arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Að temja fjármálaskrímslið

Í alþjóðaútgáfu Der Spiegel má lesa stóra grein um að bankar og fjármálastofnanir séu aftur farnar að hegða sér eins og ekkert hafi í skorist, spilavítiskapítalisminn ráði ferðinni. Stjórnmálamenn hafa uppi stór orð um að koma böndum yfir bankana, en efndir hafa ekki fylgt orðum. Spiegel segir að síðasta tækifærið verði á fundi G20 sem er haldinn verður í Kanada síðar í þessari viku – þar þurfi ráðamenn heimsins að temja fjármálaskrímslið.

Spiegel birtir lista með fimm atriðum sem nauðsynlegt sé að koma í framkvæmd:

1. Að endurvekja lög eins og Glass-Steagall þar sem skilið er á milli starfsemi viðskiptabanka og fjárfestingarstarfsemi.

2. Hærra eiginfjárhlutfall fjármálastofnana.

3. Hert eftirlit með gæðum fjármálaafurða.

4. Hert eftirlit með vogunarsjóðum og að um þá gildi sömu reglur og banka, það er engin ástæða til að spákaupmenn njóti forréttinda.

5. Að koma stjórn á matsfyrirtækin sem hafa brugðist hræðilega en hafa enn mikil og nánast óskoruð völd.

Spegel segir að auðvitað muni bankar berjast gegn þessu með kjafti og klóm. Meðal þess sem er haldið fram er að þetta muni kosta störf, en það sé álíka traustvekjandi og þegar þeir sem stunda mengandi starfsemi mótmæli reglum um umhverfisvernd.
Smá mismunun

Á Íslandi fórna menn höndum ef á að láta útlendinga borga svo mikið sem hundraðkall fyrir að komast inn á ferðamannastaði. Svo fer maður til útlanda og borgar of fjár fyrir að skoða vinsæla staði.

Svona er þetta heldur ekki í Rússlandi.

Ég var að athuga með að komast á sýningu í hinu fræga Marinskí leikhúsi í Pétursborg.

Það var tvennt í boði. Tónleikar þar sem er flutt hið magnaða verk Babi Yar eftir Shostakovits – en þar sem kemur líka fram níu ára einleikari frá Kína í píanókonsert eftir Sovéttónskáldið Kabalevskí.

Og svo balletsýning þar sem er dansað við Carmensvítu Bizets og Leningradsinfóníu Shostakovits.

Mér líst betur á það en kínverska undrabarnið.

Vandinn er bara sá að miðarnir eru svo helvíti dýrir. Kosta sem svarar tugum þúsunda.

Svo sá ég að það væri „sérstakt verð“ fyrir suma.

En þegar nánar er að gáð eru þessir sumir „rússneskir borgarar“. Hinir, útlendingarnir semsagt, þurfa að borga „fullt verð“ – sem er sirkabát helmingi hærra.

Það kostaði næstum fimmtán hundruð kall á mann að komast inn í Kirkju frelsara vors á hinu úthellta blóði í Pétursborg í dag.

Rússland er hugsanlega dýrasta land í heimi fyrir ferðamenn. Moskva er þó nokkuð dýrari en Pétursborg. Verðið á hótelgistingu er geðbilað og matarverð slíkt að maður furðar sig á því hvernig borgarbúar draga fram lífið. En þá er þess að gæta að í landinu hefur orðið til fjölmenn auðstétt sem veit ekki aura sinna tal og nýtur mikilla forréttinda – meðan alþýða manna býr við afar léleg kjör.

Sígarettur eru hins vegar ódýrar og vodka. Hér úti í búð er hægt að fá karton af amerískum sígarettum fyrir rúmlega þúsundkall íslenskan.

Það er eins og Rússar kunni ekki annað kerfi en að hafa forréttindastétt sem riðlast á bakinu á alþýðunni, svona var það á keisaratímanum, og svona varð það brátt á tíma kommúnismans og svo þegar hann féll sá einhvers konar blanda af frjálshyggju og þjófræði til þess að svo yrði áfram.

Þ að væri gaman að fara í Marinskí – ef maður tímdi því.
Lenín og Stalín í Kreml

Það yrði upplit á einhverjum ef maður í gervi Hitlers tæki sér stöðu í miðborg Berlínar og byði ferðamönnum að láta taka myndir af sér með honum.

Líklega yrði maðurinn fjarlægður umsvifalaust af lögregluni – og atburðurinn myndi hugsanlega komast í fréttirnar.

Viðhorf Rússa til blóðugrar sögu sinna er nokkuð annað en Þjóðverja.

Þessir herramenn sátu við Kreml í fyrradag – margir ferðamenn létu taka myndir af sér með þeim.

Eins og sjá má eru þeir í gervi Leníns og Stalíns – og gervin eru bara nokkuð góð. Á svæðinu voru fleiri svona karakterar, einn Stalíninn hafði dottið úr hlutverkinu og var að tala við vin sinn. En einn Lenínleikarinn hélt á rauðum fána í golunni svo minnti á fræga senu úr áróðursmyndum þar sem Lenín heldur ræðu á Finnlandsbrautarstöðinni.
Rússneskar bókmenntir og saga

Ég hef alla tíð legið í rússneskum bókmenntum og sögu. Ég hef varla gert mér grein fyrir því fyrr en ég kem til Rússlands í fyrsta sinn að þetta hefur nánast verið mitt helsta áhugamál.

Ég er ekki alveg óundirbúinn að koma hingað. En það er vitleysa að hafa ekki lært svolítið í rúsnesku.

Ég hef lesið bækur eftirtaldra rússneskra höfunda, ég nefni þá í tímaröð, þ.e. eftir því hvenær ég kynntist þeim að ráði. Suma hef ég lesið mér til óbóta, til dæmis hef ég farið í gegnum allar stóru skáldsögur Dostojevskís.

Dostojevskí, Tolstoj, Gogol, Gorkí, Lermontov, Bulgakov, Turgenév, Majakovskí, Jevtushenko, Tsjékov, Nabokov, Pasternak, Rybakov, Solshenitsyn, Mandelstam, Akhmatova, Tsvetajeva, Jesenin, Babel, Pelevin, Pushkín, Grossman.

Grossman var sá síðasti sem ég las, hann skrifaði stóra skáldsögu um stíðið sem nefnist Líf og örlög, en hún fékkst ekki útgefin fyrr en eftir andlát hans. Hugmyndafræðingur flokksins, Mikhail Suslov, á að hafa sagt við Grossman – sem áður hafði dansað á flokkslínu – að bókin yrði ekki gefin út næstu tvö hundruð árin. Moskvubúi sem ég talaði við í gær fussaði þegar hann heyrði minnst á Grossman, talaði um að hann væri gyðingur.

Ljóð skálda sem þarna eru nefnd eru mörg til í afburðagóðum þýðingum Geirs Kristjánssonar. Maður þyrfti eiginlega að hafa þessar þýðingar við hendina á ferðalagi hingað.

Fyrir utan að minnsta kosti fjórar bókahillur með rússneskri sögu, mestanpart tuttugustu öldinni, allt frá Árna Bergmann, Isaac Deutscher, Roy Medvedev til Roberts Conquest, Ann Applebaum og Simons Sebag Montefiore. Um tíma var ég farinn að halda að ég væri með fetishisma fyrir þessu, en þetta veldur því að ég er nokkuð vel að mér um suma hluti hér í Moskvu. Má jafnvel segja að ég sé þreytandi fyrir samferðafólk mitt.

Og svo má ekki gleyma tónlistinni rússnesku: Tsjaikovskí, Mussorgskí, Borodin, Rakhmaninov, Shostakovits, Stravinskí, Pokofjev.

Stytta af Dostojevskí framan við Lenín bókasafnið.
Stjórn Camerons sker upp herör gegn ofdrykkju

Nýja ríkisstjórnin í Bretlandi ætlar að taka á ofdrykkju með því að herða reglur á ýmsum sviðum.

Ein hugmyndin er að leggja sérstakt löggæslugjald á bari og klúbba sem eru opnir langt fram á nótt.

Í frétt Guardian segir að ofbeldi af völdum áfengisneyslu sé plága víða í bresku samfélagi.

Einnig stendur til að hækka verð á áfengi, en í breskum búðum er víða hægt að fá áfengi á lágu verði, jafnvel á mjög hagstæðum tilboðum.
Konunglega brúðkaupið

Jenný Anna segir allt sem þarf að segja um konunglega brúðkaupið í Svíþjóð.

Nema kannski eitt:

Niður með kónga og þeirra slekti! Lifi lýðveldishugsjónin!
Moskva-St. Pétursborg

Þetta er nútíminn.

Að sitja í lest milli Moskvu og St. Pétursborgar, horfa út úm gluggann á endalaus tré – vötn og ár og þorp með niðurníddum timburhúsum.

Og vera á netinu.
Vestræn samvinna og Rússalánið

Þorsteinn Pálsson skrifar grein þar sem hann segir að Sjálfstæðisflokkurinn hafi brugðist því hlutverki að hafa forystu um vestræna samvinnu.

Þorsteinn er náttúrlega heitur stuðningsmaður aðildar að Evrópusambandinu.

En í þessu sambandi má rifja upp Rússalánið sem var talað um í október 2008, upp á 4 milljarða evra eða um 650 milljarða íslenskra króna.

Kannski var þetta bara flökkusaga sem var hlaupið með í fjölmiðla, a.m.k. varð ekkert af láninu, en hverjum sem kynnir sér stjórnmálaástandið í Rússlandi hlýtur að verða ljóst hvílík bilun það hefði verið að þiggja þetta lán.

Í Íslandsklukkunni segir Snæfríður Íslandssól að hún kjósi frekar þann versta en þann næst besta.

Á það hugsanlega við í þessu tilviki?
Evrópa þung og þreytt, Ameríka glansar, Afríka dettur út

Heimsmeistarakeppninn hefur ekki boðið upp á neinn draumafótbolta hingað til. Það segir sína sögu að skemmtilegasti leikurinn var líklega á milli Bandaríkjanna og Slóveníu.

Stóru evrópsku liðin hafa valdið vonbrigðum, þau virka þreytt og stemmingslaus.

Og því miður virðast liðin frá Afríku ætla að detta úr keppninni. Ghana og Fílabeinsströndin eiga séns, en það ræðst í leikjum við Þýskaland annars vegar og Brasilíu hins vegar. Þar gæti róðurinn verið þungur.

Hins vegar eru liðin frá Ameríku að glansa. Argentína, Paraguay, Uruguay og Chile eru efst í sínum riðlum – og svo hafa Bandaríkin og Mexíkó staðið sig vel.

Brasilía er enn spurningamerki eftir heldur daufan leik við Norður-Kóreu, en einhvern veginn sýnist manni eins og sé ekki sami stællinn yfir þeim og hér í eina tíð.
Í rússneska sjónvarpinu

Jón Gnarr var í viðtali í sjónvarpi á veitingastað sem við fórum á við Moskvufljót í kvöld eins og sjá má á myndinni sem ég smellti af.

Það sást í Fríkirkjuna, Tjörnina og endur.

Svo birtist Jón Bjarnason á skjánum, en þá var eins og væri skyndilega klippt.
„Samningar skulu standa“

Lesandi síðunnar sendi þessa grein:

- - -

„Talsmaður lánþega: Málið er sáraeinfalt. Samningar skulu standa!“

http://eyjan.is/blog/2010/06/19/talsmadur-samtaka-lanthega-malid-er-saraeinfalt-samningar-skulu-standa/

Bæði lánveitandi og lántaki voru sammála um að af láninu skyldu greiðast vextir og verðtrygging (í formi gengistryggingar). Báðir aðilar voru í góðri trú um að skilmálinn var í samræmi við lög. Það að Hæstiréttur hefur nú sagt þetta andstætt lögum á ekki sjálfkrafa að valda öðrum aðilanum tjóni og gefa hinum hagnað.

Þá gætu lánveitendur haldið því fram að forsendur fyrir láninu væru brostnar og gjaldfellt allan höfuðstólinn einn, tveir og þrír. Það væri ekki beinlínis óskastaða fyrir bíla- eða fasteignaeigendur með gengistryggð lán að þurfa að snara út öllu því sem eftir er að greiða af höfuðstólnum. Þó svo þeir séu nú lausir undan gengislækkun krónunnar.

Eina leiðin til að greiða úr þessu fádæma rugli sem óhæft starfsfólk bankanna, óhæft FME og ennþá óhæfari Seðlabanki hafa skapað, kann að vera að beita þeirri merku réttarheimild sem kallast eðli máls. Sem væntanlega mun leiða til þeirrar niðurstöðu að lánin beri sem samsvarar íslenskum markaðsvöxtum, enda taldi Hæstiréttur þetta vera krónulán. En líklega geta hvorki þingmenn, stjórnvöld né fjármálastofnanir leyst úr þessu. Réttarágreiningurinn um hvort/hvaða vexti lánin eiga að bera hlýtur á endanum að fara fyrir dómstóla. Það eru sem sagt væntanlega ennþá margir mánuðir í það að niðurstaða fáist um stöðu þessara lána – með öðrum Hæstaréttardómi. Ballið er rétt að byrja.“
Icesave fer ekkert

Það er mikið talað um tengsl ESB umsóknar og Icesave.

Staðreyndin er samt sú að Icesave þarf að ljúka hvort sem horft er til ESB eða ekki. Icesave fer ekkert.

Líklega mun aftur verða reynt að finna lausn á málinu í síðla sumars eða í haust.

Menn hafa velt því fyrir sér hvort auðveldara verði að eiga við nýjar ríkisstjórnir í Bretlandi og Hollandi. Það er þó ekkert sem bendir til þess. Málið er aðallega á könnu embættismanna sem munu líklega fylgja þeirri stefnu sem þegar hefur verið mörkuð.

Það er þá spurningin um vexti og hvernig greiðslum Íslendinga verður háttað.

Hvað gerist þá á Íslandi? Fáum við enn eina Icesave-hrinuna, þá fjórðu ef ég man rétt. Verður hægt að ná einhverri samstöðu, eða verða aftur átök í þinginu – hugsanlega með tilheyrandi inngripum Ólafs Ragnars Grímssonar?

Verður samfélagið aftur undirlagt af Icesave?
Vændiskaup og gapastokkar

Í gildi eru ný lög á Íslandi um að það sé refsivert að kaupa vændi.

Þetta er umdeilt mál, víða um heim er þetta ekki talið afbrot. Ég man að fyrir nokkrum árum var ég með tvo leiðtoga sósíalista á Norðurlöndum í þætti hjá mér. Annars vegar Kristinu Halvorsen, leiðtoga Sosialistisk venstreparti í Noregi, og hins vegar Holger Nilsen sem þá var formaður Socialistisk folkeparti í Danmörku.

Þá var sænska leiðin svokölluð mjög til umræðu, semsagt að vændiskaup yrðu gerð refsiverð. Kristín sagðist vera fylgjandi henni – hún var síðar tekin upp í Noregi þar sem hún hefur verið í ríkisstjórn – en Holger fann þessu allt til foráttu, taldi meðal annars að þetta myndi reka vændisstarfsemina undir yfirborðið þar sem umhverfið væri enn hættulegra. Hann taldi að frekar ætti að veita vændiskonum meiri vernd.

Það sem var mest áberandi í þessu var ekki meiningarmunurinn heldur menningarmunurinn – Dananum fannst þetta bókstaflega skrítin hugmynd, norska konan stökk á hana. Norðmenn hafa löngum verið mjög strangir í siðferðisefnum, Danir sverja sig í ætt við Hollendinga og Þjóðverja þar sem vændi hefur lengi verið fyrir opnum tjöldum.

Í raun er þetta flókið álitaefni. Nú er gengið út frá því að kaupandinn, yfirleitt karlmaður, sé að níðast á seljandanum, konunni. Á móti er hægt að segja að ekki eigi að refsa fyrir ef þarna eru á ferðinni samskipti tveggja fullveðja einstaklinga með samþykki beggja. Er það þá ofbeldi? Víða hefur venjan verið sú að reyna að taka á dólgum, þeim sem hagnast á vændi annarra. Slíkt getur tekið á sig mjög ógeðfelldar myndir, með mansali og þá erum við að ræða um alvöru ofbeldi og frelsissviptingu.

Vændi er auðvitað bæði sorglegt og ógeðfellt. Konur geta þénað peninga á því, en um leið hlýtur það að vera sálarmyrðandi. En það er annað sem erkki nefnt í þessu sambandi – það er niðurlæging karlmanna sem leita til vændiskvenna, því ekki eru þeir allir fantar og fúlmenni. Hlutskipti sumra er einfaldlega að geta ekki ná sér í konu af einhverjum ástæðum, til dæmis vegna feimni eða útlits. Framferði þeirra kann að vera fyrirlitlegt á sinn hátt, en það felur líka í sér mikla sjálfsniðurlægingu.

Hér á landi eru uppi mjög púritönsk viðhorf í þessu efni. Það er talað um vændiskaup sem kynferðisglæp; þau eru það kannski samkvæmt þeirri skilgreiningu sem nú er stuðst við, en svo er alls ekki í mörgum nágrannaríkjum sem eru trauðla á neinu villimannastigi. Þess verður samt að gæta að vændiskaup eru ekki sambærilegt afbrot og nauðgun eða barnaníð.

Það á enn eftir að dæma hóp manna sem gerðist sekur um að kaupa vændi af konu frá Afríku sem hefur verið í fréttum á Íslandi. Þá mun væntanlega reyna á hvað dómarar telja hæfilega refsingu fyrir brotið. Á sama tíma er uppi tilhneiging til að taka þessa menn og hálfpartinn hengja þá upp í gapastokk, öðrum til viðvörunar og kannski líka vegna heiftar sem þetta mál virðist vekja.
Rógur?

Ákveðinn hópur manna talar um róg gegn Davíð Oddssyni.

Nú er það svo að hann er oftast nefndur af öllum mönnum í skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis. Alls 1.147 sinnum.

Og það verður seint sagt að hans sé að góðu getið.

Er þá rannsóknarnefndin líka að breiða út róg um forsætisráðherrann og seðlabankastjórann fyrrverandi?
Meira fúsk

Dómur Hæstaréttar um ólögmæti gengislána sýnir glöggt hvað Íslendingar hafa mikið umburðarlyndi gagnvart fúski.

Það var alltaf grunur um það í kerfinu að þetta kynni að vera ólöglegt. Það er óhugsandi annað en að lögfræðideildir bankanna hafi skoðað lögin sem þarna eiga við.

Og hvað þá með Fjármálaeftirlitið?

En menn kusu einfaldlega að horfa framhjá þessu – meðan fjármálastofnanir dældu út gjaldeyrislánum.
Dásamlegt plokk

Það er ekki nóg með að skattar hækki og alls konar gjöld.

Peningaplokkið magnast líka um helming.

Um daginn barst mér tilkynning frá sýslumanninum á Bolungarvík – hann fékk þessu greinilega úthlutað – um „vanrækslugjald“.

Þetta er samkvæmt reglugerð frá því í ágúst 2009 um skoðun ökutækja.

Segir að ef maður komi ekki með bíl á réttum tíma í skoðun leggist á mann vanrækslugjald að upphæð 15 þúsund krónur.

Nú er ég borgunarmaður fyrir þessu, en ég geri ráð fyrir að þetta fari á mörg önnur heimili – meðal annars til fólks sem er að berjast við að ná endum saman.
17. júní

Gleðilegan þjóðhátíðardag.

Við erum stödd í Moskvu.

Tókum með tvo íslenska fána og ætlum að halda skrúðgöngu á Rauða torginu í dag.
Fullir af reiði en án hugmynda

The Economist fjallar um bandaríska hægrið í leiðara og segir eins og er: að það hafi engar hugmyndir en sé að farast úr reiði. Blaðið lýsir ástandinu á hægri vængnum í Bandaríkjunum eins og geðveikrahæli, þar sem hófsemdar- og skynsemisfólk er hrakið burt. Myndin sem fylgir með greininni er af brjálaða teboðinu úr Lísu í Undralandi. Þetta sé sorglegt, því Obama hafi svikið mörg kosningaloforð sín og eigi skilið að fá alvöru stjórnarandstöðu. En eins og staðan er þurfi hófsamir Repúblikanar að vinna með Demókrötum í þjóðarhag. Nú sé flokkurinn á valdi óðra bloggara, skrumaranna á Fox News og reiðra meðlima Teboðshreyfingarinnar svokölluðu. Haldi þetta svona áfram sé líklegra að Repúblikanar bjóði fram Palin og Huckabee í kosningunum 2012 en til dæmis Petraeus og Daniels.

Blaðið segir:

„ The Republicans at the moment are less a party than an ongoing civil war (with, from a centrist point of view, the wrong side usually winning). There is a dwindling band of moderate Republicans who understand that they have to work with the Democrats in the interests of America. There is the old intolerant, gun-toting, immigrant-bashing, mainly southern right which sees any form of co-operation as treachery, even blasphemy. And muddying the whole picture is the tea-party movement, a tax revolt whose activists (some clever, some dotty, all angry) seem to loathe Bush-era free-spending Republicans as much as they hate Democrats. Egged on by a hysterical blogosphere and the ravings of Fox News blowhards, the Republican Party has turned upon itself.„
Norður-Kórea og HM

Ég ók í leigubíl framhjá bar djúpt inni í gömlu Austur-Berlín í gær og heyrði gríðarleg fagnaðarlæti.

Þetta var um það leyti að Norður-Kóreumenn skoruðu mark sitt gegn Brasilíu.

Voru þetta Norður-Kóreumenn í Berlín að fagna? Einhverjir sem hafa gleymst, orðið eftir síðan áður en Múrinn féll?

Annars er það leið til að vera frumlegur í alvörunni í þessari heimsmeistarakeppni að halda með Norður-Kóreu.

Vandinn er kannski sá helstur að ná sér í búning þeirra. Máski þyrfti maður að láta sérsauma hann?

Nema sé hægt að kaupa hann í Pyongyang. Vinur minn einn á leið þar um eftir nokkra daga og getur kannski athugað það.

Þetta er reyndar ekki í fyrsta sinn að Norður-Kóreumenn eru með á HM. 1966 gerði norður-kóreska liðið miklar rósir í keppninni, vann Ítalíu 1-0 og komst í undanúrslit gegn Portúgal.

Eftir 30 mínútur var 3-0 fyrir Norður-Kóreu. Þá tók snillingurinn Eusebio til sinna ráða og leikurinn endaði 5-3.

Eusebio spilaði síðan á Laugardalsvellinum tveimur árum síðar, þegar Valur gerði 0-0 jafntefli við Benfica. Hann er sennilega snjallasti leikmaður sem hefur spilað á Laugardalsvellinum, George Best kom þar fram síðar, en það var í vináttuleik, eftir að áfengið hafði tekið sinn toll hjá honum.

Fótboltinn hefur ekki verið ýkja skemmtilegur á þessu móti. Jafntefli Portúgals og Fílabeinsstrandarinnar í gær var hörmulega leiðinlegt á að horfa. Skyldi það vera satt að þetta sé að einhverju leyti boltanum að kenna?

Kára finnst það léleg afsökun, segir að bolti sé bolti.

Hollendingarnir voru góðir og Þjóðverjarnir líka, Ítalir og Frakkar hafa valdið vonbrigðum – og Argentína var ekki að sýna mikið. Og það er alveg óskiljanlegt að Brasilíumenn hafi ákveðið að skilja Ronaldinho eftir heima.
Fer ekki saman

Páll Hjaltason arkitekt er nýr formaður skipulagsráðs.

Hann er arkitekt hinnar umdeildu Listaháskólabyggingar sem stendur til að reisa við Laugaveg.

Vera hans í nefndinni hlýtur að þýða að hætt verði við bygginguna.

Því þetta tvennt fer einfaldlega ekki saman.
Tveir erlendir hagfræðingar

Ég hef talað við tvo hámenntaða erlenda hagfræðinga nýlega, hvorn í sínu lagi, báðir voru þeir búnir að kynna sér málefni Íslands mjög vel.

Báðir sögðu að Ísland væri að koma miklu betur út úr huninu en hefði mátt búast við. Staðan væri ólíkt bretri en horfur hefðu verið á – því stjórn efnahagsmála hefði farið algjörlega úr böndunum árin 2003-2008, með óheyrilegri skuldasöfnun, fáránlega hátt skráðu gengi, gerfivelmegun og svo þenslu bankanna sem Seðlabankinn og Fjármálaeftirlitið hefðu átt að hafa hemil á.

Annar hagfræðingurinn sagði að Ísland væri muddling through – að krafsa sig í gegnum þetta hægt og bítandi. Báðir töldu að plan Alþjóða gjaldeyrissjóðsins fyrir Ísland væri ekki svo ýkja harðneskjulegt.

Hinn hagfræðingurinn talaði um að það hjálpaði að innviðir samfélagsins væru sterkir, sterkari en almennt er í samfélögum sem lenda í svona krísu. Við værum líka í þeirri stöðu að geta aflað mikilla gjaldeyristekna og þar hjálpar lækkandi gengi krónunnar.

Þar sagði hagfræðingurinn að gjaldeyrishöftin væru að virka okkur í hag. Hins vegar mætti krónan alls ekki styrkjast of mikið næstu árin, Seðlabankinn hefði leyft henni að styrkjast nokkuð en mörkin lægju sennilega í genginu 150 á móti evrunni. Krónan yrði að vera á því róli næstu árin.

Og því miður – hvorugur þeirra taldi að hægt yrði að grípa til einhverra almennra aðgerða til að leiðrétta stöðu skuldugra heimila.
Hvalveiðar: Meiriháttar mál í aðildarviðræðum?

Ég hef ekki mikið borðað hvalkjöt um dagana. Í fyrra, á fiskidögunum á Dalvík, fékk ég hrátt hrefnukjöt hjá Úlfari Eysteinssyni. Það var afskaplega ljúffengt.

Og um daginn borðaði ég hrefnusteik á veitingahúsi í Reykjavík. Hún var sömuleiðis mjög góð.

Mér er algjörlega fyrirmunað að skilja rök fyrir banni við hvalveiðum eða sölu hvalaafurða – þ.e.a.s. ef viðkomandi stofnar eru ekki í hættu. Þá erum við farin að gera upp á milli dýrategunda, hvalir eru þá mun göfugri skepnur en til dæmis naut eða svín. Í raunni er miklu heiðarlegri afstaða að vera barasta grænmetisæta.

Um daginn heyrði ég um mann sem borðar ekkert sem er með andlit – það finnst mér mjög skiljanlegt.

Á vef Der Spiegel birtist afar tilfinningaþrungin grein um hvalveiðar, náttúrlega með tilheyrandi myndum af grindhvaladrápi Færeyinga. Í greininni er látið eins og hvalveiðar séu meiriháttar glæpur.

Þar er fjallað um Ísland, og haft eftir Gert Lindeman, fulltrúa Þjóðverja hjá Alþjóða hvalveiðiráðinu að hvalveiðar Íslendinga geti orðið meiriháttar vandamál í aðildarviðræðum við ESB.

„ Iceland has also vehemently rejected the IWC compromise, and the countrys IWC commissioner, Tomas Heidar, made clear to SPIEGEL ONLINE that his country would not abandon its current position on whale hunting. The government in Reykjavik does not want to accept the ban on the international trade in whale meat, which would remain in place even under the compromise.

But in Berlin, Lindemann said that „Iceland also has to fully accept the export ban.“ He added: „Its Iceland that wants to become part of the European Union and not the other way around. The rules are clear.“ Whaling, which is illegal in the EU, is expected to be a major issue during accession talks with Reykjavik for membership in the European political club.“

Eins og alkunna er veiða Íslendingar enga hvali sem eru í útrýmingarhættu.
Sparnaður en ekki uppsagnir

Heimildir mínar innan ríkisskerfisins segja að dagskipunin sé sparnaður.

Raunar virðist hann ætla að verða flatur, 5 prósent sums staðar, 10 prósent annars staðar – en ekki miklar kerfisbreytingar.

Enda virðist ekki mega hrófla við neinu í kerfinu.

Svo er hin dagskipunin að ekki megi segja upp fólki.

Það er spurning hvernig þetta fer saman, að skera niður en segja ekki upp fólki.

Þýðir það þá ekki að það verður jafn margt fólk og áður að vinna minni störf.

Í ljósi þessa má benda á tölur sem sýna gríðarlega fjölgun ríkisstarfsmanna síðustu áratugina. Það er þróun sem með einhverjum hætti þarf að vinda ofan af.
Eigendur Glitnis og Kaupþings

Friðrik Jónsson bloggar um stærstu bankafrétt helgarinnar, svar viðskiptaráðherra við fyrirspurn um hverjir séu raunverulegir eigendur Glitnis og Kaupþings.

Í grein Friðriks er að finna tengil á pdf skjal með svari ráðherrans. Nú er bara að leggjast yfir þetta.
Dagur við Tjörnina

Þessu var póstað á Facebook, svona í tilefni af ástandinu við Reykjavíkurtjörn. Kvikmyndin er eftir Hitchcock og nefnist The Birds, þetta er stytt útgáfa.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=fjj32CavzU0]
Lítill áhugi á pexi

Ég á konu sem hefur lítinn áhuga á stjórnmálum, og sérstaklega þó gamaldags og langstöðnu stjórnmálapexi eins og er algengt á Íslandi. Ég held hún sé of klár til að hafa tíma fyrir svoleiðis.

Hins vegar er stórt viðtal við hana og vinkonur hennar tvær í sunnudagsblaði Moggans í dag – og fjallar um baráttu þeirra fyrir bættu mataræði í mötuneytum grunnskóla. Þetta er afskaplega vel unnin og góð grein eftir blaðakonuna Bergþóru Njálu Guðmundsdóttur.

Í sama blaði er skrifað um mig – í Staksteinum.

Ég var að benda henni Sigurveigu á þetta, en þá kom í ljós að hún vissi ekki hvað Staksteinar eru.

Í því felst ákveðin hamingja.