arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Marinó: Vandi OR, vandi Íslands

Marinó Gunnar Njálsson skrifar athyglisverðan pistil undir fyrirsögninni Vandi Orkuveitunnar er vandi Íslands í hnotskurn.

Þar fjallar Marinó um áhrifin af hruni krónunnar og segir að Íslendingar séu fyrst og fremst að súpa seyðið af því. Hann talar um hvernig skuldir hafa blásið út vegna gengisfallsins og verðbólga magnast upp. Margir myndu segja að þetta sé efnahagsstjórninni að kenna, en Marinó segist ekki hafa neina trú á að efnahagsstjórnin verði þannig í framtíðinni að hægt verði að notast við krónuna.

Marinó skrifar í niðurlagi pistils síns:

„Stærstu hagstjórnarmistök síðari ára var að binda ekki krónuna við einhvern annan gjaldmiðil árið 2001. Örmyntin krónan hafði og hefur ekki enn burði til að lifa sjálfstæðu lífi, a.m.k. með þá efnahagsstjórn sem Íslendingar hafa mátt búa við. Hún hefur raunar aldrei haft þá burði. Í árdaga ævi sinnar var hún jafnsterk dönsku krónunni og allt fram til 1920 að farið var að skrá hana sjálfstætt. Síðan erum við búin að sníða tvö núll aftan af og samt er ein dönsk króna yfir 21 íslensk króna. Virði íslensku krónunnar er í dag innan 0,05% af upphaflegu virði hennar fyrir hátt í öld. Hún hefur tapað tapað árlega 8,2% af virði sínu! Frá myntbreytingu er rýrnunin 10,3% árlega, en ef við látum duga að skoða rýrnunina til 31.12.2007, þá er árleg rýrnun (miðað við danska krónu) 9,6%. Verr tókst sem sagt til við að halda genginu stöðugu frá 1981 til áramóta 2007/8, en frá 1920 í gegn um heimskreppu og stríð til ársins 1981!

Ef sama þróun hefði haldið áfram 2008-10 og var frá 1981, þá væri danska krónan 16,59 íslenskar krónur, þ.e. 34,7% hækkun í staðinn fyrir 76,7% hækkun. Munurinn á því gengi og gengi dagsins í dag (1 DKK = 21,773 IKR) er 31,2% en það tekur ekki nema um 3 ár að vinna það upp.

Getuleysi stjórnvalda og Seðlabanka (og Landsbanka fyrir stofnun SÍ) til að hafa stjórn á krónunni er vandamálið. Menn geta falið sig bak við, að hún hafi bjargað einhverju eftir hrun, en gleyma því þá í leiðinni að vangeta stjórnvalda og Seðlabanka til að hafa stjórn á henni var orsök hrunsins, sem og óábyrg háttsemi fjármálakerfisins í undanfara hrunsins. Halda menn að stjórnvöld eða Seðlabankastjórnendur framtíðarinnar reynist þeir töframenn að halda krónunni stöðugri í ólgusjó alþjóðagjaldeyrismála? Ég hef enga trú á því. Framtíð myntmála Íslands verður fjarri íslensku krónunni.“
Fyrrverandi stolt Reykvíkinga

Eitthvað það vitlausasta sem maður hefur séð í langan tíma er að Orkuveita Reykjavíkur fái ekki lán vegna Facebókarfærslna Jóns Gnarr.

Fréttirnar af raunverulegri stöðu Orkuveitunnar hafa verið lengi á leiðinni.

Menn höfðu ávæning af þessu fyrir borgarstjórnarkosningar, en þá virtist vera samstaða meðal flokkanna um að þagga það niður.

Umræða um þetta gaus stundum upp, ég man til dæmis að Andri Geir Arinbjarnarson kom í þátt hjá mér í nóvember 2009. Þar talaði hann um vonda fjárhagsstöðu fyrirtækisins. Andri sagði að nauðsynlegt væri að gera rannsókn á fjárreiðum Orkuveitunnar.

Viðbrögðin stóðu ekki á sér. Orkuveitan mótmæli þessu harðlega – bæði ég og Andri fengum ákúrur.

Nú er þetta loks allt komið upp á yfirborðið. Það þarf að grípa til neyðaraðgerða til að bjarga þessu fyrirtæki sem eitt sinn var sagt vera stolt Reykvíkinga.

Og það er ekki vegna þess sem borgarstjórinn hefur skrifað á Facebook.
Músíkalskt barn á Ásvallagötu

Þegar ég var lítill voru Pétur og Eyþór Gunnarssynir meðal vina minna. Þeir áttu ekki heima í Ásvallagötunni, en voru þar oft hjá afa sínum og ömmu, Pétri þul og Birnu.

Um Birnu var sagt að þegar hún vann á veðurstofunni hefði verið hlýskeið á Íslandi.

Pétur þulur var afskaplega litríkur maður og spjallaði oft við okkur strákana. Hann vildi helst byggja sundlaug í gamla Bakkó, sundinu mill Ásvallagötu og Blómvallagötu – og svo gat hann drifið mann af stað í eitthvert ævintýri. Í eitt skiptið fór ég til dæmis með honum og Pétri litla austur fyrir fjall með frönskum drengjakór sem hann hafði flutt inn. Mig minnir að þeir hafi heitað Litlu næturgalarnir.

Pétur er ennþá vinur minn, hann er einn besti blaðamaður á Íslandi, skarpgreindur og fróður, en Eyþór þekki ég minna þótt við séum ágætlega kunnugir. En hann er mjög eftirminnilegur.

Mamma talar nefnilega enn um að hún hafi aldrei hitt músíkalskara barn. Það var píanó í stofunni heima og ég var að reyna læra. Ég var latur og lélegur nemandi. En þegar Eyþór, sem var tveimur árum yngri en ég, kom í heimsókn settist hann við píanóið og spilaði. Það mátti heyra að hann hafði gáfuna – tónlistin var honum í blóð borin.

Ég hugsa stundum um þetta, því nú á ég son sem veitist svona létt að spila á píanó – hann virðist hafa skilning á tónlist og einbeitingu sem mér var ekki gefin. Sumir hafa þetta, aðrir ekki.

Eyþór var bara unglingur þegar hann var orðinn landskunnur hljómborðsleikari. Hann hefur unnið mörg afrek á því sviði – allt frá því ég heyrði hann fyrst spila með hljómsveit á skólaballi í Þórscafé sirka 1978.

Hann er líka tengdur ýmsu merkilegu fólki, eins og Jóni Múla sem var seinni eiginmaður móður hans, Ragnheiðar Ástu. Nú á fimmtudaginn verða liðin níutíu ár frá fæðingu Jóns Múla. Þá eru tónleikar í Salnum til heiðurs honum – og náttúrlega verða flutt sígildu lögin eftir hann og bróður hans Jónas.

Meðal flytjenda eru Eyþór, Ellen kona hans og dætur þeirra þrjár – og skilst mér að Eyþór ætli sjálfur að syngja lagið Bresti og brak.
Ísbjörn

Eitt kosningaloforðið sem Besti flokkurinn þarf sennilega að svíkja er ísbjörninn í Húsdýragarðinn.

Það er kannski hægt að finna afsakanir, til dæmis afgreiða þetta sem misskilning.

Konan mín segir að það hefði getað verið einhvern veginn svona:

Jón Gnarr og Björn Blöndal aðstoðarmaður hans eru að keyra saman í bíl.

Skyndilega segir Jón:

„Eigum við að fá okkur ís Björn?“

Ja, stundum þarf ekki meira til.
Um matvæli

Þetta er áhugaverður pistill:

Erfðabreytt…lífrænt…matvælaöryggi…Jói Fel…þvílíkur hrærigrautur…
Enn einu sinni rætt um málshöfðun vegna hryðjuverkalaga

Nú er aftur farið að tala um að höfða mál vegna þess að Betar settu hin svokölluðu hryðjuverkalög á íslenska banka í Bretlandi.

Það er búið að fara marga hringi í þessu máli – ég heyrði einhvern segja í gær að honum liði eins og íslenska þjóðin væri á hringtorgi.

Maður hefur eiginlega ekki tölu á því hversu oft þessi umræða hefur komið upp, en hér er til dæmis merkilegt plagg frá byrjun árs 2009, frá því þremur mánuðum eftir hrun.

Þar fordæmir þingflokkur Vinstri grænna ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar fyrir að hafa láðst að höfða mál vegna hryðjuverkalaganna.

Svo er þarna forvitnilegt lesefni um Icesave og lagalega og þjóðréttarlega ábyrgð á því dæmi.
Úrslitaaðstaða Jóns og Ásmundar

Jón Bjarnason styður ekki frumvarp um breytingar á lögum um Stjórnarráð Íslands.

Þá er varla líklegt að Ásmundur Einar geri það heldur.

Það hefur verið sagt að við brotthlaup Lilju og Atla úr VG séu þeir félagar komnir í úrslitaaðstöðu. Það hefði verið fráleitt fyrir þá að fara úr flokknum.

Líf ríkisstjórnarinnar hangir hins vegar á bláþræði – og fer nú brátt að vera spurning um hvort hún komi yfirleitt einhverju í gegn nema að fá stuðning frá einhverjum í stjórnarandstöðunni.

Landbúnaðarráðherrann vil svo auðvitað ekki samþykkja neitt sem breytir einhverju í stjórnkerfi landbúnaðarins – en þar hefur farið fram, líkt og Ríkisendurskoðun bendir á, stórkostlegt framsal á valdi frá ríkinu til hagsmunasamtaka. Svo mjög að landbúnaðarráðuneytið og Bændasamtökin eru eiginlega eitt og hið saman.

Þegar formaður Bændasamtakanna var spurður um þessa skýrslu hafði hann eiginlega ekki annað svar við henni en að hún væri „pólitík“.
Silfrið í dag

Tveir mjög áhugaverðir erlendir fræðimenn eru gestir í Silfri Egils í dag.

Laurence Smith er prófessor við UCLA í Bandaríkjunum. Hann er höfundur bókar sem nefnist The New North, niðurstaða hennar er sú að norðursvæði heimsins eigi nokkuð bjarta framtíð fyrir höndum á sama tíma og vandræði aukast á suðlægari breiddargráðum vegna loftslagsbreytinga, vatnsskorts og fólksfjölgunar.

Mark Blyth er skoskur að ætt, en er prófessor í hagfræði við Brown háskólann á Rhode Island í Bandaríkjunum. Hann kemur í viðtal sem fjallar að miklu leyti um niðurskurð og aðhaldsaðgerðir í fjármálum ríkja á krepputímum, Blyth er mjög efins um að þær virki. Hann talar líka um evruna, Evrópusambandið og gjaldeyrishöft. Hér má sjá mjög skemmtilegt myndband þar sem Blyth útlistar hugmyndir sínar.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna Höllu Gunnarsdóttur, Stefaníu Óskarsdóttur, Agnesi Bragadóttur, Andrés Jónsson og Árna Pál Árnason, efnahags- og viðskiptaráðherra.
Handhægt

Ég endurbirti þennan pistil frá því um daginn – af gefnu tilefni:

- - -

Við sitjum uppi með ríkisábyrgð á bankainnlánum í topp.

Í gær átti ég samtal við mann sem þekkir til í bankakerfinu.

Hann sagði að þegar stefndi í hrun á Íslandi haustið 2008 hafi sumir verið fljótari en aðrir.

Þeir voru innvígðir í klíkur bankanna og vissu hvað klukkan sló.

Fóru að selja hlutabréf og taka fé sitt úr markaðssjóðum – sumu var komið úr landi, annað var sett inn á innlánsreikninga.

Sem svo voru tryggðir af ríkinu.

Afar handhægt.
Stjórnlagaráð á ótroðnum slóðum

Stjórnlagaráðið gæti verið að leggja sjálft sig niður áður en það er í raun tekið til starfa.

Fjöldi stjórnlagaráðsmanna vill að ráðið hafi rétt til að senda tillögur sínar til þjóðaratkvæðis, áður en Alþingi fjallar um tillögurnar.

Þetta myndi styrkja stöðu Stjórnlagaráðsins mikið, en spurningin er hvort Alþingi samþykkir þetta. Það verður að teljast óvíst.

Stjórnlagaráðsfólk sumt segist ekki ætla að teka sæti nema þetta verði gert – það er varla hægt að leita endalaust neðar á listann til að finna nýja fulltrúa fyrir þá sem detta út.

Krafan er að vissu leyti eðlileg, eða hún var það þegar þetta hét Stjórnlagaþing – áður en Hæstiréttur ógilti kosninguna – þá var þetta í raun helsta tromp Stjórnlagaþingsins.

En nú er það orðið að Stjórnlagaráði með umboð sem sífellt er hægt að draga í efa.

Staðreyndin er sú að það hefði þurft að kjósa upp á nýtt – og reyna þá að læra af mistökunum sem voru gerð í fyrra skiptið. En því miður réð fúskið og óðagotið för, svo mjög að maður spyr hvaða hugur fylgdi máli.
Aðalgatan

Í Kiljunni á miðvikudagskvöld gekk ég um Aðalgötuna á Siglufirði með Örlygi Kristfinnssyni sem rifjaði upp ýmsar minningar þaðan.

Ég hef fengið fjarska góðar viðtökur við þessum þætti.

Gamall vinur minn sem er frá Sigló sendi mér þessa mynd, hún mun vera tekin sirka 1968, það er þegar hnignunin var að hefjast á Siglufirði. Síldin var farin en menn héldu enn í vonina um að hún myndi koma aftur. Biðu. Síldarleysið var reyndar svo alvarlegt að á þessum tíma var kreppuástand á Íslandi, atvinnuleysi, landflótti og ólga í stjórnmálum.

En þarna er Aðalgatan á fallegum sumardegi, heldur daufleg.

Í bréfinu var vitnað í eftirfarandi texta, hann er úr ávarpi sem Jósep Blöndal flutti þegar Þjóðlagasetrið var opnað á Siglufirði fyrir nokkrum árum:

„Ég leyfi mér að vitna í viðtal við Einar Gústafsson, yfirmann íslenzkra ferðamála í Banda-ríkjunum, í Ríkisútvarpinu sl. vetur, en Einar hafði þá starfað í Bandaríkjunum í 40 ár: „Voru það ekki gríðarleg viðbrigði fyrir þig, 22 ára gamlan, að koma frá Íslandi í iðandi mannlífið á Manhattan?¨.

„Nei, það voru eiginlega engin viðbrigði. Ég kom frá Siglufirði”.

Og við,sem lifðum síldarárin hér á Siglufirði, vitum við hvað Einar átti. því annar eins kraumandi suðupottur fjölskrúðugs mannlífs og við ólumst upp við hér, átti ekki sinn líka á Íslandi.“
Sannir Íslendingar?

Í Finnlandi er flokkur sem nefnist Sannir Finnar að ná miklum árangri í aðdraganda þingkosninga. Þessi flokkur er aðallega á móti „elítunni“, það er pínu óljósara hverju hann er með. En það er jafnvel talið hugsanlegt að ekki verði hægt að mynda ríkisstjórn án hans.

En hvernig væri ef á Íslandi væri stofnaður flokkur sem héti Sannir Íslendingar?

Fyrirmyndin er reyndar til, í Heimsljósi eftir Halldór Laxness.

Og það er ekkert fjarstæðukenndara en þegar menn tala um Bjart í Sumarhúsum sem fyrirmynd um það hvernig Íslendingar eiga að lifa lífinu.
Hárbeittur Halldór

Pólitískur skopmyndateiknari er ekki bara myndlistarmaður, hann er líka blaðamaður og pólitískur greinandi. Halldór Baldursson er allt þetta – hann er eins og ég hef áður sagt skopteiknari sem gæti sómt sér á heimsblaði.

Þessi mynd Halldórs sem birtist í Fréttablaðinu í dag sýnir hvað Halldór er hárbeittur. Hvað er sagt á ensku – a master at the top of his game.
Styrmir og varaliðið

Styrmir Gunnarsson skrifar ritdóm um bókina Sovét-Ísland eftir Þór Whitehead í nýjasta hefti tímaritsins Þjóðmála.

Styrmi þykir bókin að vonum góð, segir að hún marki þvílík þáttaskil að endurskoða þurfi þá sögu sem er kennd í íslenskum skólum.

En tvennt stingur í augu í ritdómnum.

Annars vegar að Styrmir skýrir frá því – reyndar í alltof fáum orðum – að hann hafi tekið þátt í að skipuleggja „varalið, sem gæti verið tiltækt, ef á þyrfti að halda“ í Valhöll í Suðurgötu fyrir hálfri öld.

„Þeir ráðamenn þjóðarinnar, sem þá voru við völd, mundu þessa tíma [þegar kommúnistar höfðu varðsveitir] og vildu vera við öllu búnir vegna þess að spenna ríkti í samfélaginu,“ segir Styrmir.

Hins vegar er áhugavert það sem hann segir um íslenska nasista og sem sögðu marxistum stríð á hendur, eins og Styrmir skrifar í ritdómnum:

„Hingað til hafa þessir ungu menn ekki skipað merkilegan sess í stjornmálasögu 20. aldarinnar. En af bók Þórs Whiteheads má ráða að það mótvægi sem þeir sköpuðu um skeið gegn götuofbeldi kommúnista hafi skipt máli. Kannski er kominn tími til að skoða betur sögu þessarar stjórnmálahreyfingar? Fylgjendur hennar höfðu skýra heimsmynd. Í augum þeirra gerði Churchill grundvallarmistök með því að gefa Adolf Hitler ekki svigrúm til að fást við Jósep Stalín. Þeir í þessum hópi, sem ég þekkti, breyttu ekki þessari skoðun það sem þeir áttu eftir ólifað. Þeir voru aldrei hrifnir af Sjálfstæðisflokknum, þótt flestir hafi sjálfsagt kosið hann. Gengu þó í vörð til að kjósa vin sinn og samherja, Birgi Kjaran, formann Varðar, en alla vega sumir hverjir yfirgáfu Vörð strax og það markmið hafði náðst.“
Ekki boðið

Þetta hlýtur að vera hin endanlega móðgun frá hendi Breta – Ólafi Ragnari og Dorrit er ekki boðið í búðkaup Vilhjálms prins og Kötu Middleton.

Við gætum kannski brugðist við með því að stöðva allan fréttaflutning af brúðkaupinu til Íslands.

En það er líklega ekki hægt – þessi skelfilegu leiðindi munu vella út úr öllum fjölmiðlum í lok apríl.
Að þekkja Icesave vel?

Í blöðunum í dag birtast auglýsingar frá hópi sem nefnir sig Áfram Ísland. Það eru samtök fólks sem vill segja já við Icesave.

Þarna er birt súlurit sem er sagt að sé niðurstaða skoðanakönnunar frá Capacent. Þar segir að 62 prósent þeirra sem „þekkja innihald Icesave samningsins vel“ ætli að samþykkja hann.

Í auglýsingunni stendur ekkert um hvenær þessi skoðanakönnun var gerð eða hverjar voru aðrar niðurstöður hennnar.

Eru þetta gamlar fréttir eða nýjar fréttir?

Og hvað ætla þeir að gera em þekkja innihald Icesave samningsins illa? Þeir hafa nefnilega líka kosningarétt.
Saga úr Gúlaginu

Kvikmyndin The Way Back er eftir ástralska leikstjórann Peter Weir. Hann á ansi glæsilegan feril að baki, myndir eins og Picnic at Hanging Rock, The Year of Living Dangerously, Gallipoli, Witness, Dead Poets Society og Truman Show.

Þetta er stórmynd – fyrir fullorðið fólk. Ég sá hana í kvöld í Kringlubíói. Við vorum held ég fimm í bíósalnum, ég, konan mín, sonur og tveir aðrir gestir. Hún er ekki beinlínis að trekkja þessi mynd.

Sem er eiginlega synd.

Því fyrir utan að vera fjarskalega vel gerð á allan hátt, þá fjallar hún um efni sem hefur eiginlega ekki fengið náð í augum kvikmyndaheimsins.

Kvikmyndir sem fjalla um útrýmingarbúðir nasista og helförina eru legíó en hið sama verður ekki sagt um kvikmyndir sem fjalla um þrælkunarbúðir kommúnista.

Mynd Weirs byrjar í Gúlaginu í Síberíu árið 1941. Aðbúnaðurinn er hryllilegur, kuldinn skelfilegur, fangarnir fá lítið að borða og þeim er þrælað út við erfiðisvinnu við skógarhögg og í námum. Í búðunum er stéttaskipting, efst tróna verðirnir, svo venjulegir glæpamenn, svonefndir urkar, en neðst í goggunarröðinni eru pólitískir fangar. Þeir eru úrkast mannkynsins, almennu glæpamennirnir pína þá á alla lund.

Myndin fjallar svo um ævintýralegan flótta nokkurra fanga, niður með Baikalvatni, yfir Mongólíu, Himalayafjöll og til Indlands. Sú saga er öll hin áhrifamesta.

En það eru áhrifin frá lýsingunum á þrælkunarbúðunum sem sitja eftir. Við nauðaþekkjum nefnilega myndirnar úr dauðabúðum nasista. Þær eru eins og inngrónar í vitund okkar. En myndirnar úr Gúlaginu eru okkur framandi – en ættu ekki að vera það.

Hér eru brot úr myndinni – það er sannarlega þess virði að sjá hana. Hún er byggð á umdeildri sögu, sumir hafa efast um sannleiksgildi hennar, um hóp Pólverjasem nær að flýja úr Gúlaginu og komast alla leið til Indlands. Það skiptir ekki öllu máli hvort sagan er sönn, staðreyndin er sú að það var afar erfitt að flýja úr fangabúðum í Síberíu. Vegalengdirnar voru ógurlegar, kuldinn mikill og ef menn sluppu gátu þeir orðið bráð villidýra eða lent í klónum á innfæddum þjóðflokkum sem þáðu fé fyrir að skila föngum aftur, lífs eða liðnum.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=1Jlgenq_Ca0]
Tvö mál Samfylkingarinnar

Þrátt fyrir allt verður að segja að Samfylkingin sé samstæðasti stjórnmálaflokkurinn. Flokksmenn eru nokkuð samstíga, það er enginn klofningur innan flokksins – þótt hann glími að vissu leyti við leiðtogakreppu.

Jóhanna Sigurðardóttir stendur ansi tæpt sem forsætisráðherra og formaður flokksins, en arftaki hennar er ekki í sjónmáli.

Samfylkingin er að burðast með tvö risastór mál sem njóta almenns stuðnings innan flokksins, en takmarkaðs stuðnings utan hans.

ESB og breytingar á kvótakerfinu.

Og nú virðist eins og flokkurinn hafi ekki styrk til að koma þessum málum áfram – að minnsta kosti ekki nema öðru þeirra.
Náin og innileg tengsl

Davíð Oddsson fullyrti beinlínis í leiðara Morgunblaðsins um daginn að Icesave hafi verið Jóni Ásgeiri Jóhannessyni að kenna.

Þá fannst mörgum að það væri kannski lítið annað sem stjórnaði málflutningi Morgunblaðsins en blind heift.

Því Jón Ásgeir ber ábyrgð á mörgu misjöfnu og verður væntanlega dæmdur fyrir það, en eitt af því er ekki Icesave. Hins vegar kann að vera að hann hafi fengið lánaða einhverja peninga sem var aflað með söfnun á innlánsreikninga Icesave.

Ragnar Hall lögmaður skrifaði um þetta í grein sem birtist í fjölmiðlum.

Staðreyndin er sú að Landsbankamenn voru að því er Davíð taldi í réttu liði. Hann vildi ekki trúa neinu illu upp á þá.

Fyrirkomulagið var líka þannig að helsti ráðgjafi hans í pólitík í gegnum árin var varaformaður stjórnar bankans. Þannig var bankinn í góðu „talsambandi“ við Davíð eins og Styrmir Gunnarsson orðaði það.

Og svo til viðbótar, eins og upplýst var í dag, fékk helsti áróðursmaður (ég segi ekki hugmyndafræðingur) Davíðsflokksins sérstakar greiðslur frá Landsbankanum til að standa fyrir kynningu á skattamálum.

Það vantar svosem ekki að Hannes hefur fjallað um þau mál, hann hefur alveg unnið fyrir þessum peningum – en þeir komu frá auðmönnunum í Landsbankanum.

Þetta eru náin og innileg tengsl.
Erfitt kvennaþing framundan

Ársþing kvennahreyfingar Samfylkingarinnar verður haldið á vandræðalegasta hugsanlega tíma, þegar formaður flokksins og forsætisráðherra er nýbúin að fá þann úrskurð að hún hafi brotið jafnréttislog.

Á þinginu munu tala konur úr Samfylkingunni sem hafa verið framarlega í jafnréttisbaráttunni, eins og Þórhildur Þorleifsdóttir, sem er formaður jafnréttisráðs.

Svo er þar Ragna Árnadóttir sem nýtur mikil fylgis innan Samfylkingarinnar sem forsetaefni, það eru ekki síst konur þaðan sem hafa verið að hvetja hana áfram.

Varla verður hægt að komast í gegnum þingið án þess að tala um Jóhönnu Sigurðardóttur og mál Önnu Kristínar Ólafsdóttur sem sótti um skrifstofustjórastöðuna í forsætisráðuneytinu.

Það má velta fyrir sér hvers vegna Anna var ekki ráðin. Hún var virk í Kvennalistanum í eina tíð og er vinkona þekktra kvenna úr Samfylkingunni eins og Þórunnar Sveinbjarnardóttur, Steinunnar Valdísar Óskarsdóttur og Sigríðar Ingibjargar Ingadóttur. En hún er líka eiginkona sjálfstæðismannsins Hjörleifs Kvaran, fyrrverandi framkvæmdastjóra Orkuvetunnar.
Taylor – og Burton

Það sem Elísabet Taylor hafði fyrst og fremst voru augun. Þau voru flauelsblá.

Hún var ótrúlega fögur sem ung stúlka og kona.

Þegar ég var strákur voru hún og Richard Burton alltaf í slúðurdálkunum, Spegli Tímans og Fólki í fréttunum í Vísi. Mogginn var svo vandur að virðingu sinni þá að hann birti ekki slúður, hvað þá Þjóðviljinn.

Það snerist mestallt um hjónaskilnaði, rándýra skartgripi, minkapelsa, drykkju og heimsóknir til Titos marskáls í Júgóslavíu. Ég var bara strákur þegar ég kunni nöfnin á öllum eiginmönnum Elísabetar.

Þau Richard Burton kynntust við töku hinnar ógurlegu stórmyndar Kleópötru. Það var í Egyptalandi. Sagan segir að Burton hafi komið að henni í sólbaði og draflað:

„Djöfull ertu loðin.“

Hann var feikimikill leikari, en sífullur og laus við séntilmennsku. Og hún féll fyrir honum.

Hér er stórkoslegt atriði úr myndinni. Kleópatra heldur innreið sína í Róm, Rex Harrison í hlutverki Júlíusar Cesars bíður hennar, en Antóníus – Richard Burton – fylgist með.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=A88thSR8qZ0]
Kjarnorka, kol og olía

Hér er merkileg skýringarmynd sem sýnir áætluð dauðsföll af völdum kjarnorku, kola og oliu.

Nánari skýringar má finna á þessari bloggsíðu – en það má nefna að vegna olíunnar eru eilíf átök út um allan heim og jafnvel styrjaldir.
Mannlíf í Aðalgötunni, Fjöruverðlaunin og norskir reyfarar

Í Kiljunni í kvöld förum við til Siglufjarðar og hittum þar þúsundþjalasmiðinn og athafnamanninn Örlyg Kristfinnsson. Örlygur er myndlistarmaður og safnstjóri á hinu stórkostlega Síldarminjasafni, en hann fæst líka við ritstörf og sendi nýlega frá sér bókina Svipmyndir úr síldarbæ. Örlygur leiðir okkur um hina sögufrægu Aðalgötu á Siglufirði sem iðaði af lífi á síldarárunum og þar sem voru knæpur, danshús og bíó og svo kristileg samkomuhús til að sporna á móti sollinum.

Við fjöllum um Fjöruverðlaunin, bókmenntaverðlaun kvenna sem voru veitt á sunnudag, og fáum í þáttinn tvo verðlaunahafa, þær Völu Þórsdóttur og Agnieszku Nowak.

Kolbrún og Páll Baldvin tala um þýddar skáldsögur, Þannig er lífið núna eftir Meg Rosoff, Hina dauðu eftir Vidar Sundstöl og Djöflastjörnuna eftir Jo Nesbö.

En Bragi talar meðal annars um Árna Pálsson.
Vandasamt að útbúa kynningarefni

Það var náttúrlega löngu vitað að engin samstaða yrði um kynningarefni um Icesave.

Eina leiðin er að senda lagafrumvarpið í pósti til landsmanna – það er það eina sem sátt gæti verið um.

Nú vill félagsskapur sem heitir Samstaða þjóðar gegn Icesave vera með í að útbúa kynningarefnið – félagið treystir ekki Lagastofnun Háskólans.

Í félaginu eru menn eins og Jón Valur Jensson, Hallur Hallsson og Loftur Altice Þorsteinsson – það er ábyggilega nóg af fólki sem treystir þeim ekki heldur til að útbúa svona kynningarefni.

Og þá þurfa hinir líka að vera með – og allt fer í loft upp!
Taktískt tal

Ég var að lesa texta um daginn á vefnum, kem ekki fyrir mig hvar hann var, en þar var fjallað um það sem kallast stragetic talking í stjórnmálum.

Íslenskt orð óskast, en þetta er það sem við heyrum stjórnmálamenn svo oft gera, fara með einhverja lærða rullu, eitthvað sem þeir hafa í raun enga sannfæringu fyrir – til að fela eitthvað, til að koma andstæðingnum í bobba, til að láta ekki hanka sig eða til að þóknast þeim sem eru hærra settir.

Og þarf að segja að í augum viti borins fólks hljómar svona taktískt tal eins og argasta suð og ískur.
Smáfuglar

Það eru aðallega þrestir og starrar sem koma sækja í fóðrið sem við setjum hérna út í garð.

Það er kornmeti blandað einhverri feiti.

Þrestirnir er spakari en starrarnir, nokkrir þeirra eru hættir að fljúga burt þegar ég kem út.

En svo hafa komið tvær aðrar tegundir í mat.

Snjótittlingur – það er gaman að sjá þessa litlu hnoðra sem aldrei eru kyrrir.

Og svo var þarna svartþröstur fyrir nokkrum dögum.

Svartþrestir eru nýlegir landnemar á Íslandi en eru nú farnir að verpa hér í nokkrum mæli.

Á ensku heitir svartþröstur blackbird – það er fuglinn sem Paul McCartney söng um í frægu dægurlagi.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=RDxfjUEBT9I]