arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Á þunnum ís

Á vefnum Rebel Economist er löng grein um Ísland og Icesave undir fyrirsögnini On thin ice. Þar er meðal annars fjallað um innistæðutryggingakerfi Evrópusambandsins, kröfur Breta á hendur Íslendingum, ábyrgð íslenska ríkisins, ábyrgð almennings á lýðræðislega kjörnum stjórnvöldum, hin svonefndu hryðjuverkalög, hugsanlega samábyrgð Breta og hversu mikið Icesave muni i raun kosta íslenska ríkið. Greinarhöfundur telur að það séu ekki óbærilegar upphæðir.
Hvað svo?

Í Independent, nokkuð víðlesnu dagblaði í Bretlandi sem þykir helst vera hallt undir Frjálslynda flokkinn, birtist leiðari um Icesave atkvæðagreiðsluna. Hann er jákvæður gagnvart Íslendingum, þótt skýrt sé tekið fram að þeir geti ekki fríað sig ábyrgð:

„ Of course, sympathy should not be overdone. Icelanders did very well in the years of the banking boom, when living standards soared. And there was a gross political failure of regulation, too. The former Icelandic government gave free rein to its banks to snap up vast assets abroad financed by irresponsible levels of borrowing. It is galling to see Icelands right-wing opposition – which was responsible for presiding over that boom and bust when in office – now leading a populist revolt against the terms of repayment.

But some empathy is in order. Icelands bankers, not its population, were to blame for the financial meltdown. How would we react if some of Britains large international banks collapsed, leaving ordinary savers in, for example, the Far East out of pocket, and taxpayers here forced to pay back the money at a punitive rate of interest?

The £3.4bn does need to be repaid. But we should be flexible and moderate in the terms and timing. One option that should be explored is writing off the debt in return for claims on the assets of the stricken Icelandic banks.

But despite the result of the weekends referendum, the mood among Icelands creditors still seems to be punitive. The Dutch government has suggested that Icelands bid to enter the European Union could be jeopardised by its resistance. Our own government is playing hard ball too, blocking Icelands International Monetary Fund loans until a deal is reached.

Such crass bullying should end. Policymakers need to arrive at a fair settlement that takes into consideration Icelands already painful economic circumstances and its practical ability to repay. They also urgently need to turn their attention to the underlying causes of this debacle: an insufficiently regulated and inadequately insured cross-border banking system.“

Annars fjallar Sigrún Davíðsdóttir um viðbrögðin í Bretlandi í pistli í Speglinum sem hún nefndi Nei og hvað svo. Hann gefur engin sérstök fyrirheit um að málið leysist brátt.
Berlingur: Ísland á að borga reikninginn

Það er engu logið um hinn harða tón sem er í garð Íslendinga á Norðurlöndunum og birtist meðal annars í yfirlýsingum Reinfeldts, forsætisráðherra Svíðþjóðar, og Gahrs Störe, utanríkisráðherra Noregs.

Í leiðara Berlingske Tidende, hins áhrifamikla hægriblaðs í Kaupmannahöfn, er Íslendingum lesinn pistillinn og sagt að þótt allir Íslendingar hefðu sagt nei í þjóðaratkvæðagreiðslunni og þótt öll þjóðin fari út með potta og pönnur, þá breyti það engu, Íslendingar eigi ekki að fá að senda borgurum annarra landa reikninginn fyrir hrunið árið 2008.

Greinin er hér.

http://www.berlingske.dk/ledere/island-maa-betale-regning

..
Allt hirt

„Ég held að menn hafi staðið í baukunum. Ef það klingdi í honum þá var það hirt með einhverjum ráðum.“

Þetta eru ummæli dagsins, höfð eftir nýjum stjórnarformanni Byrs. Hann er að lýsa framferði fyrri eigenda og stjórnenda bankans.

Nýja stjórnin ætlar að senda Fjármálaeftirlitinu fjölda mála til rannsóknar.
Keflavíkurganga 1976

Á netinu fann ég þessa mynd frá því sumarið 1976. Þarna er 17 ára unglingur að ganga í Keflavíkurgöngu, hann er mjög mjór, hefur greinilega orðið heitt á göngunni því hann er bara á skyrtunni.

Þetta var mjög skemmtileg ganga, veðrið var gott og mikil stemming. Þetta var langfjölmennasta Keflavíkurgangan. Þegar hún kom niður í bæ voru göngumenn líklega orðnir hátt í tuttugu þúsund. Þetta var á tímanum þegar afstaðan til herstöðvarinnar í Keflavík var ennþá aðalmálið á Íslandi og klauf þjóðina í fylkingar. Það voru samin mörg lög um þetta og sungin mörg vond ljóð um „finngálknin í vestri“. Pólitíkin var að mörgu leyti einfaldari og fyrirsjáanlegri í þá daga. Þeir sem voru til hægri vildu hafa herinn og Nató og Efta, en þeir sem voru til vinstri vildu ekkert af þessu.

Þetta var í eina skiptið sem ég gekk í Keflavíkurgöngu. Og ég missti líka af ýmsum merkum uppákomum þar sem ýmsir vinir mínir og kunningjar komu við sögu, eins og 1979. Um að leyti var mér alveg orðið alveg hjartanlega sama hvort herinn væri eða færi – enda tókst mér að hafa nánast engan áhuga á pólitík frá átján ára aldri og fram undir þrítugt.

Ég er líka alvarlega að hugsa um að missa stjórnmálaáhugann aftur einhvern daginn. Það er ágæt tilhugsun.

En hérna er semsagt myndin, ég veit ekki hver tók hana eða hvernig stendur á því að hún birtist allt í einu núna, ég hef ekki séð hana áður. Þið getið stækkað hana með því að smella.
Amma byltingarinnar og dagur öreigakvenna

Alþjóðlegi kvennadagurinn sem haldinn er í dag á sér dálítið merkilega sögu. Sameinuðu þjóðirnar tóku hann upp á arma sína 1975.

En áður var þessi dagur einkum bendlaður við sósíalisma og kommúnisma. Helsta upphafskona hans var Clara Zetkin, ein af stofnendum þýska kommúnistaflokksins. Það var árið 1911. Einhverjir frægustu atburðir á þessum degi var árið 1917 þegar Zetkin og Alexandra Kollontai, fræg rússnesk byltingarkona, skipulögðu göngu fyrir brauði og friði í Pétursborg. Þetta var eitt upphafið að febrúarbyltingunni svokallaðri – dagatalinu var breytt síðar og það ruglar dagsetningarnar.

Báðar snerust þær Zetkin og Kollontai á sveif með bolsévíkum sem náðu völdum í Rússlandi í október sama ár. Zetkin var samherji Rosu Luxemburg og Karls Liebknecht sem voru myrt af hvítliðum í Berlín 1918. Sá hópur nefndist Spartakistar – í höfuðið á rómverska þrælnum og uppreisnarforingjanum Spartakusi – og á arfleifð þeirra var þýski kommúnistaflokkurinn stofnaður.

Clara Zetkin flúði til Moskvu árið 1933 eftir valdatöku nasista, þegar fjölmargir félagar hennar voru myrtir eða fangelsaðir. Hún var þá ein af þingmönnum kommúnista í Reichstag. Hún varð svo eitt af átrúnaðargoðunum í hinu skammlífa Þýska alþýðulýðveldi, peningar – hún var á tíu marka seðlinum – og frímerki voru gefin út með mynd hennar, götur og æskulýðsbúðir fengu nafn hennar. Hún varð eins konar amma byltingarinnar.

Hún dó í Moskvu 1933, úr elli, um það bil að Stalín var að komast á fullt með ofsóknir sínar og morðæði. Bolsévíkar höfðu þá gert 8. mars að almennum frídegi, degi öreigakvenna.

Clara Zetkin á austur-þýsku frímerki. Hún var líka á tíu marka seðlinum. Á efri myndinni sem er tekin 1910 eru byltingarkonurnar Rosa Luxemburg og Clara Zetkin.
Ríkisstjórn í kreppu

Auðvitað er það rétt að stjórnarandstaðan sagði fyrir Icesave kosninguna á laugardag að hún snerist ekki um ríkisstjórnina. En daginn eftir er talar hún eins og þetta sé vantraust á hana.

En þrátt fyrir þetta misræmi verður ekki horft framhjá því að ríkisstjórnin er mjög veikluð. Sú yfirlýsing Jóhönnu Sigurðardóttir að hún ætlaði að sitja heima í kosningunni var sérlega misráðin; hún lagði sjálfa sig að veði, og tapaði.

Stjórnin á í djúpstæðri kreppu. Að henni standa í raun þrír flokkar, Samfylkingin, Vinstri grænir og órólega deildin í VG. Þegar Jóhanna talar um að þurfi að þétta raðirnar í stjórninni þá er hún væntanlega að vísa til Ögmundar Jónassonar og Lilju Mósesdóttur. Þau hafa að sumu leyti líf stjórnarinnar í hendi sér.

Ef þetta tekst ekki verður varla séð að ríkisstjórnin eigi mikla framtíð fyrir sér. Upp er komin krafa um að Icesave málið verði allt tekið upp að nýju. Ríkisstjórnin mun væntanlega halda áfram samningaviðræðum, en það er óvíst að hún komi nýjum samningi í gegnum þingið.

Og þá bíður líka Ólafur Ragnar Grímsson, sem getur skrifað undir eða neitað að gera það.

Bæði Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og Bjarni Benediktsson kröfðust þess í gær að færu fram kosningar. Það er þó ekki víst að sé hljómgrunnur fyrir því.

Aðrir möguleikar eru auðvitað í stöðunni:

Að hér verði mynduð einhvers konar þjóðstjórn – sem þó verður að teljast ólíklegt í ljósi þess hversu mikil kergja er milli flokksforingjanna – eða dæmis að Samfylkingin ákveði að ekki verði lengra komist með klofinn flokk Vinstri grænna og reyni að ná saman við demókrata í Sjálfstæðisflokknum; annar möguleiki er svo að þeir sem hafa barist á móti Icesave myndi stjórn, Sjálfstæðisflokkur, Framsókn, Hreyfingin og órólega deildin úr VG.

Hvað sem því líður hýtur ríkisstjórnin að hugsa sinn gang. Það gæti verið kominn tími á uppstokkun í herbúðum hennar. Líklega er nauðsynlegt upp á framhaldslíf hennar að hleypa Ögmundi aftur inn. Það mætti líka hugsa sér ráðherraskipti – og þá mætti alveg gera sér í hugarlund að Steingrímur og Jóhanna færðu sig til um ráðuneyti.

Svo er von á skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis á næstu dögum. Hún gæti haft sín áhrif á þetta allt.
High Noon

Lesandi síðunnar sendi þessa mynd, textinn sem er snarað á ensku er úr áramótaávarpi forsetans, en myndin er tilvísun í fræga kvikmynd er nefnist High Noon. Þið getið smellt á myndina til að stækka hana.
Uffe: Leikhús fáránleikans

Uffe Elleman Jensen, fyrrverandi utanríkisráðherra Dana, gefur ekki mikið fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna okkar heldur skrifar grein á blogg sitt og nefnir hana Absúrdleikhús á Íslandi. Nýr samningur sé í burðarliðnum, það hafi verið farið með miklar ýkjur þegar upphæðirnar sem um er að tefla í Icesave séu nefndar í fjölmiðlum erlendis – þar nefnir hann sérstaklega Einar Má Guðmundsson – og svo klykkir hann út með að segja að hann eigi erfitt með að sjá Ísland fyrir sér í ESB, enda sé búið að magna upp þær tilfinningar að Íslendingar séu smáþjóð sem sé kúguð af stórþjóðum. Uffe segist óttast að þjoðaratkvæðagreiðslan muni spilla fyrir nýjum samningi.
Sænskur stjórnarþingmaður: Nýr tími í Íslandsdeilunni

Athyglisverð grein sem birtist í Dagens Industri í fyrradag og er eftir Carl Hamilton, sænskan stjórnarþingmann. Hann segir að Bretar og Hollendingar eigi að skammast sín fyrir að tuddast á Íslendingum, og að norrænu ríkisstjórnirnar hafi gert mikil mistök. Nú eigi að snúa við blaðinu og láta Íslendinga finna að þeir séu velkomnir í Evrópusambandið. Niðurlag greinarinnar hljómar svo:

„Nu går Islandskonflikten in i en ny fas. Indrivningsjuridiken och principrytteriet måste sättas i andra rummet till förmån för statsmannaskap. Sverige bör göra mycket mer för att säkra målet om Islands EU-medlemskap. Det är viktigare än amorteringsplanens utseende.

Att Island alltjämt befinner sig i konflikt med Storbritannien och Nederländerna är ett misslyckande även för de nordiska regeringarna, inklusive den svenska. Storbritannien och Nederländerna bör inte bara skämmas för sin mobbning av Island, utan de bör omgående förmås att förhandla fram ett för Islands folk acceptabelt avtal. Island ska både vara välkommet i EU, och känna sig välkommet.“
Friðrik: Hinar óvæntu afleiðingar

Friðrik Jónsson, friðargæsluliði í Afganistan, skrifar góðan pistil á blogg sitt um kosninguna í gær undir heitinu Law of Unintended Consequences. Besta analýsan á kosningunni hingað til.
Kjörsóknin

Maður sér á Feisinu að fólk er farið að takast á um kjörsóknina í dag.

Hún virðist hafa verið á bilinu 55-60 prósent.

Gott eða lélegt?

Ég hallast frekar að því fyrrnefnda.
Big in Japan/Sigrún hjá Frost

Ég er að fara í viðtal við Al Jazeera á eftir. Það er í þriðja skipti að ég tala við þá stöð.

Þeir eru ansi margir erlendu fjölmiðlarnir sem hafa talað við mig síðan í hruninu. Ég hef stundum munað eftir því að punkta þá hjá mér til minnis, en ég hef samt gleymt einhverjum. Man þó eftir þessum:

The Independent, The Times, The Daily Telegraph, The Guardian, The Economist, The New York Times, New Yorker Magazine, Le Monde, Libération, Paris Match, Le Point, LExpress, Frankfurter Allgemeine Zeitung, Der Spiegel, El Pais, Le Temps, Le Courrier de Genéve, Handelsblatt, Dagens Nyheter, Politiken, Verdens Gang, ETC í Svíþjóð, Ashai Shimbun, sjónvarpsstöðvum eins og BBC, Al Jazeera, Bloomberg, RTL, RTE Írlandi, Danmarks Radio, TF1 Frakklandi, Nippon Hoso Kyokai – Japanska ríkisútvarpinu, Tokyo TV, Lettneska sjónvarpinu, og útvarpsstöðvum eins og France Culture and Radio Netherlands og WDR í Þýskalandi.

Ég hef verið í mörgum viðtölum við blaðamenn og sjónvarpsfólk frá Japan, svo kannski má segja að ég sé Big in Japan.

En ég slæ ekki út Sigrúnu Davíðsdóttur sem var í viðtali við sjálfan David Frost á Al Jazeera eins og sjá má hérna.
Sparisjóðir og siðrof

Lesandi síðunnar sendi þessar línur.

- - -

Síðustu misserin hefur verið sérstaklega athyglisvert að sjá fréttir sem hafa smám saman verið að koma fram. Fréttir sem sýna hvernig gróðahyggjan náði líka tökum á Spairsjóðakerfinu og fólkinu sem þar var treyst til að varðveita fjármuni almennings.

Það er sama hvort litið er til sparisjóðanna á Reykjanesi, Byrs eða Sparisjóðs Mýrasýslu. Alls staðar virðist blessað fólkið hreinlega hafa misst vitið, í von sinni um að geta auðgast hratt og án þess a taka sjálft áhættu. Þarna nýtti fólk stöðu sýna til að nota fjármuni annarra í gróðavon sinni, án þess að taka persónulega ábyrgð á lánum til sín eða gæta að tryggingum.

Það er athyglisvert að hugsa til þess hvernig hér væri umhorfs ef allt hefði varið „vel“. Ef bólan hefði varað lengur og nokkrir tugir manna, sem fæstir hafa heyrt nefnda á nafn, hefðu orðið stórauðugt fólk á þvi að leika sér með fjármuni annarra í einhverju sem helst jafnast á við spilavíti. Þetta fólk tók fé annarra, setti það á rúllettuna og ætlaði sér svo sjálft að hirða hagnaðinn. En leikurinn endaði bara með öðrum hætti en ráðgert hafði verið.

Það hlýtur að vera skýlaus krafa almennings að þetta fólk verði látið sæta ábyrgð. Persónulegri ábyrgð á því tjóni sem gjörðir þess ollu. Bæði skaðabótaábyrgð og refsiábyrgð. Svona lítið samfélag þolir ekki siðrof af þessu tagi. Þeir sem brugðust verða að horfast í augi við ábyrgð sína og þola makleg málagjöld. Þar á meðal eru stjórnendur sparisjóðanna.
Viðskiptasambönd út yfir gröf og dauða

Sigrún Davíðsdóttir flutti pistil í Spegilinn sem hún kallaði Íbúð, snekkja og þota. Hér er niðurlag hans.

- - -

Á árinu 2007 eignast Jón Ásgeir því að því er virðist veglegar eignir, íbúðirnar tvær í New York, þotu og snekkju, samtals viðskipti upp á ríflega níu milljarða að núvirði. Að því er virðist allt keypt á lánum sem síðan var ekki greitt af. Hið athyglisverða er að erlendu kröfuhafarnir hafa þegar gengið að eignunum. Eins og áður segir vill skilanefnd Landsbankans ekki upplýsa Spegilinn um stöðuna, segir frétta að vænta síðar á árinu. – Fasteignaviðskipti annarra auðmanna sem hafa endað í skilanefnd Landsbankans vekja einnig spurningar.

Vilji Landsbankans til að lána Jóni Ásgeiri er athyglisverður. Spegillinn hefur heimildir fyrir því að eftir að Kaupþing var hætt að lána Jóni Ásgeiri hélt Landsbankinn ótrauður áfram. Myndin úr skíðaskálanum 2007 og viðvera helstu stjórnenda Landsbankans þar segir því kannski aðra sögu en bara skemmtisögu úr skíðaferð.

Skilanefnd Kaupþings upplýsti strax í fyrstu skýrslu sinni að tíu einstaklingar hefðu fengið 53 prósent útlána. Jón Ásgeir er talinn einn tímenninganna. Skilanefnd Landsbankans hefur aldrei upplýst hvert hlutfallið var í gamla Landsbankanum sem er verra því svona upplýsingar varpa ljósi á stjórnun bankans. Viðskipti Landsbankans við Jón Ásgeir snúast um stjórnunarhætti banka sem var almenningshlutafélag. Þau styrkja þann grun að stóru viðskiptavinirnir hafi lítt þurft að hafa áhyggjur af því að borga lán sín. Í þeirra veðrakerfi gilti að allt fékkst að láni, líka einkaneyslan.

Það má vel vera að það hafi reynst svona miklu flóknara mál að ganga að íbúðinni í New York en þotunni og snekkjunni en það er þá í sjálfu sér einnig áhugavert. Spegillinn hefur reifað að sum viðskiptasambönd nái yfir, ef ekki gröf og dauða, þá alla vega gjaldþrot. Þessi seiglífu sambönd eiga við þá sem höfðu mest út úr íslensku bönkunum – og það er umhugsunarvert.
Kosningaútsending á morgun

Fréttastofa RÚV og Silfur Egils verða með sameiginlega útsendingu um þjóðaratkvæðagreiðsuna á morgun á hefðbundnum tima Silfursins, klukkan 12.30.

Fréttamenn fara yfir kosningaúrslitin, en meðal gesta í myndveri verða formenn stjórnmálaflokkanna, Jóhanna Sigurðardóttir, Steingrímur J. Sigfússon, Bjarni Benediktsson, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og Birgitta Jónsdóttir, formaður þingflokks Hreyfingarinnar.
Úr lánabók Byrs

Byr lafði lengur en stóru bankarnir. En síðar kom í ljós að í honum tíðkuðust sömu brellurnar og þar, sömu svikin.

Yfirleitt eru það sömu mennirnir sem koma við sögu, aftur og aftur. The usual suspects.

Fjármálastofnanir eru notaðar til að veita stór lán til félaga – og það er vandséð að hafi staðið til að borga þau aftur. Þegar á að endurheimta féð er alls staðar komið að tómum hirslum, og enginn ber ábyrgð á neinu.

Er einhver munur á þessu og hreinum þjófnaði?
Túlkunin

Úrslitin í þjóðaratkvæðagreiðslunni á morgun eru í sjálfu sér ekki spennandi.

Það verður hins vegar áhugavert að sjá hver þátttakan verður.

En mest spennandi er kannski hvernig úrslitin verða túlkuð á sunnudag og mánudag, bæði hér heima og erlendis.
Ókláraða sinfónían

Kári og Egill aka í bílnum að morgni dags og hlusta á tónlist eins og endranær.

Egill: „Þetta er ókláraða sinfónían eftir Schubert. Finnst þér hún ekki flott?“

Kári: „Mér heyrist hún ekkert vera ókláruð.“
Að gera fleira en eitt í einu

Maður nokkur nefndi við mig í sundi um daginn hvort íslenskir stjórnmálamenn hefðu aldrei heyrt um multitasking?

Multitasking, eins og ég skil það, þýðir að geta gert fleira en eitt í einu.
Allt á ríkisframfæri?

Lesandi síðunnar sendi þessar línur.

- - -

Vilja allar framleiðslugreinar á Íslandi vera á framfæri ríkisins?

Landbúnaðurinn vill ekki Ísland í ESB, af því íslenskir bændur vilja vera í friði á framfæri íslenska ríkisins og vilja ekki fá neina samkeppni. Sem þýðir ekkert annað en hærri skatta á almenning OG hærra verð á landbúnaðarvörum.

Sjávarútvegurinn vill halda óbreyttu kvótakerfi og fá afskrifaðar skuldir. Sem þýðir ekkert annað en hærri skatta á almenning.

Og nú vill iðnaðurinn að íslensk stjónvöld haldi áfram að virkja fyrir stóriðju og selja orkuna á framleiðsluverði með nánast engri arðsemi.

http://eyjan.is/blog/2010/03/04/formadur-samtaka-idnadarins-vill-thjodstjorn-vill-ekki-ad-althingi-gotunnar-daemi-menn/

Kallarnir þrír sem eru formenn Bændasamtakanna, LÍU og Samtaka iðnaðarins slá kommúnistaþríeykið Lenín-Marx-Engels út með glans. Þrír karlar á framfæri almennings – og vilja vera það áfram.

http://trcs.wikispaces.com/file/view/493px-Marx_Engels_Lenin.svg.png/39210586/493px-Marx_Engels_Lenin.svg.png
Flokkapólitíkin tekur yfir á síðustu metrunum

Nú síðasta daginn fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna um Icesave er hún farin að taka á sig nokkuð flokkspólitíska mynd.

Það er haldinn peppfundur í Valhöll þar sem sjálfstæðisfólk er hvatt til að fara á kjörstað og segja nei. Víða á netinu má sjá að sjálfstæðismenn eru af miklum ákafa að segja sínu fólki til að mæta.

En Jóhanna segist ætla að sitja heima og ekki kjósa. Það eru nokkuð sterk skilaboð til þeirra sem styðja Samfylkinguna – og ríkisstjórnina. En kannski ekki sérlega pólitískt klókt.

Í raun er semsagt tekist á um þátttökuna, verður hún góð, sæmileg eða léleg?

Svo er spurningin sem mun blasa við okkur á sunnudaginn: Hvaða áhrif hefur kosningin á líf ríkisstjórnarinnar? Eru andstæðingar hennar kannski að vona að þetta verði banabiti hennar?

Þarf hún ekki að dúkka upp með samning sem getur talist viðunnandi strax eftir helgi?
Fráleit samgöngumiðstöð

Samkvæmt núgildandi skipulagi Reykjavíkur er flugvöllurinn á útleið. Það er svosem ekki víst að það verði, en þetta segir í skipulaginu.

En að byggja „samgöngumiðstöð“ í Vatnsmýri þegar óvíst er um afdrif hans hljómar eins og einhvers konar bilun. Það er afar sérkennilegt að vinna eftir einhverju öðru en aðalskipulaginu. Því er borið við að byggingin muni nýtast í annað ef flugvöllurinn fer, en í hvað á það að vera?

Nú er búið að skera svo mikið niður í slökkviliði við völlinn að slökkviliðsmenn telja að að það sé hættulegt.

Og enn er haldið áfram að tönnlast á þessu orði, „samgöngumiðstöð“.

Í rauninni er þetta ekki annað en flugstöð. Strætisvagnar munu ekki aka þangað nema í litlum mæli, til þess er þetta alltof mikið út úr, og það er líka fráleitt að langferðabílar sem fara um Reykjavík komi þarna að.

Er virkilega ekki hægt að efna til skynsamlegri framkvæmda í kreppunni?
Ef fer að gjósa

Nokkur fjöldi erlendra fréttamanna er hér á landi til að fylgjast með Icesave.

Það er mikil skjálftavirkni undir Eyjafjallajökli og jafnvel búist við gosi.

Við getum ímyndað okkur að þetta fari einhvern veginn svona:

Seinni partinn á morgun, eða þegar kjörstöðum er að loka, byrjar að gjósa.

Erlendu blaðamennirnir taka allir upp tæki sín og tól og flykkjast austur undir Eyjafjöll að skoða gosið.

Og fókusinn hættir að vera á Icesave.
„Svonefndir bloggheimar“

Formaður Samtaka iðnaðarins heldur ræðu og skammast út í fjölmiðla og „svonefnda bloggheima“ fyrir neikvæða umræðu. Ég man reyndar ekki betur en að hann hafi flutt sömu ræðuna í fyrra.

En það er ekki bloggheimum að kenna að hér er allt löðrandi í spillingu í bankakerfi og fjármálalífi. Manni óar eiginlega við því ef ekki hefðu verið bloggheimar til að stöðva suma gjörningana eða koma upp um þá.

Og sumir fjölmiðlar hafa tekið sig á eftir hrunið; það hefur komið fram hópur af ungu og áhugasömu fjölmiðlafólki sem óttast ekki.

En fréttirnar af sukkinu dynja á okkur á hverjum degi.

Frjárglæframennirnir sem eru kenndir við Bakkavör eiga að fá að eignast fyrirtækið sitt aftur; í gegnum íslenska fjármálakerfið og lífeyrissjóði liggur hroðaleg skuldaslóð eftir þessa menn.

Og enn erum við að verða einhvers vísari – ekki að maður skilji þetta – um sérkennilega fjármálagjörninga Pálma Haraldssonar og Jóns Ásgeirs Jóhannessonar.

Í rauninni má formaður SI þakka fyrir að fólk er ekki löngu hætt að blogga og farið út á göturnar. Þannig væri það í mörgum öðrum löndum, en ekki hér, hvort sem menn vilja kenna stillingu þjóðarinnar um eða þýlyndi.
Tekist á um skuldir, ábyrgð og græðgi

Í Handelsblatt í Þýskalandi birtist stór grein um Icesave, þjóðaratkæðagreiðsluna og Ísland. Segir þar að tekist sé á um skuldir, ábyrgð og græðgi – en á sama tíma tefi Íslendingar djarft með framtíð sína.

Varúð: Greinin er á þýsku.
Ljósrit af gamla Íslandi

Ég hef áður hrósað Þórði Snæ Júlíussyni, nú blaðamanni á Viðskiptablaðinu, fyrir góða fréttamennsku og snjöll greinaskrif. Hann skrifar Endahnút í Viðskiptablaðið í dag sem er mjög umhugsunarverður:
Eftirsjá að Friðriki V

Ég borða ekki mikið á veitingahúsum núorðið.

En síðasta sumar eyddi ég kvöldi á Friðriki V á Akureyri.

Það var að öllu leyti frábært. Ég var viss um það eftir þetta kvöld að þetta væri besti staður á Ísland.

Mestallur maturinn var eldaður úr íslenskum hráefnum, flest var úr Eyjafirði eða nærsveitum. Þetta er það sem má kalla nýja íslenska eldhúsið.

Þjónustan var framúrskarandi, Friðrik sjálfur er mælskur og skemmtilegur hugsjónamaður sem hefur gaman af því að tala við gesti sína.

Húsakynnin, sem eru gömul kjötvinnsla KEA í Gilinu, eru einstaklega falleg.

Maður er hálf sorgmæddur að lesa að svona frábær staður sé að loka.

En Akureyringar geta þá kannski huggað sig við að KFC mun vera á leið norður.