arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hin hæfileikaríka María

Vinkona mín og samstarfskona, María Helga Guðmundsdóttir, vann gull- og brons á opna sænska meistaramótinu í karate nú um helgina eins og lesa má í þessari frétt.

María er einstök hæfileikamanneskja. Hún er menntuð í jarðfræði- og umhverfisvísindum í Stanford-háskóla í Bandaríkjunum.

En hún vinnur líka fyrir sér sem þýðandi og kom Vesturfaraþáttunum mínum á ensku – undir heitinu Westward Bound.

Ég var fjarskalega ánægður þegar hún sendi mér textana á þáttunum, þetta var svo vel gert hjá henni og málfarið svo lifandi. Og það var hvergi að finna neina villu.

Svo kom að kvæðunum – þau eru ótæpilega notuð í þáttunum. Í sumum tilvikum fundum við ekki enskar þýðingar á kvæðum sem voru ort á íslensku ellegar þær hentuðu ekki.

Þá tók María – sem er 28 ára – sig til og snaraði kvæðunum bara sjálf. Gerði það ótrúlega vel og hratt. Þá var ég orðinn fullur aðdáunar. Við notuðum svo eina af þýðingunum hennar í bæklingnum sem fylgdi með útgáfunni.

Þetta er kvæði sem var flutt í lok þáttarinnar, þegar við vorum komin út að Kyrrahafi, þarna veltir Stephan G. Stephansson fyrir sér þeirri blöndu þjóða –mósaík er það stundum kallað – sem myndar Kanada.

Það var Sigurður Bragason, annar góður samstarfsmaður á RÚV, sem hannaði bæklinginn.
Langvinnt fúsk í stjórnarskrármálum kemur í hausinn á okkur

Það virkar nánast farsakennt hvernig fjöldi manns streymir nú í forsetaframboð. Í hvaða tölu endar frambjóðendafjöldinn?

Erum við kannski að fara að kjósa okkur forseta sem fær innan við 20 prósent atkvæði? Enginn af frambjóðendunum sem hafa birst virðist líklegur til að fá fjöldafylgi.

Við gætum setið uppi með forseta sem meirihluti þjóðarinnar er verulega ósáttur við.

Þetta dregur athyglina ekki síst að hinu ótrúlega og langvinna fúski sem hefur verið í kringum íslensku stjórnarskrána. Fyrir margt löngu hefði þurft að setja ný stjórnarskrárákvæði, bæði um forsetakjör og um hlutverk forseta Íslands. (Fjöldi frambjóðenda stafar af hluta til af því hversu hugmyndirnar um embættið eru óljósar).

Í frumvarpi stjórnlagaráðs er tekið á þessu. Þar er gert ráð fyrir talsvert fleiri meðmælendum en nú er og þar eru ákvæði um að frambjóðendum sé raðað upp í forgangsröð og einnig takmarkanir á tímanum sem forseti getur setið í embætti. Það er erfitt að verjast þeirri tilhugsun að ein ástæðan fyrir því að staðan er þessi þremur mánuðum fyrir forsetakosningarnar sé hversu lengi Ólafur Ragnar Grímsson hefur setið og hvernig hefur nánast kastað eign sinni á embættið.

Eitt af því sem var fundið frumvarpi stjórnlagaráðs til foráttu var að það væru svo óljóst að lögfræðingar myndu deila um þær fram og aftur og yrði ekkert lát á. Nú eru komnar fram tillögur frá stjórnarskrárnefnd um örfá atriði í stjórnarskrá og þá ber svo við að þær eru óskýrari en það sem kom frá stjórnlagaráði!

Deilurnar um raunverulega merkingu ákvæðanna eru strax byrjaðar. Orðalag er óskýrt, kannski vísvitandi, allt bendir til að það muni koma til kasta dómstóla að skýra hin nýju stjórnarskrárákvæði, segja hvað þau þýði í raun.

Níels Einarsson, forstöðumaður stofnunar Vilhjálms Stefánssonar, gerir athugasemdir við tillögur stjórnarskrárnefndarinnar í umsögn sem má meðal annars lesa í landsmálavefnum Skutli á Vestfjörðum. Níels talar um „tvírætt orðalag“ og „merkingarfræðilega þoku“ í greininni þar sem er fjallað þjóðareign á náttúruauðlindum:

Drögin bera þess merki að vera málamiðlun ólíkra sjónarmiða, „negotiated text“ eins og það nefnist á ensku. Það er varla farsælt að við skilning slíks grundvallartexta skuli lesandi sífellt þurfa að rýna í smáa letrið, sem í raun skilgreinir endanlega merkingu ákvæðanna, til að átta sig á hvað eiginlega er átt við. Það kemur í ljós að það sem lítur vel út í ákvæðunum sjálfum er í raun ekki endilega það sem til stendur í framkvæmd. Merkingarfræðileg þoka er ekki fallin til þess að skapa trúverðugleika og traust þótt hún kunni að henta þeim sem leita lendinga á erfiðum viðfangsefnum í raunsæispólitík líðandi stundar.

Þetta er það sem er í tillögum stjórnarskrárnefndar og svo er hitt sem vantar, eins og áðurnefnd ákvæði um forsetann og forsetakjör – að ógleymdu ýmsu öðru, eins og til dæmis jöfnun kosningaréttar.

Páll Þórhallsson, formaður stjórnarskrárnefndar. Hann er ágætur og grandvar embættismaður, en kann að vera að tillögur nefndarinnar séu „merkingarfræðileg þoka“?
Auglýst eftir stjórnarmönnum í banka

Hér er kannski betra tækifæri fyrir gott og áhugasamt fólk – þá sem vilja gera gagn, láta gott af sér leiða – en að fara í forsetann.

Sæti í stjórn Íslandsbanka, Landsbanka, Arionbanka og Sparisjóði Austurlands.
Sirkus með tíu þátttakendum eða fleiri

Forsetakosningarnar á Íslandi verða bara skrítnari og skrítnari. Frambjóðendur drífur að og eru fæstir líklegir til að fá fylgi – hvað þá fjöldafylgi. Sumir virðast hafa lítið annað fram að færa en hégómann. Enn einu sinni verður það umhugsunarefni hversu allt er laust í reipunum í kringum þetta forsetaembætti.

Bæði um hvaða hlutverki forseti eigi að gegna, hvaða hugmyndir við höfum um hann, og hvernig við kjósum hann.

Það er hugsanlegt að ná kjöri sem forseti með tuttugu af hundraði atkvæða – eða jafnvel enná minna ef frambjóðendurnir eru nógu margir. Jafnvel 15 prósentum. Það er ekkert í stjórnarská sem stoppar slíkt.

Í svona ástandi hugsa margir sér til hreyfings. Heyrðu, það kann að vera séns!

Til dæmis er sagt að Davíð Oddsson sé alvarlega að íhuga framboð. Hann hefur ekki víða skírskotun lengur, en hann á möguleika ef þetta verður sirkus með tíu eða fleiri þátttakendum.
Dagur stórra bréfa – erum við að verða heimskari?

Þetta er dagurinn þegar gengur á með bréfaskriftum.

Sigmundur Davíð skrifar á vefsíðu sína og heldur fast við þann málflutning að umræða um Tortólapeningar séu árás á konu hans. Þetta hefur verið viðkvæðið hjá Framsóknarmönnum síðan þeir stukku til og komu sjálfir upp um málið – áður en fjölmiðlar næðu að fjalla um það á sínum eigin forsendum. Sigmundur talar um „fórnfýsi og heiðarleika“ konu sinnar – en kannski er það ekki alveg um það sem ræðir hér.

Hann segir lika að konan sín sé ekki „hrægammur“. Það er orð sem var mjög frjálslega notað á sínum tíma. Það á varla við hérna, en þetta er samt mál sem veikir forsætisráðherrann pólitískt – og var hann þó veiklaður fyrir. Þar kemur bæði til sá grunur sem vaknar að hjónin vilji ekki deila kjörum með íslensku þjóðinni sem situr uppi með gjaldmiðlinn krónu sem Sigmundur hefur mært svo mjög, býr við mikinn efnahagslegan óstöðugleika – er þá eftir allt betra að hafa sitt á Tortóla? – og eins eru þarna hagsmunatengsl vegna krafna í íslenska banka sem hefðu þurft að koma fram á sínum tíma.

Margir bandamenn Sigmundar úr baráttunni eftir fall bankanna eru undrandi yfir þessu og sárir út í hann.

Það er ekki til vestrænt ríki þar sem svona uppjóstrun hefði ekki orðið fréttamál. Það er fráleitt að ímynda sér annað.

Kári Stefánsson skrifar bréf í Fréttablaðið – um Sigmund Davíð. Það er líklega rétt hjá framsóknarþingmanninum sem segir að Sigmundur eigi ekki að svara, eiginlega er það hollráð. Kári veður úr einu í annað, reynir að sparka eins fast og hann mögulega getur. Mætti jafnvel segja að þetta sé það sem á ensku kallast rant. Andstæðingar Sigmundar gleðjast hins vegar óskaplega, þeir eru fjölmargir og deila greininni fagnandi á Facebook.

Það fór reyndar lítið fyrir því að um daginn lýsti Kári því yfir að Íslendingar séu að verða vitlausari. Hann sagði að Íslensk erfðagreining stæði í mikilli rannsókn þar sem væri sýnt fram á þetta. Ástæðan væri sú að menntað fólk, les yfirstéttin, eignaðist færri börn, en ómenntaða fólkið, les lágstéttin, eignaðist fleiri börn.

Semsagt vitleysingarnir væru að taka yfir.

Það verður gaman að sjá þegar þessi rannsókn birtist, hver aðferðafræðin er og hvernig tekst að mæla heimskuna – þá ekki síst í samanburði við fyrri kynslóðir.
Hulduherinn styður Trump

Nú hljóta sigurlíkur Donalds Trump að hafa aukist til muna.

Hulduherinn styður hann.
Ekki Gróa á Leiti

Auðvitað er það óþægilegt fyrir forsætisráðherra þegar kemur upp úr dúrnum að kona hans geymir umtalsverðan auð sinn í skattaparadísinni Tortóla. Það er ekki eins og sá staður hafi gott orð á sér, nafnið eitt vekur illan grun. Það má rétt vera að allir skattar hafi verið greiddir af þessu, en það er samt ljóst að þarna eru forsætisráðherrann og kona hans ekki að deila kjörum með íslensku þjóðinni – nema síður sé.

Hagsmunatengslin geta líka verið óþægileg. Að eiginkona ráðherrans hafi verið í hópi kröfuhafa bankanna. Kannski hafði þetta engin áhrif, en það hefði þurft að greina frá þessum tengslum. Það hefði verið miklu eðlilegra – og líka þægilegra að fá málið upp með þeim hætti.

Ásakanir um að þarna sé Gróa á Leiti komin á stúfana virka ekki almennilega. Það er fullkomlega eðlilegt að fjölmiðlar rýni í mál eins og þetta. Forsætisráðherrann og samstarfsmenn hans fréttu af fyrirspurnum úr blaðamannastétt og settu í gang heilmikla sýningu – til þess að stjórna umræðunni frá fyrstu stund í staðinn fyrir að bíða eftir að málið kæmi upp í fjölmiðlum.

Að nokkru leyti tókst þeim það ágætlega. Varaformaður Vinstri grænna fór upp í pontu og hellti úr skálum reiði sinnar. Það má eiginlega segja að hann hafi gengið beint í gildru Framsóknarmanna. Umræðan var með öllu ótímabær. Það var ekki farið að fjalla um málið neitt að ráði í fjölmiðlum. Almenningur vissi enn ekki út á hvað málið gekk, en með þessu rataði það umsvifalaust í pólitísku skotgrafirnar. Má eiginlega spyrja hvort engin taktísk hugsun sé til hjá Vinstri grænum?

Svona lítur Halldór Baldursson, skopteiknari Fréttablaðsins, á málið.
Framsókn og kosningafiðringurinn

Stjórnmálaflokkar þurfa að eiga dansfélaga og miðjuflokkur eins og Framsóknarflokkurinn getur litið bæði til hægri og vinstri.

Þetta segir Stefanía Óskarsdóttir stjórnmálafræðingur í viðtali við Ríkisútvarpið í dag. Hún telur ólíklegt að ríkisstjórnin sé að splundrast þrátt fyrir margvíslegan skoðanaágreining.

Björn Bjarnason, fyrrverandi dóms- og menntamálaráðherra, talar í pistli á heimasíðu sinni um „gamalkunnan kosningafiðring Framsóknarmanna“, en klykkir út með þessum orðum.

Íhugi forystumenn stjórnarflokkanna ekki að boða til kosninga haustið 2016 ber það vott um skort á pólitísku hugmyndaflugi.

Hér áður fyrr hefði verið sagt að Framsókn væri farin að sýna vinstri vangann. Það var á árunum þegar Framsókn gat stokkið milli hægri stjórna og vinstri stjórna af ótrúlegri fimi.

Þetta gerðist oft og einatt. Ólafur Jóhannesson, sem þá var formaður Framsóknarflokksins, var forsætisráðherra í vinstri stjórn 1971-1974, hann var dóms- og viðskiptaráðherra í hægri stjórn 1974-1978, varð forsætisráðherra í skammlífri vinstri stjórn 1978-1979, en síðan utanríkisráðherra í stjórn sem er frekar erfitt að skilgreina (undir forsæti Gunnars Thoroddsen) 1980-1983.

Þá tók Steingrímur Hermannsson við formennsku í Framsóknarflokknum. Hann var forsætisráðherra í hægri stjórn 1983-1987, en síðan forsætisráðherra í vinstri stjórn 1988-1991. Þá tók Halldór Ásgrímsson við sem formaður og settist í ríkisstjórn með Sjálfstæðisflokknum sem lifði þrjú kjörtímabil, eða tólf ár. Það var rætt í alvöru að Framsókn færi í stjórn með vinstri flokkunum 2007 ,en af því varð ekki, í staðinn myndaði Samfylkingin stjórn með Sjálfstæðisflokknum. Það var kannski jafn gott fyrir Framsóknarflokkinn, því það fór afar illa fyrir þeirri ríkisstjórn.

Þannig gat Framsóknarflokkurinn ávallt unnið sitt á hvað til vinstri eða hægri. Nú gerir hann alls konar ágreining í ríkisstjórn og pirringur milli stjórnarflokkanna eykst. Ásteytingarsteinninn er til dæmis húsnæðismál, fæðingarorlof, sala banka – hlutir sem ættu í raun að falla í kramið vinstra megin á hinu pólitíska rófi.

En nú hefur orðið sú breyting, að minnsta kosti tímabundið, að Framsóknarflokkurinn á enga vænlega samstarfsflokka stjórnarandstöðumegin. Þar eru Píratar nú allsráðandi og stefna í mikinn sigur í kosningunum á næsta ári. Litlar líkur eru á að Píratar vilji starfa með Framsókn í ríkisstjórn.

Þannig er forsenda þess að Framsóknarflokkurinn geti leikið gamla leikinn eiginlega sú að hagur Samfylkingar og Vinstri grænna vænkist. Annars er flokkurinn eiginlega dæmdur til að halda áfram vistinni með Sjálfstæðisflokki, hvað sem líður óróleika í samstarfinu og kosningafiðringnum sem Björn talar um. Svo vísað sé í orð Stefaníu Óskarsdóttur á Framsókn varla neinn dansfélaga vinstra megin.
Enn syrtir í álinn hjá vinstri flokkunum – vinstri hreyfingin ótrúlega leiðinleg segir Jón Gnarr

Lélegt fylgi Samfylkingar og Vinstri grænna er með ólíkindum. Flokkar sem samanlagt fengu 52 prósenta fylgi í þingkosningunum 2009 slefast ekki einu sinni upp í 16 prósent í nýrri skoðanakönnun.

Það sem er líka svo skrítið er hversu værukærir flokkarnir eru. Þeir virka í raun eins og litlir klúbbar sem geta verið huggulegir fyrir meðlimi en hafa annars enga skírskotun og vekja engan áhuga. Þingmenn flokkanna virðast vera ánægðir meðan þeir fá að lafa inni á löggjafasamkomunni – metnaðurinn virkar ekki meiri en svo. Maður sér ekki að mikið sé gert til að ná til almennra kjósenda.

Formaður Vinstri grænna, Katrín Jakobsdóttir, hefur nýskeð gefið frá sér forsetaframboð. Þar mældist hún langhæst allra hugsanlegra frambjóðenda. En sem formaður í stjórnmálaflokki skorar hún ekki neitt. Prívatvinsældir hennar þoka fylginu ekkert upp.

Í Samfylkingunni stendur til að kjósa formann. Það eru áhöld um hvort Árni Páll Árnason gefur kost á sér aftur. Hann verður þá væntanlega felldur í kosningu. En það lofar ekki góðu fyrir flokkinn að þeir sem hafa gefið kost á sér í formannsembættið koma úr innsta kjarna flokksins, sitja eða hafa setið á þingi fyrir hann. Samfylkingin þarfnast nýs blóðs en þeir sem eru á fleti fyrir kæra sig ekki um neitt slíkt. Þeir vilja bara verja stöðu sína, eins léleg og hún kann að vera.

Í raun er ekki neitt vit í öðru fyrir Samfylkinguna en að leita formannsins utan innsta hrings. Þar mætti jafnvel nefna fordæmið frá því Framsóknarflokkurinn kallaði á Sigmund Davíð Gunnlaugsson til forystu, svínvirkaði allavega þar.

Athyglisvert er hvað Jón Gnarr, fyrrverandi borgarstjóri, skrifar um vinstri flokkana á Facebook:

Ég er sósíalisti. Ef ég væri Bandaríkjamaður þá mundi ég kjósa Bernie Sanders. Ég mundi ganga um með barmmerki og hiklaust setja Feel the Bern límmiða á bílinn minn. Frá unga aldri hef ég fylgst með vinstri hreyfingunni á Íslandi þróast hægt og rólega úr því að vera alþýðleg verkamannahreyfing í einhverja akademíska elítu sem allt þykist vita og kunna en virðist aldrei ætla að fatta hvað hún er ótrúlega leiðinleg. Hún tekur sig svo alvarlega að hún getur ekki verið fyndin. Og hún þorir ekki að sýna hugrekki því það samræmist ekki akademískum gildum hennar þar sem allir sem eru hugrakkir eru hugsanlega heimskingjar.

Jón Gnarr: „Frá unga aldri hef ég fylgst með vinstri hreyfingunni á Íslandi þróast hægt og rólega úr því að vera alþýðleg verkamannahreyfing í einhverja akademíska elítu sem allt þykist vita og kunna en virðist aldrei ætla að fatta hvað hún er ótrúlega leiðinleg.“
Ósamhljómur milli stjórnarflokkanna

Við búum við það ástand að flokkarnir tveir sem eru í ríkisstjórn tala út og suður.

Um byggingu nýs spítala, um húsnæðismál, um málefni banka og sölu á þeim, verðtryggingu og nú síðast um fæðingarorlof.

Það er meira en ár til kosninga, en kannski er runninn upp sá tími að flokkar marka sér sérstöðu – einkum og sérílagi Framsóknarflokkurinn.

Kannski má segja að hann sé fremur að sýna vinstri vangann þessa dagana? Í eftirhrunspólitíkinni á Íslandi er raunar stundum erfitt að greina hvað er vinstri og hvað er hægri.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson forsætisráðherra talaði um það á fundi á Egilsstöðum í síðustu viku að í lok kjörtímabilsins þyrfti að nýta vel góðar aðstæður í efnahagslífinu.

Það þarf að nýta fjórða árið vel til að klára stóru ókláruðu efnahagsmálin og byggja upp og sækja fram í öðru sem hefur verið vanrækt.

En það virðist vera mikill ósamhljómur milli flokkanna um hvernig eigi að nota efnahagsbatann – og ansi mikill pirringur í gangi líka.
Kirsuberjatré í Skeifunni

Maður fagnar hlýnandi veðri. 17,6 stiga hita á Siglufirði í gær, 9 stigum í Reykjavík. Klakinn hverfur óðum og hinir miklu snjóskaflar sem hafa hlaðist upp í vetur. Þeir verða þá kannski ekki fram í júní eins og var á verstu vetrunum í kringum 1980.

Eða kannski er þetta ekkert fagnaðarefni, við Íslendingar gætum verið lentir í langvinnum kuldapolli, en samkvæmt NASA er þetta hlýjasti febrúarmánuðurinn sem nokkurn tíma hefur verið mældur. Og stökkið er víst stórt, 1,35 gráður yfir meðaltali, í fréttum RÚV er notað orðið loftslagsneyðarástand.

Tilfinningarnar eru semsé blendnar. Þegar maður vaknar á þessum mánudagsmorgni hugsar maður um heim þar sem fasistar og rasistar eru að ná völdum, sbr. Þýskaland og Bandaríkin, þar sem alþjóðasamstarf liðast í sundur og loftslagsbreytingar tröllríða mannkyninu.

En svo má líka skoða málin með smá bjartsýni eins og er gert í tillögum um uppbyggingu Skeifunnar frá Trípolíarkítektum. Frá þessum tillögum var sagt í Fréttatímanum og margt þar lítur ágætlega út.

Til dæmis þessi kirsuberjatré sem standa í blóma þarna, reisuleg og glæst, í uppbyggðri Skeifu – að því er segir árið 2060. Maður á víst ekki eftir að upplifa þetta, en þarna er allavega björt framtíð.
Kamrar væru til bóta

Hallgrímur Helgason rithöfundur setti þennan bókarkafla inn á síðu sína á Facebook. Hann er úr ferðabók sænska rithöfundarins Alberts Engström til Íslands árið 1911. Bókin hét á sænsku Åt Häcklefjäll og kom út 1913.

Engström kvartar undan sóðaskap og hirðuleysi á Íslandi, sérstaklega í tengslum við móttöku ferðamanna.

Hann nefnir til dæmis að almennilegir kamrar við þjóðbrautir væru strax til bóta.

Það má svo nefna að í Íslandsferð sinni tóku Albert Engström, sem var skopteiknari auk þess að vera rithöfundur, og ferðafélagi hans Torild Wulff, kvikmynd sem var frumsýnd í Stokkhólmi 5. desember 1911 undir nafninu Albert Engströms Islandsfärd. Þessi mynd virðist vera með öllu glötuð og er það mikill skaði.

Sjálfsmynd af Albert Engström.
Erlingur málar Torfuna – viðhorfsbreytingin í garð gamalla húsa

Ef hægt er að tala um einn einstakan atburð sem markaði tímamót í baráttunni fyrir verndun gamalla og húsa og borgarumhverfis, þá er það þegar hópur fólks tók sig til og málaði Bernhöftstorfuna einn góðviðrisdag vorið 1973. Húsalengjan var þá fjarskalega illa farin og hafði verið dæmd til niðurrifs. Yfirvöld voru afhuga verndun hennar. (Um hlut Richards Nixons í þessu fjöllum við Pétur H. Ármannsson í sjónvarpsþáttum sem eru væntanlegir og nefnast Steinsteypuöldin.)

Hér er ljósmynd frá þessum atburði. Þarna má sjá Erling Gíslason leikara í stiga við máningarstörf, með hvíta húfu á höfði. Erlingur lést fyrr í vikunni, það var sonur hans Benedikt sem setti myndina á Facebook.

Eftir að Berhöftstorfan hafði verið máluð vöknuðu efasemdir um niðurrif húsa. Grjótaþorpinu var mestanpart bjargað. Á miklu bifreiðaskipulagi frá sjöunda áratugnum var gert ráð fyrir að hérumbil öll timburhús myndu víkja.

Við sjáum efasemdirnar sem hafa allt í einu vaknað í þessari frétt Vísis frá 26. júní 1973. Þarna er strax komið nýtt hljóð í strokkinn, meira að segja hjá hinu fremur íhaldssama síðdegisblaði. Það er talað um að gömul hús birtist hvert af öðru í nýjum skrúða og að borgaryfirvöld hafi hafið endurskoðun á áformum sínum um að rífa hús. Þar er nefnd húsasamstæða við Lækjartorg.

En því miður náði viðhorfsbreytingin ekki svo langt þetta sumar. Húsin við norðanverða Lækjargötu viku flest og nú stendur til að rísi þar stórbyggingar sem eru saman nefndar Hafnartorg.
Ingibjörg Sólrún greiðir Magnúsi Orra högg

Magnús Orri Schram tilkynnir um framboð sitt til formennsku í Samfylkingunni.

Fréttin er varla komin fram þegar yrrverandi formaður, og mestur áhrifavaldur í Samfylkingunni fyrr og síðar, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, tjáir sig umsvifalaust á Facebook. Þetta er ekki beint stuðningsyfirlýsing.

Forystumaður Samfylkingarinnar í Landsdómsmálinu hefur stigið fram og telur sig vel til flokksforystu fallinn.
Græðgisfaraldurinn – ekki gleyma kvótafyrirtækjunum

Þingmaður Framsóknar fer upp í pontu á Alþingi og talar um að græðgisfaraldur gangi yfir þjóðfélagið, hann sé óþolandi og hann verði að stöðva. Líklega rétt, svo langt sem það nær.

En ef kvótafyrirtækin eru ekki tekin með er lítið að marka orð þingmannsins. Það þarf líka að koma böndum á þau. Þetta er úr Fréttatímanum í dag.
Nokkrir hlutir sem má ekki gera í Reykjavík

Sumar af elstu frásögnum frá Íslandi bera þess merki að höfundarnir ferðuðust aldrei til landsins. Það á við um Dietmar Blefken, Johann Anderson og Gories Peerse. Eða altént eru áhöld um að þeir hafi komið hingað. Það hindraði þá samt ekki í að ausa úr viskubrunni sínum um land og þjóð.

Núorðið eru samgöngur auðveldar, svo maður gerir heldur ráð fyrir að þeir sem skrifa um Ísland hafi sótt landið heim. Þetta er náttúrlega ekki nema fáir klukkutímar frá stórum borgum í Evrópu. En það er ekki víst.

Á vef sem nefnist About Travel skrifar meintur sérfræðingur í ferðalögum um Skandinavíu um „10 hluti sem ferðamenn eiga ekki að gera í Reykjavík“. Þetta er athyglisverður listi.

Fyrst kemur bábiljan að Íslendingar vilji alls ekki þjórfé – að það þyki beinlínis stórlega móðgandi við Íslending ef honum er gefið þjórfé. Ég held að Icelandair hafi komið þessu á kreik á sínum tíma. Ég hef komið talsvert nálægt veitingarekstri á ævi minni og veit að þjónustufólki finnst ágætt að fá þjórfé – hvað annað? Það er ekki eins og launin séu frábær!

Þvínæst segir að ferðamenn eigi að varast að vera háværir sökum þess að Íslendingar séu svo lágværir. Meira að segja svo lágværir að ef þeir hitti háværan mann muni þeir ósjálfrátt álykta að hann sé ferðamaður – eða fylliraftur!

Þá eru ferðamenn varaðir við því að kvarta undan matnum. Hvarvetna á Íslandi séu innfæddir að borða hrútspunga og illa þefjandi hákarl, þetta séu algengir forréttir, og íbúarnir taki því illa ef þeir eru truflaðir við neysluna af kvartandi útlendingum. Þeim er ráðlagt að stara ekki á Íslendinga sem eru að matast.

Ennfremur er ferðamönnum tjáð í greininni að kaldhæðni eigi ekki við á Íslandi. Íslendingum hætti til að taka brandara bókstaflega. Þeir skuli líka varast að segja íslensk orð með vitlausum framburði – það geti talist vera móðgun.

Hörðum drykkjumönnum er ráðlagt að forðast Reykjavík, þeir muni verða sér til skammar, enda er sérstaklega tekið fram að Íslendingar þoli áfengi mjög vel!

Varast skal að hneykslast á því hvað Íslendingar eru lausir við mannasiði. Þeir geri hluti á almannafæri sem víðast annars staðar fari fram í einrúmi – eins og að ropa og prumpa. Þeir skammist sín ekkert fyrir slíkt, það þýði ekkert að kvarta undan ropum og prumpi.

Loks er þeim sem hyggja á ferðir til Íslands bent á að skylda sé að fara í sturtu áður en gengið er til saunabaðs. Það sé alveg bannað að fara þurr og óþveginn í sauna.

Það er einkum við lestur síðasta liðsins sem mann fer að gruna að höfundur hafi ekki komið til Íslands. Sauna?

Ferðavefurinn About Iceland greinir frá því að Íslendingar prumpi mikið og ropi á almannafæri og að ekki tjói að gera athugasemdir við það.