arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Apple

Ég hef alla tíð notað Apple tölvur allt frá því ég byrjaði fyrst að nota tölvu fyrir hartnær aldarfjórðungi. Og það má segja að ég hafi verið ánægður notandi – ég þurfti að nota pc-tölvu í smátíma fyrir svona tíu árum og fannst það ómögulegt. Stýrikerfið var bæði flóknara og leiðinlegra og svo var tækið alltaf að fyllast af vírusum og óþverra.

Lengi vel leið manni eins og maður tilheyrði sérstökum klúbbi – það voru ekki ýkja margir sem notuðu Apple. Fólk sem var með Apple fartölvur á kaffihúsum kinnkaði kolli hvert til annars.

En nú les maður að Apple sé orðið stærsta fyrirtæki í heimi. Þetta er alveg hætt að vera exklúsíft. Tölvurnar eru reyndar alveg jafn góðar og áður og svo hafa þeir komið með snilldarpródúkt eins og iPhone og iPad (ég á reyndar hvorugt), En sama samt.
Trú, í eða utan skólatíma

Ég er kominn af kristinni fjölskyldu og ég hef þekkt margt gott fólk sem starfar í kristnum söfnuðum. Þess vegna sárnar mér stundum þegar er talað af óvirðingu um fólk sem trúir. Sú umræða er oft mjög óréttlát.

En ég get ekki séð að það sé neinn stórkostlegur missir þótt sálmasöngur verði gerður útlægur úr grunnskólum og prestar haldi sig fjarri.

Fólk sem er trúað eða hefur áhuga á trú getur eftir sem áður sinnt trúmálum – utan skólatíma. Það getur farið með börn sín í kirkju eða sunnudagaskóla – nú eða á samkomu hjá Ásatrúarfélaginu eða Vantrú ef svo ber undir.

Jólaföndur í skólum er ekki vandamál. Það verður klippt og límt eftir sem áður. Og ég geri ekki ráð fyrir að neinum verði bannað að gera mynd af Jesúbarninu – en þá er þess reyndar að geta að jólasveinar eru miklu vinsælli.

Ég hef áður sett fram þá skoðun að það væri líklega best fyrir alla að skilið verði á milli kirkju og ríkis. Kirkjan hefði gott af því að standa á eigin fótum. Þetta þyrfti ekki einu sinni að skaða hana – á það hefur verið bent að óvíða í kristnum heimi sé trúarhiti meiri en í Bandaríkjunum þar sem er engin þjóðkirkja.

Áfram hlýtur að fara fram í skólum kennsla í trúarbrögðum og kristnum arfi þjóðarinnar. Saga okkar er óskiljanleg án fróðleiks um hann. Menntað fólk þarf líka að kunna skil á helstu biblíusögum og tilvitnunum, því í þetta er sífellt vitnað í vestrænni menningu. Það er reyndar þversögn að yfirlýstir trúleysingjar eru oft mjög biblíufróðir. Þetta hljótum við að læra, rétt eins og við lærum um hinn gríska menningararf sem er önnur undirstaða vestrænnar menningar.

Bragi Kristjónsson benti á það í þætti hjá mér um daginn að staða prestanna hefði breyst við fræðslulögin 1907. Fram að því var uppfræðsla æskunnar að miklu leyti í þeirra höndum – Bragi sló þessu upp í grín og sagði að þá hefði klerkastéttinn misst tökin á þjóðinni. Í því var samt talsverður broddur. Hlutverk kirkjunnar sem viðhengis við ríkið er vandræðalegt á tíma þegar trúfrelsi þykir sjálfsagt – kirkjan yrði frjálsari án ríkisins bæði í boðun sinni og starfi.
Að ráðast á krónuna

Það eru nokkrar setningar orðnar klassískar í óförum íslensku þjóðarinnar. Þessi hlýtur að bætast í þann flokk:

„Ja eg er.I NYC og hitti Soros adan og BRuce Kovner. Thad freistar theirra ad radast a kronuna.“
Vilhjálmur Ari: Verjum mannauðinn

Vilhjálmur Ari Arason heimilislæknir, sem bloggar hér á Eyjunni, skrifar afar greinargóða yfirlitsgrein um ástandið í heilbrigðisþjónustunni, niðurskurð á spítölum úti á landi, landflótta heilbrigðisstarfsfólks, heldur slælegt ástand heilsugæslunnar í Reykjavík og fyrirhugaða byggingu hátæknisjúkrahúss. Um hana segir Vilhjálmur:

„Og væri ekki skynsamlegra að reyna að að halda í mannauðinn og verja þjónustuna sem þegar er fyrir hendi heldur en t.d. halda áfram með tugmilljarða króna byggingaráform nýs Landspítala sem Lífeyrissjóðirnir eru búnir að lofa að fjármagna á næstu árum, hátæknispítala sem stæði þá tómur um ókomin ár. Samgöngukerfið byggjum við upp til framtíðar með miklum kostnaði og borum jafnvel jarðgöng gegnum fjöll fyrir fáfarna vegaslóða úti á landi, landsbyggðarfólki til heilla. Heilbrigðisþjónustuna hefur tekið langan tíma að byggja upp, ekki síst á höfuðborgarsvæðinu með sjálfan Landspítlann Háskólasjúkrahús í fararbroddi þangað sem allar leiðir liggja. Fátt er okkur mikilvægara í mestri neyð lífsins.“
Fólk af holdi og blóði

Það er mikil umræða um fjölmenningarsamfélög, ekki síst í Þýskalandi. Hagfræðingurinn og kynþáttahatarinn Thilo Sarrazin komst meira að segja á forsíðu Der Spiegel um daginn. Og nú talar Angela Merkel um að fjölmenningin hafi ekki gengið upp.

Þegar er talað um fjölmenningarsamfélög er átt við samfélög þar sem fólk af mörgum kynþáttum býr saman.

Svona samfélög eru til víða um heim og gengur sums staðar ágætlega. Bandaríkin eru slíkt fjölþjóðasamfélag og Brasilía. Sumar borgir eru líka fjölþjóðlegri en aðrar, líkt og New York og London. Þar er algjör hrærigrautur fólks af ólíkum uppruna, og það er einmitt það sem gerir þessar borgir skemmtilegar.

Evrópa á engan annan kost en að horfast í augu við orðinn hlut. Í Evrópulöndum býr mikill fjöldi fólks sem er upprunninn í öðrum heimsálfum, fólk sem kom úr gömlum nýlendum eins og í Bretlandi og Frakklandi – þar er fjölþjóðasamfélagið bein afleiðing nýlendustefnunnar – og fólk sem hefur komið til að vinna. Þetta fólk er ekki á leiðinni burt, og engum nema örgustu rasistum dettur í hug að reka það burt. Brottrekstur af því tagi mundi þýða hrun siðmenningar okkar.

Það þótti nógu gott meðan næga vinnu var að hafa – eða eins og rithöfundurinn Max Frisch sagði: „Við þurftum vinnuafl, en við fengum fólk af holdi og blóði.“
Eva Joly og Michael Pollan í Silfrinu í dag

Eva Joly verður í ítarlegu viðtali í Silfri Egils í dag. Þar ræðum við gang rannsóknarinnar á bankahruninu, stöðu embættis sérstaks saksóknara, Magmamálið, Alþjóða gjaldeyrissjóðinn, Evrópusambandið og forsetaframboð hennar í Frakklandi.

Í þættinum verður líka rætt við Michael Pollan, stórmerkilegan baráttumann sem hefur skrifað frábærar bækur um mat, matvælaframleiðslu, mataræði og matarmenningu, þær hafa náð metsölu og einnig er hann ein aðalpersónan í heimildamyndinni Food Inc. Pollan fékk um daginn friðarverðlaunin sem kennd eru við Lennon/Ono en einnig er bók hans Food Rules komin út á íslensku.

Einnig kemur í þáttinn Bjarni Snæbjörn Jónsson hjá Capacent. Hann heldur utan um alþjóðlegar samanburðarmælingar á gildismati sem Íslendingar taka þátt í. Nýjustu niðurstöðurnar hvað varðar Ísland eru vægast sagt sláandi.

Hér er kynningarmyndband fyrir Food Inc. Þar má sjá Micael Pollan og ýmsum málum sem hann fjallar um.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=5eKYyD14d_0]
Steinunn er töff

Steinunn Guðbjartsdóttir, formaður slitastjórnar Glitnis, virðist vera meiriháttar töffari. Hún vinnur ásamt alþjóðlegu fyrirtæki sem nefnist Kroll af því að reyna að endurheimta verðmæti sem voru tekin úr bankanum af eigendum hans og stjórnendum.

Það er kvartað undan harðri framgöngu Steinunnar – en fyrir okkur sem þurfum að súpa seyðið af bankahruninu er þetta traustvekjandi.

Væri gaman að heyra að svo rösklega væri gengið til verks bæði í rústunum af Kaupþingi og Landsbankanum. En því virðist ekki vera að heilsa.
Turninn á Lækjartorgi og sjoppumenningin

Það segir að til standi að leigja út turnsjoppuna gömlu sem nú er komin á Lækjartorg eftir langt ferðalag.

En í raun blasir við hvað væri best að gera þarna.

Hafa þetta sem miðstöð fyrir sölu miða í leikhús, tónleika, óperu og á sýningar.

Líkt og tíðkast víða erlendis.

Þetta gæti bæði verið þægilegt fyrir borgarbúa – og hugsanlega gæti þetta trekkt fleiri ferðamenn að menningarviðburðum í borginni.

Svo má geta þess að turninn var teiknaður af Rögnvaldi Ólafssyni, var reistur árið 1907 fyrir konungskomuna. Hann stóð á Lækjartorgi í tíu ár, var svo fluttur neðst á Arnarhól þar sem hann stóð lengst af, allt til 1972.

Þá var hann fluttur á Árbæjarsafn – þá var stefnan að rífa öll gömul hús, leyfa þeim að brenna eða flytja þau í Árbæ – en nokkrum árum síðar var hann endurbyggður og fluttur niður í bæ aftur. Stóð lengst af nálægt Miðbæjarskólanum, en svo var það eitt af kosningaloforðum Besta flokksins að flytja hann aftur á Lækjartorg.

Turninn var kallaður „Söluturn“ og fljótt skapaðist sú hefð að kalla sjoppur „söluturna“ þótt þær væru alls ekki í turnlíki. Líklega var þetta þýðing á orðinu „kiosk“ sem er nafn á tegund bygginga sem tíðkuðust í ríki Ottómana. Kiosk varð svo alþjóðlegt orð yfir litlar sölubúðir – en dæmi eru um íslensku þýðinguna „kjóskur“.

Orðið sjoppa var þó frekar notað í alþýðumáli, en það var einfaldlega dregið af enska orðinu „shop“. Sjoppur breiddust mjög út á stríðsárunum og stóð blómatími þeirra fram yfir 1980. Þá breyttust margar sjoppur í vídeóleigur. Nú hafa sjoppur sem voru á hverju horni tínt tölunni og eru bensínstöðvar orðnar nokkurs konar sjoppur í staðinn.

Á sínum tíma var mikið kvartað undan sjoppumenningu og sjoppuhangsi. Kvað svo rammt að þessu að um tíma, í kringum 1970, var í gildi reglugerð sem bannaði sjoppueigendum að selja vörur sínar nema í gegnum lúgu. Þetta var gert til að stemma stigu við sjoppuhangsi barna og fullorðinna – þá var eiginlega búið að binda svo um hnútana að fólk gat hvergi komið saman í bænum nema á skipulögðum samkomum (t.d. á fundum stjórnmálaflokka, átthagafélaga, skátanna eða kóræfingum), því engar voru krárnar í þá daga.

Um þetta allt mátti fræðast í sjónvarpsþætti sem ég gerði árið 1989 og fjallaði um sjoppumenningu. Sá þáttur mun nú vera glataður – a.m.k. finnst hann ekki í safni RÚV.

En hugmyndinni hér að ofan er semsagt komið á framfæri: Notum turninn sem leikhús- og tónleikamiðasölu.

Söluturninn fékk að vera á Lækjartorgi um tíma á áttunda áratugnum. Takið eftir að bygging Seðlabankans er ekki enn risin. Eftir á að hyggja er ekki víst að hún hafi verið til bóta. Hún er eiginlega ferlega ljót.
Almennt lítið traust, nema til löggunnar, Háskólans og RÚV

Niðurstöður MMR í könnun á trausti til stofnana samfélagsins eru athyglisverðar. Kemur ekki á óvart að traustið er í algjöru lágmarki á mörgum sviðum. Bankakerfið nýtur trausts upp á 3 prósent, Alþingi upp á 7,5 prósent, ríkisstjórnin 10,9 prósent en stjórnarandstaðan aftur á móti 17,8 prósent.

Svo kemur niðurstaðan fyrir fjömiðlana. Traustið til þeirra mælist 14,8 prósent, sem er ekki mikið. En svo birtist allt öðruvísi tala þegar Ríkisútvarpið á í hlut – traustið til þess mælist 52 prósent.

Það er hins vegar lögreglan sem nýtur mests trausts, það er 81 prósent samkvæmt skoðanakönnunninni, en Háskóli Íslands kemur á eftir með 67,7 prósent. Ríkisútvarpið er svo í þriðja sæti.
Frambjóðendur til stjórnlagaþingsins

Hér á þessari Wikipedia síðu er listi yfir þá einstaklinga sem hafa lýst því yfir að þeir hyggist vera í kjöri til stjórnlagaþings. Það fjölgar stöðugt í hópnum, og ég geri ráð fyrir að síðan verði uppfærð jafnharðan.
Menn á leiðinni á toppinn

Þessi mynd gengur manna á meðal á Facebook. Myndatextinn er líka athyglisverður, þ.e. hvernig rættist úr þessum ungu frjálshyggjumönnum. Það er sent hægt að segja að þeir hafi ekki náð völdum. Mætti jafnvel segja að myndin sé tekin í forsal valdsins. Þarna er þrír forsætisráðherrar, tveir hæstaréttardómarar, tveir borgarstjórar í Reykjavík – já, og svo allir hinir. Því verður ekki neitað að þessi mynd er stórmerkileg heimild sem á heima í sögubókum framtíðarinnar.

A group of young classical liberals in the Independence Party in the early 1980s: Baldur Gudlaugsson (Permanent Secretary of the Ministry of Finance), Magnus Gunnarsson (Businessman), Dr. Thor Whitehead (Professor of History, University of Iceland), Geir H. Haarde (Prime Minister, 2006-), Kjartan Gunnarsson (fmr. Executive Director of the Independence Party), David Oddsson (Prime Minister 1991-2004, at present Governor of Central Bank), Thorsteinn Palsson (Prime Minister 1987-8, at present editor of Frettabladid), Jon Steinar Gunnlaugsson (Supreme Court Judge), Gunnlaugur Claessen (Supreme Court Judge), Hannes H. Gissurarson (Professor of Politics, University of Iceland). In the back: Vilhjalmur Vilhjalmsson (Mayor of Reykjavik 2006-7), Brynjolfur Bjarnason (Businessman)
Er þetta staðan?

Ég held það sé óhætt að fullyrða að mótmælin 4. október hafi fyrst og fremst snúist um skuldavanda heimilanna – en þau snerust til dæmis ekki um Geir Haarde og Landsdóm.

Þannig túlkuðu stjórnmálamennirnir þetta líka. Ríkisstjórnin hefur efnt til samráðs um skuldirnar – það er beðið eftir því hvort eitthvað komið út úr því sem skiptir máli.

Það er stundum erfitt að átta sig á því hverjum finnst hvað – en nú virðist manni að í grundvallaratriðum séu einungis Framsókn og Hreyfingin fylgjandi niðurfærslu skulda, en Samfylking, Sjálfstæðisflokkur og VG séu mestanpart á móti.

Eins og auðvitað bankarnir og forstjórar lífeyrissjóðanna.
Skuggaelítan á Íslandi

Á Huffington Post, sem er ein víðlestnasta bloggsíða í heimi, má lesa úrdrátt úr grein eftir Robert Wade og Sigurbjörgu Sigurgeirsdóttur sem birtist í New Left Review. Robert er prófessor við London School of Economics, og einn af þeim fyrstu sem vöruðu við hruni íslenska hagkerfisins, en Sigurbjörg er með doktorspróf frá sama skóla.

Í greininni er hrunið á Íslandi túlkað með hliðsjón af kenningum Janine Wedel um skuggaelítur sem grafi undan lýðræðinu og stjórnkerfinu.
Ólafur á grænni grein

Ólafur Ólafsson er einn af þeim sem kemur standandi út úr hruninu. Í alveg ljómadi góðum málum.

Hann heldur sínum fyrirtækjum, eins og til dæmis Samskipum. Ólafur passar sig líka að fara nokkurn veginn huldu höfði. Athyglin beinist ekki að honum. Ólafur er í hópi þeirra manna sem fékk Búnaðarbankann afhentan á silfurfati í einkavinavæðingu Davíðs Oddssonar og Halldórs Ásgrímssonar. Ólafur er einn af sambandsmönnnum sem sáu um að hirða bestu bitana úr SÍS þegar það fór veg allrar veraldar

Viðskiptablaðið segir frá 25 milljarða króna skuld Ólafs við Glitni og Kaupþing sem verður aldrei greidd.
Til hvers Nató?

Ragnheiður Elín Árnadóttir spyr hvers vegna forsætisráðherra sæki ekki leiðtogafund Atlantshafsbandalagsins?

Svarið hlýtur að vera að Jóhanna hafi öðrum hnöppum að hneppa.

Ragnheiður segir að unnið sé að gerð nýrrar grundvallarstefnu innan Nató.

Ég fór í ferð til höfuðstöðva Nató í Brussel árið 1997. Þá var líka verið að vinna í grundvallarstefnunni. Þar sátu generálar og klóðruðu sér í hausnum.

Málið var að þá vissi enginn til hvers Nató væri frekar en nú.

Síðasta verkefni Nató hefur verið þátttaka í styrjöld austur í Afganistan. Hvað það kemur vörnum Íslands við er mjög á reiki. Þar áður stóð Nató fyrir sprengjuárásum á Serbíu.

Mikið er deilt um aðild Íslands að ESB. Í raun er erfitt að sjá að Ísland eigi meiri samleið með Nató en Evrópusambandinu.

Nema þá að við þurfum að hafa aðgang að erlendu hjálparliði sem kæmi hingað ef meiriháttar hamfarir dyndu yfir – til dæmis eldgos af stærðargráðu sem við höfum ekki séð um aldir.

Hvaða aðrir óvinir eru á ferli – ja, þeir eru ekki beinlínis á sjóndeildarhringnum.

Uppástungur um óvini eru samt vel þegnar – þótt við þyrftum kannski frekar betri varnir gegn úlfunum sem hafa verið á meðal okkar.
Airwaves

Iceland Airwaves byrjar í dag. Ég hef aldrei farið á tónleika á hátíðinni en ætla kannski að reyna að bæta úr því í þetta skipti. Þið munuð samt ekki sjá mig dansandi á Nasa um miðja nótt.

Hátíðin hleypir lífi í bæinn. Hann er satt að segja heldur lífvana nú eftir lok túristatímans. Á mánudagsmorguninn var eins og hefði sprungið nevtrónusprengja. Fólkið horfið, en húsin eftir.

Ég var að kíkja á veðurspána. Rigning í kortunum fram á helgi, sýnist mér.

Eins gott að Airwaves er ekki útihátíð.
Allt Jóni Ásgeiri að kenna

Hér er í sinni tærustu mynd, í fáum orðum, útskýring Hannesar H. Gissurarsonar á því hvers vegna hrunið varð á Íslandi. Spurningin er eiginlega: Trúir hann þessu sjálfur og vinir hans?

„Hinar innlendu ástæður hrunsins voru helstar, að fámenn klíka í kringum Jón Ásgeir Jóhannesson lagði undir sig Ísland árin 2004–2008. Hún tæmdi bankana, stjórnaði fjölmiðlunum og braut skráðar og óskráðar reglur viðskiptalífsins. Lesa má um hana í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis og stefnu slitastjórnar Glitnis á hendur henni fyrir dómstóli í New York. Menntamenn, álitsgjafar, embættismenn og stjórnmálamenn vanræktu að veita þessari klíku nauðsynlegt aðhald, enda sumir á mála hjá henni.„
Þegar Martin Peters kom til Íslands

Drengir og stúlkur biðu eftir því í gær að fá eiginhandaráritun hjá knattspyrnugoðinu Christiano Ronaldo. Sumir krakkarnir af því hann er svo góður í fótbolta, aðrir af því hann er svo sætur.

Það rifjaðist upp fyrir mér þegar fótboltamaðurinn Martin Peters kom til Íslands um 1970. Hann hefur þá líklega leikið með Tottenham sem mætti ÍBK í Evrópukeppni.

Martin Peters varð stjarna þegar hann, kornungur leikmaður, spilaði með Englendingum í heimsmeistarakeppninni 1966. Hann skoraði meira mark að segja í úrslitaleiknum. Peters, sem var alinn upp hjá West Ham, var einnig með í heimsmeistarakeppninni 1970.

Vinur minn einn úr Vesturbænum hélt mikið upp á Peters. Má jafnvel segja að hann hafi verið átrúnaðargoð hans. Strákurinn lagði á sig að bíða löngum stundum fyrir utan Hótel Sögu þar sem ensku leikmennirnir bjuggu í von um að koma auga á goðið – og fá hjá honum eiginhandaráritun.

Svo kom hann loks út af hótelinu. En þá var hann fúll á svipinn og strunsaði framhjá drengnum án þess að virða hann viðlits og upp í bíl.

Nú fjörutíu árum síðar sárnar honum þetta ennþá.

Ég vona að Ronaldo hafi gefið einhverjum aðdáendum sínum áritun sína.
Besta frétt ársins

Það deyr fólk út um allan heim á hverri mínútu.

Svo hvers vegna ættum við að láta okkur varða örlög nokkurra námamamanna í Chile?

Jú, þetta er saga um þolgæði, hugrekki og samstöðu. Um von og endurfundi.

Og hún virðist ætla að enda vel.

Þess vegna er þetta einhver mesta og besta frétt ársins.
Guðmundur Ólafsson: Hagsmunasamtök „sumra“ heimila

Guðmundur Ólafsson var í morgunútvarpi Rásar 2.

Hann var mjög gagnrýninn á niðurfærslu skulda og talaði um að það væru Hagsmunasamtök „sumra“ heimila sem krefust þess.

Þetta kæmi láglaunafólki og verkafólki ekki til góða, heldur þeim sem skuldsettu sig fram úr hófi. Sumir hefðu verið í skuldum frá því langt fyrir hrun. Það væru ekki nema fá heimili sem væru í verulegum vandræðum, það væru kannski fimm prósent heimila sem væru í vonlausri stöðu.

Nú er tími lýðskrumaranna, sagði Guðmundur. Lífeyrissjóðir landsmanna gætu ekki staðið undir þessari niðurfærslu sem væri eins og nýtt Icesave sem ætti að leggja á þjóðina til að bjarga 3-4 prósentum fjölskyldna í landinu.

Þið getið hlustað með því að smella hér.
Alice Walker, Árni Þórarins og séra Friðrik

Meðal efnis í Kiljunni í kvöld er viðtal við bandaríska rithöfundinn og baráttukonuna Alice Walker. Hún er frægust fyrir skáldsögu sína The Color Purple. Walker dvaldi hér á landi um helgina til að taka við verðlaunum úr Lennon/Ono friðarsjóðnum.

Alice Walker er fædd í Georgíu í Bandaríkjunum 1944. Foreldrar hennar voru snauðir landbúnaðarverkamenn sem tíndu bómull upp hlut. Henni tókst að brjótast til mennta, var ung stúlka þegar hún tók þátt í hinni fræknu mannréttindabaráttu blökkufólks í Suðurríkjunum, Walker er yfirlýstur femínisti og fer víða um heim til að tala máli undirokaðs fólks, til dæmis í Palestínu, Kongó og Burma.

Árni Þórarinsson segir frá nýrri spennusögu eftir sig sem kemur út í dag. Bókin nefnist Morgunengill.

Vilborg Dagbjartsdóttir flytur ljóð úr nýrri bók sinni sem nefnist Síðdegi.

Við fáum að heyra hverjar eru uppáhaldsbækur Þórarins Þórarinssonar blaðamanns.

Páll Baldvin og Kolbrún ræða um bækurnar Þú sem ert á himnum eftir Úlfar Þormóðsson, Ertu Guð, afi? eftir Þorgrím Þráinsson og nýútkomna spennusögu eftir franska höfundinn Fred Vargas

En Bragi talar um séra Friðrik og rifjar upp minningar frá dvöl í Vatnaskógi.
Grúví

Árni Snævarr vinur minn er að fara á tónleika með Jeff Beck. Hann var upprunalega í þeirri merku hljómsveit Yardbirds – sem reyndar var ekkert sérstök – en ól af sér gítargoðin Beck, Eric Clapton og Jimmy Page.

Með Beck spila hvorki meira né minna en Narada Michael Walden á trommur og svo þessi unga kona á bassa – Tal Wilkenfield.

Verulega grúví. Takið eftir brosinu eftir sólóið. Þetta er ekta.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=wf-J_sJB29Q&feature=related]
Viðtalið við Kristínu

Ég sé að einhver hefur tekið sig til og sett umfjöllun Kiljunnar um Kristínu Jónsdóttur skáldkonu í Hlíð í Lónsveit á YouTube. Það er ánægjulegt. [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=P6yprqyDv98]
Portúgalir á Íslandi

Ég var á gangi á Skólavörðustígnum í gærmorgun. Það er frekar fámennt í bænum þessa dagana, þennan mánudagsmorgun var eiginlega enginn á ferli. Tveir sjónvarpsmenn voru að bjástra við að taka mynd upp götuna í átt að Hallgrímskirkju.

Við tókum tal saman og þeir ákváðu að taka viðtal við mig.

Þeir þóttust vita að handbolti væri vinsælli á Íslandi en fótbolti, ég leiðrétti þá og sagði að fótbolti væri vinsælli en hins vegar væru Íslendingar betri í handbolta.

Þeir spurðu mig líka um kreppuna.

Svo fór ég að rifja upp fyrir þeim stærsta leik íslenskrar knattspyrnusögu. Það var árið 1968 þegar portúgalska liðið Benfica kom til Íslands og keppti við Val í Evrópukeppni. Í Benficaliðinu var skærasta stjarna fótboltans á þeim tíma, Eusebio. Hann hafði slegið í gegn í Heimsmeistarakeppninni á Englandi tveimur árum áður.

Stærsti leikurinn segi ég.

Jú, þarna var sett aðsóknarmet á Laugardalsvellinum sem seint verður slegið. Og eftirvæntingin var mjög mikil. Það var vissulega minna um að vera á Íslandi á þeim tíma – og þetta þótti stórviðburður. Hetja dagsins var Sigurður Dagsson, markvörður Vals, sem hélt hreinu gegn Portúgölunum.

Hins vegar var leikfyrirkomulag í Evrópukeppnum næstu árin á eftir þannig að frægustu fótboltamenn heims komu og kepptu hérna. Þá stjórnuðu peningarnir ekki öllu – og stóru klúbbarnir voru ekki bara að keppa innbyrðis. Barcelona spilaði hérna og Real Madrid, Olympiakos, Panaþinaikos, Juventus, Hamburger SV, Aston Villa, Everton og Liverpool.
Af næturvörslu á Hótel Borg

Ég sé á Vísi að Hótel Borg er orðin 80 ára. Og að það var haldið upp á afmælið. Þeir höfðu ekki fyrir því að bjóða gömlum næturverði.

Ég hefði getað samt þeim ýmsar sögur.

Af danska Íslandsvininum sem strunsaði út eina nóttina og sagðist aldrei koma aftur á hótelið, en hann hafði gist þar frá stofnun þess. Þá voru hávær diskótek á neðri hæðinni.

Af Bandaríkjamanni sem líka rauk út og spurði: „Is this a hotel or a brothel?!“

Af verkalýðsleiðtoganum utan af landi og konu hans sem ég neyddist til að vísa út af hótelinu vegna drykkjuláta af herbergi.

Af því þegar ég reyndi að nota munn við munn aðferð við konu sem ég hélt að væri að geispa golunni – en hafði þá bara fengið sér of mikið neðan í því.

Af kynnum mínum af Jóni Páli sem þá var í hópi dyravarða á hótelinu.

Af yfirvaraskegginu sem ég skartaði þá og blazerklæðnaðnaðnum, mér fannst það eini fatnaður sem væri viðeigandi í þessu starfi.

Af því þegar tveir erlendir karlmenn reyndu að lokka mig í trekant.

Af því hvernig ég var spurður hvort ég gæti útvegað vændiskonur – nei, það gat ég ekki.

Af því þegar herlögreglan kom á nóttinni ásamt íslenskum lögreglumönnum til að kanna hvort bandarískir hermenn af vellinum sem fengu að gista á hótelinu væru nokkuð með íslenskar stelpur uppi á herbergi.
Það kemur enginn dómur

Þarna er merkilegur bútur úr viðtali við Jón Ásgeir Jóhannesson sem tekið 19. júlí 2006. Hann er mjög kokhraustur og segir um Baugsmálið að það komi enginn dómur í því.

Það kom að vísu dómur, en málið mislukkaðist algjörlega.

Og nú eru Jón Ásgeir og félagar að berjast gegn því að þurfa að koma fyrir dómstól í New York.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=JPrrjy7UKyM]