arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ómar fær ekki að tala, Sólrún tekur á sig rögg, konur í pólitík

Ómar Ragnarsson mun ekki hafa fengið að ávarpa fund Framtíðarlandsins í kvöld. Hann taldist víst ekki fullgildur meðlimur. Samt hafði honum verið boðið fyrsta sætið á lista þess – ef af framboði yrði. Þrátt fyrir þetta lét Ómar rödd sína heyrast í fréttum þar sem hann sagðist vera á móti framboði Framtíðarlandsins.

Lógíkin hjá karlinum er sú að Framtíðarlandið myndi með framboði sínu fremur höfða til vinstri en hægri – semsagt taka fylgi frá stjórnarandstöðuflokkunum. Nú virðist vera að bæði Samfylkingin og Vinstri grænir fari inn í kosningarnar með andstöðu við frekari stóriðjuframkvæmdir á stefnuskránni. Fulltrúar Samfylkingar og VG innan Framtíðarlandsins hafa barist með kjafti og klóm gegn því að af framboði verði.

Ómar telur hins vegar að vanti framboð sem er hægra megin í pólitíkinni – til að gefa stóriðjuandstæðingum úr röðum kjósenda Sjálfstæðisflokksins einhvern valkost. Enn bendir ekkert til þess að Sjálfstæðisflokkurinn hyggist slá nokkuð af í uppbyggingu stóriðju.

- - -

Ætlar Ingibjörg Sólrún loks að fara að taka á málum í flokki sínum? Yfirlýsing hennar um að fresta eigi stækkun álversins í Straumsvík og byggingu álvers við Húsavík er nauðsynleg til að stöðva strauminn úr flokknum og yfir til Vinstri grænna. Í þessu máli verður hún að gefa Kristjáni Möller og Lúðvíki Geirssyni langt nef. Þeir verða einfaldlega að fá að róa ef flokkurinn og stefnuskráin um Fagra Ísland á að hafa einhvern trúverðugleika

Konurnar í Samfylkingunni virðast líka vera að vakna. Þær hafa horft upp á kvennafylgið streyma yfir til Vinstri grænna. Nú hefur hópur femínista úr Samfylkingunni opnað bloggsíðu undir nafninu Trúnó (vont nafn!) Þar er tekið til varna fyrir formann flokksins og birtar lofgreinar um hana. Var kannski kominn tími til að flokksmenn færu að fylkja sig um Sólrúnu.

Ég er samt hugsi yfir því þegar sagt er að Ingibjörg Sólrún hafi sætt "aðför". Vissulega hefur hún mátt þola mótlæti – stundum er eins og hún megi ekki opna munninn án þess að það sé allt tætt í sundur af heiftúðugum andstæðingum. Hjá sumu fólki virðist hún vekja upp hreint hatur.

En aðför er samt stórt orð og notkun þess ber að vissu leyti vott um veikleika. Ég man að framsóknarmenn höfðu þetta oft yfir um Halldór Ásgrímsson á tíma þegar allt var farið að snúast í höndunum á honum. Það reyndist þeim ekki vel.

Líklega þarf Samfylkingin að tefla meira fram þungaviktarkonunum í flokknum. Ég nefni til dæmis Jóhönnu Sigurðardóttur og Margréti Frímannsdóttur. Og hvar er Steinunn Valdís Óskarsdóttir – er hún horfin?

- - -

Kannski er það samt eitthvað til í því sem sagt er að konur þurfi að sæta annars konar meðferð en karlar í pólitík. Í dag las ég frétt um Segolène Royal forsetaframbjóðanda í Frakklandi. Þar var sagt að hún þætti "köld og eigingjörn".

Hvenær yrði sagt um karl í stjórnmálum að hann sé "kaldur og eigingjarn"? Þykir það ekki bara sjálfsagt mál?
Víðernin, hálendisvegur, Byrgismál, Breiðavík, póstlistar, taugaveiki

Stærstu ósnortnu víðerni í Evrópu er orðin einhvers konar mantra. Vei þeim sem kann ekki að meta þau, eða lýsir hrifningu sinni ekki nógu sterkt.

Ég vil leggja veg yfir hálendið.

Viltu eyðileggja stærstu ósnortnu víðerni í Evrópu?

Úbbs. Best að segja ekki meira.

- - -

Fyrst þegar Byrgismálið kom upp varð mér aðeins á í messunni. Ég rifjaði upp umræður í þinginu og fjölmiðlum og taldi að stjórnmálamenn úr öllum flokkum og kjaftastéttirnar bæru einhvers konar samábyrgð í málinu. Það var málflutningur af þessu tagi sem Geir Haarde forsætisráðherra notaði í þinginu í gær. En hann er ekki alveg að virka.

Ég vissi ekki um allar skýrslurnar sem höfðu verið gerðar um Byrgið, allar viðvörunarbjöllurnar sem höfðu hringt án afláts – alla ráðherrana og ráðuneytismennina sem höfðu skellt skollaeyrunum við þeim.Þessir menn vissu betur en kusu að þegja, kannski af ótta við að pólitískar fýlubombur spryngju í andlitið á þeim. Það heitir yfirhylming.

Þingmenn og kaffihúsaspekingar sem töluðu um Byrgið á sínum tíma höfðu enga vitneskju um þetta. Þessar upplýsingar eru fyrst að koma upp á yfirborðið núna. Þess vegna var ræða Geirs ekki annað en útúrsnúningur.

- - -

Heimurinn þróast vonandi í þá átt að verða ögn sívílíseraðri, að minnsta kosti hér á Vesturlöndum. Helsti mælikvarði á siðmenningu er hugsanlega hvernig er komið fram við börn, fatlað fólk og lítilmagna. Það er ekki svo langt síðan að þótti ekki svo mikið tiltökumál að vera vondur við börn. Breiðavíkurmálið er hörmulegt dæmi um það – næstum eins og það sé sprottið úr sögu eftir Dickens.

Nú lifum við í samfélagi þar sem baráttan stendur frekar um að vernda börnin fyrir öllu ruslinu sem verið að troða upp á þau. Ég trúi því ekki að Breiðavíkurnar séu víða á Íslandi eins og einn viðmælandi Kastljóssins sagði.

- - -

Ég hef verið skráður á tvo póstlista undanfarin misseri. Báðir voru nokkuð gagnlegir til að byrja með, stundum voru þar lífleg skoðanaskipti, stundum var bara verið að auglýsa fundi. Svo fylltist annar af ruslpósti svo ekki varð við neitt ráðið. Ég lét skrá mig af honum.

Nú er ég líka búinn að láta afskrá mig af hinum sem gengur aðallega út á að hópur sagnfræðinga er að skrifast á um hver þeirra sé vanmetnastur.

- - -

Kári læknir var að sjúkdómsgreina föður sinn sem hefur verið með einhverja pest. Fyrsta sjúkdómsgreiningin hljóðaði upp á "búlgu (bólgu) með dvergasandi". Dvergasandur er kverkaskítur á máli barnsins, svo þetta er sennilega ekkert alvarlega en hálsbólga.

Seinni sjúkdómsgreiningin var ískyggilegri – taugaveiki.
Óboðlegar skoðanakannanir

Skoðanakönnun sem Blaðið birtir í morgun byggir á um það bil 300 manns. Úrtakið í könnuninni er 750. Svarhlutfallið er 88 prósent. Af þeim taka 53 prósent afstöðu. Þetta er ekkert til að byggja neina umræðu á. Enda virðist sumt í könnuninni vera alveg út úr kortinu – til dæmis 45,4 prósenta fylgi Sjálfstæðisflokksins.

Er ekki ástæða til að biðja þá sem gera skoðanakannanir að vanda sig, eða sleppa því ella? Það eru að koma kosningar – og á þeim tíma er viss ábyrgðarhlutur að framkvæma skoðanakannanir. Því þær eru að vissu leyti skoðanamótandi. Sjálfur er ég nokkuð hrifinn af þeirri hugmynd að banna birtingu skoðanakannana síðustu vikuna fyrir kosningar.

Menn hljóta líka að gera kröfu um að vinnubrögðin séu almennileg, ekki bara hippsum happs. Meðan þau eru ekki betri lætur maður sér nægja að taka mark á könnunum Gallup – í nýbirtri könnun þaðan voru niðurstöðurnar mjög ólíkar því sem er hjá Blaðinu.

Svo eru fengnir lærðir stjórnmálafræðingar til að kommentera á þessar niðurstöður – til að ljá þessu einhverja vigt. Ég veit ekki hvað þeir segja við blaðamennina, en eftir þeim eru prentuð ummæli sem eiga að gefa til kynna að mikið sé að marka þetta allt saman. En vegur þessara fræðimanna eykst ekki við þetta.

Maður vonast til að fá almennilegar skoðanakannanir fyrir kosningar, ekki rusl eins og þetta og það sem kemur frá batteríi sem kallar sig Púlsinn. Kjósendur eiga betra skilið og líka stjórnmálamennirnir. Að ógleymdu lýðræðinu. Þetta er ekki boðlegt. Þegar dregur nær kosningum eru skoðanakannanir ekki samkvæmisleikur heldur fúlasta alvara.
Bensínstöðvablús

Íslendingar eru haldnir einhvers konar bensínstöðva-fetishisma. Hér eru bensínstöðvar út um allt og passað upp á að hafa þær einstaklega áberandi í borgarlandslaginu. Þar sem ég hef komið í útlendum borgum er yfirleitt reynt að fela bensínstöðvar, en hér er því líkast að við séum alltaf stödd úti við þjóðveg – bíðum eftir því að fólkið hellist úr rútunum.

Tökum til dæmis nýjustu viðbótina í bensínstöðvaflóruna – niðri í Vatnsmýri. Margir létu sig dreyma um blómleg hverfi þarna, miðborgarbyggð, svæði fyrir hátæknifyrirtæki, garða og tjarnir. Í staðinn var sett upp hraðbraut með sex akgreinum, göngubrúm vegna þess að öðruvísi er ekki hægt að komast yfir, það á að byggja hér spítala á ógurlega miklu flæmi, og svo punkturinn yfir i-ið, bensínstöð alveg ofan í Hljómskálagarðinum.

Sem reyndar er meira en bensínstöð, heldur líka sjoppa, skyndibitastaður, áningarstaður – Nesti var einu sinni við þjóðveginn út úr bænum, nú er það komið inn í miðjan bæ.

Það er greinilegt að Íslendingum þykir bensínstöðvar fallegar. Er nokkur önnur skýring á því hvað þær eru víða? Ég nefni líka Hagatorg, sumir segja að það sé eitt fallegasta torg á Íslandi, einn vinur minn segir að þetta sé það næsta sem við komumst Champs Élysées, við það standa byggingar sem eru óvenju vel heppnaðar á íslenskan mælikvarða.

Og þar er líka stóreflis uppljómuð bensínstöð – sem skyggir fallegu húsin og á útsýnið frá torginu yfir trjágróðurinní gamla kirkjugarðinum og niður á Tjörn.

Ég ætla ekki að fara lengra en inn að Rauðará. Á svæðinu þar fyrir vestan og út á Nes telst mér til að séu átta eða níu bensínstöðvar. Önnur er leiðinni upp í Perlu og Öskjuhlíð sem eru af helstu kennileitum í Reykjavík. Þessi er svo vegleg að það er eins og Staðarskáli hafi verið fluttur inn í miðja borg.

Menn kunna að spyrja hvort sé þörf á öllum þessum bensínstöðvum. Nei, ætli það? Í Morgunblaðinu í vikunni var viðtal við forstjóra olíufélags sem talaði eins og það væri hálfgert böl að þurfa að hola bensínstöðvum niður á öðru hverju götuhorni. Það var á manninum að heyra að þetta væri mjög dýrt, en svona væri samkeppnin.

Þarna er kannski komin ein skýringin á því að álagning á bensín er 130 prósent hærri hér en í Evrópu. 19 krónur og 10 aurar á lítar, á móti 8 krónum og 40 aurum í ríkjum Evrópusambandsins.

Hin skýringin – eða afsökunin – kann að vera sú sem er aldrei notuð. Græðgi.

Að fást við að selja smáþjóð eitthvern varning en vilja samt hafa gróða út úr bisnessnum eins og um sé að ræða milljónaþjóð.

Hvenær heyrir maður bisnessmann sem verður uppvís að okri segja einfaldlega – ég bara get ekki að því gert, ég var svo gráðugur.

Gæti maður ekki bara borið ákveðna virðingu fyrir því.
Íslenska sérstaðan

Menn eru mikið að dást að afkomutölum bankanna. Eitt af því sem er mært er hversu miklar skatttekjur koma frá þeim í ríkissjóð. Gott og vel. Hinn úttútnaði ríkissjóður er mælikvarði margra hluta í þessu landi. Geir Haarde nefnir alltaf ríkissjóð þegar hann heldur því fram að hér sé allt í blóma í efnahagslífinu – það sé níðsterkt eins og hann sagði um daginn.

Nú má vel vera að mikið af ofurgróða bankanna komi frá útlöndum. En stór hluti kemur líka héðan, frá dvergþjóðinni. Að vissu leyti má segja að við búum við tvöfalda skattheimtu í þessu landi. Annars vegar er ríkið og sveitarfélögin. Hins vegar eru það bankarnir, verslunin og fyrirtækin með fáránlega hátt verð á öllu – fjármagni, vörum og þjónustu. Eðlileg álagning er eitt, okur annað. Hin síðarnefnda skattheimta er líkt og gjald sem við greiðum fyrir að vera Íslendingar, fyrir sérstöðu okkar.

Eitt sinn sagði Steingrímur Hermannsson að á Íslandi ríktu ekki sömu hagfræðilögmál og annars staðar í heiminum. Það var hlegið ofboðslega yfir þessu. Hæst hlógu menn í Sjálfstæðisflokknum. Nú eru þetta eins og viðtekin vísindi í efnahagslífinu. Í skjóli þessa er hægt að velta ógurlegum byrðum yfir á fólkið í landinu. Menn borga og borga og aldrei lækka lánin. Mikið af þessu endar í vasa mannanna í teinóttu fötunum, eins og stóð á einhverri vefsíðunni.

Eru menn vissir um að almenningur í landinu standi undir þessu – eða er þarna kannski skýringin á 53 stunda vinnuvikunni sem Guðmundur Ólafsson nefndi í viðtali við mig?

Í viðskiptum er stundum talað um indecent profit – ósiðlegan gróða. Slíkan gróða er sjálfsagt hægt að hafa upp úr ýmsu,fíkniefnasölu til dæmis, rekstri spilavíta – en ekki síst upp úr okurlánastarfsemi.

Bankarnir eiga fyrst og fremst að sjá sóma sinn í að lækka vexti. Bjóða betri kjör á húsnæðislánum. Hætta að hækka yfirdráttarvextina sífellt. Leggja niður mest af þjónustugjöldunum. Ef ekki hlýtur það að eiga við rök að styðjast sem menn hafa verið að segja undanfarnar vikur – einkavæðingin hefur mistekist. Tilgangur hennar var ekki að fáir gætu makað krókinn. Bankarnir þurfa heldur ekki að auglýsa svona mikið. Það þarf raunverulega samkeppni, ekki keppni um hver getur búið til dýrustu og bjánalegustu auglýsingarnar.

Það hlýtur að vera borð fyrir báru með öllum þessum hagnaði.

Svo vilja þeir sjálfsagt fara að gefa meira til samfélagsins. Glitnir lagði peninga í sjóð um daginn, en núllaði framtakið eiginlega út með því að halda rosastóra galaveislu næstum sama dag. Þetta varð að PR-fíaskói. Samkvæmt grein sem ég las á bloggsíðu um daginn er Björgólfur Thor Björgólfsson farinn að kalla sig philantropist á erlendri grund. Þetta þýðir mannvinur. Það er stórt orð Hákot.

En menn verða þá að standa við það.
Nýr kúrs á Mogga, kvenkyns leiðtogar, bensínstöð í Vatnsmýri,grísk ferja

Margir ráku upp stór augu þegar þeir sáu forsíðu Morgunblaðsins í morgun. Þar var mynd af sakborningum í Baugsmálinu og fyrir neðan fyrirsögn með stríðsletri: Öll sýknuð. Var maður að ruglast – var þetta kannski Baugsmiðillinn Fréttablaðið? Nei, svo var ekki. Hvað er þá að gerast? Er þetta kannskibara til marks um nýja og djarfari framsetningu frétta á Morgunblaðinu – eða á maður að lesa einhver dýpri skilaboð í dæmið?

Kannski að Styrmir Gunnarsson sem hvað harðast hefur pískað Baugsmálið áfram vilji nú efna til sátta? Það virðist líka nánast fullreynt að takist að dæma Baugsmenn fyrir nokkurn skapaðan hlut. Þeir sem verst fara út úr málinu er ákæruvaldið, einhvern virðast þeir Haraldur Johannessen, Jón B. Snorrasson og Sigurður Tómas hálf aumkunarverðir. Það mislukkast allt sem þeir koma nálægt.

Það gefur sáttakenningunni svo vængi að á baksíðu Morgunblaðsins er stór frétt þar sem mikið er gert úr verðlagssvipu sem Bónus hefur brugðið á loft gagnvart framleiðendum og heildsölum.

En hvernig er það annars – kaupir Bónus (og aðrar Baugsverslanir) ekki stóran hluta aðfanga í heildsölu hjá sjálfum sér?

- - -

Áfram um Moggann sem hægrigaurarnir á Vef-Þjóðviljanum eru farnir að kalla dagblaðsútgáfu Veru – og spá nú gjaldþroti. Í Staksteinum var talað um tímamót sem kynnu að verða ef konur tækju við leiðtogaembættum hjá nokkrum stórþjóðum – Hilary Clinton í Bandaríkjunum, Ségolène Royal í Frakklandi, en fyrir er auðvitað Angela Merkel í Þýskalandi. Alveg rétt, þetta er spennandi framtíðarsýn.

En var tilviljun að í Staksteinapistlinum var ekki minnst á Ingibjörgu Sólrúnu. Eða átti maður að lesa á milli línanna – rýna í súbtextann?

- - -

Nú er komin byggð í Vatsmýrina, loksins. Hún er í formi bensínstöðvar sem hefur risið við suðurenda Hljómskálagarðsins og tekur þar ógurlegt flæmi. Maður keyrir um nýju Hringbrautinna, framhjá þessari bensínstöð, inni í miðri borg – maður gæti alveg eins verið staddur einhvers staðar á Vesturlandsveginum.

Þetta er algjör óskapnaður. R-listinn færði okkur Hringbrautina. En gat Sjálfstæðisflokkurinn ekki stoppað bensínstöðina?

Mér reiknast til að í Vesturborginni, innan við Rauðarárstíg séu sjö bensínstöðvar. Það mætti halda að þetta sé arðvænlegur bisness – en bæjarprýði er það ekki.

- - -

Ég er sérfræðingur í grískum ferjum. Það er varla sú ferja sem siglir um Eyjahafið gríska sem ég hef ekki ferðast á. Skipið Aqua Jewel sem Vestmannaeyingar eru að íhuga að festa kaup á er gamall kunningi sem ég hef margsinnis siglt á. Mig minnir að skipið hafi ekki verið neitt framúrskarandi þægilegt og af því fór það orð að það ætti til að velta mikið ef gerði vind – sem er mjög algengt í kringum Mykonos og Paros þar sem Aqua Jewel hefur aðallega siglt. Þar var skipið í samkeppni við fley frá miklu stærri skipafélögum og hefur líklega orðið undir á endanum. Nú les ég reyndar á vefnum að á því hafi verð gerðar einhverjar endurbætur og veltingurinn sé ekki svo slæmur.
Félagaskelfar, bænarskrá til útlendra banka, áhangendur handboltaliðsins

Er það rétt sem Mogginn segir að væntanleg séu tvö framboð aldraðra og öryrkja?Og hóparnir þegar byrjaðir að kýta sín á milli. Liðsmaður úr öðrum hópnum segir að sér hafi verið neitað að sitja fund hjá hinum, en eftir forsvarsmanni annars framboðsins er haft: "Eftir því sem gremjan er meiri verða framboðin fleiri."

"The more the merrier!"

Mér sýnist að meðal þessa áhugafólks séu menn af því taginu sem hafa verið kallaðir "félagaskelfar". Menn sem þræða félagasamtök og ná einhvern veginn að vekja upp illdeilur hvar sem þeir fara. Kannski bara með nærveru sinni – svona eins og spákarlinn Prolix í bókinni Asterix og falsspámaðurinn.

En það er svosem ekkert einsdæmi að svona framboð líti dagsins ljós. Um daginn var ég að lesa mér til um nýafstaðnar þingkosningar í Serbíu og þar var meðal annars framboð lífeyrisþega.

- - -

Kristján Jónsson á Morgunblaðinu er einhver gleggsti blaðamaður landsins – frumlegur í hugsun og athugull. Það hefur verið unun að lesa Viðhorfspistla hans þá sjaldan að hann skrifar. Þess vegna fagnar maður því að Kristján sé byrjaður að blogga. Samt er eiginlega með herkjum að maður rati núorðið inn á svona góðar síður – Hrafn Jökulsson upplýsir nefnilega að 5000 bloggsíður séu virkar þessa dagana.

En Kristján byrjar vel. Hann skrifar grein undir yfirskriftinni Sendum erlendum bönkum bænarskrá. Upphaf hennar er svona:

"Við sem skuldum húsnæðislán erum búin að uppgötva að við erum mjólkurkýr íbúðarlánasjóðs og banka sem græða feitt á því að við eigum ekki í önnur hús að venda. Í gamla daga sendu Íslendingar kónginum stundum bænarskrá þegar þeim ofbauð skattpíning og önnur valdníðsla. Getum við ekki beðið útlendinga um hjálp í neyð okkar núna? Þeir þurfa ekki einu sinni að vera neitt sérstaklega blíðir í lund, nóg að þeir átti sig á góðu viðskiptatækifæri og hafi hemil á gróðafíkninni."

Svona í framhaldi af þessu má benda á þessa frétt úr Ríkisútvarpinu þar sem segir að dráttarvextir hafi hækkað úr 17 prósentum í 25 prósent á þremur árum. Þetta kom fram í svari Jóns Sigurðssonar við fyrirspurn frá Jóhönnu Sigurðardóttir. Jóhanna bregst svosem ekki aðdáendum sínum. En það er vandamál hversu Samfylkingin er hrædd við að taka stórauðvaldið til bæna.

- - -

Það er svosem allt í lagi að sýna íslenska áhorfendur á pöllunum á handboltamótinu í Þýskalandi, þótt þeir keppi ekki við brasilískar stúlkur sem fylgja fótboltalandsliði þeirrar þjóðar. Maður verður samt ekki fyrir neinni "skönhedsåbenbaring". En best er að forðast að sýna þá sem eru mjög fullir.
Fuglalíf á Tjörninni, framboð aldraðra, handbolti

Nú erum við Kári búnir að ná einu helsta baráttumáli okkar í gegn. Við fögnum því náttúrlega. Við höfum um árabil tuðað yfir því að ekkert ungviði komist á legg á Reykjavíkurtjörn – þannig hefur það verið ár eftir ár. Eitt árið töldum við að átta andarungar hefðu lifað. Okkar skoðun hefur verið sú að þetta sé mávinum að kenna. Það byggjum við á ótal gönguferðum í kringum Tjörnina.

Við nefndum þetta eitt sinn við áhrifamann í borginni – mikinn vinstrimann sem átti sæti í umhverfisnefnd. Hann tók þessu fjarri – hélt því fram að þetta væri einfaldlega "gangur náttúrunnar". Vildi ekkert gera í málinu. Þetta fannst mér heldur léleg kenning svona í ljósi þess að fuglalífið á Tjörninni er ekkert sérlega "náttúrulegt", stokkandarstofninn sem þar heldur til var settur þarna niður í kringum 1930.

En nú reynist Gísli Marteinn vera bjargvættur – eða er það ekki hann?- borgin ætlar semsé að reyna að hrekja sílamávinn burt og sjá til þess að fuglar á Tjörninni fái nóg æti. Og þá er loks von til að við sjáum aftur andarunga og kríuunga á Tjörninni.

- - -

Nú virðist vera von á því að Framtíðarlandið bjóði fram til Alþingis og einnig er von á lista frá hópi aldraðs fólks og öryrkja. Hvaðan munu þessi framboð taka fylgi? Hugur minn segir að það verði aðallega frá stjórnarandstöðuflokkunum. Það kann að vera rangt. En einhvern veginn held ég að eftir því sem framboðunum fjölgar verði staða Sjálfstæðisflokksins sterkari.

Framboð aldraðra og öryrkja er að sumu leyti kaldar kveðjur til stjórnarandstöðu sem hefur vaðið eld og brennistein fyrir þessa hópa á kjörtímabilinu.

- - -

Nú er ég að fara að horfa á handboltaleikinn. Þeir eru að spila þjóðsöng Íslendinga. Merkilegt að hann er alltof hraður, eins og þeir hafi ýtt á fast forward takkann á bandinu. Nenna kannski ekki að hlusta á hann í fullri lengd. Orri Harðarson segir á bloggi sínu að þetta fallega lag hafi allt í einu verið orðið nasískt.

Tek eftir því að í hléum spila þeir Mezzoforte í íþróttahöllinni þar sem leikurinn fer fram.

- - -

Annars er alveg mátulega skemmtilegt að horfa á handbolta. Má þola það ef maður er líka í tölvunni og kannski að lesa blað og hlusta á tónlist í leiðinni.

Kári var að leika sér í stofunni þegar síðasti leikur var. Ég vissi ekki að hann væri að horfa. Svo sagði hann upp úr einu hljóði:

"Er handbolti einhvern veginn að hrinda?"

"Jú, líklega," sagði ég. "Það er dálítið mikið verið að hrinda."

Svo spurði ég: "Hvað finnst þér skemmtilegast í handbolta?"

"Þegar einhver meiðar sig," svaraði barnið.
Veislugleði, öfund og leiðindi

Ólafur Ólafsson í Samskipum segir í Blaðinu í dag að hann hafi svosem vitað hvernig þjóðin myndi bregðast við innflutningi hans á söngvaranum Elton John – með öfund og leiðindum. Af þessu tilefni ætla ég að sýna eina frægustu fréttamynd síðari ára, úrklippu úr Morgunblaðinu. Hún er tekin af Ólafi og Finni Ingólfssyni þar sem þeir yfirgefa fundarstað eftir undirritun samkomulags um kaup S-hópsins á Búnaðarbankanum.

- - -

Svo ætla ég að birta hluta úr bréfi sem þættinum hefur borist – höfundur er maður sem nýtur virðingar í viðskiptalífinu:

"Sæll Egill.

Þú lýsir íslenskum tíðaranda ágætlega í pistli um Nýríka Nonna og

stórfyrirtækin.

Íslenskur kapítalismi hefur löngum snúist um tilfærslu verðmæta, ekki að

búa þau til, nokkurs konar ránskapítalisma.

Þeir sem ránskapítalisma stunda eru oft kallaðir "political entrepreneurs" til aðgreiningar frá "market entrepreneurs". Markaðskapítalistar hugsa um hvernig á að búa til verðmæti á meðan ránskapítalistar leggja stund á það að hrifsa þau til sín.

Líkt og í Rússlandi, er mikið af hinu nýja fé á Íslandi illa fengið. Bestu dæmin eru náttúrlega einkavæðing bankanna og gjafakvótinn. Þeim atburðum er best lýst sem lögvernduðu ráni. En önnur dæmi má nefna, svo sem óútskýrð undanskot undan deCode til Luxembourg og Panama árið 1999 og meint undanskot undan FL Group nokkrum árum seinna.

Sá munur er þó á að ránskapítalistarnir er áður réðu hinum svokallaða Kolkrabba kunnu sér eitthvað hóf. Þeir létu sér nægja að auglýsa "Fancy a Dirty Weekend" og "Reykjavík One Night Stand" til að trekkja enskar partíbullur um borð í flugvélar einokunarfélagsins Flugleiða en hinir ungu arftakar þeirra ganga skrefinu lengra og leggja stund á gjálífið sem forverar þeirra hömpuðu. Hömluleysið er orðið algert.

Það er skiljanlegt því fólk sem áskotnast fé með ránskapítalisma er ekki líklegt til að hafa þroska til að fara með ólíkt þeim sem hafa unnið fyrir sínu hörðum höndum og lagt metnað sinn í það að bjóða þjónustu og vörur sem verða almenningi til gagns eða gamans.

Flestar þjóðir ganga í gegnum svona skeið en vonandi gengur það yfir sem fyrst á Íslandi."