arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Bloggið er vandamálið

Útrásarvíkingurinn sem skuldar íslenska bankakerfinu 250 milljarða, tók stórar stöður gegn gjaldmiðlinum um leið og hann var að lána löndum sínum í erlendri mynt í gegnum eignaleigufyrirtæki sitt, hefur sett sparisjóði kringum landið á hausinn og tæmt lífeyrissjóði og dómsmálaráðherra hrunstjórnarinnar sem setti tvo vanhæfa menn til að rannsaka hrunið, menn sem áttu að rannsaka syni sína, skar niður í efnahagsbrotadeildinni, en kom loks á stofn embætti saksóknara með 50 milljón króna fjárveitingu eru sammála um hvað sé mesta vandamálið á Íslandi:

Bloggið.

Svo skal böl bæta að benda á eitthvað annað.
Hvað tók MP yfir?

MP banki hefur líklega bara yfirtekið golfmótið, því ekki tóku þeir yfir SPRON, ólíkt því sem segir í tilkynningu upplýsingafulltrúa Samfylkingarinnar.

Ég ásamt öðrum viðskiptavinum SPRON var fluttur yfir í Kaupþing að mér forspurðum.
Gunnar Steinn

Orðið á götunni fullyrðir að helsti almannatengill Samfylkingarinnar og forsetans sé kominn með útrásarvíkinga í þjálfun.

Alltaf skal hann stinga upp kollinum.

Í sumar heyrði ég í honum og þá var hann að vinna fyrir Decode.

Sem betur fer var slæmt símasamband.
Blóðskammarviðskipti

Exista var alla tíð innanhúsdæmi í Kaupþingi. Það var ekki hægt að sjá hvar Exista endaði og Kaupþing byrjaði. Í raun má segja að Sigurður Einarsson hafi búið þá Existabræður til.

Páll Vilhjálmsson orðar þetta ágætlega á bloggi sínu:

„Ef þetta og hitt hefði verið gert öðruvísi væri staðan betri; Kaupþing væri enn stórbanki á norræna vísu og Exista ætti fyrir skuldum. En hlutirnir æxluðust þannig að Kaupþing var rúið trausti úti í heimi og alþjóðleg lán gjaldfelld sem leiddi til gjaldþrots er aftur hafði þær afleiðingar að Exista haldið í öndunarvél lánadrottna.

Sigurður Einarsson Kaupþingsstjóri á stóran hlut í uppbyggingu viðskiptaveldis Bakkavararbræðra sem eiga Exista. Bræðurnir guldu Sigurði greiðann með því að kaupa stóran hlut í Kaupþingi.

Saman stunduðu bræðurnir og Sigurður blóðskammarviðskipti þar sem peningar almennings, t.d. lífeyrissjóðanna, voru notaðir til að lána innan sömu klíkunnar, búa til auðævi handa fáum á kostnað fjöldans.

Lýður og aðrir uppskafningar útrásarinnar kunna ekki að skammast sín.“
Nígeríska aðferðin

Þeir eru nokkuð harðir í Nígeríu:

„Efnahagsbrotadeild nígerísku lögreglunnar undirbýr nú málsókn gegn auðjöfrum í Afríkuríkinu sem nýttu ekki frest til dagsins í gær til að gera upp milljarðaskuldir sínar við fimm nígeríska banka sem stjórnvöld í landinu hafa tekið yfir til að forða þeim frá falli. Reglur um lánveitingar munu hafa verið brotnar og bankastjórnendum hefur mörgum verið stungið í steininn.

Nígerísk yfirvöld tóku fyrir skömmu yfir rekstur fimm banka í landinu og dældu jafnvirði nærri þrjúhundruð og fjörutíu milljarða íslenskra króna í þá til að forða þeim frá falli. Yfirstjórn þeirra allra var í heild sinni sett til hliðar. Nokkrir æðstu stjórnendur bankanna voru þegar settir í gæsluvarðhald. Tveir eru á flótta undan réttvísinni.“
Að hanga uppi á skuldunum

Lýður Guðmundsson, stjórnarformaður Exista, sagði á aðalfundi félagsins í dag:

„Í uppbyggingu Exista á undanförnum árum hefur margt verið vel gert en mistök hafa líka verið gerð og á þeim vil ég biðja hluthafa félagsins afsökunar.“

Í fallinu dró Exista með sér sparisjóðina í landinu, en stjórar þeirra höfðu verið í mjög sérkennilegu makki með Existamönnum og stjórnendum Kaupþings.

Lífeyrissjóðirnir verða fyrir rosalegu höggi af völdum Exista; þannig mun fall félagsins hafa mikil áhrif á kjör landsmanna.

Stjórnendur lífeyrissjóðanna vilja helst ekki þurfa að upplýsa okkur um hversu mikið þetta tap er.

Hvað var „vel gert“ í félagi sem lifði í örfá ár en fór svo á hvínandi höfuðið – en hangir nú uppi á skuldunum, lifir bara vegna þess að það skuldar svo mikið að kröfuhafar leggja ekki í að loka sjoppunni fyrir fullt og fast?
Hvað veit Brynjar sem við hin vitum ekki?

Brynjar Níelsson hæstaréttarlögmaður skrifar grein á Pressuna, málgagn kúlulánaþega og þess sem eftir er af útrásinni.

Hann segir meðal annars:

„ Að lokum vil ég beina því til sérstaks saksóknara að láta af þessum myndatökum af sakborningum. Myndatökur af þessu tagi hafa ekki tíðkast hér á landi og eru algerlega óþarfar. Þó það kunni að vera heimild fyrir myndatökum sem þessum í reglugerð vil ég minna á ákvæði 3. mgr. 53. gr. laga um meðferð sakamála þar sem segir að rannsakendur skuli gæta þess við rannsókn mála að mönnum verði ekki gert meira tjón, óhagræði eða miski en óhjákvæmilegt er.

Það læðist að manni sá grunur að þessi fíflagangur sé ættaður sunnan úr Evrópu og hafi þann eina tilgang að niðurlægja menn. Skýring embættisins um að þetta sé gert ef sakborningar taki upp á því að flýja er hjákátleg. Það eru sennilega til hundruð mynda af þessum mönnum og það er engin ástæða til að ætla að þeir flýji og lifi í útlegð árum saman fjarri vinum og vandamönnum, þegar refsing þeirra getur í versta falli orðið nokkurra mánaða refsivist.“

Nú spyr maður:

Hvað veit Brynjar?

Er það alveg öruggt að refsingarnar verði ekki nema nokkurra mánaða vist í fangelsi – í versta falli?

Er þetta eitthvað sem ríkir samstaða um í lögfræðingastétt – og kannski í dómskerfinu?

Og svo eru það myndatökurnar.

Er það svo hræðileg niðurlæging að láta taka myndir af sér?
Allt fyrir lánsfé

Jæja, þá er komið í ljós að Existabræðurnir borguðu ekki úr eigin sjóði fyrir Símann, heldur fengu stærsta hlutann lánaðan hjá Kaupþingi.

Þeir „gíruðu“ sig hátt og geta nú ekki borgað af lánunum.

Það hefur lengi gengið sagan um útrásarvíkinginn sem tekur aldrei upp veskið sjálfur, heldur notar bara lánsfé.

Bæði í fjárfestingar og einkaneyslu.

Hvenær fær Síminn að renna úr greipum þessara manna?
Vilja fé fyrir að fella krónuna

Það tíðkast ekki lengur hjá fyrirtækjum útrásarvíkinga að skila ársreikningum.

Exista leggur ekki fram ársreikning á aðalfundi félagsins á morgun.

Það verður forvitnilegt að sjá hverjir sitja þennan fund.

Hvað er eftir af hluthöfum í þessu félagi?

En ástæðan fyrir ársreikningsleysinu er sú að Existabræður trúa því að íslenska bankakerfið skuldi sér háar fjárhæðir fyrir að hafa tekið stöðu gegn íslensku krónunni.
Mikið laust fé

Það er mikið fjármagn í íslenska hagkerfinu eins og kemur fram í frétt Morgunblaðsins. Þessir peningar nýtast afar illa. Innistæður í bönkum hafa aukist, lítið er um fjárfestingar.

Andri Geir Arinbjarnarson setur fram hugmyndir um hvernig megi endurræsa hlutabréfamarkaðinn. Hann vill fá Bónus, Hagkaup, Símann og VÍS á almennan markað:

„Fátt myndi örva atvinnulífið meir og koma fjármálamörkuðum af stað hér en myndarleg sala á góðum og arðbærum fyrirtækjum í hendur almennings og lífeyrissjóðanna. Mikið lausafé er í kerfinu sem þarf að fara út í hagkerfið og í atvinnuuppbyggingu.

Nú eiga skilanefndir bankanna og lífeyrissjóðirnir að drífa í því að leysa bestu eignir Haga og Exista til sín í stað þess að bjóða uppgjafarútrásarvíkingum upp á nauðasamninga.

Síðan á að bjóða hlutafé í þessum fyrirtækjum til sölu á opnum markaði. Til að byrja með gætu bankarnir selt 60% af hlutafénu á almennum markaði; 20% til almennings, 20% til lífeyrissjóðanna og 20% til erlendra aðila. Hin 40% má síðan selja eftir nokkur ár þegar betri skriður er kominn á markaðinn hér á landi.

Með þessu fengju bankarnir peninga og gjaldeyri inn í bankakerfið sem örvaði lántöku, atvinnulífið fengi aðgang að hlutabréfamarkaðinum til fjármögnunar á nýjum tækifærum og almenningur fengi arð sem annars rynni í vasa fyrrum útrásarvíkinga. Allir myndu vinna nema hinir gömlu eigendur sem hafa hvort sem er spilað rassinn úr buxunum.

Nú þurfa skilanefndir, ríkisstjórnin og lífeyrissjóðirnir að sýna að þeir hafi bein í nefinu til að standa vörð um hagsmuni almennings og lúffa ekki fyrir gömlu útrásarvíkingunum sem í örvæntingu eru að reyna að bjarga sínu eigin skinni.“
SER og ölvunin

Nú kann að vera að Sigmundur Ernir hafi verið kenndur í þingsölum þetta kvöld.

En hann var örugglega ekki ölvaður.

Að minnsta kosti ekki ofurölvi.

En það er samt ekki öruggt að hann hafi verið búinn að smakka það.

Hann var ekki látinn blása í blöðru.

Og nú er það of seint.

Enda er þetta svo lítilfjörlegt mál að það gleymist fljótt.
Biggs og slúðrið

Í gamla daga voru blöðin ekki uppfull af slúðri af fræga fólkinu. Það var Fólk í fréttum í Mogganum og Spegill Tímans, í mesta lagi hálf blaðsíða á dag.

Í þessum dálkum kynntist maður enska lestarræningjanum Ronnie Biggs. Hann var aðalgæinn.

Það birtust myndir af honum í flaksandi skyrtum, með loðna bringu, kokkteil í annarri hendi og hispursmey í hinni.

Ronnie var eins konar nútíma Hrói höttur sem gaf breskum laganna vörðum langt nef.

Hann bjó í Brasilíu og þeir gátu ekki náð honum.

Nú lifum við á tímum þegar slúður um frægt fólk – og þá sem heita wannabes – er nánast aðalefnið í fjölmiðlum.

Og Ronnie Biggs er kominn á grafarbakkann.
Rebbi kom fyrst

Útlendingar verða alltaf jafn undrandi þegar ég segi þeim að refurinn hafi verið eina landspendýrið sem var á Íslandi þegar menn komu hingað fyrst.

Út við ströndina kæptu selir og hvalir spúðu í hafinu kringum landið, en þar voru engir á ferli nema fuglar, skordýr – og rebbi.

Hann var konungurinn í þessu ríki í mörg þúsund ár.

Því refurinn var búinn að vera hér lengi áður en maðurinn kom – það er talið að hann hafi verið á Íslandi frá því í lok síðustu ísaldar, fyrir um tíu þúsund árum.

Landnámsmenn komu hingað með húsdýr og talið er að hagamúsin hafi líka borist með skipum þeirra.

Svo við skulum bera virðingu fyrir skolla þótt hann geti stundum verið skaðvaldur.

Ekkert annað dýr á Íslandi hefur heldur jafnmörg heiti:

Refur, tófa, lágfóta, drattali, melrakki, skaufhali, vemma, skolli, dýrbítur, gortanni, grenjalægja.
Exista og nauðasamningarnir

Kristinn Hrafnsson flutti athyglisverða frétt á RÚV í kvöld.

Þar sagði að Exista væri í reynd gjaldþrota, ekki fengist nema 1 til 7 prósent upp í kröfur.

Exista er semsagt ekkert nema stór skuldasúpa.

En þó eru nokkur verðmæti enn í félaginu, dótturfélögin Síminn, VÍS og Lýsing.

Existabræður berjast fyrir því að halda þessu og vilja fá nauðasamninga.

Þeir geta þó ekki alveg gleymt því hvað þeir eru gráðugir og vilja fá 1 milljarð króna í rekstrarkostnað á ári til að halda þessu ónýta félagi á floti.

Nauðasamningar geta líka verið leið til hylja vafasama gjörninga í rekstri félaga sem svona er ástatt fyrir.

Eða eins og segir í frétt Kristins:

„ Það er vert að athuga að ef farin er leið nauðasamninga þá er nánast ógerningur að fara til dæmis fram á riftun samninga eða láta óháðan aðila kanna hvort eitthvað misjafnt hafi verið um að vera í rekstri félagsins. Þannig er þegar búið að setja pottlokið kyrfilega á Stoðir – og Eimskip er að fara sömu leið. Nauðasamningar eru ákjósanleg leið til að hindra gagnrýna og ítarlega skoðun á tilfæringum innan fyrirtækja sem mögulega geta talist vafasamar.“
Nauðsyn að gefa upp netfang

Ég vek athygli á því sem stendur hér í umræðukerfinu:

Eyjan hvetur lesendur til að segja skoðun sína á fréttum og bloggfærslum á vefnum. Við biðjum um að notað sé rétt nafn og að athugasemdir séu málefnalegar og skrifaðar af háttvísi. Nauðsynlegt er að gefa upp rétt netfang sem er virkt. Meiðandi ummæli verða ekki liðin. Ritstjórn áskilur sér rétt til að fjarlægja ummæli sem hún telur ekki birtingarhæf.

Sjálfur hef ég verið mjög iðinn við að fjarlægja óviðeigandi ummæli og talsverður hópur ritsóða er kominn í straff hér á vefsvæðinu mínu. Ummæli frá þeim þurrkast sjálfvirkt út.

Svo er það þetta með netfangið.

Það er algjört skilyrði fyrir því að geta tekið þátt í umræðum að gefa upp rétt netfang og að það sé virkt.
Tími útrásarvíkinganna er liðinn

Mörgum þykir ofbjóðanlegt ef verslunarveldi Haga (eins og það heitir nú) verður áfram í eigu sömu aðila sem skulda íslenska bönkum mörg hundruð milljarða króna, munu aldei getað borgað aftur, en ætla að halda áfram verslunareinokuninni í skjóli flókins og forframaðs kennitöluflakks.

Halldór Baldursson túlkar þetta í frábærri skopmynd í Morgunblaðinu í dag.

Og Andri Geir Arinbjarnarson, verkfræðingur og fyrrverandi ráðgjafi hjá McKinsey, birtir þennan pistil á blogginu sínu:

„Jón Ásgeir sagði hér í hruninu í október að þeir sem ættu skuldir fyritækja hans ættu félögin. Hann reyndir að koma sínum fyirtækjum í skjól hjá Philip Green á tombóluverði framhjá skilanefndum bankanna en tókst ekki.

Nú virðist hann hafa snúið blaðinu við og telur sjálfsagt að hann haldi völdum þótt 95% af hlutafé fyrirtækisins sé í vörslu og stjórn skilanefndar Kaupthings. Hagar verða ekki endurreistir og gerðir skuldlausir á tveimur árum bara af því að Jón Ásgeir segir svo. Hann þarf að koma fram með haldbærar staðreyndir svo sem:

1. Endurskoðaða ársreikninga fyrir Haga

2. Skuldastöðu Haga og endurfjármögnunarplan samþykkt af lánadrottnum

3. Nöfn á breskum fjárfestum og á hvað grundvelli þeir ætla að fjárfesta í Högum?

Það er til önnur leið fyrir skilanefnd Kaupþings og það er að skipta Högum upp í 4-5 einingar og selja til almennings á opnum markaði. Þeir sem versla t.d. í Bónus gæfist þá kostur á að eignast hlut í sinni verslun og þar með fá arð og eigendaafslátt. Ríkið myndi halda eftir „golden share“ til að tryggja að einstaka hópar og klíkur gætu ekki farið að ráðskast með fyrirtækin að eigin vild.

Stjórn hinna nýju fyrirtækja myndi hafa óháðan meirihluta sem hefði það að markmið að gæta hagsmuna almennings en ekki stærstu hluthafa, öfugt við það sem hefur hingað til tíðkast. Þetta eru jú almenningshlutafélög!

Lífeyrissjóðirnir gætu líka komið hér inn sem sterkur bakhjarl og þar með yrðu einingar Haga í dreifðu eignarhaldi almennings.

Er þetta ekki skynsamlegri aðferð en að fara að afskrifa lán til Jóns Ásgeirs og gefa honum enn einn sjensinn? Það er til fullt af góðu fólki á Íslandi sem getur rekið verslanir á sómasamlegan hátt og fengið erlenda fjárfesta inn í dæmið ef nauðsyn þykir til.

Þessi aðferð yrði líka algjör lyftistöng fyrir íslenskan hlutabréfamarkað og myndi örva atvinnulífið langt út fyrir Haga.

Tími útrásarvíkinganna er liðinn, tími almennings er runninn upp!

PS. Þetta gildir líka um Exista og aðrar skuldsettar útrásar grúppur sem eru í gjörgæslu hjá skilanefndum.“
Höfði lamið við stein

Þetta hefur greinilega verið stórmerkilegt viðtal við Hannes á Rás 2 í morgun:

„Öll þjóðin, að undantekningu Davíð Oddssyni, tók þátt í þessu. Ég tók meira að segja þátt í þessu.“
Bótafólk

Þetta er viðkvæmt mál.

En þetta er það sama og sveitarstjórnafólk sem ég ræddi við norðanlands í sumar hafði áhyggjur af.

Að hér færi að myndast bótafólk.

Fólk sem teldi sjálfsagt að vera á atvinnuleysisbótum, enda væru þær í ýmsum tilvikum hærri en laun á vinnumarkaði og lífið þægilegra á þeim.

Eða að vinna eitthvað smá svart – og vera líka á atvinnuleysisbótum.

Þetta er líklega mál sem þarf að rannsaka betur. Gott væri til dæmis að vita hversu margir útlendingar sem voru hér að vinna – oft í láglaunastörfum – hafa snúið til síns heima.

Og hvort Íslendingar hafi að einhverju leyti tekið við störfum þeirra – eða boðist þau.

En atvinnuleysi upp á tíu prósent getur hæglega beytt viðhorfum til vinnu í þá veru að það sé sjálfsagt mál að vera án atvinnu og á bótum.
Íslendingar skara framúr

Enn eitt hópeflismyndbandið úr útrásinni. Þetta er frá Samtökum atvinnulífsins.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=uPmTca-XsoQ]
Reykjavíkuhátíð

Í umræðum hér á Eyjunni í dag hafa margir lagt orð í belg um menningarnótt.

Flestir eru sáttir við hátíðina fyrri part dagsins, en finnst hún algjörlega fara úr böndunum um kvöldið.

Það er talað um fáranleika þess að kalla þetta menningarnótt þegar hin raunverulega hátíð fer fam í björtu, en um nóttina brýst út gengdalaust fyllerí með tilheyandi sóðaskap og ofbeldi.

Það er talað um að svo margt sé í boði að fólk nái ekki að sjá nema brot af viðburðunum.

Svo er talað um þessa stóru popptónleika sem eru farnir að einkenna hátíðina um kvöldið. Sumum finnst þeir ekki alveg í anda menninganætur.

Sú hugmynd hefur verið sett fram að dreifa þessu yfir fleiri daga, jafnvel heila helgi.

Hafa þá eins konar Reykjavíkurhátíð.

Það mætti setja hátíðina á föstudagskvöldi og slíta henni á sunnudegi.

Það gæti orðið flottara, gagnlegra og skemmtilegra.

Sérstaklega ef hægt væri að halda sukkinu í lágmaki.
Menningarnótt (sic!)

Í nótt var ungur maður að tala í síma í garðinum hjá mér. Hann gaf frá sér sérkennileg hljóð, en svo heyrði ég að hann var að lýsa því hvernig hann hefði sparkað í hausinn einhverjum og lagt svo á flótta.

Í morgun þegar ég vaknaði var jakki í garðinum, tómur sígarettupakki og kókdós, en að auki æla sem lítur út eins og einhver hafi étið risaskammt af blandi í poka og kastað því upp ómeltu.

Vinur minn einn segir að menningarnótt sé okkar „kristalsnótt“.

Það gerist eitthvað á menningarnótt milli tíu og ellefu um kvöldið.

Fram að því er þetta ljómandi menningarlegt og skemmtilegt; en svo er eins dimmi snögglega yfir, maður finnur hvernig hjörðin missir stjórn á sér.

Þá er best að fara beinustu leið heim. Eða vera bara á Akureyri.

Yfirleitt er gott að búa í Miðbænum. Ég er í húsi með stórum garði og verð ekki var við mikil læti.

Ég veit líka að búandi í miðbæ get ég ekki gert kröfur um einhvers konar sveitasælu.

En sóðaskapurinn, glerbrotin, fylleríið, óhroðinn, ofbeldið og ruddaskapurinn á (svokölluðu) menningarnótt er nokkuð sem engin þjóð á að bjóða sjálfri sér.

Það hljóta að vera einhver takmörk fyrir því hvað við viljum vera mikið pakk.
Frá Reykjavík til Dalvíkur

Tim Moore á tengdafjölskyldu á Íslandi og hefur komið hingað í tuttugu ár. Hann skrifar um Reykjavík fyrir og eftir hrun – honum fannst borgin orðin dálítið óhugnanleg – og fer svo á fiskidaginn á Dalvík þar sem hann finnur fisk, fjölskyldur og þjóðlagasöng. Greinin birtist í The Observer:

„ Reykjavik is home to nearly two-thirds of Icelands population, and the city sponged up the gold and the glory in the boom years. But walking between the faceless glass blocks that shot up along the seafront, dwarfing the homely old townhouses behind, you had the strange sense of watching a city sell its soul. Volvo estates were outnumbered by black Range Rovers. The red-cheeked, neighbourly Legoland vibe that had defined the place was giving way to something flash and faintly sinister.

In 1986, my in-laws house lay at the capitals lonely eastern extremity. For two decades it was steadily outflanked by new developments, but a couple of years back the urban sprawl went exponential. I went up to the hills behind their house and looked out at entire new suburbs leaching distantly away into the mossy geological rubble, thinking: I remember this when it was all lava. I drove around them and got lost in a forest of reinforced concrete stumps and construction cranes, wondering how Icelands Ealing-sized population could afford it all. And how, even allowing for some of the worlds longest winter nights, they were ever going to make enough new Icelanders to fill these places.

As I drove from Keflavik airport into town earlier this month, the answers were grimly apparent. Vast new shopping malls looked out over empty car parks; every window in the grandiose residential developments encircling them still bore a white-taped glaziers cross. For years my pound had bought between 90 and 120 krona; at the airport I discovered it was now worth 211. I knew that life savings had been wiped out in the Icelandic meltdown, and that negative equity and unemployment now stalk the tundra. But after all those years of £6 pints, it was still awfully hard not to shatter the arrivals hall with a great yodelling howl of glee. A promotional slogan sprang swiftly to mind: „We broke our banks, so you dont have to break yours!“ Though I wont be suggesting it to the in-laws in a hurry.„
Einkennilegar hugmyndir ofstækismanna um tjáningarfrelsið

Ofstækis- og ofsatrúarmenn eru furðu líkir innbyrðis, jafnvel þótt þeir aðhyllist hugmyndir sem þeir sjálfir telja ólíkar.

Tökum til dæmis viðbrögð við frétt sem birtist í sænska Aftonbladet um að Ísraelar seldu líffæri úr föllnum Palestínumönnum.

Nú heimtar Ísraelsstjórn að sænska ríkisstjórnin biðjist afsökunar á þessari frétt blaðsins.

Rétt eins og þegar stjórnir í múslimaríkjum heimtuðu að danska ríkisstjórnin bæðist afsökunar á umdeildum skopmyndum sem birtust í Jótlandspóstinum.
Hinir ótryggðu

Þessi grein í Guardian sýnir hvers konar heilbrigðisþjónustu efnalitlir Bandaríkjamenn búa við – og hvernig fólk getur fallið eins og í gegnum gat í samfélaginu ef það missir heilsuna vestra.

Á sama tíma eru repúblikanar og Fox News í öskurkeppni til að koma í veg fyrir að áform Obamas um almennar heilsutryggingar nái í gegn.

Í greininni kemur fram að 46 milljón Bandaríkjamenn njóta ekki heilbrigðistrygginga.
Fíflaleg svör forstjóra

Maður spyr:

Hvaða bjánagangur er þetta í forstjóra Haga (Bónus, Hagkaup, 10/11)?

Hversu lengi er hægt að keyra á því að allir séu að ofsækja Jón Ásgeir og Jóa í Bónus.

Frétt Morgunblaðsins í morgun fjallaði ekki um að rekstur búðanna gengi illa?

Það gerir hann ábyggilega ekki. Fólk verslar þarna villt og galið.

Ég hef áður minnst á söguna um manninn sem sáir í akur óvinar síns.

Fréttin fjallaði að allt klabbið væri skuldsett til andskotans.

Og að veð Kaupþings væru svo stór að bankinn væri að reyna að passa upp á þau.

Kannski hefur það eitthvað með það að gera að eigandi búðanna skuldar geigvænlegar fjárhæðir bæði íslenskum og erlendum bönkum – og ætlar ekki að reynast borgunarmaður fyrir nema litum hluta af því?

- - -

Lesendur hafa sent ágæta pósta út af þessu máli, hér eru tveir þeirra:

1.

Ef við göngum í ESB er ekki fræðilegur möguleiki á því að fyrirtæki með þessa markaðshlutdeild fái að vera í rekstri. Högum mun því verða skipt upp, einhverntíma á næstu árum.

Ef við göngum ekki í ESB, mun þá ríkisstjórnin slá skjaldborg um fyrirtæki sem er með 60-70% markaðshlutdeild á matvörumarkaði?

Ef Högum verður komið til nýrra eigenda mun ríkisstjórnin kippa fótunum undan rekstri félagsins eða mun hún gera félaginu kleift að starfa áfram í bómullarumhverfi einokunarinnar?

Ég vildi gjarnan að einhver blaðamaður beindi þeim spurningum til Steingríms/Jóhönnu hvað þau ætli sér í þessu máli. Þetta er engin framtíðarmúsik. Það er í dag sem þær ákvarðanir eru teknar sem munu móta samfélagið til framtíðar.

Almenningur á heimtingu að fá upplýsingar um þessi mál.

- - -

2.

Þetta er bara enn og aftur sönnun á snilld þessara drengja.

Voru Hagar ekki veðsettir upp í topp fyrir – undir hatti Baugs – sem skuldar hundruði milljarða ?

Hvernig er hægt að taka Haga úr Baug – fá lán í sama banka sem Baugur skuldar alla þessa peninga í – og eignast Haga sem séreign eins og JAJ virðist gera þarna ?

Svo ítreka ég spurningu mina – hvernig er hægt að eiga alla miðlana og 65% af smásölumarkaði íslands – búandi í útlöndum – en skulda vel yfir íslenskum fjárlögum – sé FL Group og Teymi tekið með ?

Bara snilld.
Bónusbúðir í gjörgæslu

Kaupþing sem á 95,7 prósenta veð í verslunum feðganna Jóns Ásgeirs og Jóhannesar þarf líklega að gæta hagsmuna sinna vel. Mogginn segir að búðirnar séu í gjörgæslu hjá Kaupþingi.

Þeir héldu búðunum með því að skutla þeim út úr Baugi á síðustu stundu undir nýja kennitölu. Fengu til þess 30 milljarða króna lán hjá Kaupþingi sem á að greiða á næsta ári. Þannig náðu þeir að reisa vegg milli þessara búða – sem þorri Íslendinga verslar í – og allra félaganna sem fóru í þrot eða voru tekin af þeim.

Þetta er auðvitað ekki annað en flókið og forframað kennitöluflakk og merkilegt að lög í landinu skuli heimila slíkt.

En Baugur skuldar 233 milljarða króna – bara á Íslandi. Fyrir utan öll hin fyrirtækin sem tengjast Jóni Ásgeiri.

Hvar eiga þeir feðgar að fá peninga til að borga Kaupþingslánið? Ætlar einhver að lána þeim?

Bankinn hlýtur að þurfa að gæta þess að þessi fyrirtæki séu ekki blóðmjólkuð áður en kemur að skuldadögum.

Því annað eins hefur nú gerst á Íslandi.