arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vilhjálmur frá Skáholti og Davíð í Kiljunni

Fyrsti þáttur Kiljunnar á árinu er í kvöld. Stór hluti þáttarins verður helgaður skáldinu Vilhjálmi frá Skáholti en 29. desember voru liðin hundrað ár frá fæðingu hans. Vilhjálmur var um margt brokkgengur maður, en eftir hann liggja merkileg kvæði sem sum hafa orðið mjög vinsæl – í raun má hann telja hann eitt fyrsta alvöru Reykjavíkurskáldið.

Í þættinum verður einnig fjallað um nýja bók sem Hannes Hólmsteinn Gissurarson og fleiri hafa tekið saman vegna sextugsafmælis Davíðs Oddssonar sem er 17. janúar. Í bókinni er rakin ævi og stjórnmálaferill Davíðs í máli og myndum – við fáum að sjá brot af myndunum.

Kolbrún og Páll eru á sínum stað sem og Bragi Kristjónsson.
Rotta í bíó

Kári og Sigurveig ætluðu að fara í bíó í London í dag til að sjá býflugnamynd. En það voru ekki bara býflugur í bíóinu heldur líka rotta.

Á gólfinu.

Þau ákváðu að fara út en gerðu samt engin læti. Sögðu miðarífaranum frá en hann yppti bara öxlum.

Annars hlýtur að vera gott líf að vera rotta í bíói. Nóg af poppi og svona.
Hægagangur á Reykjanesbraut

Stundum eru leigubílstjórar ágætir heimildamenn. Ég ók með bílstjóra frá Keflavíkurflugvelli fyrir nokkru. Sá sagði mér að það væri með ólíkindum hversu framkvæmdir við tvöföldun Reykjanesbrautarinnar gengju hægt. Þetta var meðan Sturla Böðvarsson var enn samgönguráðherra; bílstjórinn taldi að Sturla hefði aldrei haft neinn áhuga á þessu verki. Peningum hefði verið mjatlað í það hægt og treglega.

Sama virðist enn vera upp á teningnum á Reykjanesbraut þrátt fyrir að nýr samgönguráðherra sé tekinn við.

Pétur Gunnarsson skrifar um þetta á bloggi sínu:

„Sá frétt um slys á Reykjanesbraut við Vogaafleggjarann í dag og finnst eins og talsvert hafi verið um slys og óhöpp á brautinni undanfarið. Átti erindi á Suðurnes í gærkvöldi og vegurinn hefur klárlega ekki verið jafnhættulegur árum saman. Verktakinn gjaldþrota, framkvæmdir liggja niðri og á einum þremur stöðum er umferðinni beint milli akbrauta, – einn af þeim stöðum er einmitt á mótum Reykjanesbrautar og Vogaafleggjara.“

Maður gæti jafnvel sett saman samsæriskenningu um þetta. Vilja samgönguráðherrarnir kannski fresta því í lengstu lög að menn komist að því hversu ógnarfljótir þeir gætu verið að aka til Keflavíkur ef öll brautin er tvöfölduð?
Beiðni um ritskoðun

Mér þykir Hugleikur Dagsson allfyndinn. Ég held barasta að hann hafi vott af snilligáfu. Bækurnar hans geta samt virkað stuðandi; það er engu hlíft, heldur fjallað á óvæginn hátt um samkynhneigð, barnaníðinga, morð, limlestingar, klám og alls kyns saurindi. Og líka kirkjuna.

Samt man ég ekki til þess að neinn hafi í raun fett fingur út í bækur Hugleiks. Hann nýtur þess að búa í frjálsu og umburðarlyndu þjóðfélagi þar sem ríkir tjáningarfrelsi. Hann þarf ekki að taka tillit til þeirra sem kann að finnast þetta ógeðslegt hjá honum eða óttast þá.

En af þeim sökum finnst mér furðulegt að sjá Hugleik í hópi fólks sem leggur til efni í bók sem nefnist Íslam með afslætti. Sjálfur vildi hann sjálfsagt ekki láta takmarka tjáningafrelsi sitt vegna þess að hann mætti ekki særa eða móðga þá sem ekki þola klámfengna og ljóta umfjöllun um til dæmis kirkjuna, homma eða kúk og piss.

Hugleikur er ekki maður sem beygir sig fyrir slíkum sjónarmiðum.

Í bókinni eru tveir þræðir sem mega kallast rauðir. Annars vegar er því mestanpart hafnað að heiminum stafi ógn af öfgafullu íslam, hugmyndin er frekar að við ættum að uppræta fordóma gagnvart íslam úr eigin brjósti. Það erum við sem eigum að hafa samviskubit; uppgangur íslamismans er okkur að kenna en ekki þeim.

Hins vegar mikið fjallað um dönsku skopmyndirnar (reyndar furðu seint finnst manni) og er nokkuð eindregin niðurstaða að það hafi verið rangt að teikna þær og birta þær og að sökin á látunum liggi hjá Dönum.

Ætli þetta sé líka skoðun Hugleiks? Ef svo er þá er hann í raun að fara þess á leit að hann verði ritskoðaður sjálfur.

PS. Í eftirmála segja ritstjórar bókarinnar að þau hafi viljað láta búa til svo ógeðfelldar teiknimyndir að það myndi stuða Íslendinga. En svo datt þeim ekki í hug neitt sem væri nógu ógeðslegt og myndi hneyksla í alvörunni.

„Auðveldasta leiðin til að hreyfa við heilagleikakennd Íslendinga hefði sennilega verið að hæða þjóðþekkta Íslendinga á mjög napran hátt og klæmast með börn á myndunum. Sú hugmynd kviknaði til dæmis að teikna þjóðþekkta manneskju að misnota barnið sitt á einn eða annan hátt. Einnig bar á góma að hæðast að þjóðþekktu fólki sem ber ör eftir uppskurði á viðkvæmum stöðum og hylur þau með klæðnaði.“

Af hverju fóru þau ekki bara alla leið með þetta? Hugleikur má þó eiga að hann fer langleiðina þegar kirkjan og klámið er annars vegar.

Ég er reyndar ekki viss um nema þetta sé grín. Dönsku myndirnar fjalla um trúarbrögð – hugmyndir – hið eina sem hefði svipuð áhrif á íslandi væri þá gróft og nærgöngult persónuníð.

Vandinn með dönsku teiknimyndirnar er reyndar að þær eru ekkert sérlega stuðandi, enda bættu danskir múslimaleiðtogar öðrum myndum og grófari inn í möppurnar sem þeir fóru með til arabaheimsins þegar þeir voru að æsa upp hatursherferðina gegn Dönum. Ein var reyndar af frönskum grínleikara sem tók þátt í keppni um hver gæti best rýtt eins og svín.
Ringo er frábær

Liverpool er menningarhöfuðborg Evrópu 2008. Í tilefni af því sendir Ringo Starr frá sér þetta lag. Ansi skemmtilegt hjá honum. Hann missti aldrei taktinn.

[youtube=http://youtube.com/watch?v=Xl2aeluNqbw]
Barenboim

Daniel Barenboim er stórkostlegur listamaður og mannvinur. Kjarkmaður er hann líka, hann heldur úti hljómsveit þar sem spila saman tónlistarmenn frá Ísrael og Palestínu, hann hefur staðið fyrir flutningi á Wagnersóperum í Ísrael og nú hefur hann undirstrikað sitt merkilega starf með því að taka upp palestínskt ríkisfang.

Þetta er alvöru boðberi friðar – maður sem á skilið að fá friðarverðlaun Nóbels.
Rangt

Tek fram að ég hef ekki skráð mig í þessa undirskriftasöfnun.
Ofuraktívt Ísland

Á Barbados eru örlítið færri íbúar en á Íslandi, sirka 270 þúsund. Miðað við Barbados er Ísland ofuraktívt þjóðélag. Reyndar verð ég að viðurkenna að þetta er eitt af því sem ég er stoltur af á Íslandi – það er varla til annað svo smátt samfélag fólks í heiminum þar sem er jafnmikið á seyði.

Það er kannski ekki eðlilegt að bera okkur saman við hitabeltiseyju eins og Barbados þar sem lífið er afslappað. Nær er kannski að horfa til Lúxemborgar, moldríks samfélags þar sem býr álíka margt fólk og á Íslandi. Í Lúxemborg er ekki neitt nema skúffufyrirtæki og Moselvín; Lúxemborgarar verða að fara burt ef þeir ætla að mennta sig eða njóta menningar.

Íslendingar hafa löngum verið mjög metnaðarfullir í menningarmálum. En á ýmsum öðrum sviðum þjóðlífsins ríkti hér talsverð deyfð; við létum okkur lynda að búa við alls kyns höft, viðskiptablokkir sem nefndust Kolkrabbi og Smokkfiskur skiptu viðskiptalífinu á milli sín, bankarnir voru í ríkiseigu og stóðu í undarlegri skömmtun á peningum. Það er fáránlegt til þess að hugsa að bankarnir skyldu ekki vera einkavæddir löngu fyrr.

Það má líkja þessu við tölvuleik. Þá má segja að við höfum færst upp um mörg borð. Slíkur er atgangurinn. Kannski er æsingurinn of mikill. Ég held samt að samfélagið sé meira spennandi fyrir vikið.

Stundum verður þetta raunar dálítið spaugilegt. Við höldum til dæmis úti jafnmörgum fjölmiðlum og hjá milljónaþjóðum. Á Barbados þar sem ég dvaldi í tíu daga eru að koma kosningar. Þær hafa sennilega álíka mikla heimssögulega þýðingu og kosningar á Íslandi.

Á leiðinni heim les maður svo forsíðufréttir blaða um endalausar deilur vegna tveggja húskofa og um valdabaráttu í Öryrkjabandalaginu. Vegna þess hafði meira að segja verið boðað til sérstaks blaðamannafundar á glæsihóteli.

Hvernig er með skátahreyfinguna, Lions eða ÍR – skyldi vera einhver valdabarátta þar sem er ófjallað um?
Umhverfisvæn kjarnorka

Þetta hlýtur að teljast fagnaðarefni. Ef eitthvað er að marka kenningar um hlýnun andrúmsloftsins hlýtur mikilvægi kjarnorkunnar að aukast mjög næstu áratugi. Umhverfisverndarsinnar sem eru á móti því sýna í raun mikið ábyrgðarleysi.

Sir David King, fyrrverandi vísindaráðgjafi bresku stjórnarinnar, heldur því fram að loftslagsbreytingar séu mesti vandi sem mannkynið hefur staðið frammi fyrir. Um leið segist hann óttast að marga umhverfisverndarsinna dreymi innst inni um að færa okkur aftur á 18. öld. En það er ekki framkvæmanlegt segir hann.

Við verðum að leita tæknilegra lausna og þar blasir við að kjarnorkan er bæði öflug og umhverfisvæn. Gamla slagorðið no nukes er alveg úrelt.
Með Engilberti á sundlaugarbarminum

Ég sagði við blaðamann sem hringdi í mig í gær að ég væri á hóteli þar sem varla væri von á Brad og Angelinu.

Stuttu síðar tók ég eftir því að við sundlaugina á hótelinu var maður, nokkuð tilkomumikill, með svart hár og barta, augljóslega litað, ferköntuð eðalsteinum skreytt sólgleraugu eins og varla neinn gengur með nema stjörnur. Ekki mikið yngri en sjötugur, þótt hann gerði augljóslega mikið í því að sýnast unglegur. Smá Ingólfs Guðbrandssonar fílingur.

Ég sá að minnsta kosti einn mann biðja hann um eiginhandaráritun. Mér heyrðist hann segja að það væri fyrir mömmu sína. Hún væri huge fan.

Ég fór að nota útilokunaraðferðina. Ekki var þetta Elvis, hann er dáinn. Ekki Neil Diamond, hann er minni og geðvonskulegri. Ekki Tom Jones, hann er krullhærðari.

Þá þóttist ég kenna að þarna væri kominn söngvarinn Engilbert Humperdinck sem var mjög vinsæll þegar ég var drengur.

Nokkru seinna átti ég leið framhjá sundlauginni. Engilbert leit upp. Við horfðumst í augu. Heilsuðumst.

Kurteis maður.

Svona leit hann út á hátindi ferilsins.
Hillary og Tenzing

Sir Edmund Hillary var eitt af átrúnaðargoðum mínum í æsku. Ég hef haft áhuga á sögum af heimskautaferðum og fjallgöngum allar götur síðan ég las bókina Á hæsta tindi jarðar sem Menningarsjóður gaf út af miklum myndarskap á sjötta áratugnum.

Áhugi minn á þessu er þó einungis fræðilegur; mér kæmi ekki til hugar að fara í snjógalla og út á heimskautaísinn eða upp á einhvern ókleifan fjallgarð.

En ég drakk semsagt í mig þessa bók sem fjallar um leiðangurinn á Everest 1953. Hann var undir stjórn Sir Johns Hunt, en lauk með því að Hillary og sherpinn Tenzing Norgay komust á tindinn.

Reyndar hélt ég meira upp á Tenzing en Hillary.

Þeir gerðu með sér heiðursmannasamkomulag um að ræða ekki hver hefði gengið á undan upp á tindinn. Seinnameir varð það víst mjög þreytandi þegar blaðamenn voru eilíflega að spyrja um þetta atriði.

Nú heyrist manni á fréttum að blindir menn og jafnvel naktir gangi upp á Everesttind. En á sínum tíma var þetta mikið afrek sem vakti heimsathygli og varð mörgum innblástur.
Öfugmæli

Þetta eru öfugmæli.

Í því samfélagi nepótisma og klíkuskapar sem við búum í gjalda menn nú sjaldnast fyrir hverra manna þeir eru, hvar í flokki þeir standa eða hverjir eru vinir þeirra.

Hæfasti maðurinn í þessu umsóknaferli þurfti að gjalda fyrir að vera ekki sonur fyrrverandi ráðherra.

Annars er það skrítið með Sjálfstæðisflokkinn: Tveir valinkunnir íhaldsmenn sem áður nutu mikillar virðingar í röðum flokksins teljast nú í hópi óvinanna – Sigurður Líndal og Pétur Kr. Hafstein.
Sarko

Fyrrverandi kona Sarkozys segir að hann sé óhæfur til að vera forseti.

Ég skil svosem alveg hvað hún er að fara. Mér hefur sýnst hann vera það sem er kallað borderline.

Samt er það svo að Sarko hefur hleypt lífi í frönsku þjóðina eftir deyfð Chirac tímans; hann er umdeildur en Frakkar bera höfuðið aðeins hærra eftir að hann tók við sem forseti.

Og nú er hann kominn í samband við réttnefnda femme fatale. Carla Bruni á mjög skrautlegan feril í karlamálum – meðal karla sem sagt er að hafi sængað hjá henni eru Mick Jagger og Eric Clapton.

Það er jafnvel hægt að segja að hún sé maneater, en ég held að það sé ekki í anda jafnréttis.
Barir á Barbados

Íslendingar eru alls staðar. Ég hitti þrjá í gær og í kvöld bættist einn í viðbót í hópinn. Við vorum semsagt sjö talsins.

Fórum samt ekki á þennan bar sem stendur nálægt hótelinu okkar.

Og ekki heldur þennan sem er ekki síður glæsilegur. De spot for sweethearts.
Kvótaúrskurður

Það má vera að álit mannréttindanefndar Sameinuðu þjóðanna á kvótakerfinu sé stórfrétt. Það var vissulega ranglátt hvernig þetta varð til.

Hins vegar er kvótakerfið löngu komið á. Mikið af kvótanum hefur þegar gengið kaupum og sölum, hann hefur verið veðsettur og verið til grundvallar við fjárfestingar.

Það er ekki auðvelt að vinda ofan af þessu og – spyr maður – er eitthvert vit í því eftir öll þessi ár?
Póker í slow motion

Trúið því eða ekki – það eru til sérstakar sjónvarpsstöðvar sem sýna póker.

Á einni pókerstöðinni var maður sem leit út fyrir að hafa aldrei komið undir bert loft.

Fölur og magur en greinilega frábær pókerspilari.

Svo frábær að þeir sýndu hverja hreyfingu hans hægt.

Póker í slow motion.

Er hægt að hugsa sér eitthvað daprara?
Annar tónn í skoðanakönnun

Skoðanakönnun Fréttablaðsins í dag hlýtur að rugla borgarstjórnina enn meira í ríminu. Gömlu ljótu húsin á Laugavegi hafa valdið meiriháttar flækjum í nýja meirihlutanum og borgarstjórinn sjálfur veit ekki í hvorn fótinn hann á að stíga.

Alls konar vitleysa hefur verið sögð eins og að þarna sé götumynd sem er svo heilleg að hún líti út eins og perlufesti. Samt er það svo að húsið Laugavegur 8 er varla nema svona 15 ára gamalt – réttnefndur steinsteypukassi.

Skoðanakönnunin leiðir í ljós að það er mikill minnihluti borgarbúa sem vill láta friða húsin. Lætin hafa hins vegar verið svo mikil – sérstaklega í Morgunblaðinu – að mátti halda að þorri Reykvíkinga væri á bandi Margrétar Sverrisdóttur, Ólafs F og Svandísar.

Flestir virðast vera á þeirri skoðun – sem oft hefur verið haldið fram á þessari síðu – að rétt sé að byggja hús sem stingi ekki of mikið í stúf við götumyndina. Að við byggingar í Miðbænum verði að hyggja vel að samræminu og fagurfræðinni, en hins vegar sé óráðlegt að líta á hús sem alltaf hafa verið léleg sem menningarverðmæti.

Því miður hefur gengið erfiðlega að framfylgja þessu – og ekki furða að viss tortryggni sé í loftinu. Hið hryllilega fíaskó við Lindargötu verður lengi í minnum haft.
Sólarlag á Barbados

Það ringdi helling hér í gærkvöldi. Í dag var skýjað en hlýtt – hitinn hérna er makalaust þægilegur. Svo birti til seinni partinn.

Svona leit sólarlagið út áðan. Það dimmir snemma hérna. Núna er klukkan fimm mínútur yfir sex og það er að verða aldimmt.

Eyjan er á 13 breiddargráðu norður – svo við erum ekki svo ýkja langt frá miðbaug. Hótelið er á suðvesturodda eyjarinnar þar sem enn stendur gamalt virki; það er talsverður öldugangur á ströndinni – við strendurnar vestanmegin, sem vísa inn í Karíbahafið, er lygnari sjór.

Austanmegin ólmast hins vegar Atlantshafið við strendurnar eins og sjá má á myndinni fyrir neðan. Ég fór aðeins út í sjóinn og fannst eins og hann ætlaði að hrifsa mig burt.
Afmæli hjá 68 kynslóðinni

Það er afmæli 68 kynslóðarinnar í ár – 40 ára afmæli – 68 kynslóðin er komin á sjötugsaldurinn.

Það verður ábyggilega nóg af upprifjunum og uppgjörum vegna þessa.

Málið er hægt að nálgast með ýmsum hætti. Kannski var það 68 kynslóðin sem losaði okkur undan viðjum staðnaðra hefða; frelsaði konur undan oki karlaveldisins, leysti samkynhneigða undan fordómum, vann gegn gamalli stéttaskiptingu, opnaði skólakerfið, var boðberi frelsunar?

Eða kannski var það hún sem braut niður samfélagið, eyðilagði fjölskylduna, stuðlaði að útbreiðslu kynsjúkdóma, fjölgun einstæðra mæðra, aukinni fíkniefnaneyslu, útvötnun skólakerfisins, tileinkaði sér fáránlegar pólitískar hugmyndir, seldi sig svo nánast í heilu lagi sérgæsku og eigingirni neyslusamfélagsins?

Allt eftir því hvernig litið er að málið.
Hrun

Hæsta gildi úrvalsvísitölunnar var 9020 stig í júlí.

Í gær var hún 5667 stig.

Þetta er 36 prósenta lækkun. Á hálfu ári.

Menn hafa talað um hrun af minna tilefni.
Leirskáld vari sig

Þá er loks komið það sem hefur vantað á Íslandi – alvöru yfirvald í bókmenntalegum efnum.

Öllum álitamálum sem varða bókmenntirnar verður héðan í frá hægt að vísa í héraðsdóm Norðurlands og þar verða felldir úrskurðir.

Leirskáld þurfa ekki að kemba hærurnar. Það er jafnvel von að þeir verði dæmdir sem kunna ekki að ríma eða fara ógætilega með stuðla og höfuðstafi – enda dómarinn alkunnur smekkmaður á kveðskap og góður íslenskumaður.
Dautt skipulag

Björn Bjarnason bendir réttilega á það að með friðun Laugavegs 4-6 sé skipulag götunnar sem var samþykkt á tíma R-listans í rauninni fallið. Þessar hugmyndir voru unnar í samráði við kaupmenn á Laugaveginum sem bundu vonir við að þær myndu efla verslun við götuna.

En verði þetta raunin er deiliskipulagið dautt plagg. Verður yfirleitt hægt að hófla við einhverju við götuna?

Vinnubrögð húsfriðunarnefndar virðast sannarlega vera skrítin. Hún blaktir eins og strá í vindi tíðarandans. Setti sig ekki á móti niðurrifi húsanna, vill nú banna það.

Spurning er hvort friðun felur í sér að húsin verði að endurreisa í upprunalegri mynd – ef einhver man hvernig hún var. Eða er nóg að reisa bara hús í einhverjum gömlum anda?

Það finnst manni ólíklegt.
Dúkkuhúsin á Barbados

Hinn alþýðlegi byggingarstíll hér í sunnanverðu Karíbahafi eru lítil litrík timburhús með hallandi þökum. Mörg þeirra eru hrörleg en sum hafa verið gerð upp. Þau eru ótrúlega smá – miklu minni en húsin sem verið er að rífast um í Reykjavík. Manni kemur í hug orðið dúkkuhús.

Fólkið hérna er flest afkomendur þræla – mikil ósköp af þrælum sem voru flutt til Vesturheims – maður hefur á tilfinningunni að þetta byggingarlag sé runnið úr húsagerð þeirra.

Þessi hús í Holetown er búið að gera mjög fallega upp.

Og þetta hús var búið að skreyta svona fallega vegna jólanna.
Hatur Moggaritstjórans

Þetta stendur um Samfylkinguna í leiðara Morgunblaðsins í dag. Stór orð um flokk sem hefur hátt í þrjátíu prósenta fylgi:

„…í Samfylkingunni er sannfæring ekki til, bara sjónarspil, hvort sem það fer fram í Egyptalandi eða annars staðar.“

Er um það að ræða að óvild Moggans í garð Samfylkingarinnar sé að breytast í hreint hatur?
Að byggja fornminjar

Ef ég skil rétt býðst Anna Sigurlaug Pálsdóttir til að byggja upp húsin á Laugavegi 4-6 á eigin kostnað – það les ég altént út úr Morgunblaðsfréttinni. Hún þyrfti þá væntanlega að kaupa þau líka af eigendunum sem ætla að rífa þau og byggja nýtt.

Kannski er rétt að leyfa henni að reyna að gera þetta.

En um leið verða menn að átta sig á því að þetta er ekki endurbygging húsanna – heldur er í raun verið að byggja þau upp á nýtt samkvæmt nútíma hugmyndum um hvernig gömul timburhús skuli líta út.

Það er hins vegar makalaust að sjá hvað borgarstjórnin er komin í mikil vandræði út af þessu. Er nýji meirihlutinn svo veikur að hann þoli ekki þetta álag?
Forsetakosningar í USA

Ég hef ekki haft trú á því að Bandaríkjamenn kjósi forseta sem er kona – og heitir Clinton í þokkabót. Ég hef heldur ekki trúað að þeir kjósi mann sem er þeldökkur og heitir Hussein.

Þetta kann að vera að breytast. Með Obama virðist vera sleginn tónn sem minnir á æsku og hugsjónir – sem auðvelt er að hrífast með – og er afar ólíkur cynicismanum sem hefur verið ríkjandi hjá mönnum eins og Bush, Cheney, Rove og Rumsfeld.

Ímynd Bandaríkja með Obama sem forseta myndi breytast mikið. Bandaríkin myndu samt halda áfram að vera mesta herveldi í heimi, með her í Írak og Afganistan, stuðning við Ísrael, andstöðu við kjarnorkuvæðingu Írans. Stríðinu gegn hryðjuverkum yrði ekki hætt snögglega.

Þá er spurning hvernig þeir myndu bregðast við hvers alfa og omega í pólitík er andúð á Bandaríkjunum. Varla kæra þeir sig um að sitja uppi með ónýta heimsmynd?

En kannski eru þetta óþarfa vangaveltur. Ég ætla enn að vera svartsýnn og trúa því að hvorki Obama né Hillary eigi möguleika á að verða forseti.
Bíbí drekkur kaffi

Þetta er fuglinn sem drakk kaffi í gríð og erg á svölunum hjá okkur í gær.

Kári vill að ég ræði um bíbíið í Silfri Egils.

Og þetta er útsýnið af svölunum.
Gömlu konurnar á Barbados

Við fórum í gær í langan göngutúr um Bridgetown. Það var laugardagur og líf í tuskunum. Meðal annars rötuðum við inn á þennan ávaxta- og grænmetismarkað sem okkur þótti skemmtilegur. Sérstaklega vorum við hrifin af gömlu konunum. Þær eru ekki beint fallegar, en samt á sinn hátt svo undurfagrar.

Stórskornar í andlitinu, dálítið hörkulegar, en með svip sem getur orðið kíminn og góðlegur við minnsta augnatillit. Að sumu leyti virðast þær vera jafn fornar og mannkynið sjálft.

Og allar með þessa glæsilegu hatta.
Fjölmenningin

Bestu rök fyrir því að við hættum að skjóta upp flugeldum las ég nú um áramótin í fjölmenningarsinnuðu dagblaði.

Þau voru á þá leið að flugeldaskytteríið ylli útlendingum sem væru fluttir hingað til lands og hefðu upplifað stríð miklum óþægindum.

Ég man ekki í hvaða blaði þetta var, en um svipað leyti birtist frétt um að tveir fjölmiðlamenn hefðu verið verðlaunaðir af Alþjóðahúsinu fyrir fréttaflutning af innflytjendamálum – og gott ef ekki loftslagsmálum líka.

Ég held ég sé sammála Jónasi Kristjánssyni sem geldur varhug við því að fjölmiðlamenn taki við svona verðlaunum.

Og skil ekki hvers vegna Alþjóðahúsið telur sig umkomið að veita þau – raunar er sumt sem þaðan kemur nánast eins og það sé frá einhverjum sértrúarsöfnuði.
Frægasti Íslendingurinn?

Ég sagðist vera frá Íslandi og leigubílstjóri hér á Barbados spurði hvort ég þekkti Magnusson.

Magnusson?

Já, Magnus Ver Magnusson, the strongest man in the world!
Auðvitað var það rugl

„Frétt“ Vísis um framboð Ástþórs var bara rugl eins og ég benti á.

Samt hafa menn verið að þvarga um þetta fram og tilbaka.

Á Vísi starfa menn sem voru á DV á mesta ruglskeiði þess blaðs, fengu sitt uppeldi þar. Eins og Guðni Elísson hefur bent á í lærðum greinum var þar búinn til sérstakur, afskræmdur veruleiki. Eins konar blanda af absúrdisma og gotík.

Fréttin af Ástþóri var alveg í þeim anda.
Langsótt rök

Margrét Sverrisdóttir segir á forsíðu Morgunblaðsins í dag að til standi að byggja „hótelkassa“ á Laugavegi 4-6. Hún telur að svoleiðis starfsemi henti illa á þessum stað. Við Laugaveginn eru þegar tvö mjög snotur hótel.

Í sama tölublaði Moggans má lesa að tveir þriðjuhlutar af götuhæð nýja hússins verði verslunarrými.

Varaborgarfulltrúinn hefur semsagt ekki kynnt sér málið sem hún talar svo fjálglega um.

Ætli sé ekki líka fagnaðarefni að hótel séu fremur byggð í Miðbænum en til dæmis austur í Smára?

Svandís Svavarsdóttir líkir húsaröðinni við „perlufesti“.

Ekki get ég ímyndað mér að margir vildu eiga svona ljóta perlufesti. Sem íbúi í Miðbænum og miðbæjarmaður í marga áratugi veit ég að aldrei hefur neinn almennilegur rekstur þrifist á Laugavegi 6. Það sem nú er að finna í þessu ljóta húsi er hrein ömurð.
Talandi höfuð

Björn Bjarnason er að leita að nýju orði um þá sem eru kallaðir álitsgjafar. Ég hef áður sett fram þá kenningu að þetta orð eigi upptök sín á Helgarpóstinum á árunum upp úr 1980.

En Birni finnst það ekki nógu gott. Ég get eiginlega verið sammála honum. Þetta er flatt.

Davíð Oddsson átti orð um svona fólk sem hann notaði gjarnan þegar vel lá á honum. Hann kallaði það kaffihúsaspekinga.

Þeir sem gegna þessu hlutverki í sjónvarpi eru stundum kallaðir talking heads í enskumælandi löndum.

Talandi höfuð.

Þar er líka mikið notað orðið pundit um þá sem eru að láta ljós sitt skína í fjölmiðlum.

Samkvæmt Wilkipediu er orðið upprunnið í sanskrít!