arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Katrín Jakobs í þokunni

Vandi okkar með fjölmiðlana felst ekki í, að faglegt eftirlit skorti af hálfu ritskoðunar ríkisins. Katrín Jakobsdóttir telur sig finna réttlætingu fyrir því í sannleiksskýrslunni. Ég held hún skilji það vitlaust. Hvaðan ætti þetta faglega eftirlit að koma? Það, sem fjölmiðla vantar, er allt annað: Aðgang að upplýsingum. Hér er allt lok, lok og læs. Í boði ríkisins. Við höfum bankaleynd, upplýsingalög og Persónuvernd, sem allt stefnir að algerri þögn. Leki lánabókar Kaupþings á Wikileaks er eina blómið í eyðimörk Katrínar. Við þurfum afnám bankaleyndar, upplýsingalaga og Persónuverndar.
Ógeðslegar flokksofsóknir

Sjálfstæðisflokkurinn bjó á fyrri áratugum til ógeðslegt kerfi persónunjósna og kosningaeftirlits, atvinnuofsókna og skerðingar á ferðafrelsi. Sumu af þessu deildi Flokkurinn með bandaríska sendiráðinu, sem hefti ferðir fólks vestur um haf. Allt þetta vissum við, en margt var staðfest í ævisögu Gunnars Thoroddsens, sem kom út fyrir jólin. Flokkurinn gerði samkomulag um margt við Framsókn, til dæmis um skiptingu starfa og verkefna. Þetta var verulega ógeðslegt kerfi, stutt í áratugi af Mogga undir ritstjórn Styrmis Gunnarssonar. Síðbúið er, að hann lýsi því kerfi hans sjálfs sem ógeðslegu.
Unga fólkið á hér meiri von

Framtíð unga fólksins er betri hér á landi en í löndum Miðjarðarhafsins, sem eru líka í skuldavanda. Atvinnuleysi ungs fólks er 40% á Spáni og 28% á Ítalíu. Gamalt fólk fer samt of snemma á eftirlaun í þeim löndum og lífeyrir þess byggist á gegnumstreymi í ríkissjóði. Unga fólkið við Miðjarðarhafið fjármagnar eftirlaun gamla fólksins án þess að fá vinnu sjálft. Það gengur ekki upp. Hér höfum við blessunarlega ekki gegnumstreymi, heldur uppsöfnun lífeyris og háan lífeyrisaldur, 70 ár. Við erum því betur í stakk búin að fást við skuldavanda og kynslóðavanda þjóðarinnar en margar Evrópuþjóðir.
Fjölmiðlar hossa fávitum

Prinsessuviðtal Stöðvar 2 við Jón stóra er þekktasta dæmið um, að fjölmiðlar hossa bjálfum. Athugasemdalaust er talað við fólk, sem ber ekkert skynbragð á umhverfi eða aðstæður. Fimmhundruð þúsund króna öryrki kvartar yfir bágri stöðu og verður að athlægi. Margt fólk í fullri vinnu býr við bágari kjör. Smástelpa fer upp á hótelherbergi með fullum leikara frá útlöndum og segir hann dónalegan að vilja sex. Það eina, sem fullir leikarar á hótelherbergjum vilja. Sýningardama játar að vera að leita sér að vinnu í Kaliforníu og undrast viðbrögð löggunnar þar. Þetta fólk stígur greinilega ekki í vitið.
Hræsnarinn og biðraðirnar

Klappstýran á Bessastöðum velti sér auðvitað upp úr biðröðum. Einkennistákn Fjölskylduhjálparinnar segir samt ekki neitt um matarskort fólks. Ríkið og aðrar hjálparstofnanir vilja losna við einkennistáknið. Með því fá samstarf málsaðila um að gefa út matarkort eða greiðslukort. Útrýma þannig biðröðum, sem eru þess eðlis, að helmingur biðraðafólks þarf enga mataraðstoð. Hins vegar vill Fjölskylduhjálpin hafa þetta svona til að kynna starfsemi sína í fjölmiðlum. Það er henni auðvitað heimilt. En hliðarverkun aðferðarinnar er, að siðlausir hræsnarar og tækifærissinnar geta velt sér upp úr meintri neyð.
Krónan er dauð – lifi evran

Íslendingar lifa í tilbúnum heimi matador-peninga. Einhvern tíma verður að gefa gengið frjálst eins og í öðrum vestrænum löndum. Þá kemur í ljós, að krónan er verðlaus. Stærsta verkefni okkar er að taka upp evru. En þjóðin vill ekki horfast í augu við það, ekki frekar en í augu við aðild að Evrópu. Því veldur heimska vor. Verkefnið er hrikalegt, því að skattgreiðendur taka ekki meira á sig. Seðlabankinn á of lítið af gjaldeyri. Því verður að fara þýzku leiðina frá 1923, 1948 og 1990. Skipta ber smáfé á 200 kr = 1 evra, stórum upphæðum á 2.000 kr = 1 evra og ofurfjárhæðum á 20.000 kr = 1 evra.
Burt með kvótagreifana

Ég er sammála Jóhönnu Sigurðardóttur um, að stóra mál ársins 2011 verður að ná auðlind hafsins. Kvótagreifar stálu henni og veðsettu útlendingum upp í topp. Gróðafíkn þeirra fór út yfir allan þjófabálk. Auðlind í þeirra eigu er verri en auðlind í eigu Evrópusambandsins. Þjóðin þarf að ná henni til baka, til dæmis með fyrningu aflaheimilda. Kvótagreifarnir ganga berserksgang gegn þjóðareign á auðlindinni. Til þess reka þeir Morgunblaðið og sóðaskapinn úr Davíð með milljónatapi á degi hverjum. Gróði þeirra af auðlindinni fer í að reka sorprit landsins númer eitt. Burt með þetta landsins versta bófagengi.
Slæmar áramótahorfur

Horfur eru slæmar um áramót. Gengishrun gerði sjávarútveginn að eina arðbæra atvinnuvegi landsins. Honum stjórnar bófaflokkur kvótagreifa, sem gerir út Moggann og nokkra vefmiðla og heila tvo stjórnmálaflokka til að passa upp á kvótann. Bófaflokkar stjórnmálanna taka við völdum í vor, þegar guðsvoluð ríkisstjórnin gefur upp öndina. Hún hélt að vísu sjó með atvinnu á fullum dampi, en það afrek er kjósendum löngu gleymt eins og hrunið sjálft. Eftir stendur, að núna nær hún engu fram, sem máli skiptir, ekki stjórnarskrá eða fyrningu kvótans eða rammaáætlun um auðlindir. Orðin líkið af sjálfri sér.
Eitruð Samfylking

Krafa Samfylkingarinnar um aðildarviðræður við Evrópu gerði ríkisstjórnina smám saman óstarfhæfa. Myllusteinn Samfylkingarinnar sligaði samstarfið. Hrakti hvern þingmann Vinstri grænna á fætur öðrum á pólitískan vergang. Þannig missti Jóhanna meirihluta á Alþingi og hangir á aðvífandi atkvæðum aumingjagóðs flóttafólks úr Borgarahreyfingunni. Björgunarsveitin er raunar eini stuðningsflokkur stjórnarinnar um þessar mundir. Fjórflokkurinn allur er önnum kafinn við að raða upp í stjórnarmynztur. Ætli útkoman verði ekki frjálshyggjustjórn Árna Páls með álverum og öðru rugli í útblásinni blöðru.
Vísitala er sanngjörn

Þar sem krónan er ónýtur gjaldmiðill, er ekki sanngjarnt, að fólk greiði til baka höfuðstólinn á gömlu verðgildi. Fólk á að endurgreiða skuldir sínar á núverandi verðgildi, þótt tölurnar séu miklu hærri en áður. Á þessu eru tvær undantekningar. Rýrni krónan meira en sem nemur hækkun launa, á að miða við vísitölu launa, ekki vísitölu benzíns og brennivíns. Og hafi banki fíflast til að bjóða meira en 80% húsnæðislán, á hann að bera tjónið af mismuninum. Og herkostnaðinum af rangri vísitölu eiga lánari og skuldari að skipta með sér jafnt. Að öðru leyti er sanngjarnt og heilbrigt, að vísitala ráði skuld.
Spilla menningarsögu

Nútíma öfga-íslam er ógeð. Ofsatrúarmenn vaða um í nafni Allah, eyða fornum minjum. Hafa eyðilagt fornu grafhýsin í Timbuktu í Malí. Voru ekki Allah þóknanleg að sögn Abou Dardar forsprakka. Að vísu múslímsk, en líklega ekki af þeirri tegund, sem er ofsatrúarmönnum þóknanleg. Öfgamenn múslima spilltu líka kletta-höggmyndunum í Bamlyan í Afganistan með dínamíti. Fleiri ráðast á menningarsöguna en talíbanar og ofsatrúarmenn einir. Bandaríski herinn í Írak eyðilagði fjölda minja um fornar menningar í Mesópótamíu. Ekki vegna ofstækis, heldur vegna virðingarskorts menningar-öreiga fyrir fortíð okkar.
Evrópa hætti við Ísland

Þótt ekki segist með berum orðum, þá ákvað Evrópusambandið að hætta við að semja við Ísland um aðild. Ráðamenn þess sáu seint og um síðir, að umsóknin um aðild var bara plat. Enginn stuðningur var fyrir málinu og það verður kolfellt í þjóðaratkvæði. Því ákvað sambandið að opna ekki síðustu kaflana, um landbúnað og sjávarútveg. Þeir verða ekki opnaðir til viðræðu fyrr en eftir kosningar og þá aðeins, ef landið liggur þannig. Evrópusambandið hefur nóg með önnur verkefni að sinni. Þarf að komast yfir vendipunkta í fjármálum ríkja við Miðjarðarhafið og taka afstöðu til fimmtu herdeildar Bretlands.
Sérstakur er sérstakur

“Við munum vega og meta niðurstöðu dómsins en þetta er mjög jákvætt.” Fyrstu viðbrögð Sérstaks saksóknara við aumkunarverðum Glitnisdómi. Virðist hafa að markmiði að koma bankabófum í samfélagsþjónustu á Lex. Sérstakur þreytist seint á að koma mér á óvart. Nokkrum sinnum hefur hann svikið loforð um að koma málum inn í dómskerfið. Þau eru enn býsna fá. Fjórum árum eftir hrun er hann bráðum orðinn tveimur árum á eftir áætlun. Ég held, að eitthvað meira en lítið sé að á þeim bæ eins og raunar víðar í kerfinu. Held, að hann hafi þjóðina að fífli eins og dómarar, sem líta á tugmilljarða bankarán sem grín.
Vodkaflösku-dómurinn

Mér sýnist íslenzk dómahefð vera þessi: Fyrir að stela einni vodkaflösku á veitingahúsi ferðu á Hraunið í þrjá mánuði. Fyrir að stela þér tvisvar til matar í 10-11 ferðu á Hraunið í fimm mánuði. Allt óskilorðsbundið. Hvað fær þá bankastjórinn, sem rændi þrjátíu milljörðum af bankanum sínum. Hann fær auðvitað þrjá mánuði á Lex í samfélagsþjónustu. Það jafngildir semsagt varla vodkaflösku að mati dómaranna Ólafs Ásgeirssonar, Símonar Sigvaldasonar og Skúla Magnússonar. Ísland í dag, fjórum árum eftir hrun. Bófar og bjánar gefa oss enn á kjaftinn. Lögin gilda bara um aumingjana, ekki um hákarlana.
Fjórum árum eftir hrun

Fjórum árum eftir hrun hefur ekki verið úr því skorið, hvort Björgólfsfeðgar séu tengdir. Fjórum árum eftir hrun hefur ekki verið úr því skorið, hvort galin endurskoðun Landsbankans sé lögleg. Fjórum árum eftir hrun hefur ekki verið úr því skorið, hvernig fallandi vídeóleiga gat fengið 300 milljónir að láni 2007. Fjórum árum eftir hrun hefur ekki verið úr því skorið, hvernig ráðherra gat fengið tæpan milljarð að óafturkræfu kúluláni. Fjórum árum eftir hrun hefur ekki verið úr því skorið, hvort bankastjóri geti lánað einum og sama einbeitta skuldakónginum út á sautján kennitölur hans í röð.
Tímavél í ráðhúsið

Glæsilegt og nákvæmt er líkan Finns Arnar Arnarsonar og Þórarins Blöndal af Aðalstræti ársins 1905. Svo lík er tímavélin fyrirmyndinni, að trén eru í réttri hæð þess tíma og lóðir fullar af ýmsu dóti. Svo ekki sé talað um þakrennur og gluggaumbúnað. Reykjavíkurborg á að kaupa þetta líkan og fá það víkkað út til Kvosarinnar allrar eins og hún var á þessu merkisári. Víkkað líkan á heima í aðalsal ráðhússins í stað Íslandskortsins. Tímavélin getur þar gagnast bæði skólum og ferðafólki til að sýna aðstæður í borgarmiðjunni fyrir rúmlega hundrað árum. Áður en arkitektar eyðilögðu heildarsvipinn.
Ein regla betri en tvær

Vont er, að flokksfélög hafi misjafnar reglur um kosningarétt. Sums staðar bundinn við greidd félagsgjöld og annars staðar opinn öllum, sem hann vilja. Stjórnmálaflokkur á að hafa festu á slíku og það hefur Samfylkingin ekki. Læt liggja milli hluta, hvort sé betra. Mikilli kjörsókn fylgir auglýsing, en um leið aðgangur margra, sem ekki styðja flokkinn. Sérstaklega er slík siðblinda algeng meðal sjálfstæðismanna eins og öll önnur siðblinda. Opinn aðgangur eykur áhrif siðblindingja. Vegur upp á móti auknu lýðræði aukinnar þátttöku. Utan Samfylkingar telur fólk lífsgæði ekki þurfa að vera ókeypis.
Slappur skilorðsdómur

Dómurinn yfir stjórnendum Íslandsbanka veldur svartsýni á dóma yfir þeim, sem skófu bankana innan. Svonefnd umboðssvik virðast ekki alvarleg að mati Héraðsdóms Reykjavíkur, þótt milljarðatjón hafi orðið. Margir undarlegir dómar hafa þar verið kveðnir upp. Þessi gefur tilefni til að ætla, að þeir muni snúast mest um skilorð. Tæplega lætur Sérstakur hjá líða að kæra þetta til Hæstaréttar til að fá fordæmi í dómum umboðssvika. Annars getur hann alveg eins pakkað saman kontór sínum, því að allt tilstandið er þá án mikils tilgangs. Annað hvort gefst hann upp eða ekki, það er málið í þessari stöðu.
Leyndó Össurar og Kína

Allt leikur á reiðiskjálfi vegna opinna samninga Íslands um fulla aðild að Evrópu. Á sama tíma er utanríkisráðuneytið að gera leynilegan samning um fríverzlun við Kína. Ég finn hvergi uppkast af þeim mikilvæga samningi. Má þó ljóst vera, að Kína er með undarlega áráttu til heimsyfirráða. Hefur til dæmis breitt úr sér á Grænlandi. Ýmsir erlendir fræðimenn hafa skrifað um fríverzlunarsamninga við Kína. Hafa bent á, að Kínastjórn skilur texta öðru vísi en annað fólk. Er ekki hægt að fá góð ráð við samningsgerðina? Er Össur kannski bara í taumi Kínverja að ana með okkur út í einhverja vitleysu?
Staffírug endurskoðun

Endurskoðendur hjá PriceWaterhouse Coopers skrifuðu undir stjörnugalið rugl í reikningum Landsbankans fyrir hrun. Þeir ganga allir enn lausir að því er ég bezt veit og í fullu starfi enn í dag. Ekki veit ég, hvort löglegt sé, að endurskoðendur séu marklausir, en siðlaust er það með öllu. Styður það kröfu mína um, að siðfræðingar fremur en endurskoðendur undirriti ársreikninga meiriháttar fyrirtækja. Rúmlega fjórum árum eftir hrun hefur enn ekki verið úr slíku skorið fyrir dómi: Hvort stjörnugalið rugl endurskoðenda sé löglegt eða ekki. Þeir eru staffírugir, kalla kæruna “málatilbúnað” slitastjórnar.
Dögun er óskrifað blað

Ég bíð eftir Dögun. Spurning er, hvar hún lendir í mynztri þjóðfélagsmála. Verða þar ráðandi hin heilbrigðu viðhorf til samstarfs, sem einkenndu vinnu Stjórnlagaráðs? Sú vinna var í sterkri andstöðu við skelfinguna á Alþingi. Eða verður ofan á í Dögun einhver ofsi frá Hagsmunasamtökum heimilanna, sem stríðir gegn réttlæti. Eitt er að lagfæra ranga vísitölu fjárskuldbindinga og annað er að heimta að fá að greiða sömu krónutölur á miklu lægra gengi. Heimtar Dögun, að skattgreiðendur borgi óráðsíuna hjá fjögurhundruð fermetra heimilunum? Þá verður óhætt að strika yfir Dögun sem kost í vorkosningunum.
Líkið leikur skrípó

Dögun og Björt framtíð eru nýir flokkar, sem stilla sér upp einhvers staðar á miðju stjórnmálanna. Dögun leggur væntanlega áherzlu á nýja stjórnarskrá og Björt framtíð á málefnavæga kurteisi. Þetta er Framsókn nýrra tíma. Gamla Framsókn drapst fyrir hrun og líkið var keypt af Kögun til afhendingar nýjum formanni. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson hefur gert úr því eins konar gaggandi hænu með sér og Vigdísi Hauksdóttur í aðalhlutverkum. Ég skil ekki, hvaðan fylgi þeirra á að koma. Tel líklegast, að hefðbundið fylgi Framsóknar muni dreifast á þá af hinum nýju flokkum, sem staðsetja sig á pólitískri miðju.
Nigella og Jamie

Matreiðsluþættir Nigellu Lawson gæla við þróun virkra matarfíkla. Við slefum yfir öllum þeim hundruðum kaloría, sem hún slengir í matinn af fullkomnu ábyrgðarleysi. Ef þetta væri daglegt fæði hennar og þú værir þar í fæði, mundirðu hreinlega springa. Og ef þú mundir elta hana niður í eldhús á nóttunni og opna ísskápinn, værir þú kominn á lokastig matarfíknar. Þættir Nigellu hafa áreiðanlega hraðað vítahring margs matarfíkilsins. Þeir eru sjónvarp, en ekki veruleiki. Lokaðu fyrir Nigellu og horfðu heldur á Jamie Oliver, sem hefur tilfinningu fyrir hollari mat og æsir síður matarfíknir.
Kurteisi í framboði

Hvorki Björt framtíð né þingframbjóðendur hennar bjóða neina málefnaskrá svo heitið geti. Hins vegar er nokkuð um yfirlýsingar um kurteisi í stjórnmálum. Svo sem um fráhvarf frá átökum og rifrildi, sem engu skili. Endurómar stöðu Guðmundar Steingrímssonar á Alþingi. Hafði fátt til mála að leggja, en tók ekki þátt í upphlaupum og æsingi. Björt framtíð minnir líka á Bezta flokkinn í Reykjavík, sem fáu vildi lofa, en hefur sýnt mannasiði. Enda er framáfólk í Bezta flokknum áberandi í Bjartri framtíð. Eftir eitt kjörtímabil af gargi á þingi er pláss fyrir Gnarrista-flokk, sem leggur áherzlu á kurteisina.
Gæfan og Stóri bróðir

Hvað á Stóri bróðir að ganga langt í að hafa vit fyrir fólki? Er úrelt orðið spakmælið um, að hver sé sinnar gæfu smiður? Kunni fólk ekki fótum sínum forráð í fjármálum, á þá Stóri bróðir að koma til skjalanna? Nýlegt dæmi: Getir þú ekki gefið börnum þínum jólamat vegna vaxta til smálánabraskara, á þá skattborgarinn að koma til skjalanna? Og algengasta dæmið: Verðbólgan hefur hækkað nafnvirði skulda þinna, á ríkið að gera eitthvað í því? Nei; sanngjarnt er að skuldir greiðist af núvirði krónu, ekki af gamalvirði. En hækki nafnvirði umfram laun, hvað þá? Þá splitti lánari og skuldari tjóninu.
Of brött markmið

Flestir kúrar forskrifa of brött markmið í megrun. Brött markmið eru röng og hættuleg. Leiða til varnaraðgerða líkamans gegn viðvarandi sulti. Leiða til vonbrigða og síðan til uppgjafar, þegar megrunin stöðvast óvænt. Flestir kúrar bjóða þar á ofan skaðlega sérvizku í mataræði. Dæmi um það eru efni, sem sumir þjálfarar mæla með á líkamsræktarstöðvum. Orkudrykkir og orkubuff eru ónáttúruleg fæða. Þú átt fremur að borða venjulegan mat og sem allra minnst meðhöndlaðan í verksmiðjum. Fæðubótarefni eru af sömu ástæðu lítt til bóta og beinlínis skaðleg í ýmsum tilvikum. Kínalífselixírar virkuðu aldrei.
Vaxandi íhald

Nýjungagirni mín minnkar með aldrinum. Áður fyrr sóttist ég eftir að kynnast nýjum veitingahúsum og nýjungum í matargerð. Nú er ég hins vegar kominn á mínar þúfur og vil bezt halda mér við þær. Fer þó enn út að borða að minnsta kosti tvisvar í viku, alltaf í hádeginu. En stend mig að því að rúnta milli æ færri staða. Nú er þeir orðnir átta, sem ég sæki mánaðarlega eða oftar: “Slow Food”-húsin Friðrik V og Dill. “Fusion”-húsin Fiskfélagið, Rub23 og Fiskmarkaðurinn. Líka Höfnin, gamaldags Laugaás og topphúsið Sjávargrillið. Sjaldnar á gæðastaðina Vox, Holt og Humarhúsið, sem eru dýrari en þessir.
Sprungur í útgáfubransa

Gott er að fylgjast með framgangi tækninýjunga í Bandaríkjunum. Þaðan koma tízkustraumarnir hingað. Núna eru bækur, gefnar út af höfundum, farnar að sjást á metsölulistum New York Times. “The Revolution Was Televised” eftir Alan Sepinwall reið þar á vaðið í jólamánuði. Útgefendur höfðu áður hafnað bókinni. Sprungur myndast þannig í tök útgefenda á markaði. Geti allir farið að gefa út eigin bækur og rafbækur, myndast ný fjárhagsmynztur. Höfundurinn hefur hingað til fengið tæpan fjórðung smásöluverðs, getur eftir breytinguna fengið tvo þriðju alls verðsins. Spennandi tímar í augsýn með auknu frelsi.
Hátíð ofneyzlunnar

Jólin eru erfiðasti tími sumra, hátíð ofneyzlunnar. Matarveizlur keppa við tertuveizlur. Þá er hætt við ofáti í matar- og kaffitímum. Freistingarnar bylja á fólki daginn út og daginn inn. Það vildi helzt kveðja jólin og halda á jólalausan stað, svo sem til Istanbul. Margur hefur bjargað sér á flótta, þegar öll sund virðast lokuð. Sumir taka því með æðruleysi að bæta á sig tveimur kílóum yfir jól, en reikna með að ná þeim til baka í janúar. Flestir matarfíklar þjást þó í þögulu vonleysi, taka hverju jólaboðinu á fætur öðru eins og hverju öðru hundsbiti. Jól eru sannkölluð ögrun hverjum matarfíkli.
Hundheiðin jólin

Jólin eru hafin, hátíð kaupmanna. Engin breyting varð við hrun. Við sóum fé á báða bóga. Þannig eru jólin föst við upprunann löngu fyrir daga kristni. Þegar jólin voru sólstöðuhátíð, fólk fagnaði vonum um aukna birtu og gróða. Þá hittist fólk á þorpstorgum, dansaði og skemmti sér. Kaupmenn slógu upp söluborðum, þar sem kaupa mátti kínalífselixíra og alls kyns örlagatákn. Sagnamenn sátu á palli og sögðu ævintýri, væntu skotsilfurs í húfuna eins og síðari tíma skáld. Spákarlar og seiðkerlingar stunduðu iðnir sínar. Svo kom kristni. Því meira sem allt breyttist, því meira var það eins. Gleðileg jól!
Toppur siðblindunnar

“Hann segist ekki telja þetta ólöglegt og hafa ráðfært sig við löglærða menn sem staðfesti það. Hins vegar megi setja spurningamerki við hvort þetta sé siðferðilega rétt, en að hann telji sig knúinn til að stunda slík viðskipti þar sem stærri fyrirtæki á markaði reyni að knésetja sig.” Segir sá, sem undanfarið stofnaði sautján fyrirtæki í röð á kenntöluflótta og haft tugi milljóna króna af ríkissjóði. Afar séríslenzkt að kenna samkeppni á markaði um stelsýki sína. Sýnir í hnotskurn algera siðblindu. Eins og hún er skýrust aðeins hér á landi og reynt var árangurslaust að markaðssetja í útlandinu.
Villandi megrunarráð

Oft eru gefin villandi ráð um kaloríumagn hjá fólki, sem vill grenna sig. Fólk, sem fylgir ráðum þeirra, rekur sig fyrr eða síðar á, að það hættir að léttast. Það stafar sumpart af, að léttari líkami þarf færri kaloríur sér til viðhalds en þyngri líkami. Og sumpart af því, að líkaminn grípur til varna í viðvarandi sulti. Hann dregur úr brennslu. Þess vegna máttu ekki fara of bratt í megrunina. Þetta þarftu að hafa huga. Láttu þér nægja að minnka um eitt kíló á mánuði. Og gættu þín á, að jafnvægisstaða í daglegum kaloríufjölda lækkar í kjölfar megrunar. Forðastu þannig sár vonbrigði.
Einstæð óhæfa ráðherrans

Óhæfa Steingríms J. Sigfússonar felst í að afhenda greifunum kvótann til 20 ára í stað eins árs, sem nú er. Svo yfirþyrmandi óhæfa, að öll önnur atriði kvótafrumvarpsins falla samanlagt í skuggann. Hækkun á veiðigjaldi er aðeins skiptimynt í samanburði við megináfallið. Svikin við stjórnarsáttmálann, við þjóðina eru svo geigvænleg, að ég kann ekkert dæmi til samanburðar. Trúlega stafa svik atvinnuráðherrans af samúð hans með miskunnarlausa Samherjanum í kjördæmi hans. Sé ekki, að flokkur vinstri grænna beri sitt barr eftir þetta frumvarp Steingríms. Sé ekki, að hann nái einum manni inn á Alþingi í vor.
Lilja er enginn sölumaður

Hversu mjög sem Lilju Mósesdóttur má hrósa, er hún ekki sölumaður eigin hugmynda og kenninga. Leitun er að þingmanni, sem tekur undir skoðanir hennar, sem þó segir kannski ekki mikið. Hefur ekki heldur hljómgrunn almennings, svo sem skoðanakannanir sýna. Lilja tók þá réttu ákvörðun að hætta í pólitík. Tekur aftur upp fyrri köllun við að troða skoðunum sínum upp á varnarlausa háskólastúdenta. Burthvarf hennar leiðir væntanlega til, að Samstaða leggur upp laupana sem pólitískur framboðsflokkur. Enda verður væntanlega nægilegt framboð af slíkum, eins herfilega og fjórflokkurinn gamli hefur staðið sig.
Handarbök í ráðuneytinu

Guðmundur Steingrímsson rökstuddi sannfærandi andstöðu sína við breytingar innanríkisráðherra á eigin frumvarpi um barnalög. Réttarbætur laganna áttu að taka gildi um þessi áramót, en ráðherrann vildi allt í einu fresta gildi laganna til 1. júlí á næsta ári. Ófært var að fresta gildistöku réttarbóta barna á þann hátt, þótt gallar séu að öðru leyti á málinu. Sama marki brennt og ýmis önnur mál stjórnarinnar. Illa samið í ráðuneytinu af lagatæknum, sem beita handarbökunum. Ráðuneyti Ögmundar Jónassonar er einna verst í þessu. Kominn tími til, að ráðherrar fari að ganga sómasamlega frá þingmálum sínum.
Staldraðu aðeins við

Stundum verða lítil og einföld atriði til mestrar hjálpar, þegar þú þarft mest á henni að halda. Vendu þig á að staldra við í hálfa mínútu, þegar fíknin sverfur að. Spurðu sjálfan þig, hvort einn konfektmoli sé einmitt það, sem þú þarft á að halda akkúrat núna. Nægir þér kannski vatnsglas eða kaffibolli? Eða væri bezt að skreppa í 10 mínútna göngutúr eða að sökkva þér niður í bók? Stundum gerir fíkn vart við sig snöggt, en hverfur líka snöggt, þegar þú dreifir huganum annað. Þú ert þá ekki að gera annað en að staldra við og gefa þér færi á að gera eitthvað annað en að láta undan fíkninni.
Ýmist í ökkla eða eyra

Frestun þinghalds til 14. janúar er dæmigerð fyrir vinnubrögð Alþingis. Eða öllu heldur skort þess á vinnubrögðum. Oft hefur komið fram upp á síðkastið, að naumur tími verði fyrir brýn mál á ofanverðum kosningavetri. Sum þeirra munu falla á tíma vegna fyrirsjáanlegs málþófs. Því er skynsamlegt að hefja málþófið sem allra fyrst aftur eftir jól. Að þing standi öll kvöld og allar helgar, allt frá 3. janúar, en ekki bara frá 14. janúar. Alþingi er ýmist í ökkla eða eyra. Langtímum saman er þar jarmað út í eitt um fundarstjórn og formsatriði. Í annan tíma eru þingmálin afgreidd sinnulaust á færibandi.
Ásetningur eða ógæfa?

Ég kann ekki að meta, hvort Steingrímur J. Sigfússon klúðraði kvótamálinu af ásettu ráði. Kannski er hann bara svo mikið úti að aka. Óneitanlega væri þó töluverð ógæfa hans að mislesa stjórnarsáttmálann og sparka honum fyrir borð í þágu kvótagreifanna. Það væri að vera rosalega laus við pólitískt nef. Því gef ég mér, að Steingrímur hafi gert þetta vitandi vits. Ætli svo að kenna Jóhönnu um að kunna ekki að smala villiköttum. Hitt er svo rétt, að nokkrir þingmenn Samfylkingarinnar fagna klúðrinu. Telja málið þar með vera dautt, því eftir kosningar fari þeir í hægri stjórn undir verndarvæng kvótagreifa.
Brandarakall í bankanum

“Íbúðalánasjóður er ekki gjaldþrota”, segir brandarakarlinn. Skattgreiðendur þurfa enn að borga tugi milljarða króna í sjóðinn. Samt segir forstjórinn, að sjóðurinn sé ekki gjaldþrota. Á vafalaust við, að hann hafi ekki farið í lögformlegt ferli hjá skiptastjóra. En dúndrandi gjaldþrot er það samt og gjaldþrot skal það heita. Rétt eins og Seðlabankinn, sem Davíð greifi setti á hausinn, en ekki þó alveg eins hrikalegt gjaldþrot. Fáránlegt er í erfiðri stöðu sjóðsins, að bankastjóri hans fari opinberlega með fleipur, geri sig að athlægi á almannafæri. Hristir samt tóman betlibaukinn framan í þjóðina.