arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Allir hata Ameríku

Allir hata Ameríku. Ekki bara allur þorri írakskra borgara, sem gerir það, af því að bandarískur her hefur verið og er enn að fremja fjöldamorð á almenningi til að frelsa hann. Allur heimurinn fyrirlítur Bandaríkin fyrir að leika lausum hala sem ríki stríðsæðis, stríðsglæpa og hryðjuverka.

Allir hata Ameríku. ekki bara múslimar, sem sjá sig þurfa að þola krossferð kristinna ofstækismanna, George W. Bush og Condoleezza Rice. Allur heimurinn fyrirlítur þá brengluðu kristni, sem prédikuð er í bandarísku sjónvarpi og stýrir gerðum forseta, sem telur sig vera fulltrúa Guðs á jörð.

Allir hata Ameríku, ekki bara grænfriðungar, sem sjá Bandaríkin kerfisbundið eyða umhverfisvörnum og standa ein með Ástralíu gegn Kyoto-bókuninni, sem öll önnur ríki hafa staðfest og sem allir vita, að gengur ekki nógu langt. Allur heimurinn fyrirlítur Bandaríkin sem óforbetranlegan sóða.

Allir hata Ameríku, ekki bara mannréttindasinnar, sem sjá Bandaríkin kerfisbundið rústa öllum reglum, sem þjóðir heims hafa komið upp gegn stríðsglæpum og glæpum gegn mannkyni. Allur heimurinn fyrirlítur Bandaríkin fyrir að falla niður á frumstætt stig óheftra hefnda á sekum og saklausum.

Allir hata Ameríku, ekki bara dálkahöfundar, sem hvað eftir annað hafa upplýst um lygar og rangfærslur, sem hafa í rúm fjögur ár verið helzta stjórntæki Bandaríkjanna gegn umheiminum. Þannig var innrásin í Írak skýrð og þannig voru leiðtogar á borð við Davíð og Halldór hafðir að fíflum.

Allir hata Ameríku, ekki bara Chirac og Schröder, sem hafa risið upp gegn bandarískri hernaðarstefnu. Þjóðarleiðtogar og stjórnmálamenn allrar Evrópu, líka þeir, sem fyrir hræðslu sakir hafa lágt um hugsanir sínar. Aðeins þrjú ríki í Evrópu féllust á að senda alls 300 viðbótarmenn til Írak.

Allir hata Ameríku, líka þær þjóðir, er lúta forustu, sem skríður fyrir Bandaríkjunum. Stuðningur við Bandaríkin er ávísun á vandræði fyrir þá fáu leiðtoga á borð við Davíð og Halldór, sem enn verja gerðir Bandaríkjanna. Flestir aðrir eru komnir á flótta frá loforðum sínum um hernað í Írak.

Allir hata Ameríku, 80-90% þjóða Vestur-Evrópu og 90-100% þeirra þjóða, sem hafa orðið að þola stefnu Bandaríkjanna. Þetta hatur stafar ekki af öfund, heldur af fyrirlitningu, ekki bara á George W. Bush Bandaríkjaforseta, heldur á þjóðinni, sem endurkaus hann til enn frekari óhæfuverka.

Allir hata Ameríku, af því að hún er núna eina umtalsverða ógnunin við öryggi okkrar allra og eina ríkið, sem er svo tryllt, að það er reiðubúið að fórna vistkerfi mannkyns.

Jónas Kristjánsson

DV
Reykvíkingar tala

Hún var sigur Sjálfstæðisflokksins, ekki Samfylkingarinnar eða Vinstri grænna. Skoðanakönnunin um fylgi flokkanna í borgarstjórn gaf Sjálfstæðisflokknum 41% fylgi, mest fylgi allra flokka. Þetta nægir að vísu ekki til nýs meirihluta, enda er slík útkoma ólíkleg um alla fyrirsjáanlega framtíð. … Í ríkisstjórn hefur Sjálfstæðisflokkurinn komið rustalega fram við fólk, haldið með hinum ríku á kostnað hinna smáu, reynt að afhenda kolkrabbanum ríkisfyrirtæki, ráðizt að mannréttindum og náttúru Íslands, veitt embætti út í hött. Hann á skilið 20% fylgi í félagslega sinnaðri höfuðborg. …
Reykvíkingar tala

Hún var sigur Sjálfstæðisflokksins, ekki Samfylkingarinnar eða Vinstri grænna. Skoðanakönnunin um fylgi flokkanna í borgarstjórn gaf Sjálfstæðisflokknum 41% fylgi, mest fylgi allra flokka. Þetta nægir að vísu ekki til nýs meirihluta, enda er slík útkoma ólíkleg um alla fyrirsjáanlega framtíð.

Í ríkisstjórn hefur Sjálfstæðisflokkurinn komið rustalega fram við fólk, haldið með hinum ríku á kostnað hinna smáu, reynt að afhenda kolkrabbanum ríkisfyrirtæki, ráðizt að mannréttindum og náttúru Íslands, veitt embætti út í hött. Hann á skilið 20% fylgi í félagslega sinnaðri höfuðborg.

Framsóknarflokkurinn fékk hins vegar nákvæmlega það, sem hann á skilið í borginni, 4% fylgi, algeran botn. Þetta er hreint hagsmuna og þakkargerðarfylgi, sveit þeirra, sem ráðherrar flokksins hafa fyrr og síðar útvegað stóla og stöður hjá hinu opinbera. Þetta eru bara flokkskvígildin.

Kjarnaflokkar Reykjavíkurlistans fá minna fylgi en ella í þessari könnun, af því að þeir hafa staðið sig illa á nokkrum afmörkuðum sviðum. Einkum hafa þeir verið úti að aka í skipulags- og gatnagerðarmálum, þar sem illræmdust eru Hringbrautin og mót Miklubrautar og Kringlumýrarbrautar.

Sjálfseyðing Reykjavíkurlistans lyftir Sjálfstæðisflokknum upp í 41% fylgi. Við venjulegar aðstæður, þar sem listinn gæfi engan eða lítinn höggstað á sér, væri fylgi flokks, sem lýtur á landsvísu forustu með ítölsku fasistasniði, ekki nema helmingur af þessu í félagslega sinnaðri höfuðborg.

Reykjavíkurlistinn er búinn að vera. Landsforusta Framsóknar veitti honum náðarhöggið í deilunni um nýjan borgarstjóra. Ekki er ástæða til að gráta það, því að listinn var barn síns tíma og hefur verið of lengi við völd, er orðinn fullur hroka eins og ríkisstjórnin, sem líka hefur setið of lengi.

Samkvæmt skoðanakönnuninni mundu Samfylkingin með fimm fulltrúa og Vinstri grænir með þrjá fulltrúa mynda næsta meirihluta í borginni. Hugsanlega yrði það með stuðningi eins fulltrúa Frjálslynda flokksins, sem hefur hingað til staðið nálægt meirihlutanum í flestum borgarmálum.

Ef sameiginlegt borgarstjóraefni Samfylkingar og Vinstri grænna verður valið af viti, mun það tryggja völd þessara tveggja flokka í borginni á næsta kjörtímabili. Þeir hafa nægan tíma til að finna slíkt efni og eru ekki haldnir nógu mikilli sjálfseyðingarhvöt til að fatast að finna það.

Á landsvísu er Framsókn orðin rammt hægri sinnuð. Eðlileg afleiðing þess er, að hún hverfi úr vinstra samstarfi í borginni. Þannig skerpast pólitískar línur hér á landi.

Jónas Kristjánsson

DV
Asía aflraunamanna

Asía … Kvöldmatur var vondur á Asíu við Laugaveg. Svínakjötið og lambakjötið var hvort tveggja ofsteikt og beinlínis seigt, svínakjötið á tréteinum undir þykku lagi af ótilgreindri sósu, sem huldi kjötið og vel það. Meira að segja kekkjuð hrísgrjónin voru léleg eins og þau væru upphituð eða frískuð undir heitri vatnsbunu. Bezt var sterka hoisin sojabaunasósan kínverska, sem fylgdi lambakjötinu í hóflegu magni. … Ég borða yfirleitt það, sem mér er rétt, sérstaklega þjóðlega rétti úr ýmsum heimshornum, jafnvel íslenzka, en hér gafst ég upp. …
Asía

*

Asía aflraunamanna

Kvöldmatur var vondur á Asíu við Laugaveg. Svínakjötið og lambakjötið var hvort tveggja ofsteikt og beinlínis seigt, svínakjötið á tréteinum undir þykku lagi af ótilgreindri sósu, sem huldi kjötið og vel það. Meira að segja kekkjuð hrísgrjónin voru léleg eins og þau væru upphituð eða frískuð undir heitri vatnsbunu. Bezt var sterka hoisin sojabaunasósan kínverska, sem fylgdi lambakjötinu í hóflegu magni.

Ég borða yfirleitt það, sem mér er rétt, sérstaklega þjóðlega rétti úr ýmsum heimshornum, jafnvel íslenzka, en hér gafst ég upp. Samt voru viðskiptavinir utan ferðamannatímans að meirihluta Austurasíufólk. Staðurinn ætti því að vera góður, samkvæmt reglunni um, að slíkt fólk hljóti að laðast að ekta stöðum, sem minna á heimalandið. En ég gat með engu móti séð, hvað slíkir gestir sáu í matreiðslunni.

Ég kann vel við indónesíska og japanska matreiðslu og ýmsar kínverskar og indverskar matreiðslur, en ekki þessa. Hún líkist engri þeirra, ættuð einhvers staðar af skaganum, þar sem eru Víetnam og Laos, Kampútsea og Taíland, Malasía og Burma. Ég hef ekki komið til þessara landa og er ekki nógu kunnugur fáséðum veitingahúsum þessara landa í heimsborgunum til að staðsetja matreiðsluna.

Samkvæmt fræðibókum er matreiðslan í ofangreindum löndum öðruvísi en matreiðslan í veitingahúsinu Asíu, mun fínlegri og tillitssamari við hráefni. Meðan annað kemur ekki í ljós verð ég að álykta, að matreiðslan hér sé ekki etnísk, heldur einfaldlega vond. Kokkurinn sé á sérleið, sem stríði gegn einföldum lögmálum í matreiðslu, hvar sem hún er í heiminum.

Íslenzkir súmókappar og aflraunamenn voru staðarsómi í hádeginu, þar sem þeir gátu étið nægju sína úr hitakassaborði á 950 krónur. Ekki leizt mér á hnausþykkar sósur og sízt á djúpsteiktar rækjur, sem voru belgdar af miklu hveiti og mikilli feiti. Hins vegar mátti fá frambærilegan freðfisk með grænmeti, hvort tveggja steikt í hófsamri ostrusósu og kostaði bara 750 krónur. Sá ljósi punktur gaf eina stjörnu.

Jónas Kristjánsson

DV
Eign eða áskrift

Auglýsingar í fjölmiðlum sýna, svo ekki verður um villzt, að Íslendingar eru að flytjast milli tímabila í hagsögunni. Að loknum eignatíma er kominn áskriftar- eða afnotatími. Menn kaupa ekki lengur bíl og fasteign með útborgun, heldur kaupa menn afnot eða áskrift að bíl og húsi án þess að eiga krónu. … Þetta hefur verið að gerast víðar á Vesturlöndum, enda ráfar alls staðar fjármagn um banka og sjóði í leit að skuldurum. Menn safna ekki lengur fé til framtíðarkaupa, heldur afla sér aðstöðu til að njóta dauðra hluta hér og nú í samræmi við tekjur og lífsstíl, sem þeir vilja hafa hverju sinni. …
Eign eða áskrift

Auglýsingar í fjölmiðlum sýna, svo ekki verður um villzt, að Íslendingar eru að flytjast milli tímabila í hagsögunni. Að loknum eignatíma er kominn áskriftar- eða afnotatími. Menn kaupa ekki lengur bíl og fasteign með útborgun, heldur kaupa menn afnot eða áskrift að bíl og húsi án þess að eiga krónu.

Þetta hefur verið að gerast víðar á Vesturlöndum, enda ráfar alls staðar fjármagn um banka og sjóði í leit að skuldurum. Menn safna ekki lengur fé til framtíðarkaupa, heldur afla sér aðstöðu til að njóta dauðra hluta hér og nú í samræmi við tekjur og lífsstíl, sem þeir vilja hafa hverju sinni.

Lengi hefur tíðkazt í menningu, afþreyingu og fjölmiðlun, að menn borgi fast gjald fyrir aðgang að þjónustu, fyrir blaðið og sjónvarpið, fyrir símann og bandbreiddina, jafnvel fyrir leiksýningar og hljómleika. Farsíminn sem áhald fæst án greiðslu, ef menn binda sig til viðskipta í tiltekinn tíma.

Það ræður hins vegar úrslitum um, að nýr tími er kominn, þegar meginþættir í lífi fólks á borð við húsnæði og bíl falla inn í þetta kerfi, þar sem lánað er 100% og menn reikna út greiðslubyrði á mánuði, rétt eins og áskriftar- eða afnotagjald. Menn lifa framvegis fyrir greiðslubyrðina.

Fljótlega munu nýjar kynslóðir reikna með að fá ekki bara símann frítt, heldur líka tölvuna, búslóðina, fötin, allt út á föst viðskipti við tiltekinn aðila um tiltekinn tíma. Fyrir allt þetta verður greidd leiga og fólk mun fram og aftur reikna út, hvað það hafi ráð á mikilli greiðslubyrði.

Hingað til hefur verið talið farsælt og hagsýnt að hafa borð fyrir báru, þegar lagt er í fjárfestingar. Framvegis verður enn meiri þörf á slíku, þegar menn skulda meira eða minna allt það, sem þeir nota. Breytingar á stöðu efnahagsmála hafa miklu meiri áhrif á þá, sem hafa allt undir í taflinu.

Efnahagslífið er ekki stöðug og jöfn hreyfing upp á við. Inn á milli koma dýfur. Stundum fer saman, að söluverð íbúða lækkar í kreppu og að menn missa vinnu í kreppu. Þá standa menn andspænis því, að fjárhagsdæmi tilverunnar stendur ekki lengur neinum fótum í veruleika. Menn fljúga í gjaldþrot.

Við þetta verður ekki ráðið. Mikið framboð á ódýru lánsfé er orðið að náttúrulögmáli. Ennfremur er ljóst, að til sögunnar eru komnar kynslóðir, sem líta öðrum augum á dauða hluti en fyrri kynslóðir. Þær nýju kæra sig ekki um að eiga hluti á þurru, eru bara að kaupa sér afnot eða áskrift eða aðgang.

Menn þurfa hins vegar að læra að umgangast þetta kerfi og átta sig á, að miklu meira borð þarf að vera fyrir báru en í fyrra kerfi, svo að ekki fari allt á hvolf, þegar hvessir.

Jónas Kristjánsson

DV
Stjörnum rignir ekki

Íslenzkir kokkar tóku trú á Bocuse hinn franska, er stjarna hans datt af franskra himninum, þegar hann var dottinn af gæðakortinu, nema hjá Michelin-handbókinni. Einnig eru þeir nú að taka trú á Michelin, þegar loksins er komið í ljós, að eftirlitsmenn hennar heimsækja ekki staðina, sem þeir meta. … Norrænir kokkar eru að sameinast um gæðastaðal, “nýnorræna” eldamennsku, sem á samkvæmt viðtali í Mogga að láta Michelin stjörnum “rigna yfir” Norðurlönd. Hornsteinar staðalsins eru Paul Bocuse og Michelin. Þessi staðall er afbrigði af nýklassískri eldamennsku, úreltri eldamennsku fyrir snobba. …
Bocuse og Michelin

Stjörnum rignir ekki

Íslenzkir kokkar tóku trú á Bocuse hinn franska, er stjarna hans datt af franskra himninum, þegar hann var dottinn af gæðakortinu, nema hjá Michelin-handbókinni. Einnig eru þeir nú að taka trú á Michelin, þegar loksins er komið í ljós, að eftirlitsmenn hennar heimsækja ekki staðina, sem þeir meta.

Norrænir kokkar eru að sameinast um gæðastaðal, “nýnorræna” eldamennsku, sem á samkvæmt viðtali í Mogga að láta Michelin stjörnum “rigna yfir” Norðurlönd. Hornsteinar staðalsins eru Paul Bocuse og Michelin. Þessi staðall er afbrigði af nýklassískri eldamennsku, úreltri eldamennsku fyrir snobba.

Ekki á að forðast frosin hráefni eða niðursoðin. Ekki á að auka áherzlu á grænmeti og fisk. Ekki á að spara við sig fitu, einkum brúnaða. Ekki á að sleppa hveiti og eggjum í sósum og súpum. Ekki á að sleppa forvinnslu og upphitun fyrir máltíð. Ekki á að elda eins snöggt og nákvæmlega þarf.

Sá nýnorrænni á fátt skylt við þann nýfranska, sem bylti vestrænni eldamennsku eftir 1975. Það fáa sem situr af nýfrönskum reglum í nýnorræna staðlinum er, að notuð séu fersk hráefni árstíðarinnar og að borin sé virðing fyrir eðlisbragði hráefna og fyrir staðbundnum hráefnum og hefðum.

Í rauninni er það fyrst og fremst síðasta atriðið, sem er vitrænn hornsteinn nýnorræna staðalsins, Hann á að koma norrænum vörumerkjum á framfæri og býður samstarf við hagsmunaaðila á borð við landbúnað. Hann minnir mig á skemmtilegar tilraunir til sölu á lambakjöti til útlanda.

Nýfranski staðallinn var hugmyndafræði, sprottin af kröfum breyttra tíma, partur af veraldarsögunni, uppreisn franskra kokka gegn klassíkinni, sem einnig var frönsk. Sá nýnorræni er hins vegar saminn af markaðs- og ímyndarsérfræðingum til að gleðja ýmsa aðra en neytendur, það er að segja kerfið.

Norræni staðallinn sýnir, að kokkunum dugar ekki lengur að gefa hver öðrum gullverðlaun. Nú sækja þeir gull sitt og sjálfsmynd til fallins skemmtikrafts í Collonges. Nýi staðallinn er afturhvarf. Ekki mun rigna Michelin-stjörnum, því að það tekur Michelin minnst tíu ár að fatta breytingar.

Kokkar vorir eru þreyttir á gamalfranska sósueldhúsinu, sem viðskiptavinir þeirra girnast, og enn frekar á norrænu hlaðborðunum, sem þeir girnast mest. En ég efa, að norræn nýklassík þeirra hafi aðdráttarafl. Sumt fólk eldar þannig upp úr Gestgjafanum til spari heima hjá sér fyrir gesti.

En það tímir ekki að borga 20.000 krónur á hjón fyrir að fara út að borða. Fínu húsin standa því auð á kvöldin, þegar æði jólahlaðborðanna linnir og alvara lífsins tekur við.

Jónas Kristjánsson

DV
Stjörnum rignir ekki

Íslenzkir kokkar tóku trú á Bocuse hinn franska, er stjarna hans datt af franskra himninum, þegar hann var dottinn af gæðakortinu, nema hjá Michelin-handbókinni. Einnig eru þeir nú að taka trú á Michelin, þegar loksins er komið í ljós, að eftirlitsmenn hennar heimsækja ekki staðina, sem þeir meta.

Norrænir kokkar eru að sameinast um gæðastaðal, “nýnorræna” eldamennsku, sem á samkvæmt viðtali í Mogga að láta Michelin stjörnum “rigna yfir” Norðurlönd. Hornsteinar staðalsins eru Paul Bocuse og Michelin. Þessi staðall er afbrigði af nýklassískri eldamennsku, úreltri eldamennsku fyrir snobba.

Ekki á að forðast frosin hráefni eða niðursoðin. Ekki á að auka áherzlu á grænmeti og fisk. Ekki á að spara við sig fitu, einkum brúnaða. Ekki á að sleppa hveiti og eggjum í sósum og súpum. Ekki á að sleppa forvinnslu og upphitun fyrir máltíð. Ekki á að elda eins snöggt og nákvæmlega þarf.

Sá nýnorrænni á fátt skylt við þann nýfranska, sem bylti vestrænni eldamennsku eftir 1975. Það fáa sem situr af nýfrönskum reglum í nýnorræna staðlinum er, að notuð séu fersk hráefni árstíðarinnar og að borin sé virðing fyrir eðlisbragði hráefna og fyrir staðbundnum hráefnum og hefðum.

Í rauninni er það fyrst og fremst síðasta atriðið, sem er vitrænn hornsteinn nýnorræna staðalsins, Hann á að koma norrænum vörumerkjum á framfæri og býður samstarf við hagsmunaaðila á borð við landbúnað. Hann minnir mig á skemmtilegar tilraunir til sölu á lambakjöti til útlanda.

Nýfranski staðallinn var hugmyndafræði, sprottin af kröfum breyttra tíma, partur af veraldarsögunni, uppreisn franskra kokka gegn klassíkinni, sem einnig var frönsk. Sá nýnorræni er hins vegar saminn af markaðs- og ímyndarsérfræðingum til að gleðja ýmsa aðra en neytendur, það er að segja kerfið.

Norræni staðallinn sýnir, að kokkunum dugar ekki lengur að gefa hver öðrum gullverðlaun. Nú sækja þeir gull sitt og sjálfsmynd til fallins skemmtikrafts í Collonges. Nýi staðallinn er afturhvarf. Ekki mun rigna Michelin-stjörnum, því að það tekur Michelin minnst tíu ár að fatta breytingar.

Kokkar vorir eru þreyttir á gamalfranska sósueldhúsinu, sem viðskiptavinir þeirra girnast, og enn frekar á norrænu hlaðborðunum, sem þeir girnast mest. En ég efa, að norræn nýklassík þeirra hafi aðdráttarafl. Sumt fólk eldar þannig upp úr Gestgjafanum til spari heima hjá sér fyrir gesti.

En það tímir ekki að borga 20.000 krónur á hjón fyrir að fara út að borða. Fínu húsin standa því auð á kvöldin, þegar æði jólahlaðborðanna linnir og alvara lífsins tekur við.

Jónas Kristjánsson

DV
Ben Hur og Khartoum

Charlton Heston lék söguhetjuna í tveimur gömlum bíómyndum, er segja mér, að ekkert sé að gerast í heiminum núna, sem ekki hafi gerzt áður í bíómyndum. Í annarri myndinni berst hann við Osama bin Laden, en í hinni við George W. Bush. Þetta voru myndirnar Khartoum frá 1966 og Ben Hur frá 1959. … Í Khartoum leikur Charlton Heston hershöfðingjann Charles Gordon, sem er sendur upp Nílarfljót til að stríða við ofstækismanninn Mahdi, leikinn af Sir Laurence Olivier. Sá síðarnefndi starir með skegg og túrban beint í myndavélina eins og Osama bin Laden í myndbandi, sýndu á Al Jazeera. …
Ben Hur og Khartoum

Charlton Heston lék söguhetjuna í tveimur gömlum bíómyndum, er segja mér, að ekkert sé að gerast í heiminum núna, sem ekki hafi gerzt áður í bíómyndum. Í annarri myndinni berst hann við Osama bin Laden, en í hinni við George W. Bush. Þetta voru myndirnar Khartoum frá 1966 og Ben Hur frá 1959.

Ágætur dálkahöfundur Boston Globe, H.D.S. Greenway, á þann heiður að hafa bent á þessar bíómyndir Hestons. Ég hitti hann stundum í gamla daga í International Press Institute, en nú er hann hættur eins og ég, skrifar bara grein í gamla blaðið sitt einu sinni í viku, yfirleitt óvenjulega grein.

Í greininni um Heston fór Greenway þá leið að vekja athygli á, að hann fái ekki frið fyrir pólitík, þótt hann flýi inn í heim kvikmyndanna. Mér finnst aftur á móti skemmtilegt, að við skulum stundum sjá gerendur heimsmála nútímans í hetjum gömlu bíómyndanna, sem sýndar voru fyrir nærri hálfri öld.

Í Khartoum leikur Charlton Heston hershöfðingjann Charles Gordon, sem er sendur upp Nílarfljót til að stríða við ofstækismanninn Mahdi, leikinn af Sir Laurence Olivier. Sá síðarnefndi starir með skegg og túrban beint í myndavélina eins og Osama bin Laden í myndbandi, sýndu á Al Jazeera.

“Við erum að berjast heilögu stríði gegn feitum og spilltum trúvillingum. Okkar stríð vill endurheimta lögmál og reglur Múhameðs spámanns, sem hefur krafizt þess, að fjöll og eyðimerkur skjálfi, borgir hrynji.” Þetta segir Laurence í myndinni, rétt eins og Osama bin Laden segir á myndbandinu.

Í Ben Hur er Charlton Heston kominn til Gyðingalands, þar sem hann leiðir uppreisn rétttrúaðra gegn þungu ofbeldi heimsveldis þess tíma, Rómarveldis. Fulltrúi þess er Stephen Boyd, sem leikur Massala, kominn til Gyðingalands til að klára verk, sem föður hans hafði mistekizt í fyrri herferð.

Við sjáum þar Írak í dag og Bush yngra. Aðstoðarmenn segja við Massala, að landið sé drukkið af trúarofstæki og hatist óskiljanlega mikið við rómverska hernámsliðið. “Annað hvort ertu með mér eða á móti mér”, segir hann við Heston/Ben Hur, sem eigi að síður rís upp til varna gegn Rómarveldi/USA.

Allt er afstætt í þessum heimi. Ef Ben Hur bíómyndin væri framleidd í vetur, mundi hún vera talin vera gagnrýni á Bandaríkin og lofgerð um þá, sem berjast gegn þeim af trúarástæðum og falla fyrir vopnum þeirra. Khartoum væri hins vegar talin lofgerð um krossferð gegn villutrúnni.

Í bíómyndum er allt auðvelt, menn halda með hetjunni gegn bófanum. En í veruleikanum er allt afstætt. Hver er hetjan okkar. Er það Heston í Khartoum eða Heston í Ben Hur?

Jónas Kristjánsson

DV
Heimsverð í Bankastræti

Caruso … Kokkurinn í Caruso við Bankastræti fattaði í eitt skiptið, hvað ég var að gera. Þá hlífði hann pönnusteikta fiskinum við örbylgjuofninum, sem tekur allt bragð úr fiski, ef frysting er ekki þegar búin að því. Að öðru leyti kom allur steiktur matur snarpheitur úr örbylgjuofni, miklu heitari en pönnusteiktur matur er venjulega og æskilega. …
Góðverkabisness

Góðverk eru orðin mikil atvinnugrein, þar sem sérfróðir aðilar á ýmsum póstum, svo sem söngvarar og skipuleggjendur, svo og trúnaðarmenn minnimáttarhópa, taka saman höndum um að búa til viðburð, sem fær almenning til að leggja fram fé, er rennur í meira mæli til aðstandenda en til minnimáttarhópa.
Caruso

Heimsverð í Bankastræti

Kokkurinn í Caruso við Bankastræti fattaði í eitt skiptið, hvað ég var að gera. Þá hlífði hann pönnusteikta fiskinum við örbylgjuofninum, sem tekur allt bragð úr fiski, ef frysting er ekki þegar búin að því. Að öðru leyti kom allur steiktur matur snarpheitur úr örbylgjuofni, miklu heitari en pönnusteiktur matur er venjulega og æskilega.

Caruso er með skárri stöðum, sem segjast vera ítalskir út á mikið framboð á pöstum, 1700 krónur, og pítsum, 1600 krónur. Eins og Ítalía er þetta tæplega þriggja stjörnu staður, notar ekki frosinn fisk, betri en nýju staðirnir, sem skjóta víða rótum til að liggja í leyni fyrir túrhestum, einkum við Laugaveginn. Caruso er líka næstdýrastur þessara staða, 5100 krónur, ef snætt er þríréttað með vatni. Hádegisverð er 1350 krónur fyrir súpu og aðalrétt.

Flest er eins og það hefur alltaf verið, þar með matseðill. Sveppahattar með gráðosti og hvítlauk hafa verið þar frá upphafi, snarpheitir með yfirgnæfandi ostbragði. Hversdagslegt fransbrauð er enn borið á borð í miklu magni með smjöri í álpökkum. Borðin eru ber og þurrkur eru úr pappír. Sumt hefur þó batnað, þjónustan er skólaðri og ljósin nægja til að lesa matseðla. Sumt hefur versnað, ekki er lengur hægt að fá risotto og kitsið hefur aukizt í gluggum og hillum.

Matreiðslan á Caruso er syndandi gamaldags, mest pönnusteikt. Rauðspretta eða steinbítur kom á borð með pönnusteiktum kartöfluplöttum og laukgrænmeti, svo og ágætu hrásalati. Allt synti þetta í miklu smjöri í bland við hvítlaukssósu. Súpa dagsins var frönsk lauksúpa eins og á Borginni fyrir hálfri öld. Panna Cotta búðingur var með afar daufu sítrónubragði, með ferskum berjum og vel þeyttum rjóma. Espresso kaffi var ekta, aðeins beizkt og gott.

Hafa má það til marks um, hversu marklausar eru veitingar hér á landi, að verðið á la-la stað eins og Caruso er hærra en á beztu matstöðum í New York. Það er ekki við að búast, að Íslendingar fari mikið út að borða. Ekkert vit er í að borga 5100 krónur fyrir hversdagsmat, áður en kemur að kaffi og víni.

Jonas Kristjansson

DV