arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vilhjálmur og endurreisnin

Sjálfstæðisflokkurinn hefur sett á stofn svokallaða Endurreisnarnefnd sem á að skila skýrslu fyrir landsfund flokksins í mars.

Allt gott um það. Flokkurinn hlýtur að þurfa að endurskoða stefnu sína í ljósi efnahagshrunsins.

Spurning er í hvaða átt verður stefnt – hvort til dæmis sósíaldemókratískar áherslur verði fyrirferðarmeiri en áður. Allavega býst maður ekki við sterkum einkavæðingarboðskap. Og svo er auðvitað spurning um Evrópumálin.

Það vekur nokkra athygli að það er Vilhjálmur Egilsson, framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins, sem stjórnar starfi nefndarinnar.

Samtök atvinnulífsins hafa verið sérstaklega nátengd stóru fyrirtækjasamsteypunum og eignarhaldsfélögunum sem eiga hugsanlega mestan þátt í hruninu– eins og glöggt má sjá þegar skoðað er hvernig stjórn samtakanna er skipuð.
Lögbrot?

Margeir Pétursson skákmaður fjallaði um fjármál á beittan, gagnrýninn og stundum fyndinn hátt í greinum sem hann skrifaði í Morgunblaðið fyrir allmörgum árum. Svo hvarf hann sjálfur inn í fjármálalífið.

En virðist vera einn af fáum sem kemur sæmilega óskaddaður út úr hruninu.

Margeir er í athyglisverðu viðtali í sunnudagsblaði Morgunblaðsins þar sem hann segir meðal annars:

„ Það sem blekkti menn mikið var þróun hlutabréfaverðs hér á landi. Það tókst lengi að halda hlutabréfum bankanna uppi og til þess þurftu þeir að nota sitt eigið fjármagn, sem veikti þá.“

Ég hef skilið það þannig að þarna kunni að vera um lögbrot að ræða. Þetta eru vísvitandi blekkingar. Til þessa voru notuð félög eins og Stím og Gift og líklega voru kaup bróður emírsins af Katar í Kaupþingi af sama toga.

Sjálfur hef ég líka heyrt í mönnum sem var gagngert boðið að stofna svona félög síðastliðinn vetur – semsagt að fá stórfé að láni frá banka til að kaupa hlutabréf í sama banka.

Í því skyni að hækka gengi félagsins.
Kafka og Hasek

Tveir tékkneskir rithöfundar gnæfa upp úr á fyrri helmingi tuttugustu aldar. Stórkostlegir, hvor á sinn hátt.

Annar fjarskalega innhverfur gyðingur sem skrifaði á þýsku.

Hinn drykkjusvoli, ólíkindatól og háðfugl, skrifaði á tékknesku.

Franz Kafka og Jaroslav Hasek.

Ég nefni þetta bara af því að á Laugaveginum er búið að opna öldurhús sem heitir Kafka.

Almennt myndi ég vænta þess að væri minna stuð á Kafka en til dæmis Hasek.

Meðan sá fyrrnefndi skrifaði angistarfullt bréf til föður síns, og sögu um mann sem breyttist í skordýr, var á síðarnefndi að safna fé í stjórnmálaflokk sem hann stofnaði, Flokk minniháttar framfara innan ramma lagana.

Flokkssjóðurinn var drukkinn út á vinsælli krá.
Saga Jonasar Moody

Þetta er athyglisverð grein eftir Jonas Moody, sem til skamms tíma var blaðamaður á Iceland Review. Hann hefur borgað sín gjöld á Íslandi í sex ár, segir hann, en nú þegar hann missir vinnuna getur hann ekki fengið dvalarleyfi né atvinnuleysisbætur.

Hann sótti um ríkisborgararétt til Alþingis,það eru nú fordæmi fyrir því, en því var hafnað.

- - -

Speaking from firsthand knowledge: I went down to the immigration office last week to finally get my permanent residency permit. But I was horrified when the woman behind the glass partition told me the laws had been changed and I would not be eligible for a permanent residency permit-in fact, I would not be eligible for any permit.

Despite the fact that I am in a registered relationship with an Icelandic citizen, own a house and car here and have been an active taxpayer for the last six years, I am no longer needed. Because it is best for the economy if all the superfluous people left the country, my life here is being revoked. Canceled. Return to sender. Go back to wherever you came from.

Heres the back story: For the last six years Ive been granted a work permit, which allows me to work (and pay taxes, of course) for one year at a time. However, the current permit is only good for the company that hires me, so when Iceland Review had to let go of their writing staff, I essentially lost my right to work.

But thankfully, for the last six years a chunk of my salary has been going to the state unemployment fund so I will be able to survive for a while in this rough job market long enough to find work. This is that fine safety net of socialism that everyone keeps raving about.

When I called the Directorate of Labor to register for unemployment I got a blank stare. After two days of trying to find out why no one would deal with me, I finally got an answer from Thóra Ágústsdóttir, who has the job of telling foreigners that no matter how much they have paid into the system, they are not deemed worthy of receiving anything when they are in need.

As I pour my heart out to her on the phone on how the system ought not to treat people like this, she reverts to the international mantra of bureaucrats: “Theres nothing I can do. This is our policy.”
Að hanna atburðarás

Ég held það sé alveg rétt hjá Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni að fáir stjórnmálaflokkar eru jafn gjarnir á að hanna atburðarás og Samfylkingin. Einhvern tíma þótti þetta kannski gott, en eftir gjaldþrot blairismans verður mörgum ómótt þegar þeir sjá slíkar aðfarir í pólitík.

Samfylkingin hefur haft tilhneigingu til að rugla spuna saman við alvöru stjórnmál. Flokkurinn er líka með nokkra erkiplottara í sínum röðum.

En ég held það séu mistök hjá Sigmundi Davíð að tala um rógsherferð gegn sér. Stjórnmálamaður sem talar svoleiðis sýnir veikleikamerki. Halldór Ásgrímsson ræddi oft um aðför að sér. Það varð honum aldrei til framdráttar.

Sá sem tekur við forystu í fjarskalega óvinsælum stjórnmálaflokki eins og Framsókn getur heldur ekki búist við því að það verði eitthvað teboð.
Illugi og Bjarni gegn Guðlaugi Þór

Nú hefur sama bragðinu tvívegis verið beitt á Guðlaug Þór Þórðarson.

Mótherjar hans innan flokksins gera skoðanakönnun sem síðan er komið í fjölmiðlana á hentugum tíma.

Fyrst var það könnun sem birtist á vefnum Heimi og sýndi að Bjarni Benediktsson naut meira fylgis í formannskjöri en Guðlaugur.

Og nú er það Capacent könnun, gerð fyrir Illuga Gunnarsson að því er virðist, sem sýnir að nefndur Illugi nýtur meira fylgis í fyrsta sæti Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík en Guðlaugur.

Illugi og Bjarni eru í sama pólitíska genginu. Ef Bjarni nær formannssætinu og Illugi verður foringinn í Reykjavík má segja að þeir hafi náð flokknum á sitt vald.
Mogginn

Nú er ljóst að almenningshlutafélag Vilhjálms Bjarnasonar, Boga Emilssonar og fleiri fær ekki að kaupa Morgunblaðið.

Kannski var þetta aðeins of draumórakennt.

En þegar maður horfir á hópana tvo sem eru eftir í tilboðsferlinu hlýtur maður að velta fyrir sér framtíð blaðsins.

Annar samanstendur af grjóthörðum sjálfstæðismönnum sem maður ímyndar sér trauðla að vilji kaupa blað án þess að hafa mikil áhrif á hvað er skrifað í það.

Hinn aðilinn er dularfullur ástralíumaður sem nefnist Steve Cosser. Á vefnum Amx er fjallað um tengsl hans við gamla Kaupþing.

Eins og ég hef sagt hefur að sumu leyti verið gósentíð á Mogganum meðan eignarhaldið hangir í lausu lofti. Enginn fjölmiðill hefur til dæmis verið jafn duglegur að fjalla um tengsl íslenskra fjármálamanna við dularfullar eyjar í Karíbahafi.
Bandaríkjastjórn þrýstir á svissneska banka

Ólafur Ágúst Guðmundsson sendi mér þetta bréf:

- - -

Góðan daginn

http://www.spiegel.de/international/business/0,1518,608866,00.html#ref=nlint

The End of Swiss Banking as We Knew it?

Hrói Höttur er kominn á stjá, og hann á heima í Bandaríkjunum.

Nú á að neyða Sviss til að ljóstra upp um fjárböðun ca. 50,000 bandarískra stóreignamanna í svissneskum bönkum.

En hver neyðir Sviss til að ljóstra upp um fjárböðun í hinum 180 löndum jarðar, þar á meðal Evrópubúa?

„We have a very clear distinction between tax fraud, which is a criminal offense, and tax avoidance, which is not a criminal offense.“ – Peter Wuffli

Miðað við höfðatölu samsvarar ameríska aðgerðin ca. 50 manns hérlendis.
Mannval í prófkjörum

Áhugamaður um pólitík sagði við mig í dag að þeir sem væru að bjóða sig fram til þingsetu núna væru – fyrir utan sitjandi þingmenn – að miklu leyti varaþingmenn, sveitarstjórnarmenn, aðstoðarmenn pólitíkusa – og fyrrverandi starfsmenn Landsbankans.

Hér er listinn eins og hann lítur út fyrir prófkjörið hjá Sjálfstæðisflokknum.
Okurbúllur

Framkvæmdastjóri 10-11 segir að ASÍ sé ekki treystandi fyrir verðkönnunum.

Maður getur sagt á móti að 10-11 sé ekki treystandi til að stunda verslunarrekstur.

Því þetta eru viðurstyggilegustu og óskammfeilnustu okurbúllur í víðri veröld.
Atvinnuleysið í 8,5 prósent

Atvinnuleysi eykst miklu hraðar en spáð var.

Þessar tölur eru hrikalegar. 8,5 prósenta atvinnuleysi – í landi þar sem til skamms tíma varð að flytja inn erlent vinnuafl í stórum stíl.

Meðan þetta er svona er það lúxus sem við getum ekki leyft okkur að eyða tveimur mánuðum í hefðbundið flokkspólitískt kosningakarp.
Síbylja

Sú ágæta tónlistarkona, Þorgerður Ingólfsdóttir, talaði um síbylju við afhendingu íslensku tónlistarverðlaunanna á miðvikudagskvöld.

Um þetta skrifar Arnar Eggert Thoroddsen pistil í Morgunblaðið í dag og er mikið niðri fyrir.

En misjafn er smekkur mannanna.

Tónlistargagnrýnandanum Jónasi Sen finnst Mozart leiðinlegur – í huga hans er Mozart síbylja.

Og sjálfur get ég – unnandi klassískrar tónlistar – varla hugsað mér meiri síbylju en barokkmúsík, sérstaklega löng verk eftir J.S. Bach.

Hugmynd Þorgerðar var annars sú að fólk heyrði ekki lengur í tónlist vegna hljóðmengunar. Vissulega er hún til staðar, en samt hefur tónlistarkunnátta aldrei verið meiri í landinu, ungt fólk gengur í tónlistarskóla og tónlistarlíf er með slíkum blóma að maður fyllist stolti.

Þetta er nú ekki alvarlegra en svo.
Málverk af Haraldi Hamar á Nýja-Sjálandi

Í gær fjallaði Bragi Kristjónsson í Kiljunni um Harald Hamar, son þjóðskáldsins Steingríms Thorsteinsonar, sem átti fremur dularfulla ævi, en kynntist meðal annars skáldjöfrum á borð við Ezra Pound, Wyndham Lewis og fólki úr Bloomsbury hópnum.

Ómar Runólfsson heitir maður út í bæ sem tók sig og fór að leita að Haraldi Hamar á netinu. Hann fann þetta málverk sem hangir uppi í safni í Auckland á Nýja-Sjálandi.

Myndin er eftir Raymond McIntyre og er sögð vera máluð í kringum 1923.
Einföld sannindi

Þetta er góð pæling hjá hagfræðingnum Michael Hudson. Nú þegar bólan er sprungin og hlutabréfamarkaðurinn hruninn, pappírshagkerfið fokið burt – er þá rétt að dæla peningum í gjaldþrota banka eða þarf kannski að horfa á venjulegt launafólk, kaupmátt þess, skuldir og tekjur?

„ When it comes to cleaning up the Greenspan Bubble legacy by writing down homeowner mortgage debt, the Treasury proposal offers homeowners $50 billion – just [half of one percent] of the $10 trillion Wall Street bailout to date, and less than half the amount given to AIG to pay its hedge fund speculators on their derivative gambles.

The Treasury has handed out $25 billion to each and every big bank, so just two of these banks alone got as much as the reported one-quarter of all homeowners in America suffering from Negative Equity on their homes and in need of mortgage renegotiation. Yet todays economic shrinkage cannot be reversed without a recovery in consumer demand.

The economy has lost the „virtual wealth“ in higher-priced homes and the stock market, and must rely on after-tax earnings. But I see little concern for wage earners in the Treasury plan. Without debt relief, consumer spending and business investment will not recover.
Ný yfirstétt?

Í DV í dag er upplýst að nefndarmenn í skilanefndum bankanna séu með 25 þúsund á tímann – og allt að 5 milljónir á mánuði í laun.

Það er spurning hvort hér sé í fæðingu ný yfirstétt?

Lögfræðingar sem eru fengnir til að ganga frá eftir partíið.
Meirhluti vill endurúthlutun?

Meirihluti þjóðarinnar hefur alltaf verið á móti kvótakerfinu.

Og er það enn samkvæmt skoðanakönnun MMR. Hún sýnir að mikill meirihluti vill endurúthlutun kvótans.

Það eru bara stjórnmálamennirnir sem hafa verið ófærir um að aðhafast í þessu máli í samræmi við þjóðarvilja.

Og verða það kannski áfram?
Rúblan, Einar Olgeirsson og bókaþjófurinn í Kiljunni

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um eina af helstu bókabúðum bæjarins, Bókabúð Máls & menningar við Laugaveg.

Húsið sem búðin er sögufrægt. Það var reist af sósíalistum á sínum tíma og var þess vegna uppnefnt Rúblan, þar hafa margir nafnkunnir menn starfað og þar var meira að segja mynduð ein af ríkisstjórnum Íslands.

Ragheiður Kristjánsdóttir sagnfræðingur segir frá doktorsritgerð sinni, merkilegri bók sem fjallar um þjóðernisstefnu og sósíalisma á fyrrihluta síðustu aldar. Í bókinni kemur meðal annars fram að leiðtogi sósíalista, Einar Olgeirsson, var einn helsti hugmyndasmiðurinn bak við lýðveldishátíðina 1944.

Bjarni Harðarson segir frá uppáhaldsbókum sínum, en Kolbrún og Páll fjalla um skáldsögurnar Fundið fé eftir Jens Lapidus og Bókaþjófinn eftir Markus Zuzak.

Bragi segir frá dularfullum syni Steingríms Thorsteinssonar höfuðskálds.
Pallborð með Taleb

Hér er að finna merkilegar pallborðsumræður þar sem er meðal gesta Nassim Taleb. Hann er heimsfrægur fyrir að hafa séð kreppuna fyrir.

Taleb er ekki að skafa utan af hlutunum.

Hann telur nauðsynlegt að reka þá sem komu hagkerfinu í þrot.

Að þjóðnýta bankana – í stað þess að halda áfram að dæla í þá fé.

Og umbylta námsefninu í viðskiptaháskólunum.
Stórmerkileg baráttukona gegn fjármálaspillingu

Í lítilli grein sem ég skrifaði í desember lagði ég til að norsk/franski saksóknarinn Eva Joly yrði fengin til að ráðleggja okkur um rannsókn bankahrunsins.

Joly varð fræg í Frakklandi – og eiginlega heimsfræg – þegar hún rannsakaði eitt stærsta fjármálahneyksli franskrar sögu, mál sem var kennt við olíufélagið Elf.

Annars er hún fædd og uppalin í Noregi, flutti sem ung kona til Frakklands og giftist þar.

Í kvöld var mynd í norska sjónvarpinu um Evu Joly.

Þetta er stórmerk kona. Hún ferðast um heiminn og leggur stjórnvöldum lið í baráttunni við fjármálaspillingu.

Í myndinni var hún meðal annars stödd í Malí.

Þar sagði hún við misrétti og ójöfuði yrði ekki útrýmt, en nauðsynlegt væri að reyna að loka stöðunum þar sem hinir ofurríku, þeir sam hafa lagt undir sig auð jarðarinnar, geyma fé sitt.

Joly sagði að Elf málið hefði verið geysilega erfitt verkefni, en samt hefði hún náð betri árangri en hún bjóst við. Málið hefði endað með því að þrjátíu menn fengu dóma.

En eins og hún sagði í myndinni:

„Dómskerfið er ekki hannað til að dæma forstjóra. Það er hannað til að dæma töskuþjófa.“

Fyrr í vetur póstaði einhver hér inn þessu broti úr ævisögu Evu Joly:

„ One day I paid a visit to the Norwegian police academy. We watched a practice operation. In a mocked-up stage set, the students learned how to search a drug dealer‘s flat: the had to make a surprise entrance and to rush towards the toilet door to stop the trafficker flushing away his stock of cocaine. But no test had been envisaged to catch the banker laundering money in his office. Customs inspectors have dogs to detect cocain, but they are of no use where numbered bank accounts are concerned. Such an exercise would require an entirely dfferent stage set… As the Spanish judge Baltasar Garzón joked, nobody bothers holding up a bank any more: they just buy it. When crime is at the top, everthing gets complicated“.
Stjórnlagaþingið í Fíladelfíu 1787

Þetta málverk lýsir merkum atburði í sögu mannkyns þegar sérstakt stjórnlagaþing í Fíladelfíu samþykkti stjórnarskrá Bandaríkjanna. Stjórnarskráin er algjört tímamótaplagg í sögunni. Stjórnlagaþingið í Fíladelfíu sat frá 25. maí til 17. september 1787.

Á myndinni má meðal annars greina George Washington, Benjamin Franklin, James Madison og Alexander Hamilton.

Einhvern veginn tókst þeim þetta án þess að Birgir Ármannsson eða Bjarni Benediktsson kæmu nærri.
Kreppa, bjór og snittur

Efni móttökunnar hjá Óskari Bergssyni var að ræða efnahagskreppuna.

En samt þurfti að bjóða léttvín, bjór og snittur.

Kannski til að slæmu tíðindin rynnu betur niður?
Stjórnarskráin er sáttmáli fólksins

„ Birgir Ármannsson sagði að svo virtist sem gengið væri út frá því að þjóðin kysi kjána til þings en eintóma snillinga væri kosið til stjórnlagaþings.“

Segir á vef Ríkisútvarpsins. Birgir er á móti stjórnlagaþingi. Þessi orð hans endurspegla það.

Stjórnmálamönnum hefur mistekist að gera breytingar á stjórnarskránni. Síðasta stjórnarskrárnefnd var skipuð miklu þungaviktarfólki en lagði upp laupana eftir árangurslaust starf árið 2007.

Stjórnmálamennirnir hafa reynst ófærir til verksins og spurning er líka hvort þeir eigi endilega að sjá um það.

Því stjórnarskrá hefur meðal annars þann tilgang að setja þeim mörk.

Góður íhaldsmaður, Jóhann J. Ólafsson stórkaupmaður, hefur hugsað mikið um stjórnarskrármál. Hann skrifaði til dæmis á vef fyrri stjórnarskrárnefndar:

„ Stjórnarskráin er samfélagssáttmáli landsmanna um það hvernig eigi að stjórna landinu. Hvað stjórnvöldum leyfist og alveg sérstaklega um það hvað þeim leyfist ekki.

Hún á ekki að vera sáttmáli á milli stjórnmálaflokka eða stjórnmálamanna.

Stjórnarskráin er ekki sáttmáli á milli stjórnmálamanna og þjóðarinnar.

Stjórnarskráin er sáttmáli fólksins. Stjórnmálamennirnir eru hluti af þeim sáttmála.„
Póstur frá 6. ágúst

Ég fann þetta bréf þegar ég var að hreinsa til í tölvunni áðan. 6. ágúst í sumar sendi hagfræðimenntaður vinur minn þennan póst sem mátti meðal annars lesa eftirfarandi. Ég man að mér þótti lesturinn hrikalegur. Þegar maður les þetta núna sér maður hvað stjórnvöld og ráðgjafar þeirra flutu sofandi að feigðarósi.

- - -

Mér þykir sýnt að í haust/vetur sjáum við eftirfarandi gerast:

1. Meira en helmings fækkun starfsmanna í byggingariðnaði og fasteignasölu.

2. Skarpasta samdrátt í einkaneyslu frá stríðslokum (töluvert meiri en eftir að síldin hvarf).

3. Mestu gjaldþrotahrinu Íslandssögunnar.

4. Mesta atvinnuleysi frá því í kreppunni miklu (það verður þó ekki endilega komið fram í vetur).

5. Hrun á fasteignamarkaði m.a. í atvinnuhúsnæði (við munum í fyrsta sinn í mörg ár sjá húsnæði standa autt og hálfklárað árum saman).

6. Hætt verður við fjölmörg fasteignaverkefni. Aðeins verða kláraðar 2 af stórbyggingunum við Höfðatorg. Verslunarmiðstöð og turnar Samson í miðbænum verða ekki byggð. Nýju turnarnar 101 Skugga munu standa auðir lengi eða verða breytt í leiguíbúðir. Sú uppbygging verður ekki kláruð á næstu árum. osfrv.

7. Miklu meira hrun á hlutabréfamarkaði en þegar hefur komið fram. Exista verður ekki til í núverandi mynd og Kaupþing getur auðveldlega lækkað um helming í viðbót og við vissar aðstæður gætu íslensku bankarnir hæglega orðið gjaldþrota. Líklegra er þó að áður en að því kæmi mundu erlendir bankar yfirtaka þá. Það eru t.d. líkleg örlög Kaupþings við þrot Existu.

Ekki hægt að koma í veg fyrir kreppu úr því sem komið er. Það sem ég óttast hins vegar er að aðgerðir og aðgerðaleysi stjórnvalda muni á endanum gera kreppuna meira langvarandi og jafnvel dýpri en ella í stað þess að nota tækifærið til að hugsa til langs tíma og efla stoðirnar.

Stóra hættan er að við missum ,,hæfasta fólkið” úr landi. Jafnframt munu vinnusömustu og best menntuðu útlendingarnir hverfa á brott á meðan hinir verða eftir.

Það er óhuggnanlegur en raunhæfur möguleiki að eftir fallið verði Ísland verstöð og verksmiðjubyggð í Norður Atlantshafi þar sem ungt og hæfileikaríkt fólk flytur í burtu en hinir sitja eftir í drungalegum hverfum grárra fjölbýlishúsa. Þótt niðursveiflan verði erfið er því mikilvægt að menn haldi höfði og hugsi til langs tíma.
Úr umsögn Seðlabankastjóra

Er ekki unnið í Seðlabankanum á föstudögum?

„ Með bréfi formanns viðskiptanefndar dags. 12. febrúar var frestur Seðlabankans til umsagnar lengdur til mánudags 16. febrúar. Í raun var því enginn virkur dagur falinn í frestinum, og getur það naumast hafa verið ætlun nefndarinnar.“
Eftirlaunalög afnumin

Það er merkilegt ef hægt verður að afnema eftirlaunalögin einn, tveir og þrír, án þess að flækja málin óskaplega eins og fyrri ríkisstjórn gerði.

Enginn þarf að efast um að í því máli verður farið að vilja þjóðarinnar.

En hvað segja Birgir Ármannsson og aðrir kansellímenn á þingi – er þetta nógu gott, svona upp á formlegheitin að gera?
Óbundir til kosninga

Ég hef svosem ekki farið dult með að ég telji heldur misráðið að halda kosningar í vor. Það hefði verið nær að skipa þjóðstjórn eða utanþingsstjórn – eða einhverja blöndu af þessu tvennu.

Við munum eyða miklum tíma í þarflaust pólitískt karp og vangaveltur um hverjir ætli í framboð og hvar.

Þingmenn fara hamförum í sölum Alþingis til að reyna að vekja athygli á sér fyrir prófkjör.

Þeir hafa hæst sem vita að þeir standa höllum fæti.

Endurnýjunin virðist heldur ekki ætla að verða neitt sérstök. Meginþorri þingmanna vill halda áfram. Þeir sem boða framboð sitt er mestanpart fólk sem hefur starfað innan flokkana og vill nú færast upp um svosem eina tröppu.

Ekki mikill ferskleiki þar.

Við þurfum að gera miklar kröfur til flokkanna fyrir kosningarnar.

Til dæmis að þeir geri nákvæma grein fyrir stefnumálum sínum, hvernig þeir ætli að koma þeim í framkvæmd – og þá ekki síst með hverjum þeir ætli að vinna svo stefnumálin séu raunhæf.

Ég geri ráð fyrir því að Samfylkingin og Vinstri græn lýsi því yfir að flokkarnir stefni á að vinna saman eftir kosningar.

(Í náinni framtíð væri jafnvel hægt að hugsa sér að þessir flokkar sameinuðust.)

Sjálfstæðisflokkurinn held ég að geri ekkert sérstaklega ráð fyrir því að vera í ríkisstjórn – en þá helst með Framsóknarflokknum.

Og þá beinast sjónir manna að Framsókn.

Mun hún enn einu sinni ganga „óbundin til kosninga“?

Og ráða því að loknum kosningunum svo hvaða ríkisstjórn verður mynduð á Íslandi?
Moore gerir mynd um hrunið

Michael Moore gerir mynd um fjármálahrunið sem hann kallar mesta svindl í sögu Bandaríkjanna.

Hvernig ætla menn að gera þetta hér? Maður hefur heyrt að einhverjir séu að gera myndir.

Og svo þyrfti að skrifa bækur.

Sjálfur væri ég til í að reyna að skrifa bók um þetta – ef ég hefði tíma.

En það hef ég eiginlega ekki.
Jóhanna vinsæl, ÓRG óvinsæll, Sólrún óvinsælli en Davíð óvinsælastur

Þetta eru merkilegar niðurstöður úr skoðanakönnun MMR, en þar er spurt um traust til stjórnmálamanna.

Umhugsunarefni fyrir Samfylkinguna er að Jóhanna nýtur langtum meira trausts en Ingibjörg Sólrún.

Getur verið að Samfylkingin verði að tefla Jóhönnu fram ef hún ætlar að ná árangri í kosningunum í vor?

Ólafur Ragnar Grímsson nýtur traust innan við þriðjungs þjóðarinnar.

Ég efast um að forseti hafi fyrr verið í þeirri stöðu á Íslandi.

Og aðeins tíu prósent segjast treysta Davíð Oddssyni. Það er nokkuð í samræmi við fyrri mælingar á því áliti sem hann nýtur.
Ekki undir Bretum

Það er dálítið spaugilegt þegar Daniel Hannan segir að Bretum hafi líkað vel við okkur og ekki öfundað fyrir velgengnina.

Málið er nefnilega að við höfum verið á svipaðri braut og Bretar – í raun má segja að pólitískir straumar þaðan hafi meiri áhrif hér en úr nokkurri annarri átt. Sjálfstæðisflokkurinn tekur til dæmis andúðina á ESB eftir vissum hluta breska íhaldsins og blairismi Verkamannaflokksins átti greiða leið inn í Samfylkinguna.

London var að verða okkar önnur höfuðborg.

Og við trúðum því, rétt eins og Bretar, að framtíðin lægi í ofvöxnu kerfi fjármálaþjónustu, leyfðum því að vaxa öllu öðru í samfélaginu yfir höfuð.

Svo er rétt að líta aðeins á söguna.

Íslendingar lifðu alls kyns harðræði fyrr á öldum, en ein var þó gæfa okkar:

Að hafa aldrei lent undir breska heimsveldinu.