arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Heimurinn sem fátækrahverfi

Á sama tíma og berast fréttir af því að við búum í besta landi í heimi þá er ég að lesa einhverja hrikalegustu bók sem ég hef augum litið. Ég var eitthvað að pirra mig út af fréttaflutningi af sjálfum mér í fjölmiðlunum, ætlaði að vera með einhvern kverúlans við ritstjóra 24stunda, en svo þegar hann hringdi í mig gat ég eiginlega ekki talað við hann af því ég var sokkinn ofan í bókina.

Fannst eiginlega hallærislegt að vera að eyða tíma í svona mitt í frásögnum af svo hrikalegri eymd og hörmungum.

Bókin – Planet of Slums nefnist hún – fjallar um geysilegan vöxt sem hefur hlaupið í borgir sunnar á jörðinni meðfram því að fólk flytur unnvörpum úr sveitum. Afleiðingin er sú að það hefur verið að myndast fjöldi borga sem hafa allt upp í tuttugu milljón í búa (gæti fjölgað í 30 milljónir) og gríðarlega stór fátækrahverfi.

Lagos, Mumbai, Mexíkóborg, Karachi, Shanghai, Sao Paolo, Kairó – upptalningin getur verið ansi löng.

Í þessum fátækraborgum lifir fólk við ömurlegan kost. Algengasta dánarorsökin er í raun óhreinindi. Óhreint vatn. Óhreinn matur. Atvinnu er enga að hafa; við erum að horfa á milljarða fólks sem hefur í raun ekkert að gera nema að reyna lifa hvern dag af. Það er telst varla með í hagkerfinu. Höfundurinn, Mike Davis, notar hugtakið surplus humanity – það er heldur nöturlegt.

Maður er hálf hjálparvana gagnvart þessu. Kannski er þetta stærsta vandamál sem mannkynið stendur frammi fyrir? Er nóg að hringja bara í ABC-hjálparstarf? Sjálfur hef ég bara einu sinni á ævinni séð svona slömm. Það var í Kairó. Máski þyrfti maður að fara oftar?

Svona upp á sjóndeildarhringinn að gera.
Stöðug útþensla þingsins

Við höfum ríkisstjórn sem hefur stærsta þingmeirihluta í sögunni. Um þingsali vafra alþingismenn úr stjórnarliðinu sem hafa lítið fyrir stafni. Álagið er meira á hina fáliðuðu stjórnarandstöðu. Margir þingmenn eru reyndar nokkuð uppteknir í alþjóðasamstarfi – sumu afar þarflitlu.

Að fara að kosta til her aðstoðarmanna fyrir þingmenn er tóm vitleysa. Hins vegar mætti auka sérfræðiaðstoð í þinginu, sérstaklega fyrir stjórnarandstöðuna.

Ég trúi ekki að óreyndu að þetta verði samþykkt.

Ágætt er komment Guðmundar Svanssonar: Þetta er atvinnubótavinna fyrir ungpólitíkusa.
Skrítin frétt

Dagblaðið 24stundir birtir í dag frétt sem skrifuð er af Elíasi Jóni Guðjónssyni. Auk þess að vera blaðamaður er þessi ungi maður varaformaður UVG, ungliðahreyfingar Vinstri grænna.

Fyrirsögn greinarinnar er: „Konur sniðganga Silfrið í mótmælaskyni.“

Vá, hugsar maður, þetta er alvarlegt mál.

Svo les maður áfram.

Þar stendur að Katrín Anna Gunnarsdóttir og „fjórar aðrar konur hafi hafnað að taka þátt í umræðum“ í þættinum á sunnudag.

Jú, þetta er rétt svo langt sem það nær – en þó kolrangt.

Katrín Anna vildi ekki koma í þáttinn það er rétt og gaf upp ástæður fyrir því. Það vildi ekki heldur Sóley Tómasdóttir né Drífa Snædal. Þær gáfu ekki upp ástæður. Þetta eru þrjár konur sem starfa náið saman í hóp.

Fleiri konur hafði ég samband við.

Skýringar fyrir því að þær komust ekki voru einfaldar: Ein var fyrir vestan, önnur var að fara í danstíma sem hún vildi ekki missa af, sú þriðja var á leið til útlanda. Þetta er alvanalegt í svona þætti. Ekki nein mótmæli þarna á ferðinni.

Blaðið hefur eftir Katrínu Önnu Gunnarsdóttur að ég hafi ekki samband við femínista nema til að ræða klám og skyld mál.

Hvað voru þá eftirtaldar konur að gera í þætti mínum undanfarnar vikur?

Svandís Svavarsdóttir, Katrín Jakobsdóttir, Álfheiður Ingadóttir, Guðfríður Lilja Grétarsdóttir, Oddný Sturludóttir, Svanfríður Jónasdóttir, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir.

Fyrir utan hina róttæku baráttukonu Amy Goodman sem ég tók viðtal við sem verður væntanlega sýnt um helgina.

Ég hef grun um að allar þessar konur telji sig femínista. Ég man ekki til þess að nein þeirra hafi rætt klám, nema að bann við nektarstöðum var stuttlega nefnt í þættinum um helgina – annars var aðalumræðuefnið þar launamunur kynjanna og nýju jafnréttislögin.

Fyrir utan aðrar sterkar konur sem hafa verið í þættinum upp á síðkastið og teljast kannski ekki femínistar, sumar oftar en einu sinni:

Valgerði Sverrisdóttur, Agnesi Bragadóttur, Sigríði Dögg Auðunsdóttur, Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur, Þorbjörgu Helgu Vigfúsdóttur og Sigríði Á. Andersen.

Og þá má heldur ekki gleyma fastagesti í þættinum, Atla Gíslasyni. Hann lítur á sig sem femínista.
Kauptækifæri

Í kringum 2000 voru fjölmiðlarnir fullir af ungum og sléttum fjárfestingarráðgjöfum sem sögðu áhorfendum að kaupa hlutabréf. Það var þá að Íslendingum var sagt að það væri eins konar brjálæði að kaupa ekki í Decode.

Svo hvarf þetta dagskrárefni eins og dögg fyrir sólu. Í sumum löndum lentu svona fjárfestingarráðgjafar reyndar í fangelsi.

En það virðast ekki allir hafa gefist upp – samanber þetta.
Bókin um Guðna

Margt í ævisögu Guðna Ágústssonar vekur athygli. Sumt vissi maður ekki áður, annað taldi maður sig vita en fær hér staðfest. Einna mestur fengur er í lýsingum af síðari dögum tvíhöfðastjórnar Davíðs Oddssonar og Halldórs Ásgrímssonar – þegar gamanið í ríkisstjórninni var farið að kárna og taugarnar voru orðnar mjög þandar.

Það er til dæmis lýsing á því hversu óttablandna lotningu þingmenn Sjálfstæðisflokksins báru fyrir leiðtoga sínum:

„Þeir efast ekki lengur um orð og gjörðir foringja síns. Afslappaðir og umburðarlyndir þingmenn hans eru farnir að stífna upp. Þeir eru hættir að hlæja að sömu bröndurunum og áður á kaffistofu þinggsins og gott ef þeir eru ekki orðnir miklu meðvitaðri en áður um það með hverjum þeir sitja til borðs og drekka kaffið sitt. Sjaldan eða aldrei hefur nokkur þingflokkur verið tekinn jafn föstum tökum á stuttum tíma á alþingi þjóðarinnar…“

Annað eru lýsingar á tilurð fjölmiðlafrumvarpsins sem Davíð henti beinlínis inn á fund ríkisstjórnarinnar og ákvörðun um stuðning við Íraksstríðið þar sem þeir virðast hafa verið fullkomlega samstíga Davíð og Halldór – það þurfti semsagt ekki Davíð til að teyma Halldór áfram.

Svo eru það stjórnunarhættir Halldórs Ásgrímssonar sem virðast satt að segja hafa verið frekar einkennilegir. Það er ljóst að hann hefur ekki haft neitt traust á varaformanni sínum. Þegar Halldór vill draga sig úr stjórnmálum heimtar hann að Guðni geri hið sama. Spyr Guðna meira að segja á einum fundinum: „Hvað ætlar þú að gera þegar þú ert hættur í pólitíkinni?“

Einna skrítnust er aðferðin sem Halldór notar við tjá þennan vilja sinn. Guðni er boðaður á fund með Finni Ingólfssyni og Þórólfi Gíslasyni, tveimur kommisörum Framsóknar í viðskiptalífinu – þá var hugmyndin reyndar að Finnur tæki við flokknum. Það eru þeir segja honum til hvers Halldór ætlast.

Er furða þótt Guðni segi að Halldór sé dulur maður?

Guðni segist í bókinni vilja stefna Framsóknarflokknum til vinstri. Hann segir að flokkurinn eigi að vera félagshyggjuflokkur með sterku ívafi til vinstri.

Nú bíðum við og sjáum hvort Guðna takist að færa flokkinn þangað.
Niflungar

Á frönsku sjónvarpsstöðinni Arte eru þeir að sýna kvikmynd sem ég var löngu búinn að gleyma. Þetta er þýsk mynd um Niflunga og Sigurð Fáfnisbana, gerð árið 1966. Talsverðir hlutar myndarinnar eru teknir á Íslandi; þetta var kannski fyrsta skiptið sem mátti sjá Jökulsárlón, Gullfoss, Geysi, Dyrhólaey, miðnætursólina og sandana svörtu sem baksvið leikinnar kvikmyndar.

Myndin var á sínum tíma sýnd í Laugarásbíói. Ég man að mig langaði mikið að fara, en hafði ekki aldur til. Í staðinn fékk ég lánaða á bókasafninu bók sem var gefin út með myndum úr kvikmyndinni. Myndirnar eru ógleymanlegar, greyptar í vitundina, sérstaklega Sigurður þar sem hann baðar sig í blóði drekans og illmennið Högni þegar hann sekkur gullinu í Rín.

Um svipað leyti var reyndar myndin Rauða skikkjan gerð hér á landi. Það var víkingasaga, gerð í samvinnu Norðurlandaþjóða, Íslendinga og Rússa að mig minnir. Þá mynd fékk ég ekki heldur að sjá, enda voru í henni nektarsenur. Myndin gekk ekki vel, en leikstjórinn, Gabriel Axel, fékk seinna uppreisn æru þegar hann gerði myndina Babettes Gæstebud eftir sögu Karen Blixen.
Vanmáttur

Er ekki alltaf fyrsta skrefið að viðurkenna vanmátt sinn?

Ég verð að viðurkenna að eftir skeytasendingar í fréttatímum og á bloggsíðum um helgina er ég endanlega hættur að skilja REI-málið.
Vopnavald

Var hægt að ráða niðurlögum nasismans án vopna? Eða kalda stríðið – var hægt að halda böli kommúnismans í skefjum með engum vopnum? Svo er það Balkanstríðið síðasta – var nokkur leið að stilla þar til friðar án vopna?

Voru Bandaríkjamenn ekki í rétti að ráðast á Afganistan, ríki sem veitti skjól hryðjuverkasamtökum sem höfðu skipulagt árásir á stærstu borg Bandaríkjanna – árásir sem höfðu það markmið að drepa eins margt fólk og mögulegt var?

Og hefði önnur leið dugað til að stöðva blóðbaðið í Rúanda en vopnuð íhlutun?

Það er flókið mál hvenær getur talist nauðsyn og jafnvel siðferðislega rétt að beita vopnum. Það má færa sannfærandi rök fyrir því að alþjóðasamfélagið hefði fyrir löngu átt að vera búið að setja hinn blóðþyrsta fjöldamorðingja Saddam Hussein af – löngu áður en ráðist var inn í Írak.

Nú les ég eftirfarandi orð í ályktun frá Samtökum hernaðarandstæðinga:

„Samtök hernaðarandstæðinga hvetja til þess að íslensk stjórnvöld leggist allsstaðar og ævinlega gegn beitingu vopnavalds við lausn á deilumálum.“

Er alveg víst að þau meini þetta?
Veiklaður Sjálfstæðisflokkur, Samfylking í óskastöðu

Það er komin upp óvænt staða í pólitíkinni. Allt í einu er eins og Samfyllkingin hafi öll ráð í höndum sér. Það eru snögg umskipti fyrir flokk sem virtist svo lánlaus lengi vel. En nú er eins og Samfylkingin sé komin í stöðuna sem Framsókn var í oft áður. Hún getur valið hvort hún starfar til hægri eða vinstri.

Sjálfstæðisflokkurinn á mikið undir því að hafa Samfylkinguna góða. Það er ekki víst að sjálfstæðismönnum þyki það þægileg staða. Eftir kosningarnar í vor valdi Geirsarmurinn í Sjálfstæðisflokknum að starfa með Samfylkingunni. Davíð Oddsson og félagar voru mótfallnir þessu – andúð þeirra á Ingibjörgu Sólrúnu er söm og áður. Þeir eru hálfvolgir í stuðningi sínum við ríkisstjórnina. Í útvarpsviðtali nýskeð talaði Davíð um forsætisráðherrann og fjármálaráðherrann sem „þessa menn“.

Ef kemur í ljós að Sjálfstæðisflokkurinn hefur veðjað á rangan hest gæti það komið sér illa fyrir höfunda stjórnarsamstarfsins innan flokksins, þá ekki síst formanninn og varaformanninn. Fyrir þau er mjög áríðandi að stjórninni takist vel upp og verði langlíf.

Bæði Framsókn og Vinstri græn eru í sárum eftir þessa stjórnarmyndun. Framsókn hugsar Sjálfstæðisflokknum þegjandi þörfina fyrir stjórnarslitin. Þess vegna er Björn Ingi hetja í augum framsóknarfólks; hann galt Sjálfstæðisflokknum rauðan belg fyrir gráan.

Í vor virðist Steingrímur J. hafa talið sig hafa fyrirheit frá Geir Haarde um ríkisstjórnarsamstarf. Enn eru sögusagnir um að þeir hafi verið búnir að ræðast við. Altént er víst að Steingrímur taldi sig illa svikinn þegar ríkisstjórnin var mynduð.

Báðir þessir flokkar væru tilbúnir að fara í stjórn með Samfylkingunni undir forystu Ingibjargar Sólrúnar með litlum fyrirvara. Kannski er aðeins tímaspursmál hvenær slík stjórn verður mynduð – í síðasta lagi eftir næstu kosningar.

Atburðirnir í borginni í haust gætu reynst afdrifaríkari en margan grunar. Sjálfstæðisflokkurinn sem yfirleitt virðist svo traustur og þéttur er í miklu uppnámi. Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson reynir að hanga í stöðu sinni sem oddviti borgarstjórnarflokksins; margir sjálfstæðismenn telja að Gísli Marteinn og Hanna Birna eigi sér ekki viðreisnar von í pólitíkinni. Davíð Oddsson virðist vera pólitískt virkur í Seðlabankanum, hann hefur róið undir; sumir rekja upphaf ólgunnar vegna REI beint til hans.

En planið var auðvitað aldrei að missa völdin í borginni. Það var ófyrirgefanlegt.

Allt vekur þetta spurningar um tök Geirs Haarde á flokknum. Flokksmenn eru að sönnu vanir fastari tökum frá tíma Davíðs. Maður heyrir marga þeirra tala ólundarlega um formann sinn þessa dagana. Kannski þarf Geir að fara að sýna meiri myndugleik innan flokksins?

Ein leiðin gæti verið að koma Davíð Oddsssyni úr embætti Seðlabankastjóra. Eða – ef hann leggur ekki í Davíð – að skipta Birni Bjarnasyni út úr ríkisstjórninni.
Sveinbjörn

Sveinbjörn Bjarkason var óvenju glæsilegur maður. Hávaxinn, sterklegur og dökkhærður. Hann var um tíma í hópi þeirra sem teljast vera ógæfumenn en bauð alltaf af sér mjög góðan þokka – yfir honum var sérstök reisn, líka í ógæfunni.

Síðustu ár ævi sinnar hafði hann fjarlægst ógæfuna veit ég. Þeim mun sorglegra er að heyra af fráfalli þessa manns sem ég þekkti ekki mikið en er sérlega minnisstæður.
Strokupiltar

Kári hefur mikið talað um það undanfarið að hann og vinir hans séu að grafa í jörðina.

Ég hef ekki alveg skilið hvað hann á við, helst hefur mér heyrst að hugmyndin sé sú að grafa í gegnum jörðina og koma út hinum megin.

En nú er mér farið að skiljast að hugmyndin sé einfaldlega að grafa göng út úr garði leikskólans, koma upp handan girðingar og strjúka svo.

Efnilegir fimm ára piltar.
Tölur sem segja hálfa söguna

Það er auðvelt að nota tölfræði til að miðla upplýsingum sem eru villandi og stundum rangar. Fræg bók heitir How to Lie with Statistics. Hún kennir manni að vera á verði gagnvart statistík. Í framhaldi af því langar mig að vitna í þessa grein eftir Pétur Gunnarsson þar sem hann bendir veilu í talnagögnum sem margir eru að vísa í þessa dagana. Máski er niðurstaðan sem menn draga af tölunum ekki röng – en upplýsingarnar liggja í raun ekki fyrir.
Spítalabygging í uppnámi

Ákvörðun um að byggja svokallað hátæknisjúkrahús var með þeim einkennilega hætti að hún tók sig sjálf. Allt í einu var búið að skipa nefnd með Alfreð Þorsteinsson í forsvari án þess að nokkur umræða hefði farið fram um þetta tröllaukna mál. Alþingi eða stjórnmálamenn yfirleitt voru hvergi með í ráðum. Heilbrigðismálin er reyndar svo viðkvæm og flókin að þeir forðast þau eins og pestina.

Heilbrigðisráðherrann ungi virðist hafa áttað sig á að svona gengur þetta ekki. Það er betra seint en aldrei. Það er ábyggilega þörf á að byggja meira sjúkrarými en spurning hvort risastórt sjúkrahús á þessum stað er lausnin. Hvað til dæmis með Fossvog eða Vífilstaði?

En ef sjúkrahúsið stóra rís ekki á sunnanverðu Skólavörðuholti verður enn meira áberandi hversu yfirgengilega vitlaus lagning nýju Hringbrautarinnar var. Ein réttlætingin fyrir henni var að þetta væri óhjákvæmilegt vegna spítalans. Sem nú verður kannski ekki byggður.
Breytt viðmið

Undireins og alvöru niðursveifla verður í efnahagslífinu breytast viðmiðin. Þjóðin er orðin vön ákveðnum lífskjörum og hana langar ekki að breyta. Fólk er líka skuldsett og má við litlum áföllum. Þess gæti verið skammt að bíða að tóninn í umæðu um atvinnumál breytist. Íslendingar hafa að miklu leyti flotið á þeim mikla vexti sem færðist í efnahagslífið við einkavæðing bankanna. Nú er sú vél farin að hiksta alvarlega.

Þá fara menn kannski að horfa öðrum augum á þau verðmæti sem liggja í nýtingu orkulindanna. Eins og stendur virðast virkjanir ævinlega verða tilefni til deilna, hvort sem á í hlut vatn eða jarðhiti.

Þetta kann að breytast furðu fljótt ef harðnar á dalnum. Skuldug þjóð hlýtur að þurfa að auka tekjur sínar. Nema hún vilji breyta lífsháttum sínum.
Söknuður að Tjöllunum

Enska fótboltalandsliðið er yfirleitt rosalega lélegt, en það er samt leiðinlegt að hafa stórmót eins og Evrópukeppni án þess það sé með. Væntingarnar til enska landsliðsins eru alltaf svo útblásnar, lætin kringum liðið svo rosaleg – og vonbrigðin eftir því.

Þetta er alltaf sama sagan, keppni eftir keppni.

Eins og síðast ætla ég að fylgjast með keppninni í Grikklandi. Ég á samt ekki von á að Grikkir endurtaki leikinn og vinni Evrópkeppnina aftur. En það má alltaf vona. Sigurdagarnir í Grikklandi fyrir fjórum árum eru eitthvað besta partí sem ég hef lent í.

Annars eru Íslendingar svolítið eins og Tjallarnir. Alltaf svona vonglaðir. Héldu menn virkilega að myndi stíga fram glænýtt íslenskt landslið bara af því búið er að reka Jolla?

Nú munu Englendingar fara eins að og reka Steve McClaren. Ég sting upp á að þeir fái Guðjón Þórðarson til að taka við.
Hókus pókus

Það er spurning hvort ekki er eins hægt að láta veðurklúbbinn á Dalvík spá um hlutabréfamarkaðinn og hinar svokölluðu greiningardeildir bankanna.

Hér er ein greiningin, í þetta sinn frá Glitni, hún er aðeins eins og hálfsmánaðar gömul, en gerir ráð fyrir að úrvalsvísitalan hækki um 32 prósent á þessu ári.

Þetta er aðeins hófsamari spá en sú sem bankinn hafði áður sett fram, en þar var gert ráð fyrir 45 prósenta hækkun á árinu.

Er ekki alveg eins hægt að segja: Hókus pókus!
Vigdís, Jóhamar og Þráinn í Kiljunni

Meðal gesta í Kiljunni í kvöld verða Vigdís Grímsdóttir, Þráinn Bertelsson og Óttar M. Norðfjörð. Vigdís hefur sent frá sér bókina um Bíbí Ólafsdóttur, Þráinn skrifar glæpasöguna Engla dauðans en Óttar er höfundur bókarinnar Hnífur Abrahams.

Í þættinum koma ennfremur fram skáldið Jóhamar og Þorsteinn Einarsson sem hefur ritað bók um frægt morð á Laugalæk árið 1968.

Þá má ekki gleyma Stefáni Eiríkssyni lögreglustjóra sem velur uppáhaldsbók sína og svo Kolbrúnu Bergþórsdóttur og Páli Baldvini Baldvinssyni sem fjalla um nýútkomnar bækur.

Að ógleymdum hinum eina sanna Braga.
DV um ránið í Sunnubúðinni

„Ránið var framið til að komast yfir aura fyrir ljósakortum.“
Þjóðþrifamál?

Það má kannski segja að þjóð sem hefur tíma til að velta svona málum fyrir sér þjáist ekki mikið.

Hún hefur það líklega mjög gott.

Annað sambærilegt mál sem fékk mikla umfjöllun var baráttan við að koma fána inn í þingsalinn.

Þegar þingmeirihlutinn er svona fjölmennur er hætt við að verði mikið af stjórnarþingmönnum sem hafa lítið fyrir stafni, vafra um Alþingi og vita kannski ekki hvað þeir eiga af sér að gera.

Og þá koma upp ýmsar svona kyndugar tillögur.

Annars er það mér algörlega að meinalausu að þessu verði breytt. Orðið ráðherra er ekkert sem þarf að halda í. Ég ætla ekki að koma með neinar tillögur um hvað þetta gæti heitið í staðinn, en ég er viss um að málið verður rætt gjörsamlega í þaula.
Jólagjöfin

Þetta hlýtur að vera jólagjöfin í ár.
Velgjörðarmaður

Mér finnst hann dálítið spaugilegur kaupsýslumaðurinn sem segist afla peninga erlendis til að niðurgreiða matvöru ofan í Íslendinga.

Þetta er sannur velgjörðarmaður þjóðarinnar. Hann svo að segja býður okkur í mat – á sinn kostnað.

Umræddur maður rekur verslunakeðju sem heitir Krónan. Þar eru sum matvæli á viðráðanlegu verði.

En hann rekur líka keðju verslana sem heitir Nóatún. Af öllum matvörubúðum sem ég hef komið í á Íslandi er okrið sennilega gegndarlausast þar.

En þar er væntanlega tap á rekstrinum líka – sem mætti kannski minnka með því einfaldlega að loka sjoppunni.
Þversagnir

Að sumu leyti hefur manni fundist umræðan um REI vera dálítið gaga. Ekki bara vegna minnisleysis, leynipukurs og furðulegra hugmynda um meðferð almannafjár, heldur líka vegna þess hversu sumir þeir sem fjalla um málið eru duglegir við að skammast út í það sem þeir aðhylltust áður. Það er eins og hafi gripið um sig nýr rétttrúnaður sem er allt öðruvísi en rétttrúnaðurinn fyrir nokkrum mánuðum síðan.

En það er kannski hverjum manni hollt að skipta reglulega um skoðun.

Björn Ingi Hrafnsson bendir leiðara Morgunblaðsins frá 5. desember 2006 á vefsíðu sinni. Þar er fjallað um orkuútrásina í nokkuð öðrum tóni en hefur tíðkast í ritstjórnargreinum blaðsins síðustu vikurnar. Leitið að zetunni og þá vitið þið hver höfundur leiðarans er:

„Bæði kunnáttuna og fjármagnið hafa íbúar Xian Yang nú fengið frá Íslendingum. Hitaveitan er samstarfsverkefni heimamanna og EnexKína en að því fyrirtæki standa Orkuveita Reykjavíkur, Glitnir og Enex, vettvangur íslenzkra þekkingarfyrirtækja í orkuvinnslu. Í þeirri þróun sem hafin er með þessu verkefni í Xian Yang geta falizt gífurleg tækifæri fyrir íslenzk fyrirtæki.“
Skrítin byltingarfræði

Í þessari grein er hrært saman slíkum grauti af skrítnum hugmyndum að maður verður hálf ringlaður. En niðurstaðan virðist vera sú að bolsévíkar hafi verið einhverjir helstu velgjörðarmenn mannkyns.

Að Bolsévíkar hafi verið reknir út í að koma á fót einræðiskerfi? Að samyrkjuvæðingin hafi verið menningarbylting til að hindra valdatöku skrifræðisstéttar? Að bolsévíkabyltingin hafi leitt til gríðarlegra framfara um allan heim? Að hún sé frelsistákn og vonarneisti?

Jú, kannski má segja að byltingin hafi verið eins og neikvæður spegill sem Vesturlönd gátu speglað sig í. En það er ekki þar með sagt að hún hafi sjálf verið jákvæð. Þess er til dæmis ekki getið í greininni að sósíaldemókratar höfnuðu byltingunni flestir frá upphafi. Það voru kratar sem stofnuðu velferðarkerfi norðursins sem gamlir kommar eru líka farnir að telja mestu fyrirmyndarríki á jörð.

Ef til vill var byltingin einhvers konar fordæmi í þriðja heiminum. En þar voru afleiðingarnar hvarvetna óstjórnlegar hörmungar og eymd: Þjóðarmorðin í Kambódíu, marxistastjórnin í Eþíópíu, Kúba og Norður-Kórea.

Jamm. En um að gera að lesa greinina, hún er kúríósum. Kannski grín. Ég elti því samt fyrir mér hvort ein ástæða þess að hægt sé að skrifa svona greinar sé hversu lítið er til af myndum af grimmdarverkum kommúnista – ef meira hefði verið fest á ljósmyndir eða kvikmyndir líkt og þegar nasistar áttu í hlut þætti kannski ekki viðeigandi að fjalla um efnið af slíkri léttúð.

Eða hvað ætli milljónirnar í fjöldagröfunum og gúlaginu myndu segja um frelsunaráhrif byltingarinnar?
Bíóferð

Eins og ég hef áður skrifað er jafnlíklegt að ég fari í bíó og að ég skreppi til Peking. Öðruvísi mér áður brá.

En áðan stakk ég upp á því við konuna mína að við skryppum í kvikmyndahús.

Það kom fát á hana. Hún sagðist ekki vera andlega undirbúin.

Svo spurði hún hvaða mynd ég vildi sjá.

Ég stakk upp á Veðramótum, myndinni sem var tilnefnd til margra Edduverðlauna en fékk hérumbil engin.

„Nú, er það hún sem fjallar um eineltið á Veðurstofunni?“ spurði hún.

Það kemur í ljós á næsta kortéri hvort við förum.
Sokkið?

Rotturnar flýja sökkvandi skip.

Eða er það þegar sokkið?
Sóðalegur Laugavegur

Ég var á ljósmyndavaktinni í bænum seinnipartinn í gær. Tók eftir því að Laugavegurinn, sérstaklega fyrir ofan Klapparstíg, er útbíaður í veggjakroti.

Dáldið slömmaralegt.
Tjörnin í ljósaskiptum

Svona var Tjörnin falleg í ljósaskiptunum í dag. Ísinn var reyndar ekki mann- né barnheldur. Kári steig út á hann og varð blautur í fæturna. Í bókunum um Gvend Jóns sem við höfum verið að lesa eru börn í jakahlaupi á Tjörninni. Þá voru íshús við Tjörnina. Í bókinni detta strákarnir auðvitað út í, en þeir drukkna ekki heldur sökkva fæturnir bara í leðjuna á botninum. Þeir koma drullugir heim.

Ég get sagt eins og gamla fólkið. Í æsku stundaði ég skautahlaup á Tjörninni. Þarf samt að leiðrétta eitt. Ég var ekki skotinn í systrunum sem ég stal húfunni af en það virðast þær álíta enn þann dag í dag. Mér fannst þær bara fáránlegar.
Betri dagur?

Er ekki betra að ræna svona smáverslanir á laugardögum?

Þá er þó allavega nokkrir fimmtíukallar í kassanum – svona þegar börnin eru búin að sækja sér laugardagsnammið.
Leynipukur

Það er haldinn eigendafundur REI. Ekki má fréttast um efnisatriði af fundinum. Það er aldeilis annar stíll á meðlimum nýja meirihlutans í borgarstjórn en fyrir valdaskiptin.

REI er í eigu Orkuveitu Reykjavíkur. Orkuveitan er í eigu Reykvíkinga. Á fundum þessara fyrirtækja á ekkert að geta farið fram sem Reykvíkingar mega ekki vita.

Hví þá þetta leynipukur?