arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Noregur togar

Sumir hafa látið sig dreyma um að Ísland gangi Noregi aftur á hönd – finnst það betri kostur en Evrópusambandið.

Nú er staðan sú að fjöldi Íslendinga fluttur til Noregs.

Annar fjölmennur hópur sækir vinnu í Noregi og sendir peninga heim.

Og nú eru Norðmenn að falast eftir því að Íslendingar gegni herþjónustu fyrir þá. Fyrir því er reyndar ævagömul hefð.

Svo er það draumurinn um að fá að taka upp norsku krónuna.

Hið ríka olíuland handan við hafið togar í hina skuldugu smáþjóð.
Óklárað verk?

Kirkjan hefur staðið í sirka 100 kynslóðir. Þetta er semsagt gömul stofnun og hefur reynst býsna traust.

Hún hefur hins vegar ekki verið sérstaklega mikið í því að klára málin. Á fyrstu öldunum eftir Krists burð biðu menn í óþreyju eftir endurkomu hans og heimsslitum. Þannig átti að kára málin.

Nú eru þeir fáir sem það gera – og þá er gjarnan hæðst að þeim í fjölmiðlum. Hin lúterska kirkja er eiginlega hætt að tala um dómsdag og allan þann pakka.

En biskupi Íslands finnst hann ekki geta hlaupið frá „ókláruðu verki“.

Það má semsagt búast við því að hann sitji lengi enn.
Íslenskt lið dettur úr keppni

Íslendingar læra ekki af reynslunni. Kannski er það dálítið krúttlegt?

Hvað eftir annað spana þeir sig upp í ógurlegum væntingum til íslenskra þátttakenda í alþjóðlegum keppnum.

Það er nánast undantekningarlaust að hinar miklu væntingar verða að engu.

En samt gerist þetta aftur og aftur – nú síðast vegna landsliðs í fótbolta sem er skipað leikmönnum 21 árs og yngri.

Þetta gekk svo langt að RÚV keypti sýningarréttinn á keppninni og situr nú uppi með alla þessa leiki – en ekkert íslenskt lið.

Það má svo minna á að á Íslandi býr álíka margt fólk og í Árósum, Cardiff, Bielefeld og Tampa.
Kirkjan

Kirkjan getur vísað til þess að hún er ævagömul og stór og að hún hefur haft misjafna páfa, biskupa og préláta án þess að hún hafi liðið undir lok.

Þannig að í sjálfu sér mun kirkjan ekki farast þótt biskupinn sitji áfram.

En það verður henni varla til framdráttar heldur og líklega mun flóttinn úr þjóðkirkjunni halda áfram.

Og sennilega verður líka meiri hljómgrunnur fyrir því að skilja milli ríkis og kirkju – það væri í raun ágæt niðurstaða ef um þetta yrði kosið með öðrum breytingum á stjórnarskrá sem til álita koma.
Evrópa og jaðarríkin

Menn tala um Grikkland sem víti til varnaðar vegna Evrópusambandsaðildar, en af einhverjum ástæðum eru þeir hættir að nefna Eystrasaltsríkin.

Ástæðunnar kann að vera að leita í pistli sem Friðrik Jónsson ritar hér á Eyjuna en í honum segir meðal annars:

„Í þessu má t.d. horfa til vina okkar í Eystrasaltsríkjunum. Þau ríki hafa vissulega gengið í gegnum ákveðna eldskírn á undanförnum árum, m.a. í tenglsum við efnhagshrunið 2008. En hvernig vegnar þeim í dag?

Eistland tók upp evruna um síðustu áramót og var hagvöxtur þar á fyrsta ársfjórðungi sá mesti í Evrópu, 8,5%.

Hagvöxtur í Lettlandi á sama tíma var 3,4% og gáfu þeir út skuldabréf í síðustu viku, rétt eins og Ísland. Kjörin voru töluvert betri, tæpir 240 punktar (bréf Íslands var með 320 punkta álagi), og tímalengdin helmingi lengri, eða tíu ár.

Hagvöxtur í Litháen var 6.9% á sama tíma.

Öll ríkin búa s.s. við góðan hagvöxt eftir krísuna og hafa náð viðsnúningi í sínum efnahagsmálum. Sérstaklega Eistland og Lettland hafa haldið sig við fastgengisstefnu í gegnum krísuna til þess að stefna ekki aðild að evrunni í hættu. Eistland tók, eins og áður sagði, evruna upp um síðustu áramót, og Lettland er áfram á góðri leið að sínu takmarki.

Erlend fjárfesting hefur verið stöðug eða vaxandi í ríkjunum.

Svo má að auki velta fyrir sér efnahagsstöðu annarra „jaðarríkja“ ESB eins og Póllands, Tékklands og fleiri og bera saman við okkar eigin.

Velgengni þjóða veltur fyrst og fremst á þeim sjálfum. Aðild að fjölþjóðasamstarfi eins og ESB getur hins vegar verulega styrkt þá velgengni eins og dæmin sanna. Ekki virðist t.d. nokkur vafi á því, sérstaklega ekki í hugum borgara þessara ríkja, að aðild þeirra að ESB hefur reynst þeim heilladrjúg.

Þau hafa nýtt sér vel kostina – en það byggði aftur á atorku og dugnaði þeirra sjálfra.“
Mörk

Ósannindi eru merkilegt fyrirbæri.

Þeir sem venjast á að fara frjálslega með sannleikann, jafnvel frá ungum aldri, verða þannig að þeir þekkja hann ekki lengur. Eða kannski er þeim alveg sama.

Í nýjustu skáldsögu sinni, Kortinu og landsvæðinu, vitnar Michel Houellebecq í stjórnspekinginn Alexis de Tocqueville sem sagði um stjórnmálamann sem hann átti samskipti við:

Hann var svo vanur að fara inn og út úr sannleikanum að hann vissi ekki lengur hvað var hvað.
Guðmundur Andri: Hannes og guðinn sem brást

Guðmundur Andri Thorsson gerist nokkuð harðorður í garð Hannesar Hólmsteins Gissurarsonar í grein sem birtist í Fréttablaðinu í dag. Greinin nefnist Guðinn sem brást. Hér er niðurlag hennar.

„Eitt er að Hannes Hólmsteinn skuli enn vera svona staffírugur. Að hann skuli enn þverskallast við að horfast í augu við guðinn sem brást – markaðinn – gjaldþrot þeirrar stefnu sem hann átti drýgstan þátt í sjálfur að koma hér á. Væri maður jafn ófyrirleitinn og hann í að draga upp sögulegar hliðstæður mætti líkja þessu við að Goebbels hefði eftir fall nasismans haldið áfram iðju sinni og reynt að sannfæra fólk um að allt hefði þetta verið Krupp-samsteypunni að kenna. Hitt er verra, og satt að segja óskiljanlegt, að Háskóli Íslands láti sér sæma að veita þessum manni óheftan aðgang að æskufólki þessa lands, til að fylla höfuð þess af órum og ranghugmyndum – ekki síst eftir að hann varð uppvís að einhverjum stórfelldasta ritstuldi Íslandssögunnar – en það var víst allt bara frá kommúnistum.

Nú geisar orrustan um söguna. Hvernig hrunið skal túlkað: brást kerfið sem Hannes og félagar komu hér á eða brugðust einstaklingar í fullkomnu kerfi? Því er auðsvarað. Útrásardólgarnir voru ekki óvinir markaðshyggjunnar. Þeir voru afleiðing hennar.“
Óskalög sjómanna

Óskalög sjómanna og Óskalög sjúklinga eru ógleymanlegir þættir úr sögu útvarps á Íslandi. Þetta var þegar var bara ein rás og varla komið sjónvarp.

Um Óskalög sjúklinga, sem voru á laugardögum, á Halldór Laxness að hafa sagt að líkega yrði músíkalskt fólk ekki veikt á Íslandi. Jú, ég man eftir tímabili þar sem Fugladansinn var spilaður í hverjum þætti. Með kveðjum frá einhverjum til einhvers sem lá á spítala.

Óskalög sjómanna voru á fimmtudögum – er það ekki rétt munað?

Það er kominn út þrefaldur diskur með lögum sem hefðu getað heyrst í Óskalögum sjómanna. Ég var að fara til Vestmannaeyja svo mér fannst tilvalið að kaupa hann. Við Kári blöstuðum þetta á leiðinni fram og aftur í Landeyjarhöfn.

Þetta er frábært stöff. Sjálf þjóðarsálin gamla.

Einsi kaldi úr Eyjunum, Kokkur á kútter frá Sandi, Á sjó, Síldarvalsinn, Stolt siglir fleyið mitt., Ship ohoj.

Freyðandi nostalgía.
Ekki útskýrt

Gunnar Tómasson hagfræðingur setti þessa athugasemd hér á vefinn:

- - -

„Það hefur enn ekki fengist útskýrt af hverju Seðlabanki Íslands lét það viðgangast að viðskiptabankarnir steyptu sér í 2800 milljarða neikvæða hreina gjaldeyrisstöðu um árabil fyrir hrun þrátt fyrir SKÝR ákvæði 13. gr. seðlabankalaga að slík neikvæð staða mætti að hámarki jafngilda 10% af eigin fé bankanna.

Skv. bókum þeirra nam eigið fé viðskiptabankanna 1000 milljörðum við hrunið – og hefur væntanlega að miklu eða öllu leyti verið sjónarspili. En 10% af 1000 milljörðum er 1/28 hluti af þeirri neikvæðu stöðu sem Seðlabanki Íslands lét sér vel líka á uppgangstímum viðskiptabankanna.

Ef marka má hagtölur hans, þá verður ekki betur séð en að Seðlabanki Íslands hafi verið lykilaðili í þeirri óheillaþróun sem kollvarpaði bankakerfinu, hagkerfinu og er á góðri leið með að rústa samfélaginu.“
Gimli

BBC fjallar um bæinn Gimli á Nýja Íslandi í Kanada. Þetta er myndskeið sem hefur fengið mikið áhorf á vefnum.

Segir að fólk frá Íslandi sé enn að koma þangað til að leita að lífsviðurværi.
Filippus prins og bruninn á Granda

Stundum er minnið skrítið. Mér finnst ég ekki muna svo ýkja mikið frá því ég var strákur.

Samt þykist ég muna eftir því að hafa verið á Austurvelli og séð Filippus drottningarmann frá Englandi ganga út á svalir Alþingishússins.

Filippus var níræður í gær. Þetta þótti myndarlegur maður sem er af konungsfjölskyldum Grikklands og Danmerkur og var fenginn til að kynbæta bresku konungsfjölskylduna á sínum tíma.

Áðan gúglaði ég þetta og á timarit.is sé ég að Filippus var í heimsókn á Íslandi 30. júní 1964 – og stóð þá einmitt á svölum Alþingishússins með Ásgeiri Ásgeirssyni forseta Íslands.

Ég var þarna með systur minni, sem hefur verið í kerru, og barnfóstru. Ég var fjögurra ára.

En í minningunni er þetta þannig að upp hafi komið kvittur í mannfjöldanum að kviknað væri í verksmiðju úti á Granda – fólkið hafi svo streymt af Austurvelli og þangað til að horfa á eldinn og eiginlega skilið prinsinn og forsetann eftir eina.

Ég gúglaði líka eldsvoðann.

Hann var 26. ágúst 1964. Reyk lagði yfir miðbæinn. Og ég held ég hafi farið að skoða.

En tengslin við komu Filippusar eru semsagt síðari tíma leikur minnisins.
Ríkisstjórnin á aungvan vin

„Minn herra á aungvan vin,“ kjökrar Jón Grindvíkingur í Íslandssklukkunni.

Hið sama má segja um ríkisstjórn Íslands – hún á engan vin.

Forystufólk ýmissa hagsmunasamtaka skrifa grein í Fréttablaðið í dag og segja að stefna ríkisstjórnarinnar sé alveg kolómöguleg, sérstaklega hvað varðar fiskveiðistjórnunina og byggingu álvera.

Þarna er fólk frá Samtökum verslunar og þjónustu, Samtökum ferðaþjónustunnar, LÍÚ, Samtökum fiskvinnslustöðva, Samtökum fjármálafyrirtækja og Samtökum iðnaðarins.

Alla má telja gegnheila Sjálfstæðismenn –það verða varla nein grið gefin fyrr en stjórnin fer frá.

Fjölmiðlarnir eru líka á móti ríkisstjórninni. Það vita allir hvernig Mogginn er, en Fréttablaðið herðir líka mjög róðurinn gegn henni.

Það er helst að stjórnin fái smá upphefð að utan – frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum og svo hafa birst nokkuð lofsamleg ummæli um efnahagsbatann í Wall Street Journal og Financial Times.
Varnarmálaráðherra Bandaríkjana skammar Evrópu fyrir áhugaleysi á hernaði

Bandaríkjamenn eyða og spenna í hermál, en Evrópuríki eru treg við að verja peningum með þessum hætti.

Robert Gates, varnarmálaráðherra Bandaríkjanna, heldur ræðu þar sem hann skammar Evrópubúa fyrir áhugaleysið á hernaðarbrölti.

Hann segir að framtíð Nató sé dökk nema Evrópa leggi meira til þessara mála. Bandalagið muni skiptast í tvennt milli þeirra sem séu til í að heyja stríð og þeirra sem hafi áhuga á að tala og sjá um friðargæslu.

Staðreyndin er sú að það veit enginn lengur til hvers Nató er. Bandalagið stendur í stríðsrekstri í Afganistan og Lýbíu. Evrópusambandið hneigist til að nota diplómatískar leiðir, Bandaríkin eru á valdi þess sem Eisenhower kallaði the military-industrial complex. Samfélagið þar er gegnsýrt af hernaðarhugsun, kerfið gengur út á meira og minna stöðugan stríðsrekstur. Evrópa dregst stundum með, en oftast af litlum áhuga.

Þess vegna er tillaga VG um að Íslendingar gangi úr Nató tímabær, þótt margir kunni að vera ósammála. Það er full ástæða til að íhuga hvaða erindi Ísland eigi í þessum félagsskap, annað er í raun ekki lýðræðislegt.
Palin fær ekki að hitta Thatcher

Sarah Palin er að fara í heimsókn til London.

En þar fær hún ekki að hitta átrúnaðargoð sitt, Margaret Thatcher.

Það hafði hana langað, en einn af aðstoðarmönnum Palin lét svo um mælt að hún væri vitleysingur („nut“).

Thatcher er reyndar orðin elliær og hefur ekki mikið um þetta að segja, en hún er þó að fara að vígja styttu af Ronald Reagan á Grovenor Square 4. júlí. Það er sagt að svona atburðir séu við hæfi Járnfrúarinnar, ekki að hitta fólk út Teboðshreyfingunni eins og Palin.

Bloggarinn frægi Andrew Sullivan skrifar um þetta og segir að það sé ógeðfelld hugmynd að manneskja eins og Palin fái að nota sér hina öldruðu Thatcher, enda séu allir í Bretlandi sammála um að hún sé vitleysingur:

„As usual, the tired old bigoted comedian Rush Limbaugh took offense that anyone could call Sarah Palin „nuts,“ even though she is quite obviously a few sandwiches short of a picnic, and her grip on reality is, shall we say, tenuous. And as usual, Limbaugh blamed it on the left, i.e. the Guardians Wintour/Watt blog. What he doesnt understand is that Palins nutsiness is not a partisan matter in Britain, or anywhere else in the world. It is an obvious truth marveled at by all. Palins emergence as a serious figure in American politics has made the country a laughing stock across the world. The idea that a stateswoman like Thatcher, in advanced dementia, would be used by such a crackpot is simply unseemly.“
Þungbær Berlusconi

The Economist hefur átt nokkrar klassískar forsíður. Sú nýjasta bætist í þann flokk. Hér er fjallað um Silvio Berlusconi, forsætisráðherra Ítalíu.

Yfirskriftin er:

The man who screwed an entire country.

Segir að reynslan af Berlusconi muni verða Ítölum þungbær um langa framtíð.
Íslendingar fá það óþvegið

Íslendingar fá að finna til tevatnsins í athugasemd við grein um stjórnarskrárbreytingar í Guardian – ég nefndi áður að flestar athugasemdirnar við þessa grein væru jákvæðar. En einstaklingur sem nefnir sig JamieBee er annarrar skoðunar og talar um Íslendinga sem þjóðrembur og rasista:

„9 June 2011 9:21PM

Its amusing to see Guardain readers think that Icelanders are nice-cuddly-social-types. The reality is that they have capitalistic, extreme right-wing and nationalistic views. When Landsbanki was privatised the entire process was corrupt but the Icelanders applauded because it „kept out foreigners“. During the boom everyone in the country backed the Icelandic banks 100% – you couldnt hear a word of criticism about what was happening. The average Icelander benefitted enormously from the flood of debt-money flowing through the country. Their public systems were subsidised by non-Icelandic money creamed off the top. When the banks collapsed they happily transferred the deposits of British and Dutch savers back into their system, which were then ring-fenced by a special law passed to deny repayment. When the British government reacted to that form of legalised nationalistic theft the Icelanders became all self-righteous, taking up the position of „victim“: a posture which they maintain to this day, thereby absolving themselves of all blame.

Equally, the racism inside the country has to be experienced first hand to understand how prevalent and extreme it is.

I think all those wishing to go and live there should realise that they will be denied many basic human rights. Try this one – as a foreigner working in Iceland you are legally required to pay into the unemployment fund. But if you ever become unemployed you cannot claim from the fund – its strictly for Icelanders only. And since you cant support yourself, if you are not from the EU, you will be deported. And there are plenty of other laws like that. Go enjoy!
Guardian um stjórnarskrána

Guardian birtir frétt um endursamningu íslensku stjórnarskrárinnar og aðferðir sem eru notaðar við þetta verkefni. Greinin nefnist Mob rule: Iceland crowdsources its next constitution.

Athugasemdirnar við fréttina eru mjög jákvæðar.

Sumir vilja meira að segja flytja til Íslands.
Pharmageddon

Það er víðar að læknadópið flæðir en á Íslandi.

Guardian skrifar um slíkt lyfjafár í Bandaríkjunum og nefnir það Pharmageddon.

Lyfin berast aðallega í gegnum Flórída og fjöldi manns verður fíkninni að bráð.

Hvíta húsið varar við að þetta sé komið á háskalegt stig.
Saga Class

Bæði Hallur Magnússon og Jón Baldur Lorange gera að umtalsefni framgöngu Guðna Ágústssonar í þætti á Útvarpi Sögu.

Jón Baldur vitnar í þau ummæli Guðna að Ísland sé á „Saga Class“ með EES samningnum – menn getur líklega greint á um það enda er mjög eðlileg niðurstaða af málflutningi margra andstæðinga ESB að við segjum upp EES samingnum.

Því hvað er EES annað en stöðugt „aðlögunarferli“ að ESB – án þess að við höfum nokkuð efnisatriðin að segja?

Bæði Hallur og Jón vísa í ummæli Guðna um að Íslendingar vilji ekki „innflutning á lifandi búfénaði“ og ekki að „landhelgin fyllist af erlendum togurum“ en Hallur bætir við þeirri fullyrðingu fyrrverandi formanns síns í Framsóknarflokknum að Íslendingar vilji ekki „gegna herskyldu fyrir Evrópusambandið“.

En líkt og Hallur nefnir ætti Guðni að geta sofið rólegur – líkur eru á að ekkert af þessu verði að veruleika, jafnvel þótt við gengjum í ESB.
Frá 1966

Í pistli fyrr í dag nefndi ég auglýsingu frá Hótel Natura – sem er nýja nafnið á Hótel Loftleiðum. Eins og ég greindi frá sér maður ekki betur en að fræg kona sitji fyrir á myndinni sem er frá 1966, þegar hótelið opnaði.

Hér er auglýsingin, smellið á myndina ef þið viljið stækka hana:

Og hér er innan úr henni, þarna má sjá konuna betur.
Heimild til að kaupa farseðil

Hér er skemmtilegt skjal – yfirlýsing frá Gjaldheimtunni í Reykjavík þar sem er samþykkt að kona ein kaupi farseðil til útlanda. Þetta er frá árinu 1966 og leyfið fellur úr gildi ef brottfarardagur dregst um viku. Leyfið hefur ekki verið notað, neðst stendur að “Farseðlaskrifstofan” skuli halda eftir þessari yfirlýsingu.

Má segja að þetta sé einstök gersemi – og hefur merkilegt nokk ákveðna hliðstæðu í samtíma okkar.
Í þá gömlu góðu daga…

Manni þótti Hótel Loftleiðir býsna flottur staður þegar maður var strákur.

Þar var meira að segja sundlaug innandyra og gufubað – maður heyrði sögur af fólki sem hafði komið þangað.

Það var fólk sem kunni að lifa lífinu.

Í Víkingasalnum var framreitt kalt borð – ég er enn að bíða eftir að komast aftur í kalt borð eins og var á þeim tíma.

Og á barnum vissi maður að voru flottir karlar í jakkafötum og konur með túberað hár – allir með longdrinks í hendi.

Nú á að breyta nafni hótelsins – það á að heita Hotel Natura. Það er dálítið annað en í gamla daga, tímarnir hafa breyst. Stíllinn sem er lýst hér að ofan er horfinn.

Í tilefni af þessu birtist opnuauglýsing í Fréttablaðinu með mynd úr anddyri Loftleiðahótelsins, sem er líklega tekin skömmu eftir opnun þess.

Það verður ekki betur séð en að konan sem situr á tali við karlmann fyrir miðri mynd sé Jóhanna Sigurðardóttir, þáverandi flugfreyja.
Hverjir færðu fórnirnar?

Fréttablaðið segir frá því að ef áætlanir um aukna þorskveiði gangi eftir – þ.e. bjartsýnustu spár – þá geti þorskveiði árið 2016 numið allt að 250 þúsund tonnum. Þetta er 100 þúsund tonna aukning frá því sem verið hefur undanfarin ár.

Þarna eru gríðarleg verðmæti í húfi. Það má nánast segja að þeir sem véla með þessa auðlind hafi ekki bara aðgang að stórum hluta af auði Íslands – heldur líka að feikilegum völdum.

Og nú stendur yfir heldur ráðleysisleg umræða um breytingar á fiskveiðistjórnunarkerfinu.

LÍÚ-menn vita hins vegar hvað þeir vilja. Formaður samtakanna segir:

„Á sama tíma er hins vegar algjörlega óþolandi að núna þegar uppbyggingin er að takast eigi að taka stóran hluta hennar af þeim sem færðu fórnir til að byggja stofninn upp.“

En hverjir færðu fórnirnar? Það er spurning.
Að endurvekja hrunstjórn

Hluti Samfylkingarinnar er í óða önn að byggja brú yfir til Sjálfstæðisflokksins. Liður í þessum áformum er að láta Vinstri græna sitja uppi með landsdóminn yfir Geir. Það má sjá glitta í þetta þegar Kristrún Heimisdóttir, fyrrverandi aðstoðarkona Ingibjargar Sólrúnar, ræðst að rannsóknarnefnd Alþingis á fundi stuðningsmanna Geirs. Geir segir að Ögmundur og Steingrímur beri ábyrgð á málinu, en nefnir ekki Samfylkinguna.

Núverandi forysta Sjálfstæðisflokksins með Bjarna Ben formann, Ólöfu Nordal varaformann og stóran hluta þingflokksins er að leita að framtíð í pólitíkinni – eftir átökin um Icesave sjá þau sinn helsta óvin í Hádegismóra. Þeirra biður erfiður landsfundur í haust. Evrópusambandsmálin gætu hreinlega klofið flokkinn – það er óþolandi fyrir núverandi ráðamenn í Valhöll að stefnan sé mótuð í Háegismóum.

Kenningin segir að Styrmir Gunnarsson hafi verið ansi nærri lagi þegar hann fór að tala um Össur sem formann Samfylkingarinnar. Því þetta felur auðvitað í sér að Jóhönnu Sigurðardóttur yrði fórnað. Kannski er hennar tími búinn.

Samfylkingarfólkið telur sig hafa séð að eina leið þess í pólitík sé að koma aftur á laggirnar ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum – að skilja hin sundruðu Vinstri græn eftir í rústum óvinsællar ríkisstjórnar. Annars bíði flokksins ekkert annað en afhroð – og að kærasta stefnumálið, ESB, færi í vaskinn.

Viljinn stendur semsagt til þess að endurvekja hrunstjórnina, og þá líklega með Össur sem forsætisráðherra. Það myndi þýða tvennt: Samfylkingin gefur eftir í kvótamálunum – stuðningur hennar við kvótafrumvörp Jóns Bjarnasonar er hvort eð er mjög dræmur – og Sjálfstæðisflokkurinn veitir á móti einhvers konar hlutleysi varðandi Evrópusambandsumsóknina. Það myndi jafnvel gefa flokknum ráðrúm til að skipta um stefnu þegar kemur að því að ráða málinu til lykta. Sjálfstæðisflokkurinn þarf líka að sleppa með einhverjum hætti undan kvótamálunum, fæstir skilja hina ofsafengnu vörn hans fyrir kerfi sem þorri þjóðarinnar hefur óbeit á.

Eða eins og maður sem veltir fyrir sér hinni leikjafræðilegu hlið stjórnmálanna komst að orði: „Þarna fengist tveggja ára ráðrúm og þarf ekki meira til í landi gullfiskaminnisins.“
Vesalings þjóð

Það á ekki af íslensku þjóðinni að ganga. Tveimur og hálfu ári eftir að hér hrundi allt vegna spilltra og vanhæfra stjórnvalda sem höfðu enga stjórn á neinu, liðónýtra eftirlitsstofnana, fáránlegrar efnahagsstefnu og fjármálamanna sem fengu að fara ránshendi um alla sjóði samfélagsins er verið að halda því að fólki í stórum stíl að:

1. Þetta hafi allt verið Baugi að kenna.

2. Að hér hafi bara gengið yfir efnahagskreppa rétt eins og annars staðar í heiminum.

Vesalings þjóð. Því miður virðist ekki vera hægt að halda uppi viti borinni umræðu hér.
Ísland í dag

LÍÚ greiðir starf sérfræðings við lagastofnun Háskóla Íslands eins og kemur fram í þessari frétt. Samningurinn hljóðar upp á 22,5 milljónir króna.

Sérfræðingurinn sem er kostaður af LÍÚ segir að frumvarp um breytingar á fiskveiðistjórnun sé hrákasmíð.
Skrýtnir hlutir…

Lesandi síðunar sendi þetta bréf.

- - -

Gæti ekki verið meira sammála þér:

http://silfuregils.eyjan.is/2011/06/07/varla-stjornviska-2/

Og það eru skrýtnir hlutir að gerast í íslensku samfélagi.

Fólk sem sat í þingmeirihluta og ríkisstjórn sér nú skyndilega allt til foráttu því að Landsdómi sé beitt. Jafnvel þó það sé einfaldlega gert í samræmi við þau ákvæði stjórnarskrárinnar og laga um Landsdóm, sem voru í fullu gildi allan þann tíma sem þetta sama fólk sat a þingi og í rikisstjórn. Á þeim tíma sá það aldrei ástæðu til að taka þau akvæði til skoðunar og breyta þeim. Enda leit það líklega svo á að önnur öfl myndu aldrei komast til valda á Íslandi og að elítan gæti áfram skammtað sér og sínum án afskipta annarra.

Það er líka skrítið að sjá ákveðna klíku nú halda því fram að þau Steingrímur og Jóhanna hafi gefið kröfuhöfum bankanna sérstakt skotleyfi á almenning ( http://www.pressan.is/pressupennar/LesaOlafArnarson/6-ara-fangelsi-fyrir-steingrim-j.-og-johonnu). Skv. íslensku stjórnarskránni er eignarétturinn friðhelgur. Sú vernd nær líka til allra fjármunakrafna. Ef íslenska ríkið eða ríkisstjórnin hefði með einhverjum hætti bremsað aðgang kröfuhafa að því að innheimta kröfur sínar, hefði ríkið einfaldlega lent í því að verða skaðabótaskylt gagnvart kröfuhöfunum. Og allir almenningur þurft að blæða, en ekki bara þeir sem lánin tóku.

Áróðurinn og blekkingarleikur þeirra sem sátu að kjötkötlunum í aðdraganda hrunsins er að verða þyngri með hverri mínútunni sem líður. Og bráðum svo þungur að almenningur fer að trúa þessari vitleysu allri.
Gagnsókn

„Af óskiljanlegum ástæðum var margvíslegur áburður og uppspuni tekinn gildur af höfundum rannsóknarskýrslu Alþingi,“ sagði Kristrún Heimisdóttir á ræðu stuðningsmanna Geirs Haarde í gær.

Má álykta að hér sé hafin gagnsókn gegn skýrslunni og niðurstöðum hennar?