arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Aðrir tímar

Mamma rifjaði það upp þegar hún var ung stúlka og fór í rútu í sveit í Eyjafirði.

Ferðin frá Reykjavík tók fimmtán tíma og vegirnir voru vondir.

Það var mikið um bílveiki.

En það stytti fólki stundirnar að syngja í rútunni.

Hugsið ykkur – bláókunnugt fólk að syngja saman í langferðabíl!

Ætli væri hægt að bjóða upp á svona í fluginu?
Hvenær verða Bakkabræður stöðvaðir?

Félag eins og Exista á ekki að hafa aðgang að neinu sem heitir „fjárhagsleg endurskipulagning“ nema það sé fyrst tekið af eigendum sínum.

Þeir hafa farið í alls konar æfingar til að reyna að halda félaginu á floti, og nú virðist enn ein í uppsiglingu.

Sparisjóðirnir á Íslandi sukku með Exista. Félagið skuldar hátt á annað hundrað milljarða í íslenskum bönkum. Alls staðar skilur það eftir sviðna jörð.

En telur sig víst eiga á móti kröfu vegna hins ógeðslega gjaldeyrisbrasks sem setti íslensku krónuna og þjóðarbúið á hliðina.

Í þetta sinn er talað um að Existabræður selji tryggingafélagið VÍS.

Björn Lárusson er hér með upprifjun á því hvernig VÍS var notað á tíma hinnar glæpsamlegu einkavæðingar íslensku bankanna.
Svik?

Baldur McQueen ritar athyglisverða færslu um flokka, kjósendur og svik.

Hann birtir meðal annars þessa töflu sem sýnir afstöðu kjósenda Sjálfstæðisflokksins til aðildarviðræðna við Evrópusambandið.
Margverðlaunaðir menn

Þetta er árið 2008. Í febrúar.

Karl Wernersson er valinn viðskiptafræðingur ársins!

Í niðurstöðu dómnefndar sagði:

„Það voru margir til kallaðir en einn útvalinn. Sá útvaldi hefur reynslu í viðskiptalífinu sem fyllir tæpa þrjá áratugi – þótt hann sé ungur enn. Hann hefur alla tíð verið sjálfstæður í sínum rekstri sem hefur snertiflöt við stóran hluta íslensku þjóðarinnar. Fyrir nokkrum árum lagði hann nýja framtíðarsýn fyrir fyrirtæki sitt og skýrri stefnu hefur verið fylgt síðan. Á þessum tíma hefur hann náð frábærum árangri með fyrirtæki sín og tekist að gera rekstur félaganna afar umfangsmikinn og til marks um það telur efnahagur fyrirtækja hans um 380 milljarðar íslenskra króna. Hann hefur verið umsvifamikill þegar hefur komið að kaupum á fyrirtækjum og samrunum, en jafnframt hefur hann skapað mikinn innri vöxt. Fyrirtækin sem eru í rekstri viðkomandi í dag eru með starfsemi á Íslandi, á Norðurlöndum, í Austur Evrópu, Asíu og Bandaríkjunum. Uppbygging á viðskiptaveldi hans hefur verið með ólíkindum og árangur í rekstri og fjárfestingum hefur verið eftirtektarverður á alla mælikvarða.“

Nú síðast fór auglýsingastofan hans í þrot með 300 milljónir í skuld.

Maður veltir því fyrir sér hverjir þeir voru þessir íslensku „auðmenn“. Voru þeir kannski engir auðmenn?

Allt snerist þetta um að taka nógu stór lán, að komast með lúkurnar í sparifé bæði Íslendinga og fólks í nágrannalöndum, um að mergsjúga fyrirtæki sem þeir höfðu keypt; um skammtímahugsun og skammtímagróða þar til allt hrundi.

Arðgreiðslurnar úr Sjóvá til Wernersbræðra eru eitt sérkennilegasta dæmið. 2007 var arðurinn sem bræðurnir fengu 170 prósentum meiri en hagnaður fyrirtækisins!

Tap á fjárfestingastarfsemi Sjóvár á síðasta ári var 35 milljarðar króna.

Annað dæmi er hvernig farið var með peningamarkaðssjóðina í Glitni og Landsbankanum.

Er það eitthvað annað en þjófnaður? Að smala sparifjáreigendum þarna inn til að kaupa skuldabréf í fyrirtækjum sem voru á fallanda fæti og fengu enga lánafyrirgreiðslu annars staðar?

Og að ríkið hafi talið sig nauðbeygt að koma þangað inn með 200 milljarða króna.

Það er spurning hvað er stærsti skandallinn í öllu þessu glæpabixi. Icesave kemur auðvitað sterkt inn. En peningamarkaðssjóðirnir koma líka sterklega til álita.
Olíuverðið hækkar aftur

Meðfram efnahagsbata sem er að verða í heiminum hækkar verð á olíu. Nú er fatið komið í 63 dollara – og fer hækkandi.

Í sumar sat ég við hliðina á skipamiðlara frá Hamborg í flugvél, hann er Egypti sem er búsettur í Þýskalandi. Við ræddum lengi saman og eitt af því sem hann sagði mér var að á heimsins höfum væri fjöldi risastórra olíuskipa, fullra af vökvanum dýrmæta, sem lónuðu og biðu eftir því að olíuverðið í heiminum hækkaði.

Með margra missera birgðir af olíu.

Ég veit svosem ekkert meir um þetta, en þetta sagði maðurinn sem talaði af miklu viti um ýmis mál.
Aftursætisbílstjórar

Sjálfstæðisflokkurinn ætti að vera að endurskapa sig í stjórnarandstöðunni. Hann byrjaði ágætlega með endurreisnarnefndunum og endurreisnarskýrslunni.

En hann er með hóp af körlum, gömlum foringjum, sem eru hættir, en eru samt að reyna að stjórna flokknum úr aftursætinu.

Þetta er eitt hið versta sem getur komið fyrir stjórnmálaflokka. Um það eru mörg dæmi. Einna frægust eru Margrét Thatcher og John Major. Hún gerði líf þess ágæta manns nánast óbærilegt þar sem hún sat gaggandi í aftursætinu.
Kaffivísitalan

Verð á kaffibolla úr ítalskri kaffivél er á bilinu 370-390 á kaffihúsunum í miðborg Reykjavíkur, eða það hefur mér sýnst.

Þetta gerir um 2 evrur. Nú er aldeilis ódýrt fyrir útlendinga að koma til Íslands.

Kaffibolli á kaffihúsi á góðum stað í Frakklandi eða á Ítalíu kostar að minnsta kosti 3.50 evrur.

Það gerir um 650 krónur fyrir veslings Íslendinginn sem heimsækir þessa staði.
Walter Cronkite látinn

Gallinn við fréttalesara í sjónvarpi er að þeir eru flestir eins, pinnstífir lesa þeir fréttirnar af textavél eins og automata. Yfirleitt er frekar leiðinlegt að horfa á þetta látbragð.

Það verður ekki sagt um Walter Cronkite sem nú er látinn í hárri elli.

Hann var frábærlega mannlegur og eðlilegur, enda var hann elskaður og dáður í Bandaríkjunum.

Hér eru nokkur gæsahúðaraugnablik Cronkites.

Morðið á John F. Kennedy:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=2K8Q3cqGs7I&feature=related]

Og hér er hið fræga myndskeið þegar Cronkite lýsir því yfir að hann hafi misst trúna á hernaði Bandaríkjamanna í Vietnam:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=JdOb_183d1o&feature=fvw]

Og hér er umfjöllun Cronkites um fyrstu mennina á tunglinu, hið stórkostlega ævintýri, fyrir réttum fjörutíu árum:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=HwaA-hbvYF8&feature=channel]

Á gamals aldri gerði Cronkite þessa frægu fréttaskýringu um stríð Bandaríkjanna gegn fíkniefnum:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=XfZgzTpZFac]
Heima

Við horfðum á myndina Home eftir Yann Arthus Bertrand í fyrrakvöld.

Stórfenglegar myndir, stórfenglegt landslag, stórfengleg jörð.

Maður hugsar um alla staðina sem maður á eftir að koma á – og sér líklega aldrei nema örfáa.

Hvílík pláneta sem við búum á! Mannsævin mætti vera aðeins lengri.

Til að sjá meira af fegurðinni og fjölbreytileikanum.

En upp úr myndinni stendur að það er vatn sem er aðalmálið.

Allar þær hundruðir milljóna jarðarbúa sem hafa ekki aðgang að nægu vatni eða nógu góðu vatni.
Með hauspoka?

Kjartan Gunnarsson er einn þeirra sem ber höfuðábyrgð á Icesave og þeim búsifjum sem þjóðin verður fyrir vegna þess.

Margir telja að rétt sé að draga þá sem skuldsettu þjóðina með þessum hætti fyrir dóm. Það mætti jafnvel hugsa sér að þeir hefðu gerst sekir um einhvers konar landráð.

Páll Skúlason, prófessor í heimspeki, hefur orðað þá hugsun.

Þarna les maður um að hann hafi verið að leggja öðru fólki lífsreglurnar á fundi hjá Sjálfstæðisflokknum. Líklega óttast hann, sem ásamt félögum sínum hefur nánast komið Íslandi á vonarvöl, að Íslendingar tapi sjálfstæðinuinu.

Var hann ekki örugglega með hauspoka?

En flokkur sem hossar Kjartani eftir það sem á undan er gengið – hann mun eiga í miklum vandræðum með trúverðugleikann.

Hvað næst?

Jón Ásgeir á almennum félagsfundi hjá Reykjavíkurdeild Samfylkingarinnar?

Ólafur Ólafsson og Finnur taka slag í næstu Framsóknarvist?

Hvernig var annars á þessum fundi:

Spurði einhver Kjartan um Icesave – eða almennt um sukkið og svínaríið í Landsbankanum?
Meira úr leikhúsi fáránleikans

DV segir frá því í dag að fjöldi æðstu stjórnenda úr gömlu bönkunum sé kominn út í „ráðgjöf“.

Það er reyndar algjör ráðgáta hverjir vilja þiggja ráðgjöf manna sem settu heilt bankakerfi lóðbeint á hausinn.

En svo kemur í ljós í greininni að greinin sem þeir flykkjast í eru „gjaldeyrisviðskipti“.

Þarna er semsagt matarholan. Það er ekki furða að krónan hækki ekki ef þetta lið er að leggjast á hana!

Annars verður þetta leikhús fáránleikans stöðugt brjálæðislegra.

Mogginn segir frá því að það hafi verið Halldór J. Kristjánsson bankastjóri sem fór í Búnaðarbankann til að fá lán fyrir Samson vegna kaupanna á Landsbankanum – hann heimtaði einfaldlega að Samson fengi lán á sömu kjörum og Egla hafði fengið í Landsbankanum vegna kaupanna á Búnaðarbankanum!

Hvílíkir snillingar!!!

Og svo kemur í ljós að fjárfestingarfasteignir, eins og það er orðað í Mogganum, voru orðnar 77 prósent af öllum eignum Sjóvár um síðustu áramót. Fyrir þremur árum voru þær 1 prósent. Tryggingafélaginu var semsagt breytt í fjárfestingarfélag fyrir eigendur sína. Á þessum tíma greiddu Wernersbræður, eigendur félagsins, sér 17 milljarða króna í arð út úr félaginu.

Það gilda ströng lög um starfsemi tryggingafélaga. Þau gera ábyggilega ekki ráð fyrir þessu.
Á stofugólfinu í Fáfnisnesi?

Ég er ekki viss um að það sé rétt að staða Þorgerðar Katrínar hafi veikst innan Sjálfstæðisflokksins.

Að minnsta kosti ekki meðal almennra kjósenda.

En kannski gagnvart Davíð Oddssyni, Birni Bjarnasyni og Styrmi Gunnarssyni.

En reyndar voru sumar ræður sjálfstæðismanna í þinginu í gær þannig að það hefði verið nær að keyra þá heim til Davíðs og láta þá tala þar á stofugólfinu; hefði verið hægt að bjóða Birni og Styrmi að vera með.

Því eitt er það sem forysta Sjálfstæðisflokksins finnst alveg óbærilega erfið tilhugsun:

Að Davíð snúi aftur í stjórnmálin.
Að losna undan klíkunum

Ég fór nokkuð víða um bæinn í gær. Það er langt síðan ég hef talað við svona margt fólk á einum degi.

Flestir sem ég hitti virtust vera tilbúnir að tékka á ESB.

Aðallega að losna undan klíkunum sem hafa stjórnað á Íslandi, sagði fólkið.

Peningaklíkunum, flokksklíkunum, gömluvinaklíkunum, hagsmunaklíkunum.

Það er kannski ekkert sérlega spennt fyrir ESB, en það er alveg búið að gefast upp á þessu liði.
Að fljúga ódýrt – eða ekki?

Andrés Jónsson bloggar um lágfargjaldaflugfélög.

Ég hef notað þau ansi mikið. Ég get ekki hugsað mér lífið án þess að ferðast, en tími ekki að eyða miklum peningum í farseðla.

Easy Jet er ágætt félag, það býður ekki upp á nein sérstök þægindi, en yfirleitt halda flugvélar þeirra áætlun mjög nákvæmlega. Verst er að þeir eru farnir að rukka peninga fyrir alls konar smáhluti, fyrir töskur, fyrir að komast fljótt upp í vélina.

En ég hef ekkert sérlega góða að reynslu af Ryanair, vel fremur Easy Jet.

Iceland Express er aftur orðið ódýrasta leiðin til að komast úr landi. Um tíma voru þeir ekkert ódýrari en Icelandair. En í vetur og vor hafa flugmiðar hjá Icelandair snarhækkað.

Gallinn við Iceland Express er hvað þeir halda illa áætlun. Um daginn voru kona mín og sonur á leið til útlanda að hitta mig.

Vélin frá Iceland Express var 9 klukkutímum of sein. Þetta þýddi að þau misstu af tengiflugi og þurftu að gista í London.

Það kostaði sitt kaupa hótel og breyta farmiðum í tengifluginu.

Aftur lenti ég í vandræðum með Iceland Express um helgina. Það var reyndar sjálfum mér að kenna.

Ég hafði í heimsku minni bókað flug frá Reykjavík til London, þegar ég ætlaði að fara hina leiðina, frá London til Reykjavíkur.

Þetta uppgötvaðist ekki fyrr en rétt áður en við ætluðum að leggja af stað út á flugvöll.

Við komumst heim daginn eftir. En það kostaði næstum 60 þúsund að breyta þessum þremur flugmiðum.

Það var dálítið bratt. Mér varð hugsað til Grikklands. Stundum geta hlutir virst dálítið skipulagslausir í því landi. Á móti kemur að starfsfólk er oft ekki mjög reglufast; það er til í að beygja reglurnar aðeins ef með þarf. Ég hef stundum lent í svona vandræðum þar, en yfirleitt hefur verið leyst úr því með ákveðnu kæruleysisviðhorfi sem er mjög grískt.

Hér á Íslandi er viðhorfið oftar í anda þáttanna Little Britain:

The computer says no.
Aðildarviðræður

Umsókn um aðild Íslands að Evrópusambandinu verður lögð fram í júlí.

Fyrst þarf að fjalla um aðildarumsóknina á vettvangi framkvæmdastjórnar ESB. Það tekur nokkurn tíma.

Síðan hefjast eiginlegar samningaviðræður, líklega á næsta ári.

Þetta getur tekið tvö og hálft til þrjú ár.

Kannski eitthvað styttri tíma vegna þess að Ísland er í EES og er þar partur af ESB á fjöldamörgum sviðum.

Við erum líka í Schengen-samstarfinu, ólíkt til dæmis Bretlandi.

Erfiðustu málin verða sjávarútvegurinn, kannski landbúnaðurinn og svo þarf Ísland að fá lausn á gjaldmiðilsmálum sínum. Það er náttúrlega ljóst að eins og er uppfyllir Ísland ekki skilyrði um upptöku evrunnar.

Það getur vel verið að aðildarsamningur verði felldur. Það er engin leið að spá um það. Að sumu leyti gæti það ráðist af ástandinu á Íslandi eftir nokkur ár – og hvernig efnahagslífið í Evrópu þróast.

Varðandi sjávarútveginn þá benti franskur sérfræðingur sem ég hitti mér á að Íslendingar ættu einfaldlega að byggja kröfur sínar á núverandi fyrirkomulagi fiskveiða við landið, þ.e. núgildandi skiptingu fiskveiðikvóta sem og flökkustofna. Hann taldi ekki óhugsandi að það yrði samþykkt.
Smá hreyfing

Sérstakur saksóknari er að rannsaka Ímon, Lífeyrissjóði Landsbankans, Kaupþing og Al Thani, Sjóvá, Stím – það er verið að kalla skuldakónga til yfirheyrslu.

Þetta gefur von um að hlutirnir séu að hreyfast.

Ég ætla ekki að þakka stjórnmálaflokkunum fyrir þetta, allavega ekki hrunflokkunum þremur sem hafa aldrei sýnt áhuga á að neitt verði rannsakað, heldur frekar öflugu almenningsáliti – jú, svo má vel nefna nafn Evu Joly í þessu sambandi.
Rússalán

7. október á síðasta ári tilkynnti Davíð Oddsson eins og bjargvættur að Rússar ætluðu að lána Íslendingum tröllaukna fjárhæð, 4 milljarða evra.

Lánið kom ekki. Menn veltu á þeim tíma fyrir sér hver hefðu verið tildrög þessarar uppákomu eða hverjir höfðu milligöngu um það.

Það er ekki enn komið í ljóst. Getgátur voru um að Björgólfur Thor Björgólfsson hefði komið að málinu.

Loks nú, níu mánuðum síðar, virðist vera búið að samþykkja Rússalán.

Upphæðin er reyndar miklu lægri en rætt var um í október, eða 500 milljón dollarar. Það er varla nema tíundipartur þeirrar fjárhæðar sem talað var um þá.
Hrunsmaður kvartar

Gamli Kögunarkarlinn, Gunnlaugur Sigmundsson, sem einkavæddi fyrirtækið í hendurnar á sjálfum sér og varð ofsaríkur fyrir vikið, er með böggum hildar.

Hann á nefnilega að hverfa úr stjórn Icelandair ásamt Einari Sveinssyni.

Gunnlaugur segir að kommarnir séu að bola sér burt.

En ætli flestum þyki ekki eðlilegt að hrunsmenn séu ekki með í uppbyggingu Íslands.

Icelandair er komið á hausinn og hefur verið yfirtekið af lánadrottnum?

Hrunsmenn eiga að snúa sér að öðru.
Fjárböðun fyrir Rússa?

Þorvaldur Gylfason skrifar grein í Fréttablaðið. Þar kemur hann meðal annars inn á þverrandi traust á Íslendingum og hugsanlega fjárböðun íslenskra banka fyrir Rússa. Hér er niðurlag greinarinnar:

„Hafi komið til greina, að Norðurlöndin vildu leggja á sig að forða íslenzka ríkinu frá yfirvofandi vanskilum, virðist það nú ólíklegt. Ísland hefur síðustu ár verið vettvangur augljósra efnahagsbrota, sannkallað þjófabæli, sumpart í boði meðvirkra stjórnvalda, sem seldu bankana einkavinum við vildarkjörum þrátt fyrir vel þekktan brotaferil eins þeirra, og brugðust síðan eftirlitsskyldu sinni með öllu. Við þetta bætist veikluleg rannsókn brotanna, þar til ríkisstjórnin fyrir frumkvæði fólks úti í bæ réð Evu Joly rannsóknardómara í þjónustu sína. Stjórnvöld virðast ekkert hafa gert til að hrinda þeim þráláta orðrómi, að bankarnir hafi einn eða fleiri baðað fé fyrir Rússa. Allt þetta blasir við frændum okkar og vinum á Norðurlöndum og kann að slæva áhuga þeirra á að rétta Íslandi frekari hjálparhönd.“
Óheilindi bændaforingjanna

Vandi Bændasamtakanna er að þau standa í rústum atvinnugreinar sem stendur engan veginn undir sér – er að að stórum hluta háð styrkjum frá skattborgurum – en láta eins og þetta sé glæsileg smíð sem þjóðin þurfi að verja með öllum tiltækum ráðum.

Hér er lítil grein í þessu sambandi.
Nokkrir fótboltapunktar

KR er að fara að spila við gríska liðið Larissa í Evrópukeppni. Við Kári ætlum að mæta, halda með KR en sýna Grikkjunum mikla vinsemd. Erum vissir um að grísku aðdáendurnir séu ágætir, ekki eins og Everton aðdáendurnir sem komu hér um árið þegar KR keppti við enska liðið.

Þeir voru eins og óð dýr í búri, hryllilegur lýður.

FH er búið að vinna deildina á Íslandi. Þetta er ekkert skemmtilegt. Heimir Guðjónsson, gamli félaginn úr KR, er með langbesta liðið.

Atli Eðvaldsson er farinn að þjálfa Val. Mig hefur dreymt um að sjá hann þjálfa KR á nýjan leik; hann stjórnaði KR 1999, besta KR-liði síðan á gullöldinni. Atli er frábær íþróttamaður og félagi. Ég er reyndar orðinn svo meyr að mér er alls ekkert illa við Val lengur. Bý líka örfáa metra frá gamla KFUM og styttunni af Séra Friðrik.

Atli er í goðatölu vestur í bæ, eins og Heimir – og Pétur Pétursson.

ÍA virðist ekki ætla að fara upp úr 2. deildinni eftir að hafa fallið niður í haust. Það er afar sjaldgæft að lið af kalíberi Skagans fari ekki beint upp aftur – og í algjörri andstöðu við glæsilega knattspyrnuhefð bæjarins. Nú er ÍA á ekki löngu tímabili búið að reka sínar skærustu stjörnur: Tvíburana Arnar og Bjarka, Ólaf Þórðarson og Guðjón Þórðarson

Maður vonar að Akranes komist aftur upp á næsta ári, það er ómögulegt að hafa þá ekki í keppni hinna bestu.

Það er fallegt að sjá Alex Ferguson binda trúss sitt við Michael Owen, hina föllnu stórstjörnu. Kannski nær Owen sér á strik aftur – vonandi. Hann var ótrúlega hæfileikaríkur á sínum tíma. Tek fram að ég held ekki með United, en mér finnst Sir Alex flottur.

Við Kári ætluðum að fara að sjá myndina Looking for Eric í London um daginn, en fengum ekki að fara inn. Myndin var bönnuð, að því er sagt var vegna ljóts orðbragðs og notkunar vægra fíkniefna. Mér skilst að þetta sé notaleg kómedía þar sem Eric Cantona fer á kostum. Það hefur mikið verið fjallað um vináttuna sem myndaðist milli Cantona og leikstjórans, sósíalistans Ken Loach, við gerð myndarinnar. Á ljósmyndum sjást þeir halda utan um axlirnar hvor á öðrum, hinn smávaxni Loach og rumurinn Cantona.

Eitt enn um Cantona:

Ég hef líklega sagt söguna af því þegar hann var spurður að því að ensku blaði (The Sun?) hver væri uppáhaldsmaðurinn hans.

Cantona svaraði „Rambau“, eða þannig hefur það hljómað.

Blaðið sló því upp að Cantona væri mikill aðdáandi Rambós.

En auðvitað meinti Cantona skáldið Arthur Rimbaud, sem orti sín mestu kvæði fyrir tvítugt, sukkaði og svallaði, umbylti ljóðlistinni, en lét sig svo hverfa til Afríku.
Þegar fingurinn bendir á tunglið, horfið fíflið á fingurinn

Þetta er glúrinn pistill hjá Árna Snævarr. Hann hefur engu gleymt sem stjórnmálaskýrandi.

Árni telur að Bjarni Ben og Illugi séu býsna klókir og tefli sína refskák.

Og séu búnir að fá menn eins og Styrmi, Davíð, Árna Johnsen og Pétur Blöndal til að berjast, ekki gegn ESB aðild, heldur fyrir þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB viðræður.

Þannig séu þeir í raun búnir að kyngja aðildarviðræðum.
Kaupþingsbrellur?

Ég hef fengið fjölda ábendinga innan úr viðskiptalífinu um að umbreyting Kaupþings í Lúx yfir í Banque Havilland tengist fyrrverandi stjórnendum Kaupþings. Bankastjórinn Magnús Guðmundsson situr áfram.

Það virðist hins vegar vera erfitt að sannreyna þetta.

Hreiðar Már Sigurðsson flytur til Lúxemborgar nánast sama dag og þessi umskipti verða.

Er Sigurður Einarsson langt undan?
Kemur varla á óvart

Í skýrslu Hagfræðistofnunar stendur líklegra að það verði minni tollavernd fyrir íslenskan landbúnaðarvörur, að við þurfum að skera niður beina og markaðsbjagandi framleiðslustyrki – ekkert af þessu ætti að koma neinum á óvart sem hefur fylgst með.

Bændasamtökin eru á móti þessu – vitaskuld – en þau standa vörð um óbreytt kerfi, enda er stuðningur við landbúnað hvergi meiri en á Íslandi. Auðvitað vilja höfðingjarnir í Bændahöllinni ekki fórna því.

Flest af þessu er hefur líka verið til umfjöllunar á vettvangi Alþjóða viðskiptastofnunarinnar, WTO, og líklega mun sá dagur renna upp að þar næst samningur um meira frelsi í viðskiptum með landbúnaðarvörur.

Eins og lesa má í ágætri samantekt hér.
Ekki kratabandalag

Mikið er talað um að ESB sé einhvers konar kratabatterí, þetta er ein af ranghugmyndunum sem flýgur nú í umræðunni. Stundum mætti jafnvel álíta að ESB sé einhvers konar samsæri sem runnið er undir rifjum Samfylkingarinnar.

Staðreyndin er þó sú að hægri- og miðflokkar í Evrópu eru upp til hópa mjög Evrópusinnaðir, enda komu stofnendur Evrópusambandsins flestir af hægri væng stjórnmálanna.

Nokkrir feður Evrópusambandsins eru taldir vera Jean Monnet og Robert Schumann, Konrad Adenauer, Charles de Gaulle og Alcide de Gasperi

Monnet var franskur embættismaður sem vann mikil afrek við uppbyggingu Evrópu eftir stríðið, Schumann var kristilegur demókrati, rétt eins og Adenauer, De Gaulle var leiðtogi hægrimanna í frönskum stjórnmálum, Gasperi var stofnandi Kristilega demókrataflokksins á Ítalíu.

Bretar gengu inn í ESB á valdatíma íhaldsmannsins Edwards Heath. Danmörk sem lengst hefur verið Norðurlandanna innan ESB hefur verið undir stjórn hægrimanna í næstum áratug – nú eru hægrimenn líka við völd í Svíþjóð, Frakklandi, Þýskalandi og á Ítalíu.

Vinstrið er víðast hvar í vandræðum.

Á Evrópuþinginu er langstærsti hópurinn bandalag hægri- og miðflokka, svokallaður European People's Party.
ESB og Sovétið

ESB eru samtök lýðfrjálsra þjóða í Evrópu. Engin þjóð fær þar inngöngu nema að tryggt sé að þar ríki fullt lýðræði, tjáningarfrelsi og að mannréttindi séu virt.

Tími ESB er lengsta friðartímabil í sögu Evrópu, máski sambærilegt við tíma Vínarfriðarins sem stóð frá 1815 til 1870. Það er nánast óhugsandi að brjótist út stríðsátök í álfunni, samskipti ríkja innan hennar eru friðsamleg, kurteisleg og lýðræðisleg.

Það er líka óhugsandi að aftur komist til valda herforingjastjórnir í löndum eins og Spáni, Portúgal og Grikklandi, þar fasískir herforingjar voru plága lengstum á síðustu öld.

Lönd Austur-Evrópu hafa sóst eftir aðild að Evrópusambandinu; þau kostuðu oki kommúnismans, þráðu að komast í hóp evrópskra lýðræðisríkja og fengu það.

Tyrkir sækjast líka eftir aðild; það er sorglegt að sumir ráðamenn í Evrópu skuli vera mótfallnir því.

Það er vel hægt að vera þeirrar skoðunar að Ísland eigi ekki að ganga í ESB. Fyrir þeirri skoðun má færa ýmis rök og sum þeirra eru nokkuð sannfærandi.

Það getur vissulega verið vandkvæðum bundið að ná viðunnandi samningi um sjávarútvegsmál.

En ef menn vilja vera samkvæmir sjálfum sér varðandi fullveldisafsal, þá ættu þeir að heimta að Ísland segi sig úr EES. Mikið af fullveldisafsalinu varð við samþykkt þess samnings; það er spurning hvort þá þá hefði ekki átt að halda þjóðaratkvæðagreiðslu og breyta stjórnarskrá.

Þegar stjórnmálamenn eru farnir að tala um ESB sem einhvers konar Sovétríki, þá dæma þeir sig úr leik.

Ef þeir voru ekki fyrir löngu búnir að gera það.

Eitt er að vera á móti inngöngu Íslands, en að halda því fram að Evrópusambandið hafi verið vont fyrir þessa gömlu og löngum stríðshrjáðu álfu er beinlínis galið.

Sviss, Noregur og Ísland eru gamalgróin lýðræðisríki sem hafa látið sér nægja að semja um náin tengsl við ESB, en lítum á hin Evrópulöndin sem standa fyrir utan:

Albanía, Serbía, Króatía, Moldova, Úkraína, Hvíta-Rússland, Rússland.

Lönd sem eru ekki beinlínis ljós lýðræðisins.

Þrátt fyrir það sem sagt er í umræðunni hér verður ekki vart við að ESB sækist sérstaklega eftir inngöngu Íslands.

Né heldur er um það að ræða að ESB ásælist auðlindir þjóða sem ganga í sambandið. Það er ekki sambandinu í hag að vilja kollvarpa efnahag aðildarþjóða.

Gallarnir við ESB eru flókið regluverk og skriffinska – sem stafar að miklu leyti af vilja til að fara í hvívetna eftir skrifuðum reglum, ekki síst svo engin ein þjóð geti vaðið yfir aðra – ekki að það hafi einhver leynilegt markmið varðandi heimsyfirráð, nútíma nýlendustefnu eða rán á auðlindum.

Svo er svo skrítið með ESB að þeir sem eru yst til hægri líta á það sem samblástur sósíalista, en þeir sem eru lengst til vinstri líta á það sem verkfæri frjálshyggju og óhefts kapítalisma.

Hvort er það?
Þingmaður í stuði

Þór Saari tók enska orðið subrogate sem dæmi um hversu mikið ofbeldi íslenskir samningamenn voru beittir í Icesave samningunum.

Að svona orð skyldu notuð á þá!

Ef orðið er googlað koma um 37 þúsund færslur.

Efst er mjög ítarleg færsla úr Wikipedia með mörgum tenglum og tilvísunum.