arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Samanburður

Lesið saman þennan bút út úr viðtali við William Black, fyrrverandi yfirmann í fjármálaeftirliti í Bandaríkjunum:

„Well, the way that you do it is to make really bad loans, because they pay better. Then you grow extremely rapidly, in other words, youre a Ponzi-like scheme. And the third thing you do is we call it leverage. That just means borrowing a lot of money, and the combination creates a situation where you have guaranteed record profits in the early years. That makes you rich, through the bonuses that modern executive compensation has produced. It also makes it inevitable that theres going to be a disaster down the road.“

Og þennan pistil Sigrúnar Davíðsdóttur þar sem er fjallað um að útlán til 100 stærstu lántakendanna voru helmingur af lánum íslensku bankanna, sjá pistilinn í heild sinni hér:

„Þessi útvíkkun á hugtakinu ‘banki er öldungis ekki íslensk uppfinning. En séríslenska útgáfan er meðal annars hvernig bankarnir lánuðu eigendum og tengdum aðilum – og það bætti ekki úr skák að sömu einstaklingarnir voru með stór lán í fleirum en einum banka. Jännäri hefur aldrei séð annað eins. Líka sér-íslenskt að bankamenn – miklu fleiri en nokkrir helstu stjórnendur – fengu stjarnfræðileg lán til að kaupa hlutabréf í viðkomandi banka sem hélt þannig eigin verði uppi með óeðlilegu inngripi.

Peningamarkaðssjóðir eru heldur ekki séríslensk uppfinning. Þeir komu fram á sjónarsviðið fyrir um 40 árum, eiga að bjóða þokkalega en ekki tryllta ávöxtun með hverfandi áhættu. Erlendis tíðkast að þeir séu metnir af óháðum aðila. En aftur: íslenska útfærsla þeirra var skrumskæling sem átti fátt skilt við grunnhugmyndina. – Það verður áhugavert að sjá hvað kemur út úr yfirstandandi málsókn nokkurra einstaklinga á hendur Landsbankans gamla og Landsvaka vegna kynningar og markaðssetningar peningamarkaðssjóða Landsbankans.

Í gegnum áðurnefndar skýrslur glufar í blekkingar sem bankarnir héldu á lofti. Hlutabréfamarkaður á, fræðilega séð, að endurspegla virði hlutabréfa. Eftir á að hyggja má mjög draga í efa að þessi endurspeglun hafi verið virk á Íslandi undanfarin misseri. Bankarnir lánuðu til að halda hlutabréfaverðinu uppi. Verð bréfanna endurspeglaði þá ekki verðmæti heldur áhuga bankanna á að halda virði þeirra háu.

Allt væri þetta í himnalagi og jafnvel ögn skondið ef þeir sem stóðu í þessu hefðu bara hætt sínum peningum og svo tapað þeim. En þannig var það auðvitað ekki. Fullt af fólki sem aldrei hafði hugsað sér að vera þátttakandi í ólukkunnar ævintýrum á borð við FL Group tapaði af því að bankarnir bundu trúss sitt við þetta og ámóta félög og reyndu síðan að bjarga eigin skinni og þessara hundrað helstu viðskiptavina. Ein skýringin á að Ísland fer jafn illa út úr kreppunni og raun ber vitni er að íslensku bankarnir báru fyrir brjósti hagsmuni hundrað stærstu viðskiptavinanna – ekki hagsmuni allra hinna.“
Klassísk forsíða

Nú eru Norður-Kóreumenn farnir að færa sig út í geiminn. Þar óma nú norður-kóreskir leiðtogasöngvar.

Og þá rifjast upp hin klassíska forsíða Economist frá því í júní 2000.
Hvað verður um rannsóknagögn Decode?

Það væri kannski verðugt umfjöllunarefni að komast einhvern tíma að því hversu margir Íslendingar töpuðu peningum á Decode og hversu miklar fjárhæðir það voru.

Hér var sett upp sérkennileg mylla, byggð á væntingum, ofurbjartsýni og vanþekkingu, stjórnmálamenn og fjölmiðlar tóku þátt – um tíma var það svo að menn voru álitnir heimskir ef þeir voru ekki að setja sparifé sitt í Decode.

En svo er önnur hlið á málinu.

Nú lítur út fyrir að Decode sé að líða undir lok. Það er mjög sorglegt, því innan fyrirtækisins hefur verið unnið að gagnmerkum vísindarannsóknum.

Hvað verður af þessum rannsóknargögnum ef fyrirtækið fer í þrot?

Það hlýtur að teljast mikilvægt að sem mest af þeim nýtist áfram í vísindasamfélaginu hér heima.

Er mögulegt að binda svo um hnútana?
John Perkins og Michael Hudson í Silfrinu

Tveir merkir erlendir gestir koma í Silfur Egils í dag.

Annars vegar er það John Perkins sem frægastur er fyrir bókina Confessions of an Economic Hit Man.

Og hins vegar hagfræðingurinn Michael Hudson en áður hefur verið vitnað í hann hér á vefnum.
Besta leiðin til að ræna banka er að eiga hann

Hér er merkilegt viðtal við William K. Black. Hann er fyrrum forstjóri stofnunar sem nefndist Institute for Fraud Prevention og höfundur bókar sem nefnist The Best Way to Rob a Bank Is to Own One.

Black telur að fjármálakerfi heimsins hafi breyst í risastóra svikamyllu með sínum ótakmörkuðu lánum og afleiðuviðskiptum.

„ Fraud is deceit. And the essence of fraud is, „I create trust in you, and then I betray that trust, and get you to give me something of value.“ And as a result, theres no more effective acid against trust than fraud, especially fraud by top elites, and thats what we have.„
Skattahækkanir

Bjarni Ben fær prik fyrir að útiloka ekki skattahækkanir í sjónvarpinu í kvöld. En um leið skaut hann kannski niður eitt af málunum sem sjálfstæðismenn hefðu getað veifað í kosningabaráttunni.

Því skattahækkanir kunna að vera óhjákvæmilegar ef standa á sæmilegan vörð um heilbrigðiskerfið, menntakerfið og velferðarkerfið.

Og ekki er það gott ef háar vaxtagreiðslur af erlendum lánum bætast við – eða Icesave með öllum sínum þunga. Það er ekki einu sinni víst að við getum staðið undir þessu.

Ríkissjóður sér fram á gríðarlegt tekjufall. Stjórnmálaflokkarnir þyrftu að gera grein fyrir því hvernig þeir sjá fyrir sér niðurskurðinn (blóðuga) – og hugsanlegar skattahækkanir áður en gengið er til kosninga.
Hver stjórnar þessum leiðangri FME?

Hverjir eru það innan Fjármálaeftirlitsins sem standa fyrir þessum málarekstri gegn fjölmiðlamönnum.

Í þetta virðist fara ómældur tími og fyrirhöfn – í staðinn til dæmis að FME komi frá sér málum sem lengi hafa verið í rannsókn, eins og til dæmis Stímmálinu.

Blaðamenn vita að FME svarar yfirleitt aldrei neinum spurningu. Það er með fjölmiðlafulltrúa, en í raun er eins hægt að tala við símsvara sem segir: No comment.

En nú hefur allt í einu vaknað smá líf á Suðurlandsbrautinni.

Í fréttinni sem vitnað er í hér að ofan er talað um FME eins og ópersónulega og andlitslausa stofnun. En að baki þessum gjörningum eru einhverjir einstaklingar. Hvaðan taka þeir við skipunum? Hverjir eru þetta?

Er stjórnarformaðurinn, Gunnar Haraldsson, samþykkur þessu?

En nýi forstjórinn, sem var skipaður í dag, Gunnar Andersen?

Því það vekur athygli að þetta gerist meðan FME er forstjóralaust.

Yfirmenn í bönkunum virðast hafa fjarstýrt FEM á árunum fyrir hrun.

Varla gera þeir það lengur?

Ég minnist þess þó að Sigurður Einarsson hefur kvartað sáran undan fréttunum sem hafa birst um útlán Kaupþings – sem FME liggur svo mikið á að stöðva.
Nýr forstjóri FME

Hinn nýi forstjóri fjármálaeftirlistsins, Gunnar Andersen, varð þjóðþekktur á tíma Hafskipsmálsins. Hann var yfirmaður skrifstofu Hafskips í Bandaríkjunum. Hann snerist gegn Björgólfi Guðmundssyni og varð eins konar whistleblower í málinu.

Gunnar starfaði í Landsbankanum frá 1991 til 2003, síðast sem forstöðumaður alþjóða- og fjármálasviðs.

Samkvæmt heimildum mínum var hann mjög ósáttur þegar Björgólfar eignuðust bankann og sagði þá upp.

Annars er Gunnar sonur hins merka sendiherra og hafréttarsérfræðings Hans G. Andersen.
Fjölmiðlaeftirlitið?

Það er full ástæða til að halda til haga þessum leiðara Morgunblaðsins frá því í dag.

- - -

Föstudagur, 3. apríl 2009

Fjölmiðlaeftirlitið?

Það er óneitanlega umhugsunarvert að á sama tíma og Fjármálaeftirlitið á fullt í fangi með að sinna rannsóknum á málum, sem tengjast hruni efnahagskerfis landsins, skuli það verja takmörkuðum starfskröftum sínum í rannsókn á því hvort blaðamenn Morgunblaðsins hafi brotið bankaleynd með fréttaflutningi sínum.Í grein Agnesar Bragadóttur í nóvember birtust upplýsingar úr lánabók Glitnis, sem m.a. sýndu fram á hvernig stjórnendur almenningshlutafélagsins Glitnis notuðu fé bankans til að hækka gengi hlutabréfa í FL Group, sem var stærsti eigandi bankans.

Í grein Þorbjörns Þórðarsonar í síðasta mánuði voru birtar upplýsingar úr lánabók Kaupþings, sem sýndu fram á hvernig það almenningshlutafélag lánaði eigendum bankans og tengdum aðilum hátt í 500 milljarða króna.

Tveir af eigendum og stjórnendum bankanna, Jón Ásgeir Jóhannesson og Sigurður Einarsson, hafa komið fram opinberlega og krafizt rannsóknar FME á því að bankaleynd hafi verið brotin með þessum hætti. Fjármálaeftirlitið hefur klárlega ekki látið sitt eftir liggja.

Ritstjórn Morgunblaðsins hefur fjallað um áðurnefnd mál og ýmis önnur, fullkomlega meðvituð um ákvæði laganna um fjármálafyrirtæki, sem kveða á um bankaleynd. Blaðið hefur hins vegar litið svo á að þessi ákvæði komi aldrei í veg fyrir að blaðamenn uppfylli þá skyldu sína að upplýsa almenning um mál, sem varða hans hagsmuni – og allra sízt við núverandi kringumstæður.

Það liggur skýrt fyrir að lánveitingar bankanna, sem stofnuðu til stórra áhættuskuldbindinga, þar með talin lán til eigenda og tengdra aðila, voru einn þeirra þátta sem felldu íslenzka bankakerfið. Þetta hefur m.a. verið staðfest skýrlega í nýrri skýrslu finnska sérfræðingsins Kaarlos Jännäri. Almenningur á að sjálfsögðu rétt á upplýsingum um það hvernig útrásarvíkingarnir umgengust almenningshlutafélögin, sem hér um ræðir.

Þessi afstaða Morgunblaðsins er studd dómafordæmum, bæði Hæstaréttar Íslands og Mannréttindadómstóls Evrópu. Blaðið og útgáfufélag þess mun standa þétt við bakið á blaðamönnum sínum og er reiðubúið að styðja þá til að fara með málið eins langt í dómskerfinu og þörf er á til að fá skorið úr um rétt almennings til upplýsinga.

Morgunblaðið og blaðamenn þess munu ekki láta hræða sig til að birta ekki upplýsingar, sem erindi eiga við almenning og alls ekki brjóta trúnað við þá heimildarmenn, sem veita því slíkar upplýsingar.
Zola fyrir íslenska bankamenn

Hér er leslisti, úr af bloggi Daily Telegraph, fyrir G20 leiðtoga.

Þarna er meðal annars The Great Gatsby sem fjallar um nýríkidæmi, Little Dorrit sem fjallar um skuldafangelsi, og Þrúgur reiðinnar sem fjalla um fátækt fólk í kreppu.

Svo er nefnd bókin Largent eftir Emile Zola, hún fær þá einkunn að hún sé fullkomin lesning fyrir íslenskan bankamann.

„ Ok, I admit that I havent actually read this one, but my Zola-loving sources tell me its a Victorian satire on bank meltdowns that is a perfect reading material for Icelandic bankers. The main character, Aristide Saccard, is a financial wheeler-dealer who decides to set up a bank – the Banque Universelle – to fund his private projects. As he begins a quest to dominate the Paris Bourse, employees start buying the banks own stock to inflate the share price. Saccard then buys several newspapers to trumpet his own successes. The bank fails; the characters are driven to ruin and exile.“

Hvaða bókum mætti bæta á þennan lista? Einhverjum íslenskum bókum?
Fasteignalager til 9 1/2 árs

Ágætur vinur síðuritara sendi þetta litla minnisblað.

- - -

Hvað tekur langan tíma að selja lagerinn (skráðar eignir á fasteignasölum) samkvæmt núverandi söluhraða? (Þetta er t.d aðal barómetirinn á þróun fasteignamarkaðarins í BNA.)

Skráðar eignir á vísi.is í dag eru 16.300* og í viku 13 eða 23. – 29. mars voru skráðir kaupsamningar á öllu landinu 33.

Það tekur sem sagt 9,5 ár að selja lagerinn af húsnæði á söluskrá með núverandi söluhraða.

Ég er með tölur frá 25/11 2005 en þá voru 5.400 eignir á skrá á mbl.is og 198 eignir seldust þá viku.

Þá var söluhraðinn sem sagt 0,52 ár.

Það er alkunn staðreynd að birgðastaða og söluverð haldast í hendur og því augljóst að hér er fasteignaverði haldi uppi af handafli og hefur það örugglega mikil áhrif á eignastöðu bankanna og þá um leið ríkisins hvort sem reiknað er í evrum eða krónum.

Hversu lengi er hægt að halda loftinu í bólunni?

Blekkingar í sjálfum grunni efnahagslífsins geta ekki haft farsælan endi, það höfum upplifað nýlega.

*Það er nokkuð um tvískráningar og ef þær eru ca 20% þá lækkar sölutíminn í 7,6 ár nú versus 0,42 ár í okt 2005.
FME í herferð gegn fjölmiðlum

Það eru fleiri en Agnes Bragadóttir og Þorbjörn Þórðarson, blaðamenn á Morgunblaðinu, sem Fjármálaeftirlitið hefur í sigtinu.

Hér má lesa að í skotlínunni eru við líka, Kristinn Hrafnsson og ég – og Eyjan.

Eyjan vegna þessa pistils sem fjallaði um þá ákvörðun að laga stöðu peningamarkaðssjóðs hjá Glitni. Þar kom fram að forsætisráðherra og fjármálaráðherra hafi beitt stjórn bankans þrýstingi til að þetta yrði gert.

Meti menn svo hvort þessi frétt á erindi við almenning. Ég tel að svo sé – í hæsta máta.

Annars mætti kannski fara að rannsaka Fjármálaeftirlitið sjálft, t.d. tregðu þess til að veita sérstökum saksóknara upplýsingar. Og hvers vegna það aðhafðist nánast ekkert í sjúku fjármálakerfi þar sem innherjaviðskipti og furðuleg krosseignatengsl voru nánast normið. Það virðist til dæmis hafa farið framhjá FME að hlutabréfaverði í bönkum var kerfisbundið haldið uppi með markaðsmisnotkun.

Svo mætti skoða hvort FME hafi þegið fleiri gjafir eins og rauðvínið sem það fékk frá Kaupþingi á jólum 2007 – og forstjóranum þótti ekkert athugavert. Og almennt hvernig samskiptum FME, þessa yfirvalds, við fjármálastofnanir var háttað.

Þetta er svosem ekki flókið. Ef glæpamenn taka yfir göturnar, þá hlýtur maður að spyrja hvort lögreglan sé að standa sig. Hvað þá ef glæframenn taka yfir bankakerfi heillar þjóðar og setja það á hausinn – er þá hægt að segja að yfirvaldið hafi staðið sig í stykkinu?

Arna Schram, formaður Blaðamannafélagsins, hefur sagt að þetta sé tilraun til að kúga blaðamenn til þagnar. En Agnes segir að Fjármálaeftirlitið ætti frekar að rannsaka bankamenn en blaðamenn.

Loks virðist vera að fjölmiðlafulltrúi FME hafi ekkert vitað um málið. Kannski hefði verið sniðugt að þeir hefðu ráðfært sig aðeins við hann fyrst. Hann er skynsamur maður.
Gamla karpið

Það hefur verið rætt um að þurfi kannski að stofna nýtt lýðveldi á Íslandi, eða ræsa hið gamla upp á nýtt.

Frakkar eru nú í fimmtu útgáfunni af sínu lýðveldi. Það hefur staðið frá 1958, eftir stjórnmálakreppuna sem fylgdi í kjölfar Alsírstríðsins. De Gaulle kom aftur og tók við völdum sem forseti við upphaf fimmta lýðveldisins.

Hér hefur verið rætt um að breyta stjórnarskránni um langt árabil, en hvorki gengið né rekið. Ástæðan er einfaldlega sú að stjórnmálamenn hafa ekki haft áhuga á verkefninu. Þeim hefur fundist kerfið harla gott.

Stjórnarskránefnd starfaði á árunum 2005-2007, en það kom ekkert út úr starfi nefndarinnar. Þar sátu þó fjölmargir stjórnmála- og þingskörungar:

Geir H. Haarde, Þorsteinn Pálsson, Birgir Ármannsson, Bjarni Benediktsson, Jón Kristjánsson, Jónína Bjartmarz, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Össur Skarphéðinsson, Kristrún Heimisdóttir, Steingrímur J. Sigfússon og Guðjón A. Kristinsson.

Þessi nefnd gafst einfaldlega upp á verkefni sínu, eins og stjórnarskrárnefndir á undan henni.

Nú er verið að leita nýrra leiða til að taka á þessu verkefni því að nútímavæða stjórnarskrá sem er að stofni til frá konungsríkinu Danmörku. Stjórnlagaþing á mikinn hjómgrunn meðal þjóðarinnar. Skoðanakannanir sýna að meirihluti er fylgjandi því. Best væri að sem flestir kæmu að þessari vinnu, fólk úr öllum stéttum, alls konar fólk.

Því eins og bent hefur verið er eitt hlutverk stjórnarskrár að setja stjórnmálanum skorður, skilgreina verksvið þeirra – og þess vegna eiga stjórnmálamenn ekki að tröllríða vinnunni í kringum stjórnarskrána.

Í þessu ljósi verður skiljanleg andstaðan við stjórnarskrárbreytingar á Alþingi. Þeir sem hafa haft valdið óttast að missa það. Þá er þægilegra að leysa málið bara upp í gamalkunnugt karp.

Allt hefur þetta þau áhrif að fólk fær meiri ógeð á stjórnmálunum en áður – og var þó ærið fyrir.
Fyrningarleið eða skuldauppgjöf

Sigurgeir Brynjar Kristgeirsson, forstjóri Vinnslustöðvarinnar í Vestmannaeyjum, heldur því fram að fyrningarleið muni leiða til gjaldþrots sjávarútvegsins.

Samt er það svo að skuldir greinarinnar eru metnar á 500-800 milljarða króna. Sigurgeir segir að ef fyrningarleiðin verði farin muni skuldirnar leggjast á þjóðina. En um leið er mjög vafasamt að sjávarútvegurinn standi undir að borga þetta. Líklega þarf að koma til stórfelld niðurfelling skulda.

Máli sínu til stuðnings vísar Sigurgeir í skýrslu frá endurskoðunarfyrirtækinu Deloitte frá árinu 2003

Deloitte hefur einmitt unnið mikið fyrir útgerðarfélög, eiginlega sérhæft sig í þeim.

Og nú vill svo til að einn eigandi Deloitte, Lárus Finnbogason, er einnig formaður skilanefndar Landsbankans.

Þar sem er mikið af skuldum útgerðarinnar.
Að kunna ekki að skammast sín

Spron var ekki bjargað, og kannski má deila um á ákvörðun. Það hefur þó lengi verið vitað að sjóðurinn var í raun kominn á hausinn. Það var líka búið að braska með hann fram og til baka, leggja hann allan undir í viðskiptum með Existabréf, og loks var haldið makalaust hlutafjárútboð þar sem stjórnarmenn úr sjóðnum pössuðu sig á því að vera búnir að selja áður.

En þessi orð úr bréfi Guðmundar Haukssonar sparisjóðsstjóra, sem öðrum fremur ber ábyrgð á hruni sjóðsins, til Jóhönnu Sigurðardóttur hljóta að teljast óvenju bíræfin:

„ Sparisjóður Reykjavíkur og nágrennis hefur verið starfræktur í 77 ár. Sjóðurinn hefur ávallt lagt ríka áherslu á samfélagslega ábyrgð og hefur gegnum tíðina lagt mikla rækt við nærsamfélagið.

Sparisjóðurinn hefur aldrei þegið styrk frá hinu opinbera, hvorki Reykjavíkurborg né ríkissjóði. Nú þegar sparisjóðurinn leitar eftir aðstoð í fyrsta sinn vegna þess efnahagshruns sem orðið hefur í þjóðfélaginu, virðist ljóst að stjórnvöld muni ekki sinna þeirri beiðni.

Því heiti ég á þig sem forsætisráðherra og þingmann Reykvíkinga, að láta ekki þann ójöfnuð viðgangast sem SPRON er sýndur í þessu máli.“
Áhugaverður fundur

Ég var beðinn um það með litlum fyrirvara að stjórna borgarafundi í Háskólabíói í kvöld.

Gæti orðið sögulegt.
Útgefandi Moggans

Ég man aðeins eftir einum framkvæmdastjóra blaðs á Íslandi sem hefur kallað sig útgefanda.

Það var Gunnar Smári Egilsson á mesta blómaskeiði sínu. Hann var þá titlaður útgefandi Fréttablaðsins.

Nú ætlar Óskar Magnússon að titla sig útgefanda Morgunblaðsins.

Það lofar ekki sérlega góðu.
Leiðtogadýrkun?

Svavar Gestsson hefur alltaf verið einn af leiðtogunum í lífi Steingríms J.

Þegar Steingrímur lofaði „glæsilegum“ árangri í samningaviðræðum um Icesave, hafði hann þá eitthvað fyrir sér í því eða var það bara gamla bjargfasta trúin á Svavar?

Sem er formaður íslensku samninganefndarinnar um Icesave.

Þetta hefur reyndar líka verðið svona í „hreyfingunni“. Nafn Svavars er nefnt og þá fyllast allir lotningu.

En spurning hvort það virkar eins í Whitehall í Lundúnum?
Jóhann Jónsson, Darrieussecq og þýðingaverðlaun í Kiljunni

Meðal efnis í Kiljunni í kvöld er umfjöllun um Jóhann Jónsson skáld. Jóhann fæddist á Snæfellsnesi en lést í Leipzig 1932. Hans er einkum minnst fyrir kvæðið Söknuð og fyrir skrif Halldórs Laxness um hann. Þeir voru miklir vinir.

Í þættinum verður meðal annars rætt við Aðalsteinu Sumarliðadóttur frá Ólafsvík. Aðalsteina er á níræðisaldri, en beitti sér fyrir því að reistur yrði minnisvarði um Jóhann í heimabæ sínum.

Greint verður frá tilefningum til þýðingaverðlauna sem verða veitt á degi bókarinnar 23. apríl.

Einnig verður rætt við franska rithöfundinn Marie Darrieussecq. Hún er höfundur leikritsins Sædýrasafnið sem nú er sýnt í Þjóðleikhúsinu, en skáldsögur hennar hafa selst í stórum upplögum víða um heim. Á íslensku hefur komið út eftir hana bókin Gylting.

Darrieussecq er mikill Íslandsvinur og hefur margoft komið hingað.

Páll og Kolbrún eru fremst í þættinum, en Bragi aftarlega í honum.
1. apríl

Nú er vandi á höndum.

Það er 1. apríl.

Og ekki nokkur leið að hugsa upp aprílgabb.

Raunveruleikinn er fyrir löngu farinn fram úr villtustu órum.

Hvað með þessa frétt, um lánveitingar til bankaráðsmanna – er hún aprílgabb?
Það er fallegt á Tortóla

Þessi mynd er frá eyjunni Tortóla. Það virðist vera afskaplega falleg þarna.

Og hér er brot úr grein sem birtist í Morgunblaðinu um Samson, eignarhaldsfélag Björgólfsfeðga, og fjármagnsflutninga til Tortóla:

„Af skýrslunni að dæma virðast flestar eignir Samson í dag vera lán til annarra félaga í eigu Björgólfsfeðganna. Þegar Samson óskaði eftir gjaldþrotaskiptum hinn 12. nóvember síðastliðinn lagði félagið fram yfirlit sem sýndi að eignir þess væru rúmlega 172 milljarðar króna. Enn sem komið er hefur tekist að innheimta 2,3 milljarða króna af þeim eignum og heimildir Morgunblaðsins herma að bjartsýnustu menn vonist til að alls náist að innheimta tíu milljarða króna.“
Þrengir enn að krónunni

Það má segja að nú sé fokið í flest skjól.

Samkvæmt frumvarpi um hert gjaldeyrishöft hætta Íslendingar líka að vilja taka við krónunni.
Kosningar í rústunum

Maður spyr sig:

Eru kosningarnar 25. apríl tóm vitleysa?

Á sú flokkspólitíska stjórnmálabarátta sem við eigum í núna og förum í gegnum næstu vikurnar eigi nokkurn rétt á sér við þessar aðstæður?

Það er hvergi nein batamerki að sjá, ástandið virðist nánast óviðráðanlegt.

Íslenska hagkerfið er rústir einar. Hér er í raun neyðarástand.

Upphrópanir á flokksfundum og kosningaþras hjálpa voða lítið.

- - -

Andri Geir Arinbjarnarson, sem var gestur hjá mér í Silfrinu á sunnudag, birtir svohljóðandi lista á bloggi sínu:

„Ísland er að verða land öfga, allt er annað hvort vanmetið eða ofmetið:

Hér er smá listi yfir vanmetið ástand:

Skuldir einstaklinga

Skuldir atvinnuveganna

Ríkishallinn

Erlendar skuldir

Icesave

Fátækt

Spilling

Atvinnuleysi

Staða atvinnuveganna

Fúsk hér og þar og alls staðar

Hið ofmetna er hins vegar:

Hæfni stjórnmálamanna til að ráða við ástandið

Lýðræðisleg vinnubrögð á öllum stigum þjóðfélagsins

Reynsla og þekking skilanefnda og annarra ráða og stjórna ríkisins

Krónan sem framtíðargjaldmiðill

Staða Íslands utan ESB

Eftirlitststofnanir ríkisins

Fjórflokkakerfið

Hraði og öryggi í ákvarðanatöku

O.s.frv.“
Gjaldeyrir skilar sér ekki

Viðskiptablaðið segir frá því, í örstuttri frétt, að gjaldeyrishöftin verði hugsanlega hert.

Það þarf ekki að koma á óvart.

Krónan fellur þrátt fyrir að vera í gjörgæslu.

Og gjaldeyrir er ekki að skila sér til landsins.

Við upplifum það eins og aðrar þjóðir sem hafa lent í svipaðri stöðu að það verður til tvöfalt kerfi.

Það er ekki víst að verið sé að brjóta lögin, en óneitanlega stríðir þetta gegn tilgangi laganna sem er væntanlega sá að gjaldeyrir berist heim svo krónan styrkist – og til sé fé til að kaupa nauðsynjar til landsins.
Stóreinkennilegur lánabisness

DV fjallar um kúlulánin og hefur eftir Stefáni Má Stefánssyni lagaprófessor að þau séu hættuleg og hugsanlega ólögleg líka. Lánastarfsemin á síðustu metrum bankakerfisins veldur furðu. Það kemur fram í fréttinni að tæpur helmingur af lánum íslenska bankakerfisins síðasta árið hafi runnið til eignarhaldsfélaga.

Það voru þessi eignarhaldsfélög sem áttu bankana.

En kúlulánin höfðu meðal annars þann tilgang að halda uppi verði bankanna á hlutabréfamarkaði.

Um það segir Stefán Már:

„Þetta getur verið markaðsmisnotkun vegna þess að búið er til verð á hlutabréfum bankanna sem á ekki við rök að styðjast og þá er markaðurinn misnotaður,“
Bleikar slaufur

Ég var að horfa á þáttinn um leiklistina í sjónvarpinu, Sjónleik í átta þáttum. Það er gaman að loks sé hægt að sýna þetta efni aftur.

Það var frábært að horfa á Gísla Halldórsson, Guðrúnu Ásmundssdóttur og gamla Iðnóhópinn í Matreiðslunámskeiðinu.

Svo var sýnt úr sjónvarpsleikritinu Bleikar slaufur frá 1985. Með Eddu Björgvinsdóttur, Haraldi G. Haralds og Eggerti Þorleifssyni. Höfundur Steinunn Sigurðardóttir, leikstjóri Sigurður Pálsson.

Þarna var sena, með mjóum manni í bakgrunni. Í hvítri skyrtu með rautt bindi.

Ég var búinn að gleyma þessu – en þetta var sirkabát upphafið og endirinn á leiklistarferli mínum.
Viðtal við Gunnar á frjálshyggjuvef

Hér má sjá viðtal mitt við Gunnar Tómasson hagfræðing, skrifað upp og þýtt á ensku, birtist á vef stofnunar sem kennd er við frjálshyggjumanninn fræga Ludwig von Mises.
Hershöfðinginn

Líking Gunnars Smára í Silfrinu í gær var nokkuð góð.

Hann sagði að Davíð Oddsson hefði ætlað að vera De Gaulle og snúa aftur og bjarga þjóðinni.

(Það ætlaði reyndar Jón Baldvin líka).

En svo var það bara Jóhanna Sig sem var hershöfðinginn.