arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Alan Sillitoe: Napurt verkamannaraunsæi

Rithöfundurinn Alan Sillitoe, sem er látinn á níræðisaldri, varð frægur fyrir harðsoðnar bækur sem fjölluðu um líf ungs fólks í breskri verkalýðsstétt eftirstríðsáranna. Sjálfur var hann af verkamannafjölskyldu frá Nottingham, datt út úr skóla á unglingsaldri. Söguhetjur hans eru ungir karlmenn, sem spretta upp úr svipuðu umhverfi og til dæmis fjórmenningarnir í Bítlunum – það er tími þrenginga eftir stríðið, skömmtunar og nokkurs tepruskapar í siðferðisefnum sem Stillitoe og fleiri gerðu uppreisn gegn.

Hann var flokkaður með hópi rithöfunda sem voru kallaðir „reiðu ungu mennirnir“ og komu fram í lok sjötta áratugarins. Sá frægasti og dæmigerðasti var leikritaskáldið John Osborne sem eins og Sillitoe var úr lágstétt, hafði dottið út úr skóla, en náð að mennta sig af eigin rammleik.

Frægustu verkin skrifaði Sillitoe í kringum 1960. Hetja fyrstu skáldsögu hans, Saturday Night and Sunday Morning, fer út á næturlífið og á í tilvistarvanda – þessi persóna, Arthur Seaton, verður í ráðleysi sínu einhvers konar táknmynd ungs fólks á þessum tíma, ekki síst eftir að Karel Reisz gerði fræga kvikmynd eftir sögunni með Albert Finney í aðalhlutverki.

Myndin gerði Finney að stórstjörnu. Síðar kom bók með ógleymanlegan titil, The Loneliness of the Long Distance Runner. Hún fjallar um unglingspilt sem lendir á upptökuheimili. Pilturinn hefur mikla hæfileika til langhlaupa, en þegar hann getur unnið mikinn sigur á hlaupabrautinni kastar hann honum viljandi frá sér, af því hann vill ekki spila með kerfinu.

Eftir þessari sögu var líka gerð fræg kvikmynd í miklum raunsæisstíl, það var Tony Richardson sem leikstýrði, en ungur Tom Courtney lék aðahlutverkið og gat sér frægð fyrir.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=OHsOSySZOyo]
Varúð geimverur!

Það vissi maður fyrir löngu.

Að það væri best að varast geimverur.

Að vekja ekki athygli þeirra eða óþörfu.

Nógu margar kvikmyndir hefur maður séð um þetta: Independence Day, War of the Worlds, Invasion of the Body Snatchers, Mars Attacks.

„Við komum með friði“ – eða þannig.
Tímabær bylting

Í Bretlandi eru tveir flokkar sem finnst þeir eiga að vera við völd – og þess vegna eru þeir svona yfirgengilega frekir – Verkamannaflokkurinn og Íhaldsflokkurinn.

Andrew Rawnsley, hinn þekkti stjórnmálaskýrandi, segir í grein sem birtist í dag að hið mikla fylgi Frjálslyndra demókrata sé merki um löngu tímabæra byltingu.

Þess vegna séu stóru flokkarnir svo ráðvilltir. Íhaldspressan lætur eins og Nick Clegg sé boðflenna.

En Rawnsley líkir þessari byltingu við kvikmyndina Mr. Smith Goes to Washington með hinum ógleymanlega James Stewart.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=zWyEc7FAMTg]
Spánverjar mótmæla vegna Garzóns

Þetta er merkileg frétt.

Baltasar Garzón, einn þekktasti saksóknari heims, berst fyrir starfi sínu vegna þess að honum hefur orðið það á að ætla að rannsaka glæpi frá tíma einræðisstjórnar Francos.

Þar brýtur hann hugsanlega lög sem kveða á um sakaruppgjöf vegna glæpa Francotímans. Margir Spánverjar vilja náttúrlega ekki hrófla við neinu frá þessum tíma.

Það eru fjölmennar mótmælagöngur á Spáni vegna þessa.

Garzón er frægur fyrir ýmis mál, meðal annars fyrir að hafa reynt að draga níðinginn Augusto Pinochet fyrir dóm, en hann hefur tekið á ýmsum málum sem tengjast mannréttindum og spillingu, hann hefur barist gegn hryðjuverkasamtökunum ETA og al Queida, argentískum hershöfðingjum, höfðað mál gegn gerspilltum spænskum stjórnmálamönnum, meðal annars ráðherra úr röðum sósíalista sem var viðriðinn leynilegar dauðasveitum sem nefndust GAL og Jesús Gil, eiganda fótboltafélagsins Atletico Madrid og bæjarstjóra í Marbeilla, sem hélt verndarhendi yfir alls kyns glæpastarfsemi á Costa del Sol.

Og er þá aðeins fátt eitt nefnt um þennan kjarkmikla mann.
Leyndarhyggjan

Leyndarhyggja í stjórnmálum er slæm, en því miður er hún alltof útbreidd.

Framsóknarflokkurinn ályktar í dag að leyndarhyggja hafi náð áður óþekktum hæðum í tíð núverandi ríkisstjórnar.

Það er er ekki rétt. Leynipukrið er búið að standa miklu lengur yfir. Það var þróað sem stjórnunaraðferð á tíma Davíðs Oddssonar og Halldórs Ásgrímssonar. Þeir ákváðu upp á sitt eindæmi að etja Íslendingum út í stríð í fjarlægri heimsálfu, þeir gáfu banka vildarvinum, deildu út embættum til flokksmanna – eftir tíma þeirra var Alþingi varla nema afgreiðslustofnun þar sem stjórnarandstæðingar gátu fengið útrás í ræðuhöldum en stuðningsmenn ríkisstjórnarinnar stunduðu sjálfvirkar handauppréttingar.

Sumir héldu að þetta yrði öðruvísi í tíð Geirs Haarde og Ingibjargar Sólrúnar, en þau fóru í sama farið. Stærsta leyndarmálið í stjórnunartíð þeirra var að íslenska efnahagskerfið var í raun bráðfeigt. Um þá dæmalausu stjórnarhætti má lesa í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis.

Og enn héldu menn að breytingar yrðu með Jóhönnu Sigurðardóttur og Steingrími J. En það var líka óskhyggja. Þessi stjórnunaraðferð er orðin inngróinn í kerfið, eins og fyrirrennarar þeirra eru þau með sína innri ríkisstjórn þar sem þau sitja með fámennum hópi misjafnlega hæfileikaríkra ráðgjafa. Fæstir ættu þó möguleika á góðri vinnu ef ekki kæmu til flokkstengslin.

En kannski er heldur ekki von á öðru þegar ríkisstjórnin alltof fjölmenn; full af fólki sem fær að vera þar vegna dyggrar þjónustu við flokk og foringja – en það eru þeir verðleikar sem eru metnir mest í stjórnmálunum. Það er merkilegt að þegar vinstri flokkar komust loks til valda á Íslandi að þeir skyldu ekki hafa kraft, kjark eða hugmyndaflug til að reyna að breyta þessu.
Flokkabúningar

Þetta er alveg rétt hjá Valgarði Guðjónssyni, nýjum Eyjubloggara. Flokksgarrinn sem hér ríkir er til mikils baga.

Kannski væri réttast að flokksmenn klæddust búningum þegar þeir koma fram í fjölmiðlum, áhorfendum til göggvunar.

Sjálfsæðismenn gætu þá verið í bláum treyjum.

Samfylkingarfók í rauðum treyjum.

Framsókn væntanlega í grænum.

Og VG þá í – rauðu og grænu eða þá í góðum jarðarlit.

Flokksmenn væru varla neitt á móti þessu, enda eru flestir stoltir af sínum flokkum – eða það hefur manni virst.
Ferð til Keflavíkur

Við Kári keyrðum suður í Keflavík á fótboltamót í morgun og aftur heim um hádegisbil.

Það var glaða sólskin, gluggaveður fremur en gott veður.

Ég var að skima í kring eftir einhverju sem ég gæti talið vera öskuský, en sá ekki neitt.

En ég er auðvitað ekki sérfræðingur.
Frægur sagnfræðingur missir sig á netinu

Orlando Figes er breskur sagnfræðingur sem hefur gert merkilega hluti, og er nú prófessor við Birkbeck College í London.

Hann hefur skrifað þrjár bækur um Rússland og Sovétríkin: A Peoples Tragedy, Natashas Dance og The Whisperers. Síðasta bókin er saga um líf almennings á Stalínstímanum, byggð á munnlegum heimildum.

En Figes, sem er margverðlaunaður, hefur greiniega ekki verið nógu ánægður með frama sinn. Frægt er hvernig öfund getur nagað og tært í hinum akademíska heimi.

Figes hefur orðið uppvís að því að upphefja sjálfan sig en gera lítið úr keppinautum sínum í athugasemdadálkum vefs bókaverslunarinnar Amazon. Þetta var gert undir dulnefni. Fyrst eftir að þetta kom um var reynt að halda því fram að eiginkona Figes hefði skrifað þessi ummæli, en nú hefur hann neyðst til að viðurkenna að hann var sjálfur höfundurinn.

Um bókina Comerades eftir Robert Service skrifaði Figes – undir dulnefni – að hún væri „ömurleg, illa skrifuð og leiðinleg aflestrar“. Um Molotovs Magic Lantern eftir Rachel Polonsky skrifaði hann að það væri einkennilegt að hún hefði nokkurn tíma verið gefin út, hún væri svo tilgerðarleg og full af bókmenntalegum tilvísunum að það væri erfitt að halda þræðinum.

En um The Whisperers eftir sjálfan sig skrifaði Figes að þetta væri heillandi og hrífandi bók sem hreyfði við lesandanum og fyllti lesandann af auðmýkt en lyfti þó anda hans um leið.

Figes hefur nú beðist afsökunar á framferðinu, en þetta þykir álitshnekkir fyrir sagnfræðing sem hefur hingað til átt afar glæsilegan feril.
Markið sett hátt með sjósundi

Nú er búið að setja markið mjög hátt fyrir kosningabaráttuna fyrir borgarstjórnarkosningarnar í Reykjavík.

Efsti maður á lista Framsóknarflokksins synti í köldum sjó í sextán mínútur.

Spurning hvernig er hægt að slá þessu við, en við kjósendur eigum von á skemmtilegum tíma sem fer í hönd.
Til Hæstaréttar

Nú gæti málið vandast.

Árni Mathiesen áfrýjar dómnum yfir sér vegna skipunar Þorsteins Davíðssonar í héraðsdómaraembættið til Hæstaréttar.

En í Hæstarétti sitja menn sem voru skipaðir hæpnum forsendum líka, af sömu yfirvöldum og skipuðu Þorstein.

Eða verður Ólafur Börkur, frændi Þorsteins, nokkuð látinn dæma í málinu?

Og hvað þá með Jón Steinar?
Árni gerði það sem var fyrir lagt

Árni Mathiesen er dæmdur fyrir að Þorstein Davíðsson sem héraðsdómara og sniðganga menn sem töldust hæfari.

Það kemur fram að Árni skoðaði varla málið, aflaði sér lítilla gagna.

Er þá ekki eins gott að segja hlutina eins og þeir eru:

Árni gerði bara eins og honum var sagt þennan morgun þegar hann tók að sér hlutverk dómsmálaraðherra og skipaði Þorstein.

En á bak við var sjálfur dómsmálaráherrann, Björn Bjarnason, en Þorsteinn hafði einmitt verið aðstoðarmaður hans.
Enn eitt félag sem ofmetnaðist – og sýpur nú seyðið af því

Ég á gamlan bíl og þarf oft að fara á verkstæði út um bæinn.

Og þá ræðir maður við karlana.

Eitt af því sem þeim verður tíðrætt um er olíufélagið N1 sem í taumlausri græðgi reyndi að leggja undir sig bílamarkaðinn á Íslandi.

Keypti upp smurstöðvar, verkstæði, dekkjaverkstæði og sjoppur út um allar koppagrundir.

Mér er reyndar sagt að sumir hafi verið fegnir að selja N1 starfsemi sína, því verðið hafi oft verið býsna fjarstæðukennt.

Tilgangurinn var þó augljós, að ná einokunarstöðu.

Afleiðingin er svo að félagið er í botnlausum skuldum.

Og hver er það sem þarf að borga?

Auðvitað almenningur. Nema hvað.

Eitt enn: Það er mjög sérkennilegt þegar forstjórar fyrirtækja sem eiga í vandræðum skýla sér bak við starfsfólk sitt. Þetta gerði forstjóri Símans í vikunni þegar Samkeppniseftirlitið gerði húsleit hjá Símanum og þetta gerir forstjóri N1 í dag. En auðvitað er ekki um almennt starfsfólk að ræða – enginn á neitt sökótt við það og það ber ekki ábyrgð á glórulausum rekstri. Það er ódrengilegt að vísa í það með þessum hætti.
Uppkast að bréfi frá útrásarvíkingi

Lesandi síðunnar sem hefur starfað við markaðs- og kynningarmál sendi þessar línur:

- - -

Hér er tillaga að bréfi frá útrásarvíkingi sem ég held að þætti marktækara en flest annað sem þessir menn hafa sagt sér til réttlætingar:

“Ég missti mig í sjúklegri græðgi. Ég ætlaði að verða svakalega ríkur með því að spila á sífellt hækkandi hlutabréfagengi. Ég vissi að þetta var ekkert annað en stórkostlegt fjárhættuspil, en mér var skítsama vegna þess að ég tók peninga að láni til að leggja undir. Ég tók enga persónulega áhættu.

Ég notfærði mér gott orðspor Íslendinga til að blekkja útlenda banka til að lána mér fáránlega mikla peninga. Ég vissi auðvitað allan tímann að ef spilaborgin mundi hrynja, þá væri allt tapað. Ég passaði því upp á að fela hluta af peningunum.

Ég fékk mikilmennskubrjálæði með allt þetta lánsfé undir höndum. Mér fannst eins og ég væri hrikalega klár fjárfestir, jafnvel þótt ekkert af fjárfestingunum skilaði hagnaði. Þetta mikilmennskubrjálæði skýrir hvers vegna ég þurfti að ferðast um á einkaþotu og eignast hús í fínustu auðmannahverfum stórborga erlendis. Þetta skýrir líka hvers vegna ég stráði gulldufti út á grjónagrautinn.

Ég vissi auðvitað að allt færi til fjandans nema hlutabréfin héldu áfram að hækka í verði. Til að tryggja það laug ég hverju sem var að hverjum sem var. Ég keypti mér velvild þar sem hún var föl og ég hótaði þegar þess þurfti. Ég óð á skítugum skónum yfir allt og alla, oftar en ekki blindfullur eða útúrdópaður með vændiskonur í eftirdragi.

Mér var skítsama um afleiðingar gerða minna á íslenskt þjóðfélag, því að ég var bara að hugsa um hvað ég ætlaði að verða ofsalega ríkur. Ég þóttist vera klárasti bísnissmaður í heimi og neitaði að horfast í augu við hvert ég stefndi.

Núna geri ég mér grein fyrir því hvað ég hef gert íslensku þjóðinni. Ég get ekki lýst því hvað ég skammast mín mikið. Ekki minna skammast ég mín fyrir þá eyðileggingu sem ég hef valdið fjölskyldu minni. Þau þurfa daglega að líða fyrir heimsku mína og græðgi, útskúfuð úr íslensku samfélagi.

Ég geri mér grein fyrir því að þótt ég játi þessar yfirgengilegu syndir mínar, þá verður mér ekki fyrirgefið, vegna þess að ég mun aldrei bæta það tjón sem ég hef valdið. Ég ætla heldur ekki að skila neinu af þeim peningum sem ég skaut undan, því ég þarf á þeim að halda til að lifa góðu lífi erlendis. Smán mín er nefnilega svo mikil að ég treysti mér ekki til að horfa framan í nokkra manneskju hér á landi. Ég er sjálfdæmdur til útlegðar það sem eftir er. Það er í raun mesta refsing sem ég get hugsað mér.

Ætla ég að biðjast afsökunar? Ég held ekki. Til hvers? Ég á ekki skilið fyrirgefningu eins eða neins. Ég gerði þetta vitandi vits. Ég brenndi allar brýr að baki mér í taumlausri græðgi. Ég skil vel þegar fólk veitist að mér á almannafæri, hendir í mig rusli og horfir á mig hatursfullum augum.”
Fyrirsögn vikunnar

Fyrirsögn vikunnar er að finna á forsíðu DV:

Ólafur Ragnar segir sannleikann.

Er þetta eitthvað sem er viðvarandi – eða það sem kallast one off?
Draugapenni Jóns Ásgeirs

Í hinum enskumælandi heimi er talað um ghostwriters eða einfaldlega ghosts. Draugapenna. Þá sem skrifa fyrir fólk – oft frægðarfólk – sem kann ekki að skrifa sjálft eða nennir því ekki.

Í grein eftir Jón Ásgeir sem birtist í Fréttablaðinu í dag stendur meðal annars.

„Fjármuni í felum á aflandseyjum á ég enga.“

Hver ætli sé draugapenni Jóns Ásgeirs?
Gleðilegt sumar

Hér er lítil vorkveðja, hljóðrituð vorið 2004, einstakur flutningur á kvæði eftir Jónas.[if lt IE 9]><script>document.createElement('audio');</script>
Hrunverjar hrekjast undan rannsóknarskýrslu

Útrásarvíkingar, stjórnmálamenn, embættismenn og aðrir sem mega kallast hrunverjar hrekjast úr einu víginu í annað eftir útkomu rannsóknarskýrslu Alþingis. Hún er svo umfangsmikil og vönduð að mjög erfitt er að deila við heildarniðurstöður hennar – þótt hugsanlegt sé að finna einhverjar smávillur, eins og forseti Íslands hengdi sig á þegar hann missti stjórn á skapi sínu í frægu viðtali.

Allt þetta fólk á sameiginlegt að reyna að gera eins lítið og það mögulega kemst upp með. Gefa eitthvað smá eftir, bíða svo, horfa í kringum sig, sjá hvort það nægir. En skýrslan er svo harður áfellisdómur, og reiði fólksins í landinu er slík – að það er alls ekki víst að þetta sé nóg.

Þannig láta stjórnmálamenn sig hverfa tímabundið, aðrir biðjast afsökunar á einhverri yfirsjón en telja sig samt alveg nauðsynlega í framtíðaruppbyggingu samfélagsins – svo eru reyndar til menn eins og fyrrverandi Seðlabankastjóri sem eru algjörlega forhertir og telja sig ekki þurfa að sjá eftir neinu. Kunna bara ekki að játa á sig mistök eða afglöp.

Ekki þar fyrir að afsökunarbeiðnir helstu hrunverja á þessum tímapunkti hafa holan hljóm og eftirspurnin eftir þeim virðist ekki mikil, enda hljóma þær einatt eins og þær séu kokkaðar upp af almannatenglum.

Þannig var um afsökunarbeiðni og heitstrengingar Björgólfs Thors Björgólfssonar fyrr í vikunni.

Og þannig er um afsökunargrein Jóns Ásgeirs Jóhannessonar sem birtist í Fréttablaðinu í morgun þar sem hann lofar bót og betrun – í fjölmiðlinum sem hann á sjálfur og virðist ekki ætla að sleppa, því þrátt fyrir allt telur hann og klíkan hans að Jón sé ennþá til þess fallinn að vera fjölmiðlakóngur.

Það er óhætt að fullyrða að viðtökurnar við afsökunarbeiðninni verða afar dræmar. Enda er þetta auðvitað ekkert annað en almannatenglaspuni. Það trúir því varla nokkur maður heldur að hann hafi skrifað greinina sjálfur.

En fyrir þá sem hafa mikinn áhuga má mæla með því að lesa greinina saman við grein eftir sama höfund sem birtist í Morgunblaðinu (sic!) 29. desember 2008.

Af öllu þessu fólki ber maður helst virðingu fyrir því sem Árni Mathiesen gerði: Hann lét sig hverfa úr pólitík og er nú dýralæknir upp í sveit. Það er barasta eitthvað póetískt við það.

'
Stjórnmál og hagsmunir

Auðvitað er það rétt hjá Bjarna Benediktssyni að sumir þingmenn séu fulltrúar hagsmuna.

Eitt sinn þótti sjálfsagt að á þingi sætu fulltrúar úr verkalýðshreyfingunni, fulltrúar útgerðar, sjómanna og bænda – og atvinnurekenda.

Þetta voru menn eins og Ebbi Sig, Gvendur jaki – það þótti sjálfsagt að Dagsbrún ætti þingmann í Reykjavík – Pétur sjómaður, Egill á Seljavöllum, já og sjálfur Ólafur Thors.

Nú er miklu minna um þetta. Þingið er fullt af fólki sem ákveður á unga aldri að leggja fyrir sig stjórnmál, fæst í rauninni aldrei við neitt annað – hefur varla hugmyndaflug til að láta sér detta neitt annað í hug.

Og þess vegna er tilhugsunin um að missa þingsætin svo afskaplega þungbær. Þetta fólk, með sinn sjálfvirka talanda og andlausu flokkshollustu, er mjög þreytandi – og eitt af því sem veldur því að fólk er farið að hafa óbeit á pólitík.

Það er hins vegar eitt að vera fulltrúi tiltekins hagsmunahóps og fara ekki leynt með það – og annað að vera með einhverjum hætti á mála hjá fjármálastofnunum eða fyrirtækjum, eins og stjórnmálaflokkar og stjórnmálamenn hafa orðið uppvísir að.

Svo eru líka til þingmenn sem eru svo miklir kjördæmapotarar að þeir hugsa aldrei um neitt annað en kjördæmið sitt – meira að segja þegar þeir komast í ráðherrastól. Kjördæmapotið hefur löngum verið meinsemd í íslenskum stjórnmálum.
Ljósmyndað og kvikmyndað gos

Gosið í Eyjafjallajökli er líklega eitthvert mest myndaða eldgos allra tíma. Í dag talaði ég við fréttamenn frá Al Jazeera. Þeir höfðu verið eystra í viku, voru þreyttir og slæptir, en sögðust hafa náð stórkostlegum myndum. Þeir nefndu sérstaklega einn Íslending, Ómar Ragnarsson, sem þeir sögðu að væri stórkostlegur karakter. Ómar hefur slegið í gegn í erlendum fjölmiðlum í gosinu, enda innlifun hans og þekking einstök.

Hér er mögnuð myndasería frá gosinu úr alþjóðaútgáfu Der Spiegel.

Við getum velt því fyrir okkur hvernig myndir af gosinu í Lakagígum og móðuharðindum hefðu litið út.
Ólympíustjórar og fasisminn

Látinn er Juan Antonio Samaranch sem lengi var forseti Alþjóða ólympíunefndarinnar – sem hefur verið talinn einhver spilltasti klúbbur á jarðríki.

Samaranch var sérstæður maður, hann var frá Katalóníu en gerðist mjög hallur undir einræðisherrann Franco og átti honum að þakka frama sinn, þótt almennt tortryggði Franco Katalóníumenn.. Svo seint sem 1974 var Samaranch enn að heilsa með fasistakveðju eins og sjá má á myndinni hér að neðan.

Eftir nokkuð misheppnaða formannstíð Killanins lávarðar tók Samaranch við formennsku í ólympíunefndinni árið 1980. Á tíma Killanins voru haldnir leikarnir í Montreal sem þóttu misheppnaðir og í Moskvu þar sem fjöldi þjóða sem tók ekki þátt í mótmælaskyni við innrásina í Afganistan.

Því verður ekki á móti mælt að á tíma Samaranchs fóru leikarnir að blómstra, á sinn hátt. En það var algjörlega á kostnað ólympíuhugsjónarinnar svokallaðrar. Allt sem tengdist leikunum var nú til sölu. Lógó stórfyrirtækja voru hvarvetna sýnileg. Áhugamennska í íþróttum sem hafði átti að vera í fyrirrúmi vék fyrir harðvíraðri atvinnumennsku og peningagræðgi. Leikarnir urðu kapphlaup um að sýnast sem stærstur og bestur; hámarki náði gígantisminn í Peking árið 2008 þegar heilum borgarhverfum var rutt burt fyrir íþróttamannvirki.

En Samaranch er ekki eini vafasami náunginn sem hefur verðið formaður Alþjóða ólympíunefndarinnar. Annar er bandaríski byggingaverktakinn Avery Brundage. Brundage ríkti sem formaður ólympíunefndarinnar frá 1952 fram á áttunda áratuginn – meðal annars í gegnum fræg fjöldamorð á stúdentum í Mexíkó tíu dögum fyrir leikana 1968 – en áður hafði hann verið formaður bandarísku ólympíunefndarinnar.

Hann er þó frægastur fyrir afskipti sín af leikunum í Berlín 1936. Fram á gamals aldur hélt Brundage því fram að það hefðu verið bestu ólympíuleikarnir. Hann þverskallaðist við háværum kröfum um að leikarnir yrðu ekki haldnir í Hitlers–Þýskalandi eða að þeir yrðu sniðgengnir; þá var þegar orðið ljóst að nasistar ráku viðurstyggilega kynþáttastefnu. Brundage hélt áfram að vera vinur nasista eftir leikana og fékk byggingafyrirtæki hans meðal annars samning um að reisa nýtt þýskt sendiráð í Washington rétt í stríðsbyrjun.

Brundage rak líka bandarísku íþróttamennina Tommy Smith og John Carlos af leikunum 1968 en þeir höfðu mótmælt kynþáttamisrétti með því að rétta upp kreppta hnefa með svörtum hanska á verðlaunapalli. Til þess er tekið að Brundage hafi ekki amast við nasistakveðjum á leikunum þrjátíu árum áður.

Þess má svo geta að Avery Brundage kemur við sögu í spennusögu Philips Kerr If the Dead Rise Not sem kom út í fyrra. Hann fær ekki góða umsögn í bókinni.

Samaranch, um miðja mynd, heilsar með fasistakveðju árið 1974.
Leiðrétting

Forstjóri Símans segir í tilefni af húsleit Samkeppniseftirlitsins að Síminn sé 104 ára gamalt fyrirtæki.

Það er ekki rétt.

Síminn er 5 ára gamalt fyrirtæki, dótturfélag Skipta sem hefur verið í eigu tveggja fjárglæframanna, Ágústs og Lýðs Guðmundssona.

Landsíminn var hins vegar ríkisfyrirtæki, stofnað 1906, hét um tíma Póstur & sími, en það var selt 2005.
Andri Geir á Eyjuna

Andri Geir Arinbjarnarsson er einn allrabesti bloggarinn.

Og nú er hann farinn að skrifa á Eyjuna.

Það er fagnaðarefni.
Nornabók, Bolano og barnabækur

Í Kiljunni í kvöld verður fjallað um barnabókahátíðina Mýrina sem hefst í Norræna húsinu í þessari viku. Meðal gesta í þættinum er Anna Castagnoli, stórsnjall barnabókahöfundur og myndskreytir frá Ítalíu.

Sagt verður frá merkum rithöfundi frá Chile, Roberto Bolano, en hann lést árið 2003, aðeins fimmtugur að aldri. Stjarna hans skín nú hátt á himni heimsbókmenntana fyrir verk eins og 2666 og Nasistabókmenntir í Ameríku.

Fjallað verður um nýjustu bókina í flokknum Af-bækur sem Nýhil gefur út, en hún fjallar um marxismann.

Við kynnumst Wilhelm Ernst Beckmann, þýskum jafnaðarmanni, sem tókst að flýja til Íslands fyrir stríð, lagði stund á myndlist og tréskurð, og gerði meðal annars pólitískar veggmyndir, mjög í anda þýskrar plakatalistar á árunum milli stríða.

Kolbrún og Páll Baldvin ræða um bókina Ekki líta útfyrir eftir Evu Hauksdóttur, Mannasiði eftir Gilz og Hvarfið eftir Johan Theorin.

Og Bragi Kristjónsson er auðvitað á sínum stað.

Roberto Bolano