arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vandinn við að gera góða skopmynd

Eftir nokkuð langa starfsævi á fjölmiðlum þykist ég vita hversu góðir skopmyndateiknarar eru fágætir.

Hér voru uppi nokkrir góðir skopmyndateiknarar á tíma Spegilsins gamla, Tryggvi Magnússon var þeirra frægastur – myndir þeirra þykja nokkuð fornfálegar núorðið.

Sigmund sem teiknaði um árabil í Moggann hafði ákveðna sérstöðu, þó ekki nema vegna þess að alþjóð sá myndirnar og vegna þess hversu lengi hann hélt út.

Húmor hans var oft nokkuð groddalegur, hann var ekki sérstakur teiknari, en þetta virkaði samt hjá honum.

Halldór Baldursson er samt sá eini sem hér hefur teiknað í blað sem er algjörlega á heimsmælikvarða. Myndir eftir hann gætu verið í hvaða stórblaði sem er.

Það felst bæði í því hversu flinkur teiknari hann er, hárfínum húmor, og hversu næmt skynbragð hann ber á samtímann og pólitíkina.

Þegar ég vann á blöðum í gamla daga vorum við stundum að reyna að koma upp skopmyndateiknurum.

En það gekk aldrei. Þeir sem gátu teiknað höfðu ekkert pólitískt nef – og öfugt. Maður lenti í því að reyna að segja skopmyndateiknurunum hvað þeir ættu að gera.

Slík vinnubrögð eru algjörlega vonlaus – útkoman verður þriðja flokks.

Þetta hefur verið yfirbragð skopmynda sem birtast í Morgunblaðinu. Það er líkt og þær séu teiknaðar að forskrift ritstjórans – myndirnar lýsa beiskju en ekki húmor.

Nú er deilt um skopmynd eftir Gunnar Karlsson sem birtist í Fréttablaðinu í gær. Gunnar teiknar ekki jafn mikið og Halldór, en hann er flinkur. Ádeilan sem felst í myndinni er beitt, en það má líka vera að það sem hefur gerst í pólitík á Íslandi marki þáttaskil – að við höfum orðið vitni að stórtíðindum.

En maður getur verið nokkuð öruggur um Gunnar hefur ekki tekið við neinni fyrirskipun frá ritstjórninni um hvað hann ætti að teikna og hvernig. Hann er ekki í þeim lága gæðaflokki.

Annars er dálítið fyndið að harðasti slagur sem hefur verið um skopmyndir síðustu ár var einmitt um múslima og skopteikningar….

En hvað sem öðru líður, þá er fyndnasta skopmynd sem hefur birst í íslensku blaði síðustu vikurnar þessi, eftir Halldór Baldursson.
Borgir sem breyta um svip

Það komst einver einkennilegur kvittur á kreik um að stæði til að þengja Gullinbrú í Grafarvogi, þá miklu samgönguæð. Eftir því sem næst verður komist á þetta ekki við nein rök að styðjast. Það er hjólastígur undir Gullinbrú.

Best væri auðvitað að koma á betri vegtengingum milli Grafarvogs og bæjarins. Sundabraut myndi gera það. En samkvæmt nýja aðalskipulaginu mun svæðið milli austurhverfanna og Grafarvogs styrkjast – það er ráðgert þétta byggðina verulega í kringum Elliðaárvog og í Skeifunni, því tengjast hugmyndir um að efla Suðurlandsbrautina sem samgönguás.

En það er víða mikil gerjun í skipulagsmálum. Við lifum á tíma þegar engin meginstefna í arkítektúr er ríkjandi, nema þá helst að reyna að gera borgirnar vistvænni og ekki eins háða bílaumferð. Þetta sjáum við út um allan heim – þetta er svar við mengun, loftslagsbreytingum og tímasóun.Því miður hefur þetta náð seint og illa til Íslands, höfuðborgarlandið þandist út um hátt í þrjátíu prósent á fáum árum fyrir hrun.

Hér eru nokkur skemmtileg dæmi um hvernig stórar akbrautir hafa mátt víkja fyrir vistvænna skipulagi. Fleiri má finna með því að smella hérna.

Þarna var Embarcadero Freeway í San Francisco. Uppi höfðu verið áform um að rífa hraðbrautina, en jarðskjálfti sem varð 1989 flýtti fyrir þeim áformum.

Cheonggyechon í Seoul í Suður-Kóreu. Hraðbrautin ruddist þarna í gegnum hverfi sem var niðurnítt og fátæklegt. Hún hefur verið fjarlægð og lækur sem þarna rann hefur verið endurvakinn.

Harbour Drive í Portland, Oregon. Þetta var sex akgreina braut sem er nú grænn garður meðfram Willamette ánni.

Alaskan Way í Seattle sker miðborgina frá höfninni. Nú er verið að bæta þar úr. Akveginum verður breytt þannig að aðgengið að höfninni batnar og umhverfið verður fegurra og mannvænna.
Kjördagur

Þetta var toppurinn á kosningaumræðum gærkvöldsins. Hvað er grínframboð?

Ég held reyndar að flestir sem horfa á svona umræður séu búnir að gera upp hug sinn.

En á kjördegi er of seint að vera með bollaleggingar og misgáfulegar stjórnmálaskýringar. Það gæti allt virkað eins og vitleysa í kvöld.

Því er bara eitt að segja.

Mætið á kjörstað – látið ekki aðra ákveða fyrir ykkur!
Fallegar hliðar á Reykjavík

Ég hef farið víða um borgina síðustu daga og séð margt fallegt og skemmtilegt, sumt hafði ég ekki séð áður eða ekki fattað.

Aðalbyggingu Háskólans sem er merkileg blanda af íslenskum bergtegundum að innan sem utan,

Seljahverfið sem var að hluta til skipulagt eins og gamli bærinn, meira að segja með listamannahúsum.

Fossvogshverfið sem stallast niður Fossvogsdalinn, er kannski þaulskipulagðasta hverfi bæjarins.

Göngustíg í Fellahverfi, bak við löngu blokkina – hann er fullur af krökkum og lífi.

Og svo var það þessi dásamlegi runni í Grjótaþorpinu, á horni Bröttugötu og Mjóstrætis. Þessi runnar með gul og vorleg blóm eru orðnir mjög áberandi í borginni – blómgast svona fallega og lykta vel.

Þegar ég var að alast upp átti að rífa Grjótaþorpið og leggja yfir það akbraut. Þá var það mjög niðurnítt, hálfgert slömm. Ungir menn frá Frakklandi settust þar að upp úr 1970 og skynjuðu fegurð þess.

Það fór loks svo að Grjótaþorpinu var bjargað – nú er það eins og kyrrlát vin í borginni enda varla nein bílaumferð um þröngar göturnar.
Allt bendir til þess að Björt framtíð verði sigurvegari kosninganna

Í frétt á Eyjunni þar sem lagt er út af skoðanakönnun sem birtist í Fréttablaðinu í morgun segir að Björt framtíð bíði afhroð í Reykjavík.

Ekki er svo víst að þetta sé rétt.

Björt framtíð er ekki Besti flokkurinn – heldur stjórnmálaflokkur sem hefur fulltrúa á Alþingi og býður fram út um allt land.

Besti flokkur Jóns Gnarrs vann sigur í kosningunum í Reykjavík 2010. Jón lætur sig hverfa úr stjórnmálum, það var bara tímaspursmál hvenær fylgið sem hann fékk leitaði annað. Nú virðist það aðallega fara til Pírata og Samfylkingar – það einhvern veginn liggur í loftinu að Dagur B. Eggertsson sé arftaki Jóns.

Fullt af fólki ætlar að kjósa dag sem myndi ekki kjósa Samfylkinguna.

Það blasir eiginlega þegar við að Björt framtíð verður stærsti sigurvegari kosninganna á laugardag – á landsvísu.

Samkvæmt skoðanakönnunum sem Félagsvísindastofnun hefur gert fyrir Morgunblaðið er Björt framtíð með 20,4 prósent í Hafnarfirði, 17,3 prósent í Garðabæ, 16,8 prósent í Kópavogi, 20,5 prósent á Akranesi og 20,6 prósent á Akureyri. Í Reykjavík stefnir fylgið svo í að vera í kringum 20 prósent.

Þetta þýðir að Björt framtíð mun fá mikil áhrif á sveitarstjórnarstiginu – verður þar líklega stærri en Framsók og varla mikið minni en Samfylking. Það hefur gríðarlega þýðingu fyrir flokksstarfið og framtíð BF.

Það hefur verið fátítt að nýir flokkar á Alþingi nái að gera sig gildandi í bæjar- og sveitarstjórnum, en Bjartri framtíð mun takast það rækilega á laugardag. Og sigrar þess vegna í kosningunum.
Moskumálið og átökin innan Sjálfstæðisflokksins

Það er athyglisvert að lesa að moska hafi alltaf átt að vera kosningamál hjá Framsóknarflokknum. Þetta segir Guðrún Bryndís Karlsdóttir, sem um tíma var í öðru sæti á lista flokksins í grein í Kvennablaðinu.

Guðrún segir að hún hafi mætt útilokun þegar hún sýndi moskutalinu lítinn áhuga.

Nú lýsir Samband ungra Framsóknarmanna yfir fullkomnu vantrausti á oddvita flokksins í Reykjavík.

En þeir eru til sem hrífast af kosningabaráttu Framsóknarmanna.

Meðal þeirra er Björn Bjarnason sem kallar hana the real thing, ólíkt kosningabaráttu Sjálfstæðisflokksins.

Hildur Sverrisdóttir, borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins, áréttar frjálslyndisstefnu í grein sem hún skrifaði í Fréttablaðið í gær undir yfirskriftinni Heimsborg er frjálslynd borg. Hún skrifar:

Við eigum að fagna fjölbreytninni og virða frelsi fólks til orðs og æðis og að iðka trú sína og siði, svo fremi að ekki sé gengið á rétt annarra. Við eigum að hjálpa innflytjendum að aðlagast og læra tungumálið, en líka að viðhalda færni í eigin móðurmáli. Við eigum að flykkjast í gleðigöngu og sýna stuðning við ást jafnt gagnkynhneigðra og samkynhneigðra. Við eigum að taka vel á móti flóttamönnum og hælisleitendum, sem vilja gera Reykjavík að sinni nýju heimaborg. Reykjavík er full af áberandi kirkjum sem bera okkar kristna arfi fallegt vitni. Við eigum að fagna því að eignast tilbeiðsluhús fleiri trúarbragða, sem sýna að hér er trúfrelsið í hávegum haft og allir jafnréttháir.

Sjálfstæðisflokkurinn er flokkur frjálslyndis og einstaklingsfrelsis. Á þeim grunni er best að stýra borg sem ætlar að vera heimsborg; fjölbreytt, víðsýn, frjáls og opin.

Líklegt er að átökin innan Sjálfstæðisflokksins magnist ef hann bíður afhroð í Reykjavík eins og flest bendir til. Framsókn er í uppsveiflu vegna moskumálsins og tekur greinilega frá Sjálfstæðisflokknum. Gunnar Smári Egilsson greinir þetta svo á Facebook:

Sjálfstæðisflokkurinn varð til við sameiningu Íhaldsflokksins og Frjálslynda flokksins 1929. Við hernám Breta gengu síðan félagar Flokks þjóðernissinna inn í Sjálfstæðisflokkinn. Sem breiðfylking þessara flokka varð Sjálfstæðisflokkurinn miðja íslenskra stjórnmála frá seinna stríði og fram að Hruni; hann reyndi að vera frjálslyndur þjóðernissinnaður íhaldsflokkur. Vegna átakanna eftir Hrun brast samstaðan um þessa samsuðu; hverjum hópi þótti hún ekki nógu öflug fyrir sinn smekk. Frjálslyndir stofnuðu Viðreisn og Flokkur þjóðernissinna gekk inn í Framsóknarflokkinn, sem líka hafði tapað sögulegum áttum við Hrunið. Það skrítna er að síðustu forystumenn sameinaðs Sjálfstæðisflokks hvetja til upplausnar hans; Davíð Oddsson og Björn Bjarnason. Þeir fagna flótta frjálslyndra í Viðreisn og virðast helst vilja fylgja þjóðernissinnunum yfir í Framsókn.
Öll bankaútibú loka í Miðbænum – nema Landsbankinn

Kona sem ég þekki fékk bréf frá Arion banka. Þar var sagt að þjónusta bankans stefndi nú í að verða ennþá betri.

Þetta felst í því að loka útibúi bankans í Austurstræti, það er bætt þjónusta. Og reyndar verður líka lokað við Hlemm.

Útibúið í Austurstræti er í hinu gamla húsi Búnaðarbankans. Bankinn starfaði þar frá 1937. Þar er meðal annars að finna mjög fallega veggmynd eftir Jón Engilberts.

Íslandsbanki virðist ætla að gera það sama, því nú hefur hús hans í Lækjargötu verið auglýst til sölu. Útibúinu þar verður lokað og húsið selt.

Maður veltir fyrir sér hvað verður um þessi hús sem standa á besta stað í Miðbænum og segir bara eitt – plís ekki hótel! Plís ekki lundabúð eða veitingastaður!

Nú stefnir í að Landsbankinn verði einn eftir með útibú í Miðbænum, allt frá Borgartúni vestur á Mela og þá hlýtur maður að spyrja – þurfa allir túristarnir sem hingað koma enga bankaþjónustu?

Það er þakkarvert að Landsbankinn skuli áfram ætla að starfa í miðborginni. Hann hyggst reyndar byggja nýjar aðalstöðvar. Nútímalegt er ekki alltaf betra. Landsbankinn breytti útibúi sínu í Háskólabíói í stöð þar sem eru engir starfsmenn, einungis tölvur. Það hefur ekki slegið í gegn.
Lofað stórfelldri uppbyggingu leiguhúsnæðis

Eitt af því sem við höfum séð á síðari árum er algjör markaðsvæðing húsnæðismála. Þannig heyrir til dæmis sögunni til að hverfi séu skipulögð sem heild, með heildaryfirbragði, eins og var til dæmis um Fossvoginn á sínum tíma. Það hefur komist á eins konar verktakaræði.

Þetta hefur sínar slæmu hliðar – og verstar eru þær í nýjustu hverfunum eins og Grafarholti, í Hvarfahverfi í Kópavogi og á Völlunum í Hafnarfirði. Þar er eins og sé engin heildarhugsun – og fagurfræði hefur alveg verið kastað fyrir róða. Nakin hagkvæmnin ríkir ein í arkítektúrnum.

Það kemst lítið að í fyrir kosningarnar núna annað en Framsóknarflokkurinn, en húsnæðismálin eru eitt af því sem þyrfti að ræða. Samfylkingin setur fram mjög djarft loforð um að beita sér fyrir byggingu 2500-3000 búsetaréttar- eða leiguíbúða.

Eygló Harðardóttir félagsmálaráðherra hefur talað á svipuðum nótum, um húsnæðisskort og stórfellda uppbyggingu leiguhúsnæðis. Eygló vitnar beinlínis í fordæmi frá 1965 þegar gerðir voru kjarasamningar sem fólu í sér gríðarlega uppbyggingu íbúðarhúsnæðis fyrir lágtekjufólk.

Það var í kjölfarið á þessu að Breiðholtið fór að rísa, fyrst Neðra-Breiðholt og síðar Fellahverfið. Þetta var undir stjórn svokallaðrar Framkvæmdanefndar byggingaáætlunar.

Um Breiðholtið var mikið deilt á sínum tíma. Sumt þar heppnaðist vel, annað miður. Menn hafa horfið frá því í seinni tíð að reisa einsleit blokkahverfi af þessu tagi. Það er mjög varasamt að ætla að hrúga láglaunafólki saman á einn stað. Ætli menn að fara að beita hinu opinbera til að byggja húsnæði í stórum stíl þarf að fara að með mikilli gát hvað varðar arkítektúr, skipulag og íbúasamsetningu.

Breiðholtið fór að byggjast á tíma Framkvæmdanefndar byggingaáætlunar. Mjög vinsælt var fyrstu árin að sýna myndir af fólki sem var að hrekjast um innan um húsin sem stóðu á þessum berangri. Breiðholtið er nú vel gróið ólíkt því sem þá var.
Afsökunarbeiðni

Ég hitti í morgun konu sem nefnist Marta Bergman. Hún hefur haft sig nokkuð í frammi í umræðum um moskubyggingu í Reykjavík og fleira því tengt.

Ég er á öndverðum meiði við hana – og mér þykja skoðanir hennar ekki geðfelldar.

En ég var dónalegur við Mörtu og iðrast þess.

Ég bið hana innilega afsökunar á því. Almennt reyni ég að eiga góð samskipti við fólk, líka þá sem hafa skoðanir sem mér eru alveg á móti skapi. Þannig að þetta var algjör óþarfi og mér ekki til sóma.
Sögur úr kvótakerfinu

Í dag er tilkynnt um uppbyggingu Frumkvöðlaseturs á Djúpavogi.

Það er gott og blessað, en dálítið virkar það eins og að setja á plástur þegar fóturinn er farinn af. Því ætlunin er að flytja allan kvóta frá Djúpavogi – þótt einhver smá frestun sé orðin þar á.

Eins hefur þetta verið í byggðarlögum víða um land. Kvótinn fer. Það er reynt að halda uppi einhverri atvinnu með styrkveitingum og með því að stofna „setur“.

Á sama tíma er ýmislegt á seyði hjá kvótahöfum þessa lands.

Viðskiptablaðið skýrir frá því að félagið Smáey sem var í eigu Magnúsar Kristinssonar, útgerðarmanns í Vestmannaeyjum, hafi skuldað 67 milljarða króna en sama og ekkert hafi fengist upp í kröfur.

En Guðbjörg Matthíasdóttir, kvótadrottning í Eyjum, eigandi Ísfélagsins, Lýsis, prentsmiðjunnar Odda og Morgunblaðsins, hafi keypt Íslensk-ameríska.

Á vefnum Tímarími má lesa að innan félagsins megi finna:

Meðal framleiðslufyrirtækja í eigu ÍSAM má nefna Mylluna, Ora, Frón og Kexsmiðjuna. ÍSAM er auk þess umboðsaðili Procter & Gamble hér á landi og flytur m.a. inn Pantene sjampó, Pringles flögur, Crest tannkrem, Pampers bleyjur, Ariel þvottaefni og Gillette rakvélar og rakblöð. Auk þess er ÍSAM umboðsaðili tóbaksfyrirtækisins Philip Morris.
Eins og hafi verið skotið upp fána – uppspretta óvinafagnaðar.

Það eru nokkrir hlutir á Íslandi sem ég hef getað montað mig af við útlendinga.

Ég er ekki að tala um náttúruna, bókmenntirnar eða blómlegt menningarlíf.

Heldur að við erum um það bil friðsamasta þjóð í heimi, höfum engan her. Við getum líka verið umburðarlynd og frjálslynd eins og sést til dæmis á hinni árlegu gleðigöngu samkynhneigðra.

Og svo hef ég glaður í bagði geta sagt útlendingum frá því að hér hafi ekki náð að festa rætur stjórnmálaflokkar sem gera út á andúð gagnvart innflytjendum og útlendingum.

Það finnst fólki gott að heyra. Við höfum allar forsendur til að leysa þau vandamál sem kunna að koma upp vegna innflytjenda með mildi og skilningi.

Ég óttast að þetta sé að breytast. Ég segi eins og er, mér er alvarlega misboðið vegna framgöngu sumra Framsóknarmanna fyrir borgarstjórnarkosningarnar. Að ætla að koma fulltrúa inn í borgarstjórnina á forsendum innflytjendandúðar er ekki boðlegt.

Um leið og þetta gerðist opnuðust gáttir – það var fyrirsjáanlegt og einna alvarlegast. Þarna finna hatursöfl eitthvað til að fylkja sér um. Það er eins og hafi verið skotið upp fána.

Gamall félagi minn úr Vesturbænum, fjölmiðlamaðurinn Sigurður Þór Salvarsson, skrifar á Facebook að þarna sé „uppspretta óvinafagnaðar“. Það eru orð að sönnu.

Mesti skaðinn sem hlotist hefur af þessu örvæntingarfulla moskuupphlaupi Framsóknarmanna í Reykjavík, er sá að með því hafa þeir gefið talsmönnum trúarofstækis og mannfyrirlitningar rödd og tækifæri til að ausa úr sér óþverranum. Og svo er komið að manni óar beinlínis við að lesa sumt af því sem fólk lætur frá sér fara um þessi mál á samfélagsmiðlum. Þannig hefur þessi svokallaða „umræða“ einsog Framsóknarmenn kjósa að kalla þetta, einungis verið uppspretta óvinafagnaðar, sem skilar okkur engu nema sundurlyndi og leiðindum.

Mér hefur alltaf verið frekar hlýtt til Framsóknarflokksins. Ungur var ég blaðamaður á Tímanum, málgagni hans. Þá var Þórarinn Þórarinsson ritstjóri en Halldór Ásgrímsson formaður blaðstjórnar. Margir sem búa á mölinni held ég að eigi erfitt með að skilja hvílíkt þjóðfélagsafl Framsókn er víða úti á landi. Í sögunni hefur flokkurinn hallast að frjálslyndi, umburðarlyndi og öfgaleysi. Ég kom flokknum meira að segja til varnar þegar stjórnmálafræðingur bar upp á hann þjóðernispópúlisma fyrir fáum árum.

Með það í huga ætla ég að biðja vini mína í Framsóknarflokknum lengstra orða að fara ekki út á þessa braut og losa sig við þessa óværu eins fljótt og auðið er. Vilja Framsóknarmenn í alvörunni sitja uppi með að hafa náð inn fulltrúa í borgarstjórn í Reykjavík á þessum forsendum?
Evrópuþingið, hófsamir hægrimenn og kratar stærstir

Á Evrópublogginu birtist ágætt yfirlit um úrslit Evrópuþingskosninganna. Þau sýna að þrátt fyrir framrás öfgasinnaðra flokka til hægri eru flokkar sem eru trúir lýðræði, frelsi og mannréttindum enn með yfirburðastöðu á Evrópuþinginu,

Stærsti þinghópurinn er EPP, þar sem er að finna Kristilega demókrata og fleiri hægrimenn. Hann hefur 214 þingsæti. Næst stærsti hópurinn eru sósíaldemókratar með 189 sæti. Sá þriðji stærsti er Alde, þar sem eru fulltrúar frjálslyndra flokka, með 66 sæti, en Græningjar eru fjórðu stærstu með 52 sæti.

Með 46 sæti eru svo ECR þar sem eru hægriflokkar sem efast um Evrópusambandið, breski Íhaldsflokkurinn er þar langstærstur, en aðeins minni er GUE þingmannahópurinn sem er vinstri sinnaður, hann hefur 42 sæti.

EFD, þar sem eru breski UKIP, Norðurbandalagið ítalska og Þjóðarflokkurinn danski, er með 38 sæti.

Talið er að hægrimennirnir í EPP, sósíaldemókratarnir og Alde muni vinna þéttar saman til að stemma stigu við lýðskrumsflokkunum. En auðvitað er hætt við að verði meiri ófriður en áður í Evrópuþinginu.
Frá Reykjavíkurbruna og upp í Breiðholt

Ég er dálítið upptekinn þessa dagana.

Við Pétur H. Ármannsson erum að gera þætti um byggingasögu Reykjavíkur á 20. öld – jú, við förum líka aðeins út fyrir borgina þegar það á við.

Fyrsti þátturinn byrjar í Reykjavíkurbrunanum mikla 1915, þegar timburstórhýsi í bænum brunnu til kaldra kola, við höldum svo áfram í gegnum valin ártöl, háborgarhugmyndirnar í kringum 1930, lýðveldisstílinn og stríðsgróðahús 1945, módernismann og einbýlishúsahverfin 1960 og svo Breiðholtið og baráttuna fyrir verndun timburhúsa 1975.

Þetta er feikilega skemmtilegt verkefni – í því felst mikil menningar- og hugmyndasaga og þarna er að finna margar litríkar persónur.

Ég hef mér til halds og trausts Ragnheiði Thorsteinsson upptökustjóra og Jón Víði Hauksson kvikmyndatökumann – betra samstarfsfólk er ekki hægt að hugsa sér.

Þættirnir verða væntanlega sýndir á RÚV næsta vetur.

Hið glæsilega timburhús, Hótel Reykjavík, varð eldi að bráð í Reykjavíkurbrunanum mikla 1915. Svalir hússins sneru út að Austurvelli og þar gat fyrirfólk staðið og fylgst með því sem fór fram á torginu. Við hliðina á hótelinu var nýbúið að reisa mikið verslunarhús úr timbri sem nefndist Syndicatið í almennu tali. Við brunann lauk timburhúsatímanum í Reykjavík.
Sorglegur fíkniefnadómur – ný stefna mótuð á Alþingi

Þetta virðist vera sorglegt mál.

Ungur maður er dæmdur í sex ára fangelsi fyrir smygl á fíkniefnum.

Glæpinn framdi hann fyrir þremur árum, þá var hann 17 ára, nú er hann tvítugur. Í fréttinni segir að hann hafi verið edrú í á annað ár, sé í fastri vinnu og trúlofaður.

Hann var burðardýr, þá á kafi í neyslu fíkniefna sjálfur. Dómsuppsaga tafðist vegna anna dómsins, eins og segir.

Þarna virðist vera á ferðinni argasta refsihyggja – sem sannarlega hefur ekki gefist vel í fíkniefnamálum.

Í þessu sambandi má minna á samþykkt Alþingis frá því fyrr í þessum mánuði. Hún hjóðar svo – og er mjög athyglisverð:

Alþingi ályktar að fela ríkisstjórninni að endurskoða stefnu í vímuefnamálum á grundvelli lausnamiðaðra og mannúðlegra úrræða, á forsendum heilbrigðiskerfisins og félagslega kerfisins, til aðstoðar og verndar neytendum efnanna og félagslegum réttindum þeirra, aðstandendum þeirra og samfélaginu í heild.

Heilbrigðisráðherra skipi í þessu skyni starfshóp til að vinna að mótun stefnunnar. Landlæknir, stjórn SÁÁ, ríkislögreglustjóri, framkvæmdastjóri geðsviðs Landspítalans, Rauði kross Íslands og velferðarsvið Reykjavíkurborgar tilnefni einn fulltrúa hver en þrjá fulltrúa skipi heilbrigðisráðherra án tilnefningar og verði einn þeirra formaður starfshópsins.

Verkefni starfshópsins verði að:

a.gera úttekt á gildandi lagaumhverfi svo afmarka megi viðfangsefnið nákvæmlega og undirbúa lagabreytingar og/eða nýja löggjöf,

b.líta til löggjafar annarra ríkja þar sem horfið hefur verið frá refsistefnu tengdri neyslu ólöglegra vímuefna og tillagna alþjóðlegra nefnda og stofnana á sviði rannsókna í forvörnum gegn vímuefnaneyslu,

c.skapa heildstæða stefnu, sem leggur höfuðáherslu á mannúðlega nálgun og vernd mannréttinda, sem dregur úr skaðlegum afleiðingum og hliðarverkunum vímuefnaneyslu og með því stuðla að auknu trausti jaðarhópa til samfélagsins og þeirra stofnana sem eiga að veita þeim þjónustu og skjól.

Við starfið verði leitað aðstoðar og leiðsagnar hagsmunaaðila og hjálparsamtaka, sem og innlendra og erlendra sérfræðinga eftir þörfum.

Taka má fram að þetta var samþykkt mótatkvæðalaust.
Kynþáttahatrið vinnur á – en ekki í London

Það er skelfilegt að sjá rasista eins og Nigel Farage og Marine Le Pen vinna sigra í kosningum til Evrópuþingsins – og Farage í bæja- og sveitarstjórnarkosningum.

Maður verður að vona að flokkar eins og þessir séu að toppa núna. Þetta er svosem ekki í fyrsta sinn sem þeirra líkar ná árangri. Þar má minna á Þjóðarflokkinn í Danmörku og árið 2002 þegar Jean Marie Le Pen komst í aðra umferð í frönsku forsetakosningunum.

Það er smá huggun í því að flokkur Geert Wilders tapaði fylgi í Hollandi.

En ef við horfum aftur til Bretlands þá er merkilegt að það er einn staður þar sem Nigel Farage floppar algjörlega.

Það er hin stóra og fjölmenningarlega höfuðborg London. Íbúarnir þar geta verið stoltir af því að kjósa ekki svona lið.
Lækjartorg í stríðinu – hulið kolareyk

Hér er ljósmynd af Lækjartorgi á stríðsárunum. Hún birtist á Facebooksíðu sem nefnist Gamlar ljósmyndir og er merkt tímaritinu Life.

Það er margt merkilegt að sjá þarna. Þetta er greinilega um vetur. Það er snjór í Esjunni. Hún er eins og við þekkjum hana, annars er flest breytt.

Við sjáum greinilega kolareykinn í loftinu. Strókurinn stendur beint upp úr strompinum á Sænska frystihúsinu.

Og þarna eru hús þar sem nú er bara bílagata og bílastæði. Við enda Lækjargötunnar var nefnilega byggð sem hvarf ekki fyrr en á sjötta og áttunda áratugnum.

Þarna var þyrping af timburhúsum – og í þeim alls konar verslanir.

Hugmyndir um að byggja þarna mjög þétta byggð stórhýsa vekja óhug – þær er varla hægt að túlka sem annað en sjúkleikamerki fasteignabólunnar sem nú stendur yfir. Það eru plön sem verður að vinda ofan af, hvað sem líður fjárfestingarþörf lífeyrissjóða.