arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Háskalegt fyrir stjórnmálamenn að vera hörundsárir

Það er afar óheppilegt fyrir menn sem eru í háum opinberum stöðum að vera hörundsárir.

Þeir verða að brynja sig – annað er ávísun á vanlíðan og kvalræði.

Og þeir þurfa að geta látið mikið af gagnrýni sem vind um eyru þjóta.

Hinn nýi forsætisráðherra, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, virðist vera óþarflega hörundssár. Hann er afar undrandi á margvíslegri gagnrýni sem stjórn hans hefur fengið á fyrstu vikunum. Margt af því er þó bara venjulegt stjórnarandstöðuþref, sumt er rugl eins og upphlaup vegna tölvupósts, annað byggir sannarlega á mjög útbreiddum viðhorfum eins og til dæmis andstæðan við lækkun veiðigjaldsins og spurningar um hvernig eigi að framkvæma margboðaða skuldalækkun.

Það er ekkert nýtt við þetta.

Því má heldur ekki gleyma að stjórnarandstaðan frá 2009 til 2013 hélt uppi afar harðri mótstöðu við ríkisstjórnina. Það var efnt til málþófs hvað eftir annað og oft var talað um svik og jafnvel landráð. Stjórnarandstaðan núna er því varla í neinum friðarhug – það eru ekki rök að stjórnarandstaða skuli þegja þótt hún hafi tapað stórt í kosningum.

Davíð Oddsson hafði á sínum tíma þann hæfileika á láta líta út eins og hann tæki gagnrýni ekki nærri sér. Það var þó ekki endilega þannig, hann reyndist að lokum vera mjög heiftrækinn og langminnugur á það sem hann taldi gert á sinn hlut. Davíð á þó hin ódauðlegu orð að ef stjórnmálamenn séu sífellt með eyrað við grasrótina, þá fari ormar að skríða upp í eyrun á þeim.

Það var fyrir tíma bloggs og Facebook, en stjórnmálamenn nútímans ættu að forðast að vera sífellt með augun á þessum miðlum. Það er nóg að láta aðstoðarfólkið kíkja við og við.

Líklega er betra fyrir núverandi forsætisráðherra að leita í smiðju helsta leiðtoga Framsóknarflokksins í seinni tíð, Steingríms Hermannssonar. Hann hélt ró sinni sama hvað var hamast í honum.
Skiljanleg og óskiljanleg danska

Danska sem tungumál verður óskiljanlegri og óskiljanlegri eftir því sem tíminn líður.

Þeir sem læra dönsku í íslenskum skólum eiga ekki séns í að skilja þá dönsku sem er töluð úti á götum í Kaupmannahöfn – og ekki heldur í vinsælum dönskum lögguþáttum.

Þetta er ekki danskan sem var töluð í þáttum eins og Matador, Húsinu á Kristjánshöfn eða í kvikmyndum með Dirch Passer og Gihte Nörby.

Þar gat mörlandinn skilið hvert orð, enda var talað skýrt og af ákveðinni festu.

Það sem hefur gerst síðan er að danskan hefur færst aftar og aftar í kokið og er eiginlega komin hálfa leið ofan í vélinda. Fyrir utan það hafa bæst við ýmis orð sem ekki er að finna í íslenska skólalærdómnum.

Því er ekki furða að Sigmundur Davíð Gunnlaugsson forsætisráðherra hafi verið feginn yfir þvi að Helle Thorning-Schmidt kollega hans talaði skiljanlega dönsku og alveg ástæðulaust fyrir íslenska vinstrimenn að gera grín að því.

En lille kop kaffe. Íslendingar áttu ekki í vandræðum með að skilja dönskuna í sjónvarpsþáttunum Matador, en nú eru aðrir tímar.
Fullt tungl í Eyjahafi

Varla hef ég upplifað fegurri nótt. Hef aldrei séð bjartara tunglskin. Þetta er víst bjartasta tungl ársins, kallað ofurmáni.

Eyjar í kring eru slegnar silfurbirtu og það sést í kletta, akra og hús sem væru yfirleitt hulin náttmyrkri.

Loftið er óvenju tært þessa dagana, í norðvestanátt, sem veldur því að grillir í fjarlægar eyjar. Þær heita draumkenndum nöfnum eins og Syros, Delos, Mykonos og Anafi, nær eru Paros, Sifnos, Serifos, Kimolos og Milos.

Það er líka stjörnubjart, en á kirkjunni á hæðinni má sjá skugga líkt og við dyrnar – draugur?
Endanleg niðurstaða einkavæðingar Símans

Einkavæðing banka og fyrirtækja er einhver hörmulegasta saga í síðari tíma íslenskri pólitík.

Nú er loks lokið við endurskipulagningu Skipta – það er fyrirtækið sem eitt sinn var Landsíminn.

Við getum séð á listanum yfir þá sem nú eiga fyrirtækið hvernig einkavæðingunni lauk – það er loks búið að semja um skuldir félagsins.

Arionbanki á 38,3 prósent en lífeyrissjóðir eiga rest – stærstan hlut fá Lífeyrissjóður verslunarmanna og Lífeyrissjóður ríkisins.

Þannig fór um sjóferð þá – og var hún til lítils sóma.
Falleinkun frá Seðlabanka og SA

Umsagnir Seðlabankans og Samtaka atvinnulífsins vegna skuldaleiðréttingar eru áfall fyrir ríkisstjórnina.

Í stuttu máli segja Seðlabankinn og SA að ekkert vit sé í þessum áformum.

Þeim fylgi efnahagsleg áhætta, með þeim verði erfiðara að afnema gjaldeyrishöft og þau gagnist lítt þeim sem eiga við mestan skuldavanda að stríða.

Eiginlega er þetta falleinkun, en þarf kannski ekki að koma svo mjög á óvart. Margir sjálfstæðismenn höfðu uppi svipaðan málflutning fyrir kosningar.

Það verður líka erfitt að svara þessu með því að þarna sé einhver stjórnarandstöðuspuni.

Þrýstingurinn eykst á ríkisstjórnina að sýna fram á að hún geti komið þessu stærsta mál sínu í framkvæmd þannig að í því sé einhver vitglóra og þannig að hópar eins og til dæmis leigjendur séu ekki skildir eftir.
Rúv tekur við af Baugi

„Ríkisútvarpið virðist hafa tekið við af Baugi sem „Óvinurinn“ í hugarheimi Davíðs Oddssonar.“

– Guðmundur Andri Thorsson, Facebook.
Stenst ekki

Stundum er ekki allt í lagi í Bandaríkjunum.

Nú á að ákæra mann fyrir njósnir – en hann kom upp um eitthverjar umfangsmestu njósnir allra tíma.

Í augum umheimsins er Edward Snowden hetja og Bandaríkin munu aðeins skaða álit sitt með því að ofsækja hann.

Hann er maðurinn sem ljóstrar upp um samfélag sem er gegnsýrt af eftirliti, þar sem er fylgst með hverri athöfn manns, orðum – og kannski einhvern tíma hugsun.

Það skal ekki fangelsa þá sem hlera síma og internet – heldur þann sem segir frá hlerununum. Það stenst náttúrlega enga skoðun.

Einhvern tíma var talað um 1984 í þessu sambandi – Snowden er eins og viti sem varar við því að við höldum lengra áfram eftir þessari braut.

Og því er almenningsálitið að miklu leyti með Snowden – þótt skammsýnir stjórnmálamenn vilji helst ekki vita af máli hans.

Þjóðaröryggi er reyndar orðið eins konar sjúkdómur í Bandaríkjunum. Þetta skynja allir sem hafa farið yfir landamæri til Bandaríkjanna og séð allan þann fjölda öryggisgæslufólks sem hringsnýst í kringum sjálft sig, ábúðarmikið á svip, og tækjabúnaðinn sem það á að vera að nota. Í kringum þetta hefur svo risið kafkaískt skrifræðisbákn – sem hefur aðgang að fullkomnustu tækni nútímans.

Aðalmálið er þó kannski að þetta er iðnaður sem veltir milljörðum dollara, svo það er mikið í húfi.
Er líf í undirskriftasöfnuninni eftir tölvupóstsupphlaupið?

Verulega hefur hægt á undirskriftasöfnun til að mótmæla lækkun á veiðigjaldi.

Er hugsanlegt að þarna hafi áhrif vanhugsað upphlaup vegna tölvupóstsamskipta?

Undirskriftasöfnunin hafði í síðustu viku á sér yfirbragð sem var farið að líkjast þjóðarhreyfingu.

Því mörgum – og líka kjósendum núverandi stjórnarflokka – finnst skítt að fyrsta mál stjórnarinnar sé að lækka veiðigjaldið. Það mælist afar illa fyrir, vægast sagt.

En þegar þetta tölvupóstmál kom upp féll þetta allt í hefðbundinn stjórarandstöðupirring og snerist aðallega að koma höggi á ráðherrann fremur en sjálft veiðigjaldið.

Þetta voru mikil mistök.

Það á eftir að koma í ljós hvort aftur verði hægt að bása lífi í undirskriftasöfnunina. Miðað við ganginn sem var á henni í síðustu viku ætti að vera hægt að safna að minnsta kosti 40 þúsund undirskriftum.
Fljótandi eyjar við sólarlagsbil

Þarna gengur sólin til viðar á lengsta degi ársins hér á Folegandros, séð af svölunum okkar.

Hún er að setjast fyrir ofan þorpið Ano Meria, það sést grilla í húsin á hæðinni. Þetta er sveitaþorp sem þykir merkilegt vegna þess hvað íbúarnir verða gamlir. Maður sér fólk á tíræðisaldri ríða á ösnum og hlaupa upp brattar brekkurnar.

Þegar ég verð búinn að ná af mér spikinu ætla ég að gefa út bók sem nefnist Ano Meria-kúrinn. Hún verður með myndum af þessu frábæra fólki.

Hægra megin á myndinni má sjá eyjuna Sifnos – svona líta eyjarnar oft út úr fjarska, eins og þær fljóti í sænum.
Galið ástand

Í raun er ástandið í stjórnmálunum á Íslandi galið.

Nú vonast þeir til að forsetinn grípi inn í lagasetningu sem voru á móti því að hann gerði það á síðasta kjörtímabili.

Og þeir sem vildu að hann gripi inn í á síðasta kjörtímabili, vilja alls ekki að hann noti þetta vald sitt núna.

Stjórnmálin ganga æ meira út á að reyna að ganga í augun á forsetanum, í þeirri von að honum henti að láta til sín taka.

Hann virkar misjafnlega áhugasamur – eftir því hvernig vindurinn blæs. En hann er líka dálítð bundinn af stórum yfirlýsingum sínum um þjóðarviljann – eða svo kann að virðast.

Líklega verður ekki hróflað við valdi forsetans á þessu kjörtímabili, sjálfur forsætisráðherrann virkar eins og skjólstæðingur hans – að minnsta kosti ekki nema Ólafur Ragnar láti til sín taka og stöðvi einhverja lagasetningu frá ríkisstjórninni.

Þá gæti sambandið auðvitað súrnað fljótt. Myndi Ólafur Ragnar taka sénsinn á því, þá þyrfti hann kannski að finna sér enn nýja fylgismenn?

En auðvitað er bara ein skynsamleg niðurstaða í þessu. Það þarf að breyta stjórnarskránni þannig að skýrar sé kveðið á um vald forsetans og þjóðaratkvæðagreiðslur.
Guðni Th: Skaðleg söguskoðun

Sagnfræðingurinn Guðni Th. Jóhannesson, höfundur ágætrar bókar um íslenska efnahagshrunið, skrifar hugvekju í Fréttablaðið í dag í framhaldi af ræðu Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar á Austurvelli 17. júní:

Hér er niðurlag greinarinnar:

„En söguskoðun getur líka valdið skaða. Nú heyrist því stundum fleygt að efnahagsvanda Íslendinga megi að meira eða minna leyti rekja til útlendinga. Þannig beindi forsætisráðherra spjótum sínum að Alþjóðagjaldeyrissjóðnum og Evrópusambandinu. Auðvitað var hann í fullum rétti til þess og ýmislegt má finna að framferði þeirra sem þar ráða ferðinni. En sögunni hefði alveg mátt fylgja að það voru íslensk stjórnvöld sem leituðu til þessara stofnana á sínum tíma. Það gerðist eftir stórkostlegt hrun á Íslandi. Bankar hrundu, gjaldmiðillinn líka og ríkið rambaði á barmi greiðsluþrots. Hrun var það og hrun skal það heita. Og orsakir ófaranna var einkum að finna hér á landi.

Þá má meðal annars nefna brenglaða söguskoðun og blint sjálfshól. Svokallað efnahagsundur á Íslandi var rakið til meintra yfirburða Íslendinga í alþjóðaviðskiptum sem áttu síðan að eiga rætur sínar í arfleifð frjálsra víkinga, landkönnuða og skálda. Fátt var fjær sanni og dramb er falli næst. Sagan sýnir það.“
Varúð upphlaup!

Stundum er allt í lagi að anda aðeins áður en ráðist er í næsta upphlaup.

Maður veit það úr nútímasamfélagi að maður notar ýmis ráð til að ná í fólk. Og ef ekki næst í það fljótt, þá grípur um sig mikil óþolinmæði.

Það eru sendir tölvupóstar og símskilaboð í allar áttir.

Þannig lágu greinilega alltaf fyrir eðlilegar skýringar á því hvers vegna tölvupóstur var sendur yfirmanni þess sem stendur að undirskriftasöfnuninni gegn lækkun veiðigjaldsins og átti fund með ráðherra í dag.

Það hefði verið hægur leikur að nálgast þessar skýringar. Þurfti kannski ekki nema eitt símtal eða tölvupóst, en í staðinn var farið í ruglleiðangur til að reyna að sýna að þarna væru á ferðinni pólitískar ofsóknir.

Það er lítill sómi að því – menn verða að finna sér eitthvað betra en þetta ef þeir ætla að láta taka mark á sér. Hætta er líka á að upphlaupin fari að virka eins og í sögunni „Úlfur, úlfur.“
Smá tregi við sumarsólstöður

Í dag eru sumarsólstöður, það hefur alltaf verið einn merkilegasti dagur ársins í mínum huga.

Við sem búum á norðurhveli þráum vorið og sumarið óskaplega – þegar sumarsólstöður koma er sól á lofti í Reykjavík meira en tuttugu og einn tíma á sólarhring.

Sumarnæturnar eru þrungnar töfrum.

En um leið finnur maður til ákveðins trega af því maður veit að allt er þetta forgengilegt og dagurinn fer aftur að styttast – sólin heldur áfram að koma upp um ótaldar milljónir ára en þeim fækkar vorunum sem maður á sjálfur eftir að upplifa.

Svo það er um að gera að njóta!
Búið að senda boðskortin

Norðlingaölduveita þótti lengi nokkuð augljós virkjanakostur og reyndar má færa rök fyrir því að það sé hún enn, þrátt fyrir að komist sé að annarri niðurstöðu í rammaáætlun.

Það er mikið talað um fagleg vinnubrögð í sambandi við rammaáætlunina, en auðvitað speglar hún líka pólitískar áherslur – og þær hafa verið breytingum háðar á síðustu árum.

Mesti umhverfisverndarflokkurinn VG fór með umhverfisráðuneytið síðustu rúmlega fjögur árin, nú er þangað kominn framsóknarmaður sem er ekkert sérlega umhverfissinnaður.

Jón Kristjánsson, sem þá var heilbrigðisráðherra, kvað á sínum tíma upp úrskurð um Norðlingaölduveitu sem mörgum þótti í anda Salómons. Þó voru ekki allir ánægðir og það endaði loks með mikilli stækkun friðlandsins við Þjórsárver – sem aftur útilokar Norðlingaölduveitu.

Það er ekki sjálfgefið að núverandi ríkisstjórn sé sammála þessari niðurstöðu þar sem ná fram að ganga ítrustu umhverfissjónarmið.

En það er hins vegar dálítið pínlegt að það hafi verið búið að prenta og senda boðskortin þegar ákveðið var að hverfa frá friðlýsingunni.
Að nýta hvalinn

Hannes Pétursson skáld stakk upp á því í grein um daginn að Íslendingar framleiddu sjálfir gæludýrafóður úr hvalaafurðum fremur en að skipa kjötinu út til Rotterdam og þaðan til Japan þar sem það endar sem hunda- og kattamatur, þ.e. kjötið sem ekki hrúgast upp í skemmum.

Þetta er í raun mjög athyglisverð hugmynd, sérstaklega vegna gjaldeyrissparnaðarins sem gæti orðið mikil.

Það eru flutt inn einhver ósköp af gæludýrafóðri til landsins, hillurnar í heilu deildunum í verslunum svigna undan þessari vöru.

Þarna hljóta að gilda sömu rök og um landbúnaðarafurðir okkar, það sparast mikill gjaldeyrir af því að framleiða þær hér heima – eða svo er sagt.

Markaðssetning yrði auðvitað að vera góð – fólki yrði innrætt að það sé sérlega þjóðlegt að kaupa íslenska gæludýrafóðrið og styrkja um leið rétt smáþjóðar til að nýta auðlindir sínar. Þetta sé í raun fullveldismál.

Þannig væri alveg ástæðulaust að draga dul á að hunda- og kattamaturinn væri hvalur – nei, þvert á móti yrði auglýst að varan sé 100 prósent langreyður eða hrefna.

Þannig væri mynd af hval á dósunum – og svo kannski skjaldarmerkið eða fáninn.

Í auglýsingaherferðina þyrfti einhverja djúpa og landsföðurslega rödd til að koma þessu til skila, Kristján Loftsson myndi ekki duga, því hann er frekar skrækur. Frekar að manni detti í hug sjálfur Sigmundur Davíð Gunnlaugsson forsætisráðherra.
Nokkuð skýr vilji þrátt fyrir annmarka

Nú má vera að það sé eins og til dæmis Karl Th. Birgisson og Ólafur Þ. Stephensen halda fram að kröfurnar í undirskriftasöfnun gegn því að breyta veiðigjaldinu standist ekki alveg skoðun. Sigurður Ingi Jóhannsson sjávarútvegsráðherra hefur líka talað um að undirskriftasöfnunin sé marklítil.

Svipuð gagnrýni var reyndar uppi á tíma Icesave.

Það breytti því þó ekki að bak við undirskriftirnar er ansi skýr vilji – rétt eins og á tíma Icesave.

Skoðanakannanir hafa margsinnis sýnt að hátt í þrír fjórðuhlutar þjóðarinnar eru andsnúnir kvótakerfinu í núverandi mynd.

Einnig má minna á niðurstöður úr kosningunni um tillögur stjórnlagaráðs, annars vegar að 63,4 prósent voru hlynnt því að mál færu í þjóðaratkvæðagreiðslu ef tiltekið hlutfall kjósenda krefst þess og að 74 prósent vildu að náttúruauðlindir sem ekki eru í einkaeigu yrðu lýstar þjóðareign.

Nú má vera að forsetinn og ríkisstjórnin vilji hunsa þetta, en það er þá ekki vegna þess að þetta sé ekki bona fide fjöldahreyfing – heldur vegna þess að þessir ráðamenn hafa aðra skoðun á málinu.
Ólafur Ragnar og Gunnar Bragi til Þýskalands

Obama Bandaríkjaforseti er í Berlín, hann kom fram á stórum fundi við Brandenborgarhliðið í dag. Obama ræðir við Angelu Merkel um fríverslunarsamning milli Bandaríkjanna og Evrópusambandsins.

Brátt kemur til Berlínar Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands. Þetta er opinber heimsókn, Ólafur Ragnar hefur reyndar ekki mikið látið sjá sig í ríkjum Evrópusambandsins, en ferðirnar til Kína hafa verið ansi tíðar.

Ólafur Ragnar og utanríkisráðherrann Gunnar Bragi Sveinsson koma til Berlínar á nokkrum tímamótum, þegar gert hefur verið hlé á aðildarviðræðum við Evrópusambandið – eða er kannski búið að slíta þeim?

Það eru eiginlega tvær spurningar sem vakna helst á þessum tímapunkti.

Munu Ólafur Ragnar og Gunnar Bragi skýra út fyrir leiðtogum Þýskalands að Evrópuríki séu ekki fullvalda – nema þá Ísland?

Og mun Ólafur Ragnar nefna það við Þjóðverjana að þeir hafi raun ekki viljað fá Ísland inn í Evrópusambandið?

Meðal þeirra sem þeir félagarnir hitta líklega í Berlín er Guido Westerwelle utanríkisráðherra – hann hafði uppi mjög stór orð um mikilvægi þess að Íslendingar gengju í ESB á bókastefnunni í Frankfurt fyrir einu og hálfu ári og vakti það reyndar ólund meðal sumra hér á Íslandi.
Verður nú hægt að semja við lífeyrissjóðina?

Eitt af því sem verður forvitnilegt að sjá varðandi nýju ríkisstjórnina er hvernig henni tekst að semja við lífeyrissjóðina.

Síðustu ríkisstjórn gekk afar illa að eiga við þá – enda eru stjórnendur lífeyrissjóðanna ekki tilbúnir að tapa peningum umfram það sem þeir gerðu í hruninu.

Þarna er annars vegar horft til Íbúðalánasjóðs. Hann nýtur ríkisábyrgðar – eða svo virðist. Það eru lífeyrissjóðir sem eiga mest af skuldabréfum í Íbúðalánasjóði og munu væntanlega þurfa að taka á sig tap vegna stöðu hans.

Andri Geir Arinbjarnarson skýrir þetta ágætlega út í bloggi hér á Eyjunni.

Og svo er það skuldaniðurfellingin mikla sem ríkisstjórnin hefur boðað.

Hún verður varla gerð nema með tilstilli lífeyrissjóðanna. Það er ekki nóg að semja við erlenda kröfuhafa um að afhenda íslenskar eignir með miklum afslætti eins og stefnt er að. Það þarf að vera einhver kaupandi að þessum eignum þegar búið er að ganga frá samningunum við kröfuhafana.

Þar kemur varla aðrir til greina en lífeyrissjóðirnir – þeir eiga peningana. En verður hægt að telja þá á að kaupa til dæmis banka á Íslandi og jafnvel koma með fé heim frá útlöndum til slíkra fjárfestinga.
Silfrið hættir – ný og skemmtileg verkefni

Það er rétt sem komið er fram að ég er hættur með Silfur Egils.

Þættirnir hafa verið í sjónvarpi síðan 1999, fyrst á Skjá einum, svo á Stöð 2 og nú síðustu sex árin á Rúv.

Mér þykir þetta orðið gott. Ég árétta að það er að mínu frumkvæði að þættirnir renna nú sitt skeið.

En það er langt í frá að ég sé að hætta í sjónvarpi eða fjölmiðlum.

Kiljan verður áfram á dagskrá vikulega frá því í september.

Ég ferðaðist um Kanada og Bandaríkin í vor ásamt Ragnheiði Thorsteinsson og Jóni Víði Haukssyni; við komum heim með mikið efni sem verður uppistaðan í stórri þáttaröð um Íslendinga í vesturheimi og afkomendur þeirra. Í þáttunum verður lögð sérstök áhersla á söguna og bókmenntirnar – ekki síst á sögurnar sem fólkið segir sjálft. Okkar bíður mikið verk að koma þessu efni saman.

Svo er rætt um aðra þáttagerð á sviði menningar og ferðalaga – jú, og þjóðmála. En það kemur í ljós síðar.

Og svo á ég ekki von á öðru en að ég haldi áfram að blogga hér á Eyjunni. Þetta er skemmtilegasti vettvangur þjóðfélagsumræðu á Íslandi. Ég hef bloggað síðan snemma árs 2000 og þetta er orðið nánast eins og að draga andann – aðferð til að hugsa upphátt.
Ólafur Ragnar: Kvótinn hentar vel í þjóðaratkvæði

Eftir áratuga deilur er þjóðin orðin afar vel að sér um fiskveiðistjórnun og líklega alveg hæf til að taka upplýsta ákvörðun um þau í þjóðaratkvæðagreiðslu. Það væri mjög í samræmi við umræður um þjóðaratkvæðagreiðslur, til dæmis vegna Icesave-málsins.

Fréttavefurinn Vísir minnir enda á að Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, hafi talið að kvótamálin hentuðu mjög vel í þjóðaratkvæðagreiðslu, þetta kom fram í útvarpsþættinum Sprengisandi í maí í fyrra:

„Hitt er alveg ljóst, og það er í samræmi við málflutning til dæmis forystumanna núverandi ríkisstjórnar og reyndar stjórnarandstöðuflokkanna líka, að kvótamálið er samkvæmt þeim orðið stærsta mál þjóðarinnar. Þar er um að ræða ráðstöfun á sameign þjóðarinnar. Þar er um að ræða hvað þjóðin, eigandi auðlindarinnar, fær í sinn hlut. Það er erfitt að hugsa sér stærra mál en það, sem myndi vera eðlilegt að setja í þjóðaratkvæðagreiðslu, ef einhver hluti þjóðarinnar telur það mikilvægt.“

„Þannig að ég tel að eðli málsins sé þannig, að það séu tiltölulega fá mál jafn vel til þess fallin að fara í þjóðaratkvæðagreiðslu eins og kvótamálin. Því þar er þjóðin sjálf að taka afstöðu til þess hvernig hún vill ráðstafa sameign sinni og ég gæti ekki séð það að nokkur forystumaður núverandi ríkisstjórnar, hvorki Jóhanna eða Steingrímur, gætu gagnrýnt það að forsetinn myndi vísa slíkum frumvörpum í þjóðaratkvæðagreiðslu ef þess er krafist. Vegna þess að þau hafa sjálf talað um þetta sem stærstu mál þjóðarinnar. Þannig að ég hlýt að hugleiða það mjög alvarlega, ef upp kemur sú staða, af því að ég tel að fá mál liggi jafn vel fyrir til þess að láta þjóðina sjálfa ákveða það.“
Margháttaður misskilningur um Ísland

Ísland hefur fengið margvíslegt orð á sig erlendis sem er ekki beinlínis verðskuldað.

Maður finnur þetta fljótt eftir að maður kemur út fyrir landsteinana.

Það er til dæmis þetta með að hér hafi almenningur ekki ekki þurft að bera neinar byrðar vegna fallinna banka, að stjórnmálamenn hafi verið dæmdir og fangelsaðir, sem og bankamenn.

Að hér hafi verið skrifuð ný stjórnarskrá og verið gerð bylting sem leiddi til stórkostlegs uppgjörs.

Margsinnis hef ég lent í að reyna að skýra út fyrir erlendum fjölmiðlamönnum að þetta sé nú ekki svona einfalt, en það er verra þegar maður heyrir þetta frá fólki sem maður hittir bara úti á götu. Þá nennir maður ekki endilega að leiðrétta vitleysurnar.

Þannig að margt af þessu stendur – að minnsta kosti í bili.

Ein þjóðsagan um Ísland er að hér sé land sem leggi mikla rækt við upplýsingafrelsi.

Ástæðan fyrir þessu eru tengsl WikiLeaks við Ísland, svokölluð IMMI-stofnun sem sett var á laggirnar og þingsályktun um upplýsingamál sem nú er vitnað í vegna máls Edwards Snowden.

Staðreyndin er samt að þarna hefur aldrei orðið barn í brók – Ísland er engin paradís upplýsingafrelsis og verður ekki.
Aðrar áherslur í veðrinu

Er það kannski í samræmi við áherslur nýrrar ríkisstjórnar að sumarveður er nú eins og maður átti að venjast á árum áður?

Hlýtt og bjart norðaustanlands, en kalt og eilífur suddi í Reykjavík?
Stórt stökk á nýjan leik í Kína

Skelfilegar eru hugmyndir Kínastjórnar um að flytja 250 milljónir manna í nýreistar borgir og bæi.

Þetta er gert til að auka hagvöxt, að því sagt er. Frá þessu er greint í New York Times.

Svona aðgerðir hafa stundum verið nefndar þjóðfélagsverkfræði – social engineering á ensku.

Í því sambandi má nefna samyrkjubúavæðingu Sovétríkjanna í upphafi fjórða áratugs síðustu aldar, og nokkur stórátök kommúnistastjórnarinnar í Kína, eins og samyrkjubúavæðinguna þar og Stóra stökkið sem var tilraun Maós til að iðnvæða Kína á stuttum tíma.

Reyndar má segja að þessar hugmyndir kínverskra stjórnvalda minni meira en lítið á Stóra stökkið. Það olli skelfilegum hörmungum.

Að baki liggur það viðhorf að tilgangurinn helgi meðalið, að réttlætanlegt sé að valda þjáningum og dauða í stórum stíl til að ná fram stjórnmálalegum eða efnahagslegum markmiðum.

Eiginlega finnst manni hrollvekjandi að ríkisstjórn sem stendur fyrir svonalöguðu eigi nú að verða sérstakur vinur Íslendinga.