arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Merkismaðurinn Michael Foot

Þegar New Labour varð til var farið að lýsa stjórnmálamönnum eins og Michael Foot – sem nú er látinn í hárri elli – sem einhvers konar forneskjulegum rugludöllum.

Samt hafði Foot tekið marga góða slagi á ferli sínum: Með lýðveldinu í spænska borgarastríðinu, gegn nasisma, gegn kommúnisma, gegn kjarnorkuvopnum, gegn Vietnamstríðinu, gegn thatcherisma, gegn Íraksstríðinu. En á hinn bóginn studdi hann loftárásir Nató á Serbíu.

Hann þekkti ekki spunastjórnmál eins og komust í tísku með Nýja Verkamannaflokknum, heldur var hann af eldri gerð róttækra hugsjónamanna, hafði setið við fótskör Aneurin Bevan, höfundar breska heilbrigðiskerfisins, eins merkasta stjórnmálamanns Breta á 20. öld, og umgengist George Orwell. Sem leiðtogi Verkamannaflokksins þótti hann misheppnaður, en þegar öllu er á botninn hvolft var Tony Blair það líka. Foot var þó trúr sjálfum sér og hugsjónum sínum.
Alþingi götunnar

Hópur sem nefnir sig Alþingi götunnar boðar til mótmæla á Austurvelli.

Eitt sinn þótti Alþingi götunnar mjög ófínt, þetta þótti niðrandi hugtak.. En það er líklega til marks um breytta tíma að nú þykir bara ágætt að tilheyra Alþingi götunnar.

En það væri gaman að vita síðan hvenær þetta er komið, þ.e. hvenær þetta hugtak er notað fyrst og af hvaða tilefni?

Einhverjar útskýringar?
Um hvað er kosið?

Sitt sýnist hverjum um þjóðaratkvæðagreiðsluna á laugardag. Eins og ég hef bent á er hún að snúast fremur upp í hópefli en lýðræðislegt ferli þar sem er valið milli ólíkra kosta. Það er til dæmis nokkur spurning hverju þeir sem segja já í atvkæðagreiðslunni séu að gjalda jáyrði við. Því lögin sem þeir greiða atkvæði munu aldrei standa – það er komi fram betra samningstilboð.

Jón Ólafsson heimspekingur skrifar um þetta á bloggi sínu undir yfirskriftinni Sýndaratkvæðagreiðsla gegn heilbrigðri skynsemi. Þetta er hluti greinarinnar:

„Á laugardaginn verður mér, einsog öðrum landsmönnum, boðið upp á að taka þátt í þjóðaratkvæðagreiðslu um Icesave lögin. Þar get ég greitt lögunum sem Alþingi samþykkti fyrir áramót atkvæði mitt, eða greitt atkvæði gegn þeim. Nú vill svo til að lögin sem sett voru fyrir áramót eru staðfesting á ríkisábyrgð vegna ákveðins samnings en í millitíðinni er komið í ljós að viðsemjandinn er tilbúinn til að bjóða hagstæðari samning. Það er því ljóst að annar valkosturinn í atkvæðagreiðslunni er enginn valkostur: Mér er því gefinn kostur á að greiða atkvæði mitt með samningi sem enginn heilvita maður getur stutt, ekki frekar en neinn heilvita maður tekur verra fram yfir betra.

Á ég þá ekki bara að taka hinn kostinn, það er hafna samningnum? Þá vandast málið. Við skulum segja að ég hafi, þegar lögin voru samþykkt verið þeirrar skoðunar að sá samningur sem þá lá fyrir væri skársti kosturinn í stöðunni og því væri eðlilegt að ábyrgjast hann. Nú hefur komið í ljós að þetta var ekki rétt, viðsemjandinn reyndist tilbúinn til að bjóða hagstæðari samning. En það þýðir ekki að mér beri að fara á kjörstað og lýsa yfir andstöðu minni við upprunalegan samning með því að fella hann. Þar sem betri samningur liggur fyrir, er upphafleg löggjöf í raun fallin úr gildi: Það er ekki annað eftir en að uppfylla formleg skilyrði þess að hún falli úr gildi. Atkvæðis míns er því augljóslega ekki þörf til að fella samninginn úr gildi.

Með því að greiða atkvæði gegn samningnum væri ég því að gefa annað í skyn, það er að segja að ég sé á móti því að Íslendingar greiði skuldir sínar og telji að þeir eigi að hlaupast undan því með lagatæknilegum rökum eða með þjóðernis- eða byltingarrökum að borga Icesave skuldina. Þannig hefur atkvæðagreiðslan snúist upp í andhverfu sína. Eini hugsanlegi tilgangurinn með því að taka þátt í henni væri að láta í ljós andstöðu við ábyrgð Íslendinga á Icesave, þó að í orði kveðnu sé hún um allt annað.“
Hópefli

Flækjustigið er orðið ansi hátt.

Hingað er kominn fjöldi erlendra fréttamanna að fylgjast með þjóðaratkvæðagreiðslunni.

Þeir standa allir í þeirri trú að Íslendingar séu að fara að greiða atkvæði um hvort þeir ætli að borga Icesave eða ekki borga Icesave.

Og það verða skilaboðin sem verða send út í heim.

Á kjörseðlinum stendur hins vegar eitthvað allt annað. Það er verið að greiða atkvæði um hvort lögin sem kallast Icesave 2 haldi gildi sínu,

En útlendu blaðamennirnir eru ekki til viðræðu um þetta. Þá væri fréttin ekki eins góð.

Í huga margra er þjóðaratkvæðagreiðslan farin að snúast upp í hópefli. Sýningu á samstöðu þjóðarinnar. Þá ríður á að fá sem flesta á kjörstað. Léleg þátttaka mun ekki senda sterk skilaboð út í heim.
Punktur saliens

Andrés Jónsson skrifar ágæta grein um Jóhannes í Bónus á blogg sitt undir yfirskriftinni Auðmaður í glerhúsi. Greinin endar á því sem má teljast punktur saliens, lykilatriði. Á við um fleiri af auðmönnunum okkar sem skilja eftir skudir upp á tugi eða hundruð milljarða, en vilja samt halda áfram í bisness undir öðrum kennitölum. Niðurlag greinarinnar er svona:

- - -

Ef Jóhannes fær á endanum sanngjarna meðferð í uppgjöri á sínum málum.

Þ.e. að allar eignir hans verði teknar upp í skuld.

Þá skal ég koma og versla við hann þegar hann opnar nýja búð.
Guðbergur í Grindavík, Blái hnötturinn og Gerpla

Í Kiljunni á morgun förum við til Grindavíkur og hittum Guðberg Bergsson. Fyrir skömmu kom út eftir hann bókin Öll dagsins glóð, en það er sýnisbók ljóðlistar frá Portúgal sem hann hefur tekið saman og þýtt. Eins og kemur fram í viðtalinu hefur Guðbergur nýverið skilað af sér handriti að nýrri skáldsögu til forleggjara síns.

Við skoðum erlendar útgáfur á verðlaunabókinni vinsælu Sögunni af bláa hnettinu eftir Andra Snæ Magnason, en hún hefur komið út á meira en tuttugu tungumálum.

Kolbrún og Páll fjalla um Gerplu, þ.e. skáldsöguna eftir Halldór Laxness, ekki leiksýningu Baltasars Kormáks, og Loftkastalann sem hrundi, síðasta bindið í Millenium þríleik Stiegs Larsson.

En Bragi talar um Steingrím Hermannsson.
Sækjast sér um líkir

Viðskiptafélagi Íslendinga í Bretlandi er sakaður um tugmilljarða svik. Maðurinn sem keypti hlut í Iceland Seafood af Ólafi Ólafssyni.

Kemur varla mikið á óvart.
Fábjánar

Í viðtali fyrir mörgum áratugum var Eggert Stefánsson söngvari, sem að sönnu var nokkur stórbokki, spurður að því hvers vegna hann byggi ekki á Íslandi. Eggert bjó lengst af á Ítalíu.

Eggert svaraði að það væri ekki hægt – vegna þess að hér væri fábjáni á öðrum hverjum bæ.
Þjóðaröryggismál að bjarga skuldsettum bændum?

Lesandi síðunnar sendi þessar línur.

- - -

Það sem ég vildi vekja máls á er það sem nú

virðst vera í gangi – og það á fullu – vinna við veita offjárfestingum

bænda og skuldsetningu þeirra einhverja sérmeðferð í anda auðrónanna. Og

þetta er ekkert gert á bak við tjöldin eins og meðfylgjandi frétt ber með

sér, sjá Bændablaðið:

http://www.bbl.is/index.aspx?GroupId=38&TabId=46&NewsItemID=4730&ModulesTabsId=191

Af þessari frétt að dæma þá flokka stjórnvöld það undir „þjóðaröryggismál“

að yfirtaka skuldir bænda og koma þeim á herðar almennra skattgreiðenda.

Er þetta ekki e-h sem vert er að krukka í?

Ég hef svo sem ekkert á móti bændum – enda af bændum kominn eins og

flestir Íslendingar . En hversu langt á

bændaforystan að geta grafið ofan í vasa skattgreiðenda án þess að nokkur

grípi inn í?
Burkina Faso 8600 kílómetrar

Þorsteinn J. Vilhjálmsson gerir djarfa tilraun og frumsýnir heimildarmynd eftir sig og Veru Sölvadóttur á netinu.

Myndin fjallar um ferð til Afríkuríkisins Burkina Faso og nefnist Burkina Faso 8600 kílómetrar. Það er vegalengdin héðan frá Íslandi og þangað.

Myndina er hægt að sjá með því að smella hérna.
Gelt upp í rangt tré

Besta mataræði í heimi er kringum Miðjarðarhafið. Þar borðar fólk nægju sína, tvær góðar máltíðir á dag, en maturinn er ekki feitur. Mikið af grænmeti sem er matreitt á hugvitsamlegan hátt, kjötmeti og fiskur notað þannig að bragðið nýtur sín, alls kyns sósur og ídýfur, sítrónusafi og ólífuolía. Þeir sem helst keppa við þetta að hollustu eru Japanir með sitt frábæra eldhús.

Stærstu tíðindin í matarmenningu tuttugustu aldar voru að matur Miðjarðarhafsins breiddist út um Norður-Evrópu og Bandaríkin. Norðurfólk var reyndar fullsólgið í hveitið sem er notað í matinn þar suðurfrá, pastað og pitsurnar. Það er ekki að öllu leyti hollt. En á sama tíma lærðu menn að borða grænmeti og elda fisk og kjöt betur en áður. Mataræðið breyttist þegar fólk fór að ferðast meira og svo komu við sögu matarspekúlantar sem höfðu mikil áhrif, til dæmis Elisabeth David sem skrifaði merkar bækur um mataræði Miðjarðarhafsins. Sigrún Davíðsdóttir byggði mikið á henni í áhrifamiklum matreiðslubókum og matarpistlum í Morgunblaðinu sem birtust á áttunda áratugnum.

Matur átti líka að vera góður og ánægjulegur.

Matur víða í norðurálfu var matur hræðilegur langt fram á tuttugustu öld. Á Norðurlöndunum var hann sýnu verstur í Noregi og á Íslandi. Sumt af hráefninu á Íslandi var ágætt, en menn kunnu ekki að elda það. Fiskur var ofsoðinn. Hátíðarmatur hér, löðrandi í feitum sósum, var fenginn frá Danmörku. Breskur matur var aðhlátursefni alls heimsins. Nú er þjóðarréttur Breta karrí sem er ættað frá Indlandi.

Húmorlaus landbúnaðarráðherra rís upp og mótmælir augýsingu frá símanum þar sem nokkrir karlar í lopapeysum eru að bjástra við þorramat.

En auglýsingin segir sögu um breyttan matarsmekk og matarvenjur sem er af hinu góða. Þorramatur er ekki íslenskur landbúnaður – hann á að vera þekktur fyrir ferska og heilnæma vöru, og þá er grænmeti meðtalið. Þorramaturinn er kúríósum, til að neyta hans setur fólk sig í sérstakar stellingar, en ferðamenn hrylla sig og hafa gaman af.

Ráðherrann er einn einu sinni að gelta upp í rangt tré, svo notaður sé enskur málsháttur. En honum hefur svosem áður þótt í lagi að veifa röngu tré en öngvu.
Leiðtogakreppa í Samfylkingu

Samfylkingarmaður sem ég ræddi við sagði að næsta mál á dagskrá hjá flokknum þegar Icesave er frá væri leiðtogavandinn í flokknum.

Í Samfylkingunni eru menn farnir að gera sér grein fyrir því að Jóhanna Sigurðardóttir dugir ekki í langan tíma, hún er einangruð og hugmyndasnauð, og virðist hafa vonda ráðgjafa.

Dagur B. Eggertsson taldi sig geta auðveldlega náð völdum í Reykjavík í vor. En nú hefur taflið snúist við. Það er lítill áhugi á borgarstjórnarkosningum, Hanna Birna Kristjánsdóttir nýtur nokkurra vinsælda og líkur eru á að frammistaða Samfylkingar í ríkisstjórn reynist henni dýrkeypt í kosningunum í vor.

Árni Páll Árnason kemur varla lengur til greina – hann er óvinsæll vegna þess hversu illa gengur að hjálpa skuldugum heimilum. Össur Skarphéðinsson á ekki afturkvæmt í leiðtogasætið þótt hann sé furðu lífseigur í pólitík.

Þá er varla neinn í sjónmáli – eða hvað?

Er ekki óhætt að tala um leiðtogakreppu?
Illa stödd Orkuveita

Orkubloggarinn Ketill Sigurjónsson skrifar langa og ítarlega grein um stöðu Orkuveitu Reykjavíkur og hvernig eigið fé fyrirtækisins rýrnaði á stuttum tíma. Segir meðal annars, nauðsyn er samt að lesa greinina í heild sinni:

- - -

„Síðasta uppgjör OR er frá septemberlokum á liðnu ári (2009). Samkvæmt því var eigið fé OR þá metið 36,5 milljarðar króna. Hafði rýrnað um u.þ.b. 25% á síðustu 9 mánuðunum; minnkað úr rúmum 48 milljörðum króna í árslok 2008. Sé litið til ársloka 2007 – þ.e. meðan allt lék í lyndi – þá var eigið fé OR í árslok heilir 89 milljarðar króna. Í dag er eigið fé Orkuveitunnar sem sagt einungis rétt rúmlega 1/3 af því sem var fyrir tveimur árum síðan. Meira en 50 milljarðar króna fuku útum gluggana á Bæjarhálsinum á fáeinum mánuðum; 2/3 af öllu eigin fé fyrirtækisins er horfið.

Það segir manni þó kannski enn meira um stöðu OR að skoða hlutfall eigin fjár. Hlutfall eigin fjár skv. síðasta uppgjöri var 13,6%. Til samanburðar má nefna að eiginfjárhlutfall danska Dong Energi er yfir 30% og hjá norska Statkraft er þetta hlutfall um 50%. Þessi samanburður er Orkuveitunni óneitanlega óhagstæður, svo ekki sé fastar að orði kveðið. En þannig er auðvitað víða þegar ísland er borið saman við nágrannalöndin þessa dagana.

Það sorglega er að þessi rosalega virðisrýrnun Orkuveitu Reykjavíkur hefði ekki þurft að eiga sér stað. Bara ef skynsamleg áhættustjórnun hefði verið höfð í heiðri af hálfu fyrirtækisins.“
Súrrealískt

Þetta verður æ súrrealískara.

Félög sem heita Stytta og Sólin skín verða gjaldþrota.

Þau voru mynduð í kringum viðskipti Jóns Ásgeirs og Pálma Haraldssonar.

Skuldir félaganna eru 120 milljarðar. Og engar eignir neins staðar.
Má hafa þetta aðeins vitrænna?

Hér er annað dæmi, sem Teitur Atlason benti á, þar sem umfjöllun um ESB er komin út í tóma vitleysu.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=wqYTeIrZ-gE]
Baggalútur

Bændasamtökin lýsa yfir áframhaldandi hatri á Evrópusambandinu.
Saga Finns

Saga Finns Ingólfssonar er mjög sérstæð.

Hann var viðskipta- og iðnaðarráðherra og barðist hart fyrir stóriðju á Íslandi. Hann var aldrei vinsæll maður en þótti duglegur og var mjög öflugur innan síns flokks og bak við tjöldin. Halldór Ásgrímsson reiddi sig mjög á hann.

Finnur hættir svo óvænt í stjórnmálum og býr svo um hnútana að hann verður seðlabankastjóri.

Þar er hann bara skamma hríð, enda var hugur hans aldrei á Kalkofnsveginum, ekki fremur en hugur seðlabankastjórans sem síðar kom.

Hann verður allsherjar reddari fyrir hóp manna í viðskiptalífinu þar sem eru fremstir í flokki Ólafur Ólafsson og Þórófur Gíslason, starfar á mörkum stjórnmálanna og viðskiptanna þar sem hin miklu tengsl hans koma mjög til góða. Verður forstjóri Vátryggingafélagsins sem hafði verið selt út úr Landsbankanum með mjög sérkennilegum hætti – VÍS verður síðan eitt þeirra félaga sem kaupir Búnaðarbankann – verður stjórnarmaður í KB-banka eins og hann hét þá, er einn af mönnunum sem tekst að brenna upp eignir Samvinnutrygginga , eignast stóran hlut Icelandair í gegnum kaup á félagi sem nefnist Langflug og var í eign áðurnefnds eignarhaldsfélags Samvinnutrygginga, öðru nafni Gift. Er þá ekki allt upp talið.

Þetta veldi er að mestu hrunið –og nú þarf að fara að afskrifa skuldirnar af Finni – en miðað við hvernig er staðið að málum í bönkunum er ekki óhugsandi að S-hópurinn eigi gott kombakk.

Ein frægasta fréttamynd síðari ára. Finnur Ingólfsson og Ólafur Ólafsson aka hróðugir burt úr Ráðherrabústaðnum eftir að hafa keypt Búnaðarbankann. Myndin er eftir Þorkel Þorkelsson ljósmyndara og birtist í Morgunblaðinu.
Bændur og óbreytt staða

Bændasamtökin skera upp mikla herör gegn Evrópusambandsaðild. Gott og vel. Óbreytt staða í landbúnaðinum er hins vegar óhugsandi hvort sem gengið er í ESB eða ekki. Eitt af því sem framkvæmdastjórn ESB gagnrýnir einmitt í skýrslu sinni er að stjórn landbúnaðarmála á Íslandi hafi verið afhent hagsmunaðilum. Kjör bænda eru óboðleg, sem og miðstýringin í greininni og forneskjuleg vöruþróun. Gunnar H. Ársælsson stjórnmálafræðingur skrifaði grein um þetta í Fréttablaðið fyrir nokkru:

- - -

„Íslenskur landbúnaður er sá landbúnaður sem nýtur hvað mestra styrkja á byggðu bóli, samkvæmt OECD og tölum landbúnaðarsamtakanna. Árið 2005 var þetta um 10 milljarðar króna. Framlag landbúnaðar til landsframleiðslunnar var 1.1% árið 2006 og í greininni starfaði 3,8% vinnuafls í landinu (var 38% árið 1940). Til samanburðar má geta þess að rekstrargjöld Hafnarfjarðarbæjar árið 2007 námu svipaðri upphæð. Þetta er því eins og að íslenskur almenningur myndi greiða fyrir allan rekstur Hafnarfjarðarbæjar.

Laun bænda eru einnig sér kapítuli útaf fyrir sig. Meðallaun þeirra eru með þeim lægstu á almennum vinnumarkaði. Vitað er að búmennskan dugar mörgum ekki til að ná endum saman. Grípa því margir til allskyns aukavinnu. Þetta er staðfest í nýrri skýrslu, Litróf búskapar og byggða, sem Háskóli Íslands gaf nýlega út. Þar kemur fram að 70% fjölskyldna, ,,hafa einhverjar tekjur af launavinnu eða verktakastarfsemi utan býlisins. Þetta er með því hæsta sem gerist í Evrópu,” segir í skýrslunni. Í henni kemur einnig fram að áhyggjur vegna nýliðunar í landbúnaði eru ofarlega í huga bænda. Meðalaldur bænda árið 2006 var 52 ár.

Þá eru margir bændur gríðarlega skuldsettir, sérstaklega mjólkurbændur. Fyrir skömmum voru fréttir í fjölmiðlum þess efnis að um 10% þeirra glímdu við mjög alvarleg fjárhagsvandræði og stefnir nokkur fjöldi þeirra í gjaldþrot.

Hvað varðar styrki er það athyglisverð staðreynd að íslenskir bændur fá tvöfalt meiri styrk en bændur innan ESB, sem hlutfall af verðmæti framleiðslunnar. Um er að ræða 30% innan ESB, en yfir 60% hér á landi. Þetta má lesa í Hagtölum bænda árið 2007.

Af þessu má því draga eftirfarandi ályktun: Hér er um litla grein að ræða, en mikilvæga, allir íslenskir neytendur vilja jú íslenskar landbúnaðarafurðir og bera traust til landbúnaðarins. Það hafa kannanir sýnt. En hún kostar, svo um munar. Staða greinarinnar vekur einnig þá spurningu hvort bændur hljóti ekki að velta fyrir nýjum kostum? Eða er óbreytt ástand óskastaðan?“
Björgum lífsstílnum

Þetta grínatriði er úr kanadískum þætti sem nefnist This Hour has 22 Minutes. Einhvern veginn verður manni hugsað til viðtals við Jóhannes í Bónus sem birtist í DV þegar maður horfir á þetta.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=qDC0qcf0kzE]
Eddan

Edduhátíðin einkennndist af því að kvikmyndagerðarmenn hafa áhyggjur af niðurskurði í greininni. Það er full ástæða til. En auðvitað verða fleiri greinar fyrir niðurskurði; maður hefur til dæmis ekki tölu á öllum blaða- og fréttamönnunum sem hafa misst vinnuna. Fyrir utan alla aðra sem hafa enga atvinnu og geta ekki auglýst það.

Stundum eru Edduhátíðirnar pínu vandræðalegar vegna fámennisins hér, þetta verður dálítið eins og fjölskylduboð. Ég veit ekki alveg hvað er skemmtilegt fyrir fólk heima að horfa á þetta. Hins vegar er þetta ágæt hvatning fyrir fólkið sem starfar í sjónvarpi og kvikmyndum, nokkurs konar uppskeruhátíð.

Hátíðin í ár sýndi með eindæmum mikla grósku. Nátturlega vann snilldarserían sem endaði með kvikmyndinni Bjarnfreðarson mörg verðlaun. Kristbjörg Kjeld vann verðskuldað fyrir leik sinn í Mömmu Gógó en komst ekki af því hún var að frumsýna upp í Þjóðleikhúsi.

Það er ekki kurteislegt að tala of mikið um aldur kvenna, en maður segir – top that!

Þarna komu líka til álita við útdeilingu verðlauna fyrir heimildarmyndir sérdeilis góð verk: Sólskinsdrengur, myndin um Alfreð Elíasson og Loftleiðir og Draumalandið – sem vann.

Þóra Arnórsdóttir, vinkona mín og starfsfélagi, var kosin sjónvarpsmaður ársins og er mjög vel að því komin.

En sjálfur fékk ég verðlaun fyrir Silfur Egils og Kiljuna – Silfrið vann annað árið í röð en Kiljan þriðja árið í röð.
Íslenskar kvikmyndir á CNN

Þessi frétt um kvikmyndagerð á Íslandi birtist í þættinum The Screening Room sem sýndur er á CNN og á kvikmyndastöðinni TCM. Þarna er meðal annars rætt við Baltasar Kormák, Laufeyju Guðjónsdóttur og regnblautan Friðrik Þór Friðriksson.
Fríríki á Vellinum?

Jónína Bjartmarz skrifar athyglisverða grein hér á Eyjuna og spyr hvort gamla varnarsvæðið sé fríríki. Segir meðal annars í greininni:

- - -

„Markmið þáverandi stjórnvalda var að koma eignunum sem fyrst í „skipuleg hagfelld borgaraleg not með það að markmiði að jákvæð samfélagsleg áhrif verði sem mest og neikvæðum áhrifum á nærsamfélagið verði haldið í lágmarki“ eins og segir í samningnum, sem Þróunarfélag Keflavíkurflugvallar ehf. byggir tilveru sína á og er ætlað að starfa eftir.

Eðli málsins samkvæmt var ráð fyrir því gert að þeir sem „töpðu“ mestu, sveitar-félögin og íbúar nærsamfélags varnarliðsins, nytu umfram aðra góðs af sölu og útleigu eignanna og þeirrar atvinnuuppbyggingar sem þar væri hægt og hagkvæmt að koma fyrir.

Það var þó aldrei ætlunin að þetta landsvæði yrði áfram eins konar „fríríki“, utan stefnumörkunar stjórnvalda, fjárlaga og ráðstafana ríkisvaldsins. Þaðan af síður að þróunarfélaginu hafi verið falið að braska með eignirnar eða standa að því að koma á fót atvinnurekstri í beinni samkeppni við ríkissjóð.“
Spákaupmenn gegn evrunni

Heimur spákaupmennskunnar er nánast óskiljanlegur venjulegu fólki.

Nú er sagt að forystumenn helstu vogunarsjóða á Wall Street hafi komið saman undir forystu George Soros hafi komið saman og ætli að fella evruna.

Það var Soros sem felldi breska pundið árið 1992 og græddi þá ógurlega peninga.
Kraftmeira en blogg

Lesandi sendi þessar línur:

- - -

Það er ekkert nýtt að þeir snauðu hnýta í auðvaldið. Ég er viss um að vel ort vísa var sárari fleinn í hold en blogg og athugasemdir netsins í dag.

Bólu-Hjálmar (1796-1875) orti:

Er það gleði andskotans,

umboðslaun og gróði,

fémunir þá fátæks manns

fúna í ríkra sjóði.

Sigurður Breiðfjörð (1798-1846) orti:

Það er dauði og djöfulsnauð

er dyggðasnauðir fantar

safna auð með augun rauð

er aðra brauðið vantar.
Afskrifa þarf lánin…

Lesandi síðunnar sendi þennan pistil.

- - -

„ Fimm lántakendanna starfa nú hjá Íslandsbanka og þar af þrír sem framkvæmdastjórar innan bankans… Ljóst þykir hins vegar að starfsmannalánin voru veitt þannig að þeir sem þau fengu áttu ekki að geta tapað á þeim, aðeins grætt.“

Samanber þessa frétt í DV.

Þetta er allt saman kannski frábært fólk.

En er fólk sem stendur að svona samningum, hæft til að starfa innan banka?

Hefur það ekki einmitt með hegðan sinni – sem flestum þykir líklega hafa einkennst bæði af siðleysi og ofsagræðgi – sýnt að það á ekki heima innan fjármálastofnana? Eða sem forstjórar helstu fyrirtækja landsins, eins og t.d. Skeljungs.

Er heil brú í huga fólks, sem tekur lán upp á margföld árslaun sín eða jafnvel ævilaun, til kaupa á hlutabréfum? Og voru viðkomandi ekki einfaldlega að taka þátt í því að skrúfa hér upp hlutabréfaverð með ólögmætum hætti? Með gríðarlegu tjóni t.d. fyrir lífeyrissjóði landsins. Fara þessi mál ekki örugglega öll til saksóknara, vegna aðildar viðkomandi að markaðsmisnotkun?

„ Þess vegna má fullyrða að afskrifa þurfi lánin úr bókum Íslandsbanka og má búast við að það verði gert þegar þau verða á gjalddaga.“

Væri a.m.k. ekki ráð að fá það upp í lánin sem mögulegt er? Þ.e. sækja fólkið til ábyrgðar á skuldbindingum sínum, eins og almennt er gert í þessu þjóðfélagi. Og að viðkomandi verði þá gjaldþrota geti þeir ekki greitt. Eru ekki allir Íslendingar jafnir fyrir lögunum?

Eða ætla eigendur þessara skulda – skilanefndirnar og kröfuhafar bankanna – kannski að stuðla að algjöru siðrofi? Láta málin falla niður. Á þetta fólk ekki að bera neinar afleiðingar af gjörðum sínum?
Demókratar og repúblikanar í Sjálfstæðisflokknum

Það er nokkuð handhægt að skipta sjálfstæðismönnum í repúblikana og demókrata eins og staðan í flokknum er núna.

Óskoraður leiðtogi repúblikananna er Davíð Oddsson sem notar Morgunblaðið til að ná aftur tökum á flokknum. Aftur er þess farið að gæta að sjálfstæðismenn séu hræddir við að tala opinskátt af ótta við hann.

Í demókrataarminum eru til dæmis Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir (sem Davíð og vinir hans leggja fæð á), Benedikt Jóhannesson og Þorsteinn Pálsson.

Þessi armur er farinn að hafa áhyggjur af því að ítök repúblikananna í flokknum séu að verða of sterk. Repúblikanarnir vija enga málamiðun í Icesave og mega ekki heyra minnst á ESB. Demókrötunum finnst fráleitt að Sjálfstæðisflokkurinn sem hefur staðið fyrir öllum meiriháttar alþjóðasamningum sem Íslendingar hafa gert ætli bara sitja og vera á móti þegar samið er við ESB.

Bjarni Benediktsson er svo þarna á milli og virkar oft ráðviltur. Þó er talið að honum sé ekki á móti skapi að semja um Icesave – ólíkt til dæmis Sigmundi Davíð – en það er samt ekki víst að hann áræði það vegna repúblikananna.

Nú má sjá að demókratarnir eru farnir að skipuleggja sig. Búið er að stofna samtökin Sjálfstæðir evrópumenn og nú er stærsta dagblaðið, Fréttablaðið, komið í hendurnar á þeim. Það er varla tilviljun að á þessum tímapunkti tekur evrópusinninn og sjálfstæðismaðurinn Ólafur Þ. Stephensen við stjórn þess. Sá sem ræður hann til verksins er Ari Edwald, evrópusinni og sjálfstæðismaður, sem er fyrrverandi aðstoðarmaður Þorsteins Pálssonar, evrópusinna og sjálfstæðismanns.

En Þorsteinn á einmitt sæti í íslensku samninganefndinni sem mun sjá um aðildarviðræðurnar.