arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Cavafy – Á hljóðbergi

Konstantin Kavafis, kallaður Cavafy upp á ensku, er ekki bara eitthvert mesta skáld á gríska tungu, heldur má telja hann í hópi mestu ljóðskálda allra tíma. Eftir hann liggja aðeins um um 130 kvæði, flest eru þau spunnin út frá menningararfi þjóðanna við austanvert Miðjarðarhaf, en önnur eru ástarljóð til ungra karla. Það er ekkert launungarmál að Cavafy var samkynhneigður.

Hann bjó alla sína tíð í Alexandríu, fyrir utan nokkur ár sem hann var í Liverpool og Konstantínópel. Alexandría var þá enn grísk borg að hluta til – Nasser rak Grikkina í Egyptalandi burt á sjötta áratug síðustu aldar – var þar opinber starfsmaður hjá vatnsveitunni. Hann fæddist 1863 og dó 1933.

Kvæði hans eru oft litlar sögur, virka kannski nokkuð einföld á yfirborðinu, en undir býr lærdómur og fágun. Hann notar sjaldan rím, en kvæðin eru samt nokkuð ströng í forminu. Sums staðar finnst mér vera skyldleiki með honum og Argentínumanninum Borges, öðru skáldi sem hafði ást á fornmenntum.

Eitt frægasta kvæði Cavafys heitir Íþaka og fjallar um hina eilífu ferð og heimkomu Ódysseifs. Kvæðið er hérna á ensku í flutningi Seans Connery og með tónlist eftir Vangelis. Neðst má svo lesa kvæðið eins og það er í enskri þýðingu.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=1n3n2Ox4Yfk]

Og svona hljómar það á grísku, úr kvikmynd sem heitir einfaldlega Cavafy.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ixqmtE1ZcII&feature=related]

ITHAKA

As you set out for Ithaka

hope your road is a long one,

full of adventure, full of discovery.

Laistrygonians, Cyclops,

angry Poseidon – dont be afraid of them:

youll never find things like that one on your way

as long as you keep your thoughts raised high,

as long as a rare excitement

stirs your spirit and your body.

Laistrygonians, Cyclops,

wild Poseidon – you wont encounter them

unless you bring them along inside your soul,

unless your soul sets them up in front of you.

Hope your road is a long one.

May there be many summer mornings when,

with what pleasure, what joy,

you enter harbours youre seeing for the first time;

may you stop at Phoenician trading stations

to buy fine things,

mother of pearl and coral, amber and ebony,

sensual perfumes of every kind –

as many sensual perfumes as you can;

and may you visit many Egyptian cities

to learn and go on learning from their scholars.

Keep Ithaka always in your mind.

Arriving there is what youre destined for.

But dont hurry the journey at all.

Better if it lasts for years,

so youre old by the time you reach the island,

wealthy with all youve gained on the way,

not expecting Ithaka to make you rich.

Ithaka gave you the marvellous journey.

Without her you wouldnt have set out.

She has nothing left to give you now.

And if you find her poor, Ithaka wont have fooled you.

Wise as you will have become, so full of experience,

youll have understood by then what these Ithakas mean
Flugvallarsvæðið

Menn eru að fárast yfir því að einhverjir náungar hafi komist inn á flugvallarsvæðið í Reykjavík og spreyjað á einhverja flugvéladruslu.

Það var talað um „spellvirki“ í fréttum í gær.

Í dag er talað um að þetta sé mjög alvarlegt mál. Nú er kenningin sú að flugvallarsvæðið sé ekki nógu vel varið. Það þurfi að setja upp stærri og öflugri girðingar svo ekki sé farið með nagla eða jafnvel sprengjur inn á svæðið.

Eins og hægt sé að gera svona stórt flæmi inni í miðri borg mannhelt.
Merkilegur kapítalismi

Tveir stærstu bankar í heimi eru þjóðnýttir.

Greiningardeildir heimsins fagna þessu.

Og hlutabréf um víða veröld hækka í verði.
Andlit ofsans

Ofsatrúarmenn eru ekki bara hættulegir, heldur líka hrollvekjandi fúlir og leiðinlegir. Ég man þegar ég ferðaðist um Ísrael, þá var bros frá ofsatrúarmanni það síðasta sem maður gat átt von á. Hið sama sér maður á götum borga eins og Lundúna – ofsatrúarmenn strunsa um með hroka- og fýlusvip. Það síðasta sem þeir fást til að gera er að viðurkenna tilvist fólksins sem þeir hata, þó ekki væri nema með augnatilliti.

Myndin hér að ofan er af ofsatrúarmönnum sem komu fyrir dóm vegna hryðjuverkastarfsemi í Englandi í dag.
Kosningar og skemmtanagildi

Gísli Marteinn skrifar um bandarísku kosningarnar og skemmtanagildið.

Má vera að þetta sé allt rétt hjá honum.

Það var sagt að George W. Bush væri týpa sem maður gæti hugsað sér að drekka bjór með, en enginn myndi nenna að opna flösku með John Kerry eða Al Gore.

Samt er Bush það sem kallast ivy league, fæddur með silfurskeið í munni af sannkallaðri forréttindafjölskyldu. Hroki er eitt af því sem kemur fyrst upp í hugann ef maður ætti að lýsa honum.

En honum tókst að láta eins og hann væri einn af fjöldanum.

Nú er það Sarah Palin sem hefur þessi áhrif.

Samt er ég ekki viss um að allir kærðu sig um að fá byssuveifandi ofsatrúarkonu sem aðhyllist sköpunarsöguna og vill banna bækur í heimsókn til sín.

Ég er ekki viss um að ég gæti gert upp á milli þess hvort ég vildi fá John McCain eða Barak Obama í matarboð til mín. McCain hefur alla tíð verið mjög vinsæll í spjallþáttum vestra vegna þess hvað hann kemst beint að efninu, ég er svolítið hræddur um að Obama myndi setja á langar ræður.

En ef ég ætti að bjóða einhverjum held ég að yrði skemmtilegast að hafa Joe Biden við borðið. Hér er mynd af honum frá 1976.
Björn, ESB og Schengen

Björn Bjarnason vill að við höldum áfram að kanna að hvort Íslendingar geti tekið upp evru án þess að ganga í Evrópusambandið. Um þetta hafa hann og Morgunblaðið verið ósammála undanfarið.

Í sambandi við þetta má reyndar nefna að á einu sviði eru Íslendingar dýpst inni í Evrópusambandinu. Það er í málaflokki Björns Bjarnasonar. Í gegnum Schengen samstarfið er dómsmálaráðherrann eini íslenski ráðherrann sem hefur aðgang að fundum hjá ESB á ráðherrastigi.

En svo eru aðrir sem telja að Schengen virki ekki rétt, eins og til dæmis þessi og þessi sem vill Schengen og „erlendu glæpagengin“ burt.

Má þó benda á að glæpatíðni er einna hæst á Bretlandi – sem er utan Schengen.
Efnahagsvandi 101

Ég hef stundum bent á skrif eftir Ívar Pálsson. Hér er ný grein eftir hann sem er ágætt að lesa.
Næturljóð

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=YGRO05WcNDk&feature=related]

Það eru ekki til mörg fallegri orð í tungumálinu en nocturne.

Næturljóð.

Minnir á tónlist í tæru frosti undir stjörnubjörtum himni.

Í vetur ætla að slökkva ljósin og hlusta á næturljóð eftir Chopin.

Maður gæti líka reynt að sperra eyrun og athuga hvort maður heyri ekki hljóminn af Rubinstein spila á slaghörpuna í efra.
Holdsveikraspítalinn

Ég spurði Jónas Haralz fyrir samtal okkar í Silfrinu í dag hvort ekki væri rétt að hann hefði búið í holdsveikraspítalanum í Laugarnesi þegar hann var drengur.

Hann kvað já við því. Faðir hans, Haraldur Níelsson guðfræðingur, var prestur spítalans. Jónas sagði að það hefði verið gott að alast upp í Laugarnesinu sem þá var talsvert fyrir utan bæinn.

Haraldur Níelsson var þjóðfrægur maður á sinni tíð. Hann þýddi Gamla testamentið úr hebresku og var einn helsti forystumaður Sálarransóknafélagsins. Hann andaðist 1928.

Móðir Jónasar var Aðalbjörg Sigurðardóttir, kvenréttindakona og mikill frömuður í fræðslu- og skólamálum, og naut mikillar virðingar á sínum tíma. Ég man að hún prófaði mig í lestri þegar ég var lítill drengur í Ísaksskóla, virðuleg kona í íslenskum búningi.

Holdsveikraspítalinn reis í Laugarnesinu 1898 og var stærsta bygging á Íslandi – og er enn stærsta timburhús sem hefur verið reist á Íslandi. Húsið brann 1943 en þá hafði hernámsliðið yfirtekið spítalann – þeir fáu holdsveikissjúklingar sem eftir voru í landinu voru vistaðir á Kópavogshælinu.
Iðnaður

Það er talað um að við eigum ekki að reisa bara álver.

Mikið rétt.

En okkur er ekki viðbjargandi ef við missum af góðum tækifærum eins og sólarkísilverksmiðjunni sem hugmynd var að reisa í Þorlákshöfn.

Og svo eitt um olíuhreinsunarstöð í Arnarfirði.

Við getum líklega hætt að tala um hana í bili.

Ástæðan er ekki náttúran og umhverfið, heldur einfaldlega stjórnmál. Eftir síðustu atburði í heimspólitíkinni eru menn hikandi við að fá Rússa heim til sín.
Bjallavirkjun

Þórunn Sveinbjarnardóttir segir að nóg sé komið af uppistöðulónum á hálendinu.

Er þetta einhvers konar smekksatriði?

Eða á að láta umhverfismat dæma um það?

Annars er þetta að verða eins konar samkvæmisleikur.

Landsvirkjun stingur upp á virkjanakosti. Umhverfissinnarnir mótmæla hástöfum.

Og svo koll af kolli.
Annar í kreppu

Hvað ef við hættum að tala um kreppuna? skrifar Ólína Þorvarðardóttir.

Hún hefur reyndar áður látið í ljós þá skoðun að sér þyki þras leiðinlegt.

Samt er mín tilfinning að kreppan hafi byrjað af alvöru í gær.

Ég leyfi mér eiginlega að fullyrða að þá hafi verið fyrsti í kreppu.

Og að í dag sé annar í kreppu.

Nú er ekki bara komið í ljós að þjóðin er búin að steypa sér í botnlaust skuldafen, heldur líka að eignirnar í útlöndum sem áttu að koma á móti þessu eru verðlitlar.

Við þurfum kannski að fara að skoða aðeins betur lukkuriddarana sem stóðu fyrir þessum galskap.

En þjóðin dansaði með, sæl og sveitt, í einhvers konar massapsýkósu. Það er merkilegt hvernig heilir hópar – og þjóðir – geta stundum blekkt sjálfa sig.
Hallgrímur um Matthías og Styrmi og ljótu klíkuna

Ísland er búið að vera lasið land er fyrirsögnin á viðtali við Hallgrím Helgason sem birtist í Fréttablaðinu.

Maður hélt kannski að Hallgrímur væri að tala um skuldasöfnun þjóðarinnar og lukkuriddarana sem lögðu undir sig viðskiptalífið og eru nú á góðri leið með að segja sjálfa sig og Ísland á hausinn.

En nei.

Hann er að tala um Matthías og Styrmi.

„Ísland er búið að vera lasið land og ég vil endilega leggja mitt af mörkum til að lækna það. Mér þykir vænt um landið mitt og mér hefur sárnað að sjá veiruna grassera í hjarta þess. Við sjáum betur og betur hversu ástandið var í raun slæmt, ekki síst þegar við lesum dagbækur Matthíasar Johannessen. Landið var í höndunum á hálfgerðu glæpagengi sem sveifst einskis við að halda öllu í sínum höndum.

En sjúklingnum er að smábatna núna. Það var til dæmis mikil landhreinsun í því að losna við Moggaritstjórana, Styrmi og Matthías. Ég efast um að nokkrir tveir einstaklingar hafi unnið landi sínu meiri skaða en þeir.

Litla ljóta klíkan hans Davíðs er kannski ekki orðin alveg áhrifalaus en ástandið er þó ögn skárra nú en þegar Ísland var í herkví ríkisstjórnar, ríkislögreglu, Morgunblaðs og bankaráðs Landsbankans.“
Meira af því sama

Ræða Johns McCain var skelfileg þjóðrembufroða. Maður sér heldur ekki betur en framboð hans sé ávísun á eitt – meira af því sama.

Þessi skopmynd sem Guðmundur Svansson birti á vef sínum fangar þetta áætlega.

Tuttugasta öldin sýndi að heimurinn getur illa án Bandaríkjanna verið. Sagnfræðingurinn Niall Ferguson greindi þetta í bók sinni Colossus. Hann taldi að áhrif Bandaríkjanna sem heimsveldis hefðu að miklu leyti verið til góðs. Heimsveldi hafa margvíslega galla – en Bandaríkin eru líklega eitt það skásta sem til hefur verið.

Hins vegar væru Bandaríkin að sólunda áhrifavaldi sínu, hnignun þeirra væri óumflýjanleg.

Það eru í raun ekki góðar fréttir.

En vegna þessa er nauðsynlegt að skipta um valdhafa í Bandaríkjunum. Þau þola ekki meira af stjórnarháttum síðustu átta ára – og ekki heimurinn heldur. Bushstjórnin hefur nefnilega fyrst og fremst grafið undan Bandaríkjunum sjálfum.
Fiskafóður

Í blaði sem ég las í gær var grein um listamanninn Marco Evarissti sem mun starfa í Danmörku. Hann er kominn í samband við fangann Gene Hathorn sem situr á dauðadeild í Bandaríkjunum.

Hathorn hefur samþykkt að Evarissti megi frysta sig eftir aftökuna og síðan hakka lík sitt og nota í fiskafóður.

Listamaðurinn ímyndar sér að þetta sé einhvers konar innlegg í umræðuna um dauðarefsingu.

Aðrir kunna að halda að þetta sé flipp eða tilraun til fyndni.

Annað verk eftir Evarissti er þegar hann setti gullfiska í matvinnsluvél og bauð gestum að kveikja á.
Sáttaleið eða þvergirðingur

Gísli Marteinn skrifaði þessa færslu um flugvöllinn um daginn:

„ Á borgarstjórnarfundinum í gær lagði Ólafur F. Magnússon fram tillögu um að það yrði kosið um framtíðarstaðsetningu flugvallarins, aftur. Tillagan fékk engar undirtektir og ég greiddi atkvæði með frávísunartillögu borgarstjóra, eins og 13 aðrir borgarfulltrúar. Ólafur var sem sagt einn fylgjandi tillögunni sinni.

Það væri gott ef Ólafur F. Magnússon og aðrir þeir sem eru á móti því að flytja flugvöllinn, myndu segja okkur hinum hversu langan tíma það má taka að þeirra mati að komast frá miðju Reykjavíkur út á flugvöll. Núna tekur það um 5 mínútur. Er það hámarkið? Eða getum við sæst á að það sé eðlilegt í borg eins og Reykjavík að það taki 20 mínútur að komast út á flugvöll? Þegar við höfum náð sátt um það hversu langan tíma þessi ferð má taka, getum við farið að skoða ýmsa spennandi möguleika. Það geta varla verið trúarbrögð að flugvöllurinn sé einmitt þar sem hann er. Ef við getum fundið honum annan stað, og tryggt góðar samgöngur til og frá vellinum á 20 mínútum, þá hlýtur allt skynsamt fólk að skoða þann möguleika.“

En á móti kemur þessi þvergirðingur frá bæjarstjórninni á Akureyri. Flugvöllurinn skal vera í miðbænum og hvergi annars staðar:

„ Vegna umræðu um flutning Reykjavíkurflugvallar úr Vatnsmýrinni vill bæjarráð Akureyrar minna á þá ábyrgð og skyldur sem höfuðborg landsins ber gagnvart landsmönnum öllum. Að mati bæjarráðs eru greiðar flugsamgöngur landsbyggðarinnar til Reykjavíkur forsenda þess að borgin geti gegnt hlutverki sínu sem höfuðborg landsins alls. Í höfuðborginni eru höfuðstöðvar stjórnsýslu Íslands auk fjölda opinberra viðskipta-, mennta-, menningar- og heilbrigðisstofnana sem eiga þar einnig sínar höfuðstöðvar. Bæjarráð hvetur borgarstjórn Reykjavíkur til að hafa framangreind atriði í huga við umfjöllun sína um framtíðarstaðsetningu innanlandsflugvallarins. Bæjarráð Akureyrar ítrekar fyrri ályktanir vegna þessa máls og bendir á að ef innanlandsflugvöllur verði fluttur úr miðborginni er verið að takmarka aðgengi landsbyggðarfólks að miðstöð stjórnsýslu, þjónustu, viðskipta og ekki síst Landspítala háskólasjúkrahúsi með því að lengja ferðatíma til borgarinnar.„

Bæjarstjórn Vesturbyggðar gengur ennþá lengra og talar um aflagningu innanlandsflugs í Reykjavík.

Er í alvörunni ekki hægt að koma málinu upp úr þessu fari? Hvað vakir fyrir sveitarstjórnarmönnunum að bregðast við með slíku offorsi?

Eins og sjá má á myndinni þarf nýr flugvöllur á höfuðborgarsvæðinu ekki að vera næstum því eins stór og sá í Vatnsmýrinni.
Jónas Haralz í Sifrinu

Fyrsta Silfur vetrarins verður nú á sunnudaginn, á hefðbundnum tíma, klukkan 12.30.

Meðal gesta í þættinum er Jónas Haralz, fyrrverandi bankastjóri, en greinar sem hann hefur ritað um stöðu efnahagsmála undanfarið hafa vakið mikla athygli.
Skuldugasta þjóð í heimi?

Skuldir okkar í útlöndum vaxa og það er óvíst með eignirnar. Viðskiptahallinn hefur aldrei verið meiri.

Hvaða þýðingu hefur þetta?
Cheney

Það var þá maðurinn til að senda á átakasvæði.

Frægt er að Cheney hefur verið líkt við Darth Vader úr Star Wars myndunum.

Og hann er enn að gera óskunda.

Versti varaforsetinn undir versta forseta Bandaríkjanna.

Honum er ekki hleypt á flokksþing repúblikana – til þess er hann of skemmdur – en í staðinn er hann sendur til að magna upp stríðsástand í Georgíu.
Gegn símaokri

Símafyrirtæki hafa lengi féflett viðskiptavini sína með því að flækja gjaldskrár sínar úr öllu hófi. Þannig hefur verið fáránlega dýrt að hringja milli landa og líka milli símafyrirtækja.

Evrópusambandið hefur skorið upp herör gegn þessu framferði símafyrirtækjanna. Ein hugmyndin er að setja reglur hámarksverð sms-skilaboða. Þetta er ekki gert vegna ofstýringaráráttu, heldur vegna þess hversu erfiðlega hefur gengið að fá símafyrirtækin til að aðhyllast eðlilega viðskiptahætti. Á þessu sviði hefur samkeppni nefnilega alls ekki verið virk, heldur má frekar greina samsæri gegn neytendum.

Það er hins vegar merkilegt að sjá viðbrögð frjálshyggjumanna sem eru á móti Evrópusambandinu við þessu framtaki.

Og svo er spurning hvaða áhrif þetta hefur á símafyrirtækin hér á Íslandi?
Óþarft að setja reglur

Það á ekki að þurfa að setja reglur um allt. Við setjum ekki nákvæmar reglur um siðlega breytni í samfélaginu, en höfum lög til að refsa fyrir afbrot og glæpi.

Sumt er ólöglegt, sumt ósiðlegt – það fer ekki alltaf saman.

Það ætti að vera óþarfi að setja sérstakar siðareglur fyrir stjórmálamenn.

Ef þeir kunna ekki sjálfir skil á einföldustu atriðum siðferðis – eins og til dæmis að þiggja ekki mútur eða neitt af því tagi – ja, þá er þeim ekki viðbjargandi.
Ljósmæður

Ég ber mikla virðingu fyrir starfi ljósmæðra og ég tel að þessi hópur eigi að fá sómasamleg laun.

En eitt slær mig samt í þessu.

Er virkilega nauðsyn að ljósmæður stundi sex ára háskólanám eftir stúdentspróf?
Strandlíf

Þetta var fólkið sem maður bjóst við að sjá á ströndinni í Brighton. Kannski voru þau nýfarin heim?
Brighton Pier

Fyrir tíma flugvéla, pakkaferða og lágfargjaldaflugfélaga þurfti fólk að láta sér nægja sumarleyfisstaði sem voru ekki allt of langt í burtu. Parísarbúar fóru til Deauville og fleiri staða í Normandí – í þeim segja menn að megi ennþá finna andblæ af Proust og sögupersónum hans. Ég fann þær samt ekki þegar ég kom þangað fyrir allmörgum árum.

Á Englandi byggðust upp strandbæir eins og Brighton, Margate og Blackpool. Brighton hefur lengsta sögu; þar byggði hinn gerspillti kóngur Georg IV höll um aldamótin 1800, gjörsamlega heillandi byggingu í gervi-kínverskum og indverskum stíl.

Lestirnar breyttu miklu. Fólkið kom úr borginni til að baða sig í sjónum – sem var talið hollt – og líka til að baða sig í sólinni. Samt efast maður um sólina. Myndin sem maður hefur í huganum er frekar af fólki norpandi við Norðursjóinn, kappklætt í sólstólum.

Enda hætti fólk að koma á þessa staði þegar ferðirnar til Ibiza og Costa del Sol hófust fyrir alvöru. Þá hófst niðurníðslan. Gömlu glæsilegu hótelin grotna niður, mávarnir hnita yfir auðum fish & chipsstöðum, það suðar í spilamaskínunum – eins og fyrrum er himininn þungbúinn.

Brighton Pier býr yfir einhverjum óskýranlegum sjarma; þetta er eins og hlið inn í annan veruleika; gamall staður og söguríkur, byggður 1899. Maður veltir fyrir sér hvort stólparnir gefi sig einhvern tíma undan byggingunni. Í hnignuninni býr líka fegurð.

Svona var þetta síðsumardaginn þegar ég kom þangað. Um nóttina gerði mikið rok og rigningu sem stóð fram á morgun eins og sjá má á síðustu myndinni.
Kosningabaráttan í svaðið

Maður beið eftir því að kosningabaráttan í Bandaríkjunum yrði dregin niður í svaðið.

Með útnefningu Söru Palin tókst það.

Nú er hún farin að snúast um það sem fólk gerir í rúminu, kynlíf, fóstureyðingar og allan þann leiðindapakka.

Og tilganginum væntanlega náð. Aftur er þetta farið að snúast um markalínurnar milli frjálslynda fólksins á austur- og vesturströndinni og kristilega liðsins inni í landi. Sumir hafa jafnvel talað um að geisi menningarstríð í Bandaríkjunum.

Kannski er það ekki ofmælt. En það er varla þetta sem Bandaríkjamenn þurfa að ræða á þessum tíma.

Það er sorglegt að McCain skuli hafa dregið baráttuna ofan í þennan fúla pytt. Hann á að vera yfir þetta hafinn. Hann skuldar ofsatrúarliðinu ekki neitt. En því miður þarf hann að sverma fyrir því.
Berliner Philharmoniker

Tónleikar Berlínarfílharmóníunnar í gærkvöldi voru stórkostlegir.

Ég er líka heppinn maður.

Miðarnir sem ég hafði keypt voru rétt við sviðið vinstra megin. Ég sat nánast inni í hljómsveitinni, einn og hálfan meter frá fiðlunum, og gat horft framan í Sir Simon þegar hann stjórnaði.

Rattle er ekki bara tónlistarsnillingur heldur virkar hann líka eins og einstaklega vænn maður. Það er augljóst að hljóðfæraleikararnir elska hann og virða.

Einhver gæti sagt að verkið, Turangalila, sé yfirdrifið. Áttatíu mínútur að lengd og látlaus keyrsla. En um leið hefur það ótvírætt skemmtanagildi – stundum verður tónlistin djasskennd, stundum eins og kvikmyndamúsík, í hægu köflunum er eins og fuglasöngur svífi í loftinu, það bregður fyrir fallegum melódíum og æðislegri hrynjandi – svo þegar manni finnst að tónlistin sé næstum orðin „venjuleg“ er eins og tónskáldið hætti við og ákveði að gera eitthvað allt annað.

Fyrir hljómsveit eins og Berlínarfílharmóníuna er þetta hrein skrautsýning. Turangalila útheimtir mjög stóra hljómsveit, óvenju stóra blásarasveit, píanó, tvö klukkuspil, rafhljóðfærið ondes martinot og ekki færri en tíu ásláttarleikara.

(Myndina tók ég sjálfur í uppklappinu).
Mannfjölgun

Spár segja að Bretum muni fjölga mest af þjóðum Vestur-Evrópu næstu áratugina. Það er sagt að árið 2060 muni Bretum hafa fjölgað úr 61 milljón í 77 milljónir. Þá verða Bretar orðnir fjölmennasta þjóð Evrópusambandsins – ef það verður þá ennþá til. Frökkum mun fjölga ögn, en Þjóðverjum fækka.

Þessu er fagnað sem góðum tíðindum í Bretlandi. Það verða þá einhverjir til að standa undir kostnaðinum af heilbrigðiskerfi og lífeyri fyrir gamla fólkið.

Maður er samt ekki viss. Nú þegar er mjög þröngt í Bretlandi. Ekki síst í suðurhlutanum þar sem langflest fólk vill búa. Maður sér varla að miklu fleiri rúmist þar án þess að skapist vandamál vegna nábýlis, þrengsla, samgangna sem ráða ekkert við fjöldann og umhverfis sem þolir ekki áganginn.

Og svo er eitt enn:

Hver á að standa undir lífeyrinum fyrir fólkið sem þá verður gamalt?

Það mun væntanlega útheimta enn meiri fjölgun.
Niðurgreiðslur í boltanum

Ég átti tal við mann sem gerþekkir enska fótboltann um daginn, hefur starfað við hann um langt árabil. Hann sagði við mig að flest félögin reyndu að láta reikningana stemma, þ.e. þau væru rekin eins og fyrirtæki.

Hann sagði að eitt félag væri undanskilið.

Chelsea.

Þar væri eigandi sem dældi sjálfur peningum í leikmannakaup úr eigin vasa.

Nú hefur bæst við annað félag sem svona er ástatt um – sem á von á miklum niðurgreiðslum frá eigendum sínum.

Manchester City.

Í dag birti Evening Standard lista yfir ríkustu eigendur fótboltaliða á Englandi. Roman Abramovits er kominn á annað sætið á eftir hinum nýju eigendum Manchester City en þeir koma frá Persaflóaríkinu Abu Dhabi.

Miðað við þessa menn eru eigendur liða eins og Manchester United, Liverpool, Fulham og West Ham eins og hverjir aðrir fátæklingar.
Turangalila

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Tv67YkOWJNA]

Þetta ætla ég að fara að hlusta á í kvöld, Turangalila sinfóníuna eftir Olivier Messiaen. Búturinn sem er leikinn í myndbandinu er fimmti kafli verksins. Tónverkið er samið stuttu eftir stríðið, það var sérstaklega pantað af sinfóníuhljómsveitinni í Boston, en Leonard Bernstein stjórnaði frumflutningnum.

Flest verk Messiaens eru kristilegs eðlis, en Turangalila er það ekki, heldur er sinfónían sögð vera hugsuð út frá sögninni um Tristan og Ísold. Nafnið mun hins vegar vera sótt úr sanskrít.

Sumum kann að finnast þetta þungt, en í raun eru stórir hlutar Turangalila hrein skemmtun.

Á tónleikunum í Albert Hall í kvöld er það Berlínarfílharmónían sem leikur undir stjórn aðalstjórnanda síns, Simons Rattle.

Ég hef aðeins einu sinni heyrt í Berlínarfílharmóníunni áður, það var í Berlín 1987, stjórnandinn þá var Ricardo Muti.

Það er ekki óviðeigandi að á fyrri hluta efnisskrárinnar er Forleikur og Liebestod úr Tristan og Isolde eftir Wagner.

Á morgun eru svo aðrir tónleikar með Berlínarfílharmóníunni, varla síðri, en þá eru á dagskránni 3. sinfónía Brahms og hin magnaða 10. sinfónía Shostakovits.
Einkabílstjóri forseta borgarstjórnar

Er forseti borgarstjórnar virkilega með einkabílstjóra eins og Reynir upplýsir hér?

Þetta er virðingarstaða með litlum starfskyldum. Þær felast aðallega í að stjórna borgarstjórnarfundum. Það er ekki eins og forseti borgarstjórnar þurfi sífellt að vera á þönum út um borg og bý.

Hann gæti alveg eins tekið strætó. Og einkabílstjórinn fengið vinnu á frístundaheimili.
Samfylking stærri en Sjálfstæðisflokkur

Síðast þegar Sjálfstæðisflokkurinn fékk vonda könnun brást hann við með því að slíta samstarfi við þáverandi partner sinn, Ólaf F. Magnússon.

Skyldi einhverjum í Sjálfstæðisflokknum detta í hug að nú þurfi að slíta ríkisstjórnarsamstarfinu við Samfylkinguna?

Það var reyndar kenning Styrmis Gunnarssonar að þetta myndi gerast.