Von Veritas, bréf frá Pálma Benediktssyni

Kæri Egill!

Mig langar að byrja á því að þakka þér mikið fyrir frábæra þætti, sem ég sé hér út í Danmörku á netinu, þar sem ég hef búið undanfarin 28 ár.

Fyrir nokkru horfi ég Kastljós og sá þar Einar Má Guðmundsson í frábæru viðtali. Þar var Einar spurður m.a. „Af hverju erum við komnir í þessa stöðu?“

Ég hef líka lengi verið að spyrja sjálfan mig, hvað hafi gerst þarna á Íslandi.

Hér er mín skoðun og mín Essay, eins og Einar orðar það!

Fyrir meira en 20 árum komu nokkrir „Útrásarvíkingar“ hingað út til okkar í Danmörku. Þarna voru á ferðinni þeir athafnamennirnir Björgólfur Guðmundsson, Jóhannes Jónsson (seinna kenndur við Bónus) og fleiri.

Þessir menn höfðu samband við mig og konu mína, danska, um hvort við vildum ekki vera með þeim í að stofna meðferðarheimili fyrir danska alkohólista.

Þetta var virtist okkur vera afar spennandi verkefni, og það átti að gera þetta allt með miklum stíl. Ég var þó svolítið hræddur við stórhuga áform þessara manna, en þar sem þarna voru á ferð mjög þekktir, edrú alkohólistar frá Íslandi, lét ég til leiðast, ásamt konu minni, að fara að vinna hjá þeim.

Áður en við hófum störf þarna hjá Von Veritas, eins og ævintýrið kom til með að heita, fengum við lykilmennirnir að vita, að það væri nóg að við fengjum bara fjóra til fimm sjúklinga til að byrja með, og við skyldum taka þessu með ró og vinna þennan stóra markað hægt og rólega. Ég var nú ráðinn sem upplýsingastjóri en kona mín sem ráðgjafi.

Það var keyptur gamall skóli niður á Lálandi og settur í stand fyrir lánaða peninga, og alltaf var bara slegið og slegið. Allt var þarna fyrsta flokks, svo mönnum fór að ofbjóða allur þessi flottræfilsháttur.

En áður en skútan fór af stað, kom það upp úr kafinu að þetta mundi aldrei bera sig, nema með tuttugu sjúklingum og síðar var talan sett hærra og hærra.

Kona mín og ég unnum myrkranna á milli til að finna sjúklinga handa þessu stóra dýri, sem aldrei virtist fá nóg. Fljótlega fóru bankarnir, sem þessir ráðamenn höfður vafið inn í sinn lygavef, að spyrja óþægilegra spurninga.

Stuttu eftir að við fórum af stað með Von fengum við allt í einu skilaboð um, að nú væri Björgólfur kominn í fangelsi; það var auðvitað ekki honum að kenna, en vondum mönnum sem vildu honum illt.

Eftir næstum eitt ár með þessari geðveiki var ég og kona mín að þrotum komin. Þetta var eilíf barátta um að reyna að ná endum saman og alltaf var verið að segja lánadrottnunum einhverjar sögur.

Að lokum var gripið til þeirra ráða að reka okkur, þar sem menn voru með efasemdir um að við tryðum þessum lygum lengur.

Konan mín náði sér aldrei eftir þessi kynni.

Von Veritas fór seinna á hausinn og þeir skildu eftir sig slóðann af reikningum alls staðar. Fólk sem ég hef talað við og lenti í klónum á þessum vörgum var afar sárt út í þá og margir afar reiðir. Það kom líka upp úr kafinu að margir að þeim sem gegndu lykilhlutverki í Von komust á svartan lista og þar á meðal ég sjálfur. Því hefur það verið nær ómögulegt fyrir mig að fá lánafyrirgreiðslur í bönkum hér út.

Í mörg ár reyndi ég að ná áttunum, og reyndi líka að komast að því hvað hefði farið úrskeiðis.

Mín niðurstaða er þessi:

Segjum nú að ég hefði fengið borvél í jólagjöf og fengi síðan þá ágætu hugmynd að opna tannlæknastofu á Laugarveginum. Ég þekki vel til tannlækninga (held ég), enda á ég systur sem er doktor í tannlækningum, svo ef út af bæri, gæti ég alltaf hringt í hana.

Þetta yrði alveg frábær gróðalind og fólk myndi streyma að!!

Þetta var það sem þessi Vonarmenn gerðu. Þeir héldu að þeir hefðu vit á því að reka meðferðarstofnun í Danmörku.

Synir þeirra héldu líka að þeir gætu rekið Magasin du Nord með miklum hagnaði, sem engum hér í landi hefur tekist að gera.

Að þeir gætu rekið flugfélag, banka osfrv. Osfrv.

Þetta er geðveiki sem erfitt er að lækna!

Margir þessarra manna eru líka börn alkohólista og allir, sem vinna við áfengis og fíkniefnamál vita, að börn alkohólista eru afar skemmd, sérstaklega andlega. Þau hafa oft algjörlega röng viðhorf til eigin getu og máttar. Þau fara oft af stað með miklu fári og eiga erfitt með að höndla mótbyr og andstreymi. Eins er margt af þessu ógæfufólki þeim vandkvæðum búið að vera það, sem við oft köllum „fantastar“, sem byggja sér loftkastala og meira að segja flytja inn í þá! Oft ásamt fjölskyldum, vinum og þeim sem þeir eru búnir að sannfæra um eigin getu, mátt sinn og megin.

Verst er að sjá að „sumir“ forsetar flytja inn í þessa kastala með þeim.

Þeir eiga oft afar auðvelt með að fá aðra með sér út í allskonar ævintýri og svífast oft einskis; jafnvel að bera fyrir sig lygum og meira að segja trúa sjálfir á þessar lygar.

Ekkert er þeim sjálfum að kenna, ef út af ber, en alltaf einhverjum öðrum.

Þessu fyrirbæri, börnum alkohólista, eru gerð skil í ótal bókum og bæklingum og menn varaðir við að treysta um of á þetta fólk.

En nú er sem sagt Ísland komið upp á sker og vart séð með hvaða hætti það verður dregið á flot aftur.

Ég hef því hér í útlegðinni úti í gamla „Móðurlandinu“ verið aðeins að íhuga málið.

Því kasta ég hér fram hugmyndum mínum um hvernig nota mætti sporin 12 spora kerfið til að hjálpa til þarna heima.

Hér koma þau svo :

1. Sporið: Við viðurkenndum vanmátt okkar gangnvart ástandinu á Íslandi og að við gætum ekki stjórnað því, né eigin lífi.

2. Sporið: Við fórum að trúa því, að kraftur okkur æðri (etv. menn sem hafa meira vit á fjármálum en Íslendingar: fjármálasérfræðingar útlendir), gætu hjálpað okkur út úr þessu veseni.

3. Sporið: Við ákváðum að láta vilja okkar og líf í hendur þessara manna, sem væru til þess hæfir.

4. Sporið: Við gerðum rækilega og óttalausa siðferðileg reiknisskil, þ.e. við fórum niður í kjölinn á vandræðum okkar og skuldum, með hjálp áðurnefndra manna.

5. Sporið: Við játuðum afdráttarlaust fyrir þessum mönnum, sjálfum okkur, vinum og fjölskyldum allar yfirsjónir okkar og vanhæfni.

6. Sporið: Við vorum þess albúin að láta fjármálaráðgjafana um öll okkar viðskipti og einnig hjálpa okkur með að fá lækningu við vanhæfninni.

7. Sporið: Við báðum mátt okkur æðri um að hjálpa okkur til að losna við geðveilur okkar (hér stærilæti, óheiðarleika, hroka og annað rusl).

8. Sporið: Við skráðum allar okkar misgjörðir gagnvart öðrum, og einnig öðrum þjóðum (sérstaklega Bretum og Hollendingum), og vorum fúsir til að bæta þeim allt að fullu, sem við höfðum „tekið“ frá þeim.

9. Sporið: Við bættum brot okkar milliliðlaust og gættum þess að það særði engan. (Ekki nú að vera með neinn hroka, Geir og Davíð!!)

10. Sporið: Við iðkuðum stöðuga sjálfsrannsókn og þegar út af bar, viðurkenndum við yfirsjónir okkar undanbragðalaust.

11. Sporið: Við leituðumst við með bæn og hugleiðslu að bæta vitundarsamband okkar við skynsemi okkar og allt hið góða, og báðum um skilning á því, sem okkur væri fyrir bestu og mátt til að framkvæma það.

12. Sporið: Við fundum, að sá árangur, sem náðist með hjálp þessara spora, var andleg vakning, gleði og hamingja, og því reyndum við að hjálpa öðrum til að komast upp úr feninu.

Þetta held ég að sé hin andlega leið út úr hremmingum þeim, sem Íslendingar eru nú í.

Guð veri með Íslandi og varðveiti fólkið þar

Pálmi Benediktsson, Danmörku

Höfundur er meðferðarfulltrúi og hefur búið í Danmörku í 28 ár, sjá hér.