arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Uppáhalds Evróvisjónlag

Þeir í Fréttablaðinu voru að spyrja fólk um uppáhalds Evróvisjónlagið.

Ég ætla að vera með.

Þetta lag er framlag Frakklands frá 1991. Tapaði naumlega fyrir hryllilegu geldpoppi frá hinni sænsku Carolu, fékk raunar jafnmörg stig.

Söngkonan heitir Amina Annabi, er ættuð frá Túnis, kom hingað til Íslands skömmu síðar og hélt fína tónleika. Svo var haldið partí, hún var ótrúlega skemmtileg og flott. Þetta var þegar snillingurinn Jacques Mer var sendiherra Frakklands, einlægur Íslandsvinur – og samskipti landanna með miklum blóma.

Vinur minn einn varð skelfilega ástfanginn af henni, svo mjög að ég held það hafi riðlað allri tilveru hans.

Hún lék líka í kvikmyndum, meðal annars í mynd eftir Bertolucci sem nefnist The Sheltering Sky.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=_LGyYmsAkpM]

Og hér er Amina að syngja með snillingnum Goran Bregovic.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=3ysOkiS3_tU]

Ég veit ekki hvað hefur orðið af Aminu. Evróvisjón er ekki alltaf leið til mikils frama. Ég man til dæmis eftir Írum sem unnu eitt árið með nauðaómerkilegt lag. Voru svo mættir til að skemmta á Píanóbarnum sáluga í Hafnarstræti rúmu ári síðar.
Ann Pettifor skrifar um Ísland

Ann Pettifor, sem var gestur í Silfrinu á sunnudaginn, skrifar um Íslandsheimsókn sína á vefinn Debtonation.

Eins og í þættinum gagnrýnir hún harkalega hagfræðinga sem gáfu íslenska hagkerfinu heilbrigðisvottorð stuttu fyrir hrun.

Í þættinum notaði hún reyndar orðið „glæpsamlegt“ um þetta.

Annars segir hún meðal annars þetta, um skudasúpuna, orðstír þjóðarinnar og verðtrygginguna:

„ Which is why it was sad to see proud, independent and innocent sheep farmers, fishermen and workers lose their independence to creditors. One complained that Icelanders could handle the severity of financial losses. However, what is unbearable to the Icelandic ‘soul is the damage inflicted on their nations reputation by a small group of bankers – cheered on by internationally-renowned, neo-liberal economists.

I learned a lot. The one fact that angered me most is that Icelanders that took out loans with domestic banks have had those loans ‘indexed to inflation – by law it appears. Clearly, Iceland was another bank-owned-state, governed in the interests of creditors. If their new government is to represent the interests of the Icelandic people, and not just those of creditors, then legally-binding indexing must be repealed.“

Greinin í heild sinni er hérna.
Þrjár fréttir á blaðsíðu 26

Það er ekki uppörvandi að fletta Morgunblaðinu í morgun.

Á blaðsíðu 26 eru þrjár fréttir.

Um hvernig tryggingarisinn Sjóvá breyttist í fjárfestingarfélag – með gengdarlausum lántökum. Mál Sjóvár er til rannsóknar hjá FME – það er að staðfestast sem orðrómur hefur verið um, að eigendur Sjóvár hafi gengið í sjóði félagsins og látið lélegar fasteignir erlendis á móti.

Næsta frétt fjallar um Bakkavör sem getur ekki borgað af skuldabréfum sínum. Enn rifjast upp hinir ótrúlega flóknu – og að sumu leyti hrollvekjandi – fjármálagjörningar bræðranna Lýðs og Ágústs Guðmundssona.

Og svo er það fall fjárfestingafélagsins Saxbygg sem nú „fleytir Smáralind í faðm ríkisins“ eins og það er orðað í blaðinu. Var Smáralindinni kannski alltaf ofaukið?
Evróvisjón og gleðigangan í Moskvu

Hommar og lesbíur í gleðigöngu í Moskvu sæta handtökum og árásum frá lögreglu – og líklega barsmíðum bak við lukta dyr.

Nú er lag fyrir þátttakendur í Evróvisjón að láta til sín taka.

Gætu til dæmis staðið þegjandi á sviðinu.
Trú og pólitík

Það er alveg rétt hjá Þór Saari.

Það er algjör óþarfi að blanda guði inn í þinghaldið.

Þetta eru svið sem eiga ekki að blandast saman í stjórnmálum, hið veraldlega og hið trúarlega.

Hvorki á Íslandi né í Íran.

Annars fékk ég bréf frá sjálfstæðismanni í dag sem skipti formönnum nefnda úr stjórnarliðinu í tvennt.

Reynslulaust hugsjónafólk og óábyrgt hugsjónafólk.

Hann taldi að af þessu stafaði nokkur hætta, að þingnefndir yrðu brátt óstarfhæfar vegna þessa.

Það má svosem vel vera.

Kannski er best að halda bara áfram að veðja á karríeristana og framapotarana – við getum verið viss um að þeir synda bara með straumunum?
Helmingslækkun húsnæðis

Úr Morgunkorni Íslandsbanka.

Eða eins og góður maður orðaði það:

Það verður gaman fyrir fólk að borga af húsnæði sem hvíla á 40 milljónir, var eitt sinn 30 milljón króna virði en er komin niður í 20 milljónir.

Hvernig ætli lánalenging upp í sjötíu ár muni gagnast þessu fólki – og afkomendum þess?
Kom að því

Þá er ríkið búið að eignast Smáralind.
Forstjóri FME um hrunið

Gunnar Andersen, hinn nýi forstjóri Fjármálaeftirlitsins, flutti ræðu í gær á fundi hjá Samtökum fjámálafyrirtækja. Þetta hefur vakið furðu litla athygli satt að segja.

Úrdrátt úr ræðu Gunnars má finna á vef Samtaka fjármálafyrirtækja og þar er líka hlekkur á ræðuna í heild sinni. Þetta kemur meðal annars fram í úrdrættinum:

- - -

„Gunnar Þ. Andersen rakti það sem aflaga fór síðustu ár og hvernig vaxtamunur milli Íslands og annarra ríkja var drifkraftur í innsogi erlends fjármagns til Íslands, sem aftur hafi skapað mikil vandamál. Þá gagnrýndi hann vinnubrögð við einkavæðingu ríkisbankanna og þá áhættusækni sem tíðkaðist í íslenskum fjármálageira síðari ár. Þetta hafi síðan leitt af sér að mörg fyrirtæki í atvinnulífinu hafi skuldsett sig um efni fram og farið út í alls konar fjármálagerninga sem þau höfðu ekki þekkingu á. Allir hafi spilað með. Jafnvel lífeyrissjóðir hafi farið út í skuldsett eignakaup, því meiri áhætta því meiri ávöxtun, og hinn almenni Íslendingur hafi farið að veðja með því að taka húsnæðis- og bílalán í erlendri mynt. Þá hafi lausafjáráhætta verið mikil hjá flestum íslenskum fjármálafyrirtækjum. Síðast en ekki síst hafi íslenska viðskiptalíkanið skort skýra stefnu, sem yfirleitt sé ávísun á að illa fari að lokum. Stærra er betra hafi þannig verið útgansgpunktur. Efnahagsreikningar bankanna hafi verið uppblásnir, með yfirverðlögðum eignum og áhættumeiri lánum en uppgjör greindu frá. Fyrir Fjármálaeftirlitið hafi verið algerlega ómögulegt að hafa eftirlit með markaði sem óx jafn hratt og íslensku bankarnir.

Frá upphafi árs 2008 til dagsins í dag hefði FME framkvæmt 50 vettvangsrannsóknir hjá eftirlitsskyldum aðilum, sem væru í heild 119 í dag. Í kjölfar hruns bankanna hefði álag á starfsfólk FME aukist gríðarlega og sem dæmi hafi heildar vinnustundir starfsmanna í október verið 125% fleiri en í upphafi árs. Í rannsóknum í tengslum við hrunið hafi m.a. sérstaklega verið horft til millifærslu fjármuna milli landa, breytinga á skilmálum lána, verðbréfa og afleiða, tilfærslna eigna fjárfestingarsjóða og tilfærslna annarra rekstrareigna. FME sé nú komið með í hendurnar ítarlegar skýrslur í þessum efnum hvað varðar stærstu bankana og eigi von á sambærilegum skýrslum um mitt ár hvað varðar þrjú önnur fjármálafyrirtæki. Innihald fyrrgreindra skýrslna hafi veitt FME megnið af upplýsingunum sem nýtast til frekari rannsókna tengdum bankahruninu. Endanlegt markmið sé að koma málum sem varða möguleg afbrot í ferli hjá sérstökum saksóknara. Tíu slík mál hafi nú þegar verið afhent honum og fimm til viðbótar væntanleg í náinni framtíð. Hvað nýju bankana varðar stefni FME að því að gefa þeim„heilbrigðisvottorð“ í næsta mánuði, á grunni úttekta Deloitte og Oliver Wyman.“
Stjórnarandstaða?

Erla Ósk varaþingmaður kvartar undan því að Borgarahreyfingin geri samning við ríkisstjórnarflokkana um kjör í nefndum. Þannig nær hreyfingin fleiri mönnum í nefndir en ella.

Erla segir að með þessu veiki Borgarahreyfingin áhrif stjórnarandstöðunnar í þingnefndum.

En á Borgarahreyfingin einhverja frekari samleið með Sjálfstæðisflokki og Framsókn en ríkisstjórnarflokkunum?

Er hún á sama báti og til dæmis Birgir Ármannsson – bara af því hún situr með honum í „stjórnarandstöðu“?

Á Borgarahreyfingin ekki að spila frítt í þinginu, taka afstöðu einungis eftir málefnum?

Það mun varla neinn telja það svik heldu þótt hinn smái þingflokkur hreyfingarinnar klofni í ýmsum málum, það er ekkert sem knýr þau til að taka undanbragðalaust sameiginlega afstöðu.
Skrítnir útreikningar

Samkvæmt frétt í Morgnblaðinu í dag mat Seðlabankinn á vormánuðum síðasta ár að tap vegna falls bankanna gæti numið um 400-500 milljörðum króna. Þar af yrði tap af glötuðum hagvexti upp undir 256 milljaðar króna.

Eitthvað er þetta skrítið – og ákvarðanir Seðlabankans orka kannski nokkuð tvímælis ef menn hafa unnið eftir þessum tölum.

Í fréttinni kemur fram að bara eiginfjárframlag inn í Seðlabankann var 270 milljarðar.

Ekki það að bönkunum yrði bjargað, þeir voru jafn dauðadæmdir hvort eð er.
Borgarahreyfingin byrjar vel

Borgaraheyfingin er kosin á þing sem andkerfisflokkur, gegn samtryggingu fjórflokksins, gegn gamla sýsteminu.

Og það verður að segja að þau byrja ágætlega.

Þór Saari gefur Bjarna Ben þarfa ádepu um hlutverk þings og ríkisstjórna.

Birgitta Jónsdóttir ljóstrar upp um fáránlegar umræður um hvort Framsóknarflokkurinn „eigi“ herbergi í þinghúsinu.

Og svo ætla þrjú úr þingflokknum ekki að mæta í messuna við upphaf þings í dag.

Er það ekki nákvæmlega svona sem flokkurinn á að starfa, vera frjáls og engum háður – líkt og skæruliðar í þinginu?
Bankagjaldþroti í október spáð sjö mánuðum fyrr

Hún er merkileg fréttin í Mogganum um erlenda kreppusérfræðinginn Andrew Gracie sem Seðlabankinn fékk til að skoða hugsanlegt fall Glitnis.

Þetta var semsagt talinn raunverulegur möguleiki í kerfinu svo snemma sem í febrúar á síðasta ári, svo raunverulegur að menn voru farnir að funda um þetta.

Það er kemur fram að ráðuneytisstjórar í helstu ráðuneytum fengu þessa kynningu. Samt var lítið sem ekkert aðhafst – nema einn þeirra seldi hlutabréfin sín.

Ríkisstjórnin og bankastjórnendur virðast annars hafa veðjað á að þetta myndi reddast.
Jóhannes Björn í Silfrinu

Meðal gesta í Silfri Egils á sunnudaginn verður Jóhannes Björn. Hann hyggur á endurútgáfu frægrar bókar sinnar sem nefnist Falið vald.

Jóhannes, sem er búsettur í Bandaríkjunum, hefur áður verið gestur í Silfrinu og hafa viðtöl mín við hann vakið mikla athygli.
Lofgjörð um íslensku leiðina, ár 2007

Hér er dásamleg grein frá 9. ágúst 2007.

Hún ber yfirskriftina:

Icelands Flat Tax and Other Supply-Side Reforms Boost Growth, Generate Significant Laffer Curve Effects

Greinin er skrifuð af dr. Hannesi H. Gissurarsyni við Háskóla Íslands og dr. Daniel Mitchell við Katóstofnunina.

Þetta eru svokölluð lykilatriði í greininni (takið eftir því sem segir um eign á fiskistofnum í fjórðu grein).

Key Observations:

Iceland is now the worlds fifth-richest nation according to both the International Monetary Fund and the Organisation for Economic Cooperation and Development.

Iceland now ranks as the worlds 9th freest economy according to Economic Freedom of the World and the 15th freest economy according to the Index of Economic Freedom.

Lower tax rates have generated a supply-side feedback effect. The government is collecting substantially more corporate tax revenue with a rate of 18 percent instead of 50 percent. Revenues from the 10 percent tax on capital income also have been robust.

Iceland has implemented sweeping economic reforms. In addition to tax reform, the island nation has implemented personal retirement accounts, created property rights for fisheries, and privatized numerous state-owned industries.
Tryggvi og bindisskyldan

Tryggvi Þór Herbertsson er ekki hrifinn af því að þingmenn þurfi ekki lengur að ganga með bindi.

Mér þykir þetta allt í lagi.

En ef Tryggvi mætir í gallanum sem hann var í þegar hann var hljóðmaður hjá Bubba og Greifunum, ja, þá má vera að ég skipti um skoðun.
Breska þingið í forinni

Dálkahöfundurinn hvassyrti, Simon Heffer, skrifar í Daily Telegraph að breska þingið hafi aldrei sokkið dýpra.

Það þurfi anda Olivers Cromwell til að hífa það upp úr drullunni, annars sé kannski rétt að fara að dæmi Guy Fawkes sem á sínum tíma reyndi að kveikja í þinghúsinu.

Heffer segir að almenningur í Bretlandi vilji að þingmenn segi af sér og verði dregnir fyrir dóm.

Gordon Brown segir að allar kostnaðarkröfur þingmanna verði skoðaðar. Það fjarar enn undan þeim góða manni.

Og fyrst við erum að tala um svona mál, hvað varð aftur um umræðuna um styrkjamálin hérna heima?

Hvarf hún bara?

Ætluðu flokkarnir ekki að fara að gera þetta allt opinbert?
Talað tungum tveim

Yasser Arafat var frægur fyrir að nota eitt til heimabrúks og annað þegar hann tjáði sig við umheiminn.

Hann fór með eina rullu þegar hann talaði við fólkið á Gaza og aðra þegar hann talaði við heimspressuna.

Ég velti fyrir mér hvort eitthvað svipað sé í gangi hér.

Að sumir stjórnmálamenn – og hagsmunagæslumenn – segi eitt þegar þeir tala heima hjá sér og annað þegar allir landsmenn gætu heyrt til.

Róbert Marshall skrifar þennan pistil um orðræðuna í Vestmannaeyjum. Þarna situr grandvart fólk að maður skyldi ætla í ritstjórn blaðs sem prentar þessi ósköp:

„Fái vinstri flokkarnir til þess umboð munu þeir bæta kjör vinstri elítunnar í 101 Reykjavík. Til þess að geta það munu þeir lækka laun, hækka skatta og ríkisvæða sjávarútveginn.“
Ferskur eða fullunninn fiskur

Það er með fisk eins og flesta matvöru að við viljum hafa hana sem ferskasta.

Við viljum helst ekki að hún hafi verið geymd lengi eða krukkað hafi verið mikið í hana.

„Unnin matvara“ eru orð sem hljóma ekki vel í eyrum.

Þess vegna virka hugmyndir um að auka fullvinnslu afla hér á Íslandi einkennilega, ekki síst þegar hugsanlega stendur til að leggja á sérstakt álag til að tryggja að svo verði.

Fiskur er langverðmætastur þegar hann kemst ferskur á markað, ekki þegar er búið að frysta hann í blokk.

Við eigum að keppa að því að selja fiskinn til viðskiptavina sem borga hátt verð fyrir hann og um leið verðum við að passa að arðurinn af honum berist til landsins.

Það er alls ekki gefið í því gjaldeyriskerfi sem við lifum í núna. Freistingin að svindla á því er mikil.

Ennfremur þarf að huga að því hversu mikið af arðinum fer í að borga skuldir ofurskuldsettrar útgerðar sem sólundaði auðlindinni sem henni var afhent til nýtingar, en telst þó vera þjóðareign samkvæmt lögum.
Hverjir eiga jöklabréfin?

Friðrik H. Guðmundsson skrifar athyglisverðan pistil um jöklabréfin alræmdu sem eru eitur hér í efnahagslífinu.

Í athugasemdum við pistil hans má m.a. lesa þetta:

1) Hverjir eru 20 stærstu eigendur jöklabréfa? Svar óskast frá Seðlabanka.

2) Hverjir eru 20 stærstu útgefendur jöklabréfa? Svar óskast frá Seðlabanka.

3) Hversu mikið af jöklabréfum eiga lífeyrissjóðirnir samanlagt og hverjir eru 10 stærstu eigendurnir þar? Svar óskast frá Samtökum lífeyrissjóða.

4) Eignir bankanna í erlendum gjaldeyri eru meir en skuldbindingar. Eignir jöklabréfaeigenda eru í krónu en skuldbindingar í erlendum gjaldeyri. Er ekki unnt að skipa á þessu þannig að þrýstingurinn hverfi?

5) Hversu miklar upphæðir á mánuði fara úr landi í vaxtagreiðslur vegna jöklabréfa?

6) Er bundið í skilmála AGS hvernig fara skuli með jöklabréfin?
Búlgarska framlagið

Við fylgdumst með Evróvisión í gær.

Og ég verð að segja að ég hef aldrei séð neitt í líkingu við atriði búgarska hópsins í Star Trek/miðaldabúningunum.

Enda tók ég upp símann í fyrsta sinn frá upphafi þessarar keppni og kaus.
Bókhaldsbrellur, fjársvik og hvítflibbabrot

Fundurinn með William K. Black í Háskólanum í gær hefur fengið litla umfjöllun í fjölmiðlum. Það er miður, því margt merkilegt kom þar fram – ég tel að flestir fundarmenn geti verið sammála um það. Þekking hans á bókhaldsbrellum, fjársvikum og hvítflibbabrotum er óviðjafnanleg, fyrir utan að maðurinn er skarpur og skemmtilegur.

Már Wolfgang Mixa hefur tekið saman nokkra punkta úr máli Blacks á bloggi sínu:

- - -

Fyrirlestur William Black í gær var afar áhugaverður. Hann telur að bókhaldskúnstir sé helsta tól fjárglæframanna við að koma fjármagni kerfisbundið frá almenningi til örfárra manna. Aðferðin er í stuttu máli þessi:

Veita fólki lán sem ólíklegt er að geti greitt þau til baka

Slík lán fylgja almennt há gjöld sem bókfærast strax sem hagnaður

Gíra starfsemina eins mikið og unnt er þannig að hver króna skapi enn meiri hagnað

Viðhalda örum vexti á meðan að hagvöxtur er jákvæður

Þetta leiðir til mikils hagnaðar og hárra bónusgreiðslna svo lengi sem veislan varir

Til að koma ofangreindu í verk þarf að skapa landslag sem gerir það að verkum að fáir fetti fingri út í vafasamar ákvarðanir. Slíkt miðar fyrst og fremst að því að draga úr eftirliti og óþægilegum spurningum. Helstu verkfærin eru:

Board of Directors – Veita stjórnum lán til kaupa bréfa í eigin fyrirtækjum – þannig eru hagsmunir þeirra orðnar beintengdar hagsmunum stjórnenda á bónustengdum launum sem miða að skammtímahagnaði og aðfinnslur á ákvörðunum ólíklegri

Inside Controls – Borga helstu aðilum stjórnendateymisins háar greiðslur með svipuðum hætti og áhrifum og gert er við stjórnarmeðlimi

External Controls – Greiða endurskoðendum veglega til að draga einnig úr þeirra gagnrýni á ársreikningum

Softly Softly – Vinna stöðugt í því að eiga góð samskipti við aðila sem stunda regluverk þannig að þeir taki síður föst tök á nauðsynlegum málum

Black telur að sterkir persónuleikar sem nánast drottna yfir fyrirtækjum sé sterkt viðvörunarmerki um ofangreinda stjórnunarhætti. Í umræðum kom fram að Black gefur lítið fyrir stress test í sjálfu sér, en FME hefur verið gagnrýnt fyrir jákvætt mat á slíku rétt fyrir bankahrun. Slík próf eru í raun gagnslaus án rökvísrar greiningar.

Hann tók fram að hann hefði ekki kynnt sér málefni Íslands til hlítar en sýnist við fyrstu sýn að munstrið varðandi stýrð fjársvik samsvari því munstri sem hann hefur áður séð annars staðar. Helsti lærdómurinn sé að koma auga á ofangreindar upptalningar og halda þeim í skefjum.
Bretland í siðferðiskreppu

Eins og horfir við kjósendum í Bretlandi litur þingið í Westminster út eins og einkaklúbbur eða félag um sameiginlega hagsmuni.

Stjórnmálamenn úr öllum flokkum hafa sameinast um að leggjast á skattgreiðendur með ótrúlega bíræfnum hætti.

Í Guardian í dag má finna þessa úttekt á endurgreiðslum vegna kostnaðar til þingmanna Íhaldsflokksins.

Þarna er kostnaður við ráðskonu og bifreið hennar, við garðyrkjustörf, snyrtingu limgerðis, þyrlupall, viðhald á sveitasetri, byggingu garðpalls, vegna hrossaskíts sem borinn var á tún og vegna sundlauga.

Fjárhæðirnar eru iðulega mjög stórar þegar allt reiknast saman – en margir þeir sem eiga í hlut eru miklir eignamenn.

Það er semsagt ekki bara viðskiptalífið í Bretlandi sem er rotið í gegn, heldur stjórnmálalífið líka.

Að Bretum sem við lítum svo mikið til – og hermum oft eftir – steðjar ekki bara efnahagsleg kreppa heldur líka siðferðileg kreppa eftir stjórnlausa græðgisvæðingu undanfarinna áratuga.

Forsíðan á nýjasta hefti Economist. Það er af sem áður var þegar Bretar horfðu hofmóðugir yfir til meginlandsins vegna þess að þjóðirnar þar höfðu ekki tekið upp breska módelið.

Lítil þjóð norður í Ballarhafi leitaði hins vegar fyrirmynda þangað og gerði London um tíma að annarri höfuðborg sinni.
Ný þjóðhagsspá

Fjármálaráðuneytið var að birta þjóðhagsspá fyrir næstu fimm árin.

Það er kannski virðingarvert að þeir séu að reyna þetta, og reyndar er tekið fram í lokin að óvissuþættirnir séu margir.

Kannski væri eins hægt að rýna í telauf eða innyfi fugla eða stjörnumerkin?

Það torveldar svona vinnu nokkuð að enginn virðist vita almennilega hver raunveruleg skuldastaða þjóðarinnar er.

Í spánni segir að skuldir hins opinbera séu 1600 milljarðar. Það er stór tala, og fer hækkandi, nemur 111 prósent af landsframleiðslu.

Verðbólgan er sögð verða 10 prósent í ár. En staðreyndin er sú að nú er sama og engin verðbólga, fremur að blasi við verðhjöðnun.

Talað er um sveigjanleika. Hann felst aðallega í því að launin lækka allsvakalega og almenningur tekur á sig gríðarlega skuldabyrði og eignabruna.

Til samanburðar er svo hægt að vísa í endurskoðaða þjóðhagsspá sem var birt 17. janúar 2008, fyrir rúmu ári.

Skemmst er frá því að segja að ekkert sem þar stóð reyndist vera rétt.
Níels um loðnuveiðar

Þetta er athyglisverð grein hjá Níelsi Ársælssyni, líkt og fleira sem hann skrifar. Um að loðnuveiðar hafi raskað jafnvæginu í lífríki sjávar og valdið því meðal annars að sjófugli fækkar og ekki veiðist hörpudiskur í Breiðafirði.
Að þramma í takt

Það væri til bóta ef hægt væri að riðla flokkslínum í fleiri málum.

Að ríkisstjórn segi þinginu ekki hvernig það á að sitja eða standa.

Því ríkisstjórnin fer með framkvæmdavald, en Alþingi löggjafarvald.

Sumir þingmenn virðast halda að þetta eigi að vera á hinn veginn.

Einar Kr. Guðfinnsson, fyrrverandi sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra, skrifar grein í Moggann í dag þar sem hann gerir mikið úr því hvað þetta séu ómöguleg vinnubrögð.

Alveg burtséð frá því hvað mönnum finnst um ESB, þá væri til bóta ef hægt væri að afgreiða fleiri mál með þessum hætti.

Þannig að flokkslegur þvergirðingur ráði ekki endilega för.

Ég hef átt samtöl við fólk sem sat á þingi fyrir Sjálfstæðisflokkinn á síðustu árum Davíðs Oddssonar sem flokksformanns.

Það hefur nöturlegar minningar um hversu einræðið var orðið sterkt í flokknum, enginn dirfðist að ganga gegn línu formannsins.

Við munum öll frá þeim tíma hvað það var leiðinlegt að heyra þingmenn reyna að verja ýmsar gjörðir sem þeir trúðu ekki á.

Auðvitað er ljóst að þessi afgreiðsla ESB umsóknar helgast af því að stjórnarflokkarnir geta ekki komið sér saman um málið. En um leið mætti hugsa sér að þetta sé vísir að bættri stjórnskipan.

Það er engin stórkostleg dyggð að allir hugsi eins og þrammi í takt.

Frekar vantar okkur minni flokksaga og meiri sjálfstæða hugsun.
Viðtalið við Ann Pettifor

Hér er viðtalið við Ann Pettifor úr Silfrinu á sunnudaginn, í þremur hlutum:

1. hluti

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=X0fVyt_byjs]

2. hluti

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=B342ACM4eiA]

3. hluti

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=6XgfBa7yvMg]
Ekki krútt

Í gær var sýnd í sjónvarpinu mynd þar sem reynt var að gera Margréti Thatcher krúttlega.

Smúmílega, eins og sonur minn kallar það.

Það var nánast díabólískt að horfa á þetta.
Berlusconi móðgar Íslendinga óbeint

Berlusconi talar um kirkju sem hann þurfti að heimsækja og segist mundu jafna við jörðu ef hún væri á Ítalíu.

Kirkju í Finnlandi.

Finnar kannast ekki við neitt.

Kirkjan er augljóslega á Íslandi, á Þingvöllum, en þangað fór hann fyrir nokkrum árum til heimsækja vin sinn Davíð Oddsson.

Ég man meira að segja eftir því að hafa séð myndir af þeim þar – gott ef Ítalinn var ekki í ljósblárri peysu. Hér er allavega frétt um atburðinn.
Breska þingið sem samsæri

Stjórnmálalífið í Bretlandi nötrar vegna kostnaðargreiðslna til þingmanna og ráðherra.

Þingmenn hafa fengið endurgreiðslur úr opinberum sjóðum vegna ólíklegustu hluta, allt frá fasteignum til garðsláttuvéla.

Peter Oborne skrifar þrumuhugvekju um þetta í Daily Mail og segir að stjórnmálamenn hafi upp til hópa orðið uppvísir að því að vera lygarar og þjófar, þingið líti út eins og samsæri um að hygla stjórnmálamönnum á kostnað almennings.

Oborne segir að allt þingið sé með í spilinu, það verði að hreinsa út úr því – úr því sem komið er sé ekki hægt að kjósa neinn af hefðbundnu flokkunum, Verkamannaflokk, Íhald eða Frjálslynda.
Sparisjóðabankinn og Milestone á Flórída

Nýjasti pistill Sigrúnar Davíðsdóttur úr Speglinum. Niðurlagið er svohljóðandi:

„En Flórídasagan segir okkur fleira. Einhverjir hafa kannski velt því fyrir sér af hverju stærstu leikendurnir í íslensku viðskiptalífi undanfarin ár vildu allir eiga tryggingafélag. Af hverju vildu Bakkavararbræður, með Existu í takinu, eiga VÍS, auk erlendra tryggingafélaga? Af hverju sótti Jón Ásgeir Jóhannesson og Baugsveldið í Tryggingamiðstöðina – og já, Karl Wernersson og Milestone í Sjóvá? Af því það eru miklir peningar í tryggingafélögum.

Það er reyndar bannað að fjárfesta bótasjóðina svona upp á eigin býti – en það er hægt að gera ýmislegt annað, samanber Flórídaævintýrið. En þetta ævintýri er líka kafli í sagnabálkinum um hvernig nokkrir umsvifamenn hafa spilað með Ísland – hvernig þeir gátu af makalausri bíræfni og fullkomnu fyrirhyggjuleysi seilst inn í flestar fjármálastofnanir og mörg fyrirtæki landsins til að fjármagna verkefni sem oftar en ekki hafa skilað tapi og afskriftum og komið öllu á hvolf á Íslandi.“