arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
G2

Það eru geopólitísk stórtíðindi: Kína ætlar ekki að halda hlífiskildi yfir Norður-Kóreu í deilum við Suður-Kóreu. Munum að Kínverjar börðust með Kim Il Sung í Kóreustríðinu.

Bandaríkin halla sér æ meira að einræðisríkinu Kína. Samband þessara ríkja hefur verið mjög náið að því leyti að Kína framleiðir stóran hluta af vörum sem er neytt í Ameríku – og Kína á ótrúlegt magn af bandarískum skuldabréfum. Það eru í raun Kínverjar sem hafa fjármagnað ríkissjóðshallann í Bandaríkjunum.

Flest bendir til að þessi sambúð sé að verða enn nánara og að það geri ríkin enn háðari hvort öðru – Obama gerir sér far um að rækta sambandið við Kína, það er jafnvel farið að tala um G2 klúbbinn í því samhengi í staðinn fyrir G8 eða G20.

Hagsmunirnir eru miklir, en ýmislegt ógnar þessu bandalagi samt, skuldir Bandaríkjanna og óhófleg seðlaprentun og svo ógurleg húsnæðisbóla í Kína sem hlýtur að springa fyrr eða síðar. Svo er reyndar spurning hvenær Kína verður sá aðilinn í þessu sambandi sem hefur yfirburði?

Og í þessu samhengi þýðir ekki að láta furðuríki eins og Norður-Kóreu þvælast fyrir – jafnvel þótt það eigi kjarnorkuvopn.
Matur í skólum: Víða pottur brotinn

Konan mín og tvær vinkonur hennar hafa verið í baráttu fyrir bættu mataræði í grunnskólum Reykjavíkur. Víða er þar pottur brotinn, það er borið fram mikið af unnum kjötvörum, maturinn er unnin hjá stórum framleiðslufyrirtækjum eða jafnvel innfluttur í stórum stíl, og svo hitaður upp í skólunum. Það er meira að segja verið að gefa börnum fiskmeti sem flutt inn frá útlöndum. Börnin fá líka mjög stuttan tíma til að borða – sem kemur þeim á vondar matarvenjur. Það er verið að gefa börnum mat sem foreldrar þeirra myndu ekki láta ofan í sig.

Ný alþjóðleg könnun sýnir að unnar kjötvörur eru hreint eitur og eiga ekki að sjást í skólum. Þær eru aðallega vatn, fita, salt og aukaefni – og kjötið í þeim hefur oft vafasaman uppruna.

Nú er verið að leita leiða til að spara meira í skólakerfinu – og þar á meðal í matnum. Verðið á aðföngunum hefur hækkað mikið – niðurskurðurinn á eftir að koma fram í engu öðru en hrakandi gæðum. Maturinn sem er í boði líður fyrir bæði fjárskort og metnaðarleysi.

Um þetta er ekki mikið rætt, enda er mjög illa séð borgarkerfinu um þessar mundir að fjallað sé opinberlega um aðhald og niðurskurð – bæði í grunnskólum og leikskólum. Lýðheilsustöð gefur út leiðbeiningar, en þeim er ekki fylgt eftir.

Ágúst Már Garðarsson matreiðslumaður sem á sæti á lista Besta flokksins skrifar ágæta grein í Fréttablaðið þar sem hann bendir á að þetta þurfi ekki að vera svona.

„ Fyrst og fremst trúi ég ekki á eina reglu fyrir alla, hvorki í innkaupareglum, matreiðsluaðferðum eða útfærslu á matartímum. Heldur vil ég sjá ákveðna ramma um kostnaðarliði en þess utan hvetjandi kerfi sem býður foreldrum, kennurum og matreiðslumönnum svigrúm til að gera sitt besta innan kostnaðarramma. Hlutföll matargjalda geta líka verið sveigjanleg milli skóla og markmiðið ætti að vera fríar skólamáltíðir til að allir geti setið við sama borð hvað mat varðar -og þá er ég að tala um börnin ekki foreldrana. Einnig vil ég hvetja kokkana til að vera í tengslum við börn og foreldra hvað hugmyndir um matarvenjur varðar. Það mun koma ykkur öllum á óvart hvað hægt er að gera með hollum, góðum og skemmtilegum mat. Tímar nagga, fiskbúðings og kakósúpu eru liðnir -ekki meira lélegt fyrir börnin, við viljum best!„
Formenn, oddvitar og Ehrenreich

Á sunnudag verða kosningarnar gerðar upp í sameiginlegri útsendingu fréttastofu og Silfurs Egils. Formenn stjórnmálaflokkanna koma í myndverið í Efstaleiti sem og oddvitar framboðanna sem ná þeim árangri að fá fulltrúa inn í borgarstjórnina í Reykjavík.

Sérstakur gestur í lok þáttarins verður svo bandaríski rithöfundurinn og blaðamaðurinn Barbara Ehrenreich, kona sem á stórmerkan feril, vægast sagt.
Skuggaborg

Skuggaborg er umræðuvettvangur – undirvefur Skuggaþings – þar sem fara fram lifandi umræður um pólitíkina í Reykjavík nú síðustu dagana fyrir kosningar.

Framsetningin er skýr og skemmtileg og það eru málefnin sem eru í fyrirrúmi.
Úr kosningabaráttunni

Það er mikið á sig lagt í kosningum.

Ég man eftir því einhvern tíma á dögum Alþýðuflokksins að hafa séð Ámunda Ámundason læðupúkast með bjórkassa utan við Hafnarkrána sem var og hét og strollan af ógæfumönnum á eftir honum á leið að kjósa.

Ég veit að í Íslendingabyggðum á Spáni er öllum smalað upp í rútu á vegum Sjálfstæðisflokksins, það eru góðar veitingar í boði, og svo er sungið og trallað og keyrt til ræðismannsins að kjósa. Mér skilst að fyrir síðustu þingkosningar hafi verið brögð af því að þátttakendur kysu eitthvað annað en Sjálfstæðisflokkinn.

Í síðustu borgarstjórnarkosningum varð frægt að Framsókn lagðist á útlendinga sem hér eru búsettir og fékk þá til að kjósa flokkinn.

Um daginn heyrði ég eftirfarandi sögu frá erlendri konu sem er búsett hér. Það var verið að smala útlendum starfsmönnum á kjörstað upp á Landspítala og sumir hlýddu kallinu, En þeim var sagt að þau yrðu að kjósa gamla karlinn – þ.e. Ólaf F.
Örvænting

Fylgið hrynur af Sjálfstæðisflokknum og Samfylkingunni í Reykjavík, á Akureyri og í Kópavogi. Framsókn fékk hræðilega kosningu síðast þegar kosið var til sveitarstjórna og bætir ekki við sig nú. Vinstri grænir eru í losti út af gengi framboðsins í Reykjavík.

Það er gripið til ýmissa ráða á síðustu metrunum.

Hanna Birna sendir bréf inn á hvert heimili, það er persónulega stílað til viðtakandans – kvenna í Reykjavík. Annars er búið að fela restina af framboðslista Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík; og reyndar er þess varla getið að Hanna Birna sé í flokknum. Það er látið eins og hún sé utan og ofan við stjórnmálin, kona sem hefur aldrei unnið neins staðar nema fyrir flokkinn eða á vegum flokksins.

Steinunn Valdís segir af sér þegar einn og hálfur sólarhringur er þangað til kjörstaðir opna. Það heitir að vera með seinustu skipunum. Lyktar af hreinni örvæntingu – og tækifærismennsku. Og byggir ekki upp neitt traust.
Blaðamenn og upplýsingafulltrúar

Þetta kemur ekki á óvart – að það sé einn upplýsingafulltrúi á hvern blaðamann í landinu.

Sum mál eru þannig að maður er ekki fyrr búinn að fjalla um þau en upplýsingafulltrúi einhvers fyrirtækis eða stofnunar er búinn að hafa samband við mann.

Þeir hafa einhverjar athugasemdir, það byrjar eitthvað samtal, en smátt og smátt finnur maður að þeim er ekki mikið niðri fyrir, meina eiginlega ekkert með þessu, þeir eru bara að vinna vinnuna sína. Kannski var það forstjórinn sem sagði þeim að hringja.

Ég er reyndar orðinn leiður á að heyra sjálfan mig spyrja upplýsingafulltrúana hvernig þeir nenni þessu – margir þeirra eru nefnilega góðir blaða- og fréttamenn sem maður saknar úr fjölmiðlunum.

Flestir hafa farið í störf upplýsingafulltrúa vegna þess að launin eru miklu betri og vinnutíminn þægilegri, en ekki af hugsjón – eða það ímynda ég mér.
Skuldaböl

BBC bregður upp þessari mynd af skuldabölinu í Evrópu. Þetta er reyndar flókið reikningsdæmi, og ekki alltaf sömu viðmið sem eru notuð, en það má gera ráð fyrir að skuldir Íslands séu í kringum 100 prósent af landsframleiðslu – sem er langt yfir hættumörkum. Að því leytinu erum við í sama flokki og Grikkland og Ítalía. En það er til vandræða að ekki sé hægt að nálgast áreiðanlegt tölur um skuldsetninguna.

Almennt er talið að skuldir eigi alls ekki að vera meira en 90 prósent af landsframleiðslu, 60 prósent hefur verið viðmið Evrópusambandsins, en erfiðlega hefur gengið að fylgja því. Skuldaaukning íslenska ríkissins var mjög hröð og skýrist af falli bankanna, gjaldþroti Seðlabanka, Icesave og hrundum tekjustofnum.

Ef ekki er brugðist við er hætt við að Ísland festist í skuldakreppu til langframa sem getur virkað lamandi á hagkerfið. Niðurskurðurinn sem þarf til að koma í veg fyrir þetta er eitt erfiðasta verkefni sem nokkurn tíma hefur blasað við íslenskum stjórnmálamönnum; það er mikil spurning hvort þeir ráði yfirleitt við þetta. Vinnubrögð á Alþingi og í ríkisstjórn benda ekki til þess.
Jón Steinsson: Fyrning rústar ekki sjávarútvegnum

Jón Steinsson, hagfræðingur í New York, skrifar að fyrningarleiðin rústi ekki sjávarútvegnum þótt núverandi eigendur – sem margir hafa skuldsett útgerðina og kvótann upp í topp og þurfa hvort eð er að leita úrræða vegna þess – kunni að tapa.
Kosningar sem geta verið afdrifaríkar

Sveitarstjórnakosningar geta haft sín áhrif. Við skulum ekki gleyma því að eftir sveitarstjórnakosningarnar 2006 sagði Halldór Ásgrímsson af sér sem forsætisráðherra og formaður Framsóknarflokksins.

Þá hafði Framsókn beðið mikið afhroð á landsvísu, tapaði miklum fjölda sveitarstjórnamanna. Flokkurinn var þá með forsætisráðuneytið samkvæmt hinum sérkennilega valdaskiptadíl Halldórs og Davíðs.

Upplýsingar um kosningarnar 2006 má finna hér, en í grundvallaratriðum má segja að Framsókn hafi verið stóri taparinn, Sjálfstæðisflokkurinn vann mikið á, Vinstri grænir bættu við sig, Samfylkingin mátti þokkalega við una – nema í Reykjavík þar sem fylgi hennar vær minna en væntingar stóðu til.

Það er víst að innan flokkanna sem tapa á laugardag mun óróinn magnast mikið: Hjálmar Sveinsson hefur til dæmis þegar stigið fram og sagt að Steinunn Valdís Óskarsdóttir verði að segja af sér.
Horfur í veröldinni

Það er ýmislegt að gerast meðan Íslendingar velta fyrir sér Besta flokknum.

Skuldavandinn í heiminum heldur áfram að magnast, Evrópa nötrar vegna þessa, evran fellur. Það virðist vera ógjörningur að vinda ofan af skuldabölinu.

Verður hægt að bjarga Spáni?

Og það er hugsanlegt að brjótist út stríð á Kóreuskaga.
Flokkarnir og ólígarkarnir

Það hefur mikið verið talað um að Samfylkingin hafi verið einhver sérstakur Baugsflokkur.

Þetta byggir á massívum áróðri sem smátt og smátt hefur síast inn í vitund landsmanna.

Staðreyndin er hins vegar sú að Sjálfstæðisflokkur, Samfylking og Framsókn voru allir Baugsflokkar upp að einhverju marki.

Þeir voru flokkar sem afhentu völdin í landinu til ólígarka – ég finn eiginlega ekki betra orð en það.

Á móti greiddu ólígarkarnir stórar fjárhæðir til flokkanna og til einstakra flokksmanna.

Þeir fengu líka að lauga sig í dýrðinni sem fylgir peningavaldinu.

Þegar nú er upplýst um styrki til stjórnmálamanna kemur í ljós að Baugsfyrirtæki og FL-Group báru fé á Sjálfstæðismenn ekki síður en Samfylkingarfólk.
Ótrúlegar tölur í Moggakönnun

Sjálfstæðisflokkur er með 28,8 prósent samkvæmt nýrri skoðanakönnun sem birtist í Mogga.

Samfylkingin með 16,6 prósent.

Vinstri grænir með 6,3 prósent.

Aðrir flokkar koma ekki manni að.

En Besti flokkurinn er með 43,1 prósent.

Þetta eru ótrúlegar tölur, þremur dögum fyrir kosningar. Algjört hrun gömlu flokkanna – og ríkisstjórnin fær hroðalega útreið.

Þriðjungur er óákveðinn í könnuninni – það er ansi mikið svo stuttu fyrir kosningar.
Yfirmaður hjá Europol: Eignaupptaka án sakfellingar

Þetta er athyglisverður fundur um mál sem getur sjálfsagt orðið umdeilt:
Ráðherrar í strætó

Ein af tillögunum í sparnaðaráætlun nýrrar ríkisstjórnar Íhaldsflokksins og Frjálslyndra demókrata er mjög vinsæl.

Guardian sagði frá henni undir fyrirsögninni: Sorry minister, you'll have to take the tube.

Hugmyndin er að ráðherrar hafi í miklu minna mæli aðgang að opinberum bifreiðum og einkabílstjórum, þeim er sagt að líka sé hægt að nota almenningssamgöngur.

Einnig er kveðið á um að stjórnmálamenn og embættismenn hætti að ferðast á fyrsta farrými.
Ostwald Helgason/Unity Technologies

Ég vek athygli á þessum fundi. Málið er mér dálítið skylt. Þessir tveir piltar eru bræður mínir, annar er með vaxandi tískufyrirtæki, hinn er með tölvufyrirtæki sem er að gera góða hluti. Báðir starfa þeir á alþjóðavettvangi, annar er búsettur í London, hinn í San Francisco.
Ákvörðun sem tók sjálfa sig

Það hafa verið færðar sönnur á að ákvörðunin um að byggja risastóran spítala á gömlu Landspítalalóðinni hafi tekið sjálfa sig.

Þ.e. það er ekki hægt að rekja ferli þessarar ákvörðunar. Einhvern tíma var hún orðin að veruleika; Davíð Oddsson lagðist inn á spítala, Alfreð Þorsteinsson var allt í einu orðinn byggingastjóri, svo kom efnahagshrun, og þá var farið að tala um að lífeyrissjóðir ættu að setja peninga í þetta.

Það er svo dæmi um óstjórn í skipulagsmálum í Reykjavík að þegar er búið að laga gatnakerfið í Vatnsmýrinni að spítalabyggingunni – sem þó er langt í frá risin.

Og rís kannski aldrei, því sumir stjórnmálamenn virðast vera að átta sig á því hvílíkt endemis klúður þessi byggingaáform eru, bæði efnahagslega – á tíma þegar er ekki til fé til að reka spítala – og skipulagslega.
Ólöf: Skýrslan mikilvæg

Eftirfarandi bréf sendir Ólöf Nordal alþingismaður:

- - -

„Sæll Egill,

mig langar að segja vegna ummæla minna í þættinum hjá Ingva Hrafni að þetta orðalag mitt, að skýrslan þvælist fyrir, var ekki vandað. Og ekki heldur í samræmi við þann málflutning sem ég hef haft uppi um skýrsluna.

Ég tel útgáfu þessarar skýrslu marka tímamót. Ég vona að okkur takist að draga af henni lærdóm, og ég vona að okkur takist að tala málefnanlega um niðurstöður hennar, enda þar afar margt merkilegt sett fram. Það tekur hins vegar tíma að gera það. Bæði þarf þingið að taka á efni hennar en ekki síst stjórnmálaflokkarnir.

Þar sem skýrslan kom út svo skömmu fyrir kosningar var augljóst mál að hún yrði að hluta til efniviður í kosningabaráttunni. Það undrar mig ekki. Hins vegar verður það til þess, að þau málefni sem þar eru efst á baugi kunna að færast niður listann. Það var í því ljósi sem þessu orð féllu.

Mér finnst mikilvægast að efni hennar og niðurstöður verði tekið til gaumgæfilegrar athugunar á opinberum vettvangi og á vandaðan og yfirvegaðan hátt.

bestu kveðjur

Ólöf“
Grautarleg umræða um orkumál

Umræðan um kaup Magma Energy á HS Orku er óvenju grautarleg.

Um daginn hlustaði ég á þingmann Sjálfstæðisflokksins sem í öðru orðinu sagði að þetta væri í góðu lagi og í hinu orðinu sagði að þetta væri ekki í lagi.

Það var eins og víglínan í þessu máli væri dregin í gegnum höfuðið á þingmanninum.

Og svo virðist það vera í stjórnmálaflokkunum. Meira að segja Vinstri grænir sem hafa verið á móti þessu, hafa ekki nýtt tækifæri sem þeir væntanlega höfðu til að koma í veg fyrir að þessi auðlind – eða rétturinn til að nýta hana – kæmist í hendurnar á erlendu fyrirtæki.

Nú þurfa stjórnmálaflokkarnir að svara því heiðarlega hvort erlendir aðilar megi fjárfesta í íslenskri orku og þá á hvaða forsendum og með hvaða skilmálum.

Við höfum reglur sem koma í veg fyrir að erlendir fyrirtæki geti komist að íslensku sjávarauðlindinni. Það hefur ekki komið í veg fyrir mjög slæma umgengni um auðlindina. Mikið af arðinum af henni hefur verið fluttur til útlanda og skuldsetningin er hroðaleg.

Það voru Íslendingar sem fóru ránshendi um bankakerfið hér, sparisjóði, lífeyrissjóði, fyrirtæki – mikið af því fjármagni var líka flutt til útlanda.

Umræðan um Magma er út og suður. Maður hefur reyndar á tilfinningunni að mörgum stjórnmálamönnum – til dæmis í Samfylkingunni – finnist þessi gjörningur í góðu lagi, en þori ekki að tjá þá skoðun vegna almenningsálitsins.

Annað sem við þurfum svo að svara er: Ef við fáum ekki erlent fjármagn til að nýta íslenska orku, hvaðan eiga peningarnir þá að koma?

Eða eigum við að láta vera að nýta auðlindina?
Fischer: Evrópa þarf meiri samruna

Joschka Fischer, fyrrverandi utanríkisráðherra Þýskalands, vandar Angelu Merkel ekki kveðjurnar í viðtali í Der Spiegel. Segir að hún hafi brugðist alltof seint við á örlagastundu þegar sótt var að evrunni.

Fischer segir að krísa evrunnar sé þess eðlis að nú sé einungis möguleiki fyrir Evrópu að fara í eina átt – í átt til aukins pólitísks samruna. Menn hafi lokað augunum fyrir því að evran gæti ekki gengið án þessa – það hafi verið sjálfsblekking – en eftir hinar stóru björgunaraðgerðir nú í vor sé ekki önnur leið í boði. Maastricht viðmiðin hafi eingöngu virkað þegar efnahagsástandið var gott. Sum ríki þurfi að verða samkeppnishæfari, það dugi heldur ekki að einhver ríkjanna setji eftirlaunaaldurinn á 55 ár meðan önnur miða við 67 ár. Þannig þurfi samhæfðari efnahagsstjórn, skatta og reglur um velferðarþjónustu.

Fischer segir líka að það sé ekki rétt að Þýskaland sé að borga fyrir snauðari lönd eins og Grikkland. Ef slík ríki hefðu enn þá sinn eigin gjaldmiðil hefði hann löngu verið búið að fella hann með tilheyrandi skaða fyrir þýskan útflutning. Þýskaland hafi þannig notið góðs af evrunni.
Er þetta leyndarmál?

Lilja Mósesdóttir skrifar á Facebooksíðu sína:

„Hver ætli hafi lekið upplýsingum um úrsögn mína úr ríkisfjármálahópnum í fjölmiðla? Ég sagði mig úr honum fyrir nokkrum vikum og leit á málið sem innan þingflokksmál.“

En hvers vegna í ósköpunum ætti það ekki að koma öðrum við en þingmönnum VG hvort Lilja situr í þessum hópi eða ekki. Eigum við ekki öll heimtingu á að vita þetta?
Orkan, lífeyrissjóðir og raunveruleg hagkvæmni

Katrín Júlíusdóttir iðnaðarráðherra segir að ástæðan fyrir því að illa gangi að fjármagna stóriðju sé tregða íslensku lífeyrissjóðanna til að fjárfesta í íslenska orkugeiranum.

Þetta bendir vissulega til þess að höfðingjarnir í lífeyrissjóðunum trúi ekki sérstaklega á stóriðjuna, þrátt fyrir að þeir Gylfi Arnbjörnsson og Vilhjálmur Egilsson æpi hástöfum á að ráðist sé í stóriðjuframkvæmdir.

Á sama tíma, nota bene, og þeir eru áhrifamenn í lífeyrissjóðakerfinu.

En svo er spurningin, hvers vegna í ósköpunum ætti að setja peninga lífeyrissjóðanna í slík verkefni. Þetta er fé sem er tekið af launamönnum í landinu með nauðung, við höfum ekki val um hvort við borgum eða ekki. Þetta eru semsagt peningarnir okkar!

Samt gekk það svo langt að fjárglæframennirnir sem stjórnuðu landinu fram í október 2008 náðu að sölsa undir sig talsvert af fé lífeyrissjóðanna. Þegar blasti við hrun fengu þeir aðstoð stjórnmálamanna við að reyna að taka fé úr lífeyrissjóðunum til að bjarga hinum fallandi bönkum. Það tókst að stöðva á síðustu stund.

Í Fréttablaðinu í gær birtist athyglisverð frétt. Þar varsagt frá fundi sem Arion banki hélt um framtíð orkugeirans á Íslandi.

Í frásögn af fundinum segir:

„ Þar sagði Ásgeir Jónsson, forstöðumaður greiningardeildar bankans, að orkugeirinn hafi ratað i nokkrar ógöngur á 21. öld. Hann áréttaði að við mat á þjóðhagslegum ávinningi stóriðjustefnu skipti mestu máli orkuverð til almennings, tímasetning framkvæmda og hagnaður orkufyrirtækjanna. „Þjóðhagslegur ávinningur af stóriðju felst í orkusölunni. Því hærra verð sem fyrir orkuna fæst, þeim mun meiri þjóðhagslegur ábati.“ Hann segirnauðsynlegt að líta á orkugeirann sem sjálfstæða og arðbæra atvinnugrein. „Ekki hækju til að bua til störf og útflutningstekjur í iðnaði.“ Markmiðið eigi ekki að vera að bjóða ódýra orku heldur dýra vistvæna orku. Þá verði fjármögnun framkvæmda að byggja á því lánshæfi sem verkefnin sjálf skapa, ekki ábyrgð hins opinbera.„
Kerfið verður ekki endurreist án þess að tekið sé á svindlinu

Hér er að finna, í pdf-skjali, merkilega umsögn hagfræðingsins James K. Galbraith, um glæpsamleg fjármálakerfi og nauðsyn þess að taka á þeim, frá fundi nefndar bandarísku öldungadeildarinnar 4. maí 2010. Í upphafi umsagnarinnar ræðir Galbraith um hagfræði sem „vanhelga fræðigrein“, þar sem menn hafi trúað á skynsemi markaðarins en algjörlega sniðgengið möguleikann á víðtæku svindli. Þarna tekur Galbraith í sama streng og William K. Black, sem hann einmitt vitnar í. Niðurlag á texta Galbraiths er svohljóðandi, hann leggur mikla áherslu á að taka á á svindlinu:

- - -

Some appear to believe that “confidence in the banks” can be rebuilt by a new round of good economic news, by rising stock prices, by the reassurances of high officials – and by not looking too closely at the underlying evidence of fraud, abuse, deception and deceit. As you pursue your investigations, you will undermine, and I believe you may destroy, that illusion.

But you have to act. The true alternative is a failure extending over time from the economic to the political system. Just as too few predicted the financial crisis, it may be that too few are today speaking frankly about where a failure to deal with the aftermath may lead.

In this situation, let me suggest, the country faces an existential threat. Either the legal system must do its work. Or the market system cannot be restored. There must be a thorough, transparent, effective, radical cleaning of the financial sector and also of those public officials who failed the public trust. The financiers must be made to feel, in their bones, the power of the law. And the public, which lives by the law, must see very clearly and unambiguously that this is the case.
Ummæli vikunnar

„Þessi rannsóknarskýrsla og þetta allt saman er að þvælast eitthvað fyrir okkur tímabundið.“

Ólöf Nordal, varaformannsefni í Sjálfstæðisflokknum, ÍNN.
Breytingar á Eyjunni

Lesendur taka væntanlega eftir breytingum á útliti Eyjunnar og efnisþáttum – sem ég held að séu allar mjög til bóta. Síðan verður efnismeiri og það borgar sig að fletta niður hana þar sem er ýmislegt gott efni að finna.

Önnur breyting er í ummælakerfinu. Það hefur að mínu viti ekki verið nógu gott. Sjálfur hef ég lengi tíðkað að taka út mikið af ummælum og setja þá sem misnota kerfi í bann. Þetta snýst ekki bara um þá sem hafa uppi dónaskap og níð, heldur líka þá sem afvegaleiða umræðuna.

Nú þurfa þeir sem taka þátt í umræðunni að skrá sig inn. Það er í rauninni mjög einfalt ferli, og er ekki ósvipað því sem tíðkast í mörgum erlendum vefmiðlum sem halda úti slíku umræðusvæði.

Um leið hafa verið teknir saman nokkrir punktar til áréttingar, undir yfirskriftinni Gildi Eyjunnar. Þeir eru svohljóðandi:

Við viljum að lesendur tjái sig um það efni sem birtist á Eyjunni og okkar markmið er að gera síðuna að svæði þar sem fólk getur alltaf fundið líflegar, skynsamar og skemmtilegar umræður og skoðanaskipti. Til að svo megi verða ætlumst við til þess að þeir sem með einum eða öðrum hætti nýta sér Eyjuna tileinki sér GILDIN okkar:

Við fögnum rökræðum og beinskeittum ágreiningi en persónulegar árásir (á höfunda, aðra þátttakendur, einstaklinga eða fyrirtæki), langvarandi áreiti og rógburður er ekki liðinn.

Við skiljum að fólk hefur oft sterkar skoðanir á því sem fjallað er um á Eyjunni en munum íhuga að fjarlægja efni sem öðrum gæti fundist verulega dónalegt, særandi eða ógnandi. Við biðjum ykkur þannig vinsamlegast að virða sjónarmið, trú og viðhorf annarra og hugleiða áhrifin á aðra þegar þið setjið ykkar skoðanir fram.

Við munum ekki líða kynþáttafordóma, kynjamisrétti eða önnur form af hatursfullu tali, eða framlag sem túlka mætti á þann hátt. Við gerum greinarmun á harðri gagnrýni á stjórnvöld, fyrirtæki, samfélög eða viðhorf og árásum á hópa eða einstaklinga á grunni kynþáttar, trúar, kyns eða kynhegðunar.

Skrifum eitthvað sem skiptir máli. Við vitum að stundum þarf umræðan að fara um víðan völl en við hvetjum lesendur til að setja eingöngu fram sjónarmið sem tengjast því efni sem til umræðu er.

Hafðu í huga að það sem þú skrifar gæti verið misskilið svo reyndu að vera skýr og mundu að texti er ekki alltaf besti samskiptamátinn – tóntegund, kaldhæðni og húmor skilar sér ekki alltaf í stöfum á skjá.

Við viljum að hér finnist öllum gott að koma til að eiga í skynsömum rökræðum og vonumst til þess að lesendur hjálpi okkur að gera það að verkum með því að tilkynna okkur um möguleg vandamál og misnotkun.

Við leitumst við að fjarlægja allt sem getur varðar við lög eins og níð eða annað ærumeiðandi efni.

Í stuttu máli:

Ef þú sýnir öðrum virðingu og tillitssemi ættirðu ekki að lenda í neinum vanda

Ekki sýna óþægilega eða ógeðfellda framkomu. Sýndu þá vitsmuni, þekkingu og húmor sem við vitum að þú átt til.

Taktu þína ábyrgð á gæðum þeirrar rökræðu sem þú tekur þátt í, hjálpaðu þannig til við að gera Eyjuna að uppbyggilegum og skemmtilegum stað til að lesa og ræða málin og deila skoðunum – og hún mun verða það.