arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Andri Snær: Skásti heimur allra heima

Ég hef mörgum sinnum undanfarin ár bent á að við lifum í raun á afskaplega góðum tímum þegar ríkir meiri friður á jörðinni en löngum áður og velmegun breiðist út. Ég hef orðið var við að sumu fólki finnst þetta alveg fáránlegt, í fjölmiðlaveruleikanum er alltaf allt að fara til andskotans og svo magnast tilfinning óöryggis og óvissu upp í gegnum samskiptamiðlana. Þetta er veruleiki sem sænski fræðimaðurinn Hans Rosling hefur lýst ágætlega, og líka Harvardprófessorinn Stephen Pinker.

En við höfum dæmi í sögunni um að friður hafi spillst á skömmum tíma. 1914 var velmegunar-, menningar- og framfaraskeið í Evrópu, það var í raun engin ástæða til að fara í stríð en samt töluðu menn sig út í stríðsátök með furðulegum hætti, stríðsæsingar mögnuðust með hætti sem maður á nú mjög erfitt með að skilja – í algjöru tilgangsleysi.

Er hætta á því að eitthvað svipað gæti gerst aftur, að meðfram því sem magnast ótti – sem blæs upp langt umfram það sem tilefni er til – og með uppgangi öfgaafla, spillum við friðnum og þrengjum að frelsinu?

Það er heldur ekki alveg víst, mitt í þeim útbreidda pólitíska leiða sem ríkir um þessar mundir, að menn átti sig nógu vel á því að hugsjónirnar sem hin opnu lýðræðissamfélög Evrópu byggja á eru þess virði að verja þær. Þær ættu að vera okkar ær og kýr.

Andri Snær Magnason rithöfundur setti þessa hugleiðingu á Facebook í gærkvöldi:

Bara ein spurning. Hvenær hefur Evrópa verið skárri en hún er núna? Var það 1914 – 1918? Eða voru það kreppuárin? Nei varla og ekki stríðsárin og ekki 40 árin eftir stríð þegar öll austurblokkin var í járnum. Og austurblokkin opnaðist ekki fyrr en kringum 1990 og það hefur tekið hana nokkur ár að jafna sig.

Á þessum tíma hef ég eignast vini í hverju einasta Evrópulandi frá löndum sem mig grunaði ekki að ég ætti eftir að heimsækja þegar ég var lítill. Á þessum tíma hefur maður farið til Póllands og Eistlands og Litháen án þess að geltandi Schefferhundar bíði manns við hver landamæri og innanbæjarlest tekur mann frá Malmö til Kaupmannahafnar á tíu mínútum.

Já hvenær er gullöld Evrópu? Var það fyrir fimm árum? Eða kannski núna? Það loga eldar og fólk flýr – 99.99% gott og fallegt fólk, sem flýr fjandans hernaðarvélina. Og ég skil strákana vegna þess að hetjur flýja stríð. Það er slæmt að vera kona og barn í stríði – en miklu verra að vera karlmaður.

Og ég held að það sé hægt að endurbyggja Sýrland á styttri tíma en fátækar ekkjur endurbyggðu Varsjá. Er það hægt? Já – það er hægt – Evrópa sannar það. Hún sannar að andstæðar fylkingar geta hreinlega opnað landamærin. Það er barnaskapur að sakna Evrópu þar sem hver og ein þjóð skellir í lás og ,,stendur í lappirnar“. Eru gallar? Já alveg hundraðþúsund gallar. Milljón hlutir sem þarf að laga – ekki síst umhverfismálin. En hvað sem öllu líður – þá er þetta líklega skásti heimur allra heima og það er hægt að gera hann betri.
Sagan endaði ekki – brostnar vonir upplýsingabyltingarinnar

Ein af hinum ofurbjartsýnu hugmyndum áranna eftir að kommúnisminn féll var að tæknin myndi ryðja burt öllum hindrunum á vegi lýðræðisins, að einræði og kúgun myndu ekki standast allar upplýsingarnar sem flæddu um heiminn í gegnum tölvur og sjónvarpsskjái.

Við áttum að upplifa endalok sögunnar, fullnaðarsigur lýðræðis- og markaðsbúskapar, eins og einn fræðingurinn hélt fram. Þetta var tíminn þegar fréttastöðvar sem sendu út allan sólarhringinn litu dagsins ljós – og svo internetið nokkru síðar.

Þetta hefur farið mjög á annan veg. Upplýsingabyltingin hefur í raun upplýst voða lítið.

Harðstjórar, einræðis- og kúgunaröfl hafa líka lært á hana. Áróður er ísmeygilegri en áður, það hefur aldrei verið jafn erfitt fyrir almenning að sjá í gegnum hann.

En á samskiptamiðlum er enginn að reyna að fræðast um neitt eða komast nær sannleika eða staðreyndum, heldur ota menn fram sinni fullvissu. Það skiptir aldrei neinn um skoðun á Facebook. Flóð túlkana og skoðana er linnulaust – að maður tali ekki um samsæriskenningar, ranghugmyndir og margvíslegar útgáfur af heimsendaspám – á Facebook er þetta allt jafngilt og um leið ágerist sú tilfinning að allt sé að fara til andskotans í heiminum, þótt við lifum í raun á góðum tímum eins og Hans Rosling segir hér að neðan.

En umræðan í fjölmiðlum og á netinu heldur áfram að fóðra óttann og svo nærir hann sjálfan sig – í þessum flaumi er sífellt erfiðara að koma auga á hvað eru staðreyndir, hvað er sannleikur og hvert er hið stóra samhengi. Atburðir síðustu vikna hafa verið glöggt dæmi um þetta.
Hreinræktað feðraveldi

Vinur minn á Spáni benti mér á þessar myndir – þær eru komnar af spænskum femínistavef. Segir að þarna séu dæmi um hreinræktað feðraveldi.

Á fyrri myndinni er ráðstefna í Saudi-Arabíu um konur. En það er enga konu að sjá.

Á seinni myndinni er biskupaþing kaþólsku kirkjunnar um málefni fjölskyldunnar. En það er ekkert fjölskyldufólk að sjá. ( Hér má lesa að íhaldsöflin hafi haft betur á ráðstefnunni, kemur kannski engum á óvart.)
Misjöfn viðbrögð við orðum Ólafs Ragnars

Viðbrögð Ólafs Ragnars Grímssonar forseta við hryðjuverkunum í París í síðustu viku vekja miklar umræður – og það er ljóst að þau sameina ekki þjóðina, heldur auka fremur á ágreining og deilur.

Tveir sérfræðingar íslenskir í alþjóðamálum hafa tjáð sig um framgöngu Ólafs Ragnars í dag.

Baldur Þórhallsson, prófessor í stjórnmálafræði við Háskóla Íslands, skrifar nokkuð langan pistil á Facebook og segir:

Þrennt er einkum athyglisvert við framgöngu forseta Íslands eftir hryðjuverkin í París – og þrjár spurningar vakna í kjölfarið. 1. Forsetinn notar ekki voðaverkin til hugga og stuðla að samstöðu þjóðarinnar heldur hagar orðum sínum á þann hátt að þau sundra og ala á tortryggni í garð múslima. 2. Forsetinn notar tækifærið og kemur einu helsta stefnumáli sínu á framfæri, þ.e. að Ísland taki ekki þátt í samvinnu ríkja Evrópu. 3. Forsetinn notar einkum fjárhagsleg rök fyrir því að við eigum að ganga úr Schengen en ekki öryggissjónarmið. Spurt er: A) Sáuð þið viðbrögð Vigdísar Finnbogadóttur fyrir framan franska sendiráðið í sjónvarpsfréttum RUV daginn eftir voðaverkin? B) Er núverandi forseti að nota tækifærið og kanna stuðning við áframhaldandi setu á Bessastöðum? C) Heldur forseti Íslands að landsmönnum gangi betur að verja sig gegn hryðjuverkum með því að hætta samstarfi við lögregluyfirvöld innan Schengen? – Eitt að lokum – ef ég þekki starfssemi sendiráða ríkja Evrópu og Bandaríkjanna hér á landi rétt þá munu þau flest í þessari viku senda skýrslu um það til sinna ríkisstjórna að forseti Íslands hafi ljáð máls á því að Íslands gengi úr Schengen. Það séu markverðustu tíðindin héðan eftir voðaverkin. – Og svo eru ummæli forsetans enn athyglisverðari ef haft er í huga aukin samvinna Evrópuríkja í kjölfar árásarinnar og ákvörðunar ríkja Evrópusambandsins að virkja samstöðuákvæði Lissabon-sáttmálans um sameiginlegar og gagnkvæmar varnir. – Um það þarf að fjalla í lengra máli ….

En Jón Ormur Halldórsson, sem hefur skrifað bækur og greinar um alþjóðamál, er stuttorðari þegar hann segir:

Ég held að nánast eina samfellan í málflutningi ÓRG í hálfa öld sé gamaldags þjóðremba sem aðstæðna vegna snýr oft að Evrópu.
Á afmæli Bjarkar

Björk er frægasti Íslendingur fyrr og síðar. Á fimmtugsafmæli hennar verður mér hugsað til afar skemmtilegs kvæðis eftir Þórarin Eldjárn.

Í kvæðinu er skáldið statt í París. Hann sér nafn Snorra Sturlusonar á vegg bókasafns sem er í Latínuhverfinu. En á sama tíma sér hann víða auglýsingaplaköt með mynd Bjarkar.

Og þetta kvæði verður til (ég vek sérstaka athygli á skemmtilegu ríminu í síðasta erindinu, þar verður maður eiginlega að segja Islande upp á frönsku til að það gangi upp):

Á Bókasafns heilagrar Genevifu vegg

sem veit á móti sjálfu Panthéon

mér benti fróður maður með skegg

á meitlað nafnið SNORRO-STURLESON.

Við gengum þaðan niður á Saint Michel

um Soufflot-götu, út af þessu hrærðir

hve löndum okkar getur vegnað vel

sem vitrir eru, margfróðir og lærðir.

Sem búlluvarðinn þar við áfram örk-

uðum, nokkuð hratt en þó í værð

þá skyndilega birtist okkur BJÖRK

á blaðaturni í meira en líkamsstærð.

Og þeirra Snorra viðureign hún vann.

Hún vegur þyngra til að “kynna Ísland”.

Við skildum þá að hun er meiri en hann

á heimsins torgum, litla birkihríslan.

Björk er eins og berið ofan á þeirri stóru tertu sem er íslenskt tónlistarlíf. Það er, merkilegt nokk, orðið frægt um allan heim. Sætir auðvitað furðu, því lengst af átti þessi þjóð sama og enga tónlist.

En að tónlistinni er nú sótt af yfirvöldum. Tónlistarskólar eru í fjársvelti og mæta litlu nema þvergirðingi og stífni frá yfirvöldum. Ég sé á Facebook að borgarstjórinn í Reykjavík mærir Björk á afmælinu. Besta kveðjan sem hann gæti sent henni og okkur hinum er að taka nú myndarlega á vanda tónlistarskólanna – jú, og bara leysa hann.

Þeir gætu tekið saman höndum um það Dagur og Illugi, og setið svo fyrir á fallegri mynd, ánægðir með verk sín og samstöðuna.
Þetta er ekki allt Vestrinu að kenna – hin illu áhrif Saudi-Arabíu

Vestrið er ekki saklaust þegar leitað er að rótum íslamskra hryðjuverka, en það er óheiðarlegt að halda því fram að þau séu einungis svar við stefnu Vesturlanda. Ekki minni áhrifavaldur sé róttæk bókstafstrú sem er nærð af olíuauði Saudi-Arabíu.

Þetta skrifar Harbir Singh, bankamaður og verkfræðingur sem búsettur er á Indlandi, á vef The Nation.

Singh er mjög gagnrýninn á það viðhorf að Vesturlönd geti kennt sér sjálf um hryðjuverk íslamista. Upptakanna sé fremur að leita í Saudi-Arabíu sem noti olíugróða til að dreifa hatursfullri útgáfu af íslam í gegnum moskur og skóla sem ríki þetta fjármagnar víða um heim. Þetta hafi tekist svo vel að meira að segja frjálslynt fólk á Vesturlöndum sé sífellt að kenna sínum eigin ríkisstjórnum um framgang íslamska terrorismans.

Dráp múslíma á öðrum múslimum séu afar sjaldan nefnd í vestrænum fjölmiðlum – það sé alltaf stokkið beint í að ræða íhlutun Bandaríkjanna. Singh nefnir fjöldamorð svonefndra Janjaweed-sveita í Súdan og mjög lítt þekkt fjöldamorð Pakistana í Balochistan. Hann nefnir líka að í síðara Íraksstríðinu hafi langflestir fallið, ekki vegna árása Bandaríkjamanna, heldur hafi sveitir skipaðar múslimum verið þar að verki – múslimar að drepa aðra múslima. Þar er víglínan dregin milli shía og sunnía, rétt eins og í Sýrlandi.

Vestrið taki á móti flýjandi fólki frá óvinaríkjum – nú frá Sýrlandi. Þetta sé samkvæmt gamalli hefð, á sínum tíma var tekið á móti fólki frá Vietnam eða Rússlandi. Þetta geri Saudi-Arabía eða ríkin við Persaflóa ekki. Þar séu heldur ekki uppi neinar raddir sem sporna gegn stöðugum hatursáróðrinum gegn Vesturlöndum. Þeir sem andæfi honum eigi á hættu að vera pyntaðir eða drepnir.

Þetta er ekki einföld staða, segir Singh. Vissulega hafi Vesturlönd á köflum rekið skammsýna og siðlausa stefnu – þar sé margt fullkomlega óverjandi. Olía kemur þar oft við sögu. En það sé ekki afbötun fyrir glæpsamlegu framferði harðstjóra og klerka í heimi íslams.

Það sé staðreynd að frá Pakistan til stranda Miðjarðarhafsins, og inn í múslimahverfi Bretlands, sé útbreitt hatur og fyrirlitning á þeim sem ekki eru múslimar sem er algjörlega handan við allt sem getur talist eðlilegt eða sæmandi. Það sé óheiðarlegt að líta framhjá þessu um leið og er stanslaust talað um vestræna heimsvaldastefnu.

Lykillinn að þessu sé veraldlegt samfélag – það grundvallaratriði að fólk af ólíkum trúarbrögðum geti lifað saman í sátt og samlyndi, þar sem trúin er sett til hliðar þegar gert er út um samfélagslega álitaefni. Sekúlarisma er varla að finna í samfélögum múslima, skrifar Singh, og í Indlandi sækja nú ofsatrúaðir hindúar að honum – þarna séu róttæklingar af tvennum trúarbrögðum sem sameinist um að vera á móti samfélagi sem leyfir fólki að njóta sín sem manneskjur alveg burtséð frá því hvað það trúir.
Margvíslegar og mismiklar ógnir

Í dag hef ég séð fréttir af tvennu sem ég hygg að mannkyninu stafi meiri hætta af en hyðjuverkum.

Loftslagsbreytingar – eftir nokkra daga hefst afar mikilvæg heimsráðstefna um þær í París.

Og bakteríur sem eru ónæmar fyrir lyfjum.

Það væri sjálfsagt hægt að tína fleira til.

En svo er spurning hvernig við bregðumst við þessum ógnum.

Hætt er við að viðbrögðin við hryðjuverkunum verði of mikil eða misráðin, en líklegt er að viðbrögðin við loftslagsbreytingunum og fjölónæmu bakteríunum verði of lítil og léleg.
Ótrúleg undanlátssemi við erlenda auðhringa

Það hefur verið sagt að auðhringar séu sýkópatar. Semsagt að ef þeir fái sínu fram óáreittir muni þeir ekki taka tillit til neins nema sjálfra sín og gengis á hlutabréfamörkuðum. Þeir muni gefa skít í samfélag, umhverfi, það telst vera siðlegt.

Um þetta var eitt sinn gerð ágæt heimildarmynd og bók sem nefnist The Corporation. Var til umfjöllunar í Silfri Egils á sínum tíma.

Framganga álfyrirtækja á Íslandi virðist staðfesta þetta. Íslendingar hafa fórnað miklu til að álfyrirtækin geti starfað hérna. Það hefur verið lagt í gríðarlegan kostnað við að byggja virkjanir til að útvega álverum rafmagn. Umhverfiskostnaðurinn hefur verið mjög hár – náttúruperlum hefur verið fórnað og unnin mikil spjöll á landi.

Þetta hefur líka kostað samfélag okkar mikið sundurlyndi. Fátt hefur klofið íslenska þjóð meira en deilur um stóriðju og raforkuöflun fyrir hana.

Maður myndi halda að skikkanleg fyrirtæki tækju tillit til þessa. Kæmu fram við Íslendinga af ítrustu kurteisi og tillitssemi. En nei, það er ekki í eðli auðhringa. Með bókhaldsbrellum kemur auðhringurinn Alcoa sér hjá því að borga skatta á Íslandi. Það er búið til tap svo hægt sé að flytja fjármuni úr landi í staðinn fyrir að greiða þá hér. 57 milljarðar hafa runnið til móðurfélags í Luxemborg í formi vaxtagreiðslna og eru ekki skattlagðar hér.

Nú segir kannski einhver, þetta skapar svo mikla atvinnu að við getum ekki kvartað. En nei, það er fullt af fyrirtækjum á Íslandi sem hafa fólk í vinnu og greiða skatta og skyldur af samviskusemi. Komast heldur ekki upp með annað. Það er í raun ótrúlegt að stjórnvöld skuli ekki hafa látið til skarar skríða gegn þessu athæfi.

Marinó Gunnar Njálsson setur fram þessa athugasemd á Facebook:

Í bókinni Hidden wealth of Nations er því haldið fram að eignir fyrirtækja í skattaskjólum hafi aukist um 25% bara síðustu 5 ár. (Bókin kom út í haust.) Já, við erum þróunarland þegar kemur að þessu. Þessi undanlátsemi við erlenda auðhringa er ótrúleg. Ráðamenn sleikja tærnar á þeim sem hingað koma til að arðræna þjóðina og halda að mikil upphefð sé í því að komið sé fram við okkur eins og nýlenduþjóð. Gleymum svo ekki, að fyrir utan vextina sem auðhringurinn flytur úr landi, þá þarf að borga vexti og afborganir lána vegna virkjunarinnar, háspennulínanna og hafnarframkvæmdanna.
Brot úr sögu húss við Bergstaðastræti

Sigurveig kona mín er með sælkerabúðina sína í Bergstaðastræti 4, þar við hliðina er nú búin að opna stórglæsileg verslun Geysis, í húsnæði þar sem áður var Tösku- og hanskabúðin.

Þetta er á spotta sem er milli Laugavegs og Skólavörðustígs. Þetta er lítið steinhús og eftir því sem ég kemst næst var það byggt 1911, Páll Líndal segir í Reykjavíkurbók sinni þarna hafi áður verið tómthúsbýli sem nefndist Litlu-Bergsstaðir.

Margvísleg starfsemi hefur verið í húsinu og það er skemmtilegt að sjá hvernig hún hefur sett mark sitt á það. Þarna var í upphafi eldsmiðja og enn má sjá leifar af ofninum.

Fyrir utan húsið er svo gerði og þar er þessi krókur sem hefur verið notaður til að binda hross sem hafa verið járnuð í smiðjunni.

Í mínu ungdæmi var þarna afar smört tískuvöruverslun sem nefndist Kastalinn og voru þar jafnvel sérhönnuð föt fyrir ungt fólk eins og sjá má í þessari Morgunblaðsfrétt frá 1973. Þar er Erlingur Björnsson, gítarleikari Hljóma, að máta mjög sumarlegan jakka.

Húsið hefur svo verið notað í ýmsum tilgangi. Þarna hafa listamenn haft vinnustofur og svo var þarna lengi Árni Höskuldsson gullsmiður. Sumt í starfseminni hefur sett mark sitt á húsið.

Hér má til dæmis sjá hólk sem er á karmi útidyranna. Þetta kallast mezuzha og er komið úr gyðingdómi. Inni í honum er skjal með texta úr Torah. Fyrri ábúandi setti þetta upp og nú er það partur af húsinu. Væri fráleitt að taka það niður.

Og hér er svo húsið eins og það lítur út í dag.
Mjög gagnlegt skýringamyndband um borgarastríðið í Sýrlandi

Hér er sérlega skilmerkilet myndband sem er vel þess virði að eyða fimm mínútum í að horfa á. Þarna er rakin saga átakanna í Sýrlandi og flokkadrættir skýrðir út.

Íran, Hezbollah og Rússland standa með Assad. Rússar eru gamlir bandamenn Assadfeðganna, en hvað varðar Íran og Hezbollah er skýringin sú að þarna eru shía-múslimar á ferð.

Sé þetta trúarbragðastríð, þá er það innbyrðis stríð innan íslam, mill shía og súnní múslima.

Saudi-Arabar og ríki við Persaflóa auk Jórdana styðja uppreisnarhreyfingar gegn Assad og það gera Tyrkir með sínum hætti – nokkuð á laun.

Kúrdar eru í raun einir á báti, eins og þeir hafa alltaf verið.

En Bandaríkin hafa verið að reyna að styðja uppreisnina gegn Assad sem hófst með lýðræðislegum mótmælum 2011 – uns Assadstjórnin fór að skjóta á fólkið – án þess þó að styðja Isis/Daesh. Það er stjórn Assads sem ber ábyrgð á langmestu mannfallinu í stríðinu og dauða fjölda saklausra borgara, meðal annars með því að nota efnavopn.

Þegar uppreisnin hófst runnu bókstafstrúaröflin á bragðið og þyrptust til Sýrland – og þá ekki síst frá Írak. Eitthvað af því eru leifarnar af her Saddams Hussein – sem Bandaríkjamenn gerðu ægileg mistök þegar þeir leystu hann upp. Assad er reyndar sagður hafa látið ofsatrúarmenn lausa úr fangelsum svo þeir gætu gengið til liðs við uppreisnaröflin – til að sverta þau í augum heimsins.

Al Queda kom snemma á vettvang, en síðar kom til skjalanna enn ofsafengnari hreyfing, ættuð frá Írak, semsagt Isis/Daesh, Hið íslamska ríki Íraks og Sýrlands. Hreyfingin berst ekki sérstaklega gegn Assad, heldur gegn hinum uppreisnarhópunum og Kúrdum. Tilraunir Bandaríkjanna til að styðja hófsamari uppreisnaröfl til að berjast gegn Isis/Daesh hafa mistekist hrapallega.

Tyrkir varpa sprengjum á sveitir Kúrda – á sama tíma og Kúrdarnir eru að berjast gegn Isis/Daesh í Sýrlandi. En staða Assad veikist stöðugt og hann tapar landsvæðum uns Rússar koma til skjalanna með meiri stuðning. Rússar segjast ætla að gera sprengjuárásir á Isis/Daesh en í raun eru þeir að varpa sprengjum á þá sem berjast gegn Assad, líka sveitir sem njóta stuðnings Bandaríkjanna.

Glundroði, mörg erlend ríki sem eru að hæra í pottinum – og enginn endir í sjónmáli.
Sisýfosarmýtan og Fargo

Hér er bók sem kom aftan úr hillu í tiltekt í dag. Nokkurn veginn gleymd, en þó snjáð frá því hér í eina tíð.

Bókin er allt í einu orðin heimsfræg aftur og það í alveg nýju samhengi.

Hún kemur við sögu, og er jafnvel örlagavaldur, í annarri seríunni af Fargo, einhverri snjöllustu þáttaröð í sögu sjónvarps.

Og það í nákvæmlega þessari útgáfu Penguin Modern Classics frá 1975 – þættirnir eiga að gerast 1979.

(Kápumyndin er eftir René Magritte, hluti af málverki sem nefnist Le Cap des Tempêtes.)
Stríðsárasaga Páls Baldvins – andúð á flóttamönnum árið 1938

Í Kiljunni í kvöld fjöllum við meðal annars um nýja bók eftir Pál Baldvin Baldvinsson sem fjallar um stríðsárin á Íslandi, tímann frá 1938 til 1945. Páll velur að byrja söguna aðeins áður en heimsstyrjöldin hefst – það er í raun mjög eðlilegt.

Meðal þess sem fræðast má um í þessu mikla riti (1100 blaðsíður, 3000 myndir) eru flóttamenn sem reyndu að komast til Íslands á árunum fyrir stríð, fæstum tókst að komast hingað, þeir fengu flestir synjun um landvist, sumir komust hingað en voru hraktir aftur burt, en svo eru dæmi um flóttamenn sem fengu að dvelja hér og auðguðu íslenskt mannlíf með merkilegum hætti. Þeirra er líka getið í bókinni.

En viðhorfið til flóttafólksins var mjög misjafnt, þeir áttu sér ekki svo marga formælendur á þessum árum þegar veröldin sigldi inn í formyrkvun haturs og ofbeldis. Í bókinni er til dæmis birtur þessi kafli úr leiðara Vísis frá 1938, en það vars þá eitt helsta dagblaðið. Einhvern veginn finnst manni að stef sem þarna er að finna endurómi líka í samtíð okkar.

Hér má sjá síðu Kiljunnar á Facebook.
Við höfum kampavínið!

Charlie Hebdo sem kemur á göturnar á miðvikudagsmorgun, forsíðumynd eftir teiknarann Coco.

Ils ont les armes. On les emmerde. On a le champagne.

Þeir hafa vopnin. Fari þeir í rassgat. Við höfum kampavínið.

On les emmerde er tilvitnun í ungan mann sem lifði af árásina á Bataclan tónleikastaðinn.
Ljótir orðaleppar

Ég er málvöndunarmaður í hófi, en stundum fer þó orðalag í taugarnar á mér. Til dæmis þetta að „að hjóla í e-n“ sem sést víðaí fjölmiðlum þessa dagana. Og svo líka að „drulla yfir“ eða „drulla upp á bak“, það sést að vísu sjaldan í fjölmiðlum en þeim mun oftar á samskiptamiðlum.

Þess vegna varð ég svolítið glaður þegar ég sá rithöfundinn Hermann Stefánsson taka þetta upp á Fésbókinni í dag:

Óskaplega eru þeir ljótir þessir orðaleppar „hjólar í“ og „drullar yfir“. Í þeim er einhver asnaleg heimsmynd þar sem fólk stendur í eilífum hanaslag, hjólar um allt með hetjusvip og drullar með ekki minni svip. Af hverju má ekki segja „gagnrýnir harðlega“ eða „vegur að hugmyndum“ eða „átelur“, „finnur að“, „tekur til bæna“, „setur ofan í við“, „hæðist að“ eða bara „gagnrýnir“? Jafnvel „sproksetur“ eða „sallar niður“ ef menn vilja hafa það sterkt? Mætti vinsamlegast breyta þessu? Ókei. Takk fyrir.
Ólafur Ragnar og Saudi-Arabía

Af Vísi.is í morgun:

Forsetinn var í viðtali í Bítinu á Bylgjunni nú í morgun og var býsna afdráttarlaus í tali. Þar upplýsti Ólafur Ragnar Grímsson um að hann hefði komist að því á fundi með fulltrúum erlends ríkis fyrir nokkru að ríki sem vill rækta öfgakennt íslam vildi skipta sér af trúarbrögðum á Íslandi. Væntanlega er Ólafur Ragnar þar að tala um Saudi-Arabíu.

Nú, það fer varla milli mála því á vef forsetaembættisins segir beinlínis frá svona fundi milli Ólafs Ragnars og sendiherra Saudi-Arabíu. Þar birtist líka myndin sem er hér að neðan.

Þá greindi sendiherrann frá því að Sádi Arabía styddi byggingu væntanlegrar mosku í Reykjavík, myndi leggja fram rúmlega eina milljón Bandaríkjadala til byggingar hennar og að hann hefði í gær skoðað lóðina þar sem moskan myndi rísa.

En fyrr á þessu ári birti WikiLeaks skjöl þar sem greinir frá því að Ólafur Ragnar hafi þrýst á um nánara samband við Saudi Arabíu. Þess ber að geta að forsetaembættið lýsti því yfir að frásögnin væri ekki rétt.

Að þessu sögðu er það auðvitað öllum í hag að myndist alþjóðleg samstaða gegn fasistaríkinu Saudi-Arabíu því hvort tveggja fjármagnar það hryðjuverk og beitir þegna sína hryllilegri trúarkúgun. Það sýnir einmitt tvískinnunginn í baráttunni gegn hryðjuverkum að þjóðir vestursins skuli bukka sig og beygja fyrir hinni ógeðslegu ríkisstjórn Saudi-Arabíu.