arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Deilt um list

Það sem er verst fyrir listina er vingjarnlegt afskiptaleysi – þar sem enginn nennir að hneykslast eða hafa heitar skoðanir.

Því miður býr mikið af listinni í slíku limbói

Ungir listamenn geta reynt að hneyksla en það er alltaf hægt að benda á að árið 1917 hafi Duchamp stillt upp klósettskál sem listaverki.

Þess vegna er ágætt að deilur skuli vakna vegna þess að sullað var á bók í Nýlistasafninu.

Á Facebook spurði Guðmundur Andri hvor væri píslarvotturinn í málinu, Hannes Lárusson eða Eggert Pétursson?

Það er góð spurning.

Hið næstum hundrað ára gamla listaverk Brunnur eftir Marcel Duchamp. Þetta er sögð vera ljósmynd af frummyndinni, en hún glataðist síðar. Eftirmyndir eru hins vegar til.
The Economist: Lærdómurinn frá Kaliforníu

Í The Economist birtist leiðari um hið stóra og glæsilega Kaliforníuríki sem er á hausnum þrátt fyrir blómlega atvinnuvegi, Silicon Valley og Hollywood, og einstaklega hagstætt veðurfar.

Blaðið telur að ein meginástæðan sé þjóðaratkvæðagreiðslur sem eru notaðar til að leiða mál til lykta í ríkinu. Í leiðaranum segir að þetta sé viðvörun fyrir kjósendur alls staðar í heiminum. Niðurlag greinarinnar er mjög umhugsunarvert:

„More important, direct democracy must revert to being a safety valve, not the engine. Initiatives should be far harder to introduce. They should be shorter and simpler, so that voters can actually understand them. They should state what they cost, and where that money is to come from. And, if successful, initiatives must be subject to amendment by the legislature. Those would be good principles to apply to referendums, too.

The worry is that the Western world is slowly drifting in the opposite direction. Concern over globalisation means government is unpopular and populism is on the rise. Europeans may snigger at the bizarre mess those crazy Californians have voted themselves into. But how many voters in Europe would resist the lure of a ballot initiative against immigration? Or against mosque-building? Or lower taxes? What has gone wrong in California could all too easily go wrong elsewhere.“
Óljós viðmið

Eins og ég benti á í fyrri færslu hefði verið samræmi í því ef Ólafur Ragnar Grímsson hefði skotið nýju fjölmiðlalögunum til þjóðarinnar. Hann neitaði að staðfesta fyrri fjölmiðlalög árið 2004. Þegar hann neitaði að skrifa undir Icesave samninginn nú í janúar notaði hann einmitt þau rök að fyrri samningi hefði verið skotið til þjóðarinnar og því væri eðlilegt að hún kláraði málið.

Þetta voru ein veigamestu rökin hans, þau sem hann lagði mesta áherslu á.

Nú kemur á daginn að Ólafur Ragnar hefur ekki hikað við að undirskrifa lögin. Hann gerði það í snarhendingu eftir að þau voru samþykkt án þess að gera nokkra grein fyrir málinu.

Þetta getur einmitt verið veikleikinn í þessu.

Umdeild lög koma á eftir öðrum umdeildum lögum.

Fjölmiðlafrumvarpið fékk litla umfjöllun vegna þess að á sama tíma var Icesave í gangi og eftir það vantraustsstillagan á ríkisstjórnina.

Það söfnuðust ekki margar undirskriftir gegn frumvarpinu. En kannski hefði verið hægt að safna 30 þúsund undirskriftum strax eftir páska – ef umræðan um lögin hefði komist almennilega af stað.

Ólafur Ragnar tók sinn tíma til að velta fyrir sér hvort hann ætti að skrifa undir Icesave og á meðan streymdu undirskriftirnar inn. Hann átti fund með forsvarsmönnum undirskriftasöfnunar gegn Icesave. Hann flýtti sér hins vgar að undirskrifa fjölmiðlalögin.

Viðmiðin eru satt að segja ansi óljós.
Forsetinn synjar ekki fjölmiðlalögunum

Ólafur Ragnar Grímsson mun aldrei neita að staðfesta nýju fjölmiðlalögin. Hann gæti þess vegna þegar verið búinn að skrifa undir.

Jafnvel þótt hægt væri að beita sömu röksemdafærslum sem hann hefur áður notað, til dæmis að fyrri fjölmiðlalögum hafi verið skotið til þjóðarinnar – og þá líklega þeim seinni líka.

En það er of stutt síðan síðasta þjóðaratkvæðagreiðsla var haldin með miklum hamagangi. Og kannski hefur hreyfingin sem vill að lögin fái ekki gildi ekki mikinn styrk.

En þetta er ekki mál sem forsetinn mun telja ástæðu til að grípa inn í, það hentar einfaldlega ekki – þótt reyndar ætti vera tilefni til miðað við fyrri málflutning hans.

Þetta er helsti gallinn við það stjórnkerfi sem nú er að festast í sessi – það byggir á pólitískum hentugleika forsetans og jafnvel duttlungum hans.
Markús Möller: Lögbrot hjá SA?

Markús Möller hagfræðingur skrifar um framgöngu Samtaka atvinnulífsins vegna kvótamála og veltir fyrir sér hvort hún varði við lög, greinin birtist í heild sinni á Fréttablaðinu:

„Lög um vinnudeilur kveða á um svipaða hegðun og SA iðkar. Þar segir í 17. grein (með úrfellingum): Óheimilt er og að hefja vinnustöðvun … ef tilgangur vinnustöðvunarinnar er að þvinga stjórnarvöldin til að framkvæma athafnir, sem þeim lögum samkvæmt ekki ber að framkvæma, eða framkvæma ekki athafnir, sem þeim lögum samkvæmt er skylt að framkvæma… Og í 19. grein: Vinnustöðvanir í skilningi laga þessara eru verkbönn atvinnurekenda og verkföll þegar launamenn leggja niður venjuleg störf sín … Sama gildir um aðrar sambærilegar aðgerðir…

Samtök atvinnulífsins hafa að sönnu ekki boðað formlegt verkbann, en hitt er dagljóst að hegðun þeirra gengur þvert á anda laganna. Fjárkúgun er ljótur leikur, eins þegar hún fer framhjá lögum fremur en þvert á þau. Á skal að ósi stemma.“
Hættan við fjölmiðlanefnd

Það verður forvitnilegt að sjá hverjir veljast í hina nýju eftirlitsnefnd með fjölmiðlum.

Það er eins líklegt að flóð af kvörtunum berist nefndinni á næstu misserum. Þetta er nýtt fyrirbæri og margir munu vilja láta reyna á hvar mörkin liggja í fjölmiðlaumfjöllun og hvort hægt sé að nota nefndina til að ráðskast með fjölmiðlana.

Það er vissulega rétt að einhverjar slíkar nefndir eru starfandi víða – í Bretlandi hafa þeir The Press Complaints Commission sem fylgist með blöðum og tímaritum, en hún er sjálfstæð stofnun sem starfar á vegum blaðanna sjálfra. Svo er það Ofcom sem fylgist einkum með ljósvakamiðlum, ekki síst með tilliti til samkeppnissjónarmiða. En þar er líka hægt að kvarta yfir einstökum sjónvarpsþáttum.

Við erum semsagt ekki ein á báti með þetta hér á Íslandi. En veldur hver á heldur.

Fyrirkomulagið á að vera að Hæstiréttur tilnefni tvo nefndarmenn, samstarfsmenn háskólastigsins einn, menntamálaráðherra einn og Blaðamannafélag Íslands einn. Ég held það hefði farið betur á því ef fjölmiðlarnir hefðu átt fleiri fulltrúa.

Nefndin og starfsmenn hennar munu hafa talsvert vald. Það er mjög mikilvægt að því verði sparlega beitt. Tjáningarfrelsi er hornsteinn í vestrænum lýðræðisríkjum – líka frelsið til að hafa vondar skoðanir, vera leiðinlegur og jafnvel ógeðslegur.

Best er svona nefnd ef hún gerir mjög lítið – og jafnvel ekki neitt.

Það hafa verið áskoranir til forseta Íslands að synja lögunum staðfestingar. Hann gæti vel íhugað að gera það – enda synjaði hann öðrum fjölmiðlalögum um samþykki árið 2004. Það er talsverð hætta á að fjölmiðlanefndin taki sér alltof mikið vald, misbeiti því jafnvel ef ekki er varlega farið.
Fremstir og til fyrirmyndar

Ögmundur Jónasson segir að 21. öldin verði „öld hins beina lýðræðis“.

Hann er bjartsýnn. Í raun er voða fátt sem bendir til þessa. Í raun óttast maður frekar að fólk á öldinni þurfi að stríða við endurkomu fasisma í ýmsum gervum.

Kína er orðið næststærsta efnahagsveldi heimsins. Þar er rekinn það sem hefur verið kallað herskálakapítalismi – sem mætti allt eins skilgreina sem ein konar útgáfu af fasisma þótt opinberlega eigi stjórnmálastefnan að heita kommúnismi.

Í Bandaríkjunum virðast fjármagnsöflin hafa endanlega tekið yfir stjórn landsins. Ójöfnuður eykst stórkostlega – svokölluð tepokahreyfing átti að vera uppreisn gegn þessu en á framgöngu tepokafólks sem var kosið á Bandaríkjaþing sést að helstu stefnumálin eru að skera niður velferðarkerfi og gæta þess að ríkt fólk sé ekki skattlagt.

Eins og marxistinn gamli Slavoj Zizek hefur bent á er Evrópa með langréttlátasta þjóðfélegaskerfið af þessu þrennu. Þar eru ennþá ríkjandi hugsjónir um jöfnuð og almenna velferð. Evrópa er hins vegar að sligast undan skuldum og þungum eftirlaunakerfum. Ein aðferð til að ráða bót á þessu er að flytja inn fólk sem getur unnið störfin, en það vekur upp heift – já, oft fasískar kenndir – hjá þeim sem fyrir eru. Evrópa reynir þó að einhverju leyti að halda fjármálavaldinu í skefjum, ólíkt Bandaríkjunum – og Bretlandi.

Lönd eins og Grikkland, Portúgal, Spánn og Írland, sem Ögmundur segir að tveir danskir stjórnmálamenn hafi talað um með niðrandi hætti, hafa lifað líkt og Ísland langt um efni fram. Á Írlandi var blásin upp óskapleg banka- og húsnæðisbóla, en Grikkland varð á endanum fórnarlamb pólitískrar spillingar og þeirrar staðreyndir að Grikkir vilja helst ekki borga skatta – ríkir Grikkir hafa gert allt sem þeir geta til að komast undan því. Bandaríkjamenn eru sjö sinnum fleiri en Spánverjar, en um tíma var á Spáni verið að byggja hús sem námu þriðjungi af því sem var byggt í Bandaríkjunum á tíma mestu húsnæðisbólunnar.

Hvort einhver lýðræðisvakning verður í kringum þetta eða hvort vindar lýðræðis blási nú sérstaklega skal ósagt látið. Kannski virðist frekar vera jarðvegur fyrir öfgaöfl. Þjóðaratkvæðagreiðsla upp á Íslandi mun ekki breyta miklu í þessu efni. Gunnar Þór Bjarnason sagnfræðingur skrifar grein í Fréttablaðið og minnist þess að fyrir nokkrum árum hafi Íslendingar talið sig vera fyrirmyndarþjóð hvað varðar fjármálastarfsemi. Nú erum við samkvæmt sumum orðin fyrirmynd um þveröfugan hlut, baráttuna gegn alþjóðlegum fjármálamörkuðum. Útrásin er semsé búin að finna ranghverfu sína.

„Alltaf fremstir og til fyrirmyndar,“ skrifar Gunnar, en Ögmundur bölsótast út í dönsku stjórnmálamennina sem dirfast að hafa aðra skoðun en hann og kallar þá „farísea“.
OZ, grái, afskriftir og von um skjótan gróða

Sigrún Davíðsdóttir rifjar upp OZ ævintýrið í pistli í Speglinum, en hún segir að það hafi frekar einkennst af von um skjótfenginn gróða en þolinmóðri uppbyggingu hátæknifyrirtækis. Hún fjallar um skuldir sem voru afskrifaðar á þessum tíma af Skúla Mogensen sem nú er orðinn einn aðaleigandi MP-banka. Það er líka erfitt að verjast þeirri tilhugsun að OZ og DeCode hafi verið eins og generalprufa fyrir hrunið sem síðar varð. Niðurlagsorð pistils Sigrúnar eru svohljóðandi:

„Það hefur áður verið nefnt að það er leiðinlegt að vera með stöðuga neikvæðni þegar menn taka til höndunum og byggja eitthvað upp. Það er ekkert útilokað að Skúli hafi lært af óförum Oz og óförunum sem Landsbankinn létti af honum. En sagan um endurreisn MP banka á sér kunnuglegar hliðstæður. Þarna kemur til sögunnar Íslendingur sem hefur selt fyrirtæki erlendis, þó ekki vitað hvort það eru þeir peningar eða lán, líkt og þegar Björgólfur Thor Björgólfsson og faðir hans keyptu Landsbankann. Samkvæmt heimildum Spegilsins þekkjast þeir Skúli og Björgólfur Thor vel frá fornu fari. Svo eru það erlendir fjárfestar sem eru engir fagfjárfestar í bankageiranum. Og fenginn mætur maður sem stjórnarformaður en sem hefur þó hvorki reynslu af né sérþekkingu á bankarekstri. Og menn stefna á 15-20 prósenta arðsemi eigin fjár sem er bratt í umhverfi með 1-5 prósenta vexti. Það er erfitt að verjast þeirri hugsun að þetta hljómi allt eins og endurflutningur á gömlu leikriti.“
Jóhönnu bíður grimmileg refsing í Saudi-Arabíu

Það er ekki von á góðu þegar umræðan er svona.

Óli Tynes skrifar frétt á Vísi um að danski skopmyndateiknarinn Kurt Westergaard verði framseldur til Jórdaníu vegna skopmyndateikninganna af Múhammeð.

Heimildin er bæjarstjórnarmaður fyrir Dansk Folkeparti í bænum Dragör.

Að minnsta kosti 838 einstaklingar hafa ákveðið að trúa þessu þegar þessi orð eru skrifuð, þeir klikka á Facebook hnappinn til að birta fréttina á síðunni hjá sér.

Þetta er umsvifalaust tekið upp af vefnum AMX sem segir að Westergaard verði brátt framseldur.

Svo bætir AMX við að varla líði á löngu áður en Jóhanna sjálf verði framseld til Saudi-Arabíu vegna þess að hún gekk að eiga unnustu sína. Þar bíði Jóhönnu grimmileg refsing.
Íslandsvinurinn

Á lítilli syllu á húsi á horninu á Sansome og California götum í San Francisco lá í gærkvöldi útigangsmaður með teppi yfir sér.

Hann steinsvaf. Þetta var næturstaður hans.

Við hliðina á honum lá bók sem hann hafði greinilega verið að lesa.

Það var ferðahandbók frá Lonely Planet sem heitir Iceland, Greenland & the Faroe Islands.

Vonandi hefur hann dreymt vel, um fjarlægan heim, ís og eld og kalda kletta.
Den tossede præsident

Á dönsku sjónvarpsstöðinni TV2 er vinsæll þáttur þar sem gamlir stjórnmálamenn, Uffe Ellemann Jensen og Mogens Lykketoft, ræða um utanríkismál. Uffe er fyrrverandi utanríkisráðherra en Lykketoft var fjármálaráðherra og um tíma formaður Jafnaðarmannaflokksins.

Í síðasta þætti þeirra sem var sendur út 15. apríl bar Ísland á góma. Þar segir að kannski sé ekki gaman að vera Íslendingur um þessar mundir, þótt Íslendingar séu líklega að fara betur út úr fjármálakreppunni en sumar aðrar þjóðir. Lykketoft tekur fram að hann beri mikla virðingu fyrir einum Íslendingi og það sé Jóhanna Sigurðardóttir.

Svo tala þeir um Ólaf Ragnar Grímsson og þar er annað uppi á teningnum. Þeir kalla hann den tossede præsident.

Ruglaða forsetann.

Þáttinn má skoða með því að smella hérna.
Myndi LÍÚ vinna?

Ein uppáhaldstilvitnun mín er í Napóleon Bónaparte sem á að hafa sagt að menn berjist af meiri hörku fyrir hagsmunum sínum en hugsjónum.

Með þetta í huga ætla ég að leyfa mér að setja fram þá tlgátu að LÍÚ-flokkurinn myndi vinna atkvæðagreiðslu um kvótakerfið.

Að undangengnum heiftarlegum deilum og miklu áróðursstríði.

Þetta er sú tilfinning sem ég hef – en ég tek fram að þetta er ekki annað.
Skuldahorfur neikvæðar í BNA

Það munu fleiri hafa horn í síðu skuldamatsfyrirtækja en Ólafur Ragnar Grímsson, og þeir eru heldur voldugri en hann.

Standard & Poors breytir langtíma skuldahorfum Bandaríkjanna í neikvæðar.

Verð hlutabréfa hríðfellur á Wall Street, Hvíta húsið mótmælir, en samt er tekið mark á þessu fyrirtæki. Menn minnast þess að Obama ætlaði að endurskoða þetta allt þegar hann kæmist til valda, þar á meðal matsfyrirtækin, en það gerði hann ekki. En auðvitað segir Standard & Poors ekki annað en sannleikann um skuldastöðu Bandaríkjanna og þá stöðu að það er pattstaða í stjórnmálunum og varla nein sjáanleg leið út úr vandanum.

En það gleymist vonandi ekki að Standard & Poors gaf öllu klabbinu AAA fyrir hrun.
Seattle og Simon

Ég er staddur í Seattle, nyrst í Bandaríkjunum, við Kyrrahafið. Þetta er skemmtileg og lífleg borg, við erum á hóteli rétt hjá frábærum bænda- og matarmarkaði sem þykir sá besti í Bandaríkjunum. Það er upplifun að skoða matvælin sem þar eru í boði, ekki síst fiskmetið sem er ferskt og fjölbreytt. Í gær fórum við á veitingahús við höfnina þar sem er hellt á borðið hjá manni skelfiski, maður fær hamar og þarf svo að vinna sig úr hrúgunni. Þetta var mjög skemmtilegt og maturinn ljúffengur, enda var staðurinn troðfullur af fólki.

Borgin er býsna norðarlega, svo vorið er rétt að koma. Það er komið brum á trén, hitinn á daginn fer upp í svona 12-15 stig, en á kvöldin hrapar hann niður og er varla meiri en 3-4 gráður.

Fólkið hérna er býsna fjölbreytt, margir eru af asískum uppruna, og maður hefur á tilfinninguna að maður sé kominn í sérstakan heimshluta, það sem nefnist The Pacific Northwest. Þetta þykir vera uppgangsstaður, höfnin er stór og í gegnum hana kemur mikill varningur frá Asíu, hér eru Boeing flugvélaverksmiðjurnar, héðan er Bill Gates, sá frægi auðjöfur, og svo er fyrsti Starbucks staðurinn í næstu götu hér fyrir neðan hótelið. Hann var stofnaður 1971. Ég vissi ekki að kaffihúsakeðjan heitir eftir Starbuck sem er fyrsti stýrimaðurinn í skáldsögunni Moby Dick. Stofnendur kaffihússins voru tveir kennarar og rithöfundur, fyrsta hugmyndin var að það héti Pequod, sem er nafnið á hvalveiðiskipinu í bókinni.

Starbucks staðirnir eru nú rúmlega 17 þúsund.

Í gær voru tónleikar hérna sem mig langaði á. Paul Simon, sá eini sanni var að spila í hljómleikahúsi sem nefnist Showbox, og rúmar aðeins um þúsund áhorfendur. Fyrir nokkrum dögum var hann með tónleika í stærri sal. En það var ekki nokkur leið að fá miða. Showbox er rétt hjá hótelinu, svo við áttum leið þar framhjá um kvöldið. Út úr húsinu ómuðu tónar af plötu sem ég eignaðist þegar ég var tólf ára:

„No, I would not give you false hopes, on this strange and mornful day, but the mother and child reunion is only a motion away.“

Ég hefði gjarnan viljað vera á þessum tónleikum. Simon hefur fylgt mér lengi, alveg frá því við krakkarnir í Öldugötuskóla vorum saman að hlusta á Bridge Over Troubled Water og þangað til Graceland hljómaði stöðugt í partíum þegar ég átti heima í París á níunda áratugnum.

Eins og ég segi, þetta er skemmtileg og aðlaðandi borg. Hún virðist þó hafa einn löst. Hér er mjög mikið af heimilislausu fólki á götunum. Auðvitað er þetta svona víðar í Bandaríkjunum, en hér er það mjög áberandi. Við vorum á ferli mjög snemma í gærmorgun – vegna tímamismunarins – og þá voru útigangsmenn hvarvetna og aftur var það svona í gærkvöldi þegar við vorum að fara heim á hótelið og flestir aðrir borgarbúar voru farnir til síns heima.

Bandaríkin eru sannarlega land aðstæðna, hér er margt gott og skemmtilegt, fólkið oft framúrskarandi almennilegt gaman að spjalla við það, en svo eru aðrir hlutir sem maður furðar sig á að líðist.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=7Pa5H_4lBXs]
Vandi vegna nýtilkomins heiðarleika

DV er með forsíðufrétt um byggingaævintýri Björgólfs Thors Björgólfssonar og Róberts Wessmann á Suður-Spáni og fyrirætlanir um mútur í því sambandi.

Ég skrifaði um þetta mál í október 2009, en að baki virðist vera nokkuð furðuleg saga sem tengist því að farið var í herferð gegn spillingu sveitarstjórnarmanna á Spáni. Margir þeirra höfðu auðgast gríðarlega á því að láta múta sér vegna brasks með byggingaleyfi.

Færslan var svohljoðandi:

„Sagan af landakaupum Björgólfs Thors og Róberts Wessman í La Manga á Spáni segir að þeir hafi ekki gert ráðstafanir til að fá nóg vatn til að reka golf- og sundlaugaparadís sína.

Vatnsskortur er mikill á Suður-Spáni, ekki síst eftir að byggðir hafa verið alltof margir golfvellir – auk þess sem þar er núorðið ræktað mikið af ávöxtum og grænmeti sem þarfnast mikils vatns. Fyrir utan allar sundlaugarnar sem standa við hvert hús.

Til skamms tíma var hægt að komast framhjá þessu, til dæmis með því að múta sveitarstjórnarmönnum til að fara í kringum lög og reglu.

Svo fór stjórnin í Madrid í herferð. Stakk í steininn nokkrum fjölda af mútuþægum sveitarstjórnarmönnum, auk þess sem hún hótaði að láta rífa hús og hverfi sem höfðu verið reist í trássi við reglugerðir.

Síðan þá er reglugerðum fylgt á Costa Blanca – og erfiðara um vik fyrir spákaupmenn.

Annars má geta þess að þetta svæði hefur að talsverðu leyti byggst upp fyrir rússneskt fé. Rússneskir spekúlantar – og líka mafían – hafa dælt þarna inn peningum í byggingaframkvæmdir, meðal annars í því skyni að þvo peninga. Þetta ævintýri endaði með algjöru hruni byggingabransans á Spáni í fyrra – eftir stjórnlausa uppbyggingu um langt árabil.“
Stefnir í þjóðaratkvæði um kvótann

Miðað við ummæli Ólafs Ragnars Grímssonar um vaknandi lýðræðisvitund Íslendinga hlýtur að stefna lóðbeint í þjóðaratkvæði um kvótann.

Það gæti orðið einhvern veginn svona: Lagt verður fram frumvarp um fiskveiðistjórnun.

Það verður samþykkt eða fellt á Alþingi með naumum meirihluta.

Það verða hatrammar deilur úti í samfélaginu.

Forsetinn, miðað við fyrri yfirlýsingar, getur ekki annað en vísað málinu til þjóðarinnar.

Þá mun hefjast nánast óbærilegt áróðursstríð. Deilurnar vegna Icesave verða barnaleikur miðað við þetta.

Það verða heldur ekki sömu fylkingar – margir sem stóðu saman með eða á móti Icesave lenda í andstæðum hópum.

Óbilgjörn framganga LÍÚ og SA síðustu daga er vond strategía. Almenningur fær á tilfinninguna að hroki og frekja ráði ríkjum í þessum herbúðum, áhrifin eru þveröfug við það sem til er ætlast – það er líklegra að ráðist verði í breytingar á kvótakerfinu eftir en áður og allt tal um sættir hefur holan hljóm.
Kominn tími á Sanna Íslendinga

Það fór eins og ég skrifaði um daginn að flokkur Sannra Finna vann sigur í þingkosningunum í Finnlandi.

Einhvern tíma hefði maður haldið að flokkur með þessu nafni væri brandari, kannski eitthvað úr myndum Kaurismakis, en svo er ekki.

Í sömu bloggfærslu velti ég fyrir mér hvort ekki væri kominn tími á flokk Sannra Íslendinga?

Nú er fyrirmyndin komin og það er öruggt að eitthvað af mannskap er til.

Skiptir engu þótt Halldór Laxness hafi gert grín að Sönnum Íslendingum í Heimsljósi, það er bara hægt að lesa bókina upp á nýtt eins og nú er gert með Sjálfstætt fólk.

Eins og bent hefur verið á varðandi Bjart í Sumarhúsum þá á enginn einkarétt á að túlka Sanna Íslendinga.
Eins konar ritdómur

Eiríkur Kristjánsson skrifar eins konar ritdóm um bók Hannesar Hólmsteins Gissuararsonar Kjarna málsins, en það er mikið safn tilvitnana.

Eiríkur skoðar meðferðina á tilvitnunum sem tengjast klassískri fornöld. Þetta má lesa með því að smella hérna.
Lítill áhugi á konunglegu brúðkaupi

Það hefur komið á daginn sumum að óvörum að áhugi á konunglegu brúðkaupi þeirra Vilhjálms Bretaprins og Kate Middleton er frekar lítil.

Eitt af því sem hafði verið rætt var að setja upp sjónvarpsskerma og dansleiki í bæjum og borgum víða um Bretland, en það virðist ekki vera nein spenna fyrir því.

Svonalagaði er líka gert fyrir Ameríkumarkað – skoðanakannanir sýna að yfirgnæfandi meirihluta Bandaríkjamanna stendur alveg á sama.

Þetta er nokkuð ólíkt því sem var þegar Karl prins gekk að eiga Díönu á sínum tíma – og í útför Díönu.

Það hefur verið reynt að finna skýringar á þessu, meðal annars er talað um öll hneykslis- og leiðindamálin sem hafa verið í kringum þetta kóngafólk. Aðrir tala um að Vilhjálmur og Kata séu ekki sérlega spennandi einstaklingar.

Svo gæti vel verið að fólki upp til hópa þyki þetta konunglega tilstand bara hallærislegt. Sem er þroskamerki.

En það breytir því ekki að þessu verður dælt yfir okkur úr sjónvarpi og fjölmiðlum síðar í mánuðinum.
Stéphane Hessel, öldungur boðar uppreisn

Í Silfrinu í dag talaði Elvira Mendez Pinedo meðal annars um Stéphane Hessel og bók hans Indignez Vous. Ég skrifaði lítinn pistil um þennan öldung í vetur, hann var svohljóðandi:

Þessi gamli maður er orðinn stórstjarna í Frakklandi. Hann er fæddur í fyrri heimsstyrjöldinni, árið 1917. Hann heitir Stéphane Hessel, var diplómati, tók þátt í störfum andspyrnuhreyfingarinnar, er með æðstu heiðursmerki Frakklands, og var einn af höfundum Mannréttindayfirlýsingar Sameinuðu þjóðanna árið 1948. Að uppruna er hann Þjóðverji, faðir hans, rithöfundurinn Franz Hessel, er sagður hafa verið fyrirmyndin að Jules í skáldsögunni Jules et Jim eftir Henri Pierre Roche, en Francois Truffaut gerði fræga kvikmynd eftir henni.

Hessel kynntist hörmungum tuttugustu aldarinnar á eigin skinni. Hann sat í fangabúðunum Buchenwald og Dora, slapp naumlega við að verða hengdur, en tókst loks að flýja.

Á síðasta ári skrifaði Hessel ritgerð sem nefnist Indignez-vous – sem þýðir einfaldlega Hneykslist eða Verðið reið – hún hefur selst í meira en 600 þúsund eintökum. Þar segir hann að Frakkar þurfi að finna aftur réttláta reiði – líkt og á tíma andspyrnuhreyfingarinnar. Þeir þurfi að bregðast við alls kyns óréttlæti, ójöfnuði, bilinu millri ríkra og fátækra, vondri meðferð á innflytjendum, umhverfisspjöllum, kúguninni sem Palestínumenn eru beittir – sem hann segir að sé glæpur gegn mannkyninu – og niðurskurði í velferðarkerfinu.

Hessel boðar uppreisn – þó með friðsömum hætti – og sjálfur hefur hann staðið fyrir mótmælum í París og komið fram á ýmsum fundum þrátt fyrir háan aldur.

Hér má finna enska þýðingu á Indignez-vous.
Glitnir og Forseti

Andri Snær Magnason birtir hárbeitta bókmenntatilvitnun á vef sínum.