arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vetrarfegurð á Lækjartorgi 1957

Því hefur verið haldið fram að Lækjartorg sé torg án tilgangs. Það er flæmi í hjarta borgarinnar, en þar þrífst ekkert mannlíf. Fólk hraðar sér yfir torgið. Svona hefur þetta verið lengi.

Uppbygging húsa við suðurhlið torgsins breytti litlu þar um – ég lagði reyndar til að þar yrði sett upp sundlaug á stöllum, það hefði sannarlega sett svip á borgina.

Austanmegin torgsins er stór umferðargata, vestanmegin er Héraðsdómur – stórt hús sem eðli málsins samkvæmt stuðlar að heldur dauflegu mannlífi, og svo er það vandræðahús sem er við norðurhliðina, þó starfar þar kaffihús þar sem eru stundum settir út stólar.

Þetta er ekki sérlega fögur mynd. Gangi maður svo aðeins í norður blasir við Harpa, en í kringum hana er stór auðn, flæmi bílastæða og umferðargatna. Þarna stóð til að reisa höfuðstöðvar Landsbankans – það var ein skýjaborgin á árunum fyrir hrun – og enn eru áform um að byggja stórt hótel við Hörpu.

Ég tel að það sé bráðnauðsynlegt að byggja á þessu svæði – en byggðin má samt ekki vera svo háreist að hún skyggi á tónlistarhúsið eða sé alveg út úr kú miðað við heldur lága miðborgarbyggðina. Um leið þarf að koma umferðinni milli Hörpu og Mýrargötu niður í stokk – fyrr myndast ekki lifandi tengsl milli hafnarinnar og miðbæjarins. Það er tímaskekkja að þurfa að skjótast yfir hraðbraut til að komast að höfninni.

Þessar hugleiðingar kviknuðu þegar ég sá þessa fallegu mynd af Lækjartorgi á Facebook-síðunni 101Reykjavík. Þar segir að hún sé tekin snemma árs 1957. Þarna er símaklefi í forgrunni, en í baksýn eru upplýstir gluggar í Haraldarbúð og auglýsing frá málningarverksmiðjunni Hörpu á gafli Nýja bíós.
Lokaúrslitin í BNA

Nú er búið að tilkynna að Obama sigraði líka í Florida. Tók langan tíma að telja þar. Þannig að úrslitin verða að teljast talsvert burst. Svona er lokaniðurstaðan:
Áhugaverð heilsufarskönnun

Þetta er stórmerkileg heilsufarskönnun sem Jón Bjarnason birtir hluta úr á bloggsíðu sinni.

Þarna er meðal annars verið að rannsaka tengsl milli drykkjuskapar, þunglyndis, óánægju með útlit og reiðikasta annars vegar og stuðnings við stjórnmálaflokka hins vegar.

Ætli Vinstri grænir séu líklegri til að lenda í rifrildi en aðrir?

Er hugsanlegt að Samfylkingarfólk sé óánægt með líkama sinn?

Eru Sjálfstæðismenn líklegri en aðrir til að drekka daglega?

Ef vel tekst til væri hægt að svara þessum spurningum og fleiri með þátttöku í könnuninni.
Hafnarfjarðarkratar og stuðningur þeirra

Einu sinni var staðan þannig hjá krötum að þótti sjálfsagt að Hafnfirðingur væri í efsta sæti í því sem kallaðist Reykjaneskjördæmi.

Því Hafnarfjörður var kratabærinn – kratar voru hvergi sterkari en þar.

Reyndar er það svo að kratar stjórna nú í Hafnarfirði – en þeir gera ekki lengur tilkall til forystu í landsmálapólitíkinni.

Flokkurinn heitir reyndar Samfylking nú, ekki Alþýðuflokkur.

Fulltrúi Hafnarfjarðarkratanna, Lúðvík Geirsson, kemur úr Alþýðubandalaginu – þar eru þau líka upprunnin sem berjast um efsta sætið á listanum í kjördæminu, Árni Páll Árnason og Katrín Júlíusdóttir.

Lúðvík er ekki í þeirri baráttu, hann lætur sér nægja sæti neðar á listanum.

En forystumenn Hafnarfjarðarkratanna hafa ákveðið að styðja Katrínu – eins og sjá má á grein sem birtist í Fréttablaðinu í gær.

Í gamla daga voru það reyndar Hafnarfjarðarkratar á borð við Emil Jónsson og Guðmund Í. Guðmundsson sem áttu mikið samstarf við Sjálfstæðisflokkinn í ríkisstjórnum. Nú er það hins vegar Árni Páll sem er miklu líklegri til að taka upp samvinnu við Sjálfstæðismenn – Katrín er handgenginn Jóhönnu Sigurðardóttur sem vill ekki vera með íhaldinu.
Ef Romney hefði unnið

Er þetta raunverulegt, var Romney þá kosinn forseti þrátt fyrir allt? Nei, þetta er vefsíða sem fór óvart í loftið, hönnuð fyrir þann möguleika að Romney ynni kosningarnar.

Þetta er semsagt síða þess sem hefur verið kjörinn forseti en hefur ekki enn tekið við embætti – það gerist ekki fyrr en í byrjun janúar.

Búið er að fjarlægja vefinn – þetta er skjámynd, má sjá nánar hérna:

Og svo er hérna kort sem er dálítið umhugsunarvert.

Þarna sést skipting ríkja milli Obama og Romneys í kosningum árið 2012 – og til samanburðar skipting ríkja miðað við þrælahald á árunum fyrir borgarastríðið sem hófst 1861.
Veðurslýðskrum

Sigurður Þór Guðjónsson er manna fróðastur um veðurfar. Hann heldur úti bloggsíðu sem kallast Allra veðra von.

Í dag skrifar Sigurður dálítið meinlega grein þar sem hann fjallar um „veðurslýðskrum á Alþingi“.

Sigurður segir:

„Innanríkisráðherra segir ósatt þegar hann fullyrðir á Alþingi að enginn hafi spáð fyrir um um óveðrið í september. Sannleikurin er sá að veðrinu var spáð í marga daga. Vindhraði var mjög nærri lagi. Hins vegar varð aðeins kaldara en gert var ráð fyrir og það munaði því að snjóaði fremur en rigndi. Og hitamunurinn sem þarna skilur á milli er afar lítill og ekki hlaupið að því að sjá fyrir öll smáatriði. En margra daga óveðurspá hefði ekki átt að fara framhjá mönnum.

Reyndar var snjókoman sums staðar nyrðra sú mesta að snjódýpt sem vitað er um fyrri hluta septembermánaðar. Sjaldgæft veður.

Það er ótrúlega ósvífið og hrokafullt, en fyrst og fremst ósatt, að láta þá yfirlýsingu frá sér fara á sjálfu Alþingi að enginn hafi spáð fyrir um óveðrið. Þvert ofan í staðreyndir.

Þetta er veðurslýðskrum af versta tagi.

Ekki bætir svo úr skák og eykur ekki traustið á Alþingi að svo virðist af fréttum sem ekki einn einasti þingmaður hafi gert athugasemdir við þetta en fremur tekið í sama streng.“
Karlrembd jólalög

Hér er myndband þar sem nokkur þekkt amerísk jólalög eru tekin og harðlega gagnrýnd fyrir karlrembu og það sem kallast sexismi (íslensk þýðing?)

Þarna eru lög eins og I Saw Mommy Kissing Santa Claus og All I Want For Christmas Is You.

Spurning er hvort ekki má taka íslensk jólalög og sortéra þau svona:

Við syngjum líka Ég sá mömmu kyssa jólasvein – og Nú er Gunna á nýju skónum, Nú skal segja er líka ansi hæpinn texti – já, og Hann fékk bók og hún fékk nál og tvinna.

Hann fær bók til að lesa, hún þarf að fara að sauma!
Yes!

Svo virðist sem heimurinn varpi öndinni léttar eftir að Obama var endurkjörinn forseti Bandaríkjanna í gær.

Hér er sérútgáfa franska blaðsins Libération. Þetta er einfalt:
Fyrir þá sem vaka

Það fer að líða að tölum frá Bandaríkjunum. Strákur sem heitir Kári ætlaði að vaka yfir þessu, en ég held hann sé að sofna í sófanum.

Sjálfum finnst mér nóg að fá tíðindin í fyrramálið. Ég er með nokkrar ólesnar nýútkomnar íslenskar bækur á náttborðinu.

Sumir segja reyndar að það sé engin spenna í þessu, en fjandakornið, maður getur ekki verið viss. Maður er líka undrandi yfir því hvað kosningakerfið í þessu volduga ríki er lélegt.

Fyrir þá sem vaka er rétt að minna á stórskemmtilega textalýsingu Magnúsar Geirs Eyjólfssonar, ritstjóra Eyjunnar, frá Foreign Press Center í Washington.

Hana má sjá með því að smella hérna.
Auður Ava, elsti rithöfundurinn, Stuð vors lands

Efni Kiljunnar annað kvöld er venju fremur fjölbreytt.

Við fáum til okkar rithöfundinn Auði Övu Ólafsdóttur, en hún er að senda frá sér nýja skáldsögu sem nefnist Undantekningin. Síðasta skáldsaga Auðar, Afleggjarinn, hefur selst í risaupplögum í Evrópu, ekki síst í Frakklandi.

Við förum austur á land og heimsækjum elsta höfundinn sem gefur út bók fyrir jólin, það er Vilhjálmur Hjálmarsson, fyrrverandi alþingismaður og menntamálaráðherra. Vilhjálmur er 98 ára – eldklár í kollinum.

Til okkar kemur Dr. Gunni með bókina Stuð vors lands. Þetta er mikill prentgripur, saga íslenskrar dægurtónlistar sem er ríkulega myndskreytt og skemmtilega framsett. Við hlýðum á nokkur tóndæmi með Gunna; meðal annars með hljómsveitunum Dátum og Haukum.

Gagnrýnendur þáttarins fjalla um bækurnar Appelsínur frá Abkhasíu eftir Jón Ólafsson og Kortið og landið eftir Michel Houellebecq.

Bragi fjallar um gleymdan en afkastamikinn rithöfund sem hét Steindór Sigurðsson.

Auður Ava hefur notið mikillar velgengni í Frakklandi. Mætti jafnvel segja að frægð hennar komi að utan.
Gammar braska með húsnæði

Býsna er það skuggalegt ef fjárfestingasjóðir eru að kaupa íbúðir í miðborg Reykjavíkur í stórum stíl – og nota jafnvel til þess aflandskrónur á afsláttarkjörum.

Á Vísi segir að fjárfestingasjóður á vegum félags sem heitir Gamma hafi að undanförnu keypt hundrað íbúðir í miðbænum og varið til þess fjórum milljörðum króna. Íbúðirnar eru keyptar til að selja þær þegar verðið verður orðið enn hærra.

Þetta þýðir náttúrlega að verðmyndun á markaðnum verður óeðlileg og enn erfiðara verður fyrir ungt fólk að komast inn á hann. Íbúðaverð á þessu svæði er þegar of hátt miðað við launatekjurnar – í þessari frétt á Mbl.is segir að það sé ekki nema ögn lægra en þegar það var hæst árið 2008.

Það getur varla verið eðlilegt í landi þar sem lánsfé er naumt skammtað og fæstir eiga neinar fjárhæðir að ráði til að setja sem innborgun í húsnæði.
Fúndamentalismi SUS-aranna

Um ungliðahreyfingar stjórnmálaflokka er hægt að segja: Þetta er ungt og leikur sér.

Það er má líka segja að ungliðahreyfingar eigi að ögra – jafnvel vera öfgafullar í sumum málum.

Fjárlagatillögur SUS-ara hljóta að falla undir þetta – maður veit ekki alveg nema að í þessu felist mjög lítil alvara. Kannski er það bara grín.

Þeir vaxa upp úr þessu, segja ábyggilega einhverjir eldri og reyndari flokksmenn.

En dálítið minnir þetta á Hermann Göring sem á að hafa sagt: „Þegar ég heyri orðið menning, dreg ég fram skammbyssuna.“

Það er sök sér að vilja leggja niður Ríkisútvarpið, sú skoðun nýtur nokkurs fylgis – kannski hæpnara að losa ríkið við Veðurstofuna.

En Árnastofnun – þar sem eru varðveittir og rannsakaðir helgustu fjársjóðir íslenskrar þjóðar, handritin, þar sem má jafnvel segja að leynist sjálfur kjarni þjóðernis okkar?

Þjóðminjasafnið? Þar sem eru varðveittar minjar um lífsbaráttu Íslendinga?

Þjóðskjalasafnið – þar sem eru lögum samkvæmt geymdar heimildir um sögu þjóðarinnar – þangað sem komandi kynslóðir geta leitað sér upplýsinga?

Í þessu felst ákveðinn fúndamentalismi, allt er metið í krónum og aurum, til mjög skamms tíma. Með flóknari reikningsaðferðum mætti hugsanlega sýna fram á beinan ávinning af varðveislu þjóðlegra verðmæta. Máski værum við ekki lengur til sem þjóð ef ekki væri fyrir þessi blessuð handrit? Við værum allavega allt öðruvísi fólk.

En svo er það þetta með að ögra – í þessu felst óþjóðhollusta sem er í rauninni hressandi á sinn hátt, sú hugmynd að þjóðerni skipti í raun engu máli – enda er varla hægt að koma því inn í excel-skjal. Þannig eru SUS-ararnir líklega mestu alþjóðahyggjumenn á Íslandi. ESB-sinnar eiga ekkert í þetta.

Codex Regius GKS 2365 4to, Konungsbók Eddukvæða.
Kosið vestra á morgun

Það er mikið í húfi í kosningunum í Bandaríkjunum á morgun. Sumir segja að það skipti engu máli hvor verði kjörinn, Obama eða Romney, en það er ekki satt.

Við getum til dæmis horft aftur og spurt hvort það hefði ekki breytt ýmsu ef Gore hefði orðið forseti árið 2000 fremur en Bush?

Það verður mikið áfall fyrir Obama og Demókrata ef hann tapar. Þá er hann eins kjörtímabils forseti, það er heldur litið niður á slíka – það tók Carter marga áratugi og þrotlaus ferðalög um heiminn að vinna sig aftur í álit eftir að hann tapaði fyrir Reagan 1980. Þetta gæti líka orðið slæmt fyrir jafnréttisbaráttuna í Bandaríkjunum – viðhorfið yrði að fyrsti blökkumaðurinn sem var kosinn forseti hafi verið misheppnaður.

Romney hefur lengi sóst eftir því að verða forseti. Hann kemur úr flokki sem höfðar langmest til hvítra karlmanna. Fylgi hans meðal þeldökkra og fólks af rómönskum ættum er sáralítið – konur eru einnig líklegri til að kjósa ekki Repúblikana. Ef Romney tapar þurfa þeir að fara vel yfir sín mál, öfgafólk hefur nánast hertekið flokkinn. Fólksfjöldaþróun í Bandaríkjunum vinnur gegn honum; þeim fjölgar sem eru líklegri til að kjósa Demókrata.

Hefði flokkurinn ekki verið í slíku ástandi er hefði verið líklegra að frambjóðandi Repúblikana næði að sigra í kosningunum. Efnahagsástandið er slæmt, atvinnuleysi er mikið, það ríkir ekki mikil bjartsýni í Bandaríkjunum – það er sagt að síðasti forseti sem vann kosningar við slíkar aðstæður sé Franklin D. Roosevelt árið 1936.

Eins og staðan er þykir líklegra að Obama standi uppi sem sigurvegari á þriðjudaginn. Þetta byggir meðal annars á hárnákvæmum skoðanakönnunum sem hafa verið gerðar í óráðnum ríkjum, þeim sem sveiflast milli Demókrata og Repúblikana.

Ég bendi á mjög fróðlegt samtal sem við Silja Bára Ómarsdóttir og Magnús Sveinn Helgason áttum um kosningarnar í Silfri Egils í gær. Það er aftast í þættinum.

Þess má svo geta að Magnús Geir Eyjólfsson, ritstjóri Eyjunnar, er staddur vestra og flytur fréttir af kosningunum hér á vefnum næstu dagana. Hér má lesa nýjasta pistil hans.

Kosningakerfið í Bandaríkjunum er ekki einfalt. Kjörmenn eru kosnir í hverju ríki sem síðan kjósa forsetann. Mörg ríki eru örugg öðru hvoru megin, en fylgið sveiflast í öðrum. Nú er talað um að úrslitin ráðist í Ohio. Þar stendur Obama betur að vígi. Bláu ríkin á kortinu eru demókratamegin, í rauðu ríkjunum hafa Repúblikanar meirihluta. Rauðu fletirnir eru vissulega mun stærri en þeir bláu, en þá er þess að gæta að fleira fólk býr í bláu ríkjunum – þar er Kalifornía og New York og hin þéttbýlu ríki á austurströndinni.
Tvær pylsumyndir

Hér eru tvær pylsumyndir frá því í síðustu viku. Báðar teknar við hina merku stofnun Bæjarins bestu. Það fylgir sögunni að þegar efri myndin er tekin gaf afgreiðslumaðurinn, Skúli mennski – sem líka er vinsæll tónlistarmaður – hjálparsveitarfólkinu pylsurnar.

Ég veit ekki til þess að slíkt hafi komið til álita þegar neðri myndin var tekin.
Landakot, þá og nú

Niðurstöður rannsóknarnefndarinnar um Landakotsskóla eru skelfilegar. Ég skrifaði nokkrum sinnum um þetta mál þegar það kom upp í fyrra – maður hafði heyrt ljótar sögur af þeim Margréti Müller og Séra Georg, en þetta er verra en maður hefði nokkurn tíma. Ég hygg að sé óhætt að fullyrða að þau hafi bæði verið illmenni sem notuðu vald sitt til að níðast á börnum sem síst gátu varið sig.

Kaþólska kirkjan er skipulögð eins og híerarkí. Það eru mjög sterk valdboð ofan frá og niður. Það er ein skýringin á því að barnaníð hefur þrifist þar innan veggja – og að svo lengi tókst að þegja yfir því. Gleymum því ekki að kirkjan á Írlandi, sem eitt sinn gat ráðið því sem hún vildi í samfélaginu, er í molum vegna barnaníðsmála. Írar hafa horfið unnvörpum frá trúnni.

Það er þó eitt sem þarf að árétta.

Sá Landakotsskóli þar sem þau störfuðu var allt önnur stofnun en sú sem nú starfar. Skólinn er ekki lengur rekinn af kirkjunni, heldur er hann sjálfseignastofnun og hefur sjálfstæða stjórn.

Sonur minn er nemandi í Landakotsskóla og líkar fjarskalega vel. Andrúmsloftið í skólanum er gott, það er meira að segja áberandi að börn sem hafa orðið fyrir einelti í öðrum skólum ná að dafna í Landakoti. Kannski er það vegna þess að nemendurnir koma úr ýmsum áttum, margir eru af erlendum uppruna. Námsárangur í skólanum er líka framúrskarandi – til dæmis sá maður nýlega að Landakotsskóli er 1,8 yfir landsmeðaltali í stærðfræði á samræmdu próf í tíunda bekk, 1,3 í íslensku en 0,9 í ensku.
Gunnar Þ. Andersen í Silfrinu

Gunnar Þ. Anderson, fyrrverandi forstjóri Fjármálaeftirlitsins, verður gestur í Silfri Egils þennan sunnudag.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna Silju Báru Ómarsdóttur, Magnús Svein Helgason, Guðmund Steingrímsson, Lýð Árnason, Ölmu Jennýu Guðmundsdóttur og Guðmund Franklín Jónsson.

Og meðal umræðuefna eru fréttir vikunnar hér á Íslandi – og forsetakosningarnar í Bandaríkjunum á þriðjudag.
Suðurgluggi Gyrðis

Við vorum svo heppin í Kiljunni um daginn að fjalla um bók sem er meistaraverk.

Nýja sögu eftir Gyrði Elíasson – Suðurglugginn heitir hún.

Ég er búinn að vera hugsa um bókina síðan ég las hana á mánudag – öll smáatriðin. Ég ætla að lesa hana aftur, til að átta mig betur á henni.

Í aðra röndina er þetta draugasaga – kannski – hún er dulúðug, fyndin, full af visku og furðum.

Smábrot – nokkuð gyrðískt:

„Mamma hringir í mig, ég tala við hana í smástund, hún hefur áhyggjur af öllu. „Veröldin er ekki að farast,“ segi ég, en röddin hljómar ekki sannfærandi, ég finn það sjálfur.“
Framtíðin í utanríkisþjónustunni

Það er tilkynnt að Danir, Norðmenn og Svíar hyggist reka sameiginlegt sendiráð á Íslandi. Þetta þýðir að nokkrar af glæsilegustu villum bæjarins gætu losnað – um að gera að fara að safna.

En þetta er merkileg þróun. Bretar og Þjóðverjar reka reyndar sameiginlegt sendiráð hér í bæ – og í Berlín eru Íslendingar í samfloti með Norðurlandaþjóðunum.

Vís maður sagði að í nútímasamfélagi væru sendiráð álíka gagnleg og uxakerrur. Það er kannski aðeins ofmælt, en það er ekki vanþörf að vinda ofan af utanríkisþjónustunni. Hún hefur verið notuð í ýmiss konar tilgangi, það má minna á að einn utanríkisráðherrann sem sat í rúmt ár skipaði ellefu sendiherra.

Margt af því sem hún sinnir er eins hægt að gera í gegnum internetið. Það mun líka vera talsvert algengt að sendiráð eru fremur að þvælast fyrir en hitt, sendiherrar vilja hafa áhrif og setja upp verkefni – sem eru kannski þvert á það sem hefur verið ákveðið hér heima eða þykir skynsamlegt þar.

Eins og staðan er núna eru sendiráðin tvíþætt: Annars vegar sendiskrifstofurnar og svo hús fyrir sendiherra – þau eru oft mjög glæsileg, villur í fínustu og dýrustu hverfum.

Þetta er dálítið vel í lagt fyrir þrjú hundruð þúsund manna þjóð. Framtíðin hlýtur að vera að við fáum afnot af skrifstofum í sendiráðum hinna Norðurlandanna – og að selja glæsihús sendiherranna. Huggulegar litlar íbúðir ættu að vera nóg – og ef þarf að halda veislur eða mannfögnuði hlýtur að vera hægt að leigja þar til gerða sali.

Það hlýtur að vera lag nú þegar vinarþelið milli Norðurlandanna er svo mikið að Finnar og Svíar ætla að fara að passa loftrýmið í kringum Ísland.
Saltvindur

Í kvæði eftir Borges er talað um saltvinda sem blási í íslensku myrkri.

Það er sannkallaður saltvindur í dag. Allar rúður eru útbíaðar í salti, bæði á húsum og bílum.

Maður veltir fyrir sér hvernig öllu glerinu í Hörpu reiðir af í þessu. Þegar engin er úrkoman og mikið rok að norðan hellist yfir okkur saltið.

Baggalútur gerir grín að því að hipsterar fjúki nú um bæinn. Það eru gestir tónlistarhátíðarinnar Iceland Airwaves.

Þeir fengu meiri loftbylgjur en þeir óskuðu eftir – maður sér þá hrekjast hérna milli húsanna. Þeir eiga líka á hættu að fá þakplötur í hausinn eða þaksteina sem fuku af Alþingishúsinu. Eða tré, það fauk niður stórt reynitré í garðinum hjá vini Kára – hann telur að hann sé „heppinn“.

Jú, kannski, það fauk tré í garðinum heima hjá mér á Ásvallagötu þegar ég var á þessum aldri, ég man enn hvað það var spennandi.

Ég held ég hafi aldrei sé Kollafjörðinn svona úfinn – en ég er svo mikill kjáni að ég fór gagngert niður á Sæbraut til að skoða, eftir að lögreglan hafði gefið út viðvörun um að fólk færi ekki þangað. Náði samt ekki svona glæsilegum myndum eins og fólk er að deila með sér á Facebook.

Leim tilraun til að taka mynd af óveðrinu við Sæbrautina. (Andartaki síðar fauk bíllinn út í buskann, en það náðist ekki á mynd.)
Klofningur úr VG?

Eiríkur Jónsson skrifar að von sé að klofningsframboði úr Vinstri grænum – það snúist aðallega um óánægjuna með ESB-málin.

Eiríkur nefnir Ragnar Arnalds, Jón Bjarnason, Guðfríði Lilju Grétarsdóttur og Bjarna Harðarson sem væntanlega liðsmenn þessa framboðs.

Það kæmi svosem ekkert á óvart. Ragnar virðist til dæmis vera nokkuð á sömu línu í öllum málum og Morgunblaðið.

En hann nefnir líka Ögmund Jónasson – sem kæmi nokkuð á óvart. Ögmundur er ráðherra í ríkisstjórn á vegum VG og mun líklega starfa sem slíkur út kjörtímabilið og þess utan er hann einn meginarkitekt þeirrar leiðar sem var farin varðandi ESB-umsóknina, að sótt yrði um og þjóðin fengi síðan að ákveða.
Fréttamynd ársins?

Þessi ljósmynd birtist á vefnum Smugunni í gær. Menn eru þegar farnir að gera því skóna að þarna sé komin fréttamynd ársins.

Á myndinni má sjá Sigurð Einarsson, fyrrverandi stjórnarformann KB-banka, Ólaf Ólafsson, kenndan við Samskip, ásamt lögmönnunum Gesti Jónssyni, Ragnari H. Hall, og Herði Felix Harðarsyni.

Myndin er birt með leyfi.
Viðurkennd ósannindi

Gestur Jónsson lögmaður varð landsfrægur þegar hann barðist með kjafti og klóm fyrir Jón Ásgeir í Baugsmálinu.

Nú er hann kominn með annan skjólstæðing, ekki síður umdeildan, Sigurð Einarsson.

Og Gestur liggur ekki á liði sínu.

Hann segir að ákæran á hendur Sigurði sé „andstyggileg“ vegna þess að hún komi í veg fyrir að hann geti starfað á fjármálamarkaði.

En ætli sé mikil eftirspurn eftir starfskröftum Sigurðar þar?

Eftir hina hrikalegu markaðsmisnotkun sem var stunduð innan Kaupþings, skollaleikinn með hlutabréfamarkaðinn, árásirnar á íslensku krónuna, svikamyllurnar, innanhússlánin, ólöglegu gjaldeyrislánin?

Jæja – kannski þykja þetta allt meðmæli á fjármálamarkaðnum eins og í pottinn er búið.

En Andrés Jónsson almannatengill hefur nokkuð fyrir sér þegar hann skrifar um viðurkennd ósannindi:

„Eru „viðurkennd ósannindi“ kannski bara eðlilegur hluti af opinberri umræðu?

Nýjasta dæmið sem ég velti fyrir mér hvort flokka eigi með viðurkenndum ósannindum, eru fullyrðingar verjenda og sakborninga í hvítflibbamálum, bæði í greinargerðum til dómstóla og til fjölmiðla.

Trúir einhver því t.d. að Sigurður Einarsson hafi ekki verið viðriðinn ákvörðun um að lána allt kaupverð 5% hlutar í Kaupþingi sem seldur var olíufurstanum Al-Thani rétt fyrir hrun?

Er ekki staðreynd að Sigurður byggði upp og stýrði Kaupþingi sjálfur frá A-Ö í tæpan áratug þrátt fyrir að eiga aðeins lítinn hlut í bankanum. M.a. með því að láta valda menn kaupa í bankanum og lána þeim í staðinn í önnur verkefni (T.d. Exista). Það virðist blasa við að hann hafi farið með öll völd í Kaupþingi.

En hann segist nú „ekki haft heimild til slíkra ákvarðana“.

Er kannski allt leyfilegt til að ná fram sýknu?

Það er vissulega sjónarmið út af fyrir sig. En það væri gott að vita hvernig þetta er. Hvernig lögmenn líta á þessar yfirlýsingar.

-

Það má líka spyrja hvort það sé hollt fyrir samfélagið að mistrúverðugar yfirlýsingar, sem fram koma í greinargerðum sakborninga, verði sjálfkrafa að fyrirsögnum fjölmiðla?

Oft er enginn fyrirvari gerður í fréttunum um að fullyrðingarnar séu í mótsögn við það sem áður hefur komið fram.

Í mesta lagi kemur önnur frétt þar sem vitnað er í saksóknara. En hann verður að gæta orða sinna mun betur samkvæmt hefðinni virðist vera.

Dropinn holar steininn og við verðum að standa vörð um stofnanir sem halda uppi lögum í landinu. Nógu veikburða eru þær nú samt.

Nógu margar fyrirsagnir um annarlegan tilgang og vanhæfni geta haft áhrif.

Baugsmálið er ágætis dæmi, jafnvel þó að fleiri hliðar hafi verið á því máli.

-

Önnur hlið er svo trúverðugleiki hinna ákærðu.

Er ekki óheppilegt fyrir nafntogaða menn að halda blákalt fram hlutum sem allt viti borið fólk veit að eru rangir?

Ekki síst á sama tíma og þeir eru að reyna að sannfæra dómstóla um eigin heiðarleika og löghlýðni?

Það ætti að vera umhugsunarefni fyrir þá sjálfa, dómstóla og ekki síður okkur hin.“
Lélegur efnahagur – mikið öryggi

Hér er velmegunartafla sem hefur verið vitnað í á þessum degi, prosperity index svokallað, þar sem reynt er að gera samanburð á auði og velferð.

Ísland er í fimmtánda sæti, en það segir ekki alla söguna. Við skorum mjög lágt hvað varðar efnahag, þar erum við einungis í 67 sæti, ekki hátt hvað varðar stjórnsýslu, við erum í þokkalegum málum hvað varðar menntun og heilsu, en í fyrsta sæti þegar spurt er um öryggi.

Við getum svo skoðað þjóðirnar sem eru ofar en við. Norðurlöndin eru hæst með sitt þjóðfélagsmódel, Noregur, Svíþjóð og Danmörk, Finnland aðeins neðar.

Og af þessum fjórtán ríkjum sem eru ofar Íslandi eru átta sem eru í Evrópusambandinu.
Forsíða dagsins

Þetta er athyglisverð forsíðufrétt Viðskiptablaðsins – nú á að reyna að endurheimta fjármuni frá þeim sem settu bankana á hausinn.