arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Flokkarnir eru hylki

Ég komst ekki á fundinn í Iðnó í gærkvöldi. En konan mín fór og hún segir að hafi verið mikið af fólki, alls konar fólki, og hiti í fundargestum.

Út frá þessu fer maður að hugsa um stjórnmálaflokkanna.

Sem eru í raun bara skeljar, hylki, með sama og engu innihaldi. Snúast um foringja, foringjahollustu og foringjadýrkun.

Það eru sama og aldrei fundir í flokkunum, ekki þá nema til að klappa upp foringjana.

Fyrir tuttugu árum fór ég í kynnisferð í höfuðstöðvar þýska sósíaldemókrataflokksins í Bonn sem þá var höfuðborg Vestur-Þýskalands.

SPD var þá mesti fjöldaflokkur í Vestur-Evrópu ásamt með ítalska kommúnistaflokknum, hafði flesta virka meðlimi.

Þarna var lýst fyrir okkur hvernig stefnan var mótuð í flokknum; hvernig hún var rædd öllum þrepum hans, send upp og niður, þangað til fékkst loks formlega samþykkt á flokksþingi.

Í flokkunum hér eru málefni eru ekki rædd, heldur allt ákveðið á toppnum og það sent niður í formi tilskipana.

Kann að vera að þetta breytist? Getur áhugasamt fólk farið inn í flokkana – og jafnvel tekið þá yfir. Geta flokkarnir orðið vettvangur fyrir „venjulegt fólk“?
Man einhver eftir þessu viðtali?

Það á að hafa birst í tímaritinu Veru.

En seðlabankastjóri segir að hann botni ekkert í því sem er að gerast í bankanum.

Enda var það ekki tilgangurinn með ráðningu hans í bankann fremur en annarra pólitíkusa.
Góður biti

Hér er fróðleg ræða, frá upphafi fársins, flutt af Finni Ingólfssyni, þáverandi bankamálaráðherra, á aðalfundi Búnaðarbankans 1999.

Nokkru síðar varð Finnur seðlabankastjóri en þarnæst virkur þátttakandi í íslenska viðskiptaævintýrinu með S-hópnum.

Hann náði þeim einstæða árangri að hoppa nánast beint úr stjórnmálum yfir í að verða milljarðamæringur.
ESB og forysta Sjálfstæðisflokksins

Geir Haarde segir ekki tímabært að ræða ESB aðild.

Björn Bjarna segir að umræða um ESB og evru sé flótti frá veruleikanum.

Samkvæmt skoðanakönnun Fréttablaðsins í morgun eru sjötíu prósent kjósenda ósammála þeim. Meðal annars meirihluti kjósenda Sjálfstæðisflokksins.

Má þá bara tala um skammtímalausnir, reddingar í horn, nú þegar íslenskur efnahagur er gjörsamlega í rúst – ekki síst af völdum ríkisstjórna sem Geir og Björn hafa setið í, Geir síðan 1998, Björn síðan 1995.

Þeir töluðu alltaf um að EES samningurinn fullnægði öllum þörfum Íslands og að krónan tryggði okkur sveigjanleika til að mæta sveiflum í hagkerfinu. Nú er ljóst að svo var ekki.

Svo geta menn auðvitað farið hina leiðina, sagt okkur úr EES. Í því fælist þó einhvers konar framtíðarsýn.
Ég skil ekki

Það er tvennt í þessu sem ég skil ekki.

Komst ekki Landsbankinn í þrot – og var Icesave deilan ekki afleiðing af því en ekki orsök?

Ef Björgólfur Thor segir að það hafi einungis vantað 200 milljónir punda, um 30 milljarða íslenskra króna – ja, hvers vegna reiddi hann ekki fram þessa peninga sjálfur?

Og af hverju kemur þetta fram fyrst núna?

Annars hlýtur það að vera sjálfsögð krafa að Seðlabankinn svari þessu almennilega.

Er kenningin sú að við hefðum getað losnað við Icesave skuldbindingarnar með því að greiða aðeins brot af þeim?

Og það þrátt fyrir að Landsbankinn kæmist í þrot og gæti ekki staðið í skilum með innistæðurnar?

Flækjustigið í þessu er orðið ansi hátt. En stefna Björgólfa virðist vera að kenna stjórnvöldum um allt.

Er kominn tími á annað viðtal við Davíð?
Sögulegt bréf

Þetta sögulega bréf sendi Steingrímur Ari Arason, þáverandi meðlimur einkavæðingarnefndar, til Davíðs Oddssonar forsætisráðherra í september 2002. Það er mjög þungort – ekki síst miðað við þann varfærna embættismann sem Steingrímur Ari er. Því miður hefur hann aldrei fengist til að skýra almennilega út hvað liggur að baki bréfinu. En þetta er sögulegt plagg.
Klúðurslisti Seðlabanka

Vilhjálmur Þorsteinsson hefur tekið saman þennan lista yfir klúður Seðlabankans. Umræðan um hann er líka athyglisverð.
Flatskjáafólkið

Ég ætla að gera játningu. Ég er sekur.

Ég keypti mér sjónvarp með flatskjá í góðærinu.

Þetta var í fyrra.

Það kostaði heilar 170 þúsund krónur.

Það er nefnilega komið í ljós að þetta er allt þeim að kenna sem keyptu flatskjái.

Guðmundur Andri fjallar um þetta í pistli í Fréttablaðinu:

„ Nokkuð er nú talað um að við þurfum öll að líta í eigin barm. Sagt er að við höfum öll dáð svo mjög útrásarvíkingana að við séum jafnvel á einhvern hátt samsek – ekki síst þau okkar sem varð það á að kaupa sér flatskjássjónvarp sem ævinlega er talað um eins og einhvers konar hástig óráðsíu Íslendinga, gott ef ekki sambærilega dellunni í auðmönnunum.„
Björgólfur og Bubbi

Ég held að flestir séu sammála Bubba Morthens um að Björgólfur Guðmundsson sé ágætur maður. Hann hefur líka verið vinsæll, ekki síst af því hann býður af sér sérlega góðan þokka.

En hann á bara ekki að koma nálægt peningum.

Ekki fremur en alkóhólistinn nálægt áfengi.

Þeir ættu reyndar að þekkja þetta, bæði Bubbi og Björgólfur, jafn verseraðir og þeir eru í tólf spora kerfi AA samtakanna. Það gengur nefnilega út á að kenna ekki öðrum um ófarir sínar – sem kallast afneitun – heldur að skoða sjálfan sig.
Vandi byggingaiðnaðarins

Mér barst þetta bréfkorn um offjárfestinguna í byggingaiðnaði:

- - -

Ég sá að þú varst að skrifa um skoðunarferð þína um nýbyggingarhverfin okkar Íslendinga, þar má sjá hvað áþreifanlegast bullið sem var í gangi á öllum sviðum þjóðfélagsins í því lánadrifna „góðæri“ sem skall á okkur upp úr aldamótum.

Hér að neðan má sjá hluta skuldasöfnunar bygginga- og verktakaiðnarins síðustu ár, línuritið er fram í mars 08 sem er um það leyti sem sala stöðvaðist þannig að síðan þá hafa fyrirtækin rekið sig eingöngu á lánum. Upplýsingarnar koma af vef SÍ ef ég man rétt

Ef maður gefur sér að lánin hafi vaxið með sama hraða á árinu eins og vöxturinn var fyrstu þrjá mánuðina og bætir gengisþróun við þá má gera ráð fyrir að þessi iðnaður skuldi núna ca 240.000.000.000,- og það er fyrir utan skuldir við byrgja og kaupleigufyrirtæki. Bara vextirnir eru ca 60.000.000,- á dag 21.000.000.000,- á ári og iðnaðurinn er stopp.

Skuldir þessar eru með veði í eignunum sem allir spá að muni falla hratt í verði á næstu mánuðum og misserum, en lánin halda áfram að hækka. Þetta er eitt af þeim málum sem ekki er byrjað að taka á í kerfinu svo ég tek undir með Jóni Baldvin þegar hann segir að við séum bara við upphaf vandræðanna.
Ábyrgð

Þetta finnst mér vel athugað hjá Gunnlaugi B. Ólafssyni.

Ef þessir menn reyna ekki að bæta þann skaða sem þeir hafa unnið á íslensku samfélagi – og fyrsta stigið gæti verið að viðurkenna ábyrgð – eru þeir ekki annað en sjálfsupphafnir kennitöluflakkarar.
Tilgangslaust vetrarfrí

Síðustu vikuna hafa verið vetrarfrí í skólum.

Það er alveg öruggt að þetta frí er ekki fyrir börnin eða foreldrana.

Þetta eru eiginlega bara vandræði. Það er enginn að fara neitt á þessum tíma, flestir eru uppteknir, skólinn er í raun nýbyrjaður.

Kemur bara róti á börnin sem eru í hálfgerðu reiðileysi.

Hér heima erum við með dreng sem er orðinn geðvondur af þessu.
Að baða sig í kampavíni og kavíar

Agnes Bragadóttir skrifar athyglisverðan pistil í Morgunblaðið í morgun þar sem hún spyr ýmissa ágengra spurninga um lífeyrissjóðina og tengsl þeirra við útrásarvíkingana. Hún segir að spurninga hafi verið spurt, en ekki hafi fengist nein svör.

Það væri vissulega forvitnilegt að vita aðeins betur hvað Agnes er að fara, en niðurlag greinarinnar er svona:

„ Hvers vegna ættum við, sem eigum lífeyrissjóðina, að vera því fylgjandi að sjóðirnir okkar kaupi Kaupþing, eða 51% í þeim banka, eins og Þorgeir Eyjólfsson, forstjóri Lífeyrissjóðs verslunarmanna, lagði til að stefnt yrði að?

Hafa forsvarsmenn lífeyrissjóðanna, sem bera ábyrgð á því að ávaxta okkar pund eftir bestu getu, svo okkar sem eigum sjóðina bíði nú sem bjartast ævikvöld, sýnt í verki að þeir eigi það traust skilið að þeim verði trúað fyrir því að eiga og reka í okkar nafni stærsta banka landsins?

Ég held ekki. Til að byrja með held ég að forsvarsmenn lífeyrissjóðanna, framkvæmdastjórar og stjórnarformenn þurfi að gera

mjög nákvæma grein fyrir því hver þeirra þáttur hefur verið í fjármögnun bankanna. Hverjir þeirra hafa þegið boðsferðir á vegum banka og fjárfestingarfélaga? Hverjir þeirra hafa farið í lúxusboðsferðir, segjum safaríveiðiferðir til Afríku, exótískar veiðiferðir til Suður-Ameríku, ótrúlegar lúxusskíðaferðir, veiðiferðir hér innanlands og aðrar lúxusferðir?

Er það ekki staðreynd að ákveðnir forsvarsmenn og stjórnarmenn lífeyrissjóða hafa fengið glýju í augun við tilhugsunina um að fá, þótt aðeins væri um skamma hríð, að taka þátt í lífi einkaþotuliðsins, sem er að vísu í dag að stórum hluta fyrrverandi einkaþotulið?

Hefur það að þiggja boðsferðir, þar sem hægt er að baða sig upp úr kampavíni og úða í sig styrjuhrognum, ekki haft nein áhrif á fjárfestingarstefnu lífeyrissjóðanna?

Þessu þurfa forsvarsmenn lífeyrissjóðanna að svara áður en þeir fara fram á það að við, eigendur lífeyrissjóðanna, svo mikið sem hugleiðum að treysta þeim fyrir meiri fjárráðum en þeir þegar hafa. Ítrekað hefur verið reynt að fá þessa menn til að svara slíkum spurningum, án árangurs enn sem komið er.„
Hin hlýðna og hrokafulla þjóð

Heimspekingurinn Gunnar Hersveinn er nýbúinn að senda frá sér bókina Orðspor – gildin í samfélaginu.

Ég er ekki búinn að lesa þessa bók, en hins vegar las ég með athygli viðtal við Gunnar sem birtist í Viðskiptablaðinu í gær.

Yfirskrift viðtalsins lýsir Íslendingum held ég ansi vel.

„Hin hlýðna og hrokafulla þjóð“

Gunnar segir:

„Það er rétt að það er lítil hefð fyrir mótmælum hérna og það er eins og þjóðin byrgi allt inni. Það hafa meira að segja verið haldin námskeið í „borgaralegri óhlýðni“ til að reyna að fá fólk hérna til að láta til sín taka í samfélagsmálum. Við erum í raun mjög hlýðin þjoð og virðumst stöðugt trúa því að allt reddist á endanum, af sjálfu sér. Engu að síður hefur komið fram í könnunum að þjóðin er ekki ánægð með lýðræðið á Íslandi. Fólk er á því að hér ráði sterkir formenn stjórnmálaflokka lögum og lofum. Hér eru til dæmis aldrei þjóðaratkvæðagreiðslur og rödd þjóðarinnar heyrist alltof sjáldan. Valdið er orðið vant því að ná sínum fram þrátt fyrir almenna óánægju og skapast hefur fyrir því hefð meðal ráðamanna að bíða af sér óánægjuna og halda sínu striki. Þetta er alvarlegt mál.“

Svo má líta á þetta frá öðru sjónarhorni. Snillingurinn Einar Guðmundsson, rithöfundur í München, setti inn litla athugasemd hérna á vefinn í morgun. Hún var svona:

„Ríkisstjórnin situr sem fastast og sömuleiðis Seðlabankastjórn.

Í Suður-Ameríku er talað um Bananalýðveldi.

Hvað með Ísland sem “Hænsnalýðveldi,” nokkurn veginn sbr. orð

Steinars Sigurjónssonar í bókinni Blandað í svartan dauðann: “Íslendingar

eru hænsn!”

Eru íslendingar hænsnalýðveldi?

Varphænur heimskunnar?!“
Við erum öll sek

Björn Ingi Hrafnsson er lítið fyrir mótmæli.

Hann er reyndar líka þeirrar skoðunar að við berum öll sök á því hvernig er komið fyrir Íslandi.
Skoðanakönnun Fréttablaðsins

Þá er komin skoðanakönnun. Raunar taka einungis 55 prósent afstöðu. Segir kannski sína sögu,

Sjálfstæðisflokkurinn er með 29 prósent, Samfylkingin með 36 prósent, Vinstri grænir með 23 prósent, Framsókn með 6,6 prósent en Frjálslyndir með 4 prósent.

Einungis 41 prósent segist styðja ríkisstjórnina.

Könnunin var gerð í gær.
Úr norsku pressunni

Eyjólfur K. Emilsson heimspekingur skrifar þessa grein í Dagbladet í Noregi.
Og Led Zeppelin

Já og hér er Led Zeppelin á Íslandi 1970.

Ég var á tónleikunum, tíu ára, með vini mínum og eldri bróður hans.

Seinna sama ár, eða það minnir mig, spiluðu svo Kinks aftur á Íslandi, þá í Laugardalshöll. Þar var ég líka.

En það þóttu misheppnaðir tónleikar.

Voru þó Kinksarar nýbúnir að eiga mikinn smell – Lola.
Kinks á Íslandi 1965

Hér er fáránlega skemmtilegt myndskeið af íslenskum æskulýð (nú ömmum og öfum) þegar hljómsveitin The Kinks kom hingað 1965. Þarna má líka sjá íslensku bítlahljómsveitirnar Tempó og Bravó.

Þekkja lesendur einhver andlit í hópnum?
EES og Icesave

Fátt er leiðinlegra í stjórnmálum en spuni. Þegar er vísvitandi reynt að rugla umræðu, afvegaleiða hana eða slá ryki í augu fólks. Það er í raun eitt mikilvægasta hlutverk fjölmiðlamanna að vera á varðbergi gagnvart spuna.

Nú er sá spuni í gangi að EES samningnum sé í raun að kenna um ófarir Íslendinga, að það til dæmis sé honum að kenna að Icesave dæmið fór svona en ekki dæmalausu klúðri íslenskra bankamanna, eftirlitsstofnana og ráðamanna.

Ég fékk þetta bréf frá sérfróðum manni, lögfræðingi:

„Bæði forsætisráðherra og viðskiptaráðherra hafa vísað til EES vegna Icesave.

Fjármálaeftirlitið getur bannað stofnun útibús erlendis á EES enda gerir tilskipun ESB um málið ráð fyrir að hægt sé að koma í veg fyrir stofnun útibús á EES. Um það er fjallað í 4. mgr. 36. gr.laga um fjármálafyrirtæki nr. 161/2002.
Ímyndarvandi eða efnahagsvandi

Geir Rafnsson skrifar þessa grein í Guardian. Meginþemað er að vandræði bankanna hefði mátt sjá fyrir, að stjórnvöld hafi ekki aðhafst og að billegt sé að kenna Brown og Darling um vandræðin.

Lokaorðin hjóma svo:

„ The Icelandic financial services authority „stress tested“ all three of the Icelandic banks only a few months ago and passed them with flying colours, and, until just days before their collapse, acted more like their agents than regulators. In addition, Geir Haarde and his ministers have travelled the world trying to persuade people of the strength of the Icelandic economy and are now so profoundly embroiled in this mess it is hard to see how anyone can take Iceland seriously at any level – until this whole line-up of ministers, and their leader, have been shown the door.

Amazingly, at the time this is written not a single head has rolled. The lack of accountability in Icelandic politics is staggering.“

Það er reyndar grátbroslegt að hugsa til þess að þegar fór að syrta í álinn fyrr á þessu ári gripu Geir Haarde og Ingibjörg Sólrún til þess ráðs að fara í ímyndarherferð fyrir íslenskt efnahagslíf.

Þau litu á þetta sem ímyndarvanda en ekki efnahagsvanda.
Í dag

Það er hægt að gera tvennt í dag.

Fara á fjölskyldu- og samheldnishátíð hjá borginni, meðal annars í Húsdýragarðinum.

Ætli sé boðið upp á ókeypis pylsur?

Og svo eru mótmæli á Austurvelli klukkan fjögur.

Ekki bara gegn Davíð, heldur gegn öllu draslinu.

Ja, hvort velur maður – eða hvorugt?

Er kannski leikið í enska boltanum í dag?
Öll þessi hús

Það er ótrúlegt að aka um nýrri hverfi á höfuðborgarsvæðinu og sjá offjárfestinguna sem alls staðar blasir við.

Ekki bara í íbúðarhverfum heldur ekki síður í iðnaðar- og skrifstofuhverfum.

Alls staðar blasir við tómt húsnæði.

Hver hélt að Íslendingar, aðeins 300 þúsund talsins, þyrftu allar þessar byggingar?

Maður ekur um – og þetta er algjör ráðgáta.
Engar skoðanakannanir

Ég tek undir með Jónasi.

Af hverju er ekki verið að mæla það sem þjóðin er að hugsa?

Viðhorfin til stjórnmálaflokkanna, ríkisstjórnarinnar, Seðlabankans, eftirlitsstofnananna, auðmannanna?

Hvar eru skoðanakannanirnar?
Brother can you spare a dime?

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=CVE72Ae82Tw&feature=related]

Gamall slagari úr kreppunni, sunginn af Tom Waits. Höfundur lagsins, Jay Gorney, var rússneskur gyðingur sem upplifði í æsku hið hræðilega progrom í Byalistok árið 1906, fluttist til Bandaríkjanna með fjölskyldu sinni þar sem hann lærði fyrst lögfræði en helgaði sig svo tónlistinni. Lagið, Brother can you spare a dime?, varð eins konar þjóðsöngur kreppunnar miklu.

Á tíma ofsókna gegn kommúnistum lenti Gorney á svörtum lista, en þótti sýna mikið hugrekki og reisn. Hann andaðist 1990.

Svo er til þessi útgáfa af laginu, með George Michael. En hann er auðvitað ekki sérlega kreppulegur.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=8gAu5uQvgXQ&feature=related]
Lánið sem aldrei var veitt

Ef marka má framburð ráðamanna þá vildi enginn hjálpa Íslandi nema Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn hefði milligöngu um það.

Ekki heldur Norðmenn eða hinar Norðurlandaþjóðirnar.

Eins og staðan er nú er Ísland einangrað land með gjaldmiðil sem er álíka merkilegur og latópeningar.

Það er nokkuð um liðið síðan Alþingi samþykkti heimild til ríkisstjórnarinnar um að taka stórt lán til að efla gjaldeyrisforðann.

Þetta lán fékkst aldrei.

Væri gaman að vita sögu þess.

Við hverja var talað? Hvað þeir sögðu?

Og hvers vegna svarið var nei?
New York Post um Baug og Saks

Sjá hér, þetta er býsna hörð fréttamennska.
Mergsogin íslensk fyrirtæki

Vandamál Íslands eru skuldir.

Ein mikilvæg ástæða á bakvið skuldasöfnunina er skattalegs eðlis.

Íslensk rekstrarfélög (verslanir, framleiðslufyrirtæki og þjónusta) skulda móðurfélögum sínum, sem eru venjulega skráð í Hollandi (en keðjan endar samt í skattaparadísum það er bara ekki hægt að rekja hana lengra) gríðarlegar upphæðir. Í stað þess að reksturinn sýni hagnað, sem þarf að greiða skatta af, taka eigendurnir peningana út í gegnum afborganir af lánum. Lánagreiðslurnar fara allar út úr landi, skattlaust í vasa eigendanna.

Þetta er mjög athyglisverð athugasemd sem kom hingað á vefinn frá KTE:

„Fyrir tveimur árum var í Þýskalandi lagt blátt bann við lánveitingum móðurfélaga til dótturfélaga. Þetta hefur ekki einu sinni komist í umræðuna hér á landi þótt íslensk fyrirtæki hafi gengið hvað lengst í þessu.

Ástæðan á bakvið hátt verðlag hér á landi er ekki síst vegna þessara viðskiptahátta. Gengisfall krónunnar skapar nú tvöfalt meiri verðbólguþrýsting en það gerði fyrir 20-15 árum. Ekki aðeins hækkar innkaupsverðið við fallið heldur líka fjármagnskostnaðurinn (þ.e. greiðslur til skattaparadísa eigendanna).

Nær öll fyrirtæki á Íslandi sem hafa náð ákveðinni stærð stunda þetta – ekki bara Baugur og Jón Helgi – heldur sjávarútvegsfyrirtæki, verktakafyrirtæki o.s.frv.

Svona hafa íslensk fyrirtæki verið fjárhagslega mergsogin síðastliðin ár.“
Vald.org í Silfrinu

Eitt sinn skrifaði Jóhannes Björn bókina Falið vald sem hefur á sér goðsögulegan blæ hjá þeim sem lásu hana á sínum tíma.

Hann skrifar á vefinn vald.org þar sem hann heldur úti ótrúlega skarpri greiningu á kapítalismanum, fjármálakerfinu, olíunni og völdunum.

Jóhannes var fyrir löngu búinn að spá kreppunni sem nú ríður yfir heiminn.

Jóhannes er búsettur í Bandaríkjunum, en verður gestur í Silfri Egils á sunnudaginn.
Að prenta peninga

Jón Daníelsson hagfræðingur sagði í Kastljósi kvöldsins að nú þyrfti ríkið að prenta mikið af peningum.

En aukið peningamagn þýðir meiri verðbólga.

Og við búum við verðtryggingu lána.

Jón sagði reyndar að verðtryggin hefði kannski aldrei átt að vera til staðar.

En hún er nú samt veruleiki.

Er þetta góð hugmynd hjá Jóni?
Sterling til sölu

Sterling mun vera til sölu.

Geta þeir ekki selt sjálfum sér flugfélagið einu sinni enn?

Eða eru þeir komnir á leiðarenda með það strákarnir?
Fundur Darlings og Björgvins

Þetta eru viðburðaríkir dagar.

Eiginlega einum of.

Eftir daginn í dag er aðalspurningin hvað fór á milli Alistairs Darling og Björgvins G. Sigurðssonar viðskiptaráðherra á fundi þeirra í London byrjun september.

Þeir virðast hafa rætt um Icesave og Darling hafði áhyggjur.

En hvað sagði Björgvin við hann?
Fundur með Bjöggum

Ætli Björgólfar fallist á að hitta Björgvin?
Erlendir rannsóknarmenn, Treuhand, óveðursský

Ég er sammála Valtý ríkissaksóknara sem segir að við þurfum erlenda sérfræðinga til að rannsaka bankahrunið. Við erum einfaldlega of fámenn og of tengd til að gera þetta sjálf.

Og svo eru það bankarnir og fyrirtækin sem eru að komast í eigu ríkisins. Hvernig verður þessu öllu ráðstafað – útbýtt upp á nýtt? Hvað fær að lifa og hvað verður látið deyja? Og í höndunum á hverjum?

Í Þýskalandi settu þeir á stofn batterí sem kallaðist Treuhand eftir fall Berlínarmúrsins. Inn í þessa stofnun eða sjóð voru lögð fyrirtæki sem höfðu verið í ríkiseigu Austur-Þýskalandi. 8500 fyrirtæki með 4 milljón starfsmenn. Treuhand starfaði til 1994 og var ekki að öllu leyti vinsælt. En verkefnið var líka hrikalega erfitt.

Svo eru það eigur auðmannanna. Nú er staðan sú að innistæður fólks í bönkum hafa í raun verið frystar. Fólk sem á gjaldeyrisreikninga getur ekki tekið út af þeim. Peningamarkaðssjóðirnir eru enn lokaðir.

En það má hins vegar ekki nefna það að frysta eigur auðmanna. Að minnsta kosti ekki við hann Birgi.

Þóra Kristín spyr góðrar spurningar: „Er eignaréttur þessara auðmanna meira virði en eignaréttur óborinna kynslóða?“

Ég læt svo fylgja með þetta efnahagslega veðurkort fyrir Evrópu. Það er komið úr Financial Times, en ég rakst á það hjá Salvöru.
Actavis til sölu

Samkvæmt þessari frétt er Actavis, lyfjafyrirtæki Björgólfs Thors Björgólfssonar, komið á neyðarsölu. Björgólfur á áttatíu prósenta hlut í fyrirtækinu í gegnum fjárfestingarfélagið Novator.

Þarna er vitnað í Wall Sreet Journal sem metur verðmæti fyrirtækisins á sex milljarða evra.

Það er líka spurt hvort undraverður vöxtur Actavis síðustu ár hafi verið af svipuðum toga og útþensla íslensku bankanna.
Er landsýn í málinu?

Í kreppunni sem gekk yfir í kringum 1990 – hún var reyndar ekki mjög stór – var mjög litið til álvers á Keilisnesi til að bjarga efnahag þjóðarinnar.

Jón Sigurðsson var þá iðnaðarráðherra, vann mjög ötullega að málinu, en álverið lét standa á sér.

Fræg eru orð Jóns þegar hann var sem oftar inntur eftir álverinu:

„Það er landsýn í málinu,“ sagði hann.

Nú horfa menn mjög til álvera í Helguvík og á Keilisnesi, að þau muni rétta við hag landans.

En þá ber svo við að samdráttur er alls staðar í heiminum og mjög minnkandi eftirspurn eftir áli.

Álverð er á hraðri niðurleið og sömuleiðis gengi álfyrirtækja.

Gengið á Century Aluminium, móðurfélagi Norðuráls, hefur hrapað um næstum 70 prósent á einum mánuði en Alcoa um næstum 60 prósent.

Er líklegt að þessi fyrirtæki séu að fara að reisa verksmiðjur á Íslandi.

Er landsýn í málinu?

Árni Sigfússon virðist enn þá trúa því.
Dauði krúttanna

Það er dálítið skemmtileg umræða sem á sér stað, einkum á síðum blaðanna, um hvort krúttin svokölluðu séu „dauð“.

Krúttin eru hljómsveitir eins og til dæmis Sigurrós, Múm og fleira í þeim dúr. Þau þekkjast líka – allavega sum – af klæðaburði sínum sem minnir svolítið á Eyvind og Höllu á Hveravöllum anno 1761.

Það var Valur Gunnarsson, mikill töffari, sem spáði falli krúttanna, en meðal þeirra sem hafa risið upp þeim til varnar eru Eíríkur Örn Norðdahl og Arnar Eggert Thoroddsen.

Allt einstaklega skemmtilegir náungar.

Nú eru mörg krúttin stórfínir listamenn – það vantar ekki. En tímar breytast. Listsköpun á krepputímum hlýtur að vera nokkuð öðruvísi en í fáránlegu góðæri.

Þetta er svona eins og það sem gerðist í kringum 1975. Þá harnaði á dalnum á Vesturlöndum, ekki síst í Bretlandi sem rambað á barmi gjaldþrots. Áhrif hippanna voru ennþá sterkust, eins og mátti sjá í prog-rokkinu, sem snerist um alls konar krúsídúllur og fínerí – og þar sem áhugi á náttúruvernd og andlegum málefnum var mjög ríkjandi. Krúttin hafa reyndar alltaf minnt mig meira en lítið á proggarana.

1976 kviknaði svo ný bylgja sem feykti hippamennskunni burt.

Pönkið.
Ekki persónugera vandann

Sjá þessa færslu hjá Jóhanni Frímanni.
Íslensk hagstjórn í hnotskurn

Þetta er skemmtileg færsla hjá Hlyni Magnússyni.
Að játa mistök

Steingrímur Hermannsson kunni þá list að játa á sig mistök. Hann var eiginlega snillingur í því.

Stundum finnst fólki ágætt að heyra stjórnmálamenn viðurkenna hreinlega að þeir hafi ekki vitað betur – eða gert vitleysu.

Geir Haarde kann þetta ekki. Hann getur ekki fengið af sér að segja að stefnan sem hann hefur rekið í langan tíma leiddi til ófarnaðar.

Kemur því ekki út úr sér.

Geir vill ekki að verði kosið í vetur. En finnst þjóðinni í lagi að þeir sem bera ábygð á ástandinu sitji áfram?