arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Evrópu rekur stefnulaust

Meiri harka er komin í baráttuna í Evrópu milli þeirra, sem vilja auka samstarfið í Evrópusambandinu, og hinna, sem vilja takmarka það við fríverzlun. Tony Blair frá Bretlandi fór á toppfund Evrópu ákveðinn í að sprengja fundinn og það tókst. Engin niðurstaða náðist í fjárlögum sambandsins.

Bretland hafði stuðning Hollands og Svíþjóðar, en tapaði stuðningi Austur-Evrópu á fundinum. Austanríkin hafa hingað til verið hallari undir Bretland heldur en Frakkland og Þýzkaland, en nú sáu þau slegið á frest væntingum sínum um stóraukin framlög til þróunar. Og kenna Tony Blair um.

Deilurnar í Evrópusambandinu sprungu í loft upp í kjölfar falls stjórnarskrárinnar í kosningum í Frakklandi og Hollandi. Margar ástæður voru að baki niðurstöðunnar, en þeir voru örugglega fáir, sem vildu refsa bandalaginu fyrir að skorta markaðsvæðingu, hnattvæðingu og frjálshyggju.

Miklu fleiri kjósendur höfnuðu stjórnarskránni af ótta við, að samþykkt hennar mundi leiða til öflugari markaðshyggju, hnattvæðingar og frjálshyggju í Evrópu. Flestir voru þeir þó að refsa Evrópusambandinu fyrir að vera hrokafullt embættismannaveldi, óralangt frá venjulegum kjósendum.

Evrópu mun næstu mánuði reka stefnulaust án þess að geta fótað sig í nýjum aðstæðum. Tony Blair verður forseti sambandsins til áramóta og mun ekki ná árangri, því að reiðin út í hann er mikil, bæði af hálfu upphafsríkja sambandsins og nýkomnu ríkjanna frá Austur-Evrópu.

Evrópa fær ekki vind í seglin fyrr en embættismenn og pólitískir ráðamenn þess átta sig á, að ekki er lengur hægt að stýra skipinu án samráðs við almenning. Að ekki er lengur hægt að stýra skipi, sem almenningur hefur í flimtingum og níði. Ráðamenn Evrópu verða að leggja niður embættishroka.

Sem betur fer gerist ekkert alvarlegt næstu misserin. Sambandið gengur af sjálfu sér eins og hver önnur stofnun með fastar tekjur. Evran riðar að vísu um sinn, en mun róast, þegar öldur lægja að nýju. Evrópa í naflaskoðun verður auðvitað minna áberandi á alþjóðlegum vettvangi.

Í þessu millibili verður Evrópa lakari kostur fyrir Ísland, en hins vegar verður hún þverari en áður í samskiptum við þá, sem vilja græða, án þess að vera með, svo sem Ísland.

DV
Góðborgarar bera ábyrgðina

Við höfum ónýta yfirstétt í landinu, getulausa kontórista, sem ráðnir eru á vegum vinnumiðlunar Framsóknarflokks til að halda verndarhendi yfir helmingaskiptafélagi kolkrabba og smokkfisks, svo sem sást, þegar ráðherrasonur var ráðinn samkeppnisstjóri til að hindra afskipti í stíl olíumálsins.

Ástæðan fyrir því, að við höfum aumingja í yfirstétt og landsfeður, sem haga sér eins og capi í bófaflokkum, er einföld. Það er sá helmingur landsmanna, sem vill ekkert ljótt sjá. Sem telur, að gefi guð einhverjum embætti, þá gefi hann honum líka skilning. Sem telur leiðtogana hæfa.

Við sjáum þetta fólk alls staðar. Það kaupir Moggann, telur hann vera viðmiðun í blaðamennsku, þótt slíkt blað þekkist ekki annars staðar á Vesturlöndum. Það hafnar afskiptum af því, sem kölluð eru einkamál, vill að blöð séu ekki ónærgætin eða hnýsin, að þau efist ekki um skinhelgina.

Þetta eru íhaldssamir góðborgarar, sem eiga glerkýr og postulínshunda, þar á meðal sósíalistar sem grétu gleðitárum, er Mogginn tók fyrst grein þeirra til birtingar eða Svavar var gerður að sendiherra. Þetta eru patrísear, sem líta niður á plebeja, vilja ekki vita, að þeir séu til.

Það fer til dæmis mjög í taugar þessa fólks, að til sé dagblað, sem tekur ekki mark á yfirstéttinni, ekki frekar en Svetóníus á tíma Rómarkeisara. Dagblað, sem daglega veltir við steinum og sýnir borgurum þessa lands, hvort sem þeir vilja vita eða ekki, að fjölmargt er skrítið hér í landi.

Þar sem ríkissjóður gengur vel vegna sölu á innviðum ríkisins, er helmingur þjóðarinnar sáttur við stjórn yfirstéttarinnar á landinu. Hann mun endurkjósa Davíða og Halldóra endalaust út í eitt. Hann mun lesa Moggann til að frétta nafnlaus og myndarlaus tíðindi, fá geldfréttir.

Við lifum í landi, þar sem mótmælendur eru lokaðir inni nætur og daga, meðan barnaklámsfólki er samstundis sleppt. Við lifum í landi, þar sem stútar við stýri fá sömu dóma og barnaníðingar. Við lifum í landi, þar sem stjórnarflokkar ráða óhæfa kontórista samkvæmt helmingaskiptareglunni.

Það er utan við sýn þessa fólks, að fjölmiðlar geti verið öðru vísi en Mogginn, segi frá fólki með nöfnum og myndum, fólki, sem er öðru vísi en góðborgarar vilja, að fólk sé.

DV
Ritskoðaði vísindi

Fyrrverandi talsmaður samtaka olíuiðnaðarins í Bandaríkjunum ritskoðaði skýrslur vísindamanna í umhverfismálum á vegum forsetaembættisins. New York Times hefur birt breytingar, sem hann gerði á skýrslum, sneri út úr þeim og leiddi þær til þveröfugrar niðurstöðu. Þetta var Philip Cooney, sem hefur um nokkurt skeið verið ráðgjafi forsetans í umhverfismálum. Hann er lögfræðingur með reynslu í áróðri á vegum olíufélaganna, en veit lítið í umhverfismálum annað en það að vera eindregið á móti þeim. Þannig hafa þeir, sem mest menga í Bandaríkjunum, haustak á stefnu forsetans.
Makkinn á Intel-kubba

Makkinn fer af IBM-kubbum á Intel-kubba fyrir lok næsta árs. Hugbúnaður frá Transitive Technologies gerir þetta kleift. Hann heitir Rosetta eftir frægum steini úr fornöld, þar sem texti var skráður á nokkrum tungumálum. Hugbúnaðurinn er eins konar þýðingarvél, sem gerir kleift að nota sama forritið í Mökkum, hvort sem þeir eru með IBM eða Intel-kubba. Því verður áfram hægt að nota gamlar útgáfur forrita, sem hefur lengi verið eitt af aðalsmerkjum Macintosh tölva. Rosetta eykur minnisþörf í tölvum um 25% og reiknað er með, að vinnsluhraði gömlu forritanna verði 80% af fyrri hraða.
Kokkur hafnar stjörnum

Fyrstu kynni mín af meistaraverkum franskra kokka voru hjá Alain Senderens, einum af þremur stóru kokkunum í París, fyrst á Archestrate og síðan á Lucas Carton. Meistarinn hefur beðið um að vera tekinn út úr Michelin-handbókinni, þar sem hann hefur í þrjá áratugi haft fullt hús stiga, þrjár stjörnur. Michelin neitar hins vegar að taka hann út úr leiðsögubókum. Senderens ætlar að loka Lucas Carton í sumar og opna aftur í haust með þrisvar sinnum ódýrari matseðli og hvarfi til náttúrulegri matreiðslu. Í stað 19.000 króna á mann á maturinn að kosta 6.000 krónur.
Smáa letrið í góðmennskunni

Áður en við förum að tárast út af góðmennsku auðríkjanna að gefa eftir skuldir nokkurra fátækra þróunarríkja, skulum við líta bæði á smáa letrið og fortíðina. Í smáa letrinu eru sett ýmis skilyrði, þar á meðal er krafizt undirgefni við hagfræðireglur, sem hafa sett mörg þróunarríki á höfuðið.

Í fortíðinni eru svik auðríkjanna og sjóða þeirra við þróunarríki. Þessi svik felast í, að Alþjóðabankinn, Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn og auðríkin hafa óspart lánað ríkjum, þar sem stelsjúkir harðstjórar hafa hirt lánin og ætlazt síðan til, að þrælar þeirra borgi afborganir og vexti.

Í öllum tilvikum hafa Alþjóðabankinn, gjaldeyrissjóðurinn og auðríkin vitað, að peningarnir hafa farið forgörðum og að ekki eru nein efni til að innheimta þá hjá fátæku fólki, sem aldrei hafa séð þá. Þessar illræmdu stofnanir Vesturlanda geta bara snúið sér til svissneskra banka með kröfur sínar.

Staðreyndin er sú, að fátæku þjóðirnar fengu aldrei þessa peninga og eiga því ekki að borga þá til baka. Það er ekki góðmennska að viðurkenna þetta, heldur aðferð til að dreifa athyglinni frá þörfinni fyrir þróunaraðstoð til fátækra ríkja. En slíkt kemur ekki til greina að mati Bandaríkjanna.

Athyglisvert er, að eftirgjöfin er háð kröfu um afnám spillingar. Það er í fyrsta skipti, sem Alþjóðabankinn og Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn hafa sýnt áhyggjur af spillingu í þriðja heiminum. Ekki hafa auðríkin átta samþykkt sáttmála Sameinuðu þjóðanna gegn spillingu í þriðja heiminum.

Alþjóðabankinn og Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn hafa lagt sig fram um að lána spilltum harðstjórum. Þeir hafa ausið fé í glæpamennina Paul Kagame í Rúanda og Joveri Museveni í Úganda, af því að þeir virða hagfræðireglur frjálshyggju og hafa þannig stuðlað að hruni ríkja um alla Mið-Afríku.

Krafa frjálshyggjunnar hefur verið einkavæðing opinberra fyrirtækja, skefjalaus náttúruspjöll í þágu hnattvæddra fyrirtækja og þrælkun íbúanna við færibönd á nánast engu kaupi. Krafizt er, að fátækir greiði fyrir sjúkrakostnað og menntun. Krafizt er, að græðgi leysi samhjálp af hólmi.

Ef fátæklingarnir tregðast við að fara eftir smáa letrinu í geðveikiskröfum frjálshyggjunnar, fá þeir ekki gefna eftir blóðpeninga Alþjóðabankans og Alþjóða gjaldeyrissjóðsins.

DV
Ónýt yfirstétt

Nýlega hrósaði ég Höskuldi Jónssyni forstjóra, sem er að skilja við ríkiseinokun áfengis og tóbaks eftir tveggja áratuga starf. Höskuldur er einn af þessum sjaldgæfu embættismönnum, sem hafa staðið sig í stykkinu, innan um endalausar raðir af ónytjungum, sem spilla fyrir þjóðinni.

Ef við lítum á yfirstétt landsins, eru heilir hópar ónýtir. Um dómara landsins má hafa langt mál, þar sem gerðir þeirra spanna frá geðveiki yfir í afturhald til fyrri alda. Almennt eru dómarar ekki í tengslum við þjóðfélagið og fjöldi þeirra gerir sér ekki heldur grein fyrir refsiákvæðum í landslögum.

Stjórnmálamenn eru eins og Akrahreppsmenn Bólu-Hjálmars flestir aumingjar eða illgjarnir, sem betur mega. Þeir reka hér helmingaskiptafélag, þar sem fyrirtæki í atvinnumiðlun kemst upp með að stýra landinu undir nafni Framsóknarflokks. Þjóðarleiðtogarnir eru bófar, sem ógna fólki í símtölum.

Embættismenn í ráðuneytum eru flestir undirmálsmenn, sem geta ekki einu sinni haldið röð og reglu á málum, sem er grundvallaratriði í embættisfærslu. Þeir svara ekki bréfum og þurfa í hverri umferð máls að fá send öll gögn málsins frá upphafi, af því að þeir kynna sér aldrei nein gögn.

Þingmenn eru kapítuli út af fyrir sig. Þeir, sem fylgja ríkisstjórninni að málum, gera ekkert annað en að ýta á réttan hnapp í atkvæðagreiðslum, meira að segja Pétur Blöndal, sem rífur kjaft milli þess sem hann ýtir rétt á hnappinn. Stjórnarandstaðan hefur flutzt út í fjölmiðlana.

Um gamalríka fólkið í landinu dugir að benda á olíuna. Þar var fyrir mistök flett ofan af einu samsærinu af mörgum í fáokun, sem einkennt hefur efnahagslífið um langan feril samstjórna Sjálfstæðisflokks og atvinnumiðlunar Framsóknar. Kolkrabbinn og smokkfiskurinn voru lengst af mara á fólki.

Nú eru komnir til skjalanna nýríkir menn, sem of snemmt er að flokka á ofangreindan hátt. Um suma vitum við, að þeir eru ribbaldar, sem hafa komizt áfram sem innherjar, hafa grætt fé sitt á vitneskju, sem öðrum er ekki aðgengileg. Aðrir eru duglegir og útsjónarsamir í alþjóðlegum stíl.

Í stórum dráttum býr þjóðin við yfirstétt, sem tröllríður landinu og skilur ekkert eftir sig í staðinn. Maður eins og Höskuldur Jónsson er undantekningin, sem sannar regluna.

DV
Höskuldur að hætta

Höskuldur Jónsson hefur reynzt farsæll ríkisforstjóri áfengis. Að sænskri fyrirmynd hefur hann beitt ríkiseinokun til að flytja til landsins góðar tegundir af léttu víni, en hafnað miklu af ruslinu, sem tröllríður Danmörku, þar sem meira frelsi ríkir. Öll einokun er að vísu vond og einokun ríkisins verst allra. En innan ramma hennar hefur Höskuldi stýrt sjoppunni þannig, að ekki hefur náð að skjóta rótum nein skipulögð andstaða gegn ríkisforsjá á þessu sviði. Nú er Höskuldur að hætta fyrir aldurs sakir eftir vel heppnað starf í tvo áratugi, fyrirmynd annarra embættismanna.
Moggi – Sími – Skjár

Mogginn, Síminn og Skjárinn hafa byrjað samstarf um vikublað fyrir ungt fólk. Það heitir Málið og á að fylgja Mogganum á fimmtudögum og liggja frammi á ýmsum opinberum stöðum. Þetta er í samræmi við spár um aukið samstarf fjölmiðla, sem eru utan við 365 fjölmiðlapakkann. Gera má ráð fyrir, að fyrr en síðar komi Blaðið að þessu samstarfi, því að þar er pláss fyrir ókeypis dagblað. Um síðir verður til fjölmiðlapakki, sem í daglegu tali verður kenndur við kolkrabbann eins og hinn pakkinn er kenndur við Baug. 365 er einmitt er að koma út tímaritinu Sirkus og skyldri fjölmiðlun fyrir ungt fólk.
Guðni með Davíðsstæla

Guðni Ágústsson hefur tekið upp stæla Davíðs Oddssonar í samskiptum við umboðsmann alþingis. Ráðherrann þykist ekki þurfa að afhenda gögn, þótt lög mæli svo fyrir. Stælarnir miða við að hræða embættið og fá það til að lúta geðþótta ráðherra og ráðuneyta. Umboðsmaðurinn þurfti á sínum tíma áfallahjálp eftir símahótanir Davíðs. Þá voru settar upp samskiptareglur milli umboðsmanns og ruddalegra ráðherra. Guðni sagði í fjölmiðlum, að hann væri í sambandi við umboðsmanninn. Vonandi hafa þar verið á ferðinni betri mannasiðir en voru í sambandi Davíðs við umboðsmanninn.
Mótmæli að atvinnu

Kerfiskarlar eru ósáttir við, að fólk sé á kaupi við að mótmæla gerðum þeirra. Þeim finnst fínt að vera sjálfir á kaupi við að gæta hagsmuna stórfyrirtækja, þar sem menn eru líka á kaupi. En þeim finnst ófært, að andstæðingar kerfis og stórfyrirtækja séu á kaupi, það sé nánast ósiðlegt.

Í umræðunni um aðgerðir gegn mótmælendum, sem koma til Íslands, er því mjög haldið á lofti, að við atvinnumenn sé að etja. Þeir eru kallaðir atvinnumótmælendur. Hins vegar eru embættismennirnir ekki kallaðir atvinnuembættismenn og forstjórar fyrirtækja eru ekki kallaðir atvinnuforstjórar.

Mótmælendur leggja á sig mikið erfiði við að mótmæla, ekki sízt á Íslandi, þar sem lögreglu og sérsveitum er sigað á fólk, ekki sízt ef það er eins meinlaust og Falung Gong. Ekki þarf mikið hugmyndaflug til að sjá, að mótmælasamtök finna leiðir til að hafa atvinnumótmælendur á kaupi.

Eins og stjórnmálamenn breyttust í atvinnustjórnmálamenn breytast mótmælendur í atvinnumótmælendur. Það er bara partur af nútímanum. Embættismenn og forstjórar eru núna önnum kafnir við að reyna að gera það grunsamlegt, að mótmælasamtök starfi eins og flokkar, ríki og fyrirtæki.

Endur fyrir löngu var reynt að gera mótmælendur grunsamlega með því að segja þá vera hagsmunaaðila. Menn virtust verða hagsmunaaðilar út á að vera andvígir einhverju. Enginn talaði um, að ranglátir embættismenn og forstjórar væru hagsmunaaðilar. Þessi tilraun dó, hún gekk ekki upp.

Núna er reynt að gera mótmælendur grunsamlega á þeirri forsendu, að þeir séu atvinnumenn. Er Friðrik Sófusson í Landsvirkjun þá ekki atvinnuforstjóri? Er Valgerður Sverrisdóttir þá ekki atvinnuráðherra? Er Magnús Jóhannesson þá ekki atvinnu-ráðuneytisstjóri?

Við skulum ekki láta kerfið villa um fyrir okkur. Ef kerfið ræðst að ósnortnum víðernum landsins eða reynir að koma í veg fyrir, að mótmælt sé heimboðum heimsfrægra morðhunda á borð við kínverska ráðamenn, er eðlilegt að menn safni fé til að létta undir með þeim, sem nenna að mótmæla.

Of lítið er mótmælt hér á landi. Ráðamenn fara sínu fram af hroka og valdníðslu. Við skulum ekki láta þá stýra umræðu um mótmæli með því að misnota orðið: Atvinnumótmælandi.

DV
Hreinsunaræði barnaverndarnefnda

Barnaverndarnefndir hafa alltaf verið til vandræða, sumar verri en aðrar, en allar slæmar. Áratugum saman hafa þær verið tilefni frétta, sem allar eru slæmar, fela í sér, að barnaverndarnefndir hafi gripið til aðgerða, sem gera illt verra. Þær rífa börn af fólki og framleiða vandræðafólk.

Sjálf hugmyndafræði barnaverndarnefnda er röng. Það getur ekki verið rétt, að stjórnmálaflokkar í hverju sveitarfélagi skipi fólk hlutfallslega í nefnd til að ráðskast með börn út og suður. Í slíkar nefndir velst alltaf stjórnlynt fólk, sem vill hreinsa vel út úr skúmaskotum á botni samfélagsins.

Barnaverndarnefndir bæta böl með því að búa til annað meira. Með aðgerðum þeirra verða til keðjuverkanir, sem stuðla að erfiðleikum barna, gera þau að vandræðaunglingum og síðan að helztu viðfangsefnum lögreglu og dómstóla. Miklu nær er að fylgjast betur með foreldrum en rífa börnin af þeim.

Barnaverndarnefndin á Akureyri hefur mest verið í fréttum undanfarið, ekki af því að hún sé verri en aðrar, heldur af því að hún sýnir vandann í hnotskurn. Hún tók 90 stunda gamalt barn af móður á fæðingardeild sjúkrahúss og tveggja ára son hennar að auki, af því að þeim væri hætta búin.

Þetta er auðvitað kolruglað. Tveggja ára sonurinn hafði verið hjá foreldrum sínum frá fæðingu, án þess að yfir því væri kvartað og án þess að nágrannar sæju neitt athugavert. Í alvöruþjóðfélagi væri barnaverndarnefndin tekin föst og látin svara til saka fyrir brenglað og ósiðlegt athæfi.

Sama barnaverndarnefnd lét til skarar skríða nokkrum dögum síðar og tók fimm ára gamlan dreng af ömmu sinni á þeim forsendum, að amman hefði greinzt með þunglyndi fyrir 20 árum. Þannig rekur hvað annað í offorsi, valdníðslu og hroka nefndarinnar á Akureyri. Eins og annars staðar í landinu.

Barnaverndarnefndir á að leggja niður, ekki bara nefndina á Akureyri, heldur allar slíkar nefndir, af því að hugsunin að baki þeirra er röng. Ekki er hægt að fela fólki með félagslegt hreinlætisæði, en hvorki með mannlegan skilning né víðsýni, að ráðskast með fólk á botni samfélagsins.

Í stað barnaverndarnefnda þarf að finna skilningsríka aðila, sem geta reynt að vinna að vandamálum fátækra og erfiðra foreldra, svo að líf barna þeirra verði bærilegra en ella.

DV
Myndavélar í World Class

Falin myndavél kom upp um smáþjóf í búningsklefa fínimanna á World Class. Gott er að góma smáþjófa, en verra er að bregðast trausti viðskiptavina, sem telja sig vera að klæða sig úr og í, án þess að eiga á hættu, að myndir birtist af þeim á vefnum. Eigandi World Class neitar, að falin myndavél hafi verið á þessu svæði, en erfitt er að koma því heim og saman við þá staðreynd, að þjófnaðurinn komst upp vegna falinnar myndavélar. Furðulegast við málið er, að fínimenn skuli ekki hafa tekið Björn Leifsson á beinið fyrir þetta. Kári Stefánsson hefur oft reiðst meira af minna tilefni.
Samsæri um hanastél

Reykjavíkurlistinn stendur fyrir samsæri milli flokka um að misnota Reykjavíkurborg til að standa undir kostnaði við hanastél, sem koma borginni sem stofnun ekki við. Þannig sagði DV frá því í gær, að Stefán Jón Hafstein hafi launað 30-40 manns fyrir góð störf í þágu Samfylkingarinnar með ókeypis hanastéli í Ráðhúsinu. Spilltur Stefán Jón er kokhraustur og segir langa hefð vera fyrir slíkum boðum, þar sem Reykjavík kynni starf sitt. Hér á bæ köllum við þetta bara stuld og spillingu, en Stefán sér það ekki, enda búinn að vera of lengi við stjórnvölinn hjá Reykjavíkurborg.
Tæknivilla Sunday Times

Sunday Times hefur viðurkennt tæknivillu í skammagrein þess um Bláa lónið. Vatnið í lóninu kemur úr borholu, en er ekki frárennsli orkuversins. Önnur atriði greinarinnar hefur blaðið ekki leiðrétt, enda eru þau bara skoðanir í stíl við þær, sem algengar eru í fjölmiðlum. Bláa lóninu hefur því ekki tekizt að sveigja blaðið til hlýðni. Eftir stendur allur reiðilestur blaðsins um lón og búningsklefa, sóðaskap og ólykt. Bláa lónið hefur rekið sig á, að einungis röng meðferð staðreynda er leiðrétt í fjölmiðlum, en skoðanir í þeim eru hins vegar auðsæilega ekki leiðréttanlegar.
Dómarar leika lausum hala

Einn dómara Héraðsdóms Reykjavíkur, Pétur Guðgeirsson, notar ekki almenna siði í dómhúsinu, tekur ekki undir almennar kveðjur og skellir hurðum. Í stað þess að skrifa greinar um áhugamál sín í Úlfljót eða hliðstæð tímarit, notar hann dómsorð til að koma að áhugamálum sínum um óskylt mál.

Fleiri dómarar í héraðsdómi víðar á landinu eru ekki eins og fólk er flest. Guðmundur L. Jóhannesson í Héraðsdómi Reykjaness telur, að konur geti sjálfum sér um kennt, ef þeim er misþyrmt, því að þær eigi ekki að reita karla til reiði. Líklega eru fleiri karldómarar svipaðrar skoðunar.

Jón Steinar Gunnlaugsson hæstaréttardómari telur, að efni fjölmiðla sé eins konar þáttur í dómskerfinu, þannig að draga eigi úr refsingu í dómum í hlutfalli við umfjöllun málsins í fjölmiðlum. Samkvæmt þessu hafa fjölmiðlar fengið eins konar dálksentimetravald, ígildi mánaða á Litla-Hrauni.

Hæstiréttur í heild skýtur niður möguleika á, að vitni fái vernd gegn ofbeldismönnum, sem eru svo skæðir, að jafnvel lögreglumenn neita að kæra þá. Hæstiréttur hefur í dómi sett óyfirstíganleg skilyrði fyrir vitnavernd. Héraðsdómstólar reyna að halda opnum málflutningi leyndum fyrir fjölmiðlum.

Gunnar Aðalsteinsson telur eðlilegt, að barnaníðingar séu ekki dæmdir til refsingar, heldur til að sækja sálfræðitíma. Þetta getur verið áhugaverð kenning, en hún á ekki heima í dómsorðum, heldur á málþingum og tímaritsgreinum. Dómstjórar og félög dómara þurfa að hafa frumkvæði að slíkri umræðu.

Af hverju reyna dómstjórar ekki að aga dómara, sem leika lausum hala? Af hverju heldur félag dómara ekki málþing, þar sem fjallað er um, hvort þola eigi umræðu um óskyld mál í dómsorðum, hver sé réttur ofbeldismanna, hvernig megi níðast á börnum og hvernig megi fela dómsmál fyrir fjölmiðlum?

Dómsmálaráðuneytið getur fyrir hönd framkvæmdavaldsins ekki haft afskipti af afbrigðilegum dómum. Alþingi getur reynt að bæta stöðuna með skýrari lögum. Eini aðilinn, sem getur haft raunveruleg áhrif á gæði dóma, er þó samfélag dómara, eins og það kemur fram í dómstjórn og málþingum og tímaritum.

Hér í DV birtist um helgina skrá um sérkennilega dóma á síðustu mánuðum, sem benda til, að samfélag dómara þurfi að taka á hinum stóra sínum til að siða undarlega dómara.

DV
Það er ekki gúlag

Fangabúðir Bandaríkjanna í Guantanamo á Kúbu, Abu Gharib í írak og Bagram í Afganistan eru ekki gúlag að hætti sálugu Sovétríkjanna, þótt þar séu stundaðar meiri pyntingar en tíðkuðust hjá Stalín. Þær verða ekki heldur gúlag, þótt bætt sé við fangabúðum, sem Bandaríkin láta einræðisherra í öðrum ríkjum sjá um, svo sem Hosni Mubarak í Egyptalandi, Fahd al-Saud í Sádi-Arabíu og Islam Karamof í Úzbekistan. Ólöglegt og ósiðlegt fangabúðakerfi Bandaríkjanna jafnast ekki að umfangi við gúlagið í Sovétríkjunum á tíma Stalíns og á ekki skilið þá nýjustu nafngift Amnesty, að þær séu gúlag.
Mótmæli almennings

Ósigur Evrópusambandsins í kosningum um stjórnarskrána í Frakklandi og Hollandi felur einkum í sér mótmæli mikils hluta kjósenda gegn hugmyndum um harðari heim að hætti Bandaríkjanna og Bretlands. Chicago-hagfræðingar hafa komið því inn hjá ráðamönnum bandalagsins, að harðari auðhyggja sé forsenda framfara, en almenningur telur félagslega velferð mikilvægari. Niðurstaða atkvæðagreiðslunnar mun að sinni draga úr líkum á aukinni grimmd í garð fátæklinga í Evrópusambandinu, en framundan er hörð barátta milli hægri og vinstri sjónarmiða um, hvor muni ráða ferð Evrópu.
Star Wars stórpólitísk

Gárungarnir segja, að George Lucas sé stórpólitískur og hafi samið Star Wars kvikmyndirnar á pólitískum forsendum. Í nýjustu myndinni er talað um, að lýðræðinu, sem við þykjumst vernda, hafi verið stolið af foringjum (lesist: Bush) sem áttu að verja það og að hræðilegt stríð (lesist: Írak) sé háð undir yfirskini öryggismála til að ræna þjóðir frelsi þeirra. Gegn Svarthöfða (lestist: Bush) standi Obi-Wan Kenobi, sem heldur því fram í bíómyndinni, að ekki sé pláss fyrir heimsveldi í heiminum og að heimsveldi geti ekki komið í staðinn fyrir frelsi. Spurningin er þá: Hver er Obi-Wan?