arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Heimskingjar

Hvað er að mönnunum í einkennisbúningunum?

Til hvers að vera að skipta sér af þessum mótmælendum, hvort sem það er í Kringlunni eða á Snorrabrautinni?

Mótmælin eru kannski kjánaleg, en það er ekki glæpsamlegt að vera kjáni.

Hvernig bregðast þeir við ef mótmælendurnir verða aðeins fleiri og aðeins æstari? Verður þá táragasið tekið fram?

Er þetta ekki bara enn ein sönnun þess að það eru heimskingjar sem stjórna lögreglunni á Íslandi?
Aftur í MR

Mig dreymdi að ég var byrjaður aftur í MR þaðan sem ég droppaði út. Var í fjórða bekk – samt fullorðinn. Var staddur í íslenskuprófi. Prófdómari var Agnes Bragadóttir. Skildi ekki spurningarnar, fannst þær ekki meika sens. Kvartaði sáran við Agnesi. Endaði með því að ég henti prófblaðinu í hana og gekk út. Hún sagðist ekki geta neitt að þessu gert. Hún væri bara í vinnunni.

Álengdar sat Illugi og virtist ganga ágætlega í prófinu. Með sjálfsánægt glott á vörunum.

Þegar ég kom út gekk ég yfir Tjarnarbrúna. Þar rakst ég á feðgana Reyni Traustason og Jón Trausta. Paníkeraði því ég hélt að þeir ætluðu að fara að skrifa um þetta í eitthvert blað. Varð rólegri þegar þeir fullvissuðu mig um að þeir væru bara að minna mig á að skila inn grein í Ísafold.

Þá vaknaði ég.
Stórsöngvari í fornu leikhúsi

Það finnst mér stórkostlegt að Kolbeinn Jón Ketilsson skuli eiga að syngja í gamla leikhúsinu í Epidaurus. Leikhúsið er hreint ólýsanlega fallegt. Það stendur lengst upp í sveit, í skóglendi – þegar kvöldar sjást varla önnur ljós en týrur á nálægum sveitabæjum og stjörnurnar. Leikhúsið er ævafornt, frá fjórðu öld f. Kr.

Ég fór þarna í fyrra og sá Persa eftir fornskáldið Æskýlos. Skildi svosem ekki allt sem sagt var en þetta var mikil upplifun. Leihúsið rúmar 14 þúsund manns og það var troðfullt þetta kvöld. Ég á ekki von á að það verði öðruvísi þegar Kolbeinn syngur í Medeu.

Annars leikur Kolbeinn stórt hlutverk í tónlistaruppeldi Kára. Uppáhaldslag hans lengi vel var Ríðum ríðum – Á Sprengisandi – lag Sigvalda Kaldalóns við ljóð Gríms Thomsen.

Þetta eigum við í tveimur útgáfum. Annars vegar með „mjóu mönnunum“ – Savanna Tríóinu.

Hins vegar með „feita karlinum“. Það er Kolbeinn Jón. Ég veit samt ekki til þess að hann sé feitur, heldur er röddin hans einfaldlega feitari en frekar mjóróma hljóðin í Savanna.

Við getum ekki gert upp á milli hvor útgáfan sé betri.
Ofnæmi fyrir okri

Það er merkilegt að vera í Þýskalandi og sjá fréttir af því að Ísland sé dýrasta land í heimi. Ég skoðaði matseðil á einu dýrasta veitingahúsi Berlínar, þar sem eru kjólklæddir þjónar og stífpressaðar munnþurkur – sýndist að verðið væri álíka hátt og á miðlungs veitingahúsi í Reykjavík.

Aðalréttur á 2500-3000 krónur.

En hér er líka fullt af góðum stöðum sem eru miklu ódýrari. Í gærkvöldi fórum við á þekktan indverskan stað, Amrit við Oranienburgerstrasse. Staðurinn er þekktur fyrir góðan og vel útilátinn mat, en um leið er þjónustan ágæt og öll umgjörðin aðlaðandi.

Við fengum okkur þrjá mangódrykki, svokallað mango lassi.

Lambakjötsrétt, lamb korma.

Kjúklingarétt, chicken dahlwala stendur á reikningnum.

Stóra flösku af kolsýrðu vatni. Hrísgrjón. Nan brauð.

Þetta kostaði samanlagt 35 evrur. 3000 krónur. Maturinn var í alla staði prýðilegur.

Fær maður meira en einn rétt á Austur-Indíafélaginu fyrir þetta verð?

Ég veit að Þjóðverjar þola ekki verðbólgu. Það er sagt að þetta sé inngróið í þjóðarsálina síðan í óðaverðbólgunni eftir fyrra stríð.

Þurfum við Íslendingar ekki að fara að koma okkur upp svona ofnæmi? Eða er einhver lógísk skýring á okrinu?
Hvar byrjar frægðin?

Wolfgang Petersen kvikmyndaleikstjóri segir í viðtali við þýskt dagblað að Tom Cruise muni gera Claus von Stauffenberg frægan.

En er það frægðin sem Stauffenberg þarf á að halda?

Nú er nýbúið að gera þýska mynd um Sophie Scholl. Myndin þykir góð.

En hún gæti örugglega orðið frægari – ef til dæmis Lindsey Lohan léki hana.
Má Knútur ekki vera lítill áfram?

„Mér finnst leiðinlegt að Knútur þurfi að verða stór,“ sagði Kári.

Við fórum í dýragarðinn í Berlín. Þar liggur straumurinn til Knúts ísbjarnarhúns. Vorum svo heppin að þegar við komum þar að var Knútur í faðmlögum við „föður sinn“, dýragarðsstarfsmanninn Thomas Dörflein, hávaxinn mann, skeggjaðan, dálítið hippalegan. Þeir virtust býsna nánir.

Svo fór faðirinn og mér heyrðist Knútur fara að væla. Gaf frá sér frekar ámátleg hljóð. En var jafn sætur og endranær. Blöðin hérna sem fjalla um hann daglega segja að nú sé búið að taka af honum barnaleikföngin, hann fái ekki annað en trjábol til að brýna klærnar á. Knútur þarf að fara að takast á við lífið eins og alvöru ísbjörn.

En Knútur á heima í dýragarði. Hann verður aldrei villtur ísbjörn á norðurheimskautinu. Má hann ekki bara vera lítill lengur?

Uns hann verður stór og sterkur – og kannski dálítið hættulegur líka.

Annars sáum við líka stórkostlega flóðhesta sem geispuðu eins og flóðhesta er siður, sætar mörgæsir, tígrisdýr sem horfði í augun á mér þannig að ég gat ekki annað en litið undan – maður fer ekki svo glatt í störukeppni við tígrisdýr – spangólandi úlfa, bleika flamenkófugla, lítinn vísundakálf, hlébarða, skógarbjörn og pandabjörn.

Sá síðastnefndi var einu sinni aðal í garðinum en nú er hann það ekki lengur. Skyldi hann hafa tekið eftir því?

En Kári var hæstánægður og fékk Knúts-bangsa og Knúts-bol. Þetta var góður dagur.

Það var svo eins konar forsmekkur að dýragarðsferðinni að um nóttina hafði mig dreymt að ég væri að ríða á úlfalda frá Búðardal til Reykjavíkur með bræðurna Ármann og Sverri á hælunum. Ég man ekki hvað þeir ætluðu að gera mér.

*Myndin hér að ofan er af Knúti og er tekin í gær. Ég get þess að hún er tekin með farsíma.
Kínverjar skjóta sökudólginn

Mér er skapi næst að kaupa ekkert frá Kína. Hef reyndar aldrei verið spenntur fyrir vörum þaðan. Man eftir kínversku dósasveppunum sem komu á markað á Íslandi fyrir sirka aldarfjórðungi.

Kínverjar eru mestu sóðar í heimi. Þeir fara fram úr Bandaríkjamönnum á þessu ári. Hnignun umhverfisins í Kína er alþjóðlegt hneyksli og ógnar lífi og heilsu íbúanna, ekki bara einhvern tíma í framtíðinni heldur núna.

Mikið af vörum sem eru framleiddar í Kína eru búnar til með þrælavinnuafli. Ungt fólk fer til vinnu í verksmiðjunum og er spýtt þaðan út, útslitnum gamalmennum, fimmtán árum síðar. Það er flókin spurning hvort maður eigi að kaupa varning sem er framleiddur með þessum hætti.

Kína er lögregluríki. Það kenndi sig við kommúnisma. Svo sagði Deng að það væri dásamlegt að auðgast. Nú finnst manni stjórnarfarið í Kína helst vera í ætt við fasisma.

Viðkvæðið er að ekki megi rugga bátnum í Kína annars fari allt til andskotans. Það megi ekki gagnrýna ríkisstjórnina því þá taki við glundroði.

Það er ekki geðsleg hugmyndafræði til að byggja stjórn ríkis á.

Nú hefur forstjóri matvælaeftirlits verið tekinn af lífi í Kína. Ástæðan er sú að vörur hafa reynst eitraðar og hættulegar. Sumt af þessu hefur verið selt úr landi og skaðar sjálfsagt útflutning Kínverja um eitthvert skeið. Verra er þó hlutskipti Kínverja sjálfra sem geta ekki treyst því að það sem þeir kaupa sé ekki fullt af eitri og ógeði.

En þá er huggun harmi gegn að búið sé að skjóta sökudólginn
Auglýsendur færa sig á netið

Netnotendur í Evrópu eyða 14.3 tímum að meðaltali á internetinu miðað við 11.3 klukkustundir sem þeir verja í að horfa á sjónvarp og 4.4 klukkustundir sem þeir nota í að lesa blöð.

Þetta kemur fram í frétt á vef BBC.

Þar er talað um að auglýsingar á netinu færist stórlega í vöxt og nái sífellt til fleira fólks. Spáð er að innan fimm ára muni auglýsingar á netinu hafa 18 prósenta markaðshlutdeild.

Ætti hlutfallið ekki að vera ennþá hærra miðað við þessar tölur?
Erum við að breytast í aumingja?

Eitt er að ríkt fólk geti keypt sér far á betra farrými í flugvélum, annað er að það fái einhvers konar forgangsmeðferð í þjónustu sem er kostuð af skattgreiðendum. Eða hefur öryggisgæsla á Keflavíkurflugvelli verið einkavædd?

Þessi frétt er algjörlega blöskranleg – það er ekki hægt að segja annað. Viðbrögð sýslumannsins á Keflavíkurflugvelli eru aumkunarverð.

Hvers konar undirlægjusamfélag erum við að verða? Voru það ekki Íslendingar sem til skamms tíma töldu það einn sinn helsta kost að fyrirlíta fínimennsku, snobb og forréttindi.

Ósigur ítalska loftflotans, smásaga eftir Halldór Laxness, lýsir þessum anda mjög vel. Lesið hana endilega. Pikkalóinn í sögunni, Stebbi, er dæmi um margt það skásta í fari Íslendinga og ég held að höfundurinn hafi viljað hafa það þannig.

Sannir Íslendingar töldu sig jafna mestu höfðingjum – vorkenndu þeim hálfpartinn. Það var hin einkennilega mótsögn í fari kotþjóðarinnar.

En kannski er þetta stolta viðhorf að glatast? Höfðingjadirfskan?

Eða hvenær kemur til dæmis að því að þeir sem keyra á fínum bílum fái forgang í bílastæði?
Hræsnandi frægðarfólk

Það er fyndið þegar ríka og fræga fólkið beinir athyglinni að sjálfu sér með því að taka þátt í uppákomu eins og Live Earth.

Nú er komið í ljós að Madonna, Sting og allt þetta lið er örgustu hræsnarar. Sá sem ferðast í einkaþotu mengar sjötíu sinnum meira en sá sem fer með farþegaflugi. Madonna fjárfestir í olíufyrirtækjum. Guardian segir að auður Stings sé metinn á 185 milljónir punda – en samt er hann að vinna sér inn pening með því að auglýsa afar óumhverfisvænar bifreiðar. Kona hans, snobbkvendið Trudie Styler ferðast áttatíu kílómetra í einkaþyrlu til að fara í samkvæmi.

Á endanum mun þetta leiða til þess að frægir og ríkir keppast um að sýnast umhverfisvænir. Björgólfur og Jón Ásgeir munu selja einkaþoturnar.

Áhrif Live Earth verða semsagt mikil og að sumu leyti ófyrirséð.

- - -

Samkvæmt frétt á vef BBC í morgun er búið að hrekja þá kenningu að það sé sólin sem valdi hlýnun jarðar. Þetta var ein aðalröksemdin í myndinni The Great Global Warming Swindle. Þvert á móti segir að sólin sé afkastaminni en hún var fyrir tuttugu árum.

Ef við hugleiðum pláneturnar í kringum okkur, hvað þær eru óbyggilegar vegna hita, kulda eða vinda – þá er kannski ekki ýkja erfitt að gera sér í hugarlund hversu lofthjúpurinn og veðrakerfið á jörðinni er viðkvæmt.

Eða viljum við kannski ekki skilja?
Berlín Alexanderplatz

Af evrópsku stórborgunum finnst mér Berlín langskemmtilegust núorðið. Hún er furðu róleg miðað við aðra stórborgir, það er ekki allt útatað í Starbuck's og McDonald's – að minnsta kosti ekki austurborgin.

Maður finnur einhverja viðspyrnu gegn kapítalismanum, ólíkt því sem er til dæmis í London þar sem allir eru á spani að græða peninga. Maður skynjar ekki þessa græðgi í loftinu hérna. Berlín er dálítið alternativ – og það er gott.

Berlín er líka rúmgóð, það er ekki þröngt um mann eins og í París og London þar sem er varla hægt að færa stól án þess að það valdi meiriháttar truflun.

Svo er merkilegt að sjá hvernig þessi söguríka borg þróast ár frá ári. Maður sér uppbyggingu í hverfum sem voru í niðurníðslu fyrir fáum árum – arkítektúrinn er oft spennandi, stundum auðvitað ljótur, nú sýnist mér svæðið milli Gendarmenmarkt og Alexanderplatz vera að ganga í endurnýjun lífdaga.

Svo kemur röðin að Alexanderplatz, þessu fjölfarna torgi sem kommarnir breyttu í óskiljanlega ljóta steinsteypuhrollvekju með plattenbau allt í kring. Fegurðarskyn mannanna sem gerðu þetta er sérstakt rannsóknarefni. Við Kári fórum upp í sjónvarpsturninn á Alex í gær og horfðum niður. Þeir eru þegar byrjaðir að grafa upp torgið.

Við förum til London á morgun.

Ég er ekki í ofboðslegu stuði, það fauk etthvað í augað á mér síðasta daginn á Amorgos og ég hef óþægindi af þessu. Ætli þurfi ekki að taka það úr þegar ég kem heim til Íslands? Ég verð glæsilegur með leppinn fyrir auganu.
Cruise sem Fjalla-Eyvindur?

Einhvern veginn er Tom Cruise að leika Claus Von Stauffenberg svo óskaplegt að það tekur engu tali. Engin furða að Þjóðverjar hafi risið upp og vilji ekki að þessi mynd verði gerð.

Það er eitthvað við Cruise sem virkar mjög ankanalega – maðurinn er eiginlega hálfgert frík. Kannski ekki skrítið að hann sé orðinn besti vinur Beckham hjónanna.

Áðan var ég í bókabúð Dussmans í Friedrichstrasse í Berlín. Sá þar bók eftir Arnald og tvær íslenskar bíómyndir – 101 Reykjavík og Mýrina.

Datt svona í framhjáhlaupi í hug hvort við gætum fengið Cruise til að koma til Íslands til að leika einhverja af þjóðhetjum okkar í kvikmynd.

Gunnar á Hlíðarenda, Jón Sigurðsson, Fjalla–Eyvind?
Vinstri græn loks frjáls

Mér var bent á eftirfarandi orð sem birtust í viðtali við Steingrím J. Sigfússon í Fréttablaðinu fyrir nokkrum dögum.

„Menn kannski átta sig ekki á því rosalega frelsi sem við höfum fengið. Við erum í fyrsta skipti frjáls að því að gagnrýna Samfylkinguna eftir því sem okkur lystir og efni standa til. Við erum ekki lengur samherjar sömu megin víglínunnar í stjórnmálum.“

Og svo var hann spurður hvort Vinstri græn hafi þurft að halda aftur af sér í gagnrýni á Samfylkinguna og hvort það hafi verið erfitt:

„Við höfum þurft að gera það mjög mikið, og það er innibyrgð óánægja í okkar röðum með hve við forystufólkið í flokknum höfum haldið niðri gagnrýni á Samfylkinguna.“

En nú er það semsagt breytt. Það er gott að Vinstri græn skuli líta björtum augum fram á veginn.
ESB og sjávarútvegurinn

Pétur Gunnarsson skrifaði ágæta grein um aflaákvörðun sjávarútvegsráðherra á vef sinn í gær. Þetta er rétt hjá Pétri – það er merkilegt að íslenska hagkerfið hreyfist varla þegar tilkynnt er um svo róttækan niðurskurð. Á síðasta áratug fór flotinn í Smuguna til að bjarga málunum.

En nú er öldin önnur eins og Pétur segir. Þetta er ekki reiðarslag nema í fáeinum jaðarbyggðum sem sitja uppi með herkostnaðinn af umbreytingu samfélagsins.

Það er önnur ályktun sem má draga af þessu: Það er ekkert því til fyrirstöðu lengur að Íslendingar gangi í ESB. Sjávarútvegurinn mun ekki bíða neinn skaða af því. Hann er heldur ekki alfa og omega samfélagsins lengur. Það gildir ekki lengur að vegna þorksins höfum við aðra hagsveiflu en aðrar þjóðir.

Þvert á móti er líklegt að þorpin úti á landi og sveitirnar geti hagnast á inngöngu í ESB, styrkjunum þaðan og áhuga á jaðarsvæðum.
Drukkið, reykt, dansað og sungið í sjónvarpinu

Það er makalaust hvað Grikkir rækta vel tónlistarhefð sína. Þegar maður fer um landið heyrir maður varla annað en gríska tónlist. Engilsaxnesk músík er sjaldan spiluð. Grísk tónlist er er furðu fjölbreytt. Sumt af henni inniheldur mjög sterk austræn áhrif – mikið af því er mjög vinsælt í Tyrklandi. Svo er það rebetiko – sem kallaður er gríski blúsinn – og dafnaði í búllum í hafnarborgum eins og Pireus. Iðkendur hans voru gjarnan miklir hassreykingamenn. Frægasti flytjandinn var karl sem hét Marko Vamvakaris frá eyjunni Syros; ég kom þar eitt sinn á veitingahús sem er helgað honum og þar sem hangir uppi stór mynd af Marko og hljóðfærið hans – bousouki.

Þessi tónlist lifir enn góðu lífi – áðan hlustuðum við á hóp af ungu fólki spila rebetiko fyrir utan kaffihús hér á Amorgos, á litlu blómskrýddu torgi undir stjörnuhimni.

Hér er myndband þar sem sonur Markos Vamvakaris, Stelios, flytur eitt frægasta lag hans, Fragosyriani, um stúlkuna frá Syros. „Eldur brennur í hjarta mínu, þú hefur hneppt mig í álög sæta Frangosyriani…“

[youtube=http://youtube.com/watch?v=fGFtIAtA2H0&mode=related&search=]

Uppáhaldsþáttur minn í grísku sjónvarpi er þáttur sem er seint á laugardagskvöldum á stöðinni NET. Þar kemur fólk saman, borðar, drekkur, reykir – og syngur. Fólkið er á öllum aldri. Sumir virðast vera lögformleg gamalmenni þangað til þeir stíga fram og syngja og af furðulegu öryggi. Þetta er að sönnu frjálslegasti sjónvarpsþáttur sem ég hef séð. Það er ekkert æft – bara spilað af fingrum fram.

Svo er dansað. Í grískum dönsum er mikil einstaklingstjáning. Það er eins og þeir sem taka þátt í dansinum séu aðallega að dansa við sjálfa sig. Grikkir eru miklir einstaklingshyggjumenn. Zorbas er klisjan um það – hún er ekki alveg ósönn.
Munka- og mauralíf

Við fórum í hið heilaga klaustur Hozoviotissa á Amorgos. Kári hljóp alla leiðina upp klettana, við stauluðumst á eftir, alveg að drepast úr mæði.

Fyrir ofan er mynd af Kára með klaustrið í bakgrunni.

Og hér er mynd af maurum sem við tókum á leiðinni niður úr klaustrinu. Þeir voru fjarska duglegir, báru sumir býsna stór sprek.

Við teljum að þeir hafi líka verið að byggja klaustur.
Skokkandi Frakklandsforseti

Frakkar eru smátt og smátt að komast í eðlilegt samband við forseta sinn, Nicolas Sarkozy. Hveitibrauðsdögum hans fer brátt að ljúka. Fjölmiðlar á Vesturlöndum eru líka að komast að því að hann er enginn frjálshyggjumaður í anda Thatchers eða Reagans, heldur gæti hann þess vegna verið gamaldags gaullisti.

Innan Evrópusambandsins hafa menn áhyggjur af því að hann ætli að brjóta þau höft sem hafa verið sett á ríkisbúskap aðildarþjóðanna – að hann ætli að auka fjárlagahallann umfram það sem heimilt er. Slíkt vekur skelfingu í Brussel og Berlín.

En svo eru það áhyggjuefni sem skipta meira máli. Eitt er það að Sarkozy skuli skokka. Frökkum finnst það ekki nógu gott. Að skokka er andlaust streð, alltof auðvaldslegt – það eru Bandaríkjaforsetar sem stunda skokk.

Catherine Bennett skrifar lærða grein um hvaða íþróttir þjóðhöfðingjar geta stundað í Guardian. Hún segir að golf sé alltof óumhverfisvænt, fyrir utan hvað það sé einstaklega leiðinlegt og klæðnaðurinn hræðilegur.

Krikkett kemur varla til greina, leikurinn getur staðið í fimm daga og þá er ekki einu sinni víst að fáist úrslit. Það eru heldur ekki meðmæli að John Major er mikill áhugamaður um krikkett.

Bennett bendir á að nær væri að Frakklandsforseti stundaði hjólreiðar eins og í Tour de France. Þá gæti hann líka svitnað í þröngum búningi.
Eyjalíf

Fólkið er vingjarnlegt. Það hefur húmor. Maður getur látið strák eins og Kára hlaupa um án þess að hafa áhyggjur af honum. Maturinn er ágætur – samt pínu leiðigjarn. Sólarlagið er ótrúlega fagurt – litirnir einstakir. Sjórinn er blár og hreinn. Það er einstaklega góð lykt af kryddjurtum í loftinu. Nú er stjörnubjart – maður horfir upp í himininn og sér stjörnuþokur.

Það eru eiginlega engar búðir. Fátt sem hægt er að kaupa. Þar af leiðandi varla neitt suð í litlum dreng sem vill fá dót eða sælgæti. Það er erfitt að komast á netið – maður getur ekki hangið á því allan daginn. Maður kveikir ekki á sjónvarpinu.

Þessu fylgir dæmalaus friður. Best var eiginlega þegar rafmagnið fór um daginn.

Kári fékk í magann um daginn. Við fórum til læknis. Þurftum ekki að borga neitt – það var ókeypis. Daginn eftir voru gömlu konurnar í þorpinu sífellt að spyrja hvernig Kári væri í maganum. Þetta hafði greinilega spurst út.

Það var ekkert alvarlegt. Læknirinn sagði Kára að breyta um lífstíl.

Við erum annars komin til eyjarinnar Amorgos sem er litlu síðri en Folegandros, mannlífið kannski ekki alveg jafn skemmtileg en náttúran einstök. Eyjaskeggjar halda því fram að þetta sé fegursta eyja í Miðjarðarhafinu – ég held barasta að sé nokkuð til í því.

Bærinn sem stendur efst uppi á eyjunni er einkennilegur, minnir á gömlu íslensku félagsheimilin sem sagt var að væru miklu stærri að innan en utan. Hann virðist ekki neitt neitt þegar maður horfir á hann utan í frá, en þegar maður kemur inn í bæinn er hann furðu stór og sjarmerandi.

Reykjavík er öðruvísi. Virkar stór utanífrá, en er smá þegar nánar er að gáð.
Barátta um hafnir og skóga í Grikklandi

Á Naxos hafa verið miklar deilur um nýja ferjuhöfn. Þrjátíu manna hópur af eyjunni tók saman mikla greinargerð, fimm hundruð blaðsíður, þar sem höfninni var mótmælt. Málið fór alla leið fyrir hæstarétt Grikklands. Þar var bara ein athugasemd tekin til greina. Það hafði ekki verið farið eftir Evrópulögum um umhverfismat og kynningu framkvæmdanna.

Því var lagt blátt bann við þeim.

Íbúar eyjarinnar fóru í mikla mótmælagöngu. Þeir vilja upp til hópa fá höfnina. Hún verður þó ekki byggð í bráð. Við sem komum þarna oft viljum auðvitað ekki sjá neina höfn. Það er alveg nógu mikið af fólki. Helst viljum við að komi sem fæstir bátar. En Naxosbúa dreymir um að fá stór skemmtiferðaskip eins og á Mykonos og Santorini. Sjá í hillingum að þeir muni græða óskaplega á þessu.

Það kann að vera. En um leið mun eyjan og samfélagið skaðast. Ekkert er leiðinlegra en hjarðir farþega af skemmtiferðaskipum sem troðast um þröngar götur í smábæjum. Þetta breytir líka viðmóti hinna innfæddu. Þeir fara að líta á aðkomufólk sem hverja aðra tekjulind sem þarf að pumpa eins og framast er unnt. Hætta að sjá andlitin á því.

Maður er hræddur um að hin fræga gestrisni – philoxenia – spillist.

Víðar er deilt um umhverfismál í Grikklandi. Í hitum undanfarinna vikna hafa geisað miklir skógareldar. Grunur leikur á að þeir hafi verið kveiktir af ásettu ráði til að ryðja land undir byggingar. Karamanlis forsætisráðherra lýsir því yfir að þar sem var skógur verði aftur plantað skógi. Blöðin hérna virðast trúa þessu mátulega, en á öðrum stað las ég að þessi yfirlýsing væri eiginlega ekki fréttnæm, það ætti ekki að þurfa að taka þetta fram:

Í lögum stæði nefnilega að ekki mætti ganga frekar á skóglendið í Grikklandi.
Taugaveiklaðir píreneafiskar

Píranafiskar – sem reyndar eru kallaðir píreneafiskar í minni fjölskyldu – þykja grimmar skepnur þar sem þeir ráðast á bráð sína í stórum hópum, éta af henni allt hold á augabragði. Enda eru þessi kvikindi varla neitt nema tennurnar.

En nú sýna vísindarannsóknir að það er misskilningur að píranafiskar séu grimmir. Þeir þjást bara af djúprættu öryggisleysi.

Maður syndir í Amazon-fljóti.

Flokkur píranafiska kemur til að éta mann.

„Ég skil, ég skil, þið eruð ekki vondir, þið eruð bara svona óöruggir! Reynið að slaka á!“

Glúbb. Glúbb.
Hvenær koma einangrunarbúðirnar?

Við komumst ekki ýkja langt með því að kenna ástandinu í Miðausturlöndum eða stéttaskiptingu um hryðjuverkin í Bretlandi.

Það virðist vera að mest af þessum tilræðum séu framin af ungum körlum sem eru búsettir í Bretlandi og aldir upp þar. Þeir hafa yfirleitt notið góðrar menntunar – geta hæglega notfært sér þau tækifæri sem vestrænt lýðræðisþjóðfélag hefur upp á að bjóða.

Þeir þjást af rótleysi, leiða og einhvers konar nihilisma. Eru auðveld bráð fyrir þá sem boða ofstæki og hatur. Það er ótrúlegt þegar læknar koma fyrir sprengjum sem hafa þann tilgang að valda sem mestum skaða á lífi og limum saklauss fólks.

Það eru margar hættur í þessari stöðu. Ein er sú að hryðjuverkin ágerist og viðbrögð samfélagsins sem verða fyrir barðinu á þeim verði ofsafengnari. Bretland er mjög viðkvæmur staður – kannski að hluta til vegna þess að terroristarnir eiga erfiðara með að komast inn í Bandaríkin.

Það er nauðsynlegt fyrir múslima að taka til í sínum eigin ranni. Hafna hryðjuverkum skilyrðislaust. Gera greinarmun á íslamstrú og íslamismanum sem er pólitísk öfgahreyfing. Uppræta hann úr moskum Vesturlanda. Þeir þurfa líka að starfa með lögreglu við að uppræta bölið.

Þetta er algjörlega í þeirra hag. Annars er hætta á að ástandið versni og við förum að sjá einangrunarbúðir – eða eitthvað í líkingu við það – á Vesturlöndum innan fárra ára.

Við verðum líka að gera okkur grein fyrir því að íslamisminn er hugmyndafræði í ætt við fasisma. Honum er í raun alveg sama um Palestínu eða Írak. Það vill bara svo til að þar eru vígvellirnir núna.
Stór spurning

Við fórum inn í litla kirkju sem stendur hátt uppi á fjalli, með útsýn til allra átta.

Vorum alein þarna.

Kveiktum á kertum – fyrir Jesúbarnið.

Þegar við komum út úr kirkjunni spurði drengurinn:

„Af hverju talar Guð ekki við okkur?“
Kári og fiskkarlinn

Þetta er idyllísk mynd. Karlinn er að gera að fiski sem við ætlum að fara að borða á veitingahúsi við litla vík – fiskurinn er nýveiddur (hann er ekki alveg sá sá síðasti í Miðjarðarhafinu). Smáfiskar safnast í kring til að éta slógið sem karlinn hendir í sjóinn. Kári kemur aðvífandi til að fylgjast með.