arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Lögmenn og kærueysi

Ari Matthíasson skrifar:

- - -

Lögmenn hafa á heimasíðu félags síns, þess hins sama og ályktaði með svo smekklegum hætti um „hið svokallaða bankahrun“ , siðareglur, codex ethitcus. Fyrsta greinin, sem fjallar um góða lögmannshætti almennt hljóðar svo:

Lögmanni ber að efla rétt og hrinda órétti. Skal lögmaður svo til allra mála leggja, sem hann veit sannast eftir lögum og sinni samvisku.

Nú veit ég ekki hvernig lögmenn skilja þennan texta. Ég hef nokkrum sinnum lýst eftir því að lögmenn, endurskoðendur og bankamenn myndu leggja almenningi lið í nauðum við að upplýsa um bankahrunið og þau auðgunarbrot sem virðast hafa verið framin. Samt læðist að manni sá grunur að enginn vilji sé á þeim bæjum.

Tökum lítið dæmi.

Í nýbirtum tölvupósti frá meintum fjárglæframanni til lögmanns síns kemur fram að hann hafi selt sjálfum sér fasteign út úr fyrirtæki sem var á leið í þrot. Þessa fasteign ætlar hann að tvíselja, væntanlega sjálfum sér, en það er þó ekki alveg víst, og auðgast þannig um 3 milljarða. Lögmanninum er á þessum tímapunkti ljóst að annað hvort hefur fasteignin verið seld út úr hinu aðframkomna fyrirtæki á allt of lágu verði (annars myndi ekki vera hægt að skuldsetja hana svona stórkostlega) eða að ætlunin sé að blekkja lánastofnanir til þess að lána langt umfram veðhæfni og því væru hér á ferðinni sýndarviðskipti af því tagi sem nú eru vinsælust meðal nútíma bankaræningja. Í tölvupóstinum kemur einnig fram að verulegar þóknanir munu renna til þeirra sem annast lánveitingar, söluna og pappírsgerð. Eftir miklu er því að slægjast. Í þessu sambandi er auðvitað rétt að minna á að áður en bankarnir fóru á hausinn þá var lánað allt að 80% af kaupverði fasteignar að undangengnu ítarlegu greiðpslumati. Þetta gildir þó auðvitað ekki fyrir stóra hluthafa banka.

En þessi tölvupóstur barst sem sagt til fjölmiðla og einn var svo ósvífinn að birta hann og þá um leið hófust hróp og köll um falsanir, fjárkúgun og fullan blaðamann, en þó án þess að sannleiksgildi tölvupóstsins hafi verið hrakið svo ég viti a.m.k. Reyndar hefur hinn meinti fjárglæframaður fullyrt að kaup sín á bústaðnum hafi verið á eðlilegu verði út úr fyrirtækinu sem þraut erindi. Við skulum þá taka hann trúanlegan í því. Ef svo er þá ætlar fjárplógsmaðurinn sér í vitorði með lögmanninum að setja í gang tvíþrepa sýndarviðskipti sem munu skila 3 milljörðum í laust fé handa einum og rúmlega hálfan milljarð í þóknanir handa öðrum fyrir „kostnað við sölu og annað“.

Gaman væri að fá skoðun lögmannafélagsins á þessu.

Gaman væri einnig að fá skoðun hins sérskipaða saksóknara á þessu eða hvort „kæruleysi“ eigi enn að vera hlutskipti stóru gerendanna í „hinu svokallaða bankahruni“.
Bankaleyndin

Sigurður Einarsson rak furðulegasta banka í heimi sem hann setti svo á hausinn svo eftir er tekið út um allan heim.

En hann óttast að afnám leyndar yfir þessari bankastofnun muni flæma viðskiptavini burt.

Stundum heldur maður að Sigurður hljóti að hafa svona mikinn húmor.

En Bjarni Benediktsson virðist vera sömu skoðunar.

Kannski skiljanlega, fyrirtæki sem hann á hlut í og stjórnaði til skamms tíma koma þarna við sögu.

Bjarni telur að það sé lögbrot að birta þessar upplýsingar.

Þar er ég ekki viss um nema að lögfræðingurinn sé á hálum ís. Kannski túlkar hann of þröngt.

Þetta eru upplýsingar sem varða almannahagsmuni og eiga örugglega erindi til almennings. Það er hann sem þarf að súpa seyðið af þessari starfsemi.

Í þessu sambandi má vísa í mál sem var höfðað gegn Agnesi Bragadóttur vegna greina sem hún skrifaði um fall Sambands íslenskra samvinnufélaga og bankaviðskipti þess við Landsbankans. Þetta var árið 1996. Þar var Agnes sökuð um að hafa birt trúnaðarupplýsingar úr Landsbankanum, en var sýknuð í Hæstarétti, og þurfti ekki að gefa upp heimildarmenn sína.

Og þegar Bjarni segir að hér megi ekki vera „villta vestrið“ þá er svolítið seint í rassinn gripið.

Því auðvitað hefur hér verið villt vestur svo árum skiptir.
Norrænt samstarf

Vefurinn Amx heldur því fram að norrænt samstarf hafi brostið vegna Icesave.

Hinn kaldi veruleiki er að Svíþjóð, Danmörk og Finnland eru í ESB; Evrópusambandið skiptir þessi lönd höfuðmáli, ekki hinn huggulegi kaffiklúbbur sem kallast Norðurlandaráð.

Svíþjóð er í þröngri stöðu efnahagslega og gegnir að auki forystu í ESB þessa mánuðina. Finnar eru langt í burtu og hafa alltaf verið mjög hollir Brusselvaldinu. Dönum stendur mestanpart á sama, nema hvað þeir muna eftir hrokafullum íslenskum útrásarvíkingum sem keyptu upp eignir í Kaupmannahöfn og létu eins og þeir vissu allt betur.

Norðmenn sem eru með okkur í EES og teljast líklega okkar nánasta frændþjóð hafa ákveðið að standa með Svíum, Dönum og Finnum.

Þetta er hin pólitíska staða – og jú, það má segja að norrænt samstarf sé ekki margra fiska virði í þessu sambandi.
Banki lánar fé með veði í sjálfum sér

Lesandi síðunnar sendi þetta bréf:

- - -

Ég hef verið að lesa mig í gegnum þessa ágætu Kaupþings glærusýningu.

Ef ég veit rétt þá er það skýrt í lögum um fjármálafyrirtæki að þau mega ekki hafa veð í hlutabréfum í sjálfu sér nema að andvirði 10% heildarhlutafjárs bankans.

Það þýðir með öðrum orðum að Kaupþing má ekki hafa veð í sjálfu sér nema að andvirði 10% af heildarhlutafénu.

Mjög fljótlega í umræðunni um öll lán Kaupþings til starfsmanna og annarra þá fékk ég út með mjög einföldum hugareikningi að þeir hafi lánað gegn veði í sjálfu sér fyrir töluvert hærra prósentuhlutfall en sem nemur þessu 10%. Á amx.is kemur í kvöld fram að Ólafur Ólafsson hafi fengið lánað gegn 9% hlut sínum í bankanum (sem hann setti að veði). Það er víða annars staðar hægt að finna í þessum glærum að menn hafi fengið lánað gegn eign sinni í bankanum sjálfum.

Starfsmenn Kaupþings áttu að hafa fengið lánað um 50-60 milljarða hjá Kaupþingi til að kaupa í bankanum sjálfum. EInu veðin voru bréfin sjálf í BANKANUM SJÁLFUM.

Svona má lengi telja.

Það er mjög líklegt að Kaupþing hafi lánað mjög háar fjárhæðir og tekið veð í bréfum í sjálfu sér fyrir mun hærra hlutfall en þessi 10%.

Segjum að þetta hafi verið 15%.

Þá er staðan einfaldlega þessi: Banki lánar fé. Tekur veð í bréfum í sjálfu sér, samtals ca 15% af heildarhlutafé bankans. Bankinn fer á hausinn. Menn greiða ekki lánin. Bankinn ætlar að ganga að veðum …. Úpps ekki hægt.

Í bókhaldi myndi maður halda að menn þyrftu að draga slíka lánastarfsemi frá eiginfjárgrunni bankans.
Einn úr klíkunni

Björn Bjarnason svarar mér á síðu sinni. Smávegis er við það að athuga.

Ég tala um „rýtingsstungu-goðsögn“. Björn túlkar það þannig að ég sé að draga Hitler inn í umræðuna.

Það er ekki alveg nákvæmt. Rýtingsstungu-goðsögnin varð til strax í lok fyrra stríðs, löngu áður en nokkur hafði heyrt um Hitler.

Þetta er reyndar algeng líking.

Fjallar um að þeir sem bregðast eða svíkja reyni að koma sökinni á þá sem þurfa að standa í erfiðum hreingerningum eftir þá.

Í Þýskalandi voru það hernaðarsinnar sem drógu þjóðina út í blóðugt stríð sem þeir töpuðu. Þegar stríðinu lauk kenndu þeir svo sósíaldemókrötum sem þurftu að hreinsa til og semja við sigurvegarana eftir að allt var hunið.

Í öðru lagi reynir Björn að þræta fyrir hraklega frammistöðu ríkisstjórnarinnar og dómsmálaráðuneytisins þegar kom að því að rannsaka hrunið og aðdraganda þess. Kannski er þetta ekki furða, og kannski ekki við Björn að sakast, því ríkisstjórnin sem hann sat í reyndi að trúa því í lengstu lög að hrunið hefði ekki verið annað en óheppni.

Aðrir sáu undireins að það var ekki nóg að setja tvo gamla embættismenn á vettvang til að athuga hvort væri „grunur“ um refsivert athæfi (báða vanhæfa vegna fjölskyldutengsla, sem Björn var hugsanlega að nokkru leyti líka) eða stofna embætti nýs saksóknara með algjörlega óreyndum manni á þessu sviði brota – og ætla embættinu 50 milljónir í fjárveitingar.

Jú, hann gat fengið meira, sagði Björn við mig í viðtali í vetur. En þá varð hann að koma og biðja. Það verður seint talin góð aðstaða.

Vandi Björns Bjarnasonar þegar hann talar um hrunið er að hann var ráðherra nánast samfleytt í gegnum tíma einkavæðingarinnar og fram yfir hrun. Ríkisstjórnir sem hann sat í bera ábyrgð á þessu öllu. Á tíma þessara ríkisstjórna voru bankar einkavæddir í hendur vildarvina sem reyndust fullkomlega óhæfir eigendur, eftirlitsstofnanir voru mjög veikar og yfirleitt gætt þess að ráða nógu þæga flokksmenn í allar stöður – þetta endaði með því að kerfið hrundi með skelfilegum afleiðingum fyrir þjóðina.

Það er einfaldlega staðreynd og kemur hlutdrægni eða óhlutdrægni ekki nokkurn skapaðan hlut við.

Joly talar um klíkuskapinn sem einkenndi stjórnarfarið:

„Sú stjórn sem sat þegar bankahrunið varð neyddist raunar til að segja af sér, enda hafði almenningur risið upp og mótmælt þeim hagsmunaárekstrum og klíkuskap í stjórnkerfinu sem eru undirrót allra ófara þeirra.”

Björn kallar það dylgjur þegar ég segi að hann og hans menn hafi ekki fagnað aðkomu Evu Joly. En finna menn einhver orð á vefsíðu hans – sem hann uppfærir daglega – eða á vefnum AMX sem benda til annars?
Thor Jensen og Björgólfur, grein Guðmundar Andra

Guðmundur Andri Thorsson, rithöfundur og ritstjóri, skrifar þessa grein um Thor Jensen, langafa sinn, í Morgunblaðið í dag.

- - -

Í Morgunblaðinu laugardaginn 1. ágúst er fréttaskýring um Björgólf Guðmundsson þar sem segir að saga hans minni »um margt á ævi Thors Jensen« og til marks um það haft að Thor Jensen hafi farið »tvívegis á höfuðið en varð Íslendinga ríkastur þegar best lét«.Ekki veit ég hversu kunnugur blaðamaður er ævi Thors Jensen, en sá sem kynnt hefur sér hana vel ætti þó að vita að Thor varð einu sinni gjaldþrota og hafði fáeinum árum síðar greitt upp hverja krónu. Einnig ætti viðkomandi að vera ljóst að Thor notaði fé sitt til að byggja upp öflug fyrirtæki sem störfuðu í raunveruleikanum við raunverulega framleiðslu á raunverulegum verðmætum. Thor Jensen kom undir sig fótunum á unglingsaldri með því að útvega íslenskum bændum það sem þá vanhagaði um en danskir kaupmenn höfðu látið ógert að spyrja þá útí. Á fullorðinsárum sínum byggði hann upp arðvænleg fyrirtæki í útgerð og fiskvinnslu sem öfluðu landinu mikilla gjaldeyristekna og veittu þúsundum manna atvinnu. Hann átti ríkan þátt í að hrinda einokun Dana í verslun hér á landi og tók forystu fyrir því að koma á fót Eimskipafélagi Íslands. Thor Jensen lét sér ekki nægja að dreyma um að draga úr fátækt og vankunnáttu, doða, framtaksleysi og öðrum fylgifiskum langvinnrar eymdar hér á landi – hann lét drauma sína rætast. Hann lokaði hringnum á gamals aldri með því að setja á fót stórbú í landbúnaði og lagði mikið á sig til að sýna fram á að hér væri hægt að standa myndarlega að málum í þessari atvinnugrein, eins og öllu öðru sem hann tók sér fyrir hendur. Thor var vissulega skapríkur, einþykkur og hvatvís og hafði lítinn skilning á verkalýðsbaráttu, en allt sem hann kom að var gert af heiðarleika og miklum myndarskap; í verslun, útgerð, landbúnaði og húsagerð. Thor Jensen byggði upp þar sem voru eyður. Útrásarvíkingar nútímans skildu eftir eyður þar sem áður var uppbygging.

Hann var útlendingur sem ungur ákvað að gerast Íslendingur. Útrásarvíkingar nútímans eru Íslendingar sem alltaf eru að reyna að verða útlendingar. Við verkalok gat Thor Jensen litið stoltur um öxl. Hann hafði dugað þjóð sinni vel og umsvif hans höfðu orðið mörgum til gæfu en engum til ógæfu.

Ég læt lesendum eftir samanburðinn.
Frón sem fjármálaparadís

Sigrún Davíðsdóttir skrifar um drauminn um Ísland sem fjármálamiðstöð, allt frá því sett voru lög um alþjóðleg viðskiptafélög árið 1999. Niðurlag greinarinnar er svohljóðandi:

„Það er góðra gjalda vert að fá fjárfesta til Íslands en það verður ekki gert með því að herma eftir fjármálaskúmaskotum heimsins. Lögin um alþjóðlegu viðskiptafélögin eru aðeins eitt af mýmörgum dæmum um að stjórnmálamenn, leiðandi embættismenn og stjórnendur bankanna dreymdi sama drauminn: undir slagorðinu að allt væri hægt átti Ísland að verða fjármálamiðstöð. Allir þessir aðilar sem höfðu þeim skyldum að gegna að gæta íslenska fjármálakerfisins trúðu á drauminn fram í rauðan dauðann, samanber uppörvunartal stjórnmálamanna fram á síðustu stund og að Fjármálaeftirlitið skildi leyfa opnun Icesave í Hollandi í fyrravor. Það væri kannski ráð að láta sig dreyma raunsærri drauma.“
Streisand áhrifin

Kaupþing réð ekki við neitt þegar upplýsingar úr lánabókunum flóðu út á netið.

Það þýddi lítið að ætla bara að stöðva fréttastofu RÚV.

Þetta kallast víst Streisand áhrifin. Sbr. söngkonuna Babra Streisand.

Þar sem er gerð tilraun til ritskoðunar sem hefur þveröfug áhrif, nefnilega þau að efnið fer út um allt.
Búið að taka lokið af

Það er ekki hægt að halda þessu leyndu:

Financial Times í Þýskalandi skrifar að eigendur Kaupþings hafi í raun rænt bankann.

Svenska Dagbladet skrifar um einkennilega lánahringekju, lán til eigenda bankans og vina þeirra, oft án ábyrgða.
Áberandi þögn

Hópur manna er áberandi vegna fjarveru sinnar í umræðum um einkennilega og nær örugglega glæpsamlega gjörninga í íslenska bankakerfinu.

Stjórnmálamenn.

Það er eins og þeir hafi voða lítið að leggja til málanna um þetta efni.

Hvað segir Jóhanna Sig – jú, hún flutti smá ádrepu á Viðskiptaþingi í vetur.

Síðan hafa mörg óþverramálin komið upp á yfirborðið, og á síðustu vikum er þetta orðið að eins konar syndaflóði.

Hvað segir Bjarni Benediktsson?

Sigmundur Davíð?

Hví þessi þögn um stórmál samtímans?

Af hverju er það ekki nema Borgarahreyfingin sem fjallar um þessi mál að einhverju ráði?
FME sýnir loks klærnar

Erlendir kröfuhafar vilja aurana sína til baka, þeir munu ekki skilja að á Íslandi snýst uppgjör bankahrunsins líka um réttlæti. Það verður að hafa það þótt þeir rjúki burt í fússi. Þeir koma aftur.

Gunnar Andersen, hinn nýi forstjóri FME, sýnir að það er töggur í honum þegar hann vísar hrunverjum úr skilanefndum.

Enn situr Árni Tómasson, viðskiptafélagi Ólafs Ólafssonar, í skilanefnd Glitnis.

Annar félagi, Lárus Finnbogason, er nýfarinn úr skilanefnd Landsbankans en enn situr þar Lárentínus Kristjánsson sem samdi hina frægu ályktun Lögmannafélagsins þar sem er talað um svokallað hrun.

Ætli Lárentínus sé búinn að fatta hrunið, nú þegar kemur í ljós að gjaldþrot Björgólfs Guðmundssonar er algjörlega á heimsmælikvarða?
Eitur

Hlutafélagið Gift var stofnað utan um eignir Samvinnutrygginga. Sagt var frá því sumarið 2007 að félagið ætti um það bil 30 milljarða sem yrði deilt milli þeirra sem tryggðu hjá Samvinutryggingum.

Rúmu ári síðar var tilkynnt að Gift ætti enga peninga lengur, heldur skuldaði félagið 30 milljarða umfram eignir.

Gift er eitt af félögunum sem kemur fyrir glærusýningu Kaupþings.

Þar kemur fram að Gift skuldaði bankanum 30 milljarða gegn veði í eignum félagsins.

Veðin voru að mestu leyti hlutabréf í Kaupþingi.

Gift, félag sem í rauninni enginn á, fær semsagt risalán til að kaupa í Kaupþingi gegn veðum í Kaupþingsbréfum.

Gunnar Axel var með ágæta samantekt á Gift, S-hópnum og framsóknarmönnum í bisness í nóvember síðastliðnum.

Svo má nefna að á danskri tungu þýðir gift eitur.

Ljóst er að þarna er á ferðinni bíræfin aðferð klíkubræðra til að halda uppi verði hlutabréfa í bankanum.

Önnur aðferð voru kúlulánin sem voru veitt stjórnendum, starfsmönnum og vildarvinum. Lára Hanna fjallar um þau hér.
Rekinn fyrir fréttir af laxveiðum Kaupþings og ráðherra

Árni Snævarr vinur minn rifjar upp þegar hann var rekinn frá Stöð 2 fyrir að flytja fréttir af laxveiðum Geirs Haarde, þá fjármálaráðherra, í boði Kaupþings.

Það er rétt hjá Árna að það er fagnaðarefni að fá Kristin Hrafnsson til starfa á RÚV. Kristinn er afar öflugur blaðamaður, óhræddur og réttsýnn.

Mikill atgervisflótti hefur verið úr blaðamannastéttinni. Margir hafa farið til annarra starfa – sorglegast er að sjá þá fara út í almannatengsl.

Og þeir sem eitthvað geta og þora eiga oft erfitt uppdráttar.

Árni sjálfur þyrfti reyndar að koma aftur, þótt ég viti að honum líður ágætlega í starfi sínum hjá Sameinuðu þjóðunum.
Mæðuharðindin

Bloggarinn Soffía Sigurðardóttir stingur upp á nafni fyrir þann tíma í Íslandssögunni sem við erum að lifa.

„Mæðuharðindin.“

Það er bara nokkuð gott.

Hvenær fóru Móðuharðindin annars að kallast „Móðuharðindin“?

Ég veit það var móða yfir landinu.

Voru menn kannski búnir að prófa einhver önnur nöfn fyrst og fundu að þau pössuðu ekki alveg?

Frægur harðindavetur á Íslandi kallaðist Lurkur.

Ég man að Gísli í Uppsölum notaði þetta orð þegar hann talaði um erfiða tíma:

„Það var Lurkur,“ sagði hann.
Að siga lögfræðingum á fjölmiðla

Finnur Sveinbjörnsson, þá ráðgjafi stjórnvalda í efnahagsmálum, um íslenskt efnahagslíf og fjölmiðla, júlí 2008. Viðskiptablaðið:

„Finnur Sveinbjörnsson, fyrrverandi bankastjóri Icebank og ráðgjafi stjórnvalda í efnahagsmálum, segir að öfgakennd og móðursýkisleg umfjöllun um íslenskt efnahagslíf í erlendum fjölmiðlum sé á undanhaldi. Þar hafi samstillt átak skipt máli. Ágætlega hafi tekist að fræða og upplýsa áhrifaríka viðskiptafjölmiðla um íslenskan fjármálamarkað og efnahagslíf.

„Bankarnir sjálfir, Samtök fjármálafyrirtækja og Viðskiptaráð hafa lagt mikið á sig,“ segir Finnur, „að ógleymdum forsætisráðherra og utanríkisráðherra sem hafa talað á ráðstefnum og við fjöldann allan af viðskiptafjölmiðlum. Þá hefur Richard Portes, prófessor við London Business School reynst betri en enginn. Einnig tel ég að Kaupþing hafi gert rétt þegar bankinn hóf að siga lögfræðingum á fjölmiðla sem fóru með fleipur um bankann.“
Gerspilltur og geggjaður banki

Lán Kaupþings eru mál málanna. Þau afhjúpa banka sem reynist fremur vera svikamylla. Það er með ólíkindum að skilanefnd bankans og stjórn bankans sem var reistur á rústum hans ætli að reyna að verja þetta gamla gerspillta og geggjaða sýstem.

Eða hvað ætli mikið endurheimtist af þessum lánum? Hvað ætli verði afskrifað? Hvað ætli þessir vildarvinir bankans þurfi að greiða á endanum?

325 milljarðar til Jóns Ásgeirs. (Þar af 30 milljarðar á síðustu stund svo hann gæti haldið Bónus/Hagkaup.)

333 milljarðar til Bakkabræðra.

284 milljarðar til Robert Tschenguiz.

142 milljarðar til Skúla Þorvaldssonar.

142 milljarðar til Ólafs Ólafssonar.

103 milljarðar til Kevins Sanford.

22 milljarðar til Björgólfsfeðga.

Svo nokkuð sé nefnt.

Mikið af þessum lánum er með lélegum eða engum veðum. Og reyndar oft með veðum í hlutabréfum í Kaupþingi sjálfu. Starfsemi Kaupþings getur varla talist vera bankastarfsemi í eiginlegum skilningi. Heimildamaður sem þekkir vel til bankarekstrar skýrir málið með svofelldum hætti:

„Undirliggjandi veð fyrir stærstu lánum Kaupþings eru fáránlega oft hlutabréf í Kaupþingi. Þetta er vítavert. Bernie Madoff notaði svikamyllu til að svíkja peninga út úr fjárfestum, en þarna er ljóst að Kaupþing hefur í áraraðir fjármagnað hækkanir og stöðutökur í eigin bréfum. Í leiðinni tekjufæra þeir geðveikar þóknanir og vexti af þessum vitleysislánum, þannig að reksturinn lítur alltaf vel út. En í grunninn til eru þetta algerlega fáheyrðar lánveitingar (og FME virðist aldrei hafa sagt neitt um málið). Sannarlega rekstur byggður á sandi.

Þetta er ástæða þess að Kaupþingsbréf gátu ekki og máttu ekki falla í verði. Ástæðan er sú að þegar það gerist ætti Kaupþing að ganga að veðunum. En þegar undirliggjandi veð eru þeirra eigin hlutabréf, þýddi það að þeir þyrftu að fella niður þau bréf sem þeir gengju að og Kaupþing færi umsvifalaust á hausinn. Sem sagt, í Kaupþingi var aldrei neitt raunverulegt eigið fé (hin leiðin hefði verið að finna Stím eða einhver álíka dellufélög).“
Hvað varð um lánið frá Seðló?

Lesandi síðunnar sendi þessa línu:

„Það er til umhugsunar ef rétt reynist að miklir fjármagnsflutningar hafi átt sér stað á síðustu dögunum í lífi gamla Kaupþings hvert 500 milljón evrurnar sem bankinn fékk hjá Davíð Oddssyni í Seðlabankanum mánudaginn 6. október. Íslensku bankarnir áttu heilu fjöllin af krónum á þessum tíma en til þess að koma verðmætum frá Íslandi til útlandi þurftu þeir erlendan gjaldeyri. Ef skoða á reikningsfærslur í Kaupþingi á síðustu dögunum þá hlýtur spurningin að vakna: Hvað varð um 500 milljónir evra sem Davíð lánaði Kaupþingi?“

Hér er Matti með ágæta samantekt á helstu lykiltölum úr glærupakka Kaupþings.

Hér er myndræn útfærsla bloggarans Sveins P á stærstu lánþegum Kaupþings:

Og hér eru lánaskýrslur Kaupþings.
Dreifist sem víðast!

Sýslumaðurinn í Reykjavík setti lögbann á umfjöllun Rúv upp úr lánaskýrslum hins fallna Kaupþings.

Þá er ekkert annað að gera en að hlaða þessum upplýsingum niður og dreifa þeim sem víðast.

Þeir geta tafið fyrir fréttaflutningi stórra fjölmiðla eins og Rúv, en netinu sjórna þeir ekki.

Gögnin eru hér. Notist að vild.
Kúlúlán frá Kaupþingi til að kaupa Bónus/Hagkaup út úr Baugi

Margt kemur fram í hinu stórmerka lánayfirliti Kaupþings sem Jónas Kristjánsson kallar mesta skúbb aldarinnar.

Þar má meðal annars lesa að fyrirtæki tengd Jóni Ásgeiri Jóhannessyni skulda Kaupþingi upphæðir sem nema 320 milljörðum króna.

Það var haldið að lána honum fram undir það síðasta, svo hann missti örugglega ekki tökin á versluninni á Íslandi.

Á blaðsíðu 20 í yfirlitinu má lesa um fyrirtækið 1998ehf.

Þetta fyrirtæki fékk á síðasta ári lán frá Kaupþingi upp á 263.5 milljónir evra, hátt í 50 milljarða íslenskra króna að núvirði.

Tilgangurinn var að kaupa 95.7 prósenta hlut í Högum (verslunum Baugs á Íslandi) frá Baugi Group.

Jón Ásgeir fékk semsagt lán frá vinum sínum í Kaupþingi sem hann skuldaði óheyrilegar fjárhæðir (Glitnir var sennilega sprunginn þegar þetta var) til að kaupa verslanirnar úr ofurskuldsettu félagi sínu yfir í annað félag.

Þessi lánafyrirgreiðsla kemur stuttu fyrir hrun, þegar ljóst er að stefnir í óefni á Íslandi.

Samkvæmt heimildum er þetta kúlulán með gjalddaga 2010. Það er semsagt hvorki vextir né afborganir af því fyrr en þá. Verða Jón Ásgeir og Jóhannes borgunarmenn fyrir þessu? Eða mun Kaupþing taka yfir búðirnar?

Og hversu mikið fé geta þeir mjólkað út úr rekstrinum fram að þeim tíma?

Í framhaldi af því má líka spyrja hversu mikið innheimtist af 320 milljörðunum sem fyrirtæki tengd Jóni Ásgeiri skulda.

Víða hefur lánafyrirgreiðslan verið góð fyrir hina útvöldu elítu Íslands. Lánayfirlit Kaupþings er stórmerkileg heimild um hvernig fjármálakerfi landsins var breytt í svikamyllu. Enn eigum við eftir að sjá lánabækur Landsbankans, en athyglisverð er fréttin um að Jón Ásgeir hafi fengið 24 milljón dollara lán frá Landsbankanum til að kaupa lúxusíbúð í New York – án veða!

Kaupþing fer nú fram á lögbann vegna þessara gagna. Þá er ekki annað að gera en að sem flestir hlaði þeim niður og þau birtist sem allra víðast.

Síðan er hér.
Ævisaga Bjögga

Björgólfur er frábært efni í ævisögu, sambanber þetta æviágrip sem birtist á Vísi.

Þá yrði líka að skrifa um Dósagerðina, Von Veritas, Hauk Heiðar, Flokkinn og Hafskip.

Hvernig hann kvænist inn í Thorsættina, maður úr alþýðustétt, konu með afar sérkennilega sögu.

Hvernig sonur hans gengst upp í að vera Thorsari – þegar allir aðrir Thorsarar eru löngu hættir því.

Þetta mætti ekki vera opinber ævisaga sem Björgólfur myndi ritskoða í ræmur; og heldur ekki í anda leiksýningarinnar sem var sett upp í Þjóðleikhúsinu á brúðkaupsafmæli þeirra hjóna, þar sem Pálmi Gestsson lék auðkýfinginn. Þar kann að hafa verið sett Íslandsmet í hégómaskap.

Í Björgólfi birtist þráin að verða maður með mönnum, öðlast auð, völd og virðingu, miklir persónutöfrar, en um leið einhver furðulegur brestur – hæfileiki til að sólunda öllu, græðgi og skeytingarleysi, trúin að öll meðul séu leyfileg.

Um svona menn eru ekki bara skrifaðar ævisögur, heldur líka skáldsögur: Persónur af þessu tagi má finna í verkum eftir Dickens, Balzac, Kielland, Laxness – og leikritum eftir Ibsen.