arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Skætingur á þjóðhátíð

Landsfaðirinn var í stuði eftir sigurför gegn Írak og notaði þjóðhátíðina til að hreyta skætingi í stjórnarandstæðinga, sem höfðu í kosningabaráttunni amast við gerðum hans á liðnu kjörtímabili. Sagði hann kjósendur hafa veitt þeim þá verðugu ráðningu, að hann er enn við völd eftir kosningar. Nokkuð er til í röksemdinni. Þeir, sem eru óánægðir með stjórnarfarið, verða að kvarta beint við kjósendur.
Fjör í hvalveiðiráði

Erlendir fjölmiðlar fjalla um fjöruga framgöngu Japans og Íslands á þingi Hvalveiðiráðsins. Ennfremur fjalla þeir um, að ráðið hafi áminnt ríkin tvö um að fara ekki kringum hvalveiðibann undir yfirskini svokallaðra vísindaveiða. Nýstofnuð alþjóðasamtök hvalaskoðunarfyrirtækja mögnuðu fjörið með því að mæta á þingið og krefjast þess, að ráðið hafi 130 milljarða króna árlega hagsmuni hvalaskoðunar að leiðarljósi. Á þessum síðustu og verstu tímum vestrænnar samvinnu er andstaðan við hvalveiðar orðin eitt af fáu, sem sameinar heimsveldið Bandaríkin annars vegar og stórveldi Evrópu hins vegar. Stuðningsríki hvalveiða í ráðinu eru aftur á móti Antigua & Barbuda, Benin, Dominica, Gabon, Grenada, Guinea, Ísland, Japan, Mongólía, Noregur, Palau, Panama, St Kitts & Nevis, St Lucia, Senegal og Salómonseyjar. Nokkuð skrautlegt lið.
Friðaður höfuðverkur

Mesti höfuðverkur Evrópusambandsins næstu mánuði verður fjárglæframaðurinn Silvio Berlusconi, sem á síðustu stund forðaði sér undan dómi fyrir mútur og spillingu með því að láta ítalska þingið setja lög um friðhelgi forsætisráðherrans í hasti. Ráðamenn sambandsins horfa nú með hryllingi til þess, að mesta vansæmd Ítalíu, næst á eftir Benito Mussolini, skuli næsta hálfa árið vera forseti þess samkvæmt útskiptareglu. Það magnar gæsahúðina, að Ítalinn Romano Prodi, sem er framkvæmdastjóri bandalagsins, þolir ekki fjárglæframanninn og vill alls ekki tala við hann. Þetta er útflutningur á ítölskum höfuðverk.
Varnarsamningur gildir ekki

Ef það hentar ríkisstjórn Bandaríkjanna að nota herflugvélar annars staðar en á Keflavíkurvelli, verða þær fluttar burt. Engu máli skiptir, hvort samið hafi verið um, að þessar flugvélar verji landið. Það er sérkenni núverandi Bandaríkjastjórnar, að hún segir sig frá samningum, ef hún telur þá hugsanlega geta heft svigrúm sitt, og gerir enga nýja samninga, sem gætu hugsanlega heft svigrúm hennar. Í hugmyndaheimi hennar ræður hún ein öllu í heiminum. Og varnarmálaráðherranum er sérstaklega uppsigað við ýmis smáríki, sem vilja upp á dekk. Bandaríkjastjórn lítur ekki á Davíð og Halldór sem bandamenn, heldur leiðinlega skósveina.
Eitur frá Afganistan

Reuters-fréttastofan segir í ýmsum fjölmiðlum, að ópíumframleiðslan í Afganistan hafi slegið öll fyrri met eftir mikla lægð á valdadögum Talibana, sem voru andvígir fíkniefnum. Í skjóli innlendra herstjóra, svo og hernáms Bandaríkjanna og bandamanna þeirra, er hún orðin hin mesta í heiminum, meiri en í Burma og Laos. Þetta er haft eftir Antonio Maria Costa, framkvæmdastjóra fíkniefna- og glæpastofu Sameinuðu þjóðanna í Vínarborg. Ópíum er flutt til Evrópu og notað við framleiðslu á heróíni.
Betra hjá Talibönum

BBC-fréttastofan segir, að Afganistan sé tifandi tímasprengja. Í opnu bréfi hafa áttatíu hjálparstofnanir hvatt Sameinuðu þjóðirnar til að efla öryggi borgaranna, því að margir íbúar séu farnir að tala um, að ástandið hafi verið betra á valdadögum Talibana. Hjálparstofnanir þora ekki að senda menn út fyrir höfuðborgina Kabúl. Út um þúfur hafa farið ráðagerðir um að efla leppstjórn Bandaríkjanna og 70.000 manna herlið á þess vegum. Fá ríki vilja taka að sér kostnað og fyrirhöfn við að reyna að koma á lögum og reglu í landinu eftir innrás Bandaríkjanna. Ætlunin er að afhenda Atlantshafsbandalaginu kaleikinn í ágúst. Hlutverkið verður ekki til þess fallið að auka traust manna á bandalagi, sem er á fallanda fæti á heimavígstöðvum.
Írakar andvígir hernámi

Nicholas D. Kristof, nýkominn frá Írak, skrifar í New York Times, að fólkið í landinu sé andvígt hernámsliðinu, þótt það hafi áður hatað Saddam Hussein. Fólk segir ástandið í landinu vera verra nú. Fáir þora að vera á ferli eftir að skyggja tekur, af því að löggæzla er lítil sem engin. Heilbrigðisstofnanir eru meira eða minna óstarfhæfar. Þetta er svipuð sagan og í Afganistan, nema hvað óöldin í kjölfar hernáms Bandaríkjanna skall skarpar á Írak. Stríðið vinnst, en friðurinn tapast.
Þjást fyrir hugsjón

Skipuleg óbeit Bandaríkjastjórnar á Evrópu kemur fram í margvíslegum smáatriðum, meðal annars í minni þátttöku bandarískra fyrirtækja og yfirmanna bandaríska flughersins í flugsýningunni í París, sem nú stendur yfir. Mörg lítil bandarísk fyrirtæki eru háð flughernum og fylgja ábendingum hans, þótt það hafi í för með sér, að evrópsk fyrirtæki fái meiri athygli þeirra, sem koma í viðskiptaerindum á mest sóttu flugsýningu heimsins.

Edward Wong segir frá þessu í New York Times. Á sýningunni var gerður stærsti breiðþotusamningur sögunnar, þegar Emirates Airlines keyptu 41 evrópskan Airbus, þar af 21 af tegundinni A380, sem á að taka 500-650 farþega. Segja má, að bandarísk fyrirtæki þjáist fyrir hugsjón eða óra Bandaríkjastjórnar.
Hvalirnir sigruðu

Þótt Japan hafi borið mikið fé á smáríki í Hvalveiðiráðinu, tókst ekki að hindra, að ráðið samþykkti að gera friðun hvala að hornsteini starfsins. Þar með hefur rúmlega hálfrar aldar gömul stofnun breyzt úr hvalveiðiklúbbi í hvalafriðunarklúbb. Öll stórveldin studdu tillöguna, sem samþykkt var í gær með 25 atkvæðum gegn 20 við mikinn fögnuð náttúruverndarsamtaka. Á móti voru Japan, Noregur, Ísland og ýmsar smáeyjar í Karabíahafi, sumar fámennari en Ísland.
Áttaviti Rússa lagaður

Katinka Barysch og Laza Kekic spá því í International Herald Tribune, að Rússland muni í náinni framtíð halla sér meira að Evrópusambandinu en Bandaríkjunum, enda hafi Rússland ekki fengið neitt nema langt nef að launum fyrir að viðra sig upp við Bandaríkin. Viðskiptahagsmunir Rússlands séu einkum í Evrópu og fjárfestar í Rússlandi eru einkum evrópskir. Þessi lagfæring á rússneska áttavitanum verði enn brýnni, þegar langflest ríki Austur-Evrópu eru gengin í Evrópusambandið.
Illa farnar stofnanir

George Monbiot segir í Guardian í dag, að fjórar fjölþjóðastofnanir séu svo illa farnar, að þeim verði ekki bjargað. Þær séu öryggisráð Sameinuðu þjóðanna, Heimsviðskiptastofnunin, Alþjóðabankinn og Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn. Bandaríkjastjórn eyðilagði þá fyrstu með stríðinu við Írak og almenningsálitið í heiminum hefur snúist gegn hinum þremur, sem hafa rekið erindi hinna sterku gegn hinum veiku. Hann telur tímabært, að andstæðingar þessara þriggja fjármálastofnana láti af andstöðu við hnattvæðingu þeirra og einbeiti sér að andstöðu við ranglæti þeirra og leggur fram tillögur um, hvernig öllum þessum stofnunum verði breytt, svo að þær stuðli að réttlátri hnattvæðingu fremur en ranglátri. Hann vill, að þær striki út skuldir þróunarlanda. Ennfremur vill hann, að vald öryggisráðsins færist til allsherjarþings Sameinuðu þjóðanna, þar sem atkvæði verði reiknuð eftir íbúafjölda og lýðræðisvísitölu ríkja.
Þar eigum við heima

Ísland er með minnstu smáríkjum og má sín einskis hernaðarlega. Í staðinn hefur það talið henta sér að leita skjóls hjá Bandaríkjunum, sem áður voru mildur húsbóndi, en kæra sig nú ekki um neina vini, heldur vilja hafa þræla til að tuska til. Íslandi hentar betur en öðrum ríkjum, að deilur milli ríkja séu ekki leystar með vopnavaldi, heldur með samningaþjarki. Þess vegna á Ísland ekki lengur heima í skjóli heimsveldis, sem gerzt hefur ofbeldishneigðara með árunum, heldur ríkjasamtaka, sem leggja og munu leggja höfuðáherzlu á þjark sem samskiptatæki ríkja. Evrópusambandið er eina stofnunin, sem gæti verið Íslandi skjól á tímum aukinnar áherzlu á ofbeldi. Það er friðarvin á vígvelli ríkisrekinna og einkarekinna hryðjuverka nútímans. Evrópuríki standa í biðröð við að reyna að komast inn í sambandið. Þar eigum við heima.
Gagnslítill hagvöxtur

Á nánast hverju ári batnar efnahagur Íslendinga eins og allra nágrannaþjóðanna. Ekki eykst hamingja okkar við það og enn síður verður lífið auðveldara viðfangs. Fólk vinnur sem fyrr myrkranna minni við að koma sér upp þaki yfir höfuðið og geta komið börnum sínum til manns. Gjaldþrot einstaklinga eru orðin svo tíð, að Lögbirtingablaðið kemur út þrisvar í viku að minnsta kosti. Tíuþúsund prózak-töflur eru gleyptar á hverju morgni. Þótt þjóðartekjur á mann hafi margfaldazt á nokkrum áratugum, sér þess ekki umtalsverðan stað í gæfu og gengi. Einhvern veginn sáldrast hagvöxturinn á tvist og bast í neyzlu og eyðslu, svo og tilgangslitlar fjárfestingar. Samt hefur árlegur hagvöxtur, stækkun þjóðarkökunnar, lengi verið pólitískt trúaratriði hér á landi og í nágrannalöndunum.
Allt er við það sama

Enginn árangur hefur náðst af tilraunum til að endurheimta auðlindir hafsins úr höndum forréttindahópa. Enginn árangur hefur náðst af tilraunum til að vernda ósnortin víðerni landsins fyrir eyðingaröflum ríkisvaldsins. Enginn árangur hefur náðst af tilraunum til að vísa þjóðinni veginn til stjórnmála- og efnahagssamstarfs í Evrópusambandinu. Enginn árangur hefur náðst af tilraunum til að stöðva aukningu stéttaskiptingar í landinu. Ekkert ofangreindra mála kveikti í hjörtum fólks og málflutningi flokka í kosningabaráttunni. Allt verður á þessu kjörtímabili eins og það hefur verið mörg umliðin kjörtímabil. Ísland er pólitísk eyðimörk um þessar mundir. Íslendingar eru saddir þrælar úti að grilla.
Löggu sigað á borgarana

Michael Bloomberg, borgarstjóri í New York, hefur fundið ýmsar skemmtilegar leiðir til að ná peningum í galtóman borgarsjóð. Meðal annars hafa lögreglustöðvar borgarinnar viðurkennt, að þær séu skyldaðar til að ná tilskildum kvóta í fjárhagslegum ofsóknum á hendur borgurunum, rétt eins og hraðamælingalöggan í Húnaþingi. Jesse Taveras var sektaður um 50 dollara fyrir að sitja á mjólkurkassa á gagnstétt. Yoav Kashida var sektaður um 50 dollara fyrir að taka upp tvö sæti í neðanjarðarlestinni, þegar honum rann í brjóst. Crystal

Rivera var sektuð um 50 dollara fyrir að setjast í tröppum neðanjarðarlestarinnar, komin sex mánuði á leið. Gary Younge segir frá þessu í Guardian.
Hugarórar Rambó

Sagnfræðingurinn

Eric Hobsbawm, sem skrifaði bókina Öld öfganna, skrifar langa grein í Guardian um sókn Bandaríkjanna að heimsyfirráðum. Hann telur þá sókn að því leyti öðru vísi en sókn Rómarveldis, Bretaveldis og ýmissa fleiri heimsvelda sögunnar, að þau síðarnefndu stefndu ekki meðvitað að heimsvöldum. Hins vegar séu Bandaríkin að því leyti lík Sovétríkjunum sálugu og Frakklandi byltingarinnar í lok átjándu aldar, að þau telja sig vera að frelsa heiminn og gefa öðrum færi á að fylgja fordæmi sínu. Hann telur Bandaríkin ekki hafa efni á ofbeldi víða um heim og endalausum rekstri setuliðs hjá þjóðum, sem ekki kæra sig um bandaríska frelsun. Bandarískir kjósendur muni að lokum ekki hafa áhuga á að fórna efnahag sínum fyrir þessa Rambó-hugaróra, sem hafa magnað öryggisleysi í heiminum.
Gagnslitlar herflugvélar

Ekki er líklegt, að öryggi Íslands stafi hætta af því tagi, sem herflugvélum er ætlað að ráða við. Sovétríkin eru horfin og kalda stríðið búið. Einu ríkin, sem einhvers mega sín hernaðarlega, eru vestræn og fara varla að ráðast á okkur. Að svo miklu leyti, sem hætta er á ferðum, stafar hún af fámennum hópum ofstækismanna eða einstaklingum af því tagi, sem mundu koma hingað undir fölsku flaggi í farþegaflugi. Beztu varnir landsins felast í góðu eftirliti íslenzkra aðila í Leifsstöð fremur en í bandarískum flugvélum á Keflavíkurvelli.
Enn eitt kraftaverkið

Þótt Evrópusambandið sé frægt fyrir mikla skriffinnsku og eilíft þjark, hefur það unnið hvert kraftaverkið á fætur öðrum á liðnum árum. Í gær náðist samkomulag í stjórnlaganefnd þess um uppkast að fyrstu stjórnarskrá sambandsins. Fáir hefðu spáð slíku fyrir áratug, ekki frekar en þeir hefðu þá spáð að sambandið mundi að áratug liðnum eiga sinn eigin seðlabanka og sína eigin mynt, sem efldist með hverjum mánuði. Uppkast að stjórnarskrá Evrópusambandsins er enn eitt skref í átt til öflugrar og friðsamrar Evrópu framtíðarinnar, öruggu skjóli borgara álfunnar fyrir pólitískum jarðskjálftaöflum í þriðja heiminum og Bandaríkjunum. Í International Herald Tribune fjallar

Heather Grabbe um fyrirhugaða stjórnarskrá Evrópu.
Fá gæsahúð af Rumsfeld

Að venju reyndi stríðsmálaráðherra Bandaríkjanna að koma illu af stað á fundi Atlantshafsbandalagsins í Bruxelles. Þegar starfsbræður hans frá Þýzkalandi og Frakklandi töluðu, hafði Donald Rumsfeld mikið fyrir að þykjast ekki hafa áhuga á að heyra, hvað þeir sögðu, var önnum kafinn við að fletta skjölum og tala við sessunautana, samkvæmt fréttum

Craig S. Smith í New York Times. Ráðherrann hótaði Belgíumönnum brotthvarfi aðalstöðva bandalagsins frá borginni, ef þeir féllu ekki frá víðtækum heimildum í lögum til að draga stríðsglæpamenn fyrir dómstóla. Belgíumenn ætla ekki að taka neitt mark á Rumsfeld. Mjög gott er fyrir evrópska einingu, að vitfirringurinn skuli ganga laus, því að valdamenn fá gæsahúð af návistinni.
Allar fréttir erlendar

Íslenzkir fréttamiðlar eru fullir af innlendum fréttum og telja réttilega, að notendur fjölmiðla hafi lítinn áhuga á erlendum fréttum. Samt er heimsmálunum svo komið um þessar mundir, að erlendar fréttir skipta okkur meiru en innlendar. Veraldarsagan liggur stundum í dvala og tekur kippi þess á milli. Nú stendur yfir eldgosahrina heimsfrétta, þar sem Bandaríkin seilast til heimsyfirráða og kjarnaríki Evrópu þvælast fyrir þeim, meðal annars með því að reisa mesta efnahagsveldi veraldarsögunnar. Ýfingarnar varða íslenzka hagsmuni, allt frá Keflavíkurvelli yfir í vaxtakostnað, sem við höfum af sérstakri krónu íslenzkri. Af þessum ástæðum hef ég miklu meira gaman af að segja ykkur frá margvíslegri túlkun heimsviðburðanna, heldur en að túlka meira eða minna fáfengilegar fréttir innlendar.
Ekki tekur því að bíða

Alan L. Isenberg telur í International Herald Tribune, að ekki taki því fyrir Evrópu að bíða eftir stjórnarskiptum í Bandaríkjunum í von um, að tiltölulega kurteisir demókratar komist til valda að nýju. Hann telur, að hugsanleg ríkisstjórn demókrata verði að vísu ekki eins ruddaleg í umgengni við útlönd og ríkisstjórn Bush hefur verið, en efnislega muni hún halda áfram einstefnu í utanríkismálum. Skynsamlegra sé fyrir Evrópuríki og Evrópusambandið að gera ráð fyrir, að hin nýja valdbeitingarstefna Bandaríkjanna sé komin til að vera, og miða viðbrögð sín við það.
Óvenju slunginn lygari

Frá fyrstu tíð hefur mér litizt illa á Tony Blair, forsætisráðherra Bretlands. Hann minnir mig á norskan prentvélasala fyrir 30 árum, sem var eins og engill á svipinn, en sagði aldrei satt orð, svo ég muni. Enginn getur verið eins einlægur á svipinn og Blair án þess að vera töfralyfjasali. Hingað til hafa Bretar átt erfitt með að átta sig á, að Blair er fyrst og fremst sölumaður í heimsklassa, algerlega laus við einlægni. Það er fyrst á síðustu vikum uppljóstrana um falsaðar skýrslur um Írak, að brezkir dálkahöfundar eru sumir hverjir byrjaðir að átta sig á, að Tony Blair er óvenju slunginn lygari.
Skrúfað frá og fyrir

Þegar borin er saman skylda Ísraels og Palestínu að fylgja útgefnu vegakorti friðar í miðausturlöndum, verður að hafa í huga, að landnám og hryðjuverk af hálfu Ísraels eru ríkisrekin og því hægt að skrúfa fyrir þau og frá þeim eftir efnum og ástæðum. Hryðjuverk af hálfu Palestínu eru hins vegar einkarekin af hópum, sem eru í andstöðu við heimastjórn Palestínu. Því getur heimastjórnin ekki skrúfað fyrir þau og frá þeim eftir þörfum. Ariel Sharon er herra í sínu húsi, en Mahmud Abbas er ekki herra í sínu húsi. Hann hefur þar ekki einu sinni lögregluvald, því að Ísraelsher hefur lamað lögreglu Palestínumanna og þar með getu hennar til að hafa hemil á óeirðamönnum.
Þriðja heims Ísland

Bandaríkjastjórn rótast nú við að bregða fæti fyrir nýjan stríðsglæpadómstól Sameinuðu þjóðanna, sem 137 ríki hafa samþykkt og 90 ríki staðfest. Um allan þriðja heiminn er ríkjum hótað afnámi allrar bandarískrar aðstoðar, nema þau geri tvíhliða samning um að kæra ekki bandaríska borgara fyrir dómstólnum. 37 fátæk smáríki hafa bitið í þetta súra epli, þar af ekkert vestrænt ríki, nema glæpamiðstöðin Albanía teljist vera það. Evrópusambandið hefur varað væntanleg aðildarríki við undirritun slíks samnings, sem væri ávísun á bandaríska stríðsglæpi. Þar sem við höfum þriðja heims valdahafa hér á landi, má benda þeim á að skoða möguleika á að verzla við Bandaríkin um undanþágu gegn stríðsglæpum annars vegar og óskert framhald hermangs á Keflavíkurvelli hins vegar. Það væri í góðu samræmi við reisnarskort utanríkisstefnu okkar.
Seðlabankar tugtaðir

Áhrifamesti hagfræðingur síðustu ára er

Joseph Stiglitz, sem er hvort tveggja í senn, nóbelsverðlaunahafi í hagfræði og fyrrverandi aðstoðarbankastjóri Alþjóðabankans. Hann átti mikinn þátt í að brjóta skörð í múr hins hægri sinnaða Chicago-skóla hagfræðinga, sem hefur sitt síðasta vígi í Alþjóða gjaldeyrissjóðnum, svo sem sjá má af ofstækisfullum tillögum sjóðsins um einkavæðingu heilsustofnana og menntastofnana á Íslandi. Stiglitz skrifaði í gær grein í Guardian um hlutverk seðlabanka, annars vegar gegn verðbólgu og hins vegar gegn atvinnuleysi. Hann telur, að Seðlabanki Evrópu miði stefnu sína of þröngt gegn verðbólgu. Hann telur almennt, að seðlabankar séu fílabeinsturnar, sem taki ekki tillit til þarfa þjóðanna.
Við erum Afríkumenn

Samkvæmt fundi 300.000 ára gamalla mannabeina í Eþiópíu er nútímamðurinn, Homo Sapiens, upprunninn í Afríku eins og ýmsar eldri tegundir mannsins, Homo Erectus og fleiri. Áður hafði verið talið hugsanlegt, að nútímamaðurinn hafi orðið til annars staðar en í Afríku, þótt eldri og útdauðar ættkvíslir mannsins séu þaðan. Beinin í Eþiópíu eru ótrúlega lík beinum hávaxinna og grannra nútímamanna. Áður höfðu ekki fundizt Homo Sapiens bein eldri en 100.000 ára gömul. Frá þessu segir

John Noble Wilford í New York Times.
Gagnslitlar flugvélar

Þegar landsfeður okkar segja herflugvélar nauðsynlegar til að halda uppi vörnum landsins, tala þeir þvert á staðreyndir nútímans. Ósennilegt er, að okkur stafi hætta af loftárásum hefðbundins stríðs tuttugustu aldar. Meiri líkur eru á hryðjuverkum að hætti ofstopaflokka nýrrar aldar. Gegn slíkri hættu er betra að treysta á góða landamæravörzlu, einkum í borgaralegu flugi á Keflavíkurvelli. Að svo miklu leyti sem varnir eru hér, er þeim sinnt af íslenzkri lögreglu og tollgæzlu í Leifsstöð, en ekki bandaríska setuliðinu. Ef bandarísk stjórnvöld kæra sig ekki lengur um að hafa hér herflugvélar, geta þau auðveldlega rökstutt, að þær þjóni ekki lengur vörnum landsins.
Vaxandi trúarofsi

Trúarofsi fer vaxandi í Bandaríkjunum, ekki bara hjá forseta landsins og stríðsmálaráðherra. Sjónvarpsprédikarar fara mikinn og kalla Múhameð spámann ræningja og barnanauðgara, til dæmis Franklin Graham, sonur Billy Graham. Þetta er meiri ofsi en hjá róttækum múslimum, sem ekki tala svona illa um Krist. Bandaríkjamenn flykkjast í kristna ofsatrúarsöfnuði, þar sem predikað er hatur og refsing, ofstæki og ofbeldi.

Nicholas D. Kristof skrifar í New York Times um ofsatrúaða söfnuði og sjónvarpsprédikara á hægri kanti stjórnmálanna.
Þagað um falsanir

Þótt skrifað sé um málið í New York Times, sem lesið er af sáralitlu broti bandarísku þjóðarinnar, er nánast engin umræða þar í landi um, að ríkisstjórn landsins fór í stríð við Írak á fölsuðum forsendum. Írak studdi ekki Osama bin Laden og átti ekki gereyðingarvopn, sem voru hættuleg Bandaríkjunum. Mikil umræða er í Bretlandi um sama efni, en bandarískir fjölmiðlar þegja nærri allir þunnu hljóði. Þögnina má hafa til marks um, að bandarísk fjölmiðlun og fréttamennska er almennt á afar lágu plani.

Paul Krugman skrifar um þetta í New York Times.
Stuðningurinn dugði ekki

Svo virðist sem lítils sé metinn stuðningur ríkisstjórnar Íslands við svokallað stríð gegn Írak, sem í rauninni var ekki stríð, heldur fjöldamorð á óbreyttum borgurum. Sennilega hefði Ísland þurft að senda herdeild til aðstoðar við stríðið, væntanlega undir stjórn Hjálmars Árnasonar alþingismanns, til að fá áfram að njóta bandarísks setuliðs og hermangsins, sem því fylgir. Munnlegur stuðningur við stríðið átti að mati Hjálmars að gulltryggja framhald hermangsins, en hefði þurft að vera verklegur, því að ríkisstjórn Bandaríkjanna virðist ekki taka í mál að hafa flugvélar á Keflavíkurflugvelli fram á næsta ár.
Völdin færast austur

Thomas Fuller telur í dag í International Herald Tribune, að völd og áhrif í Evrópusambandinu séu að færast frá Bretlandi til Þýzkalands. Brezka stjórnin hefur frestað þjóðaratkvæðagreiðslu um aðild að evrunni, af því að brezku skrílblöðin berjast af hörku gegn henni. Hann segir frestunina fela í sér eins konar aukaaðild Bretlands á jaðri sambandsins. Á sama tíma sé stjórnarskrárnefnd Evrópusambandsins undir forsæti Valery Giscard dEstaing að ná samkomulagi um breytt vægi atkvæða, sem tekur aukið tillit til fjölmennis Þýzkalands. Í þriðja lagi séu Pólland og nýju aðildarríki bandalagsins í Austur-Evrópu í nánu efnahags- og viðskiptasambandi við Þýzkaland, en ekki Bretland. Þetta eru slæmar fréttir fyrir einræðishneigða ráðamenn Bandaríkjanna, sem er mjög uppsigað við Þýzkaland eftir stríðið gegn Írak.
Trúarbragðahatur

Ráðgert er að reka 13.000 múslima frá Bandaríkjunum. Þetta eru ólöglegir innflytjendur eins og margir aðrir. Eingöngu múslimar eru teknir í gegn. Þeir tengjast ekki hryðjuverkum eða hryðjuverkasamtökum. Frá þessu segir

Rachel L. Swarns í New York Times. Með því að beita innflytjendalögum á valinn hátt er Bandaríkjastjórn að sýna trúarbragðahatur í verki. Hugsun stjórnvalda er, að engin hryðjuverk verði í Bandaríkjunum, ef þar verði engir múslimar. Þá gleymist, að flest hryðjuverk þar í landi eru framin af ljóshærðum og kristnum heimamönnum.
Latir Evrópumenn

Max Weber átti einkum við kalvínisma Skota, Hollendinga og Svisslendinga, þegar hann samdi fyrir tæpri öld kenninguna um fjárhagslega velgengni þeirra, sem eru mómælendatrúar. Vinnusemi og sjálfsafneitun kalvínista átti að hans mati að leiða til meiri velmegunar þjóða. Nú hefur sagnfræðingurinn

Niall Ferguson endurvakið úrelta kenningu Weber og snúið henni upp í samanburð milli Bandaríkjamanna, sem hann segir iðna og nægjusama, og Evrópumanna, sem hann segir lata og nautnasjúka. Bendir hann meðal annars á, að Bandaríkjamenn fái lítil frí frá vinnu, en Evrópumenn mikil. Leti Evrópumanna stafi af, að þeir séu ekki lengur trúræknir. Ferguson skrifar grein í International Herald Tribune um þessa skemmtilegu, en vafasömu kenningu sína. Hann spáir, að innganga miðevrópskra þjóða í Evrópusambandið muni gera þær latar líka.
Ekki ég, það var hann

Observer í morgun var barmafullur af mikilvægum greinum um falsaðar skýrslur forsætisráðherra Bretlands um meint gereyðingarvopn Íraks. Í aðalgrein blaðsins telja

Kamal Ahmed og Gaby Hinsliff, að forsætisráðuneytið hafi ákveðið að játa mistök í tengslum við síðari skýrsluna, sem var uppskrift úr þrettán ára gamalli skólaritgerð frá Kaliforníu. Fyrri skýrslan hafi hins vegar að mestu verið óbreytt eins og hún kom frá leyniþjónustunni. Undir niðri geisar nú styrjöld milli ráðuneytisins og leyniþjónustunnar um, hvor aðilinn hafi falsað upplýsingarnar í fyrri skýrslunni. Hvor aðili um sig er að reyna að bjarga sínu skinni á kostnað hins.
Campbell falsaði skjalið

Í grein

Richard Ingram í Observer í morgun minnir hann á, að ímyndarfræðingur Tony Blair sé Alastair Campbell, sem áður vann hjá kynlífstímariti og Robert Maxwell. Því sé engin furða, þótt Campbell beri ábyrgð á notkun gamallar skólaritgerðar eftir Ibrahim al-Marashi í Kaliforníu til staðfestingar á gereyðingarvopnum Íraks. Nú hefur al-Marashi upplýst, að við ritstuldinn hafi mikilvægum orðum verið breytt til að láta ritgerðina hljóma safaríkar.
Leyndarmál Tony Blair

Andrew Rawnsley segir í Observer í morgun, að ímyndarfræðingurinn Alastair Campell hafi játað fyrir vinum sínum, að hafa gert mistök í tengslum við fölsuðu skýrslurnar, sem áttu að sanna gereyðingarvopn Íraks. Rawnsley segir, að tregða Tony Blair forsætisráðherra við að leyfa stofnun óháðrar rannsóknarnefndar að fjalla um fölsunarmálið, muni sannfæra menn um, að hann hafi sjálfur eitthvað að fela.