arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Jesúbarnið

Ég velti því fyrir mér hvort illur andi sé á ferð hér í húsinu.

Fyrir nokkrum árum keypti ég jötu í Kraká í Póllandi; það er svona lítið Betlehemshús með Jesúbarninu, Maríu, Jósef, fjárhirðum, englum og sauðfé.

Þegar ég tók jötuna fram úr geymslu í morgun sá ég að bæði höfuðið og fæturnir höfðu brotnað af Jesúbarninu.

Annars var allt heilt.

Ég kann enga skýringu á þessu.

Nú í kvöld fór ég í Kringluna. Þar mundi ég eftir að hafa séð pólskar nunnur selja rammkaþólskt jóladót. Ég taldi víst að þær ættu Jesúbarn handa mér.

Sem var líka raunin.

Jesúbarnið sem ég fékk hjá nunnnum er reyndar hlutfallslega alltof stórt fyrir jötuna, en það sómir sér samt ágætlega – kirfilega fest eða það vona ég með UHU-lími.

(Tek fram að það er ekki jatan mín sem er á myndinni.)
Sannleikurinn og lífið?

Hví er það í umræðum síðustu daga um kristni í skólum að maður heyrir fólk aðeins verja kristnina á þeim forsendum að hún sé góð til síns brúks – að kristið siðferði hafi dugað okkur vel?

En sama og enginn heldur því fram að við eigum að halda kristninni á lofti vegna þess að hún sé sannleikurinn.

Er það kannski vegna þess að kirkjan sjálf trúir því ekki lengur?

Þetta snýst orðið meira um almennt velsæmi en bókstaf trúarinnar. Sem er kannski ágætt.

En óneitanlega nokkurt undanhald.
Landsvirkjun Power

Hvað má lesa út úr orkuútrásinni undir merkjum nýs dótturfélags Landsvirkjunar – Landsvirkjun Power?

Væntanlega að engin prinsíppafstaða um þessi mál er til innan Sjálfstæðisflokksins?

Enda segir í sáttmála ríkisstjórnarinnar að orkufyrirtæki skuli fara í útrás í samstarfi við einkafyrirtæki.

Sexmenningarnir í borgarstjórninni eru hins vegar á allt annarri línu og fleiri áhrifamenn í Sjálfstæðisflokknum. Og Morgunblaðið – sem reyndar talaði allt öðruvísi í fyrra.

Hefur þetta þá öðru fremur snúist um pólitískan hráskinnaleik? Eða er kannski kominn tími til að sjálfstæðismenn geri út um þennan djúpstæða málefnaágreining í eigin röðum?
Ímynduð og raunveruleg ógn

Hryðjuverk eru ekki vandamál á Íslandi. Það er engin erlend þjóð sem ógnar okkur. Það er alveg sama hvað verður fabúlerað í hættumatsnefnd – það verður aldrei hægt að komast að annarri niðurstöðu en þessari.

Á sama tíma stendur til að stofna 240 manna varalið lögreglu sem hefði yfir að ráða hjálmum, skjöldum og fjórum sérstökum öryggisbílum. Er þetta til annars en að svala löngun manna sem þrá að fara í lögguleik – svona eins og þegar þeir fengu að elta greyin úr Saving Iceland um borg og bý?

1200 milljónum er veitt af fjárlögum til varnarmála, aðallega vegna nýrrar varnarmálastofnunar (sem dómsmálaráðherra segir í nýrri skýrslu að sé stílbrot).

Furðu stór hluti löggæslunnar á Íslandi er reyndar stilltur inn á paranoju vegna hryðjuverka; ástæðan er alþjóðasamningar sem við höfum undirgengist og segja að í þessu efni verðum við að gera eins og aðrar þjóðir.

Þar sem aðstæður eru allt aðrar.

Fíkniefni eru skelfilegt vandamál á Íslandi. Við horfum á eftir stórum hópum ungmenna verða eiturlyfjum að bráð. Fíkniefni setja æ meira mark á lífið í borginni Reykjavík

Væri ekki nær að fást við raunverulega ógn en ógn sem er svo fjarlæg að það þarf heila nefnd til að reyna að finna hana – líklega með flísatöng og stækkunargler að vopni?

Dómsmálaráðherrann getur reynt að kalla þetta vanþekkingu á varnarmálum. En nei – þetta er það sem er kallað common sense.

Annars benti einhver á að það vantaði Magnús Skarphéðinsson í hættumatsnefndina – til að meta hættuna á innrás frá Mars.

Eða er það ekki líka á verksviði hennar?

PS. Hvergi í heiminum eru samankomnir fleiri sérfræðingar í varnarmálum en í Pentagon. Það hefur gefist mjög vel síðustu áratugi eins og stríð í Vietnam, Afganistan og Írak sýna.
Borgardauði

Torfusamtökin óttast að mannlíf í Miðbænum deyji ef rifin verða gömul hús.

En er eitthvað dauðara en Hverfisgatan með sína gömlu kofa?
Nístandi einmanalegt

Nú er farið að birta í fjölmiðlum hér auglýsingar frá fyrirtæki sem mun vera íslenskt og gerir út á spilafíkn á netinu.

Ekki get ég hugsað mér daprari iðju en að sitja og spila frá sér peningana í tölvu.

Eða einmanalegri.
Varnarmálin

Stundum tekst manni ekki alveg að koma því frá sér sem maður vill segja. Í Silfrinu áðan var ég bögglast við að segja að varnarmál væru leiðinleg, fókin, núanseruð. Eða hvað?

Það sem ég vildi í raun segja er að umræða um varnar- og öryggismál fer oft fram á tæknimáli milli fólks sem álitur sig svo sérfrótt um málin að enginn annar hafi í raun rétt til að tjá sig.

Þannig er reynt að sveipa þennan málaflokk dularhjúp torskiljanlegra fræða. Þegar sannleikurinn er sá að þeir sem um varnarmál fjalla eru oft og einatt að maka krókinn, gæta hagsmuna sem þeir hafa sjálfir af aukinni her-, lögreglu og öryggisvæðingu. Svo eru aðrir sem fá þessi mál svo gjörsamlega á peruna að þeim er fyrirmunað að greina aukatriði frá aðalatriðum, sjá skóginn fyrir trjánum.

Ég læt fljóta með þá skoðun sem ég held að verði brátt ofan á að Íslandi hafi ekki staðið nein einasta hernaðarógn af Sovétríkjunum í kalda stríðinu. Hins vegar má vel réttlæta veru Bandaríkjahers hér með því að þetta hafi verið framlag okkar til sameiginlegra varna lýðræðisríkja. Kannski var það ekki annað en skylda okkar?
Forn tófubein

Við ættum að bera virðingu fyrir því merka dýri tófunni. Nú hafa fundist 3500 ára gömul tófubein á Ströndum. Þegar landnámsmenn koma hingað í kringum 870 er þetta eina spendýrið á Íslandi. Svo er náttúran fátækleg hér. Mýs berast hingað með mönnum á landnámsöld, rotta verður ekki vart hér fyrr en á nítjándu og tuttugustu öld.

Hér var enginn nema rebbi, fuglinn fljúgandi og fiskur í vötnum.

Hreindýr voru flutt hingað á átjándu öld, minkurinn breiddist út eftir misheppnaða tilraun til loðdýraeldis árið 1931 og seint á síðustu öld fór að vera eitthvað um villtar kanínur á stöku stað.

Þá er það upptalið fyrir utan húsdýrin: sauðfé, kýr, hesta, hunda, ketti, svín og svolítið af geitum.

Refurinn hefur líklega komið hingað með ísaldarjöklinum en einnig er talið að þeir gætu hafi borist hingað með rekís frá Grænlandi. Hann hefur verið þjóðinni hugleikinn í gegnum aldirnar eins og sjá má á því hvað hann á mörg og mögnuð heiti: tófa, skolli, melrakki, lágfóta, refur.
Ráðherra dóms, innanríkis og varna

Að nafninu til er Björn Bjarnason dómsmálaráðherra.

Hann er þó býsna langt úti á verksviði þess sem í mörgum öðrum löndum nefnist innanríkisráðherra.

Nema hann ætli sér að verða varnarmálaráðherra?

Mun Samfylkingin virkilega láta það yfir sig ganga?
Með morgunkaffinu

Morgunblaðið getur á stundum verið endalaus uppspretta hugsvölunar – sem Fréttablaðið er til dæmis sjaldnast. Næstum á hverjum degi er eitthvað sem yljar manni í Mogganum. Í dag er það hið stóra bál sem logar á ritstjórninni vegna ríkisstjórnarinnar. Stjórnmálaskríbentum blaðsins er vægast sagt í nöp við stjórnina – og þá ekki síst Ingibjörgu Sólrúnu. Hún og hennar fólk framkalla ofnæmisviðbrögð í hverjum Staksteinapistlinum eftir öðrum – í dag er það vegna einhverra orða sem ráðuneytisfólk lét falla um framboðið til Öryggisráðsins.

Mestur fengur er þó að leiðaranum í dag. Þar er staðhæft að ríkisstjórnin sé ótrúlega slöpp og sérstaklega sé ekkert varið í ráðherra Samfylkingarinnar. Ekki bæti úr skák að innan Samfylkingarinnar megi finna „vaxandi hroka gagnvart Sjálfstæðisflokknum“.

Niðurstaða leiðarans er sú að tvennt þurfi að gerast: Vinstri grænir þurfi að slíta meirihlutanum sem situr í Reykjavík og ganga til liðs við Sjálfstæðisflokkinn í borgarstjórn.

Og í framhaldi af því eigi að mynda nýja ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Vinstri grænna.

Telur Morgunblaðið að þessi hugmynd eigi fylgi bæði meðal áhrifamanna í Sjálfstæðisflokki og VG.
Fiskiðjan

Sumarið 1974 vann ég í Fiskiðjunni í Vestmannaeyjum sem einhverjir þokkapiltar reyndu að kveikja í síðustu nótt. Þetta var árið eftir gos. Ég er ennþá montinn yfir því hvað ég var duglegur að vakna á morgnana. Maður þurfti að mæta klukkan sjö. Fór í vinnunna á pallbíl Stebba Ungverja sem bjó á næsta bæ við Suðurgarð þar sem ég dvaldi. Foreldrum mínum hefði aldrei komið til hugar að senda mig í verbúð. Í staðinn bjó ég þarna syðst á eyjunni hjá miklum sæmdarhjónum, Óla Þórðar og Svölu Johnsen. Ég var ekki farinn að drekka. Mínar skemmtanir voru bíóið, langir göngutúrar um eyjuna og bækur um sjómannslíf sem voru til í Suðurgarði.

Ástæðan fyrir því að mér gekk svona að vakna á morgnana var hvað ég bar mikla virðingu fyrir Óla. Undireins og ég heyrði að hann var farinn að bjástra í eldhúsinu spratt ég á fætur. Allt til að ganga í augun á karlinum.

Í verbúðinni ríktu skrautlegir karakterar. Ég hlustaði á þá ræða fyrir helgarnar hvað þeir ætluðu að kaupa mikið af áfengi. Það var í tísku að drekka Christian Brothers hvítvín til að byrja með, svo tók við vodkadrykkja. Enginn bjór í þá daga. Þarna voru alvöru farandverkamenn; verbúðir landsins voru þeirra heimili. Bubbi var mjög áberandi – sagði miklar slagsmálasögur af sjálfum sér og öðrum. Við flökunarvélarnar þar sem ég starfaði voru lögboðnar langar pásur þannig að maður hafði tíma til að njóta sagnalistarinnar.

Bubbi spjaraði sig, en ég er hræddur um að sumir aðrir vinir mínir þetta sumar hafi farið í hundana. Ég velti því stundum fyrir mér hvað hafi orðið um Reyni eða Erling – það voru tveir helstu kapparnir.

Sögufrægur maður, Stebbi Run, var yfirverkstjóri í Fiskiðjunni. Hann var alvöru hörkutól, hafði góða stjórn á hlutunum – ekki maður sem neinn abbaðist upp á. Fyrir nokkrum árum hitti ég hann á landsfundi hjá Sjálfstæðisflokknum. Ég ætla ekki að lýsa því hvað ég færðist allur í aukana þegar Stebbi tjáði mér þarna í anddyri Laugardalshallarinnar að hann myndi eftir því hvað ég hefði verið duglegur þegar ég var strákur í fiskinum.

Það fannst mér gott hrós þótt liðin væru þrjátíu ár. Ég var alveg viss um að hann hefði aldrei tekið eftir mér.

Og hér er mynd sem Kjartan Bergsteinsson loftskeytamaður í Vestmannaeyjum sendi mér – af sjálfum Óla í Suðurgarði. Með myndinni fylgir þessi texti frá Kjartani:

„Myndin er af Óla í sínu venjulega sæti í eldhúsinu á Suðurgarði við hliðina á Sólóeldavélinni (með olíubrennara) Þarna var lífgátan leyst, rifist um pólitík, og þingmenn skammaðir m.a.“
Þjóðkirkjan er búin að vera

Franska leiðin hvað varðar trúarbrögð er best, algjör aðskilnaður hins veraldlega og andlega valds, sekúlarísasjón – að þetta séu aðskilin svið tilverunnar. Það þýðir að þjóðkirkjan verður að sigla sinn sjó – aðskilnaðurinn við ríkið væri líka hollur fyrir hana – ef ekki fyrir pyngjuna, þá fyrir kenninguna.

Það er hálf raunalegt að sjá klerkana hrekjast um undan alls konar „hatrömmum“ smáhópum. Ef þeir væru ekki hluti af ríkinu gætu þeir kannski svarað fullum hálsi.

Um leið þarf að viðurkenna að trúarbrögðin eigi ekkert erindi inn í skólana. Kirkjan verður að fara annað til að fiska eftir sunnudagaskóla- og fermingarbörnum.

Það er ekki þar með sagt að ekki eigi að vera fræðsla í trú – með afgerandi aðaláherslu á kristnina. Biblían er hluti af menningararfi okkar sem Kóraninn og Vedaritin eru ekki. Við erum ólæs á menningu okkar nema við kunnum skil á boðorðunum og kenningum Krists.

Trúartákn eiga ekki að vera í skólum. Og við eigum endilega að hafa svínakjöt á boðstólum þar. Bara sem mest af pylsum og skinku.

Þetta segi ég þrátt fyrir að ég telji mig aðhyllast kristna lífssýn. Ég álít líka að mín kristnu gildi séu betri en þau sem tíðkast í öðrum trúarbrögðum – annars væri lítið varið í þau. En í því lýðræðissamfélagi sem við búum í eru engin almennileg rök fyrir því að kirkjan eigi að vera partur af ríkinu eða skólunum.

Ég var að reyna að finna þau af því ég er dálítið íhald og langaði að sumu leyti að komast að annarri niðurstöðu en ég geri í þessum pistli. En ég fann bara voða fátt.
Færeyska krónan?

Fróður maður lagði það til við mig í dag að Íslendingar tækju upp færeysku krónuna.

Færeyska krónan er beintengd dönsku krónunni sem er tengd evrunni – með hóflegum vikmörkum.
Gengisáhættan

Margir verða nú til að benda á að gengisáhætta fylgi því að taka lán í erlendri mynt – þ.e. ef lántakandinn hefur tekjur í íslenskum krónum.

Nú síðast ryðst fram á ritvöllinn Hallur Magnússon hjá Íbúðarlánasjóði – sá maður sem er duglegastur í varðstöðunni fyrir það batterí.

Þetta er satt og rétt en auðvitað engin ný tíðindi. Fæstir eru svo heimskir að þeir taki lán í erlendum gjaldmiðli án þess að skilja að afborganirnar sveiflast með gengi krónunnar.

Málið er bara það að kjörin á lánamarkaði hér eru með slíkum ólíkindum – okrið er þvílíkt – að krónan má falla ansi mikið áður en erlendu lánin verða dýrari en þau íslensku.

Því eins og þeir vita sem hafa tekið gjaldeyrislán er það nánast eins og kraftaverk hversu fljótt fer að ganga á höfuðstólinn.
Kiljan í kvöld

Í kvöld er sýndur næstsíðasti þáttur Kiljunnar fyrir jól. Hjálmar Sveinsson kemur í þáttinn og ræðir um nýja bók um rithöfundinn Elías Mar. Þórdís Björnsdóttir segir frá nýrri skáldsögu sinni Sögu af bláu sumri og fjallað er um nýjar bækur eftir Lóu Pind Aldísardóttur og Kristínu Helgu Gunnarsdóttur.

Lóa hefur skrifað spennusögu sem nefnist Sautjándinn en Kristín Helga er höfundur barnabókar er nefnist Draugaslóð og er þar stuðst við ýmis minni úr íslenskum þjóðsögum.

Valur Gunnarsson les úr bók sinni Konungur norðursins með undirleik hjóðfæra.

Páll og Kolbrún ræða meðal annars um bók Péturs Gunnarssonar um Þórberg Þórðarsson, ævisögu Davíðs Stefánssonar eftir Friðrik G. Olgeirsson og bók um Skáld-Rósu eftir Gísla H. Kolbeins.

Bragi Kristjónsson kemur einnig fram í þættinum – að vanda.
Áfram heldur evruvæðingin

Ef satt er þá gæti þetta orðið algjör bylting: Evrulán á þýskum kjörum.

Og um leið uppreisn gegn krónunni – enn einn naglinn í líkkistu hennar.
Ráðahagur

Jón Þ. Þór gagnrýndi Sigmund Erni fyrir að nota orðið „ráðahagur“ í vitlausri merkingu í bókinni um Guðna – þ.e. um eitthvað annað en hjónaband.

Þetta er greinilega að verða útbreitt. Það sér maður ef maður gúglar orðið.

En er það ráðahagur þegar maður fer í nýja vinnu líkt og ég sá í frétt í morgun?
Spennandi dagar

– Pabbi, af hverju eru eiginlega til svona spennandi dagar í leikskólanum?

– Hefurðu áhyggjur af því?

– Já, af því þá missa einhverjir af þeim.

– Finnst þér þeir vera of spennandi?

– Já.

(Það var ferð í Árbæjarsafn í gær, brúðuleikhús í dag, jólaskemmtun á föstudaginn, en piparkökubakstur í síðustu vik. Allt mjög áhugavert.)
Vandi heilsugæslunnar

Þarna hittir Ásta Möller naglann á höfuðið:

„Ásta sagði hins vegar ljóst, að nauðsynlegt væri að endurskoða rekstur heilsugæslunnar í Reykjavík sem væri of miðstýrð. Sagðist Ásta telja, að það hefðu verið mistök að sameina stjórn heilsugæslustöðvanna í Reykjavík undir einn hatt eins og gert hafi verið undir stjórn Framsóknarflokksins í heilbrigðisráðuneytinu.“

Má geta þess í framhaldi að tveir af æðstu mönnum í heilsugæslunni eru vildarvinir úr Framsóknarflokknum, Guðmundur Einarsson forstjóri og Helgi S. Guðmundsson framkvæmdastjóri rekstrarsviðs.
Falleg íslensk hús

Ég keypti um daginn bók sem heitir 1001 Buildings You Must See Before You Die.

Eins og margt fólk átti ég einu sinni draum um að verða arkitekt. Það stóð reyndar stutt hjá mér. Fæddist og dó í leiðindum einhverrar gleymdrar skólastofu.

Bók þessi er stórgott yfirlit yfir sögu húsagerðarlistar. Og ágætt hversu mikil áhersla er lögð á 20. öldina og jafnvel þá 21.

Ég hef stundum talað af lítilsvirðingu um íslenska arkitekta. Sumt í því eiga þeir skilið. En það er skemmtilegt að í þessari bók er að finna þrjú hús sem standa á Íslandi:

Hallgrímskirkju (sem var lengi vanmetin bygging en menn eru kannski farnir að sjá í réttu ljósi núna, ekki síst vegna erlendra ferðamanna sem laðast að henni).

Bláa lónið (viðurkenni að það hef ég bara séð á myndum).

Ráðhúsið í Reykjavík (sem mér hefur alltaf þótt mjög fallegt).
Jólaprédíkun Jóns Vídalíns

Kirkjan er hætt að tala um syndina; áheyrendur vilja ekki heyra um synd og kirkjan lét undir kröfum tímans og hætti að tala um hana. Hún fer sömu leið og Skrattinn – það er búið að úthýsa honum úr ræðum prestanna.

Prestur sem héldi ræðu um djöfulinn og syndina yrði líklega talinn geðveikur. Eða honum yrði bent á að koma sér á framfæri við Krossinn í Kópavogi.

Nú má biskupinn yfir Íslandi ekki einu sinni nota orðið „hatrammur“ – það gengur fram af fólkinu. Krafan er að kirkjan sé alveg sauðmeinlaus – og mestapart hlýðir hún því kalli.

Þá var öldin önnur þegar forveri Karls biskups, Jón Vídalín, prédikaði eitt sinn á jólanóttina – þetta brot birtist í bók Árna Björnssonar sem nefnist Saga jólanna.

Jón kunni að koma orðum að því:

„Enginn kann tveimur herrum að þjóna, en Kristur og Belíal eiga ekkert hlutskipti saman. Nú er holdsins verk augljós, það eru hórdómur, saurlífi, óhreinleiki, lausung, skurðgoðadýrkun, fjölkynngi, fjandskapur, þrætur, kappgirni, reiði, þráttanir, sundurþykkja, flokkadráttur, öfund, manndráp, ofdrykkja, ofneysla og þessum líkt. Ef vér þessar syndir æfum og látum þær drottna í voru holdi, þá erum vér ekki Guðs vinir og ekki er hans friður í oss. Ekki kunnum vér heldur við samviskuna frið að hafa nema hún sofi og mun hún þó síðar af illum draum vakna þegar verst gegnir, þegar andskotinn kippir svæflinum undan höfðinu og vér erum síst búnir til mótgöngu honum í dauðans harða stríði. Og þá er hætt við að hennar ormur verði að þeim ormi sem aldrei deyr.“
Menningarsjokk

Einn af forvígismönnum Vantrúar skrifar grein í Morgunblaðið í dag.

Hann segist vera kominn til náms í útlöndum, þar hafi hann orðið fyrir hálfgerðu menningarsjokki.

En hann sé líka í menningarsjokki vegna frétta um yfirgang kirkjunnar á Íslandi.

Mér skilst að maðurinn sé við nám í Cork á Írlandi. Írland var til skamms tíma síðasta rammkaþólska land í Evrópu – ásamt með Póllandi.

Þar ríkti eins konar klerkastjórn; alls staðar í samfélaginu var kirkjan að skipta sér af. Og gerir að miklu leyti enn.

Miðað við þetta er lútersk-evangelíska kirkjan á Íslandi eins og lið sem spilar í þriðju deild.
Jólaskap

Ég er að reyna að finna jólaskapið.

Hlusta nú á nýjan jóladisk Ragnars Bjarnasonar og Gunnars Þórðarsonar.

Heyri ekki betur en að þetta sé instant klassík.
Þjóðbraut

Ef það er eitthvað sem ég hef aldrei kunnað í lífinu þá er það að spila með liði.

Þegar til dæmis er farið að spyrða mig saman við æsta andstæðinga femínista – ja, þá vil ég ekki vera með.

Þá er allt í lagi að svissa smá yfir í bleika litinn. En það þýðir heldur ekki að maður sé orðinn ákafur femínisti. Almennt á maður líka að bera virðingu fyrir skoðunum annarra.

Þáttur eins og Silfur Egils á líka að vera þjóðbraut þar sem ólíkar raddir í samfélaginu fá að hljóma.
Silfrið á morgun

Femínistarnir Drífa Snædal, Sóley Tómasdóttir og Katín Anna Guðmundsdóttir verða gestir í Silfri Egils á morgun.

Af öðrum gestum í þættinum má nefna Agnesi Bragadóttir blaðamann, Ólaf Þ. Stephensen ritstjóra, Andrés Magnússon blaðamann og Jóhann Hauksson útvarpsmann.
Ljóshærða fólkið

Hér er merkilegt kort. Þarna má sjá hvar er að finna flest ljóshært fólk í Evrópu – og þá væntanlega heiminum. Noregur, Svíþjóð og Finnland hafa nokkra yfirburði. Hlutfallið er lægra á Íslandi.

Annars er þetta tómur misskilningur. Samkvæmt reynslu minni er mest af ljóshærðum konum í Grikklandi og á Ítalíu – sérstaklega í ítalska sjónvarpinu.
Jólasmekkleysið

Heyrði álengdar að einhver var að syngja dægurlagið sígilda Youve Lost that Loving Feeling í jólabúningi.

Hugsaði með mér að nú hefði smekkleysið um jólin náð nýjum lægðum.

Sá fyrsti sem mér datt í hug var Eyvi. Að hann stæði fyrir þessu.

Svo kom í ljós að þetta var Baggalútur með stórri hljómsveit. Ég hafði Eyva fyrir rangri sök.

En er þetta eitthvað skárra fyrir það?
Boxið

Fréttir af ensku knattspyrnunni er kannski orðnar óþarflega nákvæmar í fjölmiðlunum hér.

Nú má alls staðar sjá fréttir um að fótboltamenn á Englandi fái ekki að horfa á „boxið“.

Hvaða box?
Skotastúkan

Þessi mynd birtist á vef National Geographic. Samkvæmt myndatexta eignaðist blaðið myndina 1943 en hún er tekin 1940. Segir að hún sýni karlmenn sem fylgjast með breskum fótboltamönnum æfa sig á íþróttavelli á Íslandi.

Staðurinn er greinilega gamli Melavöllurinn með bárujárnsgirðingunni í kring. Ég er alinn upp þar í grendinni; við strákarnir í Vesturbænum kunnum ýmsar leiðir til að svindla okkur þangað inn. Stundum klifraði maður yfir girðinguna, stundum skreið maður undir hana, stundum nuðaði maður í vörðunum þangað til þeir hleyptu manni inn.

Þetta voru frekar skrautlegir karlar – auðvitað með kaskeiti.

Maður man líka eftir vallargestum sem stóðu upp á bílþökum utan girðingar – eða reiðhjólum eins og í þessu tilviki. Seinna var farið að kalla þetta „skotastúku“ – líkast til er það tilvísun í meinta aðhaldssemi nágrannaþjóðar okkar í peningamálum.

En myndin er frábær.
Skrítin frétt

Í gær las ég frétt um að það væri umhverfisvænna að aka bíl en að ganga og hjóla.

Ástæðan var skildist mér sú að það færi svo mikil orka í að framleiða matvælin sem við borðum – og eru eldsneyti okkar.

En ég finn ekki þessa frétt aftur. Var mig að dreyma þetta?
Stockhausen og Björk

Björk er mikill aðdáandi Karlheinz Stockhausen, tónskáldsins umdeilda, sem nú er látinn, 79 ára að aldri.

Björk tók meira að segja eitt sinn viðtal við Stockhausen sem má lesa hérna.
Niðurskurður

Í gær skrifaði ég um vonda þjónustu heilsugæslunnar í Reykjavík.

Í dag koma fréttir um að skera eigi niður hjá heilsugæslunni um 550 milljónir króna.

Um leið er reynt að halda því fram að þjónusta við „veikt fólk“ skerðist ekki.

Glætan.
Fjármálasnilld

Svona á að fara að þessu:

[youtube=http://youtube.com/watch?v=SJ_qK4g6ntM]

Og á endanum eru það lífeyrissjóðirnir sem borga…
Léleg heilsugæsla

Það þarf ekki Austfirðinga til.

Heilsugæslan í Reykjavík er ekki góð. Þúsundir borgarbúa hafa engan heimilislækni og komast seint eða illa í viðtöl á heilsugæslustöðvum. Þar þurfa þeir að sæta lagi að fá tíma hjá lækni – sjaldnast þeim sama – og eru svo afgreiddir líkt og á færibandi. Álagið hefur aukist mjög vegna fjölda innflytjenda sem þurfa líka sína læknisþjónustu.

Þeir sem veikjast utan hefðbundins vinnutíma þurfa að leita á læknavakt í Smáranum þar sem oft er löng bið og sama færibandaþjónustan í boði. Þeir sem slasast fara á Slysavarðsstofuna þar sem ægir öllu saman: Slösuðum börnum innan um drykkjufólk og fíkniefnaneytendur.

Þeir sem þurfa að komast til sérfræðinga neyðast oft til að bíða mánuðum saman. Jafnvel hátt í ár þegar ásetnustu sérfræðingarnir eiga í hlut.

Það þarf enginn að segja mér að þetta kerfi sé að virka. Þegar komið er inn á spítalana er þjónustan sjálfsagt nokkuð góð, en í hinni almennu heilsugæslu þarf verulega að taka til hendinni.
Ástin

– Hvað segirðu eru Jóvan og Helga kærustupar?

– Já.

– Og þið skrifuðuð það á skúrinn?

– Já.

– Var það ekki ljótt?

– Nei, við vildum ekki stríða þeim, bara láta alla vita.

–En þú veist að þú áttir einu sinni kærustu?

– Neihh…

– Jú, þú og Ísabella voruð kærustupar.

– Já, en þá var ég litla barn.

– Áttu enga kærustu núna?

– Nei.

– Hvað með Svanhildi. Hún er mjög skemmtileg.

– Nei, hún er ekki kærastan mín.

– En Helga?

– Mér finnst ást leiðinleg.

– Ha? Í alvörunni?

– Mér finnst leiðinlegt að vera ástfanginn og kyssa ókunnugar konur.
Til varnar femínistum

Eitt er að vera ósammála um markmið og leiðir í lífinu.

Annað að velja þeim sem eru á öðru máli en maður sjálfur verstu nöfn og ætla þeim hinar ljótustu hvatir.

Það verð ég að segja að mér ofbýður gjörsamlega óhróðurinn sem dynur á femínistum og ónefnin sem þeim eru valin í bloggheimum.

Er ekki allt í lagi hjá þeim sem láta svona? Hví þessi mikla heift?
Besta bókarkápan

Sagan af Bíbí eftir Vigdísi Grímsdóttur er með bestu bókarkápuna þetta árið samkvæmt niðurstöðum kosningar sem fór fram á Mbl.is. Hönnuður kápunnar er Svavar Pétur Eysteinsson en JPV gefur bókina út.

Á það var bent í þættinum að stafirnir B og B mynda bragga á kápunni – en bókin fjallar meðal annars um uppvöxt í braggahverfi.