arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Viðurkenning á sjálfstæðu ríki Palestínu

Ísrael er alltaf að breytast meir og meir í einangrað virki í Miðausturlöndum.

Ríkisstjórnin í Egyptalandi sem gerði friðarsamning við Ísrael er fallin – og það er óvíst hvað tekur við í samskiptum ríkjanna.

Tyrkir voru lengi helstu vinir Ísraels í þessum heimshluta. Þeir hafa misst þolinmæðina. Erdogan forsætisráðherra Tyrklands gerir ekki annað en að enduróma almenningsálitið í landinu. Erdogan hefur slitið hernaðarsambandi við Ísrael, rekið ísraelska diplómata frá Ankara, hann hefur rætt um að heimsækja Gaza og vegna árása Ísraelsmanna á skipalest sem ætlaði að sigla þangað hefur hann talað um „ríkishryðjuverk“. Þetta er nýr tónn hjá tyrkneskum ráðamönnum og mikið áhyggjuefni fyrir Ísrael, enda fara áhrif Tyrkja vaxandi.

Ekkert lát er á kúguninni á Palestínumönnum og ráninu á landi þeirra. Veikburða svar er að sækja um viðurkenningu fyrir sjálfstætt ríki Palestínumanna hjá Sameinuðu þjóðunum. Líklegt er að meirihuti sé fyrir því, en Bandaríkjamenn munu ætla að beita neitunarvaldi. Það mun líklega magna upp reiðina gegn Bandaríkjunum og Ísrael í þessum heimshluta.

Þetta myndband skýrir áætlega út ástandið í Palestínu, sagan er sögð á sannferðugan og öfgalausan hátt.
Íslendingar og fræga fólkið

Einu sinni var sagt að Íslendingar væru svo hlédrægir að frægt fólk gæti gengið hér um göturnar án þess að verða fyrir ónæði. Kannski fannst þeim líka lítið til þess koma að flaðra upp um frægt fólk.

Frægt var þegar gamanleikarinn Jerry Seinfeld kom til landsins. Hann stóð þá á hápunkti frægðarinnar. Hann fór í miðbæinn í Reykjavík og þar þóttist enginn þekkja hann.

Auðvitað þekktu hann flestir, en þeir vildu ekki láta á neinu bera.

Þetta hafði hins vegar þveröfug áhrif á Seinfeld. Hann var mjög órólegur yfir því að vera staddur í landi þar sem hann væri óþekktur.

Þetta gerðist fyrir fimmtán árum eða svo. Síðan hefur margt frægt fólk komið til Íslands. Nú síðast leikarinn Ben Stiller. Hann er frekar auðþekkjanlegur. Frægðarmennadýrkun hefur færst í aukana síðan Seinfeld var hér – sums staðar er hún nánast eins og ígildi trúarbragða. Og þá er spurning hvort Stiller geti gengið óáreittur um göturnar í bænum?

Ég sá reyndar ekki betur en að það væri töluvert af ljósmyndurum af blöðunum að hringsóla um bæinn í dag. Ætli þeir hafi verið að leita að Ben?

Íslendingar fylgjast vel með frægu fólki í fjölmiðlum og eru sjálfsagt naskir að þekkja það – en láta kannski eins og þeir geri það ekki.
Hógværar kröfur

Það er vinsælt að segja sögur af fráleitum kröfum dægurtónlistarmanna sem ferðast um heiminn. Silfurborðbúnaði, svörtum handklæðum, bláu M&M-i.

En frægasta hljómsveit allra tíma, Bítlarnir, virðist ekki hafa gert slíkar kröfur.

Það er verið bjóða upp samning um tónleikahald Bítlanna í Kaliforníu árið 1965.

Kröfurnar hjóða upp á rennandi vatn, rafmagn, fjóra bedda og sjónvarp. Pall fyrir trommusett Ringos. Og þess utan 150 einkennisklædda lögreglumenn til verndar.

Í samningnum er líka tekið fram að Bítlarnir spili ekki á stöðum þar sem er aðskilnaður milli hvítra og svartra.
Tengdadóttir Kinnocks

Jafnaðarmannaflokknum með Helle Thorning-Schmidt í forystu er spáð sigri í dönsku þingkosningunum í dag.

Nú eru að koma útgönguspár, og þær lofa góðu fyrir Jafnaðarmenn.

En eiginmaður Helle ætti að vita að það er varasamt að treysta á neitt í þessum efnum.

Hann heitir Stephen Kinnock og er sonur Neils Kinnock sem var formaður Verkamannaflokksins. Í kosningum 1992 var Kinnock spáð sigri. En sigurinn gufaði óvænt upp á síðustu stund – ég man að maður horfði furðu lostinn á kosningasjónvarpið þegar vonir Verkamannaflokksis urðu að engu.

Helle og Stephen kynntust annars í Belgíu þar sem þau voru bæði við nám í Evrópufræðum.

Þess má svo geta að Helle Thorning-Schmidt hefur verið gestur í Silfri Egils – það var árið 2007.

Helle Thorning-Schmidt, hugsanlega verðandi forsætisráðherra Danmerkur, og eiginmaður hennar Stephen Kinnock.
Þungt högg fyrir Bjarna

Kannski verð ég að éta ofan í mig stóru orðin. Ég taldi nánast óhugsandi að Hanna Birna færi í framboð gegn Bjarna Benediktssyni – og ég er svosem ekki viss um að hún geri það. En með þennan byr í seglin hlýtur hún að hugsa sig alvarlega um. Og þá er spurningin hvort rétti tíminn sé einmitt núna – eða hvort hún þoli að bíða.

Skoðanakönnun MMR hlýtur að ýta við henni. Sömuleiðis er hún eins og kjaftshögg fyrir Bjarna – þó máski ekki rothögg. Hanna Birna nýtur yfirburðafylgis bæði innan flokks og utan.

Þó er reyndar enn spurning hvernig línur liggja á sjálfum landsfundi Sjálfstæðisflokksins þar sem formaðurinn verður kosinn.

Á Facebook var sett fram áleitin spurning:

Hvort er Bjarni eða Hanna Birna betri kostur fyrir andstæðinga Sjálfstæðisflokksins? Hvort þeirra er auðveldara að eiga við í kosningum? Svari nú hver fyrir sig.
Gengur ekki upp

Íslenska hagkerfið starfar einkennilega – það gerði það fyrir hrun og svo er enn.

Bankarnir skila ofurhagnaði með því að blóðmjólka sauðsvartan almúgann. Þeir eru annars vegar í eigu kröfuhafa og vogunarsjóða, og hins vegar í eigu íslenska ríkisins. Það hefur orðið stórkostleg tilfærsla á eignum – meirihluti húsnæðis á Íslandi, sem að nafninu til er í eigu einstaklinga, er nú í eigu lánastofnana.

Magnús Orri Schram alþingismaður upplýsir í pistli hér á Eyjunni að stór fyrirtæki á Íslandi geri unnvörpum upp í erlendri mynt. Þau hafa sagt skilið við íslensku krónuna. Á listanum eru sjávarútvegsfyrirtæki með 42 prósent af aflamarki.

Magnús Halldórsson blaðamaður skrifar grein á vef Viðskiptablaðsins um það hvernig markaðslögmálunum er kippt úr sambandi þegar kvótakerfið er annars vegar. Þeir sem styðja kerfið hampa gjarnan frjálsum viðskiptum, en markaðurinn er bara yfirvarp þegar fiskveiðistjórnunin er annars vegar. Eins og Magnús segir virkar kerfið ekki í niðursveiflu, þá fá fyrirtæki ekki að fara á hausinn og það er reynt að koma í veg fyrir að myndist eðlilegt markaðsverð á kvótanum.
Góð umræða um spítalann

Hilmar Þór Björnsson arkitekt heldur úti frábæru bloggi um arkitektúr og skipulagsmál hér á Eyjunni.

Ég vek sérstaklega athygli á ítarlegri og málefnalegri umræðu um byggingaframkvæmdir við Landspítalann sem birst hefur hjá Hilmari síðustu vikurnar.

Um að gera að fara á þettta blogg – og lesa svolítið aftur í tímann.
Kiljan: Svipmyndir af Bókmenntahátíð

Í Kiljunni annað kvöld verða sýndar svipmyndir af Bókmenntahátíð í Reykjavík.

Við sjáum höfunda eins og Hertu Müller, Piu Tafdrup, Alberto Blanco, Nawal el Sadaawi, Sjón, Einar Kárason og Horacio Castellanos Moya. Rifjum líka upp nöfn nokkurra frægra höfunda sem hafa komið á fyrri hátíðir, þar má nefna Kurt Vonnegut, Günter Grass og Margaret Atwood.

Við skoðum sýningu í Borgarbókasafninu sem fjallar um Irene Némirovsky – það er með ólíkindum hvernig handrit hennar að Franskri svítu, þéttskrifað á lélegan pappír með grænu bleki, varðveittist í tösku ungrar dóttur hennar.

Bragi Kristjónsson verður aftur á sínum stað í lok þáttarins, en Páll Baldvin og Kolbrún fjalla um nýútkomna íslenska skáldsögu, Mannorð eftir Bjarna Bjarnason, og Adam og Evelyn en það er saga eftir Ingo Schulze sem var einn af gestum Bókmenntahátíðarinnar. Sagan gerist sumarið góða 1989 – áður en Múrinn féll.

Herta Müller flutti magnaða ræðu um einræði við opnun Bókmenntahátíðar.
Rjúpan og loftslagsbreytingar

Skotveiðimenn sem ég talaði við í gær töldu að helsta ástæðan fyrir því að rjúpu fækkar séu einfaldlega loftslagsbreytingar.

Það sé minni snjór á vetrum – en lengri tímabíl þegar er bleyta og slabb. Rjúpan þrífist ekki vel í slíku loftslagi.

Rjúpnastofnar hafa einnig verið á undanhaldi á Skotlandi – og þar er rætt um að loftslagsbreytingar kunni að vera ástæðan.

Við lærðum það í barnaskóla að rjúpnastofninn væri háður náttúrulegum sveiflum. Skotveiðar hafa verið mjög takmarkaðar síðustu árin, veiðidagarnir eru fáir og það hafa verið sett upp bannsvæði þar sem má ekki veiða. Skotveiðimennirnir tjáðu mér að á þeim svæðum hefði rjúpu ekki fjölgað merkjanlega.

Það eru að verða breytingar í náttúrunni hérna á þessu hlýskeiði. Lundinn hópast norður fyrir land, makríll gengur upp á fjörur. Við erum farin að sjá nýjar tegundir af skordýrum – og það vaxa epli á eplatrjám. Getur þá verið að fækkun rjúpu sé partur af þessum breytingum og rjúpnaveiði heyri kannski brátt sögunni til?
Olíufélag ríkisins

Það má pæla í ýmsu varðandi ríkisolíufélag.

Til dæmis hvort ekki væri ráð að koma þessu frekar strax í hendurnar á einhverjum vildarvinum. Það er máski hreinlegra, fremur en að þurfa að gera það síðar.

Svo má pæla í hvað félagið á að heita: Ríkisolía, Landsolía – einn galgopinn stakk upp á nafninu Ömoil.

Einnig má velta því fyrir sér hvort ekki sé rétt í leiðinni að ríkisvæða alla bensín- og olíusölu í landinu.

Það er löngu fullreynt með að samkeppni á því sviði hefur ekkert upp á sig – og birtist aðallega í keppni um að reisa stórar sjoppur til að selja pylsur og kók.
Framhald á deilunum úr Alþýðubandalaginu?

Einhver leiðinlegasti og langvinnasti kafli í íslenskri stjórnmálasögu eru deilurnar sem geisuðu lengi í Alþýðubandalaginu. Þessi átök fengu mikið pláss í fjölmiðlum um langt skeið – deilendur voru líka mjög sannfærðir um mikilvægi þeirra.

Þær gengu í stuttu máli út á að þarna var fólk saman í flokki sem hvorki gat það eða vildi í rauninni.

Armarnir sem tókust á voru annars vegar undir forystu Svavars Gestssonar og hins vegar undir forystu Ólafs Ragnars Grímssonar. Í liði Svavars var meðal annars Steingrímur J. Sigfússon, en Össur Skarphéðinsson var í liði Ólafs Ragnars – þar til hann söðlaði um og gekk í Alþýðuflokkinn.

Um þetta var meira að segja skrifuð heil bók, Alþýðubandalagið – átakasaga eftir Óskar Guðmundsson. Sumt af því sem þar stendur virkar býsna spaugilegt nú aldarfjórðungi síðar.

Það gerðist svo eftir áralangar erjur milli þessa fólks – sem þoldi ekki hvert annað – að Alþýðubandalagið klofnaði. Annar hlutinn fór í Samfylkinguna, hinn hlutinn fór Vinstri hreyfinguna – grænt framboð.

Flokkanna sem nú starfa saman í ríkisstjórn. Og þá kemur í ljós að pólitísku átakalínurnar eru ekki endilega þær sem menn töldu í hinu mikla persónulega óþoli forðum tíð.

En það er athyglisverð tilgáta hjá Guðna Th. Jóhannessyni að erjurnar milli núverandi forseta og fjármálaráðherra eigi sér upptök þarna – Össur virðist reyndar vera á sama máli.

Í þá gömlu góðu daga: Ólafur Ragnar heldur ræðu þegar hann var formaður Alþýðubandalagsins, en Steingrímur J. og Svavar stinga saman nefjum.
Sígildur vandi vinstri flokka

Kristin Halvorsen, formaður Sósíalíska vinstriflokksins í Noregi, ætlar að láta af embætti á næsta landsfundi flokksins. SV tapaði fylgi í sveitarstjórnarkosningunum í Noregi um helgina.

Halvorsen hefur verið formaður flokksins síðan 1997 og 2005 myndaði hún ríkisstjórn með Verkamannaflokknum. Það var í fyrsta sinn að SV var með í ríkisstjórn. Síðan hefur hún setið í ríkisstjórnum Jens Stoltenbergs forsætisráðherra, sem fjármálaráðherra frá 2005-2009 og menntamálaráðherra frá 2009.

Noregur er land sem líkt og undanþegið frá þeim efnahagsvandamálum sem við er að glíma annars staðar í heiminum. Það gerir auðvitað hinn mikli olíuauður. Norðmönnum hefur líka tekist að koma í veg fyrir að olíupeningarnir skapi óþarflega mikla þenslu í landinu. Almennt eru stjórnmál í Noregi mjög til vinstri – vinstri sjónarmið eru þar almennari en til dæmis á Íslandi.

Ríkisstjórnir Stoltenbergs hafa reynst vera farsælar, en flokkur Halvorsen hefur verið að tapa fylgi. Mest var fylgi flokksins 12,1 prósent í þingkosningum 2001, en 2009 var það komið niður í 6,2 prósent. Það féll enn frekar í sveitarstjórnarkosningunum nú um helgina. Vinstri armur flokksins er óánægður með hvernig flokkurinn hefur samlagast stjórnarháttum kratanna í Verkamannaflokknum. Þar er innan um fólk sem vill rótttækar breytingar á þjóðskipulaginu. Þetta er hinn sígildi vandi sem vinstri flokkar lenda í þegar þeir fara að taka ábyrgð á stjórnarháttum í kapítalísku hagkerfi – hinir rótttækustu flæmast burt, en eftir sitja hinir pragmatísku með tálgað fylgi sitt.

Og nú er jafnvel talað um að SV muni yfirgefa ríkisstjórnina – og þá hugsanlega opna dyrnar fyrir flokkunum til hægri.

Kristin Halvorsen ætlar að hætta eftir langa formannstíð hjá SV. Hún var gestur í Silfri Egils – mig minnir að það hafi verið 2004.
Langtum fremra

Er ekki tími til að menn hætti ósmekklegum samlíkingum milli þess sem fer fram á Alþingi og í leikskólum landsins?

Maður sér ekki betur en að stórlega sé hallað á leikskólana með slíku tali.

Það starf sem fer fram í leikskólum er langtum fremra því sem fer fram á Alþingi.
Ekki þarflaust

Það á enginn embætti forseta Íslands.

Þótt sá skilningur hafi virðist hafa verið ríkjandi lengi.

Það hefur þótt goðgá að bjóða sig fram gegn sitjandi forseta – og með algjörum ólíkindum að alvöru framboð hafi aldrei komið fram gegn forseta sem situr í embætti. Það er í raun fjarska ólýðræðislegt.

En þegar líður að kosningum er sá sem gegnir embættinu engu rétthærri en Jón Jónsson eða Jóna Jóns úti í bæ.

Og þess vegna er það ekki einkamál forseta hvort hann verður aftur í kjöri. Það eru ekki „ þarflausar vangaveltur“ hvort hann gerir það.

Það er einfaldlega lýðræðislegt að þjóðin fái að vita það í tæka tíð.

Í því sambandi má geta þess að eitt af því sem mun líklega teljast nýtilegt í tillögum Stjórnlagaráðs eru takmarkanir á valdatíma forseta.
Viðtalið við Chomsky

Lára Hanna Einarsdóttir setti viðtalið við Noam Chomsky inn á YouTube. Þar er það í þremur hlutum:

1. hluti

2. hluti

3.hluti
Samþykkt samhljóða

Af gefnu tilefni má minna á eftirfarandi ályktun Alþingis vegna skýrslu rannsóknarnefndarinnar sem birtist í apríl 2010.

Ályktunin var samþykkt samhljóða af öllum þingheimi:

Alþingi ályktar að skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis sé vitnisburður um þróun íslensks efnahagslífs og samfélags undangenginna ára og telur mikilvægt að skýrslan verði höfð að leiðarljósi í framtíðinni.

Alþingi ályktar að brýnt sé að starfshættir þingsins verði teknir til endurskoðunar. Mikilvægt sé að Alþingi verji og styrki sjálfstæði sitt og grundvallarhlutverk.

Alþingi ályktar að taka verði gagnrýni á íslenska stjórnmálamenningu alvarlega og leggur áherslu á að af henni verði dreginn lærdómur.

Alþingi ályktar að skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis sé áfellisdómur yfir stjórnvöldum, stjórnmálamönnum og stjórnsýslu, verklagi og skorti á formfestu.

Alþingi ályktar að stjórnendur og helstu eigendur fjármálafyrirtækja á Íslandi beri mesta ábyrgð á bankahruninu.

Alþingi ályktar að eftirlitsstofnanir hafi brugðist.

Alþingi ályktar að mikilvægt sé að allir horfi gagnrýnum augum á eigin verk og nýti tækifærið sem skýrslan gefur til að bæta samfélagið.
Fyrir tíu árum

Í dag er dagurinn þegar allir muna hvar þeir voru fyrir tíu árum.

11. september 2001.

Sjálfur var ég á Marbella á Spáni. Lá á strönd, konan mín var á hótelherbergi og hóf að senda mér símskilaboð í gríð og erg um furðulega atburði sem sáust í sjónvarpinu.

Fyrst vissu menn ekki hvort þetta var slys eða hryðjuverk – svo kom hið síðarnefnda í ljós. Þá byrjaði fólkið á ströndinni að ræða saman, bláókunnugt fólk.

Maður var ráðvilltur dagana eftir. Enginn vissi hvað myndi gerast næst. Flug var í lamasessi þessa daga, og maður vildi helst ekki fara upp í flugvél. En við þurftum að fara heim, enduðum með því að keyra til Suður-Frakklands, taka lest til Parísar og þaðan aðra lest til Kaupmannahafnar – þaðan flugum við loks heim nokkrum dögum eftir hryðjuverkin.
Tilgáta um tvær danskar nýlendur

Valur Gunnarsson skrifar um bæinn Sólvang í Kaliforníu, brot af Danmörku á norður-amerískri grund.

Ég kom þarna fyrr á þessu ári. Það sem sló mig mest var að bakkelsið í bakaríunum var eins og á Íslandi. Íslensk bakarí eru reyndar mjög íhaldssöm – úrvalið frekar staðnað og einsleitt.

Búseta Dana á Sólvangi hófst 1911 – getur verið að þarna sé í gildi dönsk baksturshefð frá þeim tíma og hún sé einnig ríkjandi hérna?
Rétti tíminn fyrir Hönnu Birnu?

Tímasetning er fyrir öllu í pólitík.

Það var frægt árið 2007 þegar Gordon Brown var kominn að því að boða til kosninga, en hætti við á síðustu stundu. Nokkru síðar fjaraði undan honum og tap í kosningum blasti við.

Orðrómur getur líka öðlast sjálfstætt líf. Það var farið að hvísla um formannsframboð Hönnu Birnu Kristjánsdóttur í Sjálfstæðisflokknum, og nú er búið að barna söguna. Hún vísaði þessu ekki frá sér – skoðanakönnun frá því sumar virðist benda til þess að hún njóti meira fylgis en Bjarni Benediktsson meðal kjósenda.

Það er svo spurning hvernig staðan væri á landsfundi, hvort fulltrúar utan af landi myndu til dæmis styðja Hönnu BIrnu eða fulltrúar úr Kraganum, hinu fjölmenna kjördæmi Bjarna Ben. Það hefur í raun ekki komið fram hverjir séu stuðningsmenn Hönnu Birnu.

Og svo er það spurningin með tímasetninguna. Er þetta rétti tíminn fyrir Hönnu Birnu? Ef hún bíður gæti hún misst af lestinni. Skyldi ríkisstjórnin lafa verður næsti landsfundur máski haldinn stuttu fyrir kosningar – þá er kannski ekki sniðugt að skipta um formann. Flokknum gengur ágætlega í skoðanakönnunum – þýðir það að Bjarni Ben er að ná betri tökum á honum. Það er lika möguleiki að stjórnin falli og Bjarni verði orðinn forsætiráðherra innan tíðar. Bjarni virðist líka hafa ákveðna, að minnsta kosti tímabundna, velþóknun úr Hádegismóum eftir að hann tók harðari afstöðu gegn ESB aðildinni.

Morgunblaðið var lengi blað Sjálfstæðisflokksins – þótt það tæki sjálfstæða afstöðu í einstaka máli eins og kvótanum – en nú eru ákveðin teikn á lofti um að Sjálfstæðisflokkurinn sé orðinn flokkur Morgunblaðsins. Það er dálítið annað.

Það gætu verið átök framundan í flokknum um ESB. Það er hlutverk formannsins að reyna að halda flokknum saman. Það útheimtir mikla jafnvægislist. Hvernig ætlar Hanna Birna að taka á því? Það er langt síðan hún hefur heyrst tjá sig um annað en borgarmál. Er einhver merkingarmunur á henni og Bjarna.

Hanna Birna þarf að ákveða hvort hún á að hrökkva eða stökkva – hvort rétti tíminn er núna.

Annars setti Sjálfstæðismaður fram kenningu fram við mig fyrir nokkru. Hún hljóðaði sem svo að flokkurinn myndi ganga í gegnum tímabil veikra formanna sem myndu ekki endast lengi. Hann taldi Bjarna í þeim hópi. Að því loknu gæti sviðið verið opið á nýjan leik fyrir – hvern anan en Davíð Oddsson?
Þvottur

Halldór Baldursson er með þetta eins og endranær. Myndin birtist í Fréttablaðinu í gær.
Líf á Bókmenntahátíð

Ég fór í Norræna húsið á Bókmenntahátíð. Heillaðist af mexíkóska ljóðskáldinu Alberto Blanco. Svo kom Nawal El Sadaawi og fyllti húsið. Það er hörkukona. Herta Müller sat að snæðingi í matstofunni – hún er smávaxin og fíngerð kona, en andlitið er markað af lífsreynslu. Eftir að hafa lesið bók hennar sem nefnist Andarsláttur á íslensku hef ég sannfærst um að hún er eitt af stórskáldum samtímans. Ræða hennar við upphaf hátíðarinnar var mögnuð.

Það er í raun gaman við Bókmenntahátíðina hvað hún er smá í sniðum. Það er að segja – maður kemst nálægt höfundunum. Ljósmyndasýning sem hangir í Norræna húsinu sýnir að þeir eru yfirleitt ekki af lakara taginu. Þar eru myndir af nokkrum fyrri gestum hátíðarinnar.

Þarna eru Günter Grass, J.M. Coetzee, Kurt Vonnegut, Margaret Atwood, Jose Saramango, Paul Auster, Ayaan Hirsi Ali, svo fáeinir höfundar séu nefndir. Og svo er mynd af Thor sem var nokkurs konar andlegur faðir hátíðarinnar.

Bókmenntahátíðin heldur áfram nú um helgina. Það gefst færi á að heyra í Ingo Schulze, einum helsta rithöfundi Þýskalands, og svo er annar sem ég held að sé mjög athyglisverður. Það er Horacio Castellanos Moya, höfundur frá El Salvador sem hefur neyðst til að flýja heimaland sitt, en einn áhugaverðasti höfundur Rómönsku-Ameríku um þessar mundir og er jafnvel talinn líklegur Nóbelskandídat þegar fram líða stundir.

Það er einnig skemmtilegt að bækur eftir höfunda á hátíðinni eru að koma út um þessar mundir, við fáum í kaupbæti þýðingar á góðum samtímabókmenntum. Bjartur gefur út Fásinnu eftir Moya og Radley-fjölskylduna eftir Matt Haig, Forlagið gefur út Franska svítu eftir Irene Nemirovksy og Adam og Evelyn eftir Ingo Schulze, Ormstunga gefur út Andarslátt eftir Hertu Müller en áður er komin úr sagan Einmana prímtölur eftir Ítalann Paolo Giordano og svo tvær bækur eftir Vikas Svarup, Viltu vinna milljarð? og Sex grunaðir.

Horacio Castellanos Moya, landflótta stórskáld frá El Salvador sem kemur fram á Bókmenntahátíð um helgina.
Viðtalið við Chomsky

Noam Chomsky hefur verið kallaður áhrifamesti þjóðfélagsrýnir samtímans.

The most influential public intellectual.

Chomsky troðfyllti Háskólabíó í dag, það var staðið frammi á göngum.

Chomsky verður í ítarlegu viðtali í Silfri Egils á sunnudag.

Þar ræðir hann meðal annars um hryðjuverkin í New York fyrir tíu árum, stjórnmálin í Bandaríkjunum, Barak Obama, markaðstrúna, Kína, kjarnorkuvopn og loftslagsvá.
Ekki beysið

Ríkisstjórnin er með eins atkvæðis meirihluta á þingi. Hún er mjög lemstruð. Hver einasti þingmaður stjórnarinnar getur sett sig í oddaaðstöðu.

Ríkisstjórnarflokkarnir eru heldur ekki í beysnu ástandi.

Jóhanna Sigurðardóttir verður endurkjörin formaður Samfylkingarinnar í haust þótt eiginlega enga í flokknum langi til að hafa hana áfram.

Enn verra er ástandið hjá Vinstri grænum. Sá flokkur er beinlínis í henglum. Milli Steingríms J. og Ögmundar er mikil tortryggni. Ögmundur er enn einhvers konar forystumaður í augum villta vinstrisins í flokknum, en Steingrímur reiðir sig aðallega á þröngan hóp þingmanna og fólk sem hann hefur safnað í kringum sig í ráðuneytinu. Í þessu ástandi leikur Jón Bjarnason lausum hala – hann hefur bara sína eigin prívatstefnu.

Stjórnarandstaðan er svosem ekki í mikið betri málum innandyra.

Sagt er að foringjaræðið í Framsókn hafi aldrei verið jafn mikið. Formaðurinn og sveitin í kringum hann vill öllu ráða. Þeir sem telja sig vera frjálslynda miðjumenn eru að tínast úr flokknum.

Bjarni Benediktsson er ekki sérlega öflugur foringi í Sjálfstæðisflokknum. Þess vegna er eðlilegt að menn velti fyrir sér framboði hæfrar stjórnmálakonu eins og Hanna Birna Kristjánsdóttir sannarlega er. Hins vegar er erfitt að fatta í hverju munurinn á Bjarna og Hönnu Birnu liggur – eru þau ekki nokkurn veginn á sömu línu? Framboð Hönnu myndi því að líkindum byggja á því að Bjarni sé ódugandi formaður.
Kallar á þéttingu byggðarinnar

Þeirri ákvörðun verður líklega ekki breytt að nýjar sjúkrahússbyggingar rísi á Landspítalalóðinni. Það heyrast háværar gagnrýnisraddir, en innan stjórnmálanna virðist vera nokkur samstaða um þetta.

En menn skyldu átta sig á því að þessar framkvæmdir útheimta breytingar í borgarmynstrinu. Spítalinn verður væntanlega stærsti vinnustaður á landinu.

Það þarf að efla strætósamgöngur vegna þessa.

Jú, það þarf að gera starfsfólki spítalans kleift að hjóla í eða ganga í vinnuna.

Sem aftur kallar á aukna eftirspurn eftir húsnæði á þessu svæði. Og þá um leið þéttingu byggðarinnar.
Chomsky í Silfri Egils

Fyrsti þáttur Silfurs Egils á nýrri vertíð verður á sunnudag.

Meðal gesta er Noam Chomsky, einn frægasti þjóðfélagsrýnir samtímans.