arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Tvær þjóðargersemar

Fyrsta veður sem ég hafði af Ragnari Bjarnasyni var fjögurra laga plata með jólalögum þar sem hann og Ellý Vilhjálms sungu saman. Þetta hefur verið ein fyrsta hljómplatan sem ég eignaðist. Hún mun hafa verið gefin út 1964.

Ragnar endist ótrúlega vel. Meira en fjörutíu árum síðar eignaðist ég jólaplötu sem hann gerði með lögum eftir Gunnar Þórðarson – og eftir sjálfan sig – hún hljómar núorðið hjá mér um hver jól.

Gunnar endist líka vel. Ég var á fimmtudagskvöldið í Salnum í Kópavogi þar sem Jón Ólafsson spjallaði við Gunnar og þeir léku saman á píanó og gítar. Þetta var í anda sjónvarpsþáttanna góðu Af fingrum fram.

Þetta var fjarska skemmtileg kvöldstund. Næsti gestur Jóns verður einmitt Raggi Bjarna.

Jón Egill sem stjórnaði upptökum á þáttum Jóns sagði mér að þeir hefðu gert sextíu þætti með þessu sniði. Ég áttaði mig ekki á því að þeir hefðu verið svo margir – þeir hafa sennilega verið komnir dálítið neðarlega í bunkann. En þættirnir voru skemmtilegir og stórmerkileg heimild um íslenska tónlist.

Ekki allir hafa haft jafnmikla sögu og Gunnar og Raggi – það eru menn sem eru í mörgum bindum. Ferill Ragga Bjarna spannar 60 ár, en Gunnar Þórðarson hefur samið meira en 600 lög á ferli sem nær aftur til 1963.

Báðir þessir menn eru þjóðargersemi – og það er frábært að þeir skuli vera við svo góða heilsu.

Þegar maður kynnist Gunnari finnur maður að hann lifir í tónlist, hann er músík út í gegn. Sjálfur segist hann aldrei hafa átt neitt annað áhugamál. Hann sagði á fimmtudagskvöldið að hann hefði unnið nokkur störf þegar hann var ungur maður í Keflavík, í fiski, í blikksmiðju, í þvottahúsinu á Vellinum og hann keyrði offíséra – þá snerist allt um herinn. Pabbi hans kom suður fá Hólmavík til að vinna á Vellinum, þar voru peningarnir og uppgripin. Byggði hús og fjölskyldan kom á eftir og flutti inn í fokhelt. Svo fór tónlistin að hljóma ofan af Velli – og allt umturnaðist í Keflavík. Gunnar sagðist ekki hafa unnið við annað en tónlist síðan.

Giggin voru misjöfn. Það var keyrt um landið og spilað á stöðum þar sem voru landlegur. Þetta voru síldarár – og peningar í síldarplássunum. Það var spilað á Raufarhöfn og svo var skrölt suður á Hornafjörð.

Og Ragnar – hann er búinn að skemmta mörgum kynslóðum Íslendinga. Pabbi hans Bjarni Böðvarsson var með danshljómsveit, sonurinn spilaði fyrst á trommur áður en hann fór að syngja. Svo var hann með KK og Svavari Gests og Sumargleðinni og með sína eigin hljómsveit – lengi á Sögu. Það er oft sagt að hann kunni ekki textana, en hann bjargar sér nú samt.

Það er alltaf jafn mikill fögnuður þegar hann birtist, það hef ég upplifað mörgum sinnum, hvort sem áhorfendurnir eru ungir og gamlir. Hann hefur einfaldlega góð áhrif á fólk hann Raggi, og myndin sem Árni Sveinsson er búinn að gera um hann kemur manni í gott skap. Hún heitir Með hangandi hendi – hvað annað? – hérna eru brot úr henni:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=mdBkzkdvjFU]
Tónlistin, tónlistin!

Alice Herz-Sommer er elsta manneskja sem nú er á lífi sem var í útrýmingarbúðum nasista. Hún er 106 ára, spilar á píanó, þekkti Kafka og sat á kné Gustavs Mahler. Hún segir að tónlistin hafi bjargað lífi sínu. Þetta er einstök kona og getur kennt okkur ýmislegt um lífið – að það getur verið fagurt þótt þjáningin sé líka hluti þess. Það er mannbætandi að horfa á þetta.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=QlccsLr48Mw]

Hér má fá nánari upplýsingar um þessa einstöku konu og heimildarmynd sem þessi myndskeið eru úr.
Hraðlestin til hægri

Þau eru athyglisverð ummæli Björgvins G. Sigurðssonar sem segist vilja stofna frjalslyndan flokk á miðjunni – með fólki úr Framsókn og Sjálfstæðisflokknum.

Björgvin kemur úr Alþýðubandalaginu upprunalega. Ferðalag margra sem þar voru er orðið býsna langt – ég kallaði það einu sinni hraðlestina til hægri.

Ingibjörg Sólrún var líka í þessari lest, þótt hún væri reyndar úr Kvennalistanum, og Össur Skarphéðinsson og Árni Páll Árnason.

Einu sinni var helsta hugsjón þessa fólks að sameina vinstri menn í einn flokk. Það tókst ekki, en Samfylkingin var þó til, sem er stærsti flokkur landsins miðað við þingmannatölu auk þess sem flokkurinn er áhrifamikill í bæjarstjórnum víða um land.

Í ríkisstjórn vinnur hann með Vinstri grænum – í stjórn sem kennir sig við norræna velferð og vinstrimennsku.

En þá þykir Björgvini tímabært að fara að teygja sig til hægri – og mæla með stofnun flokka í þá áttina sem hraðlestarfólkið gæti farið í. Nú segir hann þetta vera „verkefni sinnar kynslóðar vinstra megin við miðju“.
Ekki til útflutnings

Aftonbladet sænska birtir frétt um sænska hægriöfgamanninn úr Svíþjóðardemókrötunum sem kom hingað á Norðurlandaráðsþing og endaði með því að kasta bjórglasi í barþjón á Ölstofunni. Nógu er hann ljóshærður þessi Svíi sem hrópaði að þjóninum að hann væri „helvítis útlendingur“.

Og bornar eru saman frásagnir íslenskra blaða og það sem William þessi Hahne segir þá vílar hann heldur ekki fyrir sér að segja ósatt.

Stjórnmálamenn af þessu tagi eru varla hæfir til útflutnings.
Högni Hoydal í Silfrinu

Færeyski stjórnmálamaðurinn Högni Hoydal verður gestur í Silfri Egils á sunnudaginn. Högni er formaður Þjóðveldisflokksins sem er stærsti flokkur Færeyja, hann er þingmaður og var um tíma utanríkisráðherra. Högni ræðir meðal annars um Evrópusambandið, samstarf ríkja við Norður-Atlandshaf, sjálfstæðismál í Færeyjum og auðlindamál.

Meðal annarra gesta í þættinum verður kanadískur fræðimaður, Daniel Chartier, en hann ef höfundur bókar sem nefnist The End of Iceland's Innocence. Hún er greining á því hvernig fjallað var um íslenska hrunið í erlendum fjölmiðlum.
Styttist í myndina um Gnarr

Það líður að frumsýningu heimildarmyndar Gauks Úlfarssonar um framboð Besta flokksins.

Gaukur kvikmyndaði kosningabaráttuna, fylgdi Jóni Gnarr hvert fótmál. Kannski komumst við eitthvað nær um það í myndinni hvað vakti fyrir Jóni.

Það mun vera talsverður titringur í ráðhúsinu vegna myndarinnar, það hefur verið lagt hart að Jóni og Gauki að klippa atriði úr myndinni – en Jón hefur svarað því til að hann hafi ekkert vald til þess.

Aðalgagnrýnin sem beinist að Jóni Gnarr þessa dagana er hvað hann sé óprófessjónel borgarstjóri – og stjórnmálamaður. En bjuggust menn við því að hann færi strax inn í rulluna, yrði eins og allir hinir?

Það má reyndar vel vera að þetta verði honum að falli á endanum – munurinn á því hvernig stjórnmálin eru í raun og veru og hvernig hann vill hafa þau. Því það er ljóst að Jón hefur ekki þolinmæði gagnvart öllu sem borgarstjórar eru vanir að fást við.

Jón svarar fullum hálsi í Fréttatímanum í dag þar sem þeir tala um klækjastjórnmál og plott harðsvíraðra pólitíkusa sem telja hann vera hálfvita.
Knugens kuk

Ég dvaldi dálítið í Svíþjóð á yngri árum.

Þá var þar starfandi pönkhljómsveit sem hét Knugens kuk.

Karl Gústaf kóngur – sem oft var skotspónn neyðarlegra athugasemda – er lesblindur.

Sú saga er sögð af honum að þegar hann var ungur maður í Uppsalaháskóla hafi einhverjir pörupiltar verið að stríða honum.

Prinsinn reiddist og hrópaði: „Ni får se när jeg blir knug!“

Og nú er knugens kuk sannarlega kominn í fréttirnar.
Skandínavisminn

Ég sá að Hermann Stefánsson rithöfundur benti á það á Facebook að hugmyndir um norrænt sambandsríki væru ekki nýjar af nálinni.

Það er vissulega rétt, á nítjándu öld var til hreyfing sem kölluð var pan-skandínavisminn. En maður hefði ekki getað trúað því á tíma síðasta góðæris að dustað yrði rykið af þessum hugmyndum.

Þess má geta að síðarmeir var Gunnar Gunnarsson hrifinn af þessum hugmyndum, eins og Jón Yngvi Jóhannsson bókmenntafræðingur hefur fjallað um.

Svona leit skandinavisminn út í augum myndahöfundar á nítjándu öld. Hermenn frá Svíþjóð, Danmörku og Noregi taka saman höndum – Finnar og Íslendingar eru ekki með.
Dauf mótmæli

Það er spurning hvort Jóhanna getur andað léttar.

Mótmælin í dag voru fámenn og dauf. Þau lognuðust út af síðdegis og nú eru bara fáir tunnuslagarar á Austurvelli.

Frétt Stöðvar 2 af mótmælunum fjallaði um hvort það væri ekki vont fyrir heyrnina að slá svona á tunnu.

Það gæti orðið erfitt að ná einhverjum upptakti í mótmæli eftir þetta, en maður veit auðvitað aldrei.
Íslands(ó)vinir

Eitt sinn var (ó)fríður flokkur Íslnandsóvina.

Þeir voru þar helstir Svíinn Kurt Wadmark sem gerði allt til að hrella íslenska handknattleiksmenn, Filippseyingurinn Florencio Campomanes sem unni sér ekki hvíldar við að gera Friðriki Ólafssyni lifið leitt og kanadíski grænfriðungurinn Paul Watson sem sökkti íslenskum hvalbátum.

Síðan höfum við upplifað Gordon Brown og George Bush sem kallaði burt Bandaríkjaher héðan og um tíma voru þeir óvinsælir sem spáðu hruni íslenska efnahagslífisins, þeim var líkt við sjálfan Blefken, óvin Íslands númer eitt fyrr og síðar – en við höfum eiginlega ekki átt óvini af þessu kalíberi í seinni tíð.

Fyrr en nú að birtist þessi maður.

Tony Pulis, þjálfari Stoke í fótboltanum – sem er algjörlega einbeittur í því að halda Íslendingum á bekknum og niðurlægir þá á alla lund.
Bubbi flatmagar

Baggalútur er með þetta – eins og endranær.
Jón Trausti: Krossferð Bubba

Jón Trausti Reynisson skrifar leiðara í DV um tilraunir vissra afla til að tvískipta umræðunni, pólarísera hana – ritstjórinn ungi varar við þessu:

- - -

„Bubbi Morthens hefur rétt fyrir sér. Jón Ásgeir Jóhannesson ber ekki einn ábyrgð á hruninu. Hannes Hólmsteinn Gissurarson hefur líka rétt fyrir sér. Davíð Oddsson ber ekki einn ábyrgð á hruninu. Geir H. Haarde hefur líka rétt fyrir sér. Hann ber ekki einn ábyrgð á hruninu. Meira að segja Jóhanna Sigurðardóttir hefur rétt fyrir sér. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir og Geir báru ekki ein ábyrgð á hruninu, heldur margir aðrir.

Nú dynur á okkur stöðugur áróður um sakleysi sumra og sekt annarra. Bubbi Morthens líkir Davíð Oddssyni við einn brjálaðasta herforingja sögunnar – mann sem lagði hvert heimsveldið á fætur öðru. „Hann er jafnvoldugur og Genghis Khan á sínum tíma,“ sagði Bubbi á Rás 2. Hugmyndin virðist vera að endurvekja tvískiptingu samfélagsins milli Sjálfstæðisflokks, undir forystu Davíðs, og Baugsmanna, leiddum áfram af Jóni Ásgeiri og Jóhannesi.

Það er alið á meðvirkni með hinum grunuðu. Aðferðirnar eru tvær: í fyrsta lagi er sagt að viðkomandi sé ekki endanleg orsök hrunsins. Í öðru lagi er bent á að andstæðingar viðkomandi vilji koma höggi á hann.

Við eigum ekki að taka þátt í tvískiptingunni. Þau eru öll sek um hrunið. Þeir sem leita að hinum endanlega sökudólgi hrunsins eru í raun í leit að skálkaskjóli. Ábyrgð eins útilokar ekki ábyrgð annars. Davíð Oddsson leysir Jón Ásgeir ekki undan ábyrgð og öfugt. Hrunið hefði aldrei orðið ef sökudólgarnir og orsakirnar hefðu ekki verið svona margar. Endanleg orsök – þar sem orsökin er aðeins ein – er fyrst og fremst þekkt í trúarbrögðum. Nýja Ísland má ekki falla í gryfju trúarlegrar þjóðfélagsumræðu tvíhyggjunnar, eins og það gamla.

Blind fylgispekt við eina eða aðra valdablokk er sjúkdómur sem grefur undan lýðræðinu. Hvorki Baugsmenn né Davíð Oddsson skipta raunverulega máli. Það er ekki samsæri gegn Jóni Ásgeiri og ekkert samsæri gegn Davíð. Hins vegar hefur verið viðvarandi barátta milli sérhagsmunaklíka um völd og peninga, þar sem klíkurnar taka völd og peninga frá almenningi. Svarið við því er ekki að fylkja sér að baki einhverjum leiðtoga, heldur að taka stöðu með hagsmunum fjöldans gegn klíkunum. Lausnin er lýðræði og gegnsæi; meiri völd og upplýsingar til fólksins. Það er stóra stríðið.

Þegar Bubbi talar hlusta margir. Hann gerir gagn ef hann tekur málstað fólksins frekar en að berjast fyrir valdablokkir í keppni við Hannes Hólmstein Gissurarson. Davíð er enginn Genghis Khan. Hann er gamaldags útsendari valdablokkar á ritstjórastóli og Jón Ásgeir er saksóttur maður, dulbúinn sem fjölmiðlaráðgjafi Stöðvar 2. Þeir stýra ekki samfélaginu. Þeir eru upp vaktir draugar fortíðar og skipta engu máli nema sem sögulegur lærdómur. Gleymum þeim og byrjum upp á nýtt – en gleymum aldrei lexíunni sem þeir kenndu okkur.“
Umræðuefni dagsins

Helstu fréttir dagsins og umræðuefni eru vörn svokallaðs Heimavarnarliðs fyrir mann sem var í botnlausum skuldum löngu fyrir hrun.

Heimsókn Bubba Morthens í hús Jóhannesar í Bónus í Eyjafirði.

Fésbókarfærsla Auðar Jónsdóttur þar sem hún segist sjá eftir því að hafa kosið Jón Gnarr.

Þarf kannski að lyfta þessu á aðeins hærra plan?
Sofi Oksanen og Guðbergur í Kiljunni

Tveir frábærir rithöfundar eru gestir í Kiljunni í kvöld..

Sofi Oksanen kemur frá Finnlandi. Hún hlaut bókmenntaverðlaun Norðurlandaráðs fyrir skáldsögu sína Hreinsun. Í gær var svo tilkynnt að bókin hefði fengið hin virtu Prix Femina verðlaun í Frakklandi.

Hreinsun gerist aðallega í Eistlandi og fjallar um líf undir Sovét-kommúnismanum og árin eftir að hann hrundi og fórnarlömb kúgunar, mansals og ofbeldis. Þetta er fjarskalega áhrifarík bók.

Guðbergur Bergsson kemur í þáttinn og talar um skáldsögu sína sem heitir Missir, ellina, skáldfrægðina, kreppuna og Tómas Jónsson.

Í fyrsta hluta þáttarins fjöllum við um Bókina um Bigga eftir Þröst Helgason, Doris deyr eftir Kristínu Eiríksdóttur og nýja ljóðabók Gerðar Kristnýjar sem nefnist Blóðhófnir.
Viðsnúningur

Þegar búsáhaldabyltingin var gerð talaði einn helsti foringi Sjálfstæðismanna um skríl sem hefði ráðist á Alþingishúsið. Og margt hefur verið sagt um að það hafi verið VG sem skipulagði mótmælin.

Nú hefur þetta alveg snúist við. Margir vinstri menn eru afskaplega taugaveiklaðir vegna mótmæla sem hafa blossað upp í haust – þeir hafa allt á hornum sér, tala um tunnulýð og fólk sem komi á jeppum í mótmælaaðgerðir og því er haldið fram að gamlir forystumenn úr Sjálfstæðisflokknum séu að ýta undir mótmælin.

Í huga þeirra eru búsáhaldamótmælin góð en tunnumótmælin vond.

Svona hefur þetta snúist við.
Frambjóðendur teboðsins

Bandaríski sjónvarpsmaðurinn Keith Olbermann skoðar nokkra teboðsframbjóðendur í Bandaríkjunum og skoðanir þeirra.

Smellið hér til að horfa.
Sökudólgar?

Í Bandaríkjunum og Bretlandi dældi ríkið milljörðum á milljarða ofan í fallít bankakerfi. Enginn virðist þurfa að taka ábyrgð á því, en meðal almennings kraumar óánægjan.

Alþýða manna þarf að súpa seyðið af þessu – en bankamenn eru aftur farnir að borga sér háa bónusa. Kerfið er aftur stillt á græðgi – og Wall Street og City hegða sér eins og enginn er morgundagurinn. Þar er business as usual.

Og þá kemur prófessor frá Ameríku og segir að Íslendingar eigi ekki að leita að sökudólgum varðandi hrunið hér.

Það er ekki þar með sagt að við Íslendingar eigum að spóla okkur ofan í hjólför fortíðarinnar – en fyrirmyndin frá hinum engilsaxneska heimi er ekki góð.
Launafólkið borgar

Adolf Guðmundsson formaður LÍÚ segir að útgerðin borgi til ríkissins í formi skatta. Það er eins og honum finnist það vera tíðindi.

En það gerum við flest í þessu samfélagi. Tekjuskattar eru mjög háir, útsvar er víða eins hátt og það má vera, og ennfremur greiðir launafólk drjúgan hluta af tekjum sínum í lífeyrissjóði. Þegar skattar eru annars vegar virðist þykja sjálfsagt að ganga harðast að launafólki.

Og það fær yfirleitt ekki ekki neitt afskrifað ef það skuldar.
Fordæmalaus Halldór

Á Pressunni er talað um að Jóhanna Sigurðardóttir hnýti í Halldór Ásgrímsson með fordæmalausum hætti.

En Halldór var að vissu leyti án fordæma – lítill hópur manna í kringum hann náði að verða ofsaríkur, meðal annars fyrir hans tilstilli.

Yfirleitt er það ekki talið í verkahring stjórnmálamanna að búa svo um hnútana.
Þjóðstjórn

Traustið á stjórnmálunum og Alþingi er í algjöru lágmarki. Það verður vart séð að þetta lagist í bráð.

Getur þá verið að vit sé í hugmynd Bjarna Benediktssonar um að setja hér á laggirnar tímabundna þjóðstjórn þar sem flokkarnir yrðu að gjöra svo vel að vinna saman?

Er það tilraunarinnar virði – svo hugsanlega megi endurreisa hér traust og samstöðu?
Funduðu með ÓRG

Margrét Tryggvadóttir var í viðtali hjá mér í Silfrinu um daginn um hugmyndir Hreyfingarinnar um neyðarstjórn. Þetta eru býsna umdeildar tillögur, en þær fela meðal annars í sér að forsetinn grípi inn í stjórnmálin hér með áður óþekktum hætti.

Það kom fram í viðtalinu að þingmenn Hreyfingarinnar hefðu fundað með Ólafi Ragnari Grímssyni um þetta mál.

Þyrfti ekki að athuga hvað forsetanum finnst?
Hudson: Skuldir sem er ekki hægt að borga

Gunnar Tómasson sendi fyrirspurn til Michaels Hudson hagfræðings – sem svaraði með þessum hætti:

- - -

Ólafur Ágúst 1.11 2010 21:36:

Where is Michael Hudson now when we need him the most?

Ég sendi spurninguna til Michaels með þýðingu á umsögn Lilju, og bætti við:

If you are free to send me a brief comment on the subject matter, I will post it for you in the comments section of Egill‘s blog.

Hér er Michael:

Well, Gunnar, what can I say except that

Icelands debts are beyond the ability of its homeowners, families and businesses – and the government itself – to pay without bankrupting the economy and shrinking it so much that most young people entering the job market will have to emigrate in order to find work.

Trying to pay Icelands debts will require such high wages and costs of doing business that Iceland will be left unable to earn its way in the world. Many pension funds have indeed invested, and it is hard to admit that one has taken a self-defeating path. But it is better to stop before going even further than to pursue this path and make matters even worse.

Only tangible capital investment and a low cost of doing business can enable Icelanders to survive in a fair economy. Most of the foreign debts are not legally owed, and most of the domestic debts are to the banks and families (and foreign companies) that should not be paid.

The solution must be to restructure financially – and also fiscally, by putting in place a tax system that will not promote future debt bubbles, or permit foreign companies (or wealthy Icelanders operating out of offshore accounts) to avoid paying taxes.

Michael
Orkubloggið: Hagkvæmur sæstrengur

Orkubloggarinn, Ketill Sigurjónsson, ritar pistil um raforkusölu með sæstreng til Evrópu. Niðurlagsorðin eru svohljóðandi:

- - -

„Það er hárrétt sem Heiðar Már segir í umræddu viðtali, að svona strengur myndi gjörbreyta samningsstöðu Landsvirkjunar gagnvart stóriðjunni. Álbræðslurnar hér á landi eru í áratugi búnar að mergsjúga til sín allan þann arð sem myndast í raforkuvinnslu á Íslandi. Stóriðjan hefur tvímælalaust borð fyrir báru til að greiða umtalsvert hærra raforkuverð en það sem hún hefur komist upp með til þessa.

En það getur orðið vandasamt að ná fram hækkunum hér á raforkuverði til stóriðjunnar – nema að búa til nýja eftirspurn og virkari samkeppni um orkuna. Það gæti gerst með svona 10-20 gagnaverum (sic) og/eða með því að leggja sæstreng til Evrópu (eða Kanada).

Að þessu þarf að vinna af krafti. Þetta gæti orðið eitt mesta hagsmunamál þjóðarinnar og skapað mikinn arð af raforkuframleiðslunni. Þarna dugir þó ekki óðagot. „Svarthöfði“ verður að passa sig á að halda bjartsýninni í hófi. En sé það rétt að 3 milljarðar evra séu tiltækir núna, verður reyndar varla erfitt að útvega fjármagn í þetta þegar þar að kemur. Þannig að kannski er barasta fyllsta tilefni til bjartsýni.“
Lilja: Lánalenging ekki góð

Lilja Mósesdóttir skrifar á Facebook síðu sína:

„Sjálfstæðisflokkurinn ætlar að „leysa“ skuldavandann með lánalengingu. Að mati Stiglitz er besta lausnin að lækka höfuðstól lána og versta lausnin er lánalenging!! Lenging lána veltir foresendubrestinum yfir á lántakendur sem þurfa að greiða hærri vexti fyrir lánalenginguna. Aukinn vaxtakostnaður étur upp eignarhluta fólks í fasteignum sínum.„
Tillögur

Eftir þrjá daga er liðinn mánuður frá mótmælunum á Austurvelli.

Þá ruku stjórnmálamenn upp til handa og fóta og ætluðu að koma til móts við kröfur þeirra sem stóðu á Austurvelli.

Jóhanna setti mikið samráðsferli í gang, það voru haldnir margir fundir. En síðan hefur ekkert heyrst, nema að niðurstaðan virðist helst vera sú að flatar afskriftir séu ófær leið. Innan stjórnarliðsins voru ýmsir sem reiddust henni fyrir að ljá yfirleitt máls á þessu.

Á fimmtudaginn er aftur boðað til mótmæla. Við vitum ekki hvað þau verða fjölmenn. Þennan dag kemur þing aftur saman eftir kjördæmaviku og Norðurlandaráð.

Kannski er von á tillögum frá ríkisstjórninni af þessu tilefni?

Ef ekki verða menn bara að rýna í hugmyndir Sjálfstæðismanna um atvinnusköpun – þar er talað um 22 þúsund ný störf á næstu þremur árum, álverum í Helguvík og á Bakka, auknum þorskkvóta og að fé úr lífeyrissjóðum verði notað í fjárfestingar. Og svo hugmyndir um að lengja í húsnæðislánum.

Það er allavega umræðunnar virði.
Pompei

Robert Harris er einn áhugaverðasti spennubókahöfundur samtímans – og hann hefur líka teygt sig út fyrir svið spennusagnanna. Síðustu árin hefur hann fært sig inn í hinn heillandi heim Rómverjasögunnar.

Harris sló í gegn þegar hann skrifaði bókina Fatherland, hún gerðist í Þýskalandi nasismans árið 1965 – höfundurinn gaf sér þá forsendu að Hitler hefði unnið stríðið og morðin á gyðingum hefðu verið þöguð í hel.

Hann skrifaði bók sem hét Enigma og fjallaði um fræga dulmálsvél Þjóðverja í stríðinu, Arkangelsk fjallaði um endurkomu Stalíns í Rússlandi, Ghost er bók sem byggir að nokkru leyti á Tony Blair, og svo hefur Harris skrifað tvær sögulegar skáldsögur sem fjalla um rómverska stjórnmálamanninn Cicero, þær heita Imperium og Lustrum og sú þriðja mun vera á leiðinni.

Harris er góður sögumaður, en það er ekki síst sögusviðið sem gæðir bækur hans lífi.

Ein skemmtilegasta bókin eftir hann heitir svo Pompei og lýsir lífinu við Napólíflóa dagana áður en Vesúvíus gaus árið 79 e. Kr. Þetta er æsispennandi bók og vel undirbyggð með rannsóknum, Harris blandar saman skálduðum persónum og sögulegum; hetja bókarinnar er verkfræðingurinn Attillus sem starfar hjá vatnsveitunni en þarna er líka hinn heillandi Plíníus eldri, vísindamaður og flotaforingi. Í bakgrunni nötrar risinn ógurlegi, eldfjallið. Lýsingarnar á eldgosinu mikla og hamförunum sem lögðu Pompei í eyði eru magnaðar.

Pompei er nú að koma út á íslensku hjá bókafélaginu Uglu. Það er óhætt að mæla með henni bæði fyrir sakir skemmtunar og fróðleiks.

Þess má svo geta að Robert Harris – sem er gamall stjórnmálablaðamaður – skrifaði um íslenska hrunið í fyrra í Sunday Times. Þann pistil má lesa hérna.
Norrænt sambandsríki – eða samkvæmisleikur?

Það er rætt í fjölmiðlum um hugmyndir sænska sagnfræðingsins Gunnars Wetterberg um norrænt sambandsríki.

Þetta eru skemmtilegar pælingar.

Samkvæmt fréttum telur Wetterberg að þetta sambandsríki eigi að vera innan ESB, og þannig gæti það verið eitt sterkasta aflið innan ESB, með sameiginlegt hagkerfi og utanríkisstefnu.

Líklega fá þessar pælingar nokkuð góð viðbrögð hér á landi – Íslendingar eru óvissir um stöðu sína í heiminum. Tilhugsunin um að komast í skjól hjá Norðurlöndunum er að vissu leyti góð.

Hugmyndir Wetterbergs fá líka góðar viðtökur samkvæmt skoðanakönnun sem hann hefur látið gera meðal íbúa Norðurlandanna.

En hinn pólitíski veruleiki er allur annar. Það er hætt við að meðal ráðamanna á Norðurlöndunum verði ekki litið á þessar hugmyndir sem annað en samkvæmisleik.
Elton og Leon Russell

Þetta er skemmtilegt samstarf: Leon Russell og Elton John. Báðir píanóleikarar, söngvarar og lagahöfundar. Þótt Leon sé afskaplega hvíthærður og -skeggjaður er hann ekki nema fimm árum eldri en Elton. Leon átti sinn mesta frægðartíma í kringum 1970 þegar hann átti hittara eins og A Song for You, Superstar og Tight Wire, spilaði með meðlimum Stones og Bítlanna, en Elton er tónlistarséní frá ungum aldri, var byrjaður að spila á píanó þegar hann var lítill strákur og á einkar glæsilegan feril.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=yLtQJ51wKEk]
Skaðlegt áfengi

David Nutt, brottrekinn ráðgjafi bresku ríkisstjórnarinnar í fíkniefnamálum, segir að áfengi sé hættulegra en heróín. Hann hvetur til þess að fari fram endurmat á skaðsemi fíkniefna sem taki mið af raunveruleikanum eins og hann blasir við.

Nutt var rekinn í fyrra þegar hann hélt því fram að kannabis og alsæla væru ekki skaðleg í samanburði við önnur fíkniefni.
Hræddir hagfræðingar

Samkvæmt Má Guðmundssyni seðlabankastjóra þorðu seðlabankamenn ekki að segja frá dökkum spám sínum um efnahagshorfur. Hverjir skömmuðu hagfræðinga Seðlabankans? Við hverja voru þeir hræddir? Og er eitthvað gagn í svona huglitlum sérfræðingum – sem hafa meiri áhuga á að makka rétt en að segja sannleikann?

Þetta er úr fréttum Stöðvar 2 28. október.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=PDkWLHUMz6I]