arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Glæpsamlega vanhæft lið sem sökkti heilli þjóð

Alls staðar er gert grín að íslenskum bankamönnum og glæpsamlegri vanhæfni þeirra.

Í Financial Times, virtasta viðskiptablaði heims, komast þeir á listann yfir „oflaunuðustu stjórnendurna“.

Segir að þeir hafi ekki einungis sökkt eigin fyrirtækjum heldur líka heilli þjóð.

Svona er skrifað um þessa menn í alvöru fjölmiðlum – ekki bara á blogginu.

Hæst settu bankastjórarnir hafa látið af störfum, Sigurjón, Halldór, Lárus, Sigurður og Hreiðar Már, en þeir sem voru næsta þrepi fyrir neðan eru enn að.

Telja sig hæfasta af öllum til að reka banka. Stjórnvöld hér eru sammála.

Og eigendur bankanna – sem auðvitað bera mesta ábyrgð – eru í óða önn að reyna að passa upp á að þeir missi ekki tök sín á samfélaginu.

Björgólfar tveir, Jón Ásgeir, Lýður og Ágúst Existabræður, Wernersbræðurnir Karl og Steingrímur.

Ekki verður heldur betur séð en að stjórnvöld ætli að liðsinna þessum mönnum við þetta verkefni.

Svo allt megi vera við það sama áfram.

Það verður að segja hlutina eins og þeir eru:

Landið komst í hendurnar á mafíu sem hugsaði um það eitt að sölsa undir sig öll verðmæti á Íslandi.
Krónuhrun

Í Wall Street Journal birtist mikil úttekt á íslenska hruninu. Meðfylgjandi greininni er þessi skýringamynd sem segir meira en þúsund orð.
Ríkið hugar að eignum sínum

Daily Mail segir að íslensk stjórnvöld ætli að leita sér ráðgjafar varðandi verslanir Baugs í Bretlandi.

Var kannski kominn tími til að ríkisstjórnin færi að huga að þessum eignum þjóðarinnar.

Því eins og Jón Ásgeir sagði svo eftirminnilega.

Sá sem á skuldir Baugs á Baug.

Og það er í íslensku bönkunum að þessi góði maður skuldar þúsund milljarða.

Svo er önnur ráðgáta sem mætti skoða í þessu sambandi:

Hvers vegna lánaði Landsbankinn Baugi allt þetta fé – þar á meðal stóran hluta fjármunanna sem komu inn á Icesave reikningana?

Hvaða starfsmaður eða stjórnandi Landsbankans ákvað þetta – á síðustu mánuðum útrásarinnar?
Þegar sparisjóðirnir urðu að markaðsvöru

Gunnar Axel skrifar þennan pistil sem fjallar um ásælni peningaaflana í sparisjóðina, Pétur Blöndal, Valgerði Sverrisdóttur og Pál Hreinsson, formann hvítþvottanefndarinnar.
München

Björn Bjarnason hefur skrifað, oftar en einu sinni að mig minnir, að umræðu um málefni ljúki sjálfkrafa þegar annar aðilinn fer að líkja hinum við Hitler eða nasista.

Skyldi þetta líka eiga við Styrmi Gunnarsson þegar hann líkir hugsanlegum aðildarviðræðum Íslands við Evrópusambandið við samningana í München 1938?

Þar var samið við einræðisherra sem þegar hafði látið myrða fjölda manns, opna fangabúðir, brenna bækur, afnema borgaraleg réttindi, ofsótt gyðinga; hann notaði samningana til að leggja undir sig nágrannaríki með hervaldi, hótaði stríði ef ekki yrði látið að kröfum hans – og er þekktur sem blóði drifnasti níðingur mannkynssögunar.

Er hægt að ræða málin á þessum nótum? Er það nokkuð annað en lágkúra?

Hvað er það í Evrópusambandinu sem minnir á nasista?
Afmælisveislan

Þessi kvikmynd eftir leikriti Harods Pinter var sýnd í Fjalakettinum á tíma Friðriks Þórs. Leikararnir eru ógleymanlegir, Robert Shaw og Patrick Macnee.

Þetta er absúrdleikhúsið sem gagnrýnandinn Martin Esslin skrifaði um – og áhrifin frá Kafka leyna sér ekki.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Mjp8Ms2t19Q]
Sönn jólamynd

Mig langar að benda sérstaklega á myndina um Kjötborg sem er á dagskrá sjónvarpsins eftir fréttir í kvöld.

Þetta er mynd með frábæran boðskap.

Fjallar um umhyggju fyrir náunganum, tryggð, vináttu – og gott fólk.

Hún spyr líka þeirrar spurningar hvort örar breytingar séu endilega af hinu góða, breytingar sem oft eru knúðar áfram af græðgi – peningasýki eins og Kári sonur minn kallar það.

Stundum er talað um feel good myndir. Þetta er ein af þeim.
Gleðileg jól

Ég óska lesendum Eyjunnar gleðilegra jóla. Innilegar þakkir fyrir samfylgdina á árinu.

Það er sagt að slæmir hlutir gerist þegar gott fólk gerir ekki neitt.

Við skulum hafa það hugfast.

Þetta er jólakortið í ár. Það var teiknað af Halldóri Baldurssyni í tilefni af brúðkaupi sem haldið var 2. júlí í sumar.
Svarti markaðurinn

Þetta er athyglisverður pistill hjá nafna mínum Agli Jóhannssyni.
Whittard

Morgunblaðið segir að Whittard of Chelsea sé gjaldþrota, Sky segir að það sé í gjaldþrotameðferð.

En Fréttablaðið segir að þetta sé liður í fjárhagslegri endurskipulagningu Baugs – til að „skerpa línurnar“.
Verkalýðsforingi

Er það virkilega svo að enginn hafi þorað gegn Gunnari Páli?

Og hefði hann ekki átt að sjá sóma sinn í að vera ekki í framboði.

Er furða þó traustið á verkalýðshreyfingunni sé í lágmarki hjá almenningi?

Og flestir líti svo á að verkalýðsforingjarnir – með nokkrum undantekningunum – séu í hinu liðinu, með þeim sem hafa komið þjóðinni á hausinn?
Sameining

Hannes Hólmsteinn Gissurarson lagði eitt sinn til að Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur yrðu sameinaðir.

Þessum flokkum gekk svo vel að vinna saman í ríkisstjórn.

Nú segir Ingibjörg Sólrún að Samfylkingin ætli ekki að skipta um ráðherra í ríkisstjórn nema Sjálfstæðisflokkurinn geri það líka.

Það er þá spurning hvort ekki mætti ganga alla leið og sameina flokkana?
Mikil gjafmildi

Vilhjálmur Bjarnason um Milestone gjörninginn:

„Mér finnst þetta mikil gjafmildi,“ segir Vilhjálmur Bjarnason, framkvæmdastjóri Samtaka fjárfesta. „Félagið á ekki fyrir skuldum. Þegar bankarnir fóru þá missti ég hlutabréfin mín og fékk ekkert í staðinn, en nú eiga þeir að fá hluti til baka þegar þetta verður arðvænlegt aftur. Ef þetta á að ganga þá verður fjandinn laus hér í samfélaginu.“
Viðurkenna mistök

En nei, þetta eru ekki mistök.

Heldur angi af einu stærsta fjársvikamáli Íslandssögunnar.

Ef ekki því stærsta.

Bankarnir hér voru ekkert betri en ótíndir Nígeríusvindlarar.
Flokkakreppa

Það er ekki glæsilegt um að litast í stjórnmálaflokkunum.

Sjálfstæðisflokkurinn er í molum eftir að allt sem flokkurinn hefur staðið fyrir er hrunið; forysta flokksins leitar nú að nýjum tilverugrundvelli í gegnum ESB sem hún var algjörlega á móti til skamms tíma. Á sama tíma hvílir Davíð Oddsson eins og mara á flokknum. Annars stendur ekki steinn yfir steini, enda liggur í augum uppi að af stjórnmálaflokkunum ber Sjálfstæðisflokkurinn langmesta ábyrgð á hruninu.

Samfylkingin er algjörlega föst í því að Evrópusambandið sé lausn allra vandamála – það má alveg kalla það Evróputrúboð – og hefur fundið rót alls ills í Davíð Oddssyni. Kannski er þetta aðferð flokksmanna til að þurfa ekki að horfa framan í raunveruleikann?

Framsóknarflokkurinn er forystulaus; og þar að auki svo blandaður inn í gamla spillingarkerfið að flokksmenn treysta honum varla sjálfir. Þeir treysta varla sjálfum sér.

Vinstri grænir mótmæla öllum niðurskurði og munu halda því áfram – þótt vitað sé að þjóðin sé algjörlega á hausnum og ekki til peningar til eins eða neins. Illu heilli mun niðurskurðurinn þurfa að verða miklu rótttækari en hefur verið kunngjört – það stendur meira að segja í samkomulaginu við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn að vondu fréttirnar skuli tilkynna í smáskömmtum.

Frjálslyndi flokkurinn er svo sundraður innbyrðis að honum tekst ekki einu sinni að hækka fylgi sitt um prósentubrot þrátt fyrir kreppuna.

Spurningin er:

Getur nýtt fólk farið inn í flokkana og komist til áhrifa?

Það mun ekki vekja neinn fögnuð þeirra sem eru á fleti fyrir. Þeir hafa engan áhuga á endurnýjun. Flokkarnir eru hagsmunabandalög þingmanna.

Eða er hægt að stofna nýja flokka?

Fyrir nokkrum árum voru sett lög sem höfðu beinlínis að markmiðið að torvelda nýjum stjórnmálaöflum að koma fram og ná árangri.

Hættan er líka sú að nýir flokkar fuðri upp í illdeilum og klofningi eða að þetta verði einhvers konar pópúlískir „framfaraflokkar“?

Hvað er þá til ráða?
Sjóður 1 hjá Glitni

Nú er komið í ljós að þeir sem geymdu fé sitt í Sjóði 1 hjá Glitni tapa því mestanpart. Þar fara ótaldir milljarðar í súginn. Geta gert sér vonir um að endurheimta 25-30 prósent.

Þessu fólki verður ekki bættur skaðinn. Þó mætti kannski hugsa sér að það gæti fengið hlut í dótturfélögum Milestone, en skilanefnd Glitnis er einmitt í óða önn að reyna að koma þeim aftur í hendurnar á fyrri – tæknilega gjaldþrota – eigendum.
Athugasemd

Vegna greinar sem birtist í Morgunblaðinu í dag vil ég taka fram að ég hef aldrei á ævi minni tjáð mig um viðskipti Lúðvíks Bergvinssonar alþingismanns, enda veit ég ekki neitt um þau. Ég hef heldur ekki sagt neitt um veru hans á umtalaðri snekkju í Flórída, enda veit ég ekki neitt um það mál heldur.
Krugman um Madoff

Paul Krugman, Nóbelsverðlaunahafi í hagfræði, skrifar að það sem Bernard Madoff stórsvindlari var að gera hafi frekar verið regla en undantekning á Wall Street – að fjárfestingariðnaðurinn hafi ekki skapað verðmæti heldur eyðilagt þau. Og stjórnmálamenn hafi spilað með.

Hvernig var þetta hér? Sköpuðu til dæmis hinar skuldsettu yfirtökur verðmæti – eða eyðilögðu þær fyrirtækin?
Það sem Íslendingar eru að gera

Fella niður skuldir hjá ríkum og gefa þær fátækum.
Kraftaverk í Mílanó

Þetta er flott.

40 kíló af Belugakavíar – þeim fínasta – sem lögreglan lagði hald á verða gefin fátækum í Mílanó.

Það þarf að hafa smá hugmyndaflug þegar gæðum er útdeilt.

Einhverjum hefði kannski dottið í hug – eins og tíðkast hér á landi – að gefa ríkasta fólkinu kavíarinn.

Annars minnir þetta dálítið á eina af uppáhaldskvikmyndunum mínum.

Kraftaverkið í Mílanó eftir Vittorio De Sica.

Hér er úrdráttur úr myndinni. Það vantar reyndar senuna sem kemur alltaf fram tárum hjá mér – þegar litli drengurinn gengur á einn á eftir líkvagninum eftir að gamla góða konan deyr.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Al-cR3CSv48]
Auglýsing í blaði

Í Morgunblaðinu í dag er auglýst eftir innri endurskoðanda fyrir Landsbankann. Umsóknarfrestur er til 31. desember.

Þýðir þetta að Brynjólfur Helgason, fyrrverandi forstöðumaður alþjóðasviðs Landsbankans, sem var skipaður í stöðuna við hrunið ætli að láta af störfum?

Icesave í Englandi og Hollandi heyrði undir alþjóðasviðið.
Lætin í Grikklandi

Þeir sem kvarta undan skrílslátum í mótmælum hér ættu kannski að líta á þessa myndaseríu.

Hún sýnir hvernig hefur verið umhorfs í Aþenu og grískum borgum undanfarna daga.

Mótmælendurnir hafa meira að segja kveikt í jólatrénu á Syntagma torginu, andspænis þinghúsinu.

Og lagt eld að stórverslun í miðborginni.

Miðað við þetta er þetta afar pent hjá okkur. Ein rúða brotinn, einn snjóbolti, ungur maður sem klifrar upp á Alþingishúsið, ráðherrar sem telja sig þurfa að hlaupa út um bakdyr.
Straumur, dularfulli eigandinn og brunaútsalan

Það hefur enn ekki verið upplýst hver á þennan stóra hlut í Straumi – fjárfestingarbanka sem ætlar sér stóran hlut á Íslandi í framtíðinni.

En er í raun ekki annað en partur af veldi Björgólfs Thors Björgólfssonar.

Sem ásamt föður sínum skuldar íslensku þjóðinni stórar fjárhæðir – meðal annars fyrir Icesave.

Og sem hefur ásamt föður sínum sett félag sem heitir Samson í þrot. Skuldirnar nema 120 milljörðum.

Það er reyndar kaldhæðnislegt að eignarhlutur Björgólfs í bankanum er í gegnum fyrirtæki sem líka heitir Samson – Samson Global Holding.

Ég spurðist fyrir um þennan dularfulla eignarhlut hjá Straumi í gær. Þar fékk ég þær upplýsingar að enn hvíldi leynd yfir þessum hluthöfum en þeir væru „erlendir aðilar“.

Hverjir þá? Hví þarf að vera leynd yfir þessu?

Er það erlent félag í eigu Björgólfs Thors?

Eða máski einhverjir vinir hans úr öðrum deildum jarðar?

Samkvæmt upplýsingunum sem ég fékk eru 22 prósent af hlutafé í Straumi varðveitt í Landsbankanum í Lúxemborg (var hann ekki kominn á hausinn)?

Er hægt að treysta fjármálastofnun sem maður veit ekki einu sinni hver á?

Björgólfur Thor Björgólfsson sagði í viðtali við danska blaðið Börsen í apríl síðastliðnum að hann biði eftir brunaútsölu á Íslandi.
Skemmtileg kosningaauglýsing, anno 2003

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=EH6frVDFFAQ]

Merkilegt hvað þetta á vel við núna, með aðeins öfugum formerkjum. En Geir sagði jú alltaf að þetta væri allt í lagi meðan ríkissjóður væri skuldlaus; skuldir einkaaðila væru ekki hans mál.
Ekki góðgerðastarf

Ég bendi á þessa grein sem ég skrifaði í júlí í fyrra. Hún er ágætlega tímabær á þessu kvöldi.

- - -

Við ættum kannski að fara að opna augu okkar fyrir því að menn sem reka stórfyrirtæki á Íslandi eru ekki í góðgerðabisness. Hvað varð um virðisaukaskattslækkunina sem átti að koma landsmönnum til góða? Og af hverju er aftur svona dýrt að fljúga til og frá landinu?

Eitt bjánalegasta viðkvæði sem maður heyrir hjá Íslendingum er að Bónus hafi bætt kjör þjóðarinnar meira en öll barátta verkalýðshreyfingarinnar. Semsagt að Bónus sé góðgerðastofnun – og þá væntanlega móðurfyrirtækið Baugur líka. Jóhannes er ágætur maður – en þetta er miklu flóknara en svo.

Samskonar lágvöruverðsverslanir hafa opnað út um allan hinn vestræna heim síðustu fimmtán árin. Alls staðar hafa þær náð sama tangarhaldi, alls staðar hafa áhrifin á vöruverðið verið hin sömu. Í Bandaríkjunum heitir þetta Wal Mart, í Þýskalandi Aldi, í Bretlandi Tesco.

Stöðugt meiri kröfur um lágt verð hafa líka sínar afleiðingar. Reglan í þessu viðskiptaferli virðist vera sú að einungis tveir aðilar megi hagnast: Eigendur stórverslananna sem græða á tá og fingri, deila og drottna yfir markaðnum, og að vissu leyti neytandinn sem vill borga lágt verð.

En hver er fórnarkostnaðurinn við þetta? Framleiðendurnir fá sífellt minna í sinn hlut. Framleiðslan er færð til landa þar sem laun eru á því stigi að við myndum kalla það þrældóm. Bændur fá líka minna fyrir afurðir sínar – ávexti, grænmeti, korn. Ekki síst hefur athyglin beinst að hlutskipti kaffibænda í Afríku.

Litli maðurinn getur ekki keppt við þetta. Smábændur þjást í þessu kerfi, stétt smákaupmanna og smáeigenda deyr út. Í Bretlandi eiga stórar keðjur hérumbil allt. Maður er sér sömu þróun á Íslandi.

Þetta er líka mjög óumhverfisvænt. Vörur eru fluttar langa leið, jafnvel milli heimsálfa – borgararnir þurfa líka að stunda mikinn akstur til að afla sér aðfanga. Vörurnar verða um margt vafasamari. Til marks um það þarf maður aðeins að kynna sér hvernig staðið er að fjöldaframleiðslu kjúklinga. Sá iðnaður er hreinræktað ógeð.

Það er oftlega rætt um að nauðsynlegt sé að frelsisvæða landbúnaðinn á Íslandi. Og jú, sjálfsagt er það rétt. En menn verða líka að gæta að því að þetta getur þýtt að bændur verði algjörlega upp á náð og miskunn stórverslananna komnir líkt og hefur gerst víða um heim – að þeir verði svo að segja eign Baugs.
Sektað fyrir bolabrögð ekki lágt verð

Ég heyrði fréttamann á Stöð 2 lýsa því áðan að Bónus hefði verið sektað fyrir lágt verð. Fréttamaðurinn var reynar til skamms tíma persónulegur aðstoðarmaður Jóns Ásgeirs.

Svo kom Jóhannes og kyrjaði sama sönginn, var eins og maður sem hefur verið beittur stórkostlegum rangindum.

En Bónus er ekki sektað fyrir of lágt verð, heldur er verslunarsamsteypu sem hefur sextíu prósenta markaðshlutdeild (ég endurtek – sextíu prósent) refsað fyrir að beita ofurafli sínu með óheiðarlegum hætt.

Þarna æpir líka á mann enn ein yfirsjón stjórnmálamannanna:

Að hafa ekki sett almennileg lög um fákeppni, einokun og hringamyndun.

En því var ekki við komandi.
Aðstoðarmenn lagðir niður?

Þingmaður úr stjórnarliðinu sem ég hitti á förnum vegi í gær sagði mér að aðstoðarmenn þingmanna yrðu látnir fjúka fyrir jól – þetta yrði tekið af fjárlögum.

Maður bíður átekta eftir að þessi skipulagða bitlingastarfsemi verði afnumin.
Að hygla þeim sem skulda mest

Ívar Pálsson skrifar þennan pistil um eftirgjöf skulda vegna framvirkra gjaldeyrissamninga.

Svona er upphaf greinarinnar:

„Framvirkir gjaldeyrisskiptasamningar mjólkuðu vexti úr krónunni og skiluðu spákaupmönnum vel í sterkri krónu. Nú þegar dæmið snerist loks við eigum við að greiða í annað skipti, fyrst í vaxtamun krónunnar sem safnaðist sem skuld upp á hana og nú með eftirgjöf skulda þegar veðmálið snerist gegn þeim. Aðalástæða eftirgjafar 30 milljarða skulda virðist vera sú að um sjávarútvegsfyrirtæki sé að ræða. Jafnræðisregla er þá þverbrotin. Trúlega keyptu þau krónur framvirkt gegn japönsku Jeni, sem virkaði vel og lengi þar sem vextir íslensku krónunnar voru svimandi háir með gamblaranum, en sáralitlir Jenavextir á móti. Lífeyrissjóðir stunduðu þetta líka og vilja fá eftirgjöf skulda þegar Jenið styrktist svo að um munaði og vaxtamunarverslunin (e. Carry trade) lagðist nær af. Sjóðunum bar að stunda örugg viðskipti en fóru sumir í hreint fjárhættuspil með gjaldmiðla.

Neyðarlögin sýna nú sitt rétta andlit: ójafnræðið uppmálað. Hvaða réttlæti er í því að Séra Jón (sum sjávarútvegsfyrirtæki, helst þau áhættusæknu) fái eftirgjöf ofurkrafna en ekki Jón eða Gunna? Af því að svo vill til að önnur deild í fyrirtækinu veiðir fisk og selur fyrir gjaldeyri? Mest af þessum skiptasamningum eru ekki varnir, heldur einmitt áhættutaka, sem sést t.d. af því að flest fyrirtækin taka lán sín eða gera svona samninga í Jenum en selja minnst útflutninginn þangað, heldur í Evrum, Sterlingspundum og í Dollurum.“
Raddir fólksins

Þetta segir í yfirlýsingu frá hópnum Röddum fólksins sem hafa staðið fyrir mótmælum víðs vegar um bæinn. Ég sé ekki betur en þetta sé ansi nákvæm lýsing á því sem hér hefur gerst:

„ Ljóst er að stjórnendur gömlu bankanna fóru offari í skjóli máttlítilla ríkisstofnanna og stórhættulegra tengsla ráðamanna og peningafursta. Þannig námu umsvif gömlu bankanna a.m.k. 12 földum tekjum ríkisins á ársgrundvelli og engin von til þess að ríkið gæti hlaupið undir bagga með bönkunum ef illa færi.

Segja má að víxlverkandi áhrif glæpsamlegrar vankunnáttu æðstu stjórnenda gömlu bankanna, einbeittur brotavilji svokallaðra útrásarvíkinga og algert getuleysi ríkisstjórnar og ríkisstofnanna að bregðast við vandanum hafi varðað leiðina í mesta efnahagshruni sem dunið hefur yfir þjóðina.“

Mótmælin síðustu daga hafa líka tekist ágætlega og beinast að þeim aðilum sem helst þurfa að fá að heyra það: Landsbankanum í gær, Fjármálaeftirlitinu í dag.
Verklagsreglur/útþynning

Við getum sofið róleg yfir jólin.

Bankamálaráðherrann segir að von sé á „verklagsreglum“ hjá ríkisbönkunum.

Í Mogganum í morgun birtist pínulítil frétt, nánar tiltekið í blaðhlutanum sem fjallar um viðskipti, blaðsíðu 4.

Þynnt út

„BÚIÐ er að vinna tillögur um fjárhagslega endurskipulagningu á Milestone innan Glitnis. Tillögurnar hafa verið kynntar kröfuhöfum, sem verða að samþykkja þær.

Stærsti kröfuhafinn er Glitnir sjálfur með að minnsta kosti 80% af kröfunum í félagið, samkvæmt upplýsingum Morgunblaðsins. Aðrir kröfuhafar eru meðal annars Straumur fjárfestingarbanki og Sparisjóðabanki Íslands. Tillögurnar fela meðal annars í sér að hlutur eigenda Milestone, Karls Wernerssonar og fjölskyldu, þynnist verulega út. Lánum verði að stórum hluta breytt í hlutafé og þannig verði eiginfjárstaðan bætt. Glitnir verður þá hluthafi í Milestone. Samkvæmt heimildum Morgunblaðsins munu eigendur þó eiga þess kost að eignast stærri hluta ef vel gengur.“

Það væri áhugavert að frétta nánar af þessu.
Ekki í formennskuna

Hér lýsir einhver maður því yfir að hann ætli ekki að gefa kost á sér sem formaður Framsóknarflokksins.

Ef fleiri fylgja í kjölfarið gæti verið von á mörgum svona yfirlýsingum á næstunni.

Tek fram að ég ætla heldur ekki í formanninn.
Blautir draumar Viðskiptaráðs

Þetta er merkilegur pistill hjá Gunnari Axel.

Um svokallað Viðskiptaráð.

Sem vildi fá allar hömlur á fjármagnið og fjármálastofnanir felldar niður.

Lét sig dreyma um að ekki væri skattur á fjármagn né fyrirtæki.

Og sá marga drauma sína rætast.
Einkennileg viðskipti

Hvers vegna fékk Finnur að kaupa 25 prósent af 8 milljörðum á einn milljarð?

Af Langflugi, félagi í eigu Samvinnutrygginga, þar sem hann og vinir hans voru á fleti fyrir.

Morgunblaðið fjallar um þetta í fréttaskýringu.
Tilberar

Tíund, blað Ríkisskattstjóra, er heitasti fjölmiðillinn þessa stundina.

Í nýjasta tölublaðinu birtist sérdeilis merkileg grein eftir Aðalstein Hákonarson sem er deildarstjóri eftirlitsdeildar hjá embættinu.

Greinin fjallar um skuldsettar yfirtökur og hvernig íslenskir fjármálamenn hafa beitt þeim – um leið og svokölluð viðskiptavild var óspart notuð til að færa upp (sýndar)verðmæti fyrirtækja sem var búið að skuldsetja svo hrikalega að þau áttu sér í raun ekki viðreisnar von.

Þetta er saga um hvernig fyrirtæki voru skipulega eyðilögð og fjármunir mjólkaðir út úr þeim (einhvern veginn minna aðferðirnar, það að setja upp fyrirtæki til hliðar við félagið sem á að blóðmjólka, mest á þjóðsöguna af tilberanum).

Síðan voru reist leiktjöld með auglýsingamennsku til að fá fólk til að fjárfesta í klabbinu.

Eins og segir í greininni voru sum þessara fyrirtækja nánast gjaldþrota eftir yfirtökurnar, þau voru höfð á almennum markaði, en hurfu svo flest þaðan.

Þetta var látið líðast – ekki furða þótt Ísland sé á hausnum.

Greinina má finna í Tíund, lesa frá blaðsíðu níu.

Þetta er algjör skyldulesning, afskaplega mikilvæg.

(Myndin af tilberanum hér að ofan er af galdrasýningunni á Ströndum.)
Fækkað hjá efnahagsbrotadeild

Maður spyr:

Í hvaða plotti eru Björn Bjarnason og Haraldur Johannessen?

Svar óskast.
Uppgjör ársins hjá Economist

Bernie Malouff er þrjótur ársins hjá Economist, vegna vanhæfni og hundrað prósent sviksemi.

Þetta var árið þegar menn komust að því að Alan Greenspan var ekki mikill bankamaður, þegar fjárfestingarbankar hrundu og jeppar urðu tímaskekkja.

En Ísland fær þann vafasama heiður að vera greatest sovereign risk – væntanlega þá að eiga mest á hættu að missa sjálfstæði sitt.

Ef marka má þennan mola á heimasíðu Mannlífs er ástandið ekki gott.
Kastljóssumfjöllun um Tryggva og skilanefndir

Helgi Seljan fjallaði í Kastljósi í kvöld um veru Tryggva Jónssonar í Landsbankanum og um skipan í skilanefndir bankanna.

Þetta eru mál sem hafa verið til umfjöllunar hér á síðunni.

Hvenar kemur að því að stjórnmálamennirnir vakna gagnvart þessu?

Eða telja þeir að þetta sé utan verksviðs þeirra eins og Samfylkingarþingmaðurinn sem ég hafði samband við.

Hér má sjá umfjöllun Kastljóss, hvar annars staðar en hjá Láru Hönnu?