arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Stutt og laggó

Svo hljóðar svar Wikileaks til stjórnar Kaupþings vegna upplýsinga um lántakendur bankans sem birtast á síðunni: No. We will not assist the remains of Kaupthing, or its clients, to hide its dirty laundry from the global community. Attempts by Kaupthing or its agents to discover the source of the document in question may be a criminal violation of both Belgium source protection laws and the Swedish constitution. Who is your US counsel?

Um daginn skrifaði ég um ræningjalán. Ég hef ekki fundið betra orð.

Svo hljómar frétt um málið sem birtist á vef Ríkisútvarpsins:

„Gífurlegar fjármagnshreyfingar voru innan Kaupþingssamstæðunnar á síðustu metrunum í lífi bankans samkvæmt heimildum fréttastofu, ný lán voru veitt og önnur afskrifuð.Upplýsingar frá lánanefndarfundi Kaupþings rétt fyrir hrun, sem lekið var á netið, hafa valdið miklum titringi.

Fyrir um sólarhring var yfir 200 blaðsíðna glæruyfirlit sett á netsíðuna Wikileaks, en sú síða er beinlínis sett upp til að hýsa upplýsingar sem menn vilja leka. Fréttastofa hefur fengið staðfest frá sínum heimildum að þetta séu ófölsuð gögn. Um er að ræða glærur frá örlagaríkum fundi lánanefndar bankans 25. september í fyrra, skömmu eftir fall á ögurstund í lífi bankans.

Athygli vekur hversu miklar lánafyrirgreiðslur eru til kjölfestueigenda bankans. Sem dæmi eru lánafyrirgreiðslur til 11 fyrirtækja í Existu „fjölskyldunni“ að Skiptum meðtöldum uppá ríflega 300 milljarða að núvirði. Bakkavararbræðurnir, Lýður og Ágúst Guðmundsson eru helstu forkólfarnir í þessum fyrirtækjum.

Þá hafa fyrirtæki sem tengjast Kjalari og Ólafi Ólafssyni í Samskipum verið með fyrirgreiðslu uppá 140 milljarðar ef Alfesca er tekin með.

Robert Tchenguiz, stjórnarmaður í Existu, bróðri hans Vincent og veitingahúsafyrirtæki í eigu Tchenguiz hafa fengið fyrirgreiðslu uppá 330 milljarðar króna. Hér er samkvæmt heimildum fréttastofu ekki allt samtalið sem tengist lánafyrirgreiðslum til þeirra.

Fyrirtæki sem tengjast Baugsfjölskylunni í viðskiptalífnu svo sem Gaumur, Hagar, Landic, Stoðir, Kevin Stanford og Materia Invest höfðu fengið lánafyrirgreiðslu uppá samtals 320 milljarða króna á núverandi gengi.

Opinber birting þessara upplýsinga hefur valdið miklum titringi innan Kaupþings. Lögfræðideild bankans aðvaraði fréttastofu í dag og benti á að notkun þeirra gæti leitt til málsókna. Þá sendi bankinn í skyndi bréf í dag til umsjónaraðila vefsíðunnar Wikileaks . Þar var þess krafist að upplýsingarnar yrðu teknar af síðunni og bent á að samkvæmt íslenskum lögum gætu ábyrgðamenn átt yfir höfði sér háar fjársektir eða fangelsisrefsingu. Umsjónarmenn síðunnar svöruðu strax fullum hálsi og höfnuðu erindinu.

Fréttastofan hefur heimildir fyrir því að í kjölfar lánafundarins 25. september hafi farið af stað miklar tilfærslur á fjármunum innan Kaupþings samstæðunnar. Þessar tilfærslur vöktu illan grun hjá breska fjármálaeftirlitinu og urðu til þess að Gordon Brown sendi sérstakar fyrirspurnir Geirs Haarde, þáverandi forsætisráðherra, eins og áður hefur komið fram. Heimildir fréttastofu herma að háum fjárhæðum hafi á þessum skamma tíma fram að hruni verið varið í ný lán, en auk þess hafi stórar fjárhæðir verið afskrifaðar.“
Leiðin til glundroða

Margt bendir til þess að Ísland hafi verið gjörsamlega stjórnlaust síðustu árin.

Við einkavæðingu bankana fórum við út á braut sem leiddi til algjörs glundroða.

Öðruvísi er varla hægt að skýra út það sem yfir þjóðina hefur gengið.

Viðsnúningurinn í ríkisrekstrinum er ótrúlegur; halli á hrunsárinu 2008 er upp á 216 milljarða, 46 prósent af tekjum ríkissjóðs.

Maður sem ég talaði við um daginn líkti Íslandi við það sem á ensku kallast failed state.

Það eru stór orð, en í því leynist samt sannleikskorn.

Eða hvernig er samskiptum Íslands við umheiminn háttað þessa dagana?
Bondbíllinn

Við Kári vorum að horfa á Bondmynd í gær, Thunderball.

Þar sást Aston Martin bifreið sem Bond ók í nokkrum myndum.

Þegar ég var lítill var þetta vinsælasta leikfangið.

Bondbíllinn.

Með sæti sem var þeirrar gerðar að vondi kallinn skaust upp úr bílnum þegar ýtt var á þartilgerðan hnapp.

Ég sló bílnum upp á netinu. Hann var framleiddur árið 1965, kostaði þá fimmtíu pens.

Hér keypti maður bílinn í leikfangabúðinni hjá hása kallinum á horni Laugavegs og Bergstaðastrætis.

Nú er þetta safngripur, eins og lesa má hér er hægt að fá þrjúhundruð pund fyrir svona Bondbíl í góðu standi.
Verði þeim að góðu

Samfylkingarkonan Margrét Kristmannsdóttir, formaður Samtaka verslunar og þjónustu, æsir sig yfir því að reynt skuli að hreinsa út úr bönkum og fjármálastofnum fólk sem var viðriðið hrunið.

Þetta gerði hún í blaðagrein í morgun og í viðtali við Stöð 2 í kvöld.

Þetta er einkennilegur málflutningur.

Bankarnir þurfa að minnka verulega frá því sem nú er. Störfum þar fækkar mikið. Erlendir kröfuhafar eignast Íslandsbanka og Kaupþing; það er spurning hvort yfirleitt verður ástæða til að starfrækja Landsbankann í framtíðinni. Nafn hans er allavega gerónýtt.

Kannski er ekki annað að gera við Landsbankann en hið sama og Rómverjar gerðu við Karþagó eftir þriðja Púnverjastríðið: Plægja upp jörðina þar sem hann var og strá salti í plógförin.

Framtíð Íslands liggur örugglega ekki í fjármálaþjónustu. Hver vill kaupa fjármálaþjónustu af Íslendingum?

En Margrét hefur áhyggjur af fólkinu sem starfaði í bönkunum. Gott og vel.

Auðvitað hefur maður ekki neitt upp á almenna starfsmenn bankanna að klaga, konurnar í gjaldkerastúkunum bera ekki ábyrgð. En hinir eiginlegu hrunsmenn eru víða við störf ennþá Aðrir yfirgáfu pósta sína alltof seint eftir hrunið – í skilanefndunum eru meira að segja menn sem eru nátengdir skuldakóngum útrásarinnar.

Margrét hefur áhyggjur af því að þetta fólk fari úr landi. Hún óttast að ómetanleg þekking týnist.

Vilhjálmur Bjarnason svaraði henni ágætlega í fréttum:

„Ef það vill fara til útlanda og byggja upp viðskiptalíf með sama hætti og það gerði hér, þá segi ég bara, verði þeim að góðu.“
Frestun

Það þarf svör við tveimur spurningum:

Er ástæðan fyrir frestun á láni Alþjóðagjaldeyrissjóðsins örugglega Icesave?

Hvaða áhrif hefur þessi frestun?

Ekkert röfl, bara kalt mat.
Krónan fellur enn

Lesandi síðunnar sendi þetta bréf, á deginum þegar evran fór í 182 krónur:

- - -

Hefur þú fylgst með krónunni síðustu daga? Hún sýnist vera í frjálsu falli.

Á sínum tíma var sagt að nauðsynlegt væri að rekja DO og fá „fagmann“ í starfið. Norðmaðurinn var ráðinn og hann sagði það allgjört forgangsverkefni sitt og sérstakt áherslumál að vinna að því að styrkja krónuna.

Síðan þá hefur hún fallið um minnst 20%.

Stuðningsmenn þess að Ísland sækti um aðild að ESB héldu því mjög á lofti að umsóknin ein myndi hafa jákvæð áhrif og m.a. reynast fallin til að auka trú manna á íslensku efnahags- og fjármálalífi. Þar með myndi gengi krónunnar styrkjast.

Þetta hefur augljóslega ekki gengið eftir.

Það vekur furðu mína að fjölmiðlar skuli ekki tala við seðlabankastjórann, rifja upp ummæli hans, og spyrja hann hvernig honum þyki hafa tekist til.

Hvers vegna eru ráðamenn þjóðarinnar og talsmenn ESB-aðildar í ríkisstjórn og á þingi ekki spurðir hverju þetta sæti?

Sjálfur teldi ég einna áhugaverðast að heyra sjónarmið norska seðlabankastjórans sem lýst yfir því þegar hann tók við embætti að helsta verkefni sitt yrði að styrkja krónuna.

Hvernig skyldi honum þykja hafa til tekist nú þegar líður að því að hann hverfi úr embætti?

Ætli forsætisráðherra og helstu gosar Samfylkingarinnar séu sama sinnis?

Þetta vekur a.m.k mikla furðu mína.
Stóriðjusinna blöskrar

Friðrik Hansen Guðmundsson verkfræðingur skrifar og segir að sér – hörðum stóriðjusinna – blöskri framferði álfyrirtækjanna á Íslandi.

„Mér, hörðum virkjunar- og stóriðjusinna, blöskrar. Hvurslags aulaháttur er þetta?

Ég sé ekki nema eina leið út úr þessu. Það má ekki halda áfram að reka þessi orkufyrirtæki á núllinu eða með tapi. Það gengur ekki upp! Það verður að gera þá lámarks arðsemiskröfu að þau skili 5% til 10% hagnaði á ári. það er ljóst að því markmiði er ekki hægt að ná með óbreyttum samningum við álfyrirtækin.
Hertar reglur um fjármálastarfsemi

Það er langt þangað til Íslendingar fara í nýtt bankaævintýri. Líklega á starfsfólki í bönkum eftir að fækka talsvert frá því sem nú er – kannski nær landið líka einhvern tíma að tengjast betur erlendum bankastofnunum? Það er óskandi.

Á forsíðu Morgunblaðsins í dag er fjallað um framtíðarregluverk fjármálakerfisins, Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra nefnir nokkur atriði sem þarf að skoða sérstaklega í því sambandi:

Lánveitingar til tengdra aðila, ekki síst eigenda fjármálafyrirtækja.

Lán sem eru veitt engöngu gegn veði í hlutabréfum.

Kaupréttir og bónusar sem geta leitt til of mikillar áhættu.

Lán í erlendri mynt til innlendra aðila sem hafa hvorki tekjur né eignir í erlendri mynt.

Í greininni bætir Steingrímur J. Sigfússon svo við nauðsyn á gegnsæi, og aðskilnaði fjárfestingarbanka frá viðskiptabönkum.

Dæmin sanna að reglurnar hér á Íslandi þurfa að vera grjóharðar og eftirfylgnin líka. Í gær kom í ljós að Landsbankinn hafði lánað Björgólfi Thor Björgólfssyni 43 milljarða króna og stjórn bankans réttlætt það með því að hann væri ekki tengdur bankanum!

Í gær birti ég líka ákvörðun Fjármálaeftirlits vegna kaupa Samsonar á Landsbankanum frá árinu 2003. Ekki verður betur séð en að mörg atriði í sem þar komu fram hafi verið þverbrotin. Líklega var þetta plagg bara málamyndagjörningur, engum datt í hug að taka mark á því.

Í þessu landi þar sem klíkur eru allsráðandi þarf líka að beita öllum tiltækum ráðum til að koma í veg fyrir krosseignarhald. Það þarf öflugt fjármálaeftirlit, sem gefur ekki bara út álit heldur fylgir málum eftir af festu. Og sökum þess að fjármagnið er alþjóðlegt þarf að hafa alvöru samstarf við fjármálaeftirlit annarra þjóða.

Reyndar má nefna í því sambandi að innan Evrópusambandsins eru uppi tillögur um samevrópskt fjármálaeftirlit og hertar reglur um fjármálastarfsemi. Frakkar hafa verið ákafir talsmenn þessa.

Þeir sem standa hvað mest á móti eru Bretar með sinn fjármálamarkað sem hefur ýmis einkenni skattaskjóla – enda er London full af illa fengnu fé frá Rússlandi, Arabalöndum, jú, og kannski Íslandi líka.
Upp í skuldirnar

Kaup Gaums, félags í eigu Jóns Ásgeirs, á skíðaskála í eigu Baugs, félags í eigu Jóns Ásgeirs, voru fjármögnuð af Glitni, banka í eigu Jóns Ásgeirs.

Á þeim tíma skulduðu félög Jóns Ásgeirs og félög tengd honum Glitni tugi milljarða króna.

Fyrir utan peningamarkaðssjóðina sem þeir fengu að vaða í eins og enginn væri morgundagurinn.

Maður spyr enn og aftur: Hvenær verða matvörubúðir og aðrar verslanir þessara manna teknar upp í skuldir?

Þær voru einmitt seldar milli félaga Jóns Ásgeirs með svipuðum hætti.

Hér er svo ábending sem barst í morgun, um bann við að stunda viðskipti sem er lagt á fjárglæframenn í Svíþjóð og getur gilt frá þremur og upp í tíu ár:

„ Näringsförbudet innebär att du inte får driva näringsverksamhet. Du får vidare inte vara t.ex. bolagsman i handelsbolag, ledamot i ett aktiebolags styrelse eller teckna firman i något bolag. Du får heller inte arbeta i någon närståendes verksamhet. Näringsförbud kan åläggas för en tid mellan tre och tio år.“
Íslenskt útsölurafmagn

Viðhorfið hefur alltaf verið að finna einhverja útlendinga sem upp á náð og miskunn væru til í að nota rafmagnið okkar.

Líkt og við værum bónbjargarmenn sem helst enginn vildi eiga viðskipti við – nema við legðumst alveg flöt.

Einn angi málsins er auðvitað sá að erlendar fjárfestingar á Íslandi hafa almennt verið mjög óaðlaðandi, aðallega vegna mjög óstöðugs efnahagslífs og gjaldmiðils sem er sveiflast án afláts. Það kemur til dæmis í ljós eftir hrunið að útlendingar fjárfestu varla krónu á íslenska hlutabréfamarkaðnum.

Nú er heimurinn að sigla inn í tíma þegar orka verður óhemju verðmæt og mikilvæg.

Og þá ættum við að hætta að selja rafmagnið okkar á gjafvirði.
Samson í lestarstöð tækifæranna

Hér er merkileg skýrsla, mat Fjármálaeftirlitsins á því hvort Samson, félag Björgólfsfeðga, væri hæft til að vera eigandi Landsbankans. Þessi „ákvörðun“ FME er frá því 3. febrúar, löngu eftir að Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson höfðu ákveðið hverjir yrðu kaupendur Landsbankans – það hefði verið tilkynnt um haustið 2002.

En Fjármálaeftirlitið þurfti formsins vegna að samþykkja kaupendurna.

Þarna eru nokkur atriði sem eru athyglisverð.

Það er talað um fjárhagslegan styrkleika kaupendanna.

Það segir að ekki standi til að taka lán hjá LÍ eða tengdum félögum. (Síðar fannst vitaskuld frábær leið framhjá þessu með „gagnkvæmri“ lánafyrirgreiðslu þeirra tveggja hópa sem keyptu ríkisbankana tvo á sama tíma!)

Og síðast en ekki síst, eitt veigamesta atriðið (bls. 8):

„ Þá hefur Samson lýst því yfir að ekki séu áform um neinar breytingar á verkefnum Landsbankans, né breytingar á markmiðum bankans um eiginfjárhlutfall eða útlánavöxt.“

Svo er þarna fjallað um Ingimar Ingimarsson, viðskiptafélagann sem ásakaði Björgólfa um svik á bruggaraárunum í Sankti Pétursborg. En við skulum ekki fara út í það.

Ákvörðun Fjármálaeftirlitsins er hér.

akvordun.pdf

Í framhaldi er af þessu er hér hrikalega skemmtilegt viðtal við Björgólf yngri frá ágúst 2006, þá gerði Mogginn heilt aukablað um hann. Um þetta er fjallað í vefritinu Nei.

Tvö sítöt:

“ Með því að fara fram á kjölfestuhlut vorum við að kalla eftir ábyrgð. En vandi fylgir vegsemd hverri. Ég sé ekki betur en að með einkar góðum og öruggum rekstri bankans höfum við staðið undir þeirri ábyrgð. Rétt er að benda á að í nýlegri umsögn greiningardeildar alþjóðlega bankans Morgan Stanley er það talið Landsbankanum mjög til framdráttar að hafa okkur eins sterka inni í bankanum og raun ber vitni. Mér finnst það segja allt sem segja þarf og undirstrika að við höfðum rétt fyrir okkur.”

Og:

„ Einhvern tíma talaði Björgólfur Thor Björgólfsson um að hann vildi að umhverfi sitt væri eins og lestarstöð tækifæranna. Þegar það er borið undir hann, þá dettur honum annað í hug – flugmóðurskip. Sem skýrist ef til vill af því að sjóndeildarhringurinn hefur stækkað. “Það er á stöðugri siglingu og dílar koma og fara,” segir hann.

Ef til vill nær líkingin yfir bílaelfurnar tvær á Park Lane við höfuðstöðvar Novators í London. Þannig vill Björgólfur Thor haga viðskiptum sínum: “Ég vil vera aðlaðandi fyrir óskilgreindu umhverfi þannig að tækifæri berist, hafa öflugt teymi til að greina þau og vinna úr þeim og fara síðan sjálfur inn með fjármögnunina. Ég vil skoða tækifæri alla daga.”
Borgar hann?

Þá hef ég óskað eftir því við lögmann minn að hann kanni stöðu mína í því flóði skipulagðs óhróðurs, véfrétta og lyga sem vef- og fjölmiðlar á Íslandi hafa tekið að sér að dreifa um mig og fyrirtæki mín. Ég tel þetta mál vera grafalvarlegt og mun ég sækja rétt minn eins fast og hægt er.

Björgólfur yngri vill rétta við mannorðið. Með aðstoð lögmanna. Nú má vera að Stöð 2 hafi flutt frétt af honum sem var ekki allskostar rétt. Það er ekki gott. En ég skil ofangreind orð sem svo að hann ætli að ganga á hólm við fréttaflutning af sjálfum sér – hinn skipulega óhróður.

Það er dálítið stórt orð, þegar fjölmiðlar eru í raun ekki að gera annað en að reyna að greiða úr flækjunum og myrkrinu sem þessir menn skilja eftir sig.

En þýðir þetta að hann ætlar að borga Icesave?

Einu sinni sagði Björgólfur í viðtali að af öllum hlutum væri virðingin sér miklvægust í lifinu.

Fyrir utan annað tjón sem hann og faðir hans, þessir skaðræðismenn, hafa valdið. Þeir fengu Landsbankann, elsta og virðulegasta banka Íslands, nánast gefins og tókst að gjöreyðileggja hann á aðeins fimm árum.

Björgólfur hlýtur að skilja að annars er hann persona non grata um alla framtíð á Íslandi.

Fyrirlitinn og forsmáður af öllum.

Maðurinn sem lét íslensk börn borga skuldirnar sínar.

Fer ekki annars að vera kominn tími á að rannsaka Icesave sem fjársvikamál?

( Strax 8. október skrifaði ég – og ég man að mörgum þótti það skrítið – að eina leið manna eins og Björgólfs væri að selja eigur sínar og koma með þær heim. Þarna stóð ennfremur:

„Hinn valkosturinn er að þeir geti aldrei látið sjá sig framar á Íslandi. Og þá verða að koma til dómsmál þar sem þeir verða miskunnarlaust sóttir til saka.

Þetta Icesave mál er annars það ljótasta sem maður hefur séð. Hvernig gátu eftirlitsstofnanir á Íslandi og Seðlabankinn samþykkt þetta?

Fólkið lagði inn peningana sína vegna þess að þarna yrði það óhult fyrir húsnæðispappírunum frá Bandaríkjunum sem voru eitraðir. En áttaði sig ekki á því að Ísland var í raun gjaldþrota.

Nígería hvað?„)
Skallapopp

Kári: Hvað eru þeir í Oasis gamlir?

Mamma hans: Þeir eru svona á mínum aldri.

Kári: En ég hélt að allir tónlistarmenn væru allavega sextugir.

Mamma hans: Nei, elskan mín, bara tónlistarmennirnir sem pabbi þinn hlustar á.
Psýkópatar

Stefán Snævarr veltir því fyrir sér hvort psýkópatar hafi tekið völdin á Íslandi síðustu ár.

Stefán segir endursegir einkenni psýkópata með svofelldum hætti:

„Psýkópatar séu belgfullir af valdagirni en kunni að leyna því enda einkar snjallir að villa á sér heimildir. Þeir séu ævinlega skrefi á undan venjulegu fólki. Þeir kunni á venjulega manninn en hann ekki á þá.

Mín spurning er: Getur verið að pólitík og viðskiptalíf á Íslandi hafi verið tekin yfir af psýkópötum á undanförnum árum? Ekki verður séð að útrásarherrarnir hafi nokkuð sem minni á samviskubit og það sama má segja um ýmsa þá sem vaðið hafa uppi í stjórnmálalífi landsins.“
Obama og sjúkratryggingarnar

Í flestum löndum Evrópu ríkir samstaða um að það sé best fyrir samfélagið að allir njóti heilsugæslu, burtséð frá efnahag.

Maður sér ekki hægri flokka sem eru á móti þessu. Ekki Sjálfstæðisflokkinn á Íslandi, og ekki Íhaldsflokkinn í Bretlandi. Hann vill verja NHS, breska heilbrigðiskerfið, sem á sínum tíma var stofnað af Verkamannaflokknum.

Í Bandaríkjunum er þessu öfugt farið. Þar eru ofstækisfullir hægri menn og leiguþý stórfyrirtækja sem vilja fyrir alla muni koma í veg fyrir að fátækt fólk fái læknisþjónustu eins og það þarf.

Það er sagt að í Bandaríkjunum séu 50 milljónir manna sem njóta ekki sjúkratrygginga. Það þýðir að aðgangur þeirra að læknisþjónustu er mjög takmarkaður. Mikill fjöldi fólks lendir í því að veikjast og þar með er kippt undan því fótunum; það er eins og það falli niður um dimma holu í samfélaginu. Fólk sem missir vinnuna getur lent í þessu sama; að standa uppi án trygginga.

Frá evrópskum sjónarhóli er þetta óskiljanleg harðneskja. Og líka frá sjónarhóli Kanadamanna sem búa norðan við landamærin.

Nú er Obama forseti að reyna að koma á lögum sem breyta þessu, lögum um almennar sjúkratryggingar.

En þá ber svo við að þingmenn berjast gegn þessu með kjafti og klóm. Flestir eru úr hinum einkennilega flokki Repúblikana sem ávallt telur sér skylt að gæta hagsmuna hinna ríku á kostnað fátæks fólk. Þar eru líka menn sem telja það beinlínis guðlegan vilja að sumir séu fæddir til ríkidæmis og allsnægta, en aðrir til örbirgðar.

En andstöðuna má líka finna í flokki forsetans sjálfs, Demókrataflokknum. Þrýstingurinn frá sérhagsmunahópum sem eiga hagsmuna að gæta að kerfið breytist ekki er ógurlegur – og þeir eiga líka nægt fjármagn til að vinna vondum málstað sínum fylgi.

Því er borið við að þetta sé of kostnaðarsamt. Það eru léleg rök í landi þar sem endalaust er verið að veita ríku fólki skattaívilnanir – fyrir utan að bandaríska heilbrigðiskerfið er nú þegar hið dýrasta og óhagkvæmasta í heiminum.

Það væri meiriháttar harmleikur ef lög um almennar heilsutryggingar næðu ekki fram að ganga – sumir halda því jafnvel fram að það yrði eins og rothögg fyrir forsetaferil Obamas og vonirnar sem hann hefur vakið.
Bíræfnir náungar

Ég veit ekki hvað á að kalla það þegar Bjarni Ármannsson, Lárus Welding og Einar Sveinsson flýja með milljónirnar sínar úr Glitni rétt fyrir hrun.

Þeir höfðu allavega upplýsingar sem aðrir viðskiptavinir bankans höfðu ekki. Þeir vissu að það var komið að leikslokum. Gátu náð út peningunum sínum í tæka tíð.

Þegar almennir viðskiptavinir urðu áskynja um að eitthvað væri að reyndu þeir unnvörpum að ná sambandi við Glitni til að forða sparifé sínu.

Ég veit til dæmis um fólk sem fékk loforð fyrir því á föstudegi að peniningar í sjóði yrðu færðir yfir helgi, þeir yrðu komnir á venjulegan innlánsreikning á mánudegi. Það var tekið fram að símtalið væri hljóðritað.

En svo gerðist ekki neitt.

Þessi sjóður nefnist Sjóður 1, og nú býðst viðkomandi að fá 30 prósent af sjóðnum útborgað – en þá er til þess að líta að hann hefur verið færður niður um helming. Það voru nefnilega bara sumir sjóðir sem voru lagaðir, ekki allir.

En auðvitað sagði bankinn honum að þetta væri hundrað prósent örugg ávöxtun.

Svo er náttúrlega makalaust með bankastjórann Welding. Hann var í viðtali í Silfri Egils rétt fyrir hrun og sagði þá að allt væri í lagi með bankann, hann væri öruggur.

Svo virðist hann sjálfur hafa tekið aurana sína út.

En farið síðan í Seðlabankann til að leita eftir peningum frá skattborgurum til að bjarga bankanum.

Eigum við að segja að þetta sé bíræfið?

Einar var fyrrverandi stjórnarformaður bankans og Bjarni var fyrrverandi bankastjóri. Hvaðan fengu þeir upplýsingar um að ástandið væri svo slæmt að þeir þyrftu að taka út peningana sína?

Áttu þeir að hafa aðgang að slíkum upplýsingum?
Hrollvekjandi

Lára Hanna tekur saman brot af eigin orðum útrásarvíkinganna þegar þeir voru að afsaka sig á tíma hrunsins.

Það er holur hljómur í orðum þeirra nú þremur ársfjórðungum síðar.

Sérstaklega er annarlegt að hlýða á viðtal kúlulánaþegans Björns Inga við Sigurð Einarsson kaupþingsmógúl.
Snöggur fjármagnsflótti

Það gengu sögur um það á dögum hrunsins að bankastjórnendur og bankaeigendur væru mjög uppteknir.

Á þeim tíma voru þeir hræddir, það var ekki fyrr en seinna að þeir föttuðu að þeir þyrftu ekki mikið að óttast.

Að ríkisstjórnin væri sem lömuð og yfirvöld á Íslandi ætluðu ekki sýna neitt nema linkind.

En þessa daga var sagt að unnið unnið væri dag og nótt við tvö verkefni:

Að eyða gögnum og að koma peningum undan.

Það er greinilegt að hið síðarnefnda á við rök að styðjast, sbr. þessa frétt Stöðvar 2 og þessa frétt RÚV.

Nú spyr maður:

Er hægt að ná þessum peningum aftur úr skattaskjólunum?

Eða eru útrásarmennirnir kannski tilbúnir að koma með þá aftur – og reyna þannig að ná sáttum við þjóð sína?
Tvær fréttir um skuldir fjárglæfrafélaga

Hér er frétt um skuldir Baugs við Landsbankann. Samkvæmt fréttinni skulda Baugsfélög Landsbankanum og Kaupþingi 100 milljarða króna.

Maður spyr enn og aftur: Hvenær verða Bónusbúðirnar, Hagkaup og 10/11 teknar upp í þessar skuldir?

Svo er hér önnur frétt um annað útrásarafyrirtæki, Exista.

Þar segir að skilanefnd Landsbankans ætli að gjaldfella 27 milljarða skuld Exista.

Þýðir það ekki örugglega endalok þessa dæmalausa fjárglæfrafélags?
Óskiljanlegt aðgerðaleysi

Gunnar Andersen, hinn nýi forstjóri Fjármálaeftirlitsins, segir í viðtali við Morgunblaðið að hrunið á Íslandi hafi verið nær óumflýjanlegt.

Ásgeir Jónsson, forstöðumaður greiningardeildar Kaupþings, hefur litið yfir farinn veg, skrifar bók og kemst að þeirri niðurstöðu að íslensku bankanr hafi verið svo gott sem dauðadæmdir í lok árs 2007.

Stóra spurningin er af hverju stjórnvöld á Íslandi gerðu ekki neitt, og ekki Seðlabankinn og ekki Fjármálaeftirlitið?

Hvað var þetta fólk að hugsa?