arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Viðskiptavæðing menningarlífsins

Loftur Atli Eiríksson heldur fyrirlestur í Reykjavíkurakademíunni í kvöld um viðskiptavæðingu menningarlífsins. Loftur var gestur í Silfrinu í gær og hefur lokið meistaraprófsritgerð um þetta efni í Háskólanum á Bifröst.

Í ritgerðinni skoðar Loftur aðallega Landsbankann og Landsvirkjun og tengsl þessara stofnana við menninguna. Hann dregur í efa að fyrirtæki af þessu tagi séu að styrkja menninguna af tómri góðvild og fórnfýsi; þetta snýst þvert á móti um hörð viðskipti, ímynd sem verður ekki keypt með auglýsingum einum saman.

Þannig var Landsbankinn á tíma Björgólfs orðinn að „góða bankanum“. Þegar bankinn átti afmæli fylltu borgarbúar bæinn, Björgólfur gekk um strætin, mannfjöldin opnaðist, eins og þjóðhöfðingi væri á ferð.

Landsbankinn styrkti myndlist, ritlist, leiklist – hann ætlaði að byggja tónlistarhús, listaháskóla, skipulagði nýbyggingar og verslunarhúsnæði upp eftir öllum Laugavegi og Hverfisgötu.

Þegar Björgólfur og kona hans áttu brúðkaupsafmæli var Þjóðleikhúsið fengið að láni og sett upp sérstök leiksýning þar sem þau voru hyllt.

Landsvirkjun er í nokkuð annarri stöðu. Mikið af fólki sem er starfar innan menningargeirans er andsnúið fyrirtækinu. Í ritgerð Lofts fullyrðir beinlínis talsmaður Landsvirkjunar að „hámenntaðar konur með lág laun“ séu mestu andstæðingar fyrirtækisins. Landsvirkjun er vel meðvituð um þetta og leggur því fé í alls konar menningarstarfsemi; í ritgerðinni kemur fram að það sé bara partur af því að framleiða raforku.
Capone eða McCarthy?

Friðrik Hansen Guðmundsson skrifar á bloggi sínu um McCarthyisma og fjármálaglæpi.

Segir að nær væri að tala um Chicago á tíma Als Capone.
Einokunarböl

Friðrik G. Friðriksson, fararstjóri og fyrrverandi kaupmaður var í viðtali hjá mér í Silfrinu í dag.

Ég hef áður tekið viðtal við Friðrik, það var árið 2005, þá starfaði ég á Stöð 2.

Þá var Friðrik að tala um sama mál og í dag, fákeppni og einokun í verslun á Íslandi.

Þetta mæltist heldur illa fyrir á Stöð 2 á sínum tíma.

Einn af forsvarsmönnum fyrirtækisins spurði mig hvort það væri stefna hjá mér að draga alla óvini félagsins í sjónvarp.

Ég hváði – þá vissi ég ekki að Friðrik væri óvinur Stöðvar 2.

En svo kom í ljós að forsvarsmaðurinn var ekki að tala um sjónvarpsstöðina, heldur alla samsteypuna sem hún tilheyrði – með Bónusbúðunum og Hagkaupi og öllu.

Ég hafði aldrei fattað ég ég væri sérstaklega í liði með þeim

En það sem Friðrik sagði þá á ekki síður við nú. Verslunareinokunin er enn við lýði, stjórnvöld eru jafn sinnulaus gagnvart henni og áður og almenningur skilur ekki afleiðingar hennar.

Viðtalið við Friðrik má sjá í Silfri dagsins, með því að smella hér .

Og hér má lesa stutta endursögn Pressunnar á viðtalinu.
Robert Harris um Íslandsbók

Heimsfrægur rithöfundur, Robert Harris, skrifar ritdóm um bókina Meltdown Iceland, How the Global Financial Crisis Bankrupted an Entire Country eftir Roger Boys, breskan blaðamann.

Ritdómurinn birtist í The Sunday Times.

Harris er meðal annars höfundur skáldsagnanna Vaterland, Enigma, Archangel, Pompei og The Ghost.

Hann skrifar frekar háðslega um Ísland.

Ein niðurstaðan sem hann kemst að er að Ísland hafi verið fáránlega illa rekið síðustu áratugina.

Eða eins og stendur:

„ It is hard to think of a European country more incompetently run in the past 20 years than Iceland.“
Umskiptingar og hugsanleg stjórnarslit

Öll þessi uppákoma með norska ofurlánið – frá Miðflokknum, systurflokki Framsóknar í Noregi – er orðin býsna pínleg.

Minnir eiginlega mest á annað lán sem átti að redda Íslandi mitt í hruninu í fyrra, eiginlega fyrir nákvæmlega ári, rússneska lánið.

Þá var eins og fólki væri létt svona einn dagpart, þangað til það áttaði sig á raunveruleikanum.

Að þetta var bara fantasía.

Annars skrifar Kristinn H. Gunnarsson góða grein á vef sinn í dag.

Hún fjallar um umskiptinga í pólitík. Það er nóg af þeim þessa dagana.

Pólitíkin hefur nefnilega ekkert skánað frá því fyrir hrun; kannski var heldur ekki von á því.

En fólk er að verða dauðleitt, ég heyri marga segja að þoli varla lengur að heyra minnst á stjórnmál.

Í Silfrinu í dag var rætt um mögulegt fall stjórnarinnar og hvað tæki við.

Jóhann Hauksson hélt því fram að varla yrði önnur leið en að Samfylking og Sjálfstæðisflokkur tækju höndum saman – landið yrði þó að hafa einhverja stjórn.

Svo er náttúrlega möguleiki á að mynda einhvers konar stjórn á móti Icesave og AGS, þá með Sjálfstæðisflokki, Framsókn og uppreisnarliðinu úr VG.

Mætti jafnvel nefna hana Hádegismóastjórnina?
Hvað er eðlilegt gengi?

Hákon Hrafn Sigurðsson sendi þessi línurit og meðfylgjandi texta:

- - -

Ég sendi þér einfalt graf sem sýnir þróun SDR gengisvísitölu frá árinu 1981 (punktar frá byrjun oktober hvers árs). Þetta graf er auðvitað engin sönnun fyrir því hvað sé „eðlilegt“ gengi, einungis sett upp til skemmtunar þó í því felist beinharðar staðreyndir. Hvort sem hér hefur verið fast gengi eða fljótandi hefur reglulega þurft að fella það til að halda einhverju verðgildi á krónunni (fyrir útflutning) sem annars brennur upp í verðbólgu. Gengisfelling veldur síðan meiri verðbólgu og vegna verðtryggingar verður til hringferli sem viðheldur sjálfu sér.

Miðað við meðaltalsþróun á genginu síðustu 28 árin ætti SDR gegnið að vera u.þ.b. 157 (190 venjuleg gengisvísitala), Dollarinn þá á 101 krónu, Pundið á 183 og Evran á 145. Ef einhver hefði árið 1995 ætlað að spá fyrir um stöðu krónunnar í oktober árið 2009 (eftir 14 ár) og viðkomandi hefði notað þróunina frá árinu 1981-1995 (14 ár á undan) til að spá þá hefði hann reynst sannspár. Viðkomandi hefði líklega verið skotinn fyrir uppátækið.

Sumir segja að þetta graf sýni lélega hagstjórn á Íslandi, því hærri hallatala á línunni, því verri hagstjórn. Samkvæmt grafinu virðist léleg hagstjórn vera náttúrulögmál á Íslandi.
Bræður munu berjast

Dyggur lesandi síðunnar sendi þetta bréf:

- - -

Sæll, þetta er algjört djók. Þegar Björgólfur Thor tók yfir Actavis og rak Róbert Wessmann skýrði hann frá því að hann vildi auka áhættuna í fyrirtækinu. Það er gert með því að auka skuldir og lækka eigið fé, en þannig rennur eventúell hagnaður ekki í að borga skatta, þar sem vaxtagjöld eru greidd fyrir skatta og síðan reiknast hagnaður og verður hann hlutfallslega meiri eftir því sem skuldir eru hærra hlutfall á móti eigin fé. Þetta getur gefist vel þegar vel árar en eykur náttúrlega mjög hættuna á því að fyrirtæki farið í greiðsluþrot ef gefur á bátinn. Þetta er afskaplega einföld viðskiptaformúla, eiginlega rekstrarhagfræði 101 og virðist öll list og speki Björgólfs Thors, Jóns Ásgeirs og annarra útrásargosa byggjast á þessu. Nú er greint frá því að Actavis sem Róbert Wessmann var sennilega að reka sæmilega, hafi tapað 37 milljörðum á síðasta rekstrarári, greitt 55 milljarða í vexti og skuldi sennilega eitt þúsund milljarða eða öllu meira en þá 720 milljarða sem gefnir eru upp í ársreikningi.

Þarna virðist vera dauðadæmt félag á ferðinni. Sagt hefur svo verið frá því að Björgólfur þurfi að endurgreiða Deutsche Bank risalán vegna yfirtökunnar næsta vor.

Það er merkilegt að fram kemur í frétt á Vísi.is að Actavis skuldi „sennilega“ þúsund milljarða í stað þeirra 720 sem gefnir eru upp. Það er enginn smáræðis mismunur ef rétt er. Þarna munar sumsé eins og einu IceSave!

Það er líka fróðlegt að fylgjast með þessum útskýringum á bágri stöðu flaggskips Björgólfs Thórs, sem áður var talinn viðskiptaséní en flestir telja nú viðskiptaviðrini. Allt er þetta tíundað í helsta Baugsmiðlinum en það hefur löngum verið vitað að andaði mjög köldu milli Jóns Ásgeirs og Björgólfs Thórs. Sá síðarnefndi telur sjálfan sig fágaðan heimsmann en Bónusdrenginn vúlgar götustrák sem ekkert hafi kunnað annað en að slá lán. Hins vegar er sagt að JÁJ telji sjálfan sig hálfgerðan Hróa Hött sem hugsi aðallega um velferð starfsfólks síns og sé stoltur af því að hafa greitt himinháa skatta á Íslandi og hafði skömm á Björgólfi Thór sem auk þess að vera skráður til heimilis á Kýpur eins og rússneskir mafíósar borgaði aldrei meira en vinnukonuútsvar á Íslandi.

Það er ekki vandséð hvernig komið er fyrir Íslandi þegar þetta voru taldir glæsilegustu fulltrúar ungrar og metnaðarfullrar þriðju kynslóðar hins sjálfstæða lýðveldis .
Obama og Nóbelinn

Það er vissulega ótímabært að veita Barack Obama Nóbelsverðlaun.

Við skulum samt vona að þetta verði hvatning fyrir hann.

Að stuðla að friði í Mið-Austurlöndum, að útrýma kjarnorkuvopnum – að dragast ekki fyrir fullt og allt í langvinnt og hryllilegt stríð í Afganistan.

En að láta eins og þetta verði einhver sérstakur dragbítur fyrir hann, það er ofmælt.

Eða muna menn hverjir fengu friðarverðlaun Nóbels í fyrra.

Ég þurfti að gúgla það.
Pukur og leyndarhyggja

Í tvíhöfða stjórnartíð Davíðs Oddssonar og Halldórs Ásgrímssonar varð pukur nánast að innra eðli íslenska stjórnkerfisins.

Þeir tóku ákvörðun um að styðja hernað í Írak – án þess að sú ákvörðum fengist rædd eða skýrð.

Að maður tali ekki um pukrið í kringum einkavæðingu bankanna.

Davíð og Halldóri fannst stjórnarathafnir nánast vera einkamál sín – ekki einu sinni þingflokkarnir fengu að vera með. Ýmsir sem sátu þá á þingi hafa lýst þessu ástandi fyrir mér. Því miður voru þessir þingmenn svo hræddir að þeir þorðu ekki að tala opinskátt um stjórnarhættina.

Davíð Oddsson grobbaði af því að skrifa helst ekkert niður. Reyndar er spurning hvort það samræmist lögum.

Það var nánast eins og það væri karlmannlegt og flott að ræða ekki málin, vera bara með þetta allt í kollinum.

Nú sjá menn til dæmis gat í opinberum gögnum – það vantar áætlunina um yfirtökuna á Glitni, rökstuðninginn, greinargerðirnar.

Eftir höfðinu dansa limirnir.

Leyndarhyggjan jókst í kerfinu – þrátt fyrir upplýsingalög og svoleiðis fínerí. Geir Haarde og Ingibjörg Sólrún fóru í sama farið.

Og því miður er þetta hugarfar alltof ríkjandi enn – þrátt fyrir búsáhaldabyltingu – bæði hjá stjórnmálamönnum og embættismönnum.

Sigurður G. Guðjónsson gerir þetta að umræðuefni í þessum pistli.

Á móti þessu er teflt því sem kallast Gagnsæisbylting. Einn talsmaður þessa, Egill Jóhannesson, birtir þessa tilvitnun úr Immanuel Kant, á heimasíðu sinni:

„Opinberar athafnir sem ekki þola dagsljós og opinbera umræðu eiga ekki að eiga sér stað, opinberar ákvarðanir sem eru teknar í skjóli nætur og þarf að hylja sjónum almennings á ekki að taka.“
Ferðafélagar

Lára Hanna spyr:

Hvað voru forsvarsmenn vogunarsjóðs að gera með Sigmundi Davíð og Höskuldi í Noregi?
Blogg Gunnars

Það bætast við nýir bloggarar á Eyjuna og maður hefur varla undan að kynnast þeim.

En mig langar að benda á þennan, Gunnar Smárason.

Hann er góður.
„Þau báru ábyrgð“

Í Morgunblaðinu er frétt þar sem er fjallað um hvernig almenningur borgi tap peningamarkaðssjóða – og sagt að þetta sé á ábyrgð embættismanna og stjórnmálamanna.

Allt er það satt og rétt.

Með fréttinni birtast myndir bankastjórum og embættismönnum – og tveimur ráðherrum.

Björgvini G. Sigurðssyni og Árna Mathiesen.

Fyrir ofan myndina stendur „Þau báru ábyrgð“.

Í vetur birti ég hér á vefnum fundargerðir úr stjórn Glitnis.

Í þessum fundargerðum kemur skýrt fram að tveir ráðherrar beittu bankann ofurþrýstingi að lagfæra peningamarkaðsjóði Glitnis – hinn margfræga Sjóð 9.

Geir Haarde og Árni Mathiesen.

Þetta var undanfari þess að peningamarkaðssjóðir voru „lagaðir“ af bráðabirgðastjórnum bankanna – stefnan var mörkuð þarna.

Fundargerðirnar má finna í þessari færslu sem ber yfirskriftina Ein stærsta svikamylla Íslandssögunnar.
Endalok dagblaðaaldarinnar?

Ég velti því fyrir mér um daginn hvort dagblaðaöld væri að renna sitt skeið á Íslandi.

Fréttablaðinu verður framvegis dreift á suðvesturhorninu og á Akureyri, það verður þá ekki lengur þjóðarblað.

En það gæti einmitt verið Fréttablaðið sem tók gröfina fyrir dagblöðin. Því er dreift ókeypis, fjármagnað með auglýsingum.

Sá sem er vanur að fá dagblað ókeypis lætur sér yfirleitt ekki detta í hug að greiða fyrir áskrift.

Þannig veikist tilvera áskriftarfjölmiðla – þegar fríblaðið minnkar dreifinguna og eða hverfur er óhugsandi að áskriftarblað komi í staðinn.

Fréttablaðið getur ekki breytt sér í áskriftardagblað.

Ungt fólk verður ekki heldur ekki áskrifendur að Morgunblaðinu – lesendum hans fækkar stöðugt.

Þá er ónefnt DV – sem reyndar er besta blaðið á Íslandi um þessar mundir.

En það kemur ekki út nema þrisvar í viku – væri óskandi að það væri oftar.
Skuldsettir mjólkurbændur

Lesandi síðunnar, Elías Pétursson, sendi þessa úrklippu úr Viðskiptablaðinu með svohjóðandi texta:

- - -

Sæll,

Eitt sinn datt einhverjum í hug að kvóti á mjólkurframleiðslu væri málið, því hann hefði jú skilað t.d. sjávarútveginum svo mikilli hagræðingu og velsæld…..kvóti með framsali var settur á mjólkurframleiðslu.

Svo komu bankamenn og sögðu bændum að eina leiðin væri að byggja fjós, kaupa tæki og kaupa kvóta af því að það væri svo mikið hagræði af því.

Eða eins og ég sagði í tölvupósti til þin fyrr á árinu……… „kúabændur komust ekki í alvöru skuldir fyrr en kvóti með framsali var settur á mjólkina, þá komu excel-karlarnir úr bönkunum og reiknuðu upp veðhæfi og ráðlögðu erlend lán stöðutökur og framkvæmdir. Minnir þetta okkur eitthvað á söguna um útveginn og kvóta með framsali?“

Nú er staðan sú að þörf er á niðurfellingum og sértækum aðgerðum, svona svolítið eins og í vel hagræddum sjávarútveginum.

Getur það verið að kvóti með framsalsheimild sé kannski ekki málið?
Draumarnir hefjast

Kári 7 ára liggur veikur heima, með gítarinn upp í sófa og syngur frumsamið lag:

Draumarnir hefjast

ef þú vilt berjast.

Heimurinn stendur meeeeð.

Minnir dálitið á Sálina….
Fórnarlömb Icesave eru bæði í Bretlandi og á Íslandi

Guðmundur Auðunsson sendi þessa athugasemd:

- - -

„Þar sem ég er stofnfélagi í Indefence hópnum og hvatti m.a. til stofnunar hópsins í þættinum hjá þér fyrir tæpu ári vil ég koma á framfæri nokkrum punktum.

Breska ríkisstjórnin setti hryðjuverkalög á Landsbankann (sem var þá orðinn ríkisbanki) og Singer og Friedlander, sem var breskur banki í eigu Kaupþings og þess vegna undir eftirliti breska fjármálaeftirlitsins. Hvers vegna þetta var gert hefur ekki verið svarað á fullnægjandi hátt. Þegar við í hópnum mættum á fund breskra þingmanna þá benti ég þeim á að það að beita hryðjuverkalögum á Landsbankann hefði í raun verið að beita hryðjuverkalögum á Ísland. Ástæðan er einföld. Landsbankinn var þjóðnýttur á mánudegi en hryðjuverkalögin sett á bankann tveimur dögum seinna. Þetta virtust þingmennirnir flestir ekki hafa áttað sig á. Hvers vegna voru lögin líka sett á Singer og Friedlander?

Vissulega hefði breska fjármálaeftirlitið geta gripið inn á annan hátt, með því að notast við þeirra eigin fjármálaeftirlit. Hryðjuverkalög voru ekki sett á Lehman Brothers. Niðurstaðan af þessu hlýtur að vera sú að það var verið að beita hryðjuverkalögum á Íslensku ríkisstjórnina (sem var þá eigandi Landsbankans) og er það mjög alvarlegt mál sem olli gífurlegum skaða fyrir okkur. Þetta var fyrst og fremst gert vegna tækifærislegrar vinsældarpólitíkur Gordon Brown. Og af því að hann gat komist upp með það gegn lítilli, skipbrota þjóð. Þessu varð að mótmæla.

Ég hef síðan komist að þeirri niðurstöðu að Kaupþing var líklega dauðadæmt með eða án hryðjuverkalaganna. Við verðum líka að átta okkur á því að það er almenningur bæði í Bretlandi og á Íslandi sem eru fórnarlömb Icesave og Kaupþings. Icesave er íslenskum fjárhættuspilurum og stjórnvöldum að kenna. Ekki Bretum. Bretar bera enga ábyrgð á Icesave, þó vissulega hafi þeir gert illt verra með beitingu hryðjuverkalaganna. Þó ég telji að ríkisstjórn þess tíma (S og D) hafi hegðað sér hroðalega, þá áttu Geir og kó ekki skilið að vera sett á bekk með Al Kaída. Við getum ekki látið berja okkur til hlýðni til að borga skuldir sem okkur ber ekki að borga eða höfum engin tök á að borga. Þess vegna hef ég samúð með gagnrýnisröddum um Icesave samningana.

En við getum alls ekki horft fram hjá því að það er fólk út um allt í Bretlandi og Hollandi sem treysti óhæfum, íslenskum bankamönnum fyrir peningum sínum. Þeir bera auðvitað mestu ábyrgðina. Ekki bresk stjórnvöld, sem vissulega hegðuðu sér hroðalega. Ég hef því nokkrar áhyggjur af málflutningi Indefence hópsins nýlega (er sjálfur dálítið úr tengslum við hópinn þar sem ég er aðalega í Bretlandi). Maður fær það á tilfinninguna að hópurinn sé útibú úr Framsóknarflokknum, sem hann vissulega er (var) ekki. Við megum aldrei gleyma því að bæði íslenskur og breskur almenningur eru fórnarlömb íslenskra fjárglæframanna. Bresk og íslensk stjórnvöld juku síðan á skaðann við hrunið, við íslendingar höfðum allavega vit á að losa okkur við óhæfa ríkisstjórn. Og það merkilega er að þetta virða Bretar við okkur.“
Sjóðasukk

Þetta er merkileg frétt á vefnum AMX.

46 prósent af eignum í Sjóði 9 í Glitni voru bundin við fyrirtæki tengd Jóni Ásgeiri Jóhannessyni, einum aðaleiganda bankans.
Hrossakaup

Andri Geir Arinbjarnarson skrifar á bloggi sínu.

- - -

Pólitísk hrossakaup Jóns Ásgeirs

Mjög undarlegir og vafasamir gjörningar og hrossakaup virðast stunduð í bakherbergjum af pólitískum skilanefndum, bankamönnum og gömlum útrásarvíkingum. Almenningur fær engar upplýsingar en verður að geta sér til í eyðurnar út frá þeim litlu ögnum sem skilanefndir ákveða að opinbera.

Nýjustu hrossakaupin ganga út á að Jón Ásgeir fái að halda Bónus og Hagkaupum en lætur Landsbankann fá Húsasmiðjuna. Svo er sagt að Hagar muni greiða skuldabréfaflokk félagsins á gjalddaga 19. október án þess að segja hver sú upphæð sé eða hvaðan peningarnir komi. Fjármagna nýju bankarnir og skattgreiðendur þetta?

Margir hafa misst sín fyrirtæki sem mörg voru rekin vel en stóðust ekki áfallið. Hins vegar á þetta ekki við um þá sem eru skuldugastir, tóku mesta áhættuna og sóuðu mesta fénu. Þeir berjast fyrir sínu og halda vel í við pólitísku öflin í landinu.

Stjórnvöld hika ekki við að berja á lítilmagnanum í okkar landi en stórjaxlarnir ráða enn sem fyrr. Þeir virðast skipa skjálfandi skilanefndu fyrir og heimta skuldaniðurfellingu og endurfjármögnun allt í boði stjórnvalda á kostnað skattgreiðenda. Hvers konar fordæmi er þetta? Er þetta ekki spilling á háu stigi?

Hvers vegna getur enginn stjórnmálamaður sett Jóni Ásgeiri og Bakkabræðrum stólinn fyrir dyrnar og sagt hingað og ekki lengra?
Högum tryggt framhaldslíf – í höndum Jóns Ásgeirs

Jæja, þá vitum við það.

Við Íslendingar munum áfram næstu árin fá að kaupa í verslunum skuldugasta manns Íslands.

Jóns Ásgeirs – og föður hans Jóhannesar.

Fréttamenn mættu athuga með að spyrja ráðherra ríkisstjórnarinnar álits á þessu.
Ennislokkur einvaldsins

Herta Müller er handhafi Nóbelsverðlauna í bókmenntum árið 2009. Þetta þykir frekar óvænt.

En samt, ég hef lesið bók eftir hana.

Hún heitir á íslensku Ennislokkur einvaldsins og kom út hjá Ormstungu árið 1995 í þýðingu Franz Gíslasonar.

Sjá hér.

Ég finn hana samt ekki upp í hillu hjá mér, en það er ekki að marka.

Ég er búinn að glata mörgum bókum í gegnum tíðina.
Útgefandi fer yfir strikið

Grundvallaratriði í samskiptum blaðamanna við heimildamenn sína er traust.

Því má ekki bregðast. Blaðamaður á að vera reiðubúinn að fara í fangelsi til að vernda heimildamenn sína.

Þeir sem hafa starfað lengi í blaðamennsku hafa vitneskju um heimildamenn sem geta kostað þá atvinnu eða lífsviðurværi. Jafnvel fangelsisvist – a.m.k. í sumum löndum.

Þessi vernd nýtur viðurkenningar, í frægu dómsmáli úrskurðaði Hæstiréttur að blaðamaður Morgunblaðsins, Agnes Bragadóttir, þyrfti ekki að gefa upp heimildamenn sína.

Þessu sambandi er stofnað í hættu þegar eigendur blaða fara að hnýsast í gögn blaðamanna.

Það er enginn munur á að skoða tölvupóst en að gramsa í skúffu á skrifborði.

Og því er framferði útgefanda Morgunblaðsins óþolandi – og rýrir verulega traustið á blaðinu.
Allt Bretum að kenna

Indefence hópurinn er endanlega búinn að komast að því að það er Bretum að kenna hvernig komið er fyrir Íslendingum.

Í ávarpi í tilefni dagsins – það er ár síðan breska stjórnin beitti ákvæðum í svokölluðu Anti-terrorism, Crime and Security Act gegn íslenskum bönkum í Bretlandi – segir að breska stjórnin hafi breytt erfiðri stöðu á Íslandi í efnahagshrun.

„Þessi afdrifaríka aðför að íslensku samfélagi kom Íslendingum gersamlega í opna skjöldu og breytti erfiðri stöðu í efnahagslegt hrun,“ segir í yfirlýsingu Indefence.
Þó fyrr hefði verið

Jón Steinsson við Colombia háskóla um auðlinda- og umhverfisskatta á Deiglunni:

„Þó fyrr hefði verið,” segir hann. “Stór hluti af tekjum margra ríkja koma í gegnum auðlindagjöld/skatta af sameiginlegum náttúruauðlindum (aðallega olíu). Ísland er líklega það land í heiminum sem býr yfir mestum náttúruauðlindum miðað við höfðatölu. En á Íslandi hafa skattgreiðendur ekki notið góðs af þessum sameiginlegu auðlindum svo neinu nemur. Þær hafa þess í stað verið afhentar án endurgjalds (í tilfelli fiskistofnanna) eða seldar með afslætti til erlendra álfyrirtækja (í tilfelli orkunnar). Það er tími til kominn að slíkt breytist.

Auðlindagjöld og umhverfisskattar hafa mikilvæga kosti fram yfir hefðbundna skatta. Hefðbundin skattlagning er vinnuletjandi. Hún dregur því þrótt úr hagkerfinu. Auðlindagjöld ef rétt útfærð eru þess í stað eðlilegt leiguverð fyrir afnot af sameiginlegri auðlind. Rétt eins og ef við Íslendingar ættum sameiginlega gríðarmikið af íbúðum í New York, leigðum þær út og lækkuðum skatta á móti. Umhverfisskattar eru enn betri. Þeir skapa tekjur og draga úr útblæstri sem er hvort tveggja af hinu góða.“
Lundteigen

Gísli Kristjánsson, hinn bráðskemmtilegi fréttaritari RÚV í Noregi, flytur pistil um þingmanninn norska, Per Olof Lundteigen, félaga Sigmundar Davíðs og Höskuldar Þórhallssonar. Þetta er litríkur maður – og mjög svo norskur.

Eitt af því sem hann á hafa sagt er að útlendur matur sé bæði vondur og óhollur.

Það er skemmtilegt – því löngum var norskur matur sá versti í heimi, enn verri en sá íslenski. Í báðum löndunum hafa verið nokkrar framfarir, en til skamms tíma má segja að norska eldhúsið hreinlega verið masókískt.

Verstur er þjóðarréttur sem kallast karbónaði. Hrökkbrauðið er líka sjálfspyntingarlegt. Að maður tali ekki um matmálstímana – kvöldmatur klukkan fjögur síðdegis.

Tek fram að ég er af norsku bergi brotinn.

Pistill Gísla er hér.
Loforðið frá því í nóvember

Vilhjálmur Þorsteinsson birtir þessa úrklippu á bloggi sínu:

Þetta er viljayfirlýsing Alþjóða gjaldeyrissjóðsins og ríkisstjórnar Íslands frá 15. nóvember 2008, undirrituð af Árna Mathiesen fjármálaráðherra og Davíð Oddssyni seðlabankastjóra.

Þarna má sjá, eins og Vilhjálmur bendir á, að Ísland ætli að standa við skuldbindingar vegna innlánstrygginga og að ná samkomulagi við þær ríkisstjórnir sem um ræðir.

-- - -

Svona hljómar þetta á íslensku:

9. Við höfum einsett okkur að koma á traustu og gagnsæju ferli í samskiptum við

innlánshafa og lánveitendur hinna yfirteknu banka. Unnið er skipulega að sambæri-

legu samkomulagi við alla þá erlendu aðila sem hagsmuna eiga að gæta gagnvart Trygg-

ingasjóði innstæðueigenda og fjárfesta hér á landi í samræmi við lagaramma EES. Ísland

hefur heitið því að virða skuldbindingar á grundvelli innstæðutryggingakerfisins gagn-

vart öllum tryggðum innlánshöfum. Þetta byggist á þeim skilningi að unnt verði að for-

fjármagna þessar kröfur fyrir tilstyrk viðkomandi erlendra ríkja og að jafnt Ísland sem

þessi ríki séu staðráðin í að efna til viðræðna á næstu dögum með það að markmiði að

ná samkomulagi um nánari skilmála vegna þessarar forfjármögnunar. Enn fremur viður-

kennum við að það sé lykilatriði í réttlátri meðferð gagnvart innstæðueigendum og

kröfuhöfum á hendur yfirteknu bönkunum að nýju bankarnir greiði sannvirði fyrir þær

eignir sem fluttar voru frá gömlu bönkunum. Við höfum komið upp gagnsæju ferli þar

sem tvö teymi sjálfstæðra endurskoðenda sjá um að meta sannvirði eigna. Almennt

munum við tryggja að meðferð á innstæðueigendum og lánardrottnum sé sanngjörn, jöfn

og án mismununar og í samræmi við gildandi lög.

Samkomulagið við AGS má sjá í heild sinni hér.
Græðgi á háu stigi

Eitt atriði úr nýrri mynd Michels Moore, Captalism a Love Story.

Fyrirtæki kaupa líftryggingu fyrir starfsmenn sína á laun. Og hirða svo peninginn ef þeir falla frá.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=t4ZdgIk8f_o]
Björn og mannréttindin

„Nafni dóms- og kirkjumálaráðuneytisins hefur verið breytt í dóms- og mannréttindaráðuneyti. Þessi breyting er ekki til bóta. Orðið mannréttindi er of gildishlaðið til að vera í ráðuneytisheiti.“

Björn Bjarnason á heimasíðu sinni, 6.10. 2009.