arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Afmælisgrein um 68 kynslóðina

Sextíu og átta kynslóðin er öðru nafni kölluð baby boomers.

Eftir lok styrjaldarinnar varð mikil barneignasprengja á Vesturlöndum. Að loknum hildarleiknum höfðu menn hugsjónir um að búa til gott og réttlátt samfélag þar sem börn lifðu við öryggi.

Líklega hefur jöfnuður sjaldan verið meiri á Vesturlöndum en á árunum frá 1945 og áratugina þar á eftir. Það voru byggð upp samfélög sem voru sósíaldemókratísk að miklu leyti, með almannatryggingum, almennri menntun og heilbrigðisþjónustu.

Þeir sem leiddu þessa þróun voru stjórnmálamenn úr flokkum sósíaldemókrata eða kristilegra demókrata; munurinn var í raun ekki svo mikill. Konrad Adenauer, De Gaulle, Attlee. Þeir voru óvinir kommúnista, en þeir vissu að til að stemma stigu við útbreiðslu hans yrðu þeir að svara kröfum um félagslegan jöfnuð og réttlæti.

Stjórnmálamennirnir sem endurreistu lýðræðið í Evrópu eftir stríðið eru að mörgu leyti hinir merkustu í sögunni. Lýðræði í Evrópu var langt í frá sjálfgefið.

Í Bandaríkjunum var gullöld á tíma Eisenhowers. Verkamenn komust í slíkar álnir að þeir gátu eignast hús og bíla. Nokkru síðar komst til valda vinstrisinnaðasti forseti í sögu Bandaríkjanna, Lyndon B. Johnson. Johnson setti fram stefnu sína í hugsjónapakka sem nefndist The Great Society. Fátækt skyldi útrýmt, allir skyldu fá tækifæri til að mennta sig og aðgang að heilbrigðisþjónustu.

Það var í tíð Johnsons að stærstu skrefin voru stigin til að afnema kynþáttamisrétti í Bandaríkjunum.

Á móti þessu samfélagi reis 68 kynslóðin á sínum tíma. Það var sumpart vegna leiða eða spennufíknar, sumpart vegna þess að áhrif marxískrar hugmyndafræði voru útbreidd í heiminum – hugmyndin um sósíaliskt samfélag var ekki dauð – sumpart vegna þess að þessum mikla fjölda ungmenna – fyrstu kynslóðinni á Vesturlöndum í langan tíma sem ólst upp við frið – fannst foreldrar sínar vera stífir, íhaldssamir og efnishyggjusinnaðir.

Ein orsökin var líka yfirfullir skólar. Börnum hafði fjölgað, tækifæri til menntunar voru önnur en áður – skólakerfið réði ekki almennilega við þessa miklu fjölgun. Upphafið að stúdentabyltingunni í París voru þrengsli í háskólanum í Nanterre.

Mesta útrás fékk unga fólkið í andstöðu við Vietnamstríðið sem að sönnu var mikill harmleikur. Þessi styrjöld og mótmælin gegn henni eyðilagði Johnson forseta – það var kaldhæðni örlaganna að repúblikaninn Nixon tók við af honum. Svo komst í tísku að droppa út í hassvímu við undirleik rokktónlistar. Þjóðfélagið var nógu umburðarlynt til að til að rúma það allt.

Það var svo síðar að 68 kynslóðin reyndist algjör ofjarl foreldra sinna í efnishyggju. Það er önnur saga. En það er sorglegt að hún reis upp gegn samfélagi sem hafði ríkar hugsjónir um jöfnuð og réttlæti.
Fukuyama – og Zizek

Stjórnmálaheimspekingurinn Francis Fukuyama er í viðtali hjá Clement Kjersgaard í danska sjónvarpinu.

Fukuyama segir að ríki Evrópu séu komin lengra á þróunarbrautinni – nær „endalokum sögunnar“ – en Bandaríkin.

Þau séu að snúa baki við stjórnmálum sem gangi út á að beita valdi, heldur leggi þau áherslu á lög og rétt – the rule of law.

Merkilegt að heyra þetta frá þessum áhrifamikla – og hægri sinnaða – heimspekingi.

Minni í þessu sambandi á viðtal mitt við Slavoj Zizek í Kiljunni á morgun – hluti af því er á slóðum sem eru ekki allfjarri þessu.
Vandi sjálfstæðismanna

Sjálfstæðismenn hljóta að vera á fullu að reyna að takast á við hinn nýja veruleika í borgarpólitíkinni. Hversu lengi á Ólafur F að sitja sem borgarstjóri – fær hann heilt ár? Þá verður ríflega eitt ár til kosninga. Ætla þeir að leyfa Vilhjálmi Þ. að taka við eða setja þeir einhvern annan í djobbið, framtíðarmanneskju, einhvern sem gæti leitt flokkinn í kosningar og eftir þær?

Hönnu Birnu? Gísla Martein? Kjartan? Einhvern annan?

Svo þarf að huga að atkvæðunum. Byrjun nýja meirihlutans er svo hörmuleg – traustið á honum er svo lítið – að það hlýtur að þurfa meiriháttar herferð til að ganga í augun á kjósendum. Það þýðir væntanlega mikla athafnasemi, miklar framkvæmdir, mikil útgjöld. En tíminn er ekki mikill.

Tækifærin eru fyrir hendi, en innanflokksátök gætu skemmt fyrir. Það þarf enginn að segja manni að sé gróið um heilt milli Vilhjálms og Gísla og Hönnu. Og svo er ekki víst að samstarfið við Ólaf verði dans á rósum. Miðað við fyrri reynslu er eiginlega öruggt að svo verður ekki.
Skorið í gegnum þvæluna

Þetta er merkilegur pistill eftir merkilegan mann, rithöfund, stílista, unnanda veðurs – aðallega sumarblíðu – og skemmtilegasta tónlistargagnrýnanda sem ég hef lesið.

Nefnilega Sigurð Þór Guðjónsson – á ég að þora að kenna hann við truntusól?
Ungskáldin, kurteisin og íslam

Sjá þessa færslu á vefnum Maurildum.

Eiga ungskáld að vera kurteis? Og verja gamalt, ljótt og leiðinlegt forneskjutaut?
Gott rauðvín

Höfðu rauðvínsflöskurnar sem Kaupþing sendi Fjármálaeftirlitinu þá áhrif?
Gagnmerkir skemmtistaðir

Hverri kynslóð og hverjum hópi finnst sinn skemmtistaður merkilegur.

Þannig finnst þeim sem voru í Hollý í gamla daga að það hafi verið stórmerkilegur staður.

Fólkinu sem hefur verið þaulsetið á Sirkus finnst það afar merkur staður. Ég man eftir staðnum sem Grand Rokki – sem var ógeðsleg búlla.

Í mínum huga er Hótel Borg merkasti skemmtistaður allra tíma.

Seinna komu svo staðir eins og Geirsbúð, Bíóbarinn, Kaffi List, Kaffibarinn.

Allir mjög merkilegir. Og fullir af endurminningum. En flestir horfnir.

(Tek það svo fram að fyrir mér má alveg vernda húsið þar sem Sirkus hefur sína starfsemi.)
Pokaprestar

Fjölmiðlar búa til aulaþjóðfélag.

Og pokaprestunum fjölgar stöðugt innan þjóðkirkjunnar.
Spennandi

Nú bíður maður í ofvæni eftir skýrslu stýrihópsins um málefni REI.

Fær maður að vita allt sem gerðist bak við tjöldin – og þá meina ég allt?

Eða verður þetta hvítþvottur?
Hin meinta aðför að Ólafi

Líklega hefur enginn valdamaður tekið við embætti á Íslandi með jafn hrapalegum hætti og Ólafur F. Magnússon – að minnsta kosti ekki á seinni tíð.

Hann hrópar um „aðför“, „illsku“, „fordóma“, „lygar“ og „einelti“.

Á meðan getur hann forðast að svara sjálfsögðum spurningum um hvers vegna og hvernig honum tókst að verða borgarstjóri – um „heilindi“ sín svo notað sé orðalag frá honum sjálfum.

Hann er að fást við einhvern allt annan veruleika sem er að miklu leyti tilbúinn.

Virðulegur fjölmiðlamaður úti í bæ segir að við eigum að gefa Ólafi vinnufrið.

Ég sem hélt að það væri hlutverk okkar í fjölmiðlum að spyrja spurninga þangað til við heyrum svör sem eru sæmilega trúverðug.

ps. Sigmundur Ernir segir að ástæðunnar fyrir valdaskiptunum megi leita í gerólíkri sýn Margrétar Sverris og Ólafs. Samt hélt ég að þau væru bæði umhverfisverndarfólk, vildu bæði vernda hús á Laugaveginum og halda flugvellinum í Vatnsmýri.
Kofi Tuma frænda

Svona menn láta sér ekki allt fyrir brjósti brenna.

Þegar loks hillir í að Bandaríkin kunni að fá þeldökkan forseta kallar gamli vinstrigúrúinn John Pilger hann Uncle Tom.

Tuma frænda.
Blogg Hörpu

Þetta er athyglisverð sýn á mál sem er komið út í tóma dellu.
Bárujárnsrómantík, gegn módernisma

Mjög er sérkennileg umræðan um að götumynd Laugavegar verði friðuð.

Þetta segir okkur fyrst og fremst hvað umræðan um skipulagsmál hefur verið skelfing ruglingsleg.

Það virðist nefnilega vera svo að ekki einu sinni húsfriðunarfólk vilji „friða“ Laugaveg 4-6.

Hugmyndir þess eru að byggja hæðir undir húsin þannig að þau verði nothæfari sem verslunarrými.

Þetta er uppbygging í ákveðnum stíl – í stíl gamalla timbur- og bárujárnshúsa.

En þetta er ekki friðun, heldur ákveðið fagurfræðilegt sjónarmið þar sem módernisma í arkítektúr er hafnað og leitað til gamals tíma eftir fyrirmynd.

Það var fyrir þessu sjónarmiði sem Sigmundur Davíð Gunnlaugsson talaði í viðtali í Silfri Egils 13. janúar.

Ég þykist viss um að margir arkitektar séu á móti þessu. Þeir vilja eðlilega fá að setja mark sitt á borgina.

Vandinn er bara sá að arkitektum er ekki treyst sérlega vel á Íslandi. Sporin hræða.

Sjálfum finnst mér þetta vel koma til greina, en þá verður að setja fram markvissa stefnu þess efnis að byggja eigi Miðbæinn upp í gömlum stíl.

Ekki tala út og suður um „friðun“ – sem er allt annar hlutur.

Ég hef líka talið að megi líta til fleiri fyrirmynda en bárujárns- og timburhúsa.

Í Miðbænum standa falleg hús frá tíma svokallaðrar steinsteypuklassíkur. Til dæmis Laugavegur 31 þar sem Biskupsstofa er til húsa og Bankastræti 7a sem hýsir veitingastaðinn Sólon.

Í þessu sambandi hlýtur líka að koma til greina að rífa ný hús í Miðbænum. Jafnvel mjög ný hús.
Framsókn

Birkir Jón Jónsson alþingismaður mótmælir því að Framsóknarflokkurinn sé kominn upp í sveit.

Á móti má spyrja hverjir séu foringjar framsóknarmanna í Reyjavík – og jafnvel líka að því hverjir séu eiginlega í flokknum hér á mölinni?

Óskar Bergsson er óvart lentur í því að vera borgarfulltrúi Framsóknar í Reykjavík. Allir sem voru með honum á lista eru horfnir og hættir. Flokkurinn á engan þingmann í borginni; þeir sem voru í framboði fyrir hann í síðustu kosningum eru líka meira eða minna horfnir.

Nema kannski Sæunn?

Er hún leiðtoginn sem horft er til í borginni?
Strámaður

Ungur lögfræðingur – sem einnig starfaði sem fréttamaður um tíma – Finnur Vlhjálmsson skrifar forvitnilega grein um pólitísk skrif í Mogganum.

Hann gengur út frá hugtakinu „strámaður“:

„Strámaður er fyrirbæri sem þekkt er úr rök- eða mælskulist (ég nota hér orðið list lauslega). Í stað þess að ræða málefnalega og í góðri trú um efni málsins beita menn þeirri brellu að búa til annað umræðuefni – strámann – og reyna að setja hann í staðinn. Hráefni strámannsins getur verið fjölbreytt og verður best skilgreint neikvætt: allt annað en raunverulegt efni og kjarni málsins. Ástæða þessa er vitaskuld sú að menn vita að þeir hafa slæman málstað að verja og vilja að eitthvað annað og viðráðanlegra komi þar í staðinn, helst af öllu þeim í hag.“

Sjá hérna.
Svarthol

Kári og börnin á leikskólanum voru úti að leika sér.

Svo kom vindur og það fór að dimma.

Upp kom sá kvittur að þetta væri „svarthol“.

Matti var helst á því.

Nokkur ótti greip um sig.

Við skulum vona að það hafi ekki verið þetta svarthol.
Silfur seinna í dag

Vegna úrslitaleikja í Evrópumótinu í handbolta færist Silfur Egils úr stað í dagskrá sjónvarpsins í dag.

Það verður klukkan 16.45.
Væl

Stundum er hægt að snúa hlutum á hvolf þannig að þeir eru nánast óþekkjanlegir.

Nú er látið eins og Ólafur F. Magnússon sé fórnarlamb. Sjálfur kemur hann í blaðaviðtöl og kvartar og kveinar undan einhverri meðferð sem hann á að hafa fengið.

Við hverju bjuggust menn? Að hann gæti sprengt samstarf við fyrrum félaga sína á stuttu síðdegi og allir færu að hrópa húrra?

Framganga Ólafs vekur ótal spurningar. Um hugarfar hans, um fyrirætlanir hans, hvað fyrir honum vakti – já og heilsufar hans.

Enn er margt í þessari atburðarás algjörlega óskiljanlegt. En það er víst að hún hefur gengið fram af flestum borgarbúum.

Og það er bara hægt að segja eitt um allt þetta tal um hina illu meðferð á Ólafi:

Þetta er væl!

(En sumt af því er reyndar spuni.)
ESB sem alræðisríki

Ég held að verði ekki annað sagt en að vandræði Framsóknarflokksins aukist dag frá degi. Innan raða hans er minn gamli vinur Bjarni Harðarson sem heldur því statt og stöðugt fram að Evrópusambandið sé alræðisríki – og dregur fram Hitler og Stalín til samanburðar:

„Hinir meintu Evrópusinnar eru velflestir í hópi þessara hrifnæmu manna og sjá eins og lektorinn Eiríkur Bergmann merkingabær stjórnmál í því sem hann sjálfur kallar symbólisma Evrópusambandsins. Fyrir mér er þetta dæmi um alvarlegar villigötur margra Evrópusinna. Sem og það að skrifa undir þá tilhneigingu Evrópusambandsins að setja reglur um alla skapaða hluti. Evrópusambandið á það skylt með kommúnismanum og nasismanum að vera enn ein tilraunin til alræðis í mannlegu samfélagi. Slíkt mun nú eins og áður skila sér í verra hagkerfi og minna frelsi borgaranna.

Í stað persónudýrkunar hefur innan Evrópusambandsins vaxið upp dýrkun á samrunaþróun Evrópu, ofuráhersla á einsleitni þjóða innan ESB og margskonar furðuleg kenningasmíð um góða Evrópuborgara. Auðvitað eiga talsmenn Evrópusamtakanna ekki skilið að skreyta sig með heitinu Evrópusinnar, ekki frekar en bolsarnir gömlu sem kölluðu sig verkalýðssinna. Fyrst og síðast eru hugsjónamenn skrifræðisins í Brussel alræðissinnar og slíka menn ber að varast í pólitískri umræðu.“

Í Bretlandi hafa menn verið hallir undir þá skoðun að ESB sé samsæri sósíalista; í Frakklandi er þessu þveröfugt farið – þar álíta menn ESB vera frjálshyggjubatterí.

Annars má segja að við höfum þrjú þjóðfélagsmódel sem einkum togast á í heiminum. Hinn grimma markaðshagkerfi sem er við lýði í Bandaríkjunum, herbúðakapítalisma eins og hann er stundaður í Kína og víða í þriðja heiminum – og svo Evrópu með sitt blandaða hagkerfi og áherslu á velferð.

Ég held að sé ekkert erfitt að velja milli þessa. Við erum reyndar búin að því með löngu, enda er Ísland nánast eitt af aðildarríkjum ESB eins og allir vita sem hafa kynnt sér efni og framkvæmd EES samningsins.
Ou sont les neiges d’antan

Greint er frá því að síðasti þýski hermaðurinn sem vitað er að barðist í fyrri heimstyrjöldinni sé látinn. Allir sem muna þessa atburði eru að hverfa. Þá rifjast það upp fyrir mér að stuttu eftir aldamótin hitti ég þýska konu í Reykjavík sem mundi eitt og annað merkilegt. Hún hét Liselotte Guðjónsson, var ekkja Odds Guðjónssonar sem var diplómati í íslensku utanríkisþjónustunni.

Liselotte var þá komin á tíræðisaldur en var ótrúlega hress. Hún var frá Kiel, hafnarborginni við Eystrasalt; mundi ekki bara eftir fyrri heimstyrjöldinni heldur líka eftir byltingunni 1918 en þá tóku sjóliðarnir í flotanum í Kiel völdin, drápu offísera og vildu lýsa yfir ráðstjórn. Hún sagði mér frá óttanum sem þá ríkti í borginni.

Svo mundi hún líka eftir því hvernig Hitler tók völdin, hvernig fólki var smalað á kjörstað til að kjósa nasistaforingjann.

Ég hafði samband við sagnfræðinga sem ég þekki og benti þeim á að taka viðtöl við Liselotte. Þó ekki væri nema til að halda frásögn hennar til haga. Sjálfur þóttist ég vera of upptekinn. Ég veit ekki hvort nokkur gerði það. En hún hafði frá mörgu að segja þessi gamla kona – hafði líka ásamt sendiherranum manni sínum hitt pótintáta eins og Leonid Brésnev, Ceausescu Rúmeníuforseta og Todor Zhivkov, leiðtoga Búlgaríu á kommmúnistatímanum.

Ég fylgdist ekki með en mér skilst að hún hafi dáið fyrir fáum árum.

Svona fellur allt í gleymskunnar dá, enginn er til frásagnar lengur og ekkert eftir nema sögubækur.
Á Laugaveginum

Sjálfur er ég miðbæjarmaður. Bý steinsnar frá Laugaveginum. Fer þar um annað hvort akandi eða gangandi flestalla daga. Ég veit hvernig gatan lítur út vetur, sumar, vor og haust. Það er ekki hægt að segja að hún sé falleg – en hún er samt eina þokkalega miðbæjargatan.

Það er talsvert af litlum sætum verslunum við Laugaveg. Veikleiki hennar er að það vantar slatta af stórum flottum búðum sem draga að sér fleira fólk. Það hefur ekkert að gera með Oxford Street-væðingu; við höfum fyrirmyndirnar í Sautján efst á Laugavegi, Máli og menningu og verslun Sævars Karls.

Það er sorglegt að þegar peningamenn áttu nóg af aur til að fá aftur áhuga á Laugaveginum eftir áratuga niðurníðslu var borgarstjórnin vanbúin. Hún hafði reyndar látið gera deiliskipulag, en hún hafði ekki hugleitt að líka þyrfti að setja einhver viðmið um hvernig hús á þessu svæði skyldu líta út til að þau féllu inn í borgarmyndina.

Með síðustu aðgerðum í húsfriðunarmálum er líklegt að fjárfestar forði sér úr miðbænum. Það gæti líka verið að koma kreppa.

Tvo menn hef ég aldrei séð á Laugaveginum, það get ég staðhæft: Hvorki Ólaf F. Magnússon né Vilhjálm Þ. Vilhjálmsson.
Framsókn endanlega að þurrkast út í Reykjavík

Framsóknarflokkurinn er í andarslitrunum í Reykjavík.

Björn Ingi er farinn. Anna Kristinsdóttir er farin. Guðjón Ólafur Jónsson er persona non grata í flokknum. Ásrún Kristjánsdóttir er líka hætt. Jónína Bjartmarz er í Kína. Jón Sigurðsson staldraði stutt við í pólitík. Finnur er horfinn, Árni Magnússon líka. Halldór Ásgrímsson er í Köben.

Af fjórum efstu frambjóðendum í síðustu borgarstjórnarkosningum eru tveir farnir. Af fjórum efstu frambjóðendum í Reykjavík norður og suður í alþingiskosningunum er aðeins einn sem má telja fúnkerandi flokksmann: Sæunni Stefándsóttur, ritari Framsóknar.

Flokkurinn á engan alþingismann í borginni, en í borgarstjórninni sendur Óskar Bergsson einmana vaktina.

Það virðist heldur ekkert nýtt fólk ætla að koma og rífa flokkinn upp – og varla líklegt í þessu ástandi.

Kannski er of seint fyrir flokkinn að fara í naflaskoðun og leita að ástæðunni fyrir þessu. Formaður flokksins er þó enn við gamla heygarðshornið og reynir að kenna fjölmiðlum um – svona líkt og á tímanum þegar Framsókn kenndi DV um allar ófarir sínar og vildi helst banna blaðið.

Nú á ég að bera ábyrgð á innanflokksátökum sem birtast í orrahríðinni milli Guðjóns Ólafs og Björns Inga. Þar er rétt að taka fram að ég vissi ekki fyrr en í lok síðustu viku að þeir gömlu félagarnir væru ekki lengur vinir. Þangað til hélt ég að þeir væru nánir pólitískir samherjar.

Guðjón Ólafur kom svo í viðtal í Silfur Egils. Ég átti hálfpartinn von á því að hann myndi bera klæði á vopnin, reyna að draga eitthvað í land með ásakanir sínar á hendur Birni Inga. Þegar hann bætti fremur í varð ég jafn undrandi og aðrir.

Hún er heldur brött sú krafa formanns Framsóknar að ég hefði átt að stöðva manninn þegar hann var að ljóstra upp um heiftarleg átök innan stjórnmálaflokks. Allt í allt var viðtalið ekki langt, rétt um tíu mínútur – safaríki kaflinn er aftast.

Varðandi Björn Inga þá tel ég að ákvörðun hans um að hverfa úr pólitík sé rétt. REI-málið og þessi uppákoma með fatnaðinn hefði orðið honum fjötur um fót í öllu pólitísku starfi. Hvenær sem er hefðu pólitískir andstæðingar – eða samherjar – getað nuddað honum upp úr þessu. Það hefði verið óþolandi staða fyrir hann.

En ég á alveg eins von á að Björn Ingi snúi aftur. Kannski í einhverjum öðrum flokki – Össur bauð honum í Samfylkinguna. Hann ætti að hafa ýmis tækifæri að lokinni hinni sjálfskipuðu pólitísku útlegð.

Og þá verður hann laus við REI og þetta fatakaupamál.
Fallið skipulag

Með ákvörðuninni um að kaupa húsin á Laugavegi 4 og 6 er ljóst að deiliskipulag Laugavegarins er fallið. Mikil vinna fór í það á sínum tíma, með samráði við kaupmenn við Laugaveginn, ekki síst Bolla Kristinsson í versluninni Sautján. Verslunarhúsin sem hann átti til skamms tíma bjóða af sér einstaklega góðan þokka, ekki síst hús sem var reist í anda svokallaðrar steinsteypuklassíkur.

En eftir þessar málalyktir er ljóst að skipulagið er ekki pappírsins virði. Laugavegurinn mun ekki breytast – svo er annað mál hvort mönnum þykir það gott eða slæmt.

Nýrrar borgarstjórnar – og sérstaklega Hönnu Birnu, formanns Skipulagsnefndar – bíður að berja saman nýtt skipulag þessarar umdeildu götu. Þangað til verðum við kannski að notast við skipulagið hér að ofan sem Halldór Baldursson teiknaði.
Hvílíkt dæmalaust klúður

580 milljónir fyrir ljóta og ónýta kofa þar sem aldrei hefur neitt þrifist.

Svo er líka hitt: Vill einhver að þetta verði gert upp í einhverri upprunalegri mynd sem enginn man hvað er.

Eða stendur til að byggja hús sem líta út fyrir að vera gömul – hús sem eru í „réttum“ anda?
Meiri grimmd í undirheimum

Þessi orð má lesa á bloggsíðu þeirrar ágætu blaðakonu Margrétar Hugrúnar Gústafsdóttur:

„Ég talaði við gamlan vin minn í dag. Hann hafði verið sober í nokkur ár en féll um skamma hríð aftur fyrir fíkinefnadjöflinum og dansaði í nokkra daga.

Á þessum dögum hitti hann gamla félaga sína úr „bransanum“ sem sögðu Reykjavík ekki þá sömu og fyrir fjórum árum. Nú hafa austur-evrópskir eiturlyfjasalar og glæpamenn gert innrás í borgina. Þeir beita brögðum sem enginn hefur kynnst áður í þessu litla landi þar sem allir þekkja mömmu eða frænku eða frænda einhvers.
Hvað er satt?

Var Sjálfstæðisflokkurinn þá að mynda meirihluta með VG?

Það segir Ólafur.

Nú er maður orðinn alveg ruglaður.
Ásta fer á loft eins og raketta

Það má segja að Ástu Þorleifsdóttir hafi skotið upp eins og rakettu í umbrotunum í borgarstjórninni.

Fyrir nokkrum árum var Ásta í VG. Hún var svo í fjórða sæti á lista Frjálslyndra og óháðra í Reykjavík fyrir síðustu borgarstjórnarkosningar. Svo var hún í fyrsta sæti hjá Íslandshreyfingunni í Suðurkjördæmi í alþingiskosningunum.

Nú er hún varaformaður stjórnar Orkuveitu Reykjavíkur og líka komin í stjórn Faxaflóahafna, en þetta þykja hvað feitastir bitar í borgarkerfinu.

Tvö önnur nöfn vekja athygli í þessu sambandi: Jakob Frímann Magnússon situr í menningar- og ferðamálaráði á vegum Ólafs og Ólöf Guðný Valdimarsdóttir, fyrrverandi framsóknarkona, er í hinu valdamikla skipulagsráði.
Mislæg gatnamót við Kringluna

Mislæg gatnamót við Kringlumýrarbraut eru eitt helsta stefnumál nýs meirihluta í borgarstjórn.

Vilhjálmur Þ. nefndi gatnamótin sem ástæðu þess að Ólafur F. sprengdi gamla meirihlutann í viðtali við sjónvarpið í dag.

Ég keyri oft þarna um. Ég verð aldrei var við að það sé sérstakt vandamál að komast yfir Kringlumýrarbrautina. Sérstaklega ekki eftir að voru settar upp tvöfaldar akgreinar á beygjuljósunum.

Flöskuhálsinn er hins vegar neðar, á gatnamótum Miklubrautar og Lönguhlíðar.

Það á ekki eftir að skána þótt mislæg gatnamót verði sett upp einum krossgötum ofar.

Frekar að það versni.

Þess utan: Það er ekki hægt að skipuleggja borg með það fyrir augum að allir komist leiðar sinnar í bílum án þess að verða fyrir neinum töfum. Nokkurra mínútna bið við gatnamót á háannatíma er ekki vandamál. Umferðarhnútar í Reykjavík eru pís of keik miðað við það sem gerist í alvöruborgum.
Gömul lítil hugmynd

Fyrir síðustu borgarstjórnarkosningar rakst ég á nokkra foringja úr Samfylkingunni.

Ég stakk upp við þá að þeir reyndu að mynda meirihluta með Sjálfstæðisflokknum eftir kosningar.

Ég man að það var þvílíkt fussað og sveiað.
Öfug áhrif

Það hef ég á tilfinningunni að skrílslætin í Ráðhúsinu í dag hafi þveröfug áhrif.

Að þau muni vekja samúð með Ólafi F. Magnússyni.

Ekki er heldur traustvekjandi að til mótmælanna skuli hafa verið boðað af ungliðahreyfingum flokkanna sem eru að missa völd í borgarstjórninni.

Má vera að sé reiði meðal almennra borgara, en hún birtist ekki þarna.
Gehry setur danska smáborg á kortið

Sumir hugsa stórt.

Smáborgin Sönderborg á Jótlandi hefur fengið frægasta arkitekt heims, Frank Gehry, til að endurskipuleggja hafnarsvæðið í borginni. Að baki liggur sá metnaður að Sönderborg verði bær sköpunar og framfara.

Hér í Reykjavík hefur ekkert hreyfst í skipulagsmálum um langt árabil. Í borgarstjórninni ríkir glundroði. Það er rifist um tvö hálfónýt hús. Á meðan er smáborg í Danmörku að fá til sín manninn sem teiknaði hið stórkostlega Guggenheimsafn í Bilbao.

Raunar skilst manni að brátt eigi að tilkynna um úrslit mikillar hugmyndasamkeppni um Vatnsmýrina. Á sama tíma og kominn er borgarstjóri sem vill ekki hrófla við neinu þar.
Rokna kjaftshögg

Skoðanakönnun Fréttablaðsins í morgun er kjaftshögg fyrir nýjan meirihluta í borgarstjórn sem tekur við í dag.

Aðeins 5,5 prósent vilja nýjan borgarstjóra, Ólaf F. Magnússon – 56,9 vilja Dag Eggertsson.

Fylgi Sjálfstæðisflokksins fer niður í 34,8 prósent – Samfylkingin mælist með 42,3 prósent.

Fylgi F-listans mælist 2,9 prósent.

Og 74,1 prósent segjast vera andvíg nýja meirihlutanum.
Björn Ingi

Einhverjir framsóknarmenn gleðjast sjálfsagt yfir þessu – þeir geta þá áhyggjulausir flutt flokkinn upp í sveit.

Um leið virðist hann vera nánast útdauður í Reykjavík.

Ég á eftir að sakna Binga.