar í 1533 daga. Tryggvi í 1532 daga.

Tryggvi sætti einangrun í 655 daga, Sævar í 615 daga. Nú eru þeir báðir látnir, dóu fyrir aldur fram. Þeir fengu hvorugur að lifa þetta.

Hér rifjast upp orð sem Davíð Oddsson, þá forsætisráðherra, lét falla á Alþingi 1998 eftir að Hæstiréttur hafði hafnað beiðni um endurupptöku málsins. Það segir sína sögu að svo háttsettur maður skuli hafa talað af svo miklum þunga á þeim tíma.

Ég segi það fyrir mig persónulega að mér urðu mikil vonbrigði að Hæstiréttur skyldi ekki séð sig geta haft lagaskilyrði til að taka Geirfinnsmálið upp á nýjan leik. Ég hef fyrir mitt leyti kynnt mér þetta mál rækilega í gegnum tíðina og tel að þar hafi mönnum orðið á í messu í stórkostlegum mæli á nánast öllum stigum málsins. Ég held að þó það hefði verið mjög sársaukafullt fyrir íslenska dómstólakerfið, þá hefði það verið gott og nauðsynlegt, hundahreinsun fyrir okkur ef nota má það óvirðulegt orð, að fara í gegnum það mál allt og með hvaða hætti það var unnið. Þeir sem hafa kynnt sér það mál rækilega geta ekki annað en sagt að þar var víða pottur brotinn […] Það var ekki aðeins eitt dómsmorð framið á allri þessari vegferð, þau voru mörg dómsmorðin sem framin voru á þessari vegferð allri og það er mjög erfitt fyrir okkur að búa við það.

Myndin sem fylgir sláandi umfjöllun Sunnu Óskar Logadóttur um málsmeðferðina í Geirfinns- og Guðmundarmálum á mbl.is. Hún er skyldulesning í dag, þar er lýst hrikalegri meðferð á sakborningunum.

Hér er svo til upprifjunar brot úr dagbók sem Tryggvi Rúnar hélt meðan hann sat í varðhaldi. „Sannleikurinn kemur alltaf í ljós þó seint verði.“
Ruglumræðan – Kjararáð og áfengið

Það er framundan mikill órói á vinnumarkaði – og þar eru hinar stórstígu launahækkanir til þingmanna og ráðherra eins og olía á eld. Píratar leggja fram frumvarp um að vinda ofan af úrskurði Kjararáðs sem magnar upp ófriðarhorfurnar. Kjarasamningar verða brátt lausir hjá stórum hluta launþega.

Þeir fá þau viðbrögð úr stjórnarliðinu að þetta sé „ruglumræða“ og að það sé „óþolandi að taka umræðu“ um þetta. Málið fæst ekki á dagskrá, en það er hægt að verja tíma þingsins í umræðu um frumvarp um að setja áfengi í almennar verslanir, leyfa áfengisauglýsingar og selja áfengi langt fram á kvöld í búðum.

Píratar birta þetta línurit sem sýnir ágætlega hver þróunin hefur verið á vinnumarkaðnum – og hvað hækkanirnar til stjórnmálamanna eru úr takt við annað. En það er greinilega enginn vilji til að grípa inn í, þótt margir hafi verið þeirrar skoðunar á tíma úrskurðarins að slíkt væri nauðsynlegt. Forseti Íslands afsalaði sér launahækkuninni – sem líka er farið að sjá staði í sveitarstjórnum landið um kring.

Nú segir forsætisráðherra – sem hefur verið mikill talsmaður Salek samkomulagsins svokallaðs – að vinnumarkaðsmódelið sé mölbrotið.

Það þurfti ekkert kjararáð og úrskurð frá því til þess að læknar tækju hér skurðstofur í gíslingu. Það þurfti heldur ekkert kjararáð eða úrskurði frá því til þess að loka hér skólastofum í marga mánuði og ég hef enga trú á því að það fáist einhver sanngirni í þessa umræðu eins og vinnumarkaðsmódelið er í dag. Það er einfaldlega mölbrotið.
650 þúsund fermetrinn

Menn skeggræða hvort sé fasteignabóla á Íslandi. Tölur tala sínu máli.

Hér er til sölu raðhús í Fossvogi, byggt 1971, það er 184 fermetar, þar með talinn innbyggður bílskúr.

Verðmiðinn á húsinu er 120 milljónir króna (fasteignamat 61 milljónir).

Gott hús, sýnist manni, og allt það, í góðu hverfi. En þetta gera um 650 þúsund krónur á fermeta.

Fasteignabóla?
Andstaða við áfengisfrumvarp úr höfuðvígi Sjálfstæðisflokksins

Það hefur verið sagt að Sjálfstæðisflokkurinn á Seltjarnarnesi geti sett kartöflupoka í framboð en samt unnið kosningar þar. Sjálfstæðisflokkurinn hefur alltaf stjórnað á Nesinu – og mun sennilega alltaf stjórna á Nesinu. Fátt getur hnikað því.

En það vekur athygli þegar sjálf bæjarstjórnin á Seltjarnarnesi ályktar gegn áfengisfrumvarpi sem lagt er fram meðal annars af þingmönnum Sjálfstæðisflokksins, nýtur mikils stuðnings meðal Sjálfstæðismanna – það hefur reyndar verið samþykkt á landsfundum Sjálfstæðisflokksins að áfengi skuli selt í almennum verslunum.

Nú kemur þessi harða andstaða úr einu höfuðvígi Sjálfstæðisflokksins. Það er vísað til þess að meirihluti þjóðarinnar sé á móti frumvarpinu, læknar og heilbrigðisstarfsfólk vari við því og að aukið aðgengi að áfengi leiði til meiri neyslu, börn og ungmenni séu þar í hættu. Einnig segir að neysla vímuefna meðal barna og ungs fólks sé mjög lítil á Seltjarnarnesi.

Við eigum að láta hagsmuni og velferð barna og ungmenna njóta forgangs í allri stefnumörkun. Aukið aðgengi að áfengi og áróður í formi áfengisauglýsinga gengur gegn því sjónarmiði.

Þeir hafa sitt Ríki á Seltjarnarnesi sem er talsvert sótt af Vesturbæingum líka, og finnst það greinilega nóg. Margir töldu að á nýju þingi þar sem eru margir nýir þingmenn, sumir ungir að árum, myndi áfengisfrumvarpið eiga greiða leið í gegn. En reyndin virðist ætla að verða önnur – mótstaðan er mikil og þarna úr nokkuð óvæntri átt.
Bókmenntalegar götur í bænum

Strax og menn tóku að nefna götur í Reykjavík með skipulögðum hætti leituðu þeir fanga í bókmenntum þjóðarinnar. Við erum jú bókaþjóð. Grettisgata og Njálsgata fá nöfn um aldamótin 1900. Á því svæði urðu til fleiri götur með nöfnum fornsagnapersóna.

Stuttu seinna fer að byggjast svonefnt Goðahverfi í suður- og vesturhlíðum Skólavörðuholts. Þar er elst Óðinsgatan frá 1906, en svo koma Þórsgata, Lokastígur, Freyjugata og fleiri götur. Þetta mun stundum hafa verið kallað Heiðna hverfið.

Við Háskólann, í svonefndu Prófessorahverfi, urðu til Aragata og Sæmundargata. Hluti Hringbrautar breyttist í Snorrabraut, en handan hennar byggðist Norðurmýrin með götuheitum úr Njálu, Laxdælu og landnámi Ingólfs.

Það er hægt að fara enn lengra, upp í Grafarvog, þar sem er að finna mjög skáldleg götuheiti, komin úr kvæðum Bjarna Thorarensen, og alla leið upp í Mosfellsbæ þar sem nú er að rísa hverfi með götuheitum sem eru komin úr verkum Halldórs Laxness. Þarna eru meðal annars Ástu Sólliljugata og Vefarastræti.

Um þetta fjöllum við í Kiljunni í kvöld. Myndin er frá Njálsgötu.
Svíagrýlan númer tvö

Þegar ég var yngri var mikið talað um Svíagrýluna. Meiningin var að Svíþjóð væri í rauninni eins konar laumu kommúnista- og alræðisríki. Þetta rímaði reyndar ekki alveg við raunveruleikann, sænska velferðarkerfið var vissulega nokkuð alltumlykjandi en einkaframtakið blómstraði líka í Svíþjóð í líki kapítalískra fyrirtækja sem mörg störfuðu líka á alþjóðavettvangi og náðu miklum árangri.

Á þessum árum var líka mikið rætt um „sænsku mafíuna“. Þetta var fólk sem hafði dvalið í Svíþjóð, starfað þar eða stundað nám, og var grunað um að vilja dreifa sænskum áhrifum um landið og sérstaklega í menningarlífinu. Sænska mafían var semsagt eins konar fimmta herdeild í valdasókn rauðliðanna í Svíþjóð.

Nú er Svíagrýlan aftur komin á kreik. Nú í líki kenningar um að í Svíþjóð sé allt í kalda koli vegna innflytjenda, aðallega múslima. Jú, einhver vandamál eru þar á ferðinni, en þetta rímar ekki sérlega vel við veruleikann sem er sá að Svíþjóð ríkir ótrúleg velmegun, hagkerfið þar er í mjög góðu ástandi, nýsköpun er þar mikil og byggir mjög á virkjun hugvits, ójöfnuður er minni en víðast hvar í heiminum.

Í nokkuð einkennilegum umræðum sem finna mátti um Svíþjóð á netinu í gær setti ég inn þessa athugasemd:

Fólk í landi eins og Svíþjóð býr við betri kjör en nokkuð fólk nokkurn tíma í mannkynssögunni. Það hefur ekki bara nóg að bíta og brenna, heldur hefur það mikinn frítíma, vinnan er ekki sérlega erfið eða slítandi, vinnutími hefur verið að styttast, það hefur nægan tíma fyrir afreyingu, það getur ferðast til útlanda að vild, það hefur málfrelsi og athafnafrelsi, það lifir lengra og heilbrigðara lífi en hefur nokkurn tíma þekkst. Kannski verður það bráðum hundrað ára? Ofbeldi ógnar því ekki, því það lifir í fjarskalega öruggu umhverfi. Allar lífskjaravísitölur eru eins hagstæðar og nokkurn tíma hefur þekkst. En svo er eitthvað óþol, frumstætt liggur manni við að segja, sem brýst fram í tortryggni og hatri eins og við erum að upplifa og þá mega staðreyndir sín lítils. En við vitum aldrei, máski á mannkynið aldrei eftir að upplifa jafn vel megandi og farsæl samfélög og Norðurlöndin eru? Það er alls ekki víst að þetta vari að eilífu. Kannski er þetta „as good as it gets“?
Sjávarútvegurinn ekki lengur aðal?

Þröstur Ólafsson hagfræðingur birtir athyglisvert sjónarhorn um lok sjómannaverkfallsins. Hann segir að ríkisstjórnin hafi staðið sig vel í málinu og ekki látið stilla sér upp við vegg

Niðurstaða sjómannadeilunnar er merkileg fyrir ýmsar sakir. Ég hef ekki séð eða kynnt mér samninginn sjálfan, enda er það aukaatriði í því samhengi sem ég ætla að ræða. Tíu vikna kjaradeila er langt reiptog. Þótt deiluaðilar væru orðnir sáttir með samninginn, þá var þó reynt að sýna styrk og knýja ríkisvaldið til hlýðni, sýna hver réði. Það var ekki í fyrsta skiptið sem deiluaðilar ýttu svarta Pétri til ríkisins. Þar skyldi knúið á um sérlausn fyrir „illa launaða sjómenn“sem kröfðust vildarlausar fyrir sig eina. Það verður að segja að Þorgerður Katrín og reyndar ríkisstjórnin hélt vel á þessu máli. Hún lét aldrei stilla sér upp við vegg; hlustaði ekki á ábyrgðarlausa frekjuhunda úr Vestmannaeyjum.

Þröstur skrifar líka um áhrif verkfallsins á þjóðarbúið og þykir þau vera til marks um að mikilvægi sjávarútvegsins í íslensku hagkerfi hafi minnkað, það sé komið á meira jafnvægi milli atvinnugreina.

Stóru tíðindin við uppgjör deilunnar eru þau að verkfall sjómanna gat staðið í 10 vikur án þess að hafa áberandi áhrif á efnahagslíf landsmanna. Fiskútflutningur lagðist að mestu leyti af. Enginn gjaldeyrir kom frá sjávarútveginum í 10 vikur. Fyrir ca. 20 árum síðan hefði þetta sett (gjaldeyris)viðskipti landsmanna í miklar kröggur. Háværar kröfur um þörf á lagasetningu hefðu dunið á ráðamönnum. Ekki núna. Enginn bað um neitt (nema tveir kröfuhanar), ekkert fór úr skorðum, nema störf fiskvinnslufólks, sem, því miður, lögðust af á meðan. Nægur gjaldeyrir var til staðar því ferðaiðnaðurinn fyllti gjaldeyrishirslur bankakerfisins nægiilega ríflega.Verkfallið sýndi svart á hvítu að ofurmikilvægi sjávarútvegsins í efnahagslífi Íslendinga er liðinn tíð. Kverkatakinu er lokið. Jafnvægi hefur skapast á milli atvinnuvega. Það eru góð tíðindi.

Það verður samt að slá varnagla við þetta. 2007 var líka sagt að sjávarútvegurinn væri hættur að vera aðalatvinnugrein landsmanna. Á þeim tíma birtust fréttir um slæma stöðu fiskistofna og sókn í þá var minnkuð. Þetta hefði að öllu jöfnu valdið samdrætti, en þá var uppgangurinn í viðskiptalífinu slíkur að ekki sást högg á vatni, hlutabréfavísitölur héldu áfram að hækka. Þetta þóttu talsverð tíðindi og einmitt sagt að sjávarútvegurinn væri ekki jafn mikilvægur og áður.

En svo hrundi bankakerfið og sjávarútvegurinn varð aftur aðal. Ítök útgerðarinnar eftir hrunið voru geysilega sterk. En það er rétt hjá Þresti að eins og stendur er túrisminn miklu stærri en hann.
Fleiri morð á staðnum þar sem Trump talaði en í allri Svíþjóð

Ætli megi ekki segja að Carl Bildt, fyrrverandi forsætis og -utanríkisráðherra Svíþjóðar, komist að kjarna málsins varðandi ummæli Donalds Trump um Svíþjóð? Í Bandaríkjunum er miklu meira ofbeldi en nokkurn tíma í Evrópu og ofbeldið kemur innan. Það berst ekki yfir nein landamæri.

En í öllu því sjónarpspili sem er bandarísk pólitík er ekkert gert til að ráða bót á því. Hræsnin ræður ferð.
Undarlegar framkvæmdir – og aðeins meira um lundakofa

Einar Benediktsson hefur verið maður einstaklega forvitri. Hann sá fyrir að Íslendingar myndu selja norðurljós og ef til vill líka lundabúðir í Miðbænum.

Í grein sem ég skrifaði um helgina sagði ég að Páll Líndal skrifaði um það í verki sínu Reykjavík, sögustaður við Sund, að Einar færi háðulegum orðum um byggð við Laugaveginn og talaði um „lundakofa“. Ég fann ekki þessa tilvitnun, en nú er hún komin í leitirnar, gleggri maður en ég fann hana, hún er í blaði Einars, Dagskrá, 24. apríl 1898, undirrituð einfaldlega „Reykjavíkurbúi“.

Annars vakti greinin um Einar talsverð viðbrögð. Maður hafði samband við mig sem sagði að afi hans hefði verið svikinn um laun þegar hann starfaði sem blaðamaður á Dagskrá hjá Einari, ekki laust við að örlaði fyrir beiskju. En afinn hafði sagt að menn gætu kennt sjálfum sér um ef þeir létu Einar svindla á sér.

En hér er svo ljósmynd af byggingunum á Laugavegi 4-6 sem talað er um í fyrri greininni. Þarna keypti borgarstjórnin í Reykjavík tvö illa farin timburhús. Þau voru svo gerð myndarlega upp. Allt kostaði það mikið fé. Húsin voru svo seld aftur fyrir miklu lægri upphæð en samanlagt kaupverðið og viðgerðakostnaðinn, en með fylgdi ógurlegur byggingaréttur.

Þarna er búið að byggja stórt mannvirki, en gömlu húsin eru felld inn í það, en að auki bætist við kjallari sem var boraður niður í gegnum klöppina, heila sjö metra og var vart líft í nágrannahúsum langan tíma meðan á framkvæmdinni stóð. Framkvæmdaaðilar náðu meira að segja að bora sig inn í næstu hús. Miðað við þróunina í bænum er líklegt að þarna verði vegleg lundabúð.
Viðtalið við Jón Baldvin – Skotar sem hluti af Norðurlöndunum?

Hér er viðtal við Jón Baldvin Hannibalsson úr Silfrinu í dag. Jón man tímana tvenna eða þrenna, allt aftur í heimsstyrjöld, og auðvitað kalda stríðið, var á hápunkti ferils síns þegar því lauk, er fyrrverandi utanríkisráðherra og sendiherra í Bandaríkjunum, en fylgist vel með samtímanum og greining hans á þeim óvissutímum sem við lifum er mjög skörp.

Við ræðum uppgang lýðskrumshreyfinga, Evrópusambandið, evruna, Nató, Rússland, náttúrlega Trump og ástandið í Bandaríkjunum og lítum aðeins til Bretlands – og Skotlands og þá sem hluta af Norðurlöndunum en Jón telur möguleika að Skotar fari þá leið eftir Brexit.

Viðtalið má sjá á vef RÚV.