arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Myndir Sigfúsar, ljóð Tranströmers, uppáhaldsbækur Guðna

Í Kiljunni í kvöld fjöllum við um glæsilega bók með ljósmyndum eftir Sigfús Eymundsson. Sigfús var að mörgu leyti ótrúlegur maður, hann er frumkvöðull í ljósmyndun á Íslandi, hann lét fjölfalda myndir og seldi um allt land, hann stofnaði bókaverslun og hann var umboðsmaður Ameríkuferða.

Heillandi maður.

Við segjum frá stórvirki sem er heildarútgáfa á ljóðum Nóbelshöfundarins Tomas Tranströmer í þýðingu Njarðar P. Njarðvík. Tranströmer er magnað skáld sem hefur verið þýddur á ótal tungumál.

Við fjöllum um útgáfu Hins íslenska fornritafélags á fornritunum, en nú er út komin Hákonar saga í tveimur bindum. Bókaflokkurinn teygir sig aftur til 1933 en þá kom út Egils saga í útgáfu Sigurðar Nordal. Og því fer fjarri að sjái fyrir endann á útgáfunni. Það er merkilegt fyrir Íslendinga samtímans að vita að ráðist var í útgáfu fornritanna af miklum stórhug á tíma heimskreppunnar.

Við fáum að heyra hverjar eru uppáhaldsbækur Guðna Ágústssonar.

Gagnrýnendur þáttarins fjalla svo um þrjár bækur: Skessukatla eftir Þorstein frá Hamri, Söng Akkillesar eftir Madeline Miller og Mennina með bleika þríhyrninginn, en sú bók segir frá hörmulegum örlögum samkynhneigðra í útrýmingarbúðum nasista.

Útför Jóns Sigurðssonar og Ingbjargar Einarsdóttur í maí 1880. Ljósmyndin er eftir Sigfús Eymundsson. Við sjáum hersinguna ganga eftir Aðalstræti, aftast er Bryggjuhúsið þar sem nú er Café Reykjavík.
Kýr á fyrsta farrými

Fredrik Reinfeldt, forsætisráðherra Svíþjóðar, á Allsherjarþingi Sameinuðu þjóðanna í gær:

“Að mati Heimsviðskiptastofnunarinnar kostar stuðningur við landbúnað neytendur og ríkissjóði í þróuðum ríkjum 350 milljarða dollara árlega. Þetta myndi nægja til að fljúga með allar mjólkurkýr landanna hringinni í kringum hnöttinn á fyrsta farrými.”
Bókabúðir á Nýja Englandi

Ég hef verið á ferðalagi á Nýja Englandi. Þetta er í raun eitthvert menningarlegasta svæði sem ég hef komið á. Ég fór út á Cape Cod, það er frábært að sjá hvernig gömul byggð er þar varðveitt. Hús eru byggð í klassískum timburhúsastíl svæðisins, í miklu samræmi við náttúruna. Þarna skiptast á sandöldur, langar strendur og skógar, þetta er auðvitað mikið ferðamannasvæði og kannski betra að vera á ferðinni núna, eftir að aðalferðamannatíminn er liðinn.

Boston er svo sérlega aðlaðandi borg, menningar- og skólaborg, full af ungu fólki, skemmtilegum veitingahúsum og menningarviðburðum. Þetta er ein þeirra borga í Bandaríkjunum þar sem er hægt að ganga hverfi úr hverfi, fræg eru brúnu múrsteinshúsin í Back Bay og gamla byggðin á Beacon Hill, en við erum á hóteli sem er rétt hjá frægum hafnaboltavelli sem nefnist Fenway Park.

Hótelið stendur við stórt torg, við fyrstu sýn virðast húsin vera gömul, en þegar maður gáir betur eru þau byggð í gömlum stíl, þannig að sumt minnir jafnvel á byggingar í París. Á miðju torginu er nútímaleg strætóstöð með léttu burðarvirki – merkilegt er að þetta er frekar þokkafullt.

Ég hef verið að leika mér að taka myndir af bókabúðum á Nýja Englandi. Þær eru víða, ekki allar stórar, en margar mjög fallegar. Bókabúðir toga í mig hvert sem ég fer, líka Barnes & Noble búðin sem er hérna hinum megin við torgið. Því miður hafa þær víða verið að týna tölunni.

En hér er til dæmis Brattle bókabúðin í miðborg Boston. Hluti starfseminnar er utandyra. Þarna má sjá myndir af rithöfundum, maður ber kennsl á W.B. Yeats, Kafka, Marquez, Dr Seuss, William Burroughs, James Joyce, Isaac Asimov, Toni Morrison og Nathaniel Hawthorne.

Og svo er hérna pínulítil bókabúð í Plymouth – staðnum þar sem pílagrímarnir svokölluðu settust að þegar þeir komu til Nýja Englands. Þar eru nokkur af elstu húsum í Bandaríkjunum.

Loks er hér mynd af bókabúð í bænum Wellfleet á Cape Cod. Hún var eiginlega lengst úti í skógi þessi búð.
FKK og myndin af Merkel

Það er auðvelt að gleyma því að hin stórmerka stjórnmálakona Angela Merkel er uppfóstruð í kommúnistaríki – hún lifði undir kommúnisma í 36 ár. Það er allnokkuð.

Og þarafleiðandi er hún alin upp við allt öðruvísi menningu en jafnaldrar hennar í vestrinu. Það er ansi stór munur þar á.

Ég kom nokkrum sinnum til Austurblokkarinnar eins og það hét þá, til kommúnistaríkjanna í Austur-Evrópu – það var að sumu leyti eins og fara á aðra pánetu. Allt var svo furðulega framandlegt. Og maður fær stundum þessa tilfinningu þegar maður skoðar myndir úr gamla austrinu – ég verð að viðurkenna að ég get skoðað þær tímunum saman.

Ég hef líka gaman af myndinni af Merkel og tveimur vinkonum þeirra þar sem þær eru naktar á strönd. Þetta þótti ofurvenjulegt í Austur-Þýskalandi, í raun var ein helsta skemmtun íbúanna frjálslegt stripl. Það er heldur ekkert klámfengið við myndina, þótt reyndar séu uppi ákveðnar kenningar um að kynlífið hafi verið betra í austrinu en fyrir vestan. Kannski var bara meiri tími og fátt annað til að glepja.

Núdismi hefur reyndar alltaf verið sterkur í Þýskalandi. Ég man eftir núdistaæði sem gekk yfir Enska garðinn í München þegar ég dvaldi þar sem ungur maður. Eftirminnileg sýn frá þeim tíma er nakinn maður og skeggjaður, í sandölum, að lesa blað í strætisvagni. Enginn kippti sér upp við það.

FKK var skammstöfunin yfir hreyfingu núdista – fullu nafni heitir það Freikörperkultur. Ekki auðvelt að þýða það. Nektarstrendur voru mjög útbreiddar, ekki síst í Austur-Þýskalandi. En nú mun núdisminn ekki vera nema svipur hjá sjón.

Nú vantar bara nektarmynd af Obama, því eins og Bob Dylan söng: „Even the president of the United States/Sometimes must have to stand naked.“

Viðbót: Nú er sagt að myndin sé kannski ekki af Merkel. En það breytir ekki miklu, þetta er fjarskalega skemmtilegt fyrir því. Kannski gæti þetta orðið til þess að efla FKK, sem er langt frá því að hafa fyrri styrk í Þýskalandi.
Skrímslið við Mýrargötu

Menn eru farnir að kalla þetta hús „skrímslið“ eða „horrorhúsið“ við Mýrargötu.

Þarna hafa verktakar með sín nýtingarhlutföll algjörlega orðið ofan á. Húsið rís á svæði sem hefur verið að þróast mjög skemmtilega, að miklu leyti vegna frumvæðis íbúanna. Svo er þessu sjö hæða risahúsi þar sem er byggt út í öll lóðamörk troðið þarna niður – í algjöru ósamræmi við hugmyndir um samræmi og fegurð.

Var ekki hægt að stoppa þessar framkvæmdir sem eru ættaðar frá því fyrir hrun? Eru borgaryfirvöld of hrædd við verktaka og bótakröfur þeirra?

Spyr sá sem ekki veit.

En í raun er ekki annað að gera en að stefna að því að rífa þetta hús við fyrsta tækifæri.
Ógerilsneytt

Ég hef lengi verið þeirrar skoðunar að fáir eða engir sem starfa á íslenskum fjölmiðlum séu fremri skopteiknaranum Halldóri Baldurssyni.

Hann er á heimsmælikvarða, gæti sómt sér á hvaða stórblaði í sem er.

Hér er enn eitt dæmi um snilldina, ég tek mér það bessaleyfi að endurbirta þessa mynd úr Fréttablaðinu.
Eitt af hverju

Eitt sinn var það svoleiðis hér á Íslandi að það var bara eitt af hverju: Ein útvarpsstöð, eitt símafélag, ein grænmetiseinkasala, eitt SÍS.

Svo breyttust tímarnir og það fór að vera aðeins meira úrval. Ekkert obboslega mikið, en samt meira en áður.

En því má auðvitað breyta aftur, því eins og Vigdís Hauksdóttir segir í viðtali um vinnu sparnaðarnefndarinnar:

„Við erum 320 þúsund, við búum á eyju og við þurfum bara eitt af hverju fyrir sig.“
Merkur fulltrúi pólskra kvikmynda – sem leikstýrir líka The Wire

Kvikmyndahöfundurinn Agniezka Holland sem er gestur á evrópskri kvikmyndaviku í Reykjavík er stórmerkilegur fulltrúi pólskrar kvikmyndahefðar.

Fáar þjóðir þjáðust jafnmikið í heimsstyrjöldinni síðari og Pólverjar– og reyndar hefur saga Pólverja einkennst af samfelldum yfirgang stórþjóðanna í kring. Það var ekki síst í kvikmyndunum sem Pólverjar gerðu upp þessa reynslu sína – Holland náði að vinna með Andrzej Wajda, stórmeistara pólskrar kvikmyndagerðar eftir stríðið. Hún skrifaði með honum handritin að Danton og Korczak.

Með öðrum meistara, Kieslowski, skrifaði hún handritin að litamyndunum, Bláum og Hvítum.

Sjálf á hún svo merkan leikstjóraferil. Frægasta myndin hennar er Europa, Europa, hún fjallar um gyðingastrák sem tekst að leyna uppruna sínum í stríðinu og gengur í Hitlersæskuna. Í myndinni Bitur uppskera er líka fjallað um gyðinga í stríðinu, í þetta sinn um konu sem er í felum á pólskum bóndabæ.

Þannig eru flestar myndir Agniezka Holland að einhverju leyti pólitískar – hún leikstýrði líka mynd um prestinn Jerzy Popieluszko, sem var myrtur af kommúnistum 1984, en morðið gróf mjög undan valdi þeirra.

Svo má reyndar nefna útúrdúra á ferli hennar, mynd sem er sjaldan talað um og heitir Total Eclipse. Þar leikur Leonardo di Caprio franska skáldið Rimbaud en David Thewlis leikur Verlaine. Eins og vitað voru þessi ungu skáld upptekin af því að rugla skynfærin – og svo voru þeir elskendur um tíma. Ástarsenur úr myndinni þykja nokkuð óþægilegar fyrir di Caprio, þ.e. ímynd hans sem Hollywoodstjörnu, og myndin er ekki mikið í dreifingu.

Siðustu árin hefur Agniezka Holland starfað mikið í sjónvarpi og leikstýrt þáttum af Treme, The Wire og The Killing.
Stórsigur Merkel – sem væntanlega þarf að stjórna með Sósíaldemókrötum

Stórsigur Angelu Merkel í þýsku kosningunum gengur gegn línunum í alþjóðlegum stjórnmálum.

Stjórnmálamaður sem er búinn að vera lengi við völd vinnur mikinn sigur – við lifum á tímum þegar stjórnmálamenn sem ná völdum missa fljótt fylgi og vinsældir.

Staðan er önnur hjá Angelu Merkel. Það er merkilegt að sjá hvernig tímaritið Economist lýsir henni – sjá myndina hér að neðan.

Hún er langsterkasti leiðtoginn í Evrópu, þessi efnafræðingur sem í þrjátíu og fjögur ár lifði undir kommúnistastjórn í Austur-Þýskalandi.

Þetta er næsta ótrúlegur ferill, hún hefur verið kanslari Þýskalands síðan 2005 – og nú bíða hennar að minnsta kosti fjögur ár í viðbót í því embætti.

Merkel þarf að semja við flokk Sósíaldemókrata um stjórnarmyndun. Það verður svokölluð „stór samsteypustjórn“. Hún þekkir það, fyrstu fjögur árin í kanslaraembætti stjórnaði hún með krötunum.

Eftir það biðu þeir reyndar afhroð í kosningum, og nú rétta þeir aðeins úr kútnum. Útkoman er þó ekki góð. Þeir munu þó varla skorast undan því að fara í stjórn – það myndi ganga gegn eðli þýskra stjórnmála.

Ólíklegra er að Merkel kalli flokk Græningja til samstarfs, en þá myndi verða til svokölluð svartgræn samsteypa. Þó er ekki svo langt milli Merkel og Græningjanna eftir að farið var út í loka kjarnorkuverum í Þýskalandi. Græningjar töpuðu fylgi í kosningunum og eru veiklaðir fyrir vikið.

Vinstriflokkurinn Linke tapaði líka fylgi, en hann hefur einkum verið sterkur í austurhlutanum þar sem eitt sinn var Alþýðulýðveldið Þýskaland. Fylgi hans minnkaði um þrjú prósentustig, en hann nær því þó að vera þriðji stærsti flokkurinn..

Það er svo merkilegt að sjá að Frjálslyndir demókratar, hinn gamli flokkur Hans Dietrich Genscher, bíða algjört afhroð. Flokkurinn fékk 14,6 prósent í kosningunum 2009 en aðeins 4,8 prósent núna. Þetta þýðir að hann nær ekki 5 prósenta markinu sem þarf til að fá menn inn á þing.

Þar með er, að minnsta kosti um stundarsakir, úti um þennan flokk sem hefur lengi haft völd umfram kjörfylgi sökum þess að hann hefur getað unnið í samsteypustjórnum annað hvort til hægri eða vinstri. Flokkurinn Alternative für Deutschland, sem er á móti evrunni, nær heldur ekki mönnum á þing þótt ekki vanti mikið upp á.

Pírataflokkurinn kemur illa út úr kosningunum. Hann fór hátt í skoðanakönnunum snemma á síðasta kjörtímabili, en deilur og vandræðamál innan flokksins hafa valdið honum miklu tjóni.

Hér á vef Der Spiegel má sjá úrslit kosninganna í línuritum.

Forsíða The Economist 14. september. Ein kona ræður yfir þeim öllum – orðalagið er tilvitnun í Hringadróttinssögu.
Ólíklegt að miklir vöruflutningar verði um Norðurheimskautið

Eru stórfelldar siglingar með tilheyrandi vöruflutningum að hefjast yfir Norðurskautið?

Það mætti ætla það af því að lesa íslenska fjölmiðla og hlusta á íslenska stjórnmálamenn.

Og reyndar er víðar talað um norðurslóðir.

Stephen M. Carmel er varaforseti hjá Maersk skipafélaginu, því sem sér um mesta gámaflutninga í heiminum. Hann er fyrrverandi skipstjóri sjálfur, háskólamenntaður og sérfræðingur í málefnum Norðurheimskautsins.

Carmel skrifar grein á vef U.S. Naval Institute og veltir fyrir sér siglingum yfir heimskautið. Hann segir að mikill fjöldi ráðstefna sé haldin um þessi mál – þær séu sóttar af þeim sem hafi atvinnu og hagsmuni af því að fara á ráðstefnur.

Það sé engin vafi á því að heimskautaísinn sé að bráðna, en hins vegar telur hann að það sé rangt að afleiðing þessa verði miklar siglingar.

Carmel færir rök fyrir því í ítarlegu máli.

Hann segir að veður verði áfram váleg á norðurslóðum og því fylgi oft afar vont skyggni. Marga mánuði á ári verði leiðin beinlínis lokuð. Þetta komi sér illa fyrir vöruflutninga, sem byggja á því að vara sé komin á tiltekinn stað á tilteknum tíma. Stöðugleiki sé mikilvægari en hraði flutninga. Þegar sé til háþróað flutninganet sem menn treysti á.

Það yrðu miklar takmarkanir á því hversu stór gámaskip væri hægt að senda yfir Norðurskautið. Gámaskipin fari ekki hratt, það útheimtir meira eldsneyti. Skip sem myndu sinna flutningum á þessum slóðum yrðu að vera sérstaklega sterk og það verður þörf á ísbrjótum.

Það sem skipti máli í þessum flutningum sé ekki síst verð á hvern gám. Þótt leiðin yfir heimskautið sé styttri, þá myndu skipin sem sinntu þessum flutningum vera minni. Þegar allt sé talið væri verðið á hvern gám hærra ef farið er yfir heimskautið.

Þegar rætt er um flutninga yfir Norðurskautið er horft til langs tíma – menn byggja á spám um að það verði að miklu leyti laust við ís hluta árs 2040 eða svo. Það er ennþá meira en aldarfjórðungur þangað til. Carmel segir að margt geti breyst á þeim tíma. Hinir miklu gámaflutningar í heiminum hafi byrjað fyrir álíka löngu – með hinni öru hnattvæðingu.

Eitt af því sem hefur verið að breytast er hærri launakostnaður í Kína. Framleiðslan flyst þaðan til landa í Suðaustur-Asíu þar sem kostnaðurinn er ennþá lægri. En það er enginn ábati fólginn í því að sigla þaðan yfir heimskautið.

Carmel endar greinina með því að segja að vissulega sé ísinn á Norðurskautinu að hopa. Framhjá því verði ekki horft. En hins vegar þurfi menn að horfa raunsæjum augum á umsvifin sem þar gætu orðið. Hann telur afar ólíklegt að þar verði braut vöruflutinga af því tagi sem nú knýja áfram hnattvæðinguna.
Utanríkisstefna Ólafs Ragnars og Sigmundar

Það er mikill samhljómur milli Ólafs Ragnars Grímssonar forseta og Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar forsætisráðherra.

Það er varla ofmælt að Ólafur Ragnar sé kominn aftur í gömlu bithagana í Framsóknarflokknum og þaðan stjórnar hann í raun utanríkisstefnu landsins.

Báðir segja þeir erlendis að Ísland muni aldrei ganga í Evrópusambandið. Þar vísar hann meðal annars til ríkulegra auðlinda sem Íslendingar eigi.

Eins og staðan er nú, nýtum við þessar auðlindir en það nægir okkur ekki. Það sem er að halda okkur uppi núna er mikill ferðamannastraumur sem byggist á tvennu – því að íslenska krónan er lág og heimurinn er opinn, lífskjör góð, fólk hefur efni á því að ferðast.

Það er ekki víst að þetta ástand endist til frambúðar.

Hvað varðar fiskveiðarnar þá er nokkuð samdóma álit að við getum ekki fengið mikið meira út úr þeim. Það er heldur ekki á vísan að róa með nýtingu orkunnar – eins og staðan er nú virðast ekki ætla að rísa ný álver, það er helst talað um möguleika í kringum sæstreng til Evrópu.

Olíunýting á Drekasvæði er eitthvað sem kann að vera í framtíðinni. Það er þó háð því að borgi sig að dæla þar upp olíunni, að heimsmarkaðsverð sé nógu hátt til að standa undir slíkri framleiðslu.

Hvað varðar siglingar með skipum yfir Íshafið og um Ísland, þá er það háð alls konar óvissu, bráðnun íss og því hvort þyki yfirleitt hagkvæmt að koma við á Íslandi.

Menn horfa mjög til auðlinda Grænlands. Þar eru bæði málmar og olía. Íslendingar gætu svosem verið með í að þjónusta væntanlegan námagröft, en hins vegar er líklegra að hann yrði í höndum alþjóðlegra stórfyrirtækja sem Grænlendingar myndu semja við. Þarna gæti þó verið matarhola.

En við Íslendingar erum ekki að fara að flytja fiskinn okkar til Norður-Noregs, Grænlands eða Færeyja. Ferðamennirnir koma ekki þaðan og þangað seljum við ekki raforkuna.

Eftir sem áður verður besta von okkar Íslendinga að reyna að mennta þjóðina vel, vera í góðum og opnum samskiptum við aðrar þjóði og gæta þess að hér sé ekki allt bundið í höft. Við núverandi aðstæður er spurning hvort ungt og vel menntað fólk vill yfirleitt búa hérna?

Ólafur Ragnar leggur mikla áherslu á samskiptin við Kína og Rússland. Hugur hans hefur löngum hneigst í þá átt. Getur verið að það sé vegna þess að honum sé betur tekið þar en annars staðar? Þetta hentar sumum gömlum pólitískum andstæðingum hans, sem tala ekki lengur um nauðsyn þess að vera í sambandi og samstarfi við lýðræðisríki og því verður þetta svona einhliða.
Valdabrölt í borgarpólítíkinni

Nú fer að draga til tíðinda í borgarstjórnarflokki Sjálfstæðismanna.

Það er hafin stórsókn í borgarmálunum, eins og sjá má á Morgunblaðinu í dag.

Leiðara, Reykjavíkurbréfi og Staksteinum Moggans er öllum beint gegn manninum sem fær þar ekki að hafa nafn sitt eins og hann vill nota það – Jóni Gunnari Kristinssyni. Hann er skammaður fyrir flugvallarmálið og fyrir að þrengja að einkabílnum meðal annars – þetta á rætur í aðalskipulagi borgarinnar sem var samykkti í sumar. 15 af 13 borgarfulltrúum greiddu atkvæði með skipulaginu.

Í þeim hópi voru borgarfulltrúar Sjálfstæðisflokksins, þau Gísli Marteinn Baldursson, Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir og Áslaug Friðriksdóttir. Borgarfulltrúarnir voru með í gerð aðalskipulagsins og því hefði verið fáránlegt fyrir þá að snúast gegn því á síðustu metrunum.

Í skipulaginu eru nútímalegar áherslur í borgarskipulagi, það er stefnt að þéttingu borgarinnar, takmörkunu á bílaumferð, betra aðgengi fyrir gangandi fólk og hjólandi. Og það er gert ráð fyrir að flugvöllurinn fari.

En nú er ekki tími sátta og samráðs. Þessum borgarfulltrúm Sjálfstæðisflokksins er í raun legið á hálsi að hafa svikið lit með því að starfa með öðrum flokkum í sátt. Það er ljóst að í Hádegismóum eru það talin örgustu svik – þannig voru ekki vinnubrögðin þegar ritstjórinn var í pólitíkinni, þar var farið í öll mál af hörku, eins og frægt er.

Nú er komin upp sú staða að Gísli, Þorbjörg og Áslaug eiga mjög í vök að verjast. Það er spurning hvernig þeim reiðir af í prófkjörinu sem á að fara fram 16. nóvember. Þar verður uppi sú krafa að flokkurinn fari í borgarstjórnarkosningarnar í vor undir því formerki að verja flugvölinn og einkabílinn. Þremenningunum verður gerð grein fyrir því að þau tvo kosti, að tapa eða skipta um skoðun.

Þetta fer allt fram með velþóknun Hádegismóanna, rétt eins og undirskriftasöfnunin fyrir óbreyttum flugi í Vatnsmýri. Menn eru jafnvel að láta sig dreyma um að hægt verði að fella manninn sem í Staksteinum heitir stundum Jón G. Kristinsson. Það er hins vegar óvíst að sjónarmið einkabílista og flugvallarvina rísti nógu djúpt til þess, þótt stundum sé hægt að búa til hávaða út af þeim.

Svo hefur reyndar ekki mikið heyrst í ungu fólki í Sjálfstæðisflokknum í þessu máli, því unga fólki sem býr á Höfuðborgarsvæðinu. Það er nokkuð áberandi kynslóðabil þarna – og það er spurning hversu lengi yngra fólk lætur bjóða sér að hlíta leiðsögn manna sem eru búnir að vera í valdageimi í flokknum í ár og áratugi.
Jógastig

Sigurveig kona mín hefur smátt og smátt verið að ná því sem mætti kalla jógastig í gerð makkaróna að frönskum hætti.

Þessar kökur njóta afskaplega mikilla vinsælda víða um heim, ég fullyrði að makkarónur Sigurveigar standist samanburð við það besta sem maður sér erlendis.

Þær eru gerðar af ást og umhyggju – og það getur verið erfitt að baka þær, því það má helst ekki gerast þegar er rigning og loftþrýstingurinn er lágur. Þannig að þetta er mikil list.

Hún gerir auðvitað ekki mikið magn af þessu, en þær fást stundum í verslunum Frú Laugu.
Engar málamiðlanir

Ég hef bent á það áður hversu mikil óbilgirni er í undirskriftasöfnuninni Hjartað í Vatnsmýri. Það er ekki gefið færi á neinum málamiðlunum eða lausnum, enda þykir mönnum allt í lagi að svipta borgina skipulagsvaldi sínu, beinlínis taka af henni sjálfræðið.

Þetta sýnir glöggt hversu erfitt við Íslendingar eigum með að tala saman og stunda stjórnmál sem eru byggð á rökum, samræðu og skynsemi.

Vinur minn einn á Facebook orðar þetta svona og vitnar í markmiðslýsingu félagsins sem

„Félagið var stofnað þann 8. júlí 2013 í þeim tilgangi að tryggja landsmönnum öllum óskertar flugsamgöngur í Vatnsmýri.“

Ekki sjúkraflug. Ekki betri flugvöll. Ekki betri samgöngur milli landsbyggðar og höfuðborgar. Engar málamiðlanir. Ein lausn.

Bara óskertar flugsamgöngur í Vatnsmýri.“
Nett sjokk

Eures vinnumiðlunin hélt kynningarfund um störf í Noregi á Hótel Grand í gær, eins og sjá má í þessari auglýsingu.

Lesandi síðunnar sendi þessar línur um fundinn:

„Mig langar að benda þér á að í dag kynntu nokkur mjög stór norsk fyrirtæki starfsemi sína á Hótel Grand. Ég fór sjálfur (er iðnaðarmaður) og fékk nett sjokk að sjá hvað margir voru mættir. Þetta var ekki ómenntað, atvinnulaust fólk heldur hámenntað eða miðmenntað fólk með vinnu og vill bara fara burt héðan.

Básinn fyrir heilbrigðisstarfsfólk var fullur af fóllki og ráðningarstofa fyrir iðnaðarmenn var full af fólki líka, margir sem stóðu þar voru meira að segja í merktum vinnufötum frá íslenskum fyrirtækjum (segir kannski margt um löngun fólks til að fara). Skora á þig að ræða þetta, fólksflótta eða öllu heldur braindrain.“
Kynjaðar sundlaugar

Það má varla tefja lengur að koma upp kynjuðum sundlaugum – eða það má ráða af umræðum í borgarstjórn Reykjavíkur.

Sundlaugum þar sem karlar eru aðskildir frá konum.

Ég man reyndar eftir einum degi í Sundlaug Vesturbæjar þar sem voru eingöngu karlar.

Þetta var líklega á einum kvennafrídaganna. Kvenkyns baðverðir lögðu niður störf, þannig að einungis karlar komu í sund.

Sumir nýttu tækifærið og völsuðu um laugarbakkanum á sprellanum, frelsinu fegnir.

Það var allt mjög óþvingað – og kynjað.

En ég man samt ekki að uppi hafi verið sérstakar kröfur um að endurtaka leikinn.

Það væri munur að mæta í sund og þar væru eingöngu konur eða eingöngu karlar.
Mismunandi sýn á efnahagsmálin

Við höfum talsvert heyrt talað um efnahagsmál í dag.

Bjarni Benediktsson var á fundi

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson talar á fundi í London og segir að ríkisstjórnin hafi trú á íslensku krónunni og að hún muni ná styrk sínum aftur (hún má samt ekki verða of sterk, við höfum ekki góða reynslu af því).

„Ríkisstjórnin hefur trú á íslensku krónunni og er staðföst í að treysta efnahagsstjórnina í því skyni að skjóta undir hana stoðum.“

Bjarni Benediktsson talaði á fundi hjá Landsbankanum frekar varlega um fjárfestingarkosti á Íslandi, en helst vekur athygli í ræðu hans að hann talaði ekki um niðurfellingu skulda, heldur nauðsyn þess að greiða niður hallann á ríkissjóði og forða þjóðinni þannig frá háum vaxtagreiðslum.

En Svana Helen Björnsdóttir, formaður Samtaka iðnaðarins, skrifar grein þar sem hún segir að Ísland sé hvorki nógu aðlaðandi fyrir fólk né fyrirtæki.

„Fólk fæst ekki lengur til að flytja til landsins og vinna í íslenskum fyrirtækjum nema í undantekningartilvikum vegna þess að lífskjörin eru bara svo slæm. Það er bara þannig að Ísland er ekki nógu aðlaðandi fyrir hvorki fólk né fyrirtæki.“