arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ástæðulaust að bjarga húsunum

Húsin á Laugavegi 4-6 eru sjálf einskis virði eins og allir sjá sem ganga þar framhjá. Verðmæti þeirra – ef eitthvað er – felst í hugmynd um Reykjavík sem borg með lágreistum gömlum timburhúsum, borg þar sem er lögð rækt við sögulegt samhengi.

Þetta er virðingarverð hugmynd og nýtur mikils fylgis hjá fólki sem er duglegt við að gera sig gildandi í fjölmiðlum. En hún getur líka orðið að kæfandi rétttrúnaði sem felur í sér að ekki megi hrófla við neinu, hversu lélegt sem það er.

En af þessum sökum er fáránlegt að flytja húsin í Hljómskálagarðinn, burt úr hinu sögulega samhengi. Þar verður enn meira áberandi hvað húsin sjálf eru í raun ómerkileg. Þá er nær að flytja Árbæjarsafn með sínum merkilegu húsum niður að Tjörn.

Það sem þarf að fara að gera í skipulagi Miðbæjarins er einkum tvennt:

Í fyrra lagi að dregin verði skynsamleg lína milli þess sem er ástæða til að vernda og þess sem má hverfa – um þetta verður kannski ekki fullkomin sátt, en skrá af þessu tagi er nauðsynleg. Annars er hætt við að umræðan haldi áfram að vera jafn ruglingsleg og hún er – með upphrópunum um að allt eigi að rífa eins og undanfarið hafa heyrst.

Í öðru lagi að settar verði meginlínur um hvers konar hús megi byggja í gömlum hverfum. Þá er ekki bara átt við fornfrægar götur eins og Laugaveg, heldur líka hverfi þar sem ríkir samræmi í húsagerðarlist sem helst má ekki skemma.
Þotulið

Auðmjúkari afsökunarbeiðni hefur varla sést í Baugsmiðli.

En hvað er rétt og hvað er rangt í fréttinni? Er allt rangt, eða bara sumt eða skyldi eitthvað vera rétt?

Er snekkja? Er þota? Er þotuliðið á Jamaíka?

Við sem erum ekki nema minniháttar þotulið erum á Barbados. Flugum þangað í Economy Class með Virgin Atlantic.

Dálítið langt flug, en annars bara ágætt. Og ekki svo dýrt.
Ekki Silfur

Það er rétt að taka það fram að það er ekkert Silfur Egils á sunnudaginn.

Sjálfur er ég í stuttu fríi á eyjunni Barbados. Þar eru reyndar að koma kosningar eins og sjá má á myndinni. Þetta er forsætisráðherrann Owen Arthur, formaður Barbados Labour Party.

Spurning hvort þá vanti álitsgjafa?
Forsetakosningar

Það er varla að búast við því að neinn leggi út í alvöru framboð gegn Ólafi Ragnari Grímssyni.

Það væri líka algjörlega gegn hefðinni sem hefur myndast um forsetaembættið.

Þá bíða menn bara milli vonar og ótta eftir því hvort einhver rugludallur telur sig kallaðan til framboðs þetta árið.

Einhver sem væri til í að feta í fótspor Ástþórs Magnússonar, Baldurs Ágústssonar og Sigrúnar Þorsteinsdóttur.

Ég sé reyndar að Vísir er þegar búinn að hringja í Ástþór Magnússon. Sem er reyndar ábyrgðarhluti. Fréttamenn mættu aðeins hugsa sig um áður en þeir fara að etja Ástþóri á foraðið – líka þótt þeir telji sig vera voða sniðuga.
Bókastuldur

Þetta er afskaplega skrítin frétt – um stórfelldan bókastuld úr stóru einkabókasafni.

Sá valinkunni sómamaður og forstjóri þess góða fyrirtækis Orkuveitunnar Hjörleifur Kvaran hefur þarna í frammi þungar ásakanir á hendur feðgunum Braga Kristjónssyni og Ara Gísla.

Þess er hins vegar hvergi getið hver sé þjófurinn, ekki einu sinni reynt að spá í það.

Orkuveituforstjórinn skautar framhjá þessu um leið og hann þjófkennir menn úti í bæ.

Hver er skýringin á því? Var brotist inn í safnið og bókunum stolið eða hafði einhver lykil? Ber þjófurinn skynbragð á bækur? Þekkir Hjörleifur þjófinn?

Annars hélt ég að bækur væru meira eða minna verðlausar núorðið – eða á leiðinni að verða það. Það er altént liðin tíð að fjöldi manna úti í bæ eigi stór bókasöfn. Nú er allt meira og minna einnota. Meira að segja meintum bókamanni eins og mér er sama þótt þetta sé mestallt í pappírskiljum.

Er kannski einn flötur á handritamálinu að Danir hafi verið dauðfegnir að losna við þetta drasl?
Lengd þingsetu

Steingrímur J. Sigfússon hefur setið á Alþingi síðan 1983.

Við lok þessa kjörtímabils hefur hann verið þingmaður í næstum þrjá áratugi. Hérumbil hálfa mannsævi.

Er ástæða til að setja reglur um lengd þingsetu – rétt eins og til dæmis um hversu lengi forseti Íslands má sitja?

ps. Ég bæti því við að almennt sýnist mér að reglur af þessu tagi séu óþarfar. Það fer best á því að kjósendur ráði þessu.
Menn ársins og andúðin á Davíð

Það er haft eftir mér í Fréttablaðinu í dag að hlustendur Rásar 2 kjósi alltaf vinstra fólk sem menn ársins.

Reyndar má hafa þetta aðeins nákvæmara. Lengi vel voru þeir kosnir menn ársins á Rás 2 sem stóðu upp í hárinu á Davíð Oddssyni.

Þetta var Garðar Sverrisson eftir öryrkjamálið, Ólafur F. Magnússon eftir að hann sagði sig úr Sjálfstæðisflokknum, Ingibjörg Sólrún þegar hún var á hátindi vinsælda sem borgarstjóri í Reykjavík, Ólafur Ragnar á tímanum þegar hann fór hvað mest í taugarnar á Davíð.

Spurning hvort þetta er ekki næg ástæða til að loka Rás 2?
Wycliff

Við fjölskyldan höfum verið að styðja 7 ára strák sem heitir Wycliff til mennta. Hann á heima í fátækrahverfi í Nairobi í Kenýa – einu versta fátækrahverfi í heimi.

Í dag barst okkur svohljóðandi bréf frá ABC-hjálparstarfi. Þetta er ekki gott:

Eins og þið eflaust vitið ríkir skelfilegt ástand í Nairobi í Kenya þar sem eitt ABC heimilið okkar er staðsett. Í fátækrahverfunum hefur fjöldi húsa verið brenndur og fólk misst allt sitt, fólk hefur verið innilokað á heimilum sínum matarlaust í marga daga, verslanir eru lokaðar og þær sem opna selja mat á uppsprengdu verði. Fjöldi kvenna með börn hafa leitað til ABC heimilisins eftir hjálp og er heimilið að fyllast af flóttafólki sem misst hefur heimili sín. Starfsfólk ABC reynir sitt besta til að hjálpa þessu fólki. Þórunn og Samuel komu heim frá Tansaníu í gær með fullan bíl af mat en þar sem þau gefa frá sér stóran hluta til matarlausra í fátækrahverfunum dugar hann skammt. Hún biður okkur að senda þeim pening til að kaupa mat til að geta hjálpað fleirum.

Börnin á heimilinu hafa það gott þó þau séu hrædd. Starfsmennirnir hafa reynt að heimsækja fjölskyldur barnanna okkar sem búa í fátækrahverfunum til að færa þeim mat og aðstoða á annan hátt.

ABC barnahjálp hefur ekki neinn varasjóð til að mæta svona ástandi og datt okkur því í hug að leita til ykkur um aðstoð. Þeir sem vilja hjálpa okkar mega gjarnan leggja pening inn á reikning ABC heimilisins í Kenya sem er í banka 1155-15-41415 kt. 6906881589.
Gralsins leitað á Kili

Hópur fræðinga telur kaleikinn sem blóð Krists var sett í vera á Íslandi.

Þetta má lesa í Fréttablaðinu í morgun.

Væri ekki nær að segja hópur rugludalla?

Á síðustu árum hefur það gerst að alls kyns ruglfræði hafa fengið almenna útbreiðslu. Bækur um rugl eru gefnar út af virðulegum bókaforlögum, rugli er hampað í fjölmiðlum um víða veröld.

Hámarki náði þetta í metsölubók Dans Brown, Da Vinci lyklinum og bókum sem þetta verk gat af sér eða voru endurútgefnar vegna þess.

Þar eru matreiddar eins og sannleikur væri kenningar um að ættbogi Krists og Maríu Magdalenu hafi flutt til Evrópu og viðhaldist þar í gegnum aldirnar.

Yfirleitt er reynt að tengja svonalagað musterisriddurunum. Það er góð regla að láta allar viðvörunarbjöllur hringja þegar farið er að fjalla um leyndardóma musterisriddaranna.

Þjóðsagan um afkomendur Jesú og Maríu Magdalenu er einhver vinsælasta ruglkenning allra tíma en stenst enga skoðun.

Einn gagnrýnandi hennar sagði að þessi ætt hlyti að vera eins og bonzai-tré – spurði hvað þyrfti til að halda henni svona vel snyrtri í rás árþúsundanna?

Nú ætla eitthvert lið að fara upp á Kjöl að leita að hinu helga grali. Maður vonar bara að þeir villist ekki og þurfi að kalla út björgunarsveitirnar.

Nema þetta sé allt tómt grín. Mann grunar það hálfpartinn.
Gömul tugga

Það er frekar ankanaleg kenning sem maður heyrir stundum – nú síðast í grein eftir Árna Þór Sigurðsson í Fréttablaðinu í dag – að þessi eða hinn flokkurinn hafi „leitt Sjálfstæðisflokkinn til öndvegis“ í íslenskum stjórnmálum.

Sjálfstæðisflokkurinn ber höfuð og herðar yfir aðra flokka á Íslandi. Í síðustu kosningum fékk hann 37 prósenta fylgi. Það er hátt í þrefalt meira fylgi en Vinstri grænir fengu til dæmis.

Meðan fylgið er svona er næstum óeðlilegt að Sjálfstæðisflokkurinn sé ekki í stjórn – fyrir utan að það hefur reynst fjarskalega erfitt að mynda ríkisstjórn án hans og að sagan hefur sýnt að stjórnir án Sjálfstæðisflokksins eru yfirleitt afar veikar.
Lítið áramótauppgjör

Ég hef ekki á tilfinningunni að ríkisstjórnin falli á þessu ári. Til þess er of mikið í húfi fyrir stjórnarflokkana. Geir Haarde og Þorgerður Katrín þurfa að standa og falla með þeirri ákvörðun að taka upp samstarf við Samfylkinguna. Samfylkingin þarf að sýna að hún sé traustsins verð – að hún sé ábyrgur flokkur í ríkisstjórn.

Óvissan er meiri hjá stjórnarandstöðunni. Hún hefur þrjá leiðtoga sem allir standa tæpt. Guðjón Arnar virkar áhugalaus – bak við hann togar Jón Magnússon í eina átt og Kristinn H. Gunnarsson í aðra.

Það blasir við öllum að Svandís Svavarsdóttir – maður ársins á Rás 2 (þar sem þeir kjósa alltaf vinstrimenn) – yrði öflugri foringi VG en Steingrímur. Steingrímur stofnaði flokkinn, er að vissu leyti eigandi hans, verður aldrei settur af gegn vilja sínum, en Svandís yrði miklu skæðari ógn við Samfylkinguna en hann. Samfylkingin er algjörlega búin að kortleggja Steingrím; þakkar eiginlega fyrir hvern dag sem hann situr áfram á formannsstóli.

Í Framsóknarflokknum eru í uppsiglingu skæð átök sem snúast ekki bara um persónur heldur líka málefni. Guðni og Bjarni eru fluttir með flokkinn upp í sveit; Björn Ingi telur ekki fullreynt með að gera úr honum frjálslyndan evrópusinnaðan flokk á mölinni. Guðni lét skrifa um sig heila ævisögu til að marka sér stöðu sem formaður flokksins. Ég bíð eiginlega eftir því að höfundur bókarinnar, Sigmundur Ernir, snúist á sveif með Guðna og fari í framboð fyrir Framsókn. Svo mjög samsamar Sigmundur sig viðfangsefninu.

Ég missti af Kryddsíldinni þetta árið. Það er ákveðinn vandi við þennan þátt að flokksforingjarnir fimm hafa enga ánægju af því að tala saman; þau eru í raun dauðleið hvert á öðru. Það er dálítið eins og vanti ferskt blóð í þetta.
Gott

Ég get víst ekki annað en verið sáttur við þetta.
Ár til einskis

Magnús Geir Eyjólfsson, stjórnmálafræðingur og blaðamaður, skrifar mjög umhugsunarverðan pistil á Pressuna undir yfirskriftinni Ár til einskis. Greinina þarf að lesa í heild sinni, meðal annars það sem Magnús segir um þingheim, en hérna er niðurlag hennar:

- - -

„Sem færir mig að næsta atriði sem er viðhorfið gagnvart umheiminum. Nú virðist það vera orðin viðtekin skoðun að hrunið sé eitthvað sem Ísland lenti í vegna óbilgirni annarra þjóða. Hver einasti vottur af sjálfskoðun, sem var svo ríkjandi í upphafi árs, er með öllu horfinn. Nú er útlendingum blótað og heimtað blóð útrásarvíkinga, en það virðist enginn tilbúinn að skoða rækilega hvað fór raunverulega úrskeðis hér á Íslandi.

Icesave málið hefur þar ekki hjálpað. Það var illa haldið á því máli, bæði af hendi stjórnar og stjórnarandstöðu. Sjálfur skipti ég ítrekað um skoðun, því ég óttast bæði afleiðingarnar á því hvað gerist ef við borgum, sem og ef við borgum ekki. Tíminn einn mun leiða það í ljós en ég, ásamt þorra landsmanna þori ég að fullyrða, er fyrst og fremst feginn að þetta mál skuli vera búið. Ég held þó að við höfum valið réttu leiðina.

Það er vonandi að þingmenn noti áramótin til að íhuga rækilega hvað þeir geta gert til að gera Ísland bærilegt á ný. Skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis verður vonandi til þess að hér fari fram almennileg hreinsun. Það, ásamt holskeflu mála sem eru væntanleg frá sérstökum saksóknara, er að mínu mati síðasta haldreipi þjóðarinnar sem þráir uppgjör við fortíðina. Staðreyndin er sú að ástandið er ekki jafnslæmt og við óttuðumst í fyrstu. En á meðan þetta uppgjör hefur ekki farið fram, kemst þessi þjóð aldrei úr sporunum. Að sleppa því væri eins og að gefa íbúfen við heilaæxli.“
Forseti tekst á við Icesave og arfleifðina

Það er rétt hjá Andra Geir.

Um leið og forseti Íslands brýtur heilann um Icesave er hann að takast á við sitt stóra núll.

Þá staðreynd að hann varð að stóru núlli eins og svo margt á Íslandi eftir hunið. Bankar, fjármálamenn, stjórnmálamenn, stofnanir.

Um leið segi ég eins og ég hef gert áður að Ólafur Ragnar hlýtur að neita lögunum staðfestingar.

Annað er í hróplegu ósamræmi við málflutning hans á tíma fjölmiðlamálsins, þegar hann talaði um gjána milli þings og þjóðar.

Og yfirlýsingu hans frá því í byrjun september þegar hann skrifaði undir lög um Icesave og vísaði sérstaklega til fyrirvara sem Alþingi hafði sett.

Ef Ólafur Ragnar neitar að skrifa undir verður hann aftur miðpunktur athygli á Íslandi. Þá mun hann eignast nýja og jafnvel óvænta bandamenn.

Og þá mun hann, gamli formaður Alþýðubandalagsins, líklega fella hreinræktuðustu vinstri stjórn í sögu Íslands.

En ef hann skrifar undir er hætt við að hann verði það sem kallast lame duck forseti þangað til kjörtímabili hans lýkur eftir tvö og hálft ár.

Þannig að þetta snýst ekki bara um Icesave – heldur líka um pólitíska arfleifð Ólafs Ragnars Grímssonar.
Við áramót

Ég verð að viðurkenna að mér leiðast frekar upprifjanir og nenni sjaldnast að fylgjast með þeim.

Hvað er að rifja upp frá árinu sem er að líða?

Icesave – nú það er ennþá á dagskrá? Ólafur Ragnar er ekki búinn að skrifa undir.

Skuldastöðu þjóðarinnar – fyrirtækjanna og heimilanna?

Nú við áramót finnst manni umræðan í samfélaginu vera þung, þrúgandi og vænisjúk.

Það er spurning hvort þetta breytist með hækkandi sól.

Ég mundi samt ekki veðja á það. Framundan er birting skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis – og átök um hana. Maður vonar að skýrslan verði ekki of loðmulluleg. Það er nauðsyn að rannsóknarnefndin tali skýrt. Samt er óhjákvæmilegt að fari í gang alls konar spuni þegar hún birtist; sumir eru meira að segja komnir í stellingar.

Þá taka við samningaviðræðurnar við Evrópusambandið. Um þær verður varla neinn friður. Það gæti svo stefnt í þjóðaratkvæðagreiðslu á þarnæsta ári. Á fyrri hluta þessa árs munu fylkingarnar með og á móti skipuleggja sig. Manni sýnist að neifylkingin sé miklu harðsnúnari – nema jámenn hafi ákveðið að bíða af sér Icesave og ætli þá að kveikja á vélunum.

Eftir Icesavemálið óttast maður hér búi þverklofin þjóð – og að umræðan um ESB-aðildina verði hreinlega óbærileg. Það verður forvitnilegt að sjá hvernig stjórnmálaflokkarnir ætla að taka á því máli.

Það eru bæjar- og sveitastjórnarkosningar í maí. Ég spái því að áhuginn á þeim verði í algjöru lágmarki.

Að svo búnu óska ég lesendum þessarar vefsíðu gleðilegs árs? Það stefnir í falleg, tungl- og stjörnubjört áramót. Njótið þeirra.

Læt fylgja með myndband. Þetta er gjarnan sýnt í sænska sjónvarpinu við áramót. Abba við píanóið – Happy New Year. Þetta er fallegur heimur.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=dcLMH8pwusw]
Stórtónleikar frægðarhallarinnar

Sænska sjónvarpið var að sýna úrval úr tuttugu og fimm ára afmælistónleikum Hall of Fame sem haldnir voru í Madison Square Garden í New York í lok október. Meðan íslenska sjónvarpið sýndi atkvæðagreiðslu um Icesave.

Þetta var eiginlega ekki keppni – við héldum okkur við tónlistina.

Stórkostlegan flutning Simon & Garfunkel á Sounds of Silence, The Boxer og Bridge Over Troubled Water.

Ég velti fyrir mér með þessa karla. Þeir flytja gömlu lögin, sem þeir voru kannski orðnir leiðir á í eina tíð, af mikilli innlifun. Vita kannski að tækifærunum til að flytja þau fer fækkandi?

Hvað verður um músíkina eftir þeirra dag?

Garfunkel er ennþá með sína dásamlega fallegu tenórrödd.

Mick Jagger söng Gimme Shelter með U2. Dúndurflott útgáfa.. Kannski var karlinn svona glaður vegna þess að Black Eyed Peas dísin Fergie dansaði í kringum hann, svarthærð og svartklædd.

Bruce Springsteen, Patti Smith og U2 að syngja Because the Night. Og Blly Joel og Bossinn með Born to Run.

Sam Moore (Sam & Dave) að syngja Hold On og Soul Man með Bruce Springsteen.

Sting með Jeff Beck í Curtis Mayfield laginu People Get Ready – og með Stevie Wonder í Higher Ground.

Og Jeff Beck og Buddy Guy – að rifja upp nokkra Hendrix takta.

B.B. King með Stevie Wonder í The Thrill is Gone

Ozzy með Metallica að syngja – æ, hvað heitir það Black Sabbath lagið?

En við sáum ekki Jerry Lee Lewis, Aretha Franklin, Jackson Browne, Lou Reed, Ray Davis – eða Crosby, Stills & Nash að syngja harmóníur með Paul Simon.

Þarf að sýna hér i sjónvarpi hið fyrsta.
Pólitík á framfæri stórfyrirtækja

Skýrsla ríkisendurskoðunar um styrki til stjórnmálaflokkanna er býsna sláandi. Líka vegna þess að það vantar mikið í hana, það vantar til dæmis sundurliðun á því hvaðan Sjálfstæðisflokkurinn fékk peninga. Sá flokkur virðist líka einungis birta þá styrki sem koma í gegnum flokkskrifstofuna, það vantar flokksfélögin.

En það er ljóst að stórfyrirtæki hafa borgað stórar fjárhæðir til flokkanna.

Sjálfstæðisflokkurinn fær 330 milljónir í styrki á árunum 2002-2006, þetta er ekki sundurgreint en þó má þarna greina umtalaða risastyrki frá FL-Group og Landsbankanum.

Styrkirnir til Framsóknar og Samfylkingar eru sundurliðaðir og þá sér maður svolítið hvernig mynstrið í þessu er.

Hjá Framsókn sem fékk 180 milljónir alls frá lögaðilum á þessu tímabili, hæstu styrkirnir eru:

KB banki – 13,6 milljónir, þar af 11 milljónir árið 2006.

Baugur – 10,1 milljónir, þar af 8 milljónir árið 2006.

Eykt – 5 milljónir

Fons – 8 milljónir

Hjá Samfylkingu sem fékk 151 milljón frá lögaðilum á tímabilinu, hæstu styrkirnir eru:

KB banki – 13,5 milljónir, þar af 11,5 milljónir árið 2006.

Landsbankinn – 9,5 milljónir, þar af 8,5 milljónir árið 2006.

FL Group – 8 milljónir

Actavis – 5,8 milljónir, þar af 5,5 milljónir 2006.

Íslandsbanki – 6 milljónir

Vinstri grænir þáðu 30 milljónir í styrki á þessu tímabili, en í uppgjöri þeirra er ekki tilgreint hvaðan styrkirnir komu.

Þá er merkilegt að skoða styrki til einstakra stjórnmálamanna. Til dæms má sjá að Steinunn Valdís Óskarsdóttir þiggur 3 og hálfa milljón frá Landsbankanum á árunum 2006 til 2007, llugi Gunnarsson þiggur 3 milljónir frá Exista vegna prófkjörs og Guðlaugur Þór Þórðarsson fær alls 25 mlljónir í styrki vegna prófkjörs en ekki er gefið upp hvaðan þeir koma. Þar er stærsti styrkurinn upp á 2 milljónir.

Skýrslur ríkisendurskoðunar um málið er að finna hérna.
Woodstock plús fjörutíu ár

Ball 68 kynslóðarinnar sem venjan er að halda á nýársdag hefur verið slegið af.

Munu ýmsir úr þessari merku kynslóð vera býsna slegnir.

Leikur orð á að nú sé kynslóðin komin að fótum fram, hún treysti sér ekki á dansleiki eftir myrkur.

Enda er hún komin á sjötugsaldur.

Og það eru liðin fjörutíu ár frá Woodstock.
Bjúgverpill

Vandi Morgunblaðisins þessa dagana er að sem fjölmiðill hefur það fremur lítinn trúverðugleika.

Skotin sem þaðan koma eru eins og bjúgverplar sem skjótast út, snúa við og hæfa aðalritstjórann beint aftur.

Það má nefna mörg dæmi, til dæmis þetta:

Þegar hinn nafnlausi höfundur Staksteina liggur Þráni Bertelssyni á hálsi fyrir að þiggja heiðurslaun listamanna. Þessa gusu fær Þráinn vegna þess að hann kýs öðruvísi en ritstjóranum þóknast í Icesave málinu.

Þetta er sami skríbent og lét semja heilan eftirlaunabálk kringum sjálfan sig – og fékk pólitíkska undirtyllu sína til að hækka laun seðlabankastjóra þegar hann fór inn í bankann, svo hann yrði örugglega með hærra kaup en forseti Íslands.
Minniháttar lögfræðistofa

Mikið er nú deilt á þingi um álit lögmannsstofunnar Mishcon de Reya á Icesave.

Lögfræðingar furða sig á því að þessi stofa hafi yfirleitt komið nálægt málinu. Einn lögmaður orðaði það svo að þetta sýni hvílíkt klúður málið er frá upphafi.

Samkvæmt flokkun lögmannsstofa, svoköluðu Legal 500, nýtur Mishcon de Reya ekki mikils álits. Bestu stofurnar fá einkunnina tier 1, en svo er hægt að fá allt niður í tier 6.

Einkunnagjöfin er reyndar misjöfn eftir því um hvaða málaflokka er að ræða

Mishcon de Reya nær ekki tier 1 á neinu sviði. Á sviði fjármálaþjónustu er stofan með tier 5.

Þeir sem vilja láta taka sig alvarlega þegar þeir setjast að samnngaborði í Bretlandi nota þessar lögfræðistofur sem eru kenndar við magic circle, töfrahringinn. Breska ríkið notar mikið Slaughter & May, en islenska ríkið hefur notað Allen & Overy og Lovells sem stendur rétt utan hringsins, en í þessu tilviki er af einhverjum ástæðum fengin minniháttar lögfræðistofa til verksins.

Hví skyldi það vera?

Hvers vegna er ekki leitað til bestu sérfræðinga þegar svo mikið er í húfi?
Háskalegt líf í pólitíkinni

Flestir eru sammála um að nú sé komið að ögurstund í Icesave málinu. Það sé ekki eftir neinu að bíða lengur. Ögmundur Jónasson sagði fyrir jól að málið væri útrætt.

Það er ekki hægt að eyða meiri tíma í þetta í sölum Alþingis.

Ef menn telja að það sé nauðsynlegt verður að færa Svavar Gestsson á fund þingmanna.

En tíminn er á þrotum. Réttast væri að loka þingheim inni, hafa fundi yfir hátíðarnar – ef ekki vill betur til.

Maturinn í mötuneyti þingsins er víst svo góður að þingmenn þurfa ekki að þola sult.

Niðurstaða verður að fást, hvort sem málið verður samþykkt eður ei.

Nú virðist þetta hanga á atkvæðum Ásmundar Einars Daðasonar, formanns Heimssýnar, og Þráins Bertelssonar – þeirra atkvæði vega þungt í dag. Þeir geta bjargað ríkisstjórninni, eða fellt hana.

Og þá kemur til kasta Ólafs Ragnars Grímssonar. Ég hef áður sett fram þá skoðun að miðað við fyrri framgöngu hans í embætti og yfirlýsingar hans sé honum varla stætt á öðru en að neita að skrifa undir lögin.

Þá yrði líf stjórnarinnar aftur í tvísýnu. Það er hættulegt lífið í pólitíkinni þessa dagana.
Sigrún: Löglegt en arfavitlaust

Sigrún Davíðsdóttir fjallar um sérlega góða lánafyrirgreiðslu ríkisins til Sögu Capital og VBS, einkennilegar reikningskúnstir í kringum þær sem hún segir að séu löglegar en „arfavitlausar“.

Í pistli Sigrúnar segir meðal annars:

- - -

„Í ársreikningi Sögu fyrir árið 2008 kemur fram að bankinn fékk lán frá ríkissjóði upp á tæpa tuttugu milljarða króna: tveggja prósenta raunvextir, lánstíminn sjö ár. Fyrstu tvö árin eru aðeins greiddir vextir, engar afborgarnir af höfuðstól. Tveggja prósenta raunvextir eru mjög góð kjör. Ríkissjóður veitti VBS banka einnig lán, rúma 26 milljarða, einnig með tveggja prósenta vöxtum. Ríkið á ekki kost á sömu kjörum, þyrfti að borga fjögurra prósenta vexti fyrir sín lán. Ríkið borgar því með láninu.

Það er morgunljóst að bankarnir ættu ekki kost á slíkum lánum annars staðar. Ríkissjóður er að lána bönkunum því bankar eiga erfitt með að fjármagna sig þessi misserin. Án láns færu bankarnir í þrot.

En Sögu varð meira úr láninu en einvörðungu peningarnir. Bókfærslan á láninu skapaði Sögu hagnað sem minnkaði tap bankans úr tæpum ellefu milljörðum niður í tæpa fjóra milljarða. En hvernig er það nú hægt?

Í ársreikningum kemur fram að Saga færir sér til tekna mismuninn á lánakjörum ríkissjóðs og svo þeim kjörum sem fengist hefðu á almennum markaði. Bankinn gefur sér að á almennum markaði hefðu þeir þurft að borga 12 prósent í vexti, ekki tvö prósent. Þennan vaxtamismun færa þeir sér til tekna, það er að bankinn telur sér til tekna vaxtamuninn á láninu sem þeir ekki tóku og svo kostakjörum ríkissjóðs.

Í tölum er þetta þá þannig að með markaðskjörum hefði Saga þurft að borga tæpum sjö milljörðum meira á líftíma lánsins en þeir þurfa að borga af láni ríkissjóðs – og þar með verða þessir sjö milljarðar að hagnaði. Með öðrum orðum: hagnaður sem aldrei fékkst í hendi er því talinn til beinharðrar tekna. Í staðinn fyrir að skila tæplega ellefu milljarða tapi í fyrra er tapið ‘aðeins tæpir fjórir milljarðar. – VBS beitti sömu aðferð: telur sér til tekna rúmlega níu milljarða – lán ríkissjóðs til VBS nam 26 milljörðum.“