arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hvítflibbabrot

Hjá ýmsum sem skrifa á netið kemur fram ótti um að eigi að taka réttarríkið úr sambandi vegna bankahrunsins – og hið sama má lesa úr fremur heimskulegri ályktun Lögmannafélagsins.

Staðreyndin er hins vegar sú að það þarf að efla ákæruvaldið þannig að það geti betur tekið á efnahagsglæpum, brotum sem gjarnan eru framin af ríku og vel tengdu fólki. Kerfið hefur verið algjörlega vanmegna gagnvart slíkum afbrotum – sem er ein ástæða þess hvernig fyrir okkur er komið – meðan það á gott með að taka á smáþjófum og eiturlyfjasölum, þeim sem mætti kalla lágstéttabrotamenn.

Þetta er meðal þess sem Eva Joly hefur verið að segja. Það er auðvelt að dæma smáþjófa, þeir stóru sleppa. Ríkisstjórnin virðist ætla að fylgja ráðum hennar að einhverju leyti. Það er líka nauðsynlegt upp á sáttina í samfélaginu; þjóð sem þarf að greiða glórulaus ævintýri fjárglæframanna dýru verði verður að geta treyst því að mál séu rannsökuð af einurð og heiðarleika.

Virðist heldur ekki vera vanþörf á, ef miðað er við þann fjölda mála sem er að berast sérstökum saksóknara og ef til dæmis er lesin bókin Íslenska efnahagsundrið eftir innanbúðarmanninn Jón F. Thoroddsen. Guðmundur Magnússon segir frá fundi um bókina í þessari grein.

Lögmenn eru upp til hópa handgengnir yfirstéttinni, þeir hafa vel upp úr því að vinna fyrir hana, sækjast fremur eftir því en að verja fólk sem til dæmis stelur kardimommudropum. Þeir hafa gengið í sömu skóla og efnafólkið, starfa gjarnan í sömu stjórnmálaflokkum, sækjast eftir lífstíl þess.

Svo er reyndar eitt í þessu hér á Íslandi. Maður skilur varla af hverju lögmenn eru að kvarta. Eða eru einhver dæmi þess eftir hrunið (svokallaða) að skuldakóngar/útrásarvíkingar/fjárglæframenn hafi verið beittir óþarflegu harðræði af yfirvöldum?

Þessi grein á Wikipediu skýrir ágætlega hvers vegna er ekki tekið harðar á hvítflibbabrotum:

„The empirical data clearly demonstrate a double standard between white-collar crimes and so-called street crimes. There are a number of reasons to explain why white-collar criminals are not more rigorously pursued. By virtue of their relative affluence, those accused as white-collar offenders are able to afford the fees of the best lawyers, and may have friends among senior ranks of the political elite (see Cronyism), the judiciary and the law enforcement agencies. These connections often not only ensure favorable treatment on an individual basis, but also enable laws to be drafted or resource allocations to be shifted to ensure that such crimes are not defined or enforced too strictly.“
Ekki fyrsta ályktun Lögmannafélagsins

Það var ekki í fyrsta sinn í gær að Lögmannafélagið ályktaði um rannsókn (svokallaðs) bankahruns.

11. desember síðastliðinn ályktaði (svokölluð) laganefnd félagsins og hafði þá mestar áhyggjur af starfi rannsóknarnefndarinnar sem starfar á vegum Alþingis.

Þá var líka sagt að mannréttindum væri stefnt í hættu.
Bíódella

Einu sinni var ég með mikla bíódellu.

Eitt árið taldist mér til að ég hefði farið 155 sinnum í bíó. Ég var semsagt í kvikmyndahúsi næstum annan hvern dag.

Samkvæmt núverandi verðlagi myndi kostnaðurinn við þetta líklega vera í kringum 150 þúsund.

Þetta hefði getað orðið mun dýrara ef ég hefði til dæmis verið svo fínn með mig að í hvert skipti hefði ég leigt bíósalinn undir sjálfan mig.

En það er eiginlega eina leiðin sem mér dettur í hug til að gera þetta áhugamál mjög dýrt – láta það til dæmis kosta 17 miljónir.

Nema ég hefði haft svo dýran smekk að ég hefði flogið til útlanda í hvert sinn sem mig langaði í bíó og horft á myndirnar þar.

Það hefði verið sannkölluð bíódella.
Svokallað hrun

Í ályktun Lögmannafélagsins sem fjallað er um í síðustu færslu er talað um „hið svokallaða bankahrun“.

Svokallaða.

Allir bankarnir lenda í höndum ríkisins á einni viku og fljótlega fylgja aðrar bankastofnanir í kjölfarið.

Svokallað.

Það eru bara spakvitrir menn sem skrifa svona.

Ætli sé hugsanlegt að í huga þeirra sé þeir sem tala um hrun án þess að segja „svokallað“ sjálfkrafa vanhæfir?
Jafnir fyrir lögunum

Það er ástæða til að rifja upp að þegar auglýst var staða sérstaks saksóknara vegna bankahrunsins sótti enginn úr hinni íslensku lögmannastétt um.

Enginn.

Það var nú allur þorstinn eftir réttlæti.

Og þá má líka rifja upp orð Evu Joly sem segir að erfitt sé að sakfella ríkt og valdamikið fólk.

Í orði kveðnu eru allir jafnir fyrir lögunum, en er það svoleiðis í rauninni?

Þá má nefna að Lárentínus Kristjánsson, formaður Lögmannafélagsins, sem skrifar undir ályktunina frá félaginu situr í skilanefnd Landsbankans og reyndar hefur hann einnig verið stjórnarmaður í fjárfestingarfélaginu Stapa.

Skilanefnd Glitnis hefur ráðið fræga spæjarastofu, Kroll, til að skoða brotlegt athæfi innan bankans, til dæmis hvort fé hefur verið sogið út úr honum með sviksamlegum hætti.

Ekki hefur orðið vart við að stjórn skilanefndar Landsbankans hafi gert neitt slíkt. Það kannski samræmist ekki hugsjónum Lárentínusar.
Hannes áfrýjar húsleit

Leikurinn er byrjaður, sá sami og í Baugsmálinu.

Héðan í frá verður reynt að gera ágreining um allt sem frá ákæruvaldinu kemur, hversu smátt sem það er.

Tilgangurinn er að draga málin á langinn, þar til almenningur verður leiður, dómarar þreyttir og sljóir – og allt þæfist og útvatnast smátt og smátt.

Vörum okkur á því.
Excel

Excel-fræðin eru eitt af því hættulegasta sem þekkist í rekstri fyrirtækja.

Maður hnikar til nokkrum tölum og fær þá niðurstöðu sem maður vill.

Í úttekt í DV stendur að Sigurjón Árnason hafi verið mikill excel-maður.

Ég ætla að segja litla sögu í þessu sambandi.

Fyrir nokkrum árum var ég leiður á lífinu og Íslandi. Ég drakk kaffi með manni sem tengdist útrásinni og nefndi við hann hvort kannski væri möguleiki fyrir mann eins og mig að fá vinnu í útlöndum.

Hann spurði hvað ég hefði fram að færa.

Ég sagði að ég væri nokkuð hagvanur víða erlendis og gæti bjargað mér á sjö tungumálum fyrir utan móðurmálið.

Uss, hnussaði í manninum, hvað ættum við að gera við svoleiðis fólk?

Og svo bætti hann við:

Ég þarf bara klára stráka sem kunna á excel!
Úr myrkrinu í ljósið

White Tiger eftir Aravind Adiga er skáldsagan sem fékk Booker verðlaunin í fyrra. Hún er nú komin út í íslenskri þýðingu, nefnist Hvítur tígur.

Vinur minn sem þekkir vel til á Indlandi skipaði mér að lesa hana, sagði að þarna kæmi fram sannleikurinn bak við glansmyndina sem segir að Indland sé á fleygiferð inn í tæknivæddan nútíma. Þetta er hörð, óvægin ádeila á indverskt samfélag.

Bókin fjallar um þær hundruðir milljóna sem njóta einskis af tækniframförunum, þá sem eru skildir eftir í „myrkrinu“ eins og höfundur bókarinnar kallar það. Þá sem lifa í kerfi þar sem landeigendur og lénsherrar ráða öllu, þar sem stéttaskiptingin er lögmál sem varla er hægt að hnika, þá sem trúa því jafnvel að þeir séu ekki fæddir til annars en að þjóna og skríða í duftinu.

Bókin er full af óþrifum, skít, óþef – mannvonsku og skeytingarleysi um þjáningar annarra.

Þetta er æsileg lesning, krassandi og kaldhæðin, og ágætt mótefni fyrir þá sem hafa rómantíska mynd af hinu dularfulla Indlandi eða þá sem trúa að það sé frábært lýðræðisríki.

Í bókinni fara kosningarnar þannig fram að landeigandinn safnar atkvæðum fátæklinganna og afhentir þau gerspilltum stjórnmálamönnum. Þeir verða sífellt gráðugari og herða tökin á landeigandanum sem á móti herðir tökin á öreigalýðnum sem er undir hann seldur.

Söguhetjan, Balram, er kannski samviskulaus þrjótur, en það er ekki hægt að hafa annað en samúð með viðleitni hans til að brjótast út úr þessum hryllingi, úr myrkrinu í ljósið.
Ekki enn þá írönsk bylting

Það væri mikil bjartsýni að halda að mótmælin í Íran muni leiða til falls klerkastjórnarinnar.

Það mun taka lengri tíma.

En maður getur vonað.

Íran er mikið menningarland, þótt einhæfar fréttir sem berast þaðan segi annað.

Þar er öflug kvikmyndagerð og bókmenntir, samfélag sem bíður þess að springa út þegar kúguninni léttir – að mörgu leyti frábrugðið því sem gerist í múslimalöndum þar sem arabíska er töluð.

Því miður eru sum þeirra eyðimörk í menningarlegum skilningi.
Illugi spyr og spyr

Minn gamli skólabróðir, vinur og nágranni, Illugi, gefur sig ekki og vill fá svar frá Björgólfi Thor um hvernig hann ætli að borga Icesave.

Svarið hlýtur að vera á leiðinni.
Milli sleggjunar og steinsins

Þetta er rétt hjá Friðriki Jónssyni, það er fráleitt að ætla að ná hér hallalausum fjárlögum á þremur árum.

Hreint glapræði. Ég hef reyndar áður sagt að líklegt sé að Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn verði hérna lengur en árin þrjú sem ætlað er.

Hins vegar er vandi okkar sá að undir eins og farið er að eyða og spenna til að örva hagkerfið myndast verðbólguþrýstingur og lánin hækka enn vegna verðtryggingar. Við höfum þannig takmarkaða möguleika á að beita aðferðum Keynes til að komast úr kreppunni.

Þetta er hin hryllilega þversögn kerfisins sem við búum við.

Sem segir okkur að krónan er ónýt sem gjaldmiðill – og það er auðvitað ekki síst vegna hennar og fáránlegrar stjórnunar peningamála að við erum í þessari stöðu, milli sleggjunnar og steinsins.
Akrópólissafnið

Grikkir eru að opna afskaplega fallegt safn við Akrópólishæð. Það hýsir muni sem hafa fundist á hæðinni og voru áður í litlu og óþægilegu safni þar uppi.

Byggin er einstaklega vel heppnuð og svæðið kringum safnið er mjög skemmtilegt.

Þá er bara beðið eftir því að Bretar skili lágmyndum og höggmyndum sem Elgin lávarður fjarlægði af Akrópólis og eru geymdar í British Museum.

Bretar, sem ennþá eru ekki búnir að komast yfir að þeir eru ekki lengur heimsveldi, neita að skila myndunum í sínum dæmalausa hroka.

Elgin tók myndirnar meðan Grikkir voru ennþá undir Tyrkjum í upphafi 19. aldar, hann var sendiherra Breta í Ottómanríkinu og taldi ráðamenn þar á að hann fengi að flytja þær til Bretlands.

Strax á þeim árum var talað um hann sem fornminjaræningja.

Danir höfðu manndóm til að skila Íslendingum handritunum 1970, 26 árum eftir stofnun íslenska lýðveldisins.

Sjáið myndband af safninu hér í frétt BBC.
Stofnanir

Birgir segir að ekki sé tími fyrir nýjar stofnanir.

En stundum getur verið ódýrara að hafa góðar stofnanir en engar.

Eða hvað ætli hafi kostað þjóðina að leggja niður Þjóðhagsstofnun?

Við vitum það auðvitað ekki, en talan gæti skipt hundruðum milljarða króna.
Innheimtubréf

Þetta er dálítið glúrið.
Þarf ekki að birta nöfn fyrirtækjanna?

Það er stundum sagt að peningar þekki ekki þjóðerni eða landamæri, og hefur aldrei verið sannara en á tíma alþjóðavæðingar.

Hér segir að útflytjendur skili ekki gjaldeyri sem þeir afla með því að selja vörur sem eru framleiddar á Íslandi eða koma úr íslensku

Það hlýtur að teljast afskaplega óþjóðhollt á þessum erfiðleikatímum. Það er stórkostlegt hagsmunamál fyrir íslensku þjóðina að gengi krónunnar styrkist.

Er nóg að höfða til velsæmiskenndar þeirra sem stunda þessa iðju, eða þarf að beita sterkari meðulum?

Nú virðist eiga að kalla forráðamenn fyrirtækjanna í huggulegt spjall yfir kaffibolla í Seðlabankanum?

Einn möguleiki er er sá að birta einfaldlega nöfn þessara fyrirtækja. Því að vissu leyti gera þau þetta í þeirri vissu að kerfið muni hylma yfir með þeim.

En á það nokkuð að vera svoleiðis?

Svo má spyrja hvort í þessum hópi séu fyrirtæki sem eru að veiða fisk úr sameiginlegum auðlindum þjóðarinnar og telja sig eiga rétt til að halda því áfram um ókomna framtíð.
Farið að ráðum Joly

Það er kvartað undan því að Eva Joly skilji ekki íslenska réttarkerfið.

Reyndar er erfitt að fatta hvað er svona óskiljanlegt.

Nema það sé nepótisminn sem hefur einkennt mannaráðningar í kerfinu og vanhæfni þess til að fást við fjársvik og hvítflibbabrot.

Nú er farið að ráðum hennar og ákæruvaldið styrkt til muna.

Dettur einhverjum í hug að þetta sé annað en til bóta?

Eða að sé vanþörf á?
Fjölmiðlar og eigendavald

Þegar Jón Kaldal skrifar um bankahrunið og rannsókn þess í Fréttablaðið hefur hann auðvitað fullt frelsi til að tjá skoðanir sínar.

En það er hins vegar óhjákvæmilegt að skrif hans séu metin í ljósi þess að aðaleigendur blaðsins eru útrásarmennirnir Jón Ásgeir Jóhannesson og Pálmi Haraldsson – sem sæta rannsókn vegna hrunsins ásamt vinum sínum og viðskiptafélögum.

Jón skrifar í blaðið í dag að allir hafi brugðist, fjölmiðlar, háskólasamfélagið, Alþingi, rithöfundar – þetta er í raun ekki langt frá þeirri kenningu sem hann setti fram stuttu eftir hrun að almenningur gæti kennt sjálfum sér um.

Því auðvitað klikkuðu menn mismikið. Það var til dæmis stigsmunur á fréttaflutningi Morgunblaðsins og Fréttablaðsins fyrir hrun. Það þarf líka að skoða sérstaklega hlut þeirra sem fluttu viðskiptafréttir, þeirra sem beinlínis störfuðu við að flytja fréttir úr þessum sérstæða heimi.

Fréttablaðið lagði mikla áherslu á slíkan fréttaflutning – og það er óhætt að segja að hann hafi ekki verið ýkja gagnrýninn.
Er ekki annað til ráða en að semja upp á nýtt?

Manni sýnist að ríkisstjórnin megi allt eins búa sig undir að Icesave samningurinn verði felldur.

Sjálfstæðismenn virðast ætla að greiða atkvæði á móti, Framsókn fer hamförum, ekki hefur frést að óánægjufólk innan VG hafi látið af andstöðu sinni.

Spurningin er þá hvort til sé einhvers konar plan B, eða hvort stjórnin ætli að láta það henda sig að springa vegna málsins.

Indriði H. Þorláksson, einn samninganefndarmannanna, sagði á fundi í gær að ef samningurinn næði ekki í gegn væri mjög ólíklegt að sest yrði aftur að samningaborði.

En ef samningurinn nær ekki í gegn er varla annað að gera en að biðja Hollendinga og Breta að semja upp á nýtt.

Það er spurning hvort þetta mætti ekki gerast með milligöngu norrænnar vinaþjóðar, Norðmanna, Svía, Dana eða Finna, sem gætu þá tekið að sér að miðla málum?

Eða mætti ekki hugsa sér það?

Kristrún Heimisdóttir sagði á þessum fundi í gær að Íslendingar gætu ekki fengið lánafyrirgreiðslu erlendis nema væri búið að semja um Icesave, þannig yrði íslenskum fyrirtækjum gert mjög erfitt að endurfjármagna sig.

Samkvæmt því er samningur um Icesave lykilatriði í að endurræsa gangverk hagkerfisins, og það verður að hafa hraðar hendur.

Hvorki fólk né fyrirtæki þola lengri bið.

Margir tala um að nauðsynlegt sé að málið fari fyrir dóm. Samning er þó nauðsynlegt að gera meðan beðið er eftir niðurstöðu dómstóls, hver og hvar sem hann væri. Dómstólaleiðin gæti líka tekið mörg ár.

Menn skyldu samt gæta þess að niðurstaða dómstóls gæti verið verri en sú sem fæst úr samningum. Það er líka erfiðara að hnekkja úrskurði dóms, um hann verður ekki endursamið, auk þess sem dómstóll myndi fyrst og fremst ákveða hvort og hversu mikið við eigum að borga, ekki greiðslufyrirkomulagið.
Daginn fyrir þjóðhátíð

Í boði Halldórs Baldurssonar:
Kemur ekki sérlega á óvart

Það er eiginlega makalaust að ritstjóri fjölmiðils í eigu Jóns Ásgeirs Jóhannessonar skuli skrifa að erlendur sérfræðingur skilji ekki íslenskt réttarkerfi.

Hvað er að skilja? Hvað er svona einstakt við það?

Eitt einkenni þess er hvað það á erfitt með að taka á fjársvikum og hvítflibbabrotum.

Hvernig fór aftur fyrir kerfinu í Baugsmálinu?

Er það Mme Joly sem veldur því að hér ríkir tortryggni?

Eða er kannski hugsanlegt að Baugsmálið hefði endað öðruvísi ef ákæruvaldið hefði á þeim tíma notið aðstoðar erlendra sérfræðinga gegn ofurvaldi peningaaflanna og fjölmiðla þeirra?

Annars þarf þetta ekki að koma á óvart. Ritstjóri Fréttablaðsins hefur alltaf staðið dyggilega með eigendunum – fjárglæframönnunum – sem eiga blaðið. Það breytist ekkert. Skemmst er að minnast leiðarans sem hann skrifaði um fólk með heykvíslar nokkrum dögum eftir hrunið.

Þá fannst ritstjóranum alveg út í hött að mótmæla einu eða neinu, enda væri þetta ekki síst almenningi að kenna.

Tímasetning leiðarans kemur heldur ekki á óvænt, nú þegar hrúgast inn til sérstaks saksóknara mál sem varða eigendur blaðsins og félaga þeirra.
Stærsta svindlið

Íris Erlingsdóttir Lee skrifar í Huffington Post og vísar meðal annars í grein í dönsku blaði þar sem stóð að það sem gerðist á Íslandi sé stærsta svindlmál í Evrópu frá lokum síðari heimsstyrjaldar.
Blackfish Capital og Kaupþing í Lúx

Það er lítill vogunarsjóður í Bretlandi sem er að kaupa Kaupþing í Lúxemborg.

Sigrún Davíðsdóttir spyr hvort og þá hvernig fyrri eigendur Kaupþings komi að kaupunum.
Bagger og KPMG

Stein Bagger hinndanski var dæmdur fyrir að hafa dregið sér 831 milljón danskr krónur, tæpa 16,5 milljarða króna. Hann bætti meðal annars við veltu við bókhaldið fyrstu ellefu mánuðina í fyrra upp á milljarð danskar, tæpa tuttugu milljarða.

Frá þessu segir í yfirliti Politiken um málið.

Og hvernig mátti þetta vera?

Jú, það var hið virta endurskoðunarfyrirtæki KPMG sem skrifaði upp á reikningana – segir í Politiken.
Sama fólkið fékk að sitja áfram

Það var mikið talað um það eftir hrun að Sigurjón Þ. Árnason væri enn að sniglast kringum Landsbankann – að það hefði meira að segja verið innréttuð skrifstofa fyrir hann í Austurstrætinu, beint á móti bankanum.

Bankastjórinn sem tók við, Elín Sigfúsdóttir, var nánasta aðstoðarkona hans, og allt gengið í kringum Sigurjón, fólk sem leit á hann sem leiðtoga lífs síns, hélt áfram störfum.

Það er nefnilega svo merkilegt með viðbrögðin eftir hrun að nánast sama fólkið sat áfram í bönkunum.

Jón F. Thoroddsen segir í bók sinni Íslenska efnahagsundrið:

„Nýju bankarnir voru hins vegar, og eru að miklu leyti enn, skipaðir sama starfsfólki og tók þátt í útrás þeirra. Það tók meira að segja þó nokkurn tíma að losna við toppana. Í staðinn fyrir að læsa skrifstofum og hindra aðgang að gögnum fengu þeir að starfa óáreitir innan bankanna svo dögum og vikum skipti. Á endanum fóru þó þeir Sigurjón Þ. Árnason, Lárus Welding og Hreiðar Már. Aðrir vinir og samstarfsmenn fengu hins vegar að vera áfram og voru því í aðstöðu til að eyða þeim gögnum sem þeir vildu. Þeir sem til þekkja fullyrða að það hafi verið gert.“

Og þess utan, þá hafði Sigurjón þó 80 milljón króna kúlulán upp úr krafsinu, á lágum vöxtum, samþykkt af gamla starfsfólkinu hans – eða svo virðist samkvæmt þessari frétt.

Og svo hefur honum með klækjum tekist að klófesta lúxus Bensinn sem hann hafði meðan hann var bankastjóri.

Hvað er eiginlega með þennan mann?
17. júní 2009

Á morgun er 17. júní.

Ég veit að margir spyrja sig hvernig í ósköpunum eigi að halda upp á hann, nú þegar mestallt traust er á bak og burt í samfélaginu.

Það langar engan að hlusta á innantómt ræðupíp.

Ef til vill fer fólk í bæinn og horfir bara hissa hvað á annað?

Því gallinn er sá að þessi dagur hefur orðið fremur innihaldsrýr með árunum. Það er ekki einu sinni hægt að segja að sé gaman á sautjánda júní.

Kannski er hægt að uppgötva daginn á nýjan leik?

Ljá honum inntak og merkingu.
Bréf með tilvitnun í Marcuse, um skuldafangelsi og heiðarlegt uppgjör

4,5 milljónir verða að 7 milljónum á 6 mánuðum

Eitt helsta vandamál íslenskra heimila sem skulda í bankakerfinu og hafa lent í vanskilum er enn algerlega óleyst. Það er hækkun lána vegna dráttarvaxta og lögfræðikostnaðar. Ég er með lán í einum ríkisbankanna sem stóð í 4,5 milljónum í ágúst s.l. Eftir hrun minnkuðu tekjur hratt og ég gat ekki greitt af láninu. Þá hlóðust dráttarvextir á lánið og einnig lögfræðikostnaður. Nú stendur það í 7 milljónum, með lögfræðikostnaði upp á 1,3 milljónir fyrir það eitt að rita 3 bréf + uppboðsbeiðni. Bréfin voru rituð af nýútskrifuðum lögfræðingi sem hefur 8 mánaða starfsreynslu. Ekki einu sinni Arnaldur Indriðason fær svona hátt kaup fyrir að skrifa texta.

Í samtali við lögfræðideild bankans kom fram að það hefðu ekki komið fram neinar fyrirskipanir frá yfirstjórn ríkisbankans um að slá almennt af kostnaði sem þessum. Ekki var einu sinni hægt að slá lögfræðikostnað niður um 300 þús – niður í 1 milljón. Allt skal greitt í topp þar til „línur koma um annað“ sagði lögfræðideildin.

Löggjöf sem Björgvin setti um þak á innheimtukostnað hefur engin áhrif því lögfræðideildirnar hafa fundið leið framhjá þeim lögum – með því að nefna kostnaðinn öðru nafni, velja aðra gjaldaliði þegar reikningar fyrir lögfræðiþjónustuna eru útprentaðir.

Til fjármálaráðherra sem les þetta blogg: Það þarf að setja lög/reglugerð gegn þessari hegðan bankanna, annars lendir a.m.k. þriðjungur þjóðarinnar í því að lán þeirra hækka um nokkrar eða margar milljónir vegna lögfræðikostnaðar og dráttarvaxta. Þetta heitir skuldafangelsi.

- - -

Eftir Marcuse

Ég rakst á þessa línu eftir Herbert Marcuse(1898-1979) um daginn og varð einhvern veginn bilt við. Datt í hug að þú vildir kannski lesa hana : “ Law and order are everywhere the law and order which protect the established hierarchy”

Er þetta ekki eitthvað sem ætti að skoða?

- - -

Krefjumst heiðarlegs uppgjörs

Fólkið sem taldi sig eiga Ísland með húð og hári, er farið að finna hitna verulega undir sér. Það þýðir einfaldlega að við erum að nálgast sum samfélagsmeinin.

Höldum hiklaust áfram og krefjumst áfram heiðarlegs uppgjörs með öllum tiltækum ráðum. Stjórnmálamenn með óhreinar hendur munu halda áfram að reyna að hindra framgang réttvísinnar, alveg eins og fyrrum viðskiptamógúlar sem og innmúraðir embættismenn og skuggabandalög þeirra.

Gefumst ekki upp því hálfnað er verk þá hafið er!

Eva Joly er ekki hér í einkaerindum, heldur til að vinna þjóðinni gagn, svo að einn ömurlegasti fjármálaskandall Evrópu, endi ekki í hreinni og klárri borgarastyrjöld og verði þjóðinni um leið að fjörtjóni.
Athyglisverður gestur hjá Heimssýn

Ég sé að Heimssýn, félag þeirra sem eru andsnúnir aðild að Evrópusambandinu, boðar til ráðstefnu með erlendum gestum.

Einn gestanna nefnist Peter Adams. Hjá Heimssýn stendur að hann sé framkvæmdastjóri Ukip í Skotlandi og eigi að baki farsælan feril í hernum.

En þegar honum er slegið upp á netinu kemur í ljós spaugileg smáfrétt úr dagblaðinu The Scotsman.

Adams mætti ásamt félögum sínum á lögreglustöð í Skotlandi í fyrra og kærði breska forsætisráðherra fyrir landráð.

Samkvæmt blaðinu eru í þessum hópi Gordon Brown, Tony Blair, John Major, Margaret Thatcher, Jim Callaghan, Ted Heath og Harold Wilson.

Eins ótrúlegt og það kann að virðast.
Íslenska efnahagsundrið, skyldulesning

Bókin Íslenska efnahagsundrið, flugeldahagfræði fyrir byrjendur er afar merkileg heimild um hrunið og aðdraganda þess.

Höfundurinn rekur þetta nokkuð langt aftur í tímann, byrjar á svikamyllunni í kringum Decode á gráa markaðnum og staldrar lengi við hina hörmulegu spillingu í kringum einkavæðingu bankanna.

Þarna eru bankarnir skoðaðir, eignarhaldsfélögin, lífeyrissjóðirnir, Fjármálaeftirlitið, Seðlabankinn, fjölmiðlarnir, sparsjóðirnir, peningamarkaðssjóðirnir, endurskoðendurnir, Stím og Gift, hinn fáránlega útblásni hlutabréfamarkaður, lítilþægir stjórnmálamenn sem voru til í að taka við góðgjörðum og og jafnvel peningum frá fjármálafurstum, litlu verðbréfafyrirtækin sem ætluðu að græða feitt, auðmenn sem náðu að stinga af með milljónir og miljarða, endalaus vina-, frænd- og klíkutengsl sem teygja sig gegnum viðskiptalífið og stjórnkerfið – og skýra kannski tregðuna við að rannsaka hrunið almennilega – draumar um útþenslu og heimsyfirráð sem virka núorðið eins og sjúkir órar.

Höfundurinn Jón F. Thoroddsen er innanbúðarmaður, fyrrverandi verðbréfamiðlari, sem gerþekkir heiminn sem hann er að lýsa, enda er bókin skrifuð frá sjónarhóli viðskiptalífsins.

Jón er heldur ekkert að fegra hlutina. Í eftirmála segir meðal annars:

„Ef til vill var aðeins meiri þörf fyrir gagnrýna hugsun í landi viðskiptasnillinga sem reyndust þegar á reyndi vera líkari sjoppueigendum og mafíósum en nokkurn tíma bankamönnum.“