arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Minnisvarðar um arkitekta

Á sínum skemmtilega og fróðlega vef sem er vistaður hér á Eyjunni skrifar Hilmar Þór Björnsson um stjörnuarkitekta sem geta verið háskalegir.

Hann nefnir stríðsminjasafnið í Dresden sem arkitektinn Daniel Libeskind hefur nánast eyðilagt með viðbyggingu sem stingur algjörlega í stúf við það sem fyrir var. Í einstaka tilvikum getur slíkt verið skemmtilegt, en viðbygging Libeskind er fyrst og fremst smekklaus.

Ég reyndar velti fyrir mér stjörnuarkitektum tvívegis síðustu misserin. Í annað skiptið var þegar ég fór í Gyðingasafnið í Berlín, en það er teiknað af hinum sama Libeskind. Ég hafði ekki komið þangað síðan 2000, en þá voru engir safngripir komnir þangað inn. Sem fyrr fannst mér byggingin óvenjuleg, að mörgu leyti hrífandi – hún á sjálf að túlka angist hinna ofsóttu gyðinga.

En sem sýningarrými er húsið algjörlega vonlaust. Það er eiginlega ekki hægt að skoða sýninguna sem hlýtur þó að vera ekki veigaminna atriði en byggingin sjálf.

Annað hús sem ég skoðaði er hið fræga borgarbókasafn í Seattle eftir aðra stjörnu, Rem Koolhaas. Þetta þykir merkilegt hús og er sjálfsagt gagnlegt, en það sem mér fannst athyglisverðast var hvað það hafði látið á sjá síðan það var byggt. Þetta er stór hlunkur og það virkaði sjúskað. Það er held ég ekki lélegu viðhaldi að kenna, heldur hinu kuldalega og samspili glers og hrárrar steinsteypu sem fær fljótt á sig brag niðurníðslu. Miklu lofi hefur verið hlaðið á þetta hús, en það virkaði fráhrindandi og óþægilegt á mig, fyrst og fremst eins og minnisvarði um arkítekt.

Viðbyggingin við stríðsminjasafnið í Dresden eftir Libeskind.
Hvernig mótmæli?

Sjálfstæðiskonan Ragnheiður Ríkharðsdóttir, varaformaður forsætisnefndar Alþingis, segir að það komi mótmælum ekkert við að þingsetning skuli vera í fyrramálið en ekki eftir hádegið.

Vefurinn Smugan skýrir frá þessu.

Það skiptir varla öllu máli varðandi mótmæli hvort þingsetningin er klukkan 10 að morgni eða klukkan 2 eftir hádegi. Ef fólk vill mótmæla, þá kemur það. Einhver stærstu mótmælin í Búsáhaldabyltingunni svokallaðri voru um kvöld.

Það er kannski fremur spurning um hvernig mótmælin fara fram. Það er vont ef ár eftir ár kemur til mótmæla þar sem þinghúsið er grýtt. Skilaboðin frá lögreglunni eru líka misvísandi – öðru verður samt ekki trúað en að hún verði á vettvangi til að gæta þess að allt fari friðsamlega fram. Ef marka má bloggarann Úlfar Þormóðsson hefur formaður Sjálfstæðisflokksins séð sig knúinn til að senda flokksmönnum bréf þar sem hann segir að boðað hafi verið til mótmæla á morgun og hvetur til að þau verði friðsamleg.

Annars veit maður ekki hvað úr þessu verður – kannski verður fámennt, kannski bara nokkuð fjölmennt, ég verð að viðurkenna að ég geri mér ekki grein fyrir því – né hver er meginkrafan í mótmælunum. Það sem virðist sitja mest í fólki er að lán skuli hafa verið færð yfir í nýju bankana á miklum afslætti, en bankarnir skuli síðan reyna að innheimta þau fullu verði.

Þetta er það sem veldur mestri reiði – en svo getur ýmislegt annað spilað inn í: Atvinnuleysi, ESB og svo bara almenn reiði og ógeð á stjórnmálunum. Ríkisstjórnin á ekki sæla daga. Kannski verður aðalkrafan barasta að hún fari frá?
Aflvana ríkisstjórn

Ríkisstjórnin er að heykjast á kvótafrumvarpi Jóns Bjarnasonar. Vestfirðingarnir Lilja Rafney úr VG og Ólína úr Samfylkingu eru að setja fram tillögur þar sem eiga að koma í staðinn fyrir frumvarpið.

Fyrir ríkisstjórn er þetta náttúrlega meiriháttar ósigur, að einu stefnumáli hennar sé stefnt í algjört óefni vegna þess að ráðherra lagði fram frumvarp sem flestir telja að sé ónýtt.

Í flestum löndum væri ráðherranum varla sætt lengur í ríkisstjórn. Líklegast er úr þessu að óverulegar breytingar verði gerðar á fiskveiðistjórnuninni.

Annars eru þetta mjög skrítnir dagar í pólitíkinni. Það er ljóst að gömlu valdakerfin í þjóðfélaginu þola þessa ríkisstjórn mjög illa. Það er nánast eins og sé umsátur í kringum hana. Hún á ekki sjö dagana sæla. Það vantar sannfæringarkraftinn í foringjana Jóhönnu og Steingrím – samfélagið skröltir svosem áfram en þau hafa sáralítið afl til að koma stórum málum í gegn. Þau geta ekki einu sinni losað sig við ráðherra sem bakar þeim stöðug vandræði.
Afglapar

Ég er að lesa nýja bók Michael Lewis sem nefnist Boomerang: Travels in the New Third World. Hann fjallar mikið um Ísland. Það er ekki beint upplífgandi. Lewis trúir því ekki að Ísland hafi einungis fallið vegna þess að Lehman féll eða vegna þess að einhverjir hafi gert samsæri gegn landinu, nei, hann lýsir íslenskum fjármála- og stjórnmálamönnum sem hreinum afglöpum.

Hann lýsir því hvernig fjármálamennirnir keyptu allt sem þeim var boðið og spurðu aldrei um verð.

Hvernig blásin var upp ein stærsta efnahagsbóla allra tíma þar sem verðbréfamarkaðurinn hækkaði nífalt á stuttu tímabili og menn voru upp til hópa farnir að braska með vaxtamun og gjaldeyri – ekki síst eigendur fiskiskipanna sem höfðu verið meginundirstaða þjóðarbúsins.

Hann sér klíkubræður sem eru svo vissir um eigin stöðu að þeim dettur ekki í hug að þiggja hjálp erlendis frá þótt allt sé að hrynja í kringum þá.

Vitnar í furðulegar ræður forseta Íslands þar sem hann var að velta fyrir sér hvaða eiginleikar gerðu Íslendinga að svo frábærum fjármálamönnum.

Spyr hvers vegna þessi fiskimannaþjóð hafi allt í einu talið sér trú um að hún kynni svo mikið í alþjóðaviðskiptum.

Og hann fer á skrifstofu forsætisráðherra sem er í fullkominni afneintun og hugsar – maðurinn er ekki fífl, en….

Dægileg lesning að sumu leyti, Lewis er leiftrandi penni, en ekki að öllu leyti þægileg.
Fyrir vestan

Við erum komin heim starfsfólk Kiljunnar eftir frábæra daga á Vestfjörðum.

Tókum upp efni sem tengist sagnabálki Jóns Kalmans Stefánssonar – hann lokar honum nú í haust.

Fórum í skrítna og skemmtilega bókabúð á Flateyri.

Skoðuðum gömul hús og hlustuðum á sögur frá Ísafirði af vörum Sigurðar Péturssonar sagnfræðings. Hann er manna fróðastur um bæinn og segir skemmtilega frá.

Hann hékk þurr meðan við vorum í upptökunum, í gærkvöldi ringdi reyndar óskaplega. Þegar við vöknuðum hafði aðeins gránað í fjöll. En haustlitirnir eru einstakir á þessum tíma, sérstaklega í hlíðunum þar sem berjalyngið er farið að roðna fagurlega.
Pólitísk upplausn

Það er skringilegt ástand í landinu á þessu hausti.

Þing er að hefjast á laugardag og það er boðað til mótmæla. Þau hafa fengið mikla athygli í fjölmiðlum, svo kannski má búast við fjölda fólks.

Fjárlög eru væntanleg í þingbyrjun – þar er að vænta niðurskurðar og skattahækkana. Það verður stærsta verkefni ríkisstjórnarinnar næstu vikurnar að koma fjárlögunum í gegnum þingið.

Lögreglumenn mótmæla – og segja sig unnvörpum úr óeirðasveitum. Maður hafði reyndar frekar óljósa vitneskju um þessar sveitir, en þær virðast hafa verið starfandi út um allt land.

Það er mjög sérstakt ástand ef ekki er fullkomlega öruggt að lögregla standi vörð um stjórnvöld.

Á sama tíma hlaðast upp óveðursblikur úti í heimi. Það er jafnvel talað um að skelli á heimskreppa. Þá verður lítið úr efnahagsbatanum á Íslandi – við erum algjörlega háð því sem gerist í útlöndum. Þá skila sér ekki fjárfestingarnar sem við þurfum sárlega á að halda og þá minnkar eftirspurnin eftir útflutningsvörum okkar.

Efnahagsgóðæri áranna upp úr 2000 átti sér samsvörun annars staðar í heiminum – það hafði í raun sáralítið með hagstjórnina hérna að gera fyrr en við misstum okkur alveg í skuldsetningunni og braskinu með vaxtamuninn.

Um hvað snúast svo mótmælin á laugardag? Jú, sumir koma vegna skuldamála, aðrir vegna atvinnumála eða vegna bankanna, sumir kannski vegna ESB. En líklega er meginástæðan hið algjöra vantraust á stjórnmálunum sem birtist í hverri skoðanakönnuninni á fætur annarri.

Vegna þess hljóta þingið og ríkisstjórnin að hugsa sinn gang. Ástand eins og var í þinginu í september er ekki boðlegt. Þjóðin getur ekki sætt sig við það. Og ef heimskreppa nálgast er enn verra að sé ringulreið við stjórn ríkissins. Því er kannski ástæða að velta fyrir sér möguleikum eins og þjóðstjórn.
Tölvuleikir og lestur

Það eru nöturlegar staðreyndir sem sjá má úr skýrslunni sem segir að fjórðungur 15 ára drengja virðist ekki geta lesið sér til gagns eða aflað sér upplýsinga í gegnum lestur.

Það má sjálfsagt finna ýmsar skýringar á þessu í skólakerfinu og heimilunum.

En ein breyta er sjaldnast nefnd og það eru tölvuleikir.

Drengir stunda tölvuleiki miklu meira en stúlkur – og maður getur varla hugsað sér iðju sem er jafn andstæð lestri og æsingurinn í tölvuleikjum.
Verst að búa í Bretlandi

Guardian segir frá könnun sem leiðir í ljós að af tíu þróuðustu ríkjum í Evrópu sé verst að búa á Bretlandi. Þrátt fyrir efnahagserfiðleika eru lífsgæðin meiri á Írlandi, Ítalíu og Spáni.

Best er samkvæmt könnuninni að búa í Frakklandi.

Þarna spila ýmsir þættir inn í, kaupmáttur, eftirlaunaaldur, skólakerfi, heilbrigðisþjónusta, glæpir – og veður.
Eyðibýli, flugur og Gamlinginn sem skreið út um gluggann

Það er fjölbreytt efni í Kiljunni í kvöld.

Við skoðum eyðibýli ásamt Nökkva Elíassyni og Aðalsteini Ásberg Sigurðssyni en þeir eru höfundar bókar þar sem má skoða blöndu af annarlegri fegurð og tortímingu í yfirgefnum bæjum umhverfis landið.

Bryndís Björgvinsdóttir verður gestur í þættinum. Hún fékk í gær Íslensku barnabókaverðlaunin fyrir bókina Flugan sem stöðvaði stríðið.

Við kynnumst skáldinu og þýðandanum Hallberg Hallmundssyni sem lést fyrr á þessu ári. Hann var lengi búsettur í Bandaríkjunum. Aðalverk hans hin síðari ár voru þýðingar á ljóðum yfir á íslensku, þar má nefna kvæði eftir Ted Hughes, Sylviu Plath, Anne Sexton, Emily Dickinson, William Carlos Williams, Pablo Neruda og Federico Garcia Lorca.

Við fáum að heyra hverjar eru uppáhaldsbækur Þóru Arnórsdóttur.

Bragi talar meðal annars um Pál Ísólfsson og Harald Björnsson, en Páll Baldvin og Kolbrún fjalla um þrjár bækur: Lýtalaus eftir Tobbu Marinós, nýja útgáfu á Svörtum fjöðrum eftir Davíð Stefánsson og ærslafulla sænska skáldsögu sem nefnist Gamlinginn sem skreið út um gluggann og hvarf en höfundur hennar nefnist Jonas Jonasson.

Ein af hinum mögnuðu ljósmyndum sem Nökkvi Elíasson hefur tekið af eyðibýlum landið um kring. Þær birtast í bók sem nefnist Hús eru aldrei ein.
Sjúk viðhorf

Á maður að segja að þeir sem hugsa svona séu psýkópatar, sósíópatar, siðleysingjar, gráðugir drullusokkar – eða er þetta hressandi hreinskilni í manninum? Að þetta sé bara einn af þeim sem kann að spila á kerfið.

Kannski blanda af þessu öllu.

Guð hjálpi okkur ef þetta eru viðhorfin sem stjórna heiminum.

Þetta er sjúkt – nei, helsjúkt. Maðurinn er að segja að honum og stétt hans sé í rauninni skítsama um allt nema að græða peninga.

Sama þótt heimurinn farist á meðan.

Í rauninni yrði manni ekki verr við þótt maður sæi stormsveitarmann í stað þessa unga verðbréfasala – það er í rauninni það sem hann minnir helst á.

Stjórnandi sjónvarpsþáttarins segist vera gapandi – en þegar þetta síast inn fyllist maður hryllingi.

En sé það satt sem hann er að segja er í raun ekki annað til ráða en bylting – þar sem Goldman Sachs verður sett af.
Fyrrverandi þjóðarleiðtogar hvetja til viðurkenningar á Palestínu

Fjöldi evrópskra stjórnmálamanna af eldri kynslóð skrifar undir yfirlýsingu þar sem er hvatt til viðurkenningar á ríki Palestínumanna.

Meðal þeirra sem skrifa undir eru Martti Ahtisaari, fyrrverandi forseti Finnlands, John Bruton, fyrrverandi forsætisráðherra Írlands, Uffe Elleman-Jensen, fyrrverandi utanríkisráðherra Danmerkur, Felipe Gonzales, fyrrverandi forsætisráðherra Spánar, Lionel Jospin, fyrrverandi forsætisráðherra Frakklands, Romano Prodi, fyrrverandi forsætisráðherra Ítalíu, Mary Robinson, fyrrverandi forseti Írlands, Michel Rocard, fyrrverandi forsætisráðherra Frakklands, Vaira Vike Freiberga, fyrrverandi forseti Lettlands, og Richard von Weizsäcker, fyrrverandi forseti Þýskalands.

Ekki beint öfgamenn þar á ferð, heldur fólk sem nýtur mikillar virðingar fyrir störf sín í stjórnmálum.

Hinn aldraði Richard von Weizsäcker nýtur mikillar virðingar í Þýskalandi. Hann var forseti í Vestur-Þýskalandi og síðar í sameinuðu Þýskalandi. Weiszsäcker hvetur ríki Evrópu til að viðurkenna Palestínu. Ég varð þeirrar ánægju aðnjótandi að hitta Weizsäcker í Bonn árið 1987.
Lögreglumenn eru ekki einir á báti

Síðast voru það leikskólakennarar, nú eru það lögreglumenn. Fólk sem vinnur afar mikilvæg störf.

Báðar stéttirnar njóta virðingar í íslensku samfélagi.

Það hafa komið fram tölur um grunnlaun lögreglumanna, þau eru fjarska lág. Svo hafa verið birtar tölur sem segja að ofan á grunnlaunin fái lögreglumenn greiðslur sem hífi heildartöluna upp. En þetta eru samt lág laun miðað við það sem gerist í nágrannalöndum okkar.

Lögreglumenn beina mótmælum sínum ekki síst að alþingismönnum. Það er önnur stétt sem hefur lág laun. Það þykir nánast dónaskapur að segja að rétt sé að hækka laun þingmanna.

Lögreglumenn íhuga að segja sig unnvörpum úr óeirðasveitum sem hafa verið tiltækar víða um land. Í því felst náttúrlega viss hótun – að lögreglan muni hætta að gæta stjórnvalda. Það er býsna alvarlegt mál.

Þrátt fyrir að sagt sé að íslenska hagkerfið sé að rétta úr kútnum hafa laun hér dregist verulega aftur úr meðan verðlag hefur hækkað mikið og skuldirnar rokið upp. Þar eru lögreglumenn síður en svo einir á báti.

Á endanum fá þeir sjálfsagt einhverjar hækkanir sem hverfa fljótt í verðbólgunni. Það verður skammgóður vermir – hin stóru verkefni sem bíða stjórnvalda eru að taka á skuldamálunum, auka kaupmáttinn og koma á stöðugleika í peningamálum sem er ekki fenginn með höftum.
Ekki flókið

Það er ástæðulaust að láta eins og Palestínudeilan sé óskaplega flókin. Það er hún í raun ekki.

Málið snýst um að Ísrael ætlar að leggja undir sig alla Palestínu – án þess að veita Palestínumönnum sem búa á svæðinu borgaraleg réttindi sem þykja sjálfsögð annars staðar í heiminum.

Palestínumenn eru annars flokks borgarar í landinu – það þykir í lagið að þrengja að þeim með girðingum og vegum sem þeir fá ekki að aka, ræna vatni þeirra og landi.

Þetta er í raun ekki annað en nýlendustefna.

Það er stundum talað um að rétt sé að byrja friðarviðræður aftur, en á sama tíma er ekkert lát á útþenslustefnunni.

Það eru eiginlega bara tvær lausnir á málinu. Önnur er sú að setja upp tvö ríki á svæðinu, það útheimtir að Ísraelar leggi niður stóran hluta af landránsbyggðum sem eru inni á landi Palestínumanna. Það getur ekki talist vera ósanngjörn krafa, en Ísraelsstjórn vill ekki gefa þetta eftir.

Hin er að þarna verði eitt ríki. Það er hins vegar fjarlægur draumur – en auðvitað ekki óhugsandi. Hvítu fólki og blökkumönnum í Suður-Afríku tekst að búa saman í einu landi – eftir áralanga kúgun hvítra á svörtum.

Þriðji möguleikinn er framhald á núverandi ástandi þar sem stöðugt er verið að skerða land Palestínumanna – framhald á nýlendustefnunni. Það er í raun stefna núverandi Ísraelsstjórnar. En heimsbyggðin getur ekki horft upp á það – ekki fremur en hún gat horft aðgerðalaus upp á aðskilnaðarstefnuna í Suður-Afríku á sínum tíma – og þá er ekki hægt að skýla sér á bak við skilnings- eða þekkingarleysi.
Lilja Mós: Lægri laun, meiri skuldir

Lilja Mósesdóttir skrifar á Facebook síðu sína:

„Eitt mikilvægasta verkefnið i dag er að vinna á reiðinni sem er í samfélaginu. Við erum föst í reiðinni eftir áfallið vegna bankahrunsins vegna þess að byrðum fjármálakreppunnar hefur ekki verið deilt á alla hópa á sanngjarnan hátt. Engin önnur þjóð hefur lagt jafn þungar byrðar á skuldsett heimili í kjölfar bankahruns. Í ár verður vaxtastig á óleiðréttum húsnæðislánum hér á landi sennilega um 14% (með verðbólgu) á meðan írsk heimili eru aðeins að greiða um 3,5%. Á sama tíma eru laun flestra stétta mun lægri en almennt gerist á Írlandi. Það er bara ekki hægt að sætta sig við þetta!“
Útlendingastofnun segir nei

Möppudýr hjá Útlendingastofnun reka augun í það að ungur maður frá Kanada dvelur í landinu. Hann er sautján ára og er á öðru ári í Háskólanum.

Jordan Chalk hefur tekist að læra íslensku, fyrst af sjálfum sér. Hann má teljast sannur Íslandsvinur.

En möppudýrin í Útlendingastofnun sögðu nei – og tölvur þeirra líka. Jordan Chalk skyldi vísað úr landi. Hann fór burt í gær og segir í frétt að vinir hans hafi grátið.

Jordan Chalk virðist reyndar hafa gott hugarþel, hann ætlar að koma aftur þegar hann verður átján ára.
Fjármálakerfi sem leiðir til glötunar

Hér er viðtalið úr Silfri Egils frá því í gær þar sem Margit Kennedy talar um fjármálakerfi heimsins.

Fyrri hluti:

Seinni hluti:

Sem fyrr var það Lára Hanna Einarsdóttir sem gerði þetta efni aðgengilegt á YouTube.
Inspired by…

Hún er dálítið sérstök forsíðufréttin í Fréttablaðinu í dag.

Þar stendur að auglýsingaherferðin Inspired by Iceland hafi skilað tekjum upp á 34 milljarða í fyrra.

Minna má nú gagn gera.

En það er reyndar spurning hvernig þessi tala er fengin.

Jú, það komu fleiri ferðamenn til Íslands en útlit var fyrir þegar Eyjafjallajökull gaus. Það er kannski smá einföldun að halda því fram að Inspired by Iceland sé eina skýringin.

Í lok fréttarinnar er rætt við fulltrúa stofnunar sem nefnist Íslandsstofa. Hún er að afla fjár til að geta haldið áfram að auglýsa á næsta ári – og þarf auðvitað að sýna fram á árangur í siðasta ári. Og þá er gott að fá svona fréttatilkynningar birtar á forsíðum blaða.
Viðtalið við Vandana Shiva

Hér er viðtalið við Vandana Shiva úr Silfri gærdagsins á YouTube, þökk sé Láru Hönnu.

Fyrri hluti:

Seinni hluti:
Öfugþróun

Þegar ég kom til Rússlands í fyrra brá mér við hvað ástandið í landinu er í rauninni erfitt. Ég heyrði sögur af feikilegri spillingu, valdastétt sem fær enn að aka bílum hraðar og greiðar en aðrir og komast upp með að brjóta umferðarreglur. Lögreglu sem tekur fólk til að hafa af því fé. Æpandi ójöfnuður blasti alls staðar við, stór hluti Rússa lifir enn á sinni kálsúpu meðan aðrir stunda rándýrustu veitingastaði og hótel í heimi. Verðlag í Moskvu er brjálæðislegt. Ég varð var við mikið útlendingahatur, ekki síst andúð á gyðingum og fólki sem kemur úr Asíulöndum sem áður tilheyrðu Sovétríkjunum.

Sjálfur hef ég kynnst blaðamönnum af Novaya Gazeta, frjálsasta fjölmiðli Rússlands. Það eru hugaðir menn. Fjórir blaðamenn af Novaya Gazeta voru myrtir milli 2001 og 2009, frægust er Anna Politkovskaya. Kunningi minn, ritstjórinn Dimitri Muratov, er margverðlaunaður fyrir störf sín á Vesturlöndum, en heima eru hann og hans fólk í hættu vegna þess sem þau skrifa.

Öfugþróunin virðist halda áfram. Í grunninn er Rússlandi stjórnað af einhvers konar bandalagi öryggislögreglunnar sem forðum hét KGB og ræningjakapítalista. Það er búið að flytja ótrúleg auðæfi úr landi. Nú ætlar Dimitri Medvedev forseti að gefa eftir embætti sitt svo Vladimir Pútín geti aftur sest í það. Pútín varð að hverfa úr forsetaembættinu um hríð – hann mátti ekki sitja samfellt lengur. Medvedev sá um að halda stólnum heitum fyrir hann og Pútín var forsætisráðherra á meðan.

Þetta kann að virðast eins og farsi, en er auðvitað dauðans alvara – og til marks um að Rússland er enn hálfgert einræðisríki.
Merkar konur í Silfrinu

Tvær stórmerkar konur eru gestir í Silfri Egils í dag.

Annarar hefur áður verið getið hér, það er heimspekingurinn, eðlisfræðingurinn og baráttukonan Vandana Shiva frá Indlandi.

Hin heitir Margit Kennedy og er sérfræðingur í peningamálum. Margit Kennedy telur að fyrirkomulag peningamála í heiminum leiði af sér óstöðugleika, ójöfnuð og sé stórskaðlegt fyrir umhverfið. Hún er í hópi fólks sem leitar leiða til að byggja upp ný gjaldmiðilskerfi. Bók eftir hana sem hefur verið þýdd á tuttugu og tvö tungumál nefnist á ensku Interest and Inflation-Free Money, Creating an Exchange Medium that works for Everybody and Protects the Earth.
Landhreinsun?

Jón Baldur Lorange skrifar á Moggabloggið og segist hafa hlustað á þátt þar sem tveir þingmenn ræddu saman. Þeir voru meða annars að ræða um bloggið. Öðrum var mjög í nöp við það og segir Jón Baldur að niðurstaða hans hafi verið sú að það yrði „landhreinsun“ ef netinu yrði lokað.

Í sjálfu sér dálítið áhugaverð umræða.
Að skipta um skoðun

Það er yndislegt að skipta um skoðun. Maður ætti helst að gera það oft. Það er gott fyrir sálina. Maður eldist og er ekki sami maður og áður – af hverju ætti maður þá að ríghalda í skoðanirnar.

Ég er mikill áhugamaður um tónlist. Hún hefur eiginlega verið mitt aðaláhugamál frá því ég var drengur. Kannski var misskilningur að ég skyldi ekki verða tónlistarmaður – en mig skorti ástundun og kannski hæfileika líka.

Ég hlusta á alls konar tónlist. Ég er hallur undir skilgreiningu Miles Davis að það sé eiginlega bara til tvenns konar tónlist – góð og slæm. Góða tónlist má finna í öllum greinum; ég get hlustað á popp, rokk, djass, soul, blús og klassík – jafnvel kántrí. Hið síðastnefnda kom þó ekki fyrr en seint. Jú, og ég er nokkuð vel að mér um gríska tónlist.

Ég á mín uppáhalds klassísku tónskáld – hina stóru sínfóníkera Mahler og Shostakovits, píanósónötur Beethovens, hinn fíngerða vef í verkum Debussys, Chopin.

En ég taldi mér lengi trú um að ég þyldi ekki Sibelius, Tsjaikovskí – og að einhverju leyti ekki Skríabin heldur.

Ég varð afhuga Sibeliusi við að hlusta á finnska stjórnendur þræla Sinfóníunni í gegnum verk hans á löngu tímabili. Tsjaikovskí fannst mér útblásinn af tilfinningavellu og dálítið hlægilegur. Þetta með Skríabin, ég man ekki einu sinni ástæðuna, jú, mér leiddist einhvern tíma þegar ég heyrði flutt verk eftir hann.

Ég uppgötvaði Sibelius þegar ég fór til Finnlands fyrir tveimur árum. Þá var mér gefinn diskur með tónlist hans sem ég spilaði út í eitt á hótelherberginu og síðar í bílnum eftir að ég kom heim.

Eftir glæsilega tónleika með Sinfóníuhljómsveit Gautaborgar og Dudamel síðastliðinn sunnudag neyðist ég til að endurmeta sinfóníurnar eftir Tsjaikovskí.

Og Skríabin – ja þetta er snilld:
Taka varla frá Sjálfstæðisflokki

Það eru býsna þéttar girðingar utan um fylgi Sjálfstæðisflokksins – og það hefur náð sér furðu fljótt að strik eftir hrunið og kosningarnar 2009.

Menn velta fyrir sér hvort nýtt framboð Guðmundar Steingrímssonar og Besta flokksins – sem myndi staðsetja sig á miðjunni – myndi taka fylgi frá Sjálfstæðisflokknum.

Svarið er líklega nei – það verður eitthvað sáralítið.

Þeir munu taka fylgi frá Framsóknarflokki, Samfylkingu, Hreyfingunni og kannski VG.

En síst frá Sjálfstæðisflokki.

Það er talað um að Evrópusinnar innan Sjálfstæðisflokksins kunni að hrökklast burt – en þeir myndu frekar fara í langa eyðimerkurgöngu en að fara í eina sæng með Jóni Gnarr og syni Steingríms Hermannssonar.
Almennt fyllerí í breskri borg

Ljósmyndirnar sem birtast með þessari grein í Daily Mail hafa vakið mikla athygli.

Þær eru teknar af pólskum ljósmyndara og sýna ofurölvum á götum borgarinnar Cardiff á laugardagskvöld.

Blaðið segir að myndirnar séu til skammar fyrir Bretland.
Leiktjöld

Á nokkrum stöðum á Íslandi hafa risið hús sem eru í anda þess sem menn hafa ímyndað sér að byggingar til forna hafi litið út.

Yfirleitt er þetta gert af ágætum vilja, en bætir svosem ekki sérstaklega miklu við menningarhefð okkar.

Byggingasaga Íslands er týnd og tröllum gefin – af þeirri einföldu ástæðu að það var byggt úr mjög forgengilegum efnum.

Bæir úr torfi og grjóti hurfu aftur til jarðarinnar.

Við Íslendingar eigum ekki fornar kirkjur eða klaustur.

Þó eru sögur af miklum kirkjum sem hafi verið hér á miðöldum, sú frægasta er Klængskirkja sem var risastór smíð úr timbri.

Mér hefur alltaf þótt ráðgáta hvernig menn fóru að því að drösla stærstu trjábolunum til Íslands. Pétur Gunnarssons skrifar um það í bókaflokki sínum Skáldsögu Íslands.

Sögur eru líka um miklar kirkjur á Hólum sem fuku eða brunnu.

Varla nokkrum mun koma í hug að endurbyggja þessar kirkjur. Við vitum heldur ekki hvernig þær litu út, því Íslendingar kunnu ekki að gera myndir.

Það er í bókum og ritmáli sem menningararfur okkar varðveittist. Þegar Íslendingar voru hvað fátækastir var eiginlega ekkert eftir nema þessar skræður.

Það er af öruglega af góðum hug sem duglegir menn eru að smíða fornminjar út um land, en á stað eins og Skálholti hefur það ekki mikið upp á sig – saga og menning staðarins hefur geymst á öðru formi og óþarfi að setja upp leiktjöld.