arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Tveir flokkar sem eru vanbúnir fyrir kosningar

Miðað við að kosningar eru væntanlega eftir tvo og hálfan mánuð, er furðu lítið að frétta af framboðsmálum þeirra tveggja stjórnmálaflokka sem virðast vera í mestum vandræðum. (Ég undanskil reyndar Bjarta framtíð, það er vart hægt að ímynda sér að sá flokkum komi saman framboðslistum.)

Samfylkingin mun ætla að halda svokallað flokksval 8.-10. september. Engin flokkur þar jafnmikið á endurnýjun að halda, að liðtækt nýtt fólk gefi sig fram og sækist eftir sæti á lista. Eitt vandamál Samfylkingarinnar er að sömu gömlu þingmennirnir vilja ekki gefa eftir sætin sín – nú er Kristján Möller reyndar á förum, það eru um það bil einu tíðindin sem hafa verið af framboðsmálum flokksins, fyrir utan að Magnús Orri Schram ætlar ekki í framboð.

Framsóknarflokkurinn er í þeirri sérkennilegu stöðu að ekki er almennilega vitað hver leiðir flokkinn í kosningunum. Innan hans er reyndar deilt um hvort kjördagur á að vera í haust eða ekki. Sigurður Ingi Jónsson er forsætisráðherra en svo segja sumir að flokkurinn ætti betri möguleika með Lilju Alfreðsdóttur í forsvari. Hún er ekki búin að segja af eða á með þingframboð. Fjöldi þingmanna ætlar að hætta. Á heimasíðu flokksins kemur fram að uppröðun á lista í Reykjavík verði á kjördæmisþingi 27. ágúst.

Flest bendir þó til þess að það verði Sigmundur Davíð Gunnlaugsson sem verður fremstur í flokki í kosningunum í haust. Hann er formaður flokksins, verður varla settur af úr þessu. Þótt framsóknarmenn virki býsna ráðvilltir er líka að finna mikla tryggð gagnvart honum innan flokksins. Hann skóp jú stærsta kosningasigurinn í sögu Framsóknar. Sigmundur ítrekar andstöðu sína við haustkosningar í Morgunblaðinu. Hann hefur verið gagnrýndur fyrir þetta, meðal annars í Orðinu á götunni hér á Eyjunni þar sem er spurt hvort forsætisráðherrann njóti stuðnings þingflokksins og hvert sé vægi flokksformannsins.

En svo er náttúrlega hugsanlegt að Sigmundur sé að reyna að skapa sér ákveðna vígstöðu í kosningunum, að hann geti þá vísað til þess í kosningabaráttunni að boðað hafi verið til kosninga – fyrst og fremst af Sjálfstæðisflokknum, í óðagáti – áður en hægt var að klára ýmis mál. Það er eiginlega líklegra en að Sigmundur haldi að enn sé möguleiki á að fresta kosningunum. Þegar nýr forseti Íslands er farinn að tala um þær sem veruleika á haustmánuðum er varla hægt að snúa aftur. Sigmundur hlýtur að skilja það, enda vakir líklega fyrst og fremst fyrir honum að geta sagt að það hafi verið ótímabært að boða til kosninganna og hann hafi varað við því.
Dýrt að lifa

Ég átti tal við bandaríska ferðakonu. Hún spurði:

Hvernig farið þið að því að búa í landi þar sem er svo dýrt að lifa?
Múnderingar – fjarvera Sigmundar

Innsetning forseta er kannski ekki slíkur stórviðburður að skyldumæting sé fyrir alla stjórnmálaforingja. Það er jú búið að kjósa forsetann – athöfnin sem var í gær er bara formsatriði. Að sumu leyti er hún líka dálítið fornfáleg, með kjólfötin og þjóðbúninginn. Ég sé ekki alveg þörfina á því að setja í slíka múnderíngu, þetta er svona full uppstrílað. Það var satt að segja ákveðinn léttir að sjá að Guðni og Eliza voru komin úr þessum fötum þegar þau fóru á Bessastaði.

Ég gúglaði smá og það virðist ekki vera mikið um það á Vesturlöndum að þjóðarleiðtogum eða mökum þeirra sé troðið í þjóðbúninga. Í Svíþjóð hefur þó komið upp umræða um hvers vegna konurnar í konungsfjölskyldunni þurfi stundum að klæðast þjóðbúningi meðan karlarnir eru í borgaralegum fatnaði.

En það vakti athygli í gær að Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, formaður Framsóknarflokksins, skyldi ekki mæta, einn flokksformanna. Gefin var sú skýring að hann væri á ferðalagi – sem getur svosem verið alveg eðlilegt. Við vitum samt ekki hversu langt í burtu Sigmundur var.

Þetta er samt pínu kaldhæðnislegt í ljósi þess hversu pólitísk örlög fyrrverandi forsætisráðherrans og nýja forsetans samslungin. Það voru Panamaskjölin sem ollu snöggu brotthvarfi Sigmundar úr forsætisráðuneytinu en það voru sömu gögn sem urðu þess valdandi að Guðni fleyttist óvænt og hratt inn á Bessastaði.

.
Fjölbreytni og frelsi, samhjálp og jafnrétti

Guðni Th. Jóhannesson, nýr forseti, flutti prýðilega ræðu við innsetningu sína í dag. Í rauninni sætir þessi ræða tíðindum, markar nýja tíma hjá forsetaembættinu. Hún er flutt þannig að maður leggur við eyru. Hún var blátt áfram og laus við hátignarbrag og yfirlæti. Nútímaleg og ber vott um frjálslyndi.

Í ræðunni segir hann reyndar að forseti ætti að stuðla að einingu, hann eigi að bera virðingu fyrir skoðunum annarra, „ekki setja sig á háan hest“. Það þýði samt að ekki að hann verði mállaus á forsetastóli, „megi ekki mæla“.

En svo ræddi Guðni um gildi sem við þyrftum að standa saman um, „fjölbreytni og frelsi, samhjálp og jafnrétti,“ eru orðin sem hann notaði. Má segja að Guðni hafi tekið afdráttarlaust stöðu með frjálslyndum viðhorfum í heitum deilumálum samtímans.

Sagnfræðingurinn Guðni tók fyrir gömlu söguna sem var sögð á býsna einsleitan hátt, söguna út frá sjónarhóli sjálfstæðisbaráttunnar. Hann hvatti áheyrendur til að muna hversu sagan er í raun margslungin, hversu tengslin við útlönd voru í raun mikil. Og hann benti á að einsleitnin væri heldur ekki jafn mikil og fyrrum:

Við játum ólík trúarbrögð, stöndum sum utan trúfélaga, við erum ólík á hörund, við getum heitið erlendum eiginnöfnum, þúsundir íbúa þessa lands eiga sér erlendan uppruna og tala litla eða enga íslensku en láta samt gott af sér leiða hér. Við lifum tíma fjölbreytni og megi þeir halda áfram þannig að hver og einn geti rækt sín sérkenni, látið eigin drauma rætast en fundið skjól og styrk í samfélagi manna og réttarríki hér á landi.

Guðni talaði líka um að „bæta mætti hag margra á Íslandi“, hann nefndi að heilbrigðisþjónustuna þyrfti að bæta, hennar ættu allir að njóta jafnt, það þyrfti að vinna ötullegar í að jafna rétt kynjanna og byggja upp menntakerfi þar sem allir geti fundið sér farveg „án þess að fjárhagur hamli för“.

Það vekur líka athygli að í ræðunni (þar sem Guðni notaði fyrstu persónu en ekki þriðju eins og Ólafi Ragnari hefur verið svo tamt) talaði Guðni um kosningar sem yrðu í haust – „þegar við kjósum nýtt þing í haust“ voru hans óbreytt orð.

Nýr forseti Íslands telur semsagt öruggt að kosningar séu á næsta leiti – það hlýtur að teljast líklegt að stjórnmálaforingjar sem hann hefur rætt við hafi fullvissað hann um það. Varla verður því breytt úr þessu. Guðni hvatti stjórnmálamenn til að „vinna saman, finna lausnir, sýna sanngirni“.
Gengið um slóðir bankahrunsins

Við sem búum í miðborginni í Reykjavík förum ekki varhluta af hinum vinsælu gönguferðum með túrista um stræti borgarinnar. Stundum sér maður marga hópa á dag og þeir geta verið býsna fjölmennir.

Það er mikið bullað. Annað slagið berast orð leiðsögumannanna til manns, sumir tala mjög hátt. Oft heyrir maður vitlaust farir með staðreyndir, einkennilegar áherslur og túlkanir. Sundum dettur manni jafnvel í hug að stökkva fram og byrja að leiðrétta eða vinda ofan af vitleysunum. Það var til dæmis einn sem við heyrðum nýskeð tala um sænsku víkingana sem hefðu byggt Ísland.

En auðvitað gerir maður það ekki – sem betur fer. Maður lætur vera.

Í Guardian er yfirlit yfir öðruvísi borgargöngutúra, ferðir sem eru dálítið annars konar en yfirleitt er boðið upp á. Það er til dæmis hægt að fara á staði sem tengjast spennusagnahöfundinum Stieg Larsson í Stokkhólmi, ferð um svæði átakanna miklu sem eitt sinn voru í Belfast milli kaþólikka og mótmælenda og á slóðir heimilislauss fólks í París.

Og svo er það Reykjavík – Guardian segir að Bláa lónið megi bíða, heldur geti ferðamenn farið í göngutúr á slóðir bankahrunsins með sagnfræðingnum og blaðamanninum Magnúsi Sveini Helgasyni. Þar mun meðal annars vera talað um fall íslensku bankanna og búsáhaldabyltinguna – og reynt að skýra út þessa atburði í tveggja tíma gönguferð.

Líklega er þó ekki gengið alla leið að Bessastöðum. En það má minnast þess á degi forsetaskipta að það var í raun fráfarandi forseti, Ólafur Ragnar Grímsson, sem gaf íslensku útrásinni mál, mótaði orðfæri hennar og hugmyndagrundvöll öðrum fremur. Ólafur hrósaði sér af sambandi sínu við verkamenn og bændur í viðtali í gærkvöldi, en það er samt staðreynd að fáir íslenskir stjórnmálamenn hafa verið haldir jafnmikilli glýju gagnvart valdi peninga og þeim sem eiga mikið af þeim.
Forsetaskipti

Nýr forseti tekur við á Íslandi á morgun. Hann hefur til að bera hógværð og lítillæti, þykist ekki vita allt best – það er ákveðin tilbreyting.

Guðna Th. Jóhannessyni skal óskað allra heilla í starf. Manni sýnist á flestu að íslenska þjóðin hafi valið vel.

Það verður áhugavert að fylgjast með fyrstu mánuðum hans í embætti. Guðni hefur gefið nokkuð eindregið til kynna að hann hafi ekki áhuga á tildri og hátignarbrag sem hafa einkennt forsetaembættið lengi. Það er gott, við þurfum ekkert á slíku að halda.

Það verður líka spennandi að sjá hverja Guðni velur að vinum. Fráfarandi forseti, Ólafur Ragnar Grímsson, gerðist mjög áhugasamur um Kína, Rússland og olíuríki við Persaflóann. Þar má líklega fá góð heimboð og njóta mikillar gestrisni, en spurning er hvort þarna séu vinirnir sem þjóðin þarf á að halda eða vill eiga.
Sumarkvöld í Reykjavík og Þórarinn B.

Þetta er mynd sem ég tók vestur á Ægissíðu um sólarlagsbil fyrir fáum dögum. Þau hafa verið mörg fögur sólarlögin í Reykjavík undanfarið. Maður man vart annað eins.

Þegar ég horfði á rauðgullinn kvöldhimin í gær kom upp í huga mér málarinn Þórarinn B. Þorláksson. Hann var fyrsti Íslendingurinn sem nam málaralist í útlöndum og sá fyrsti sem hlaut hélt eiginlega listsýningu hér á landi og hlaut opinbera styrki til að vinna að list sinni. Talinn einn helsti frumkvöðull í myndlist á Íslandi.

Þórarinn var landslagsmálari – og hann er ekki síst málari sumarnáttanna. Hann málar í Reykjavík, mótif sem við þekkjum vel þótt síðan hafi sprottið upp heil borg. Í verkum sínum fangar hann birtuna sem við höfum séð á sumarkvöldunum undanfarið. Sjáið tærleikann í myndunum og litina!

Þessi mynd er frá 1904 og kallast einfaldlega Sumarkvöld í Reykjavík. Það er stúlka sem situr á steini og horfir á sólarlagið en í fjarska siglir skip. Ég geri mér ekki alveg grein fyrir staðsetningunni, en þetta er kunnuglegt.

Þessi mynd hefur verið nefnd Sólarlag við Tjörnina. Hún er frá 1905. Þarna er horft yfir Tjörnina upp á Landakotshæð og Hólavelli.
Þýsk neytendavernd

Þessa frétt má lesa á vefsíðu Morgunblaðsins. Ofboðsleg seinkun á flugi, farþegar fá litlar upplýsingar og vita ekki sitt rjúkandi ráð.

Um daginn flaug ég með Niki, sem er dótturfélag þýska flugfélagsins Air Berlin. Talsverðar tafir urðu á fluginu.

Þegar það var orðið ljóst og vélin nálgaðist flugvöllinn í Vínarborg fóru flugfreyjurnar að dreifa upplýsingum um hvernig farþegar sem voru í þann mund að missa af tengiflugi ættu að fara að. Sumum var sagt að fara á hótel sem hafði verið bókað fyrir það, öðrum var tilkynnt um að þeim hefði verið komið í aðrar flugvélar. Maður heyrði að sumar þeirra voru frá samkeppnisaðilum, Air France, British Airways, Iberia. Það var greinilegt að allt var gert til að koma farþegum fljótt og örugglega á leiðarenda, en þeir sem komust ekki greiðlega áfram fengu gistingu.

Þetta var þýsk neytendavernd.

Það eru geysilega margir að ferðast með flugi alþjóðlega, ástæðan er sú að við lifum í heimi sem er býsna frjáls og velmegun er útbreidd. Það er ekki jafn einstakt að fara í flugvél og áður og það er að sönnu ekki jafn þægilegt. En það er ekki þar með sagt að farþegar séu hjörð sem hefur engan rétt.
Það verður kosið

Hafi einhver efast um að séu að koma kosningar á næstunni, þá þarf ekki frekari vitnanna við.

Þrír ráðherrar mæta á þennan atburð og láta mynda sig í bak og fyrir undir fánum og borðum, það er ekki bara menntamálaráðherrann sem fer með málaflokkinn, heldur líka sjálfur forsætisráðherrann og formaður annars stjórnarflokksins og fjármálaráðherrann sem er formaður hins.

En þeir mættu alveg fara að koma með dagsetninguna á kosningunum, hún hlýtur að vera væntanleg á næstunni.
Fegursti dagurinn í Eyjum

Í gær fór ég til Vestmannaeyja. Ég hef þá kenningu að þetta sé besti dagur í Vestmannaeyjum fyrr og síðar, hef ég þó oft komið þangað og stundum dvalið lengi.

Hitinn var yfir 20 stig, það var blankalogn, sjórinn spegilsléttur, meira að segja á Stórhöfða hreyfði ekki vind, á einhverjum vindasamasta stað á norðurhveli.

Eyjarnar skörtuðu sínu fegursta og ég söng innra með mér lag Oddgeirs við texta Ása í Bæ og stundum reyndar við raust.

Hún rís úr sumarsænum

í silkimjúkum blænum

með fjöll í feldi grænum

mín fagra Heimaey.

Við lífsins fögnuð fundum

á fyrstu bernskustundum

er sólin hló á sundum

og sigldu himinfley.

Ég gekk um bæinn, fór upp á hraun, út á Skans, í Stórhöfða, í Herjólfsdal þar sem undirbúningur undir þjóðhátíð stóð sem hæst. Það vekur athygli hversu vel er hugsað um allt, allt er fjarska hreint og mannvirkjum vel við haldið.

Reyndar var gríðarmikið af ferðamönnum og fjarri því allt vegna þjóðhátíðar, tvö farþegaskip í höfn og fjölmargir litlir bátar að sigla með ferðamenn kringum eyjarnar. Þetta er mikil gróska, frá því ég kom síðast í Eyjarnar fyrir tveimur árum hafa bæst við ferðaþjónustuaðilar og veitingastaðir.

Einhvern veginn gladdist ég mikið þegar ég gekk yfir Stakkagerðistúnið og rakst á jafnöldru mína úr eyjunum, hún var að vinna í fiski á sama tíma og ég, stuttu eftir gos, hún man eftir mér og ég eftir henni. Við vorum ung þá og erum ekki jafn ung lengur, en þetta voru fagnaðarfundir.

Um kvöldið borðuðum við á því sem ég held að hljóti að teljast besti veitingastaður á Íslandi. Það er Slippurinn sem Gísli Matthías Auðunsson og fjölskylda hans reka saman í gömlu atvinnuhúsnæði þar sem er hátt til lofts og vítt til veggja. Við fengum að smakka ýmislegt, steinbít, kola, humar, hrefnu, þang, krap úr hundasúrum, rababaragraut og margt fleira sem ég man ekki að nefna. Frumleg, skemmtileg en um leið á einhvern hátt blátt áfram matseld, margt sem kemur skemmtilega á óvart, gleður bæði vegna hugmyndaflugsins og tengslanna við náttúruna og staðinn, en er þó laust við sýndarmennskuna sem er svo algeng á veitingahúsum núorðið.

Í dag tilkynnti Elliði Vignisson að hann ætlaði ekki að gefa kost á sér til þingsetu. Það kemur í raun ekki á óvart. Til hvers að fara í þingframboð upp á von og óvon þegar maður getur verði bæjarstjóri á svona flottum stað?

(Myndirnar eru teknar af mér og samferðafólki mínu.)
Varla sjálfsstæðisstefnan

Ein ástæða þess hversu Sjálfstæðisflokknum gengur illa er sú sterka tilfinning meðal landsmanna að hann gangi erinda sérhagsmunaafla fyrst og fremst. Sumir sjá í hillingum gamlan Sjálfstæðisflokk sem hafði að leiðarljósi atvinnufrelsi og frjáls viðskipti, var flokkur smáatvinnurekenda og þeirra sem vildu komast í álnir af eigin rammleik og hugviti. Þetta var það sem kallaðist sjálfstæðisstefnan – um sjálfstæða menn í frjálsu landi.

Kannski var þessi flokkur aldrei til, en hugmyndin um hann lifir meðal margra Sjálfstæðismanna – sem sumir hafa yfirgefið flokkinn eða örvænta um hann. Ummæli tveggja frammámanna í flokknum hljóta að vekja ákveðnar áhyggjur hjá þessu fólki.

Annars vegar er það Jens Garðar Helgason, en hann er formaður samtakanna sem eitt sinn hétu LÍÚ. Jens Garðar svarar þannig gagnrýni á nýliðun í sjávarútvegi – þá staðreynd að ungt og framtaksamt fólk á erfitt með að hasla sér völl þar en eignarhaldið færist sífellt á færri hendur:

Að baki þessarra hugmynda er sú rómantíska sýn að ungir frjálshuga menn geti farið á litlum bátum og róið til sjávar – nýliðar í sjávarútvegi. Þessi hugmyndafræði átti kannski við fyrir nokkrum árum eða áratugum síðan – alveg eins og orfið og ljárinn voru eitt sinn helstu verkfæri íslenskra bænda eða konur og karlar að salta síld undir berum himni á síldarplönum um allt land.

Hins vegar er það Ari Edwald, forstjóri Mjólkursamsölunnar. Ari tók upp á því að dreifa grein eftir Ögmund Jónasson þegar mestur styrrin stóð um Mjólkursamsöluna fyrir stuttu. Ari hefur verið formaður formaður atvinnuveganefndar Sjálfstæðisflokksins. Ari sagði að þetta væri einhver besta grein sem hann hefði lesið lengi.

Lykilorð í grein Ögmundar var „frelsiskreddukjaftæði“, semsagt að þeir sem vildu auka frelsi í viðskiptum með búvörur væru haldnir vitlausum og vondum kreddum.
Vopnin streyma frá Evrópu til Sýrlands – en fólkið fer í öfuga átt

Hér er hræsnin í heiminum með stóru H-i. Á meðan átökin í Sýrlandi eru að valda miklum usla og ójafnvægi í Evrópu, flóttamenn streyma þangað, neyð þeirra er hræðileg, en óvild og hatur innfæddra magnast gegn þeim – já, á sama tíma er í gangi stórfelld sala á vopnum til stríðsaðila.

Guardian greinir frá vinnu rannsóknarblaðamanna sem rekja slóð vopnasölu í gegnum ríki í Austur-Evrópu og á Balkanskaga, Tékkland, Króatíu, Serbíu, Rúmeníu, Bosníu, Montenegro, Búlgaríu og Slóvakíu. Mörg þessara ríkja eru í Evrópusambandinu. Það er greint frá því að upphæðirnar sem um er að tefla nemi meira en milljarði breskra punda, það eru hátt í tvö hundruð milljarðar íslenskra króna. Þetta eru árásarriflar, vélbyssur, sprengivörpur og fleira slíkt.

Vopnin streyma í til Miðausturlanda en fólkið streymir þaðan. Sjúkt ástand.
Hinn stórhættulegi Repúblikanaflokkur – njósnarar Pútíns og vandræði Demókrata

Þetta er sumarið þegar sá ótti magnast upp hjá manni að mannkynið standi á hættulegum tímamótum. Þjóðfélagsrýnirinn Noam Chomsky segir í viðtali við Amy Goodman á sjónvarpsstöðinni Democracy Now (þau voru bæði gestir í Silfrinu hjá mér á sínum tíma!) að Repúblikanaflokkurinn eins og hann er í dag geti talist vera hættulegustu samtök í sögu mannkynsins. Bókstaflega, segir Chomsky.

Tökum bara afstöðu þeirra til tveggja stórmála sem blasa við okkur í dag: Loftslagsbreytinga, kjarnorkustríðs. Varðandi loftslagsbreytingarnar þarf ekki einu sinni að ræða það. Þeir segja: „Æðum alla leið út að brúninni. Tryggjum að barnabörnin okkar eigi vont líf.“ Varðandi kjarnorkuvopn þá heimta þeir aukna hervæðingu. Hún er þegar alltof mikil, meiri en efni eru til. „Skjótum þessu upp úr öllu valdi,“ segja þeir. Annað munu þeir skera niður meðfram því að þeir lækka skatta á ríkt fólk, svo það verður ekkert eftir. Ef maður hugsar um það, þá hefur annað eins ekki ógnað mannkyninu fyrr og síðar. Við ættum að horfast í augu við það.

Þetta eru stór orð. Varnaðarorð frá einum helsta stjórnmálaspekingi samtímans. Ekki að hann hrósi Demókrataflokknum sem hann segir að sé um þar sem hófsamir Repúblikanar voru áður.

Á sama tíma gerist það að Demókratar eru í miklum vandræðum vegna tölvupósta sem hafa lekið út af skrifstofum flokksins. Þar eru komin upp sú skrítna staða að Rússar virðast hafa brotist inn í tölvukerfi Demókrataflokksins. Píratinn Smári McCarthy deilir þessari grein af vefnum Motherboard og segist telja niðurstöður hennar mjög sennilegar. Þar er talað um tvo aðila í Rússlandi sem hafi verið að reyna að komast inn í tölvurnar, bæði gamla KGB, sem nú heitir FSB, og GRU, sem er leyniþjónusta hersins. Njósnarar Pútíns stela semsagt upplýsingum frá Demókrötum til þess að hjálpa Donald Trump. Vísbendingarnar um aðkomu Rússa eru sagðar mjög sterkar, þótt reynt sé að láta líta út á nokkuð klaufalegan hátt að hakkari á eigin vegum hafi verið að verki.

Það hefur ekki farið dult að Pútín er hrifinn af Donald Trump og vill að hann verði forseti. En gögnunum er síðar komið til WikiLeaks og Julians Assange sem hefur ekki farið dult með óbeit sína á Hillary Clinton. Milli Assange og Pútínsstjórnarinnar eru þræðir og Assange var um tíma með þátt á rússnesku áróðursstöðinni Russia Today. Gögnin eru birt beint ofan í flokksþing Demókratanna.

Thomas Rid, höfundur greinarinnar, er prófessor í öryggisfræðum við Kings College í London. Hann segir að með þessu sé farið yfir stóra rauða línu og sett afar hættulegt fordæmi.

Bernie Sanders lýsir yfir stuðningi við Hillary Clinton, en stuðningsmenn hans púa á hann. Stjarna Demókrataþingsins til þessa hefur í raun verið forsetafrúin, Michelle Obama, sem hélt þessa glæsilegu ræðu í gær. Það er líka hægt að tala um stjórnmál þannig að maður skynji von og uppörvun.
Friðsemdartímanum að ljúka?

Það hefur verið óvenjulega friðsamlegt í íslenskum stjórnmálum upp á síðkastið – eiginlega alveg síðan stormurinn vegna Panamaskjalanna gekk yfir. Forsetakosningarnar fóru mjög friðsamlega fram, mætti jafnvel segja að þær hafi verið dauflegar. Því sem af er sumrinu hafa Íslendingar eytt í að fylgjast með fótbolta, þrasa smá um ferðamenn, og svo hafa borist tilkynningar frá stjórnmálamönnum um að þeir séu að hætta.

Yfirleitt er þeim tilkynningum tekið með nokkru jafnaðargeði. Það koma sjálfsagt einhverjir og fylla í skörðin. Enginn er ómissandi.

Skoðanakannanir sem hafa birst um fylgi flokka benda til dálítið sérstakrar stöðu. Það gæti orðið erfitt að mynda ríkisstjórn vegna þess hversu fylgið dreifist víða. Samkvæmt nýrri skoðanakönnun sem MMR birtir eru engin afgerandi stjórnarmynstur í kortunum, hvorki til hægri né vinstri. Eina tveggja flokka stjórnin sem er möguleg er ef Píratar og Sjálfstæðisflokkurinn tækju upp samstarf.

Fylgið getur auðvitað farið á talsverða hreyfingu frá þessum niðurstöðum, en þarna er ríkisstjórnin kolfallin og það myndi ekki einu sinni duga henni þótt Viðreisn kæmi inn sem þriðji flokkur í stjórn.

Á stjórnarandstöðuvængnum er sundrungin ekki minni. Píratar eru stærsti flokkurinn, en fylgi þeirra, VG og Samfylkingar nægir varla til að mynda stjórn. Það yrði að koma til fjórði flokkurinn. Viðreisn, nú eða þá Framsókn.

Nú tilkynnir Sigmundur Davíð Gunnlaugsson endurkomu sína í stjórnmálin. Hann ætlar þá að leiða Framsóknarflokkinn í kosningunum – sem verða í haust þótt hann sé mótfallinn því. Allt bendir til þess að framsóknarmenn muni leyfa honum það. Flokkurinn kemst ekki mikið neðar í skoðanakönnunum. Það er alltaf ógurlegur titringur í kringum Sigmund. Hann mætir aftur með herópið „Íslandi allt“! Framsókn undir forystu hans er ekki líkleg til að vinna með vinstri flokkunum. Og stjórnmálin verða varla jafn friðsamleg með hann inni á vellinum.

Niðurstöður nýrrar skoðanakönnunar MMR.