arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Iðnó, Út í bláinn

Kryddfrelsi í Iðnó

Matreiðsla, þjónusta og aðbúnaður hafa batnað í Iðnó, matsalnum á annarri hæð leikhússins við Tjörnina. Salurinn er núna skreyttur málverkum og risaglervösum. Þjónustan er fagleg og dúkar og þurrkur eru úr drifhvítu líni. Matreiðslan er spennandi á köflum, einkum vegna frjálslegrar kryddnotkunar.

Ekki er ég að segja, að hamagangur með kryddstauka gangi alltaf upp, en skemmtileg tilbreytni var í steinselju- og hvítlaukshúðuðum laxi. Enn betur gekk dæmið upp í glóðaðri smálúðu með skemmtilega ögrandi appelsínusósu. Hins vegar var fiskurinn í báðum tilvikum lítillega of lengi eldaður.

Frísklegt og litskrúðugt salat var einn forrétta forrétt og fínlegur og góður hrísgrjónagrautur risotto kom með laxinum. Iðnó er greinilega komið á kortið sem einn alvörustaðanna í matargerðarlist. Verðið á þríréttuðu með kaffi er þægilegt miðað við gæði, að meðaltali 3.700 krónur. Aðsókn mætti vera meiri.

Heitir og er Út í bláinn

Út í bláinn heitir og er nýr tapas-bar, spánskur smáréttabar í fremur skuggalegum og grófum, en hreinlegum og ótrúlega víðum kjallara Hlaðvarpans með berum burðarvirkjum. Þar sitja gestir í hóflegum þægindum í básum við tréborð með pappírsþurrkum, njóta hóflegar fagmennsku í þjónustu og punga út 4.300 krónum fyrir frjálst val tveggja tapas í forrétt, aðalréttar og eftirréttar af seðli og kaffis. Einnig er hægt að velja milli sex fastra tapas-blandna á 1.900 krónur. Stakir kosta smáréttirnir um 400 krónur hver og í hádeginu er boðin súpa dagsins og þrír smáréttir á hóflegar 890 krónur.

Saltfiskbollurnar í kryddaðri tómatsósu voru ekki úr nógu góðum ssaltfiski, krabbasalatið var fáfengilegt og beikonvafða hörpuskelin bauð aðeins beikonbragð. Hvítlauksbakaðir humarhalar voru of lítið skornir, svo að erfitt var að ná fiskinum út, en hann var meyr og bragðgóður, rétt eins og heili smokkfiskurinn, sem borinn var fram með sterkri paprikusósu og bjargaði heiðri staðarins. Ágæt voru koníakslegin jarðarber með þeyttum rjóma og espresso-kaffið var ekta.

Þemu leysa gæði af hólmi

Í kjölfar aukinnar sýndarmennsku í þjóðfélaginu hafa risið víða um bæ þemahús veitinga, þar sem reynt er að höfða til markhópa, einkum meðal ungs fólks, með leiktjöldum eða öðrum stælum. Gestir greiða alvöruverð, en samt er sparað flest það, sem kostar peninga og áður var talið til aðalsmerkja veitingahúsa, svo sem fagleg þjónusta, dúkuð borð og vönduð matreiðsla. Matreiðslan er oft sæmileg og getur verið góð á köflum, en er yfirleitt einföld og oftast lítt minnisstæð. Vinsældir margra þessara staða benda til, að bætt hafi verið úr brýnum skorti gervimennsku í veitingabransanum

Jónas Kristjánsson

DV
Tveir fiskar, Ítalía, jólahlaðborð

Tveir fiskar blómstra

Nýjar heimsóknir á Tvo fiska við Geirsgötu 9 hafa fært mér vissu um, að staðurinn stendur jafnfætis Þremur Frökkum og Tjörninni sem sjávarréttastaður. Eldunartímar fiskjar voru hárnákvæmir á keilu og rauðsprettu. Súpa dagsins var sérstætt frávik frá íslenzkum hefðum, fínleg tómat-minestrone, en ekki groddalega þykk crème.

Sushi-matreiðsla fer nú aðeins fram á kvöldin, svo að Tveir fiskar hafa gefið Sticks nSushi eftir Japansréttamarkaðinn. Á móti kemur, að í hádeginu er einstaklega ódýrt að borða á Tveimur fiskum. Súpa dagsins og val af aðalréttum kostar þá ekki nema 1.100 krónur. Samt er allt eins á kvöldi, hvítdúkuð borg og hvítar tauþurrkur, þjónusta fagfólks og matreiðslan í toppi. Miðað við gæði er þetta eitt bezta hádegisverðið um þessar mundir.

Íslenzk Ítalía

Við Laugaveg 11 er feiknarlega vinsælt veitingahús, þar sem hvert borð er setið hálfátta á kvöldin og biðröð komin hálfníu. Staðurinn er ekki ítalskur og heitir samt Ítalía, en ætti að heita Ísland. Þar sitja sáttir menn og konur afar þröngt í básum við glerplötur á borðum og borða pizzur og pöstur, þjóðarrétti kolvetnisærðra Íslendinga nútímans.

Af því að þetta er þjóðlegur íslenzkur staður, er fiski lítt hampað og fúslega viðurkennt, að rauðsprettan sé fryst. Aðeins ein matreiðsla er á ferskum fiski og rjómahvítvínssósan flæðir um allan disk. Kjötmatreiðsla er mun betri, en staðlað meðlæti er nákvæmlega hið sama og með fiskinum. Að íslenzkum hætti er boðið upp á tiramisu í eftirrétt og hér er hún þeirra fjarlægust upprunanum í Bologna, minnir á krem- og rjómatertu í erfidrykkju. Ég gafst upp í henni miðri.

Skelfileg jólahlaðborð

Jólahlaðborð höfða til okkar, afkomenda langsoltinna forfeðra. Fólk, sem nánast aldrei fer út að borða, flykkist í veitingahús, sem hafa orðið undir í hefðbundnum veitingum og bjóða jólahlaðborð í atvinnubótaskyni. Maturinn á jólahlaðborðum er fremur vondur í samanburði við venjulegan veitingahúsamat, en það er nóg af honum, eins og forfeður okkar töldu mundu verða í himnaríki. Þegar við höfum áttað okkur á, hvað af matnum er ætt, erum við orðin svo södd, að við getum ekki hagnýtt okkur lærdóminn. Matarsiðaðar þjóðir búa ekki við hlaðborð.

Venjuleg matreiðsla leggst niður á hlaðborðastöðunum í desember og gerir þá ónothæfa. Sem betur fer er nóg til af ágætum stöðum í öllum verðflokkum, sem ekki bjóða nein jólahlaðborð, svo að enginn er skyldugur til að ögra heilsu sinni. En vissara er að hringja á undan til að fullvissa sig um, að ekki hafi í laumi verið komið upp jólahlaðborði á staðnum.

Jónas Kristjánsson

DV
Holt, Sommelier, Laugaás

Frábært á Holti í hádeginu

Frábært er að borða hádegismat í Listasafninu á Hótel Holti við Bergstaðastræti 37. Þar má velja milli fjögurra forrétta og fjögurra aðalréta og snæða þríréttað fyrir 1900 krónur fastar. Það er notalega lágt verð fyrir aðgang að sjálfri kjölfestunni í matargerðarlist landsins. Ef menn geta komið því við, er hagkvæmast að fara út að borða í hádeginu á Holti, enda er þjónustan þá jafngóð og endranær.

Styrkur Listasafnsins er hefðbundin og bragðmild “nouvelle” matreiðsla. Upp á síðkastið hefur eldhúsið samt byrjað að daðra við hina nýju og bragðsterku “fusion” matreiðslu, væntanlega vegna samkeppni frá Sommelier við Hverfisgötu. Þetta kom fram í forréttum, parmaskinku í rjúpusúpunni og hvítlauk á hörpuskelinni, en ristaður túnfiskur og steiktur þorskur fengu að halda hinni góðu hefð.

Nýr matseðill á Sommelier

Því miður er spútnikinn við Hverfisgötu 46 ekki lengur opinn í hádeginu, svo að Listasafnið hefur á þeim tíma dags enga samkeppni á toppnum. Sommelier heldur aðeins uppi merki matargerðarmusteris á kvöldin, en nú með nýjum matseðli. Verðið á þríréttuðu er um það bil 4.900 krónur með kaffi.

Þar eru spennandi forréttir á borð við engiferlegna hámeri með mangófroðu og laxaþynnur með svörtum sesamgljáa, girnilegir aðalréttir á borð við hreindýrasteik með súkkulaði-jarðarberjasósu og þorsk í kartöflujakka. “Fusion” æsingur nútímatízkunnar nær hámarki í eftirréttinum M&M&M, sem felur í sér skyr, mysuost og marineruð hindber.

Fryst rauðspretta á Laugaási

Þrátt fyrir hækkandi verð hefur Laugaási við Laugarásveg 1 farið svo hastarlega aftur, að nú er farið að nota þar frystan fisk við matreiðslu, jafnvel rauðsprettu, sem verður sérkennilega óæt við slíka meðferð. Í endurminningunni lifir síbreytilegur matseðill níunda áratugarins með mörgum ferskum fiskréttum. En nú er hún Snorrabúð stekkur og Laugaás úr sögunni sem fiskréttastaður.

Þessa varð vart þegar fyrir ári, en þá saknaði ég þess ekki svo mjög, því að boðnir voru ýmiss konar villibráðarseðlar á hagstæðu verði. Nú hefur þessu framtaki farið aftur, því að á þessari vertíð er bara boðin heiðagæs, fremur þurr og seig, þótt hún hafi verið hæfilega rauð. Á næsta borði pantaði maður snitsel og fékk með því franskar kartöflur í stað hinna hvítu, sem áttu að fylgja. Þetta sýnir allt mikið og vaxandi kæruleysi í eldhúsi.

Eitt gott hefur gerzt á Laugaási. Dúkarnir og hinar hvimleiðu glerplötur hafa verið teknar af borðum, svo að nú sjást aftur upphaflegu borðplöturnar með jurtabrenndu múrsteinunum fallegu.

Jónas Kristjánsson

DV
Lækjarbrekka, Primavera, Tjörnin

Villibráð í Lækjarbrekku

Lengst af hef ég ekki verið hrifinn af matreiðslunni í Lækjarbrekku, sem hefur fengið viðskiptavini sína fremur út á staðsetningu í Bankastræti 2 og gömul húsakynni en út á tilþrif í eldhúsi. Gömul hagfræðiregla segir, að þeir, sem hafa auðlind, gerast værukærir og sofna oft í skjóli hennar.

Þetta kann að vera að breytast í Lækjarbrekku. Um daginn kom mér þægilega á óvart, hversu vel tókst til með matreiðslu villibráðar. Þrenna af hreindýraorðu, sneiddri villigæsabringu og lunda var hóflega elduð og meyr, borin fram með villisveppasósu við hæfi. Í forrétt var boðin ágæt þrenna af reyktri súlu, gröfnum skarfi og andakæfu.

Kryddflóð á Primavera

Primavera hefur löngum verið vanmetin veitingastofa með léttum nútímastíl á ítölskum matreiðsluhefðum á annarri hæð í Austurstæri 9, fyrir ofan Rex. Nýlega varð ég samt var við bilunareinkenni í þjónustu og matreiðslu. Áhugalaus ungþjónn tók ekki við kápum gesta, þótt ekkert væri að gera, og svaraði ekki augnaráði eins og þjálfaði þjónninn kunni.

Kapers er frekt í bragði og yfirgnæfði einn meyrasta og bezta smokkfisk, sem ég hef lengi fengið. Sterkkryddað brokkálsmauk yfirgnæfði hárnákvæmt eldaðan þorsk. Majoram-krydd yfirgnæfði fínlega eldaðan skarkola. Í öllum tilvikum var undirstaðan hárfín í eldamennskunni, en heildardæminu spillt með óhóflegri kryddnotkun. Ég held, að tízkufyrirbæri, svonefnd “fusion” eldamennska hafa eitthvað verið misskilin í eldhúsinu á Primavera.

Gellur við Tjörnina

Veitingahúsið Við Tjörnina hefur látið Sommelier við Hverfisgötuna um að berjast við Listasafnið á Hótel Holti um forustuna í matargerðarlist á Íslandi og lætur reka á næsta gæðaþrepi fyrir neðan. Sjaldgæft er orðið að hitta á Rúnar Marvinsson í eldhúsinu. Áður fyrr voru fjarvistir hans harmaðar, því að varaskeifurnar jöfnuðust ekki á við meistarann. Núna hefur bilið minnkað, svo að sveiflurnar í gæðum milli heimsókna eru minni en þær voru áður. Tjörnin er orðin traustari.

Um daginn fékk ég enn einu sinni einkennisrétt staðarins, kryddlegnar gellur. Þrátt fyrir Rúnarsleysi voru þær frábærar eins og þær hafa beztar verið áður. Enginn veitingastaður landsins stenzt samanburð við Tjörnina í matreiðslu á gellum.

Ég fékk líka japanskan forrétt, ágætan fisk kryddleginn og hversdagslega Maki-rúllu, sem mig grunar, að hafi komið úr verksmiðju vestur á fjörðum. Núna bjóða allir sótraftar slíkar gervirúllur og þar á ofan eru komnir til skjalanna tveir staðir, Tveir fiskar og Sticks ‘n Sushi, sem bjóða alvöru Maki-rúllur. Enn og aftur sjáum við, að bágt er að standa í stað, meðan öðrum munar götuna fram eftir vegi.

Jónas Kristjánsson

DV
Prag

Vont í Prag

Fáið ykkur ekki hefðbundinn tékkneskan mat í veitingasölum á borð við Zlatá Praha eða Francouzská í Prag. Soðið kjöt með stöppuhlunkum og stífri sósu er ekki gott og þjónustan er nánast sovézk. Þjóðleg matreiðsla tékknesk gengur ekki í Vesturlandafólk.

Til að skoða júgendstíl í aldargömlu menningarhúsi borgarinnar, Obecní Dùm, er betra að beygja til vinstri í anddyrinu og fara í kaffihúsið Café Nouveau, sem er næstum eins glæsilegt listaverk og matsalurinn Francouzská.

Gott í Reykjavík

Íslendingar með heimþrá þurfa þó sízt allra að svelta í þessari fallegu borg gróinnar menningar Mið-Evrópu. Reykjavík er fjörug og góð matstofa á bezta stað við aðalgötuna milli Karlsbrúar og Gamlabæjartorgs, stofnuð og rekin af Þóri Gunnarssyni ræðismanni. Þar fengum við okkur ágætan saltfisk að hætti Katalúna og þorsk dagsins, svo og fyrirtaks Miðjarðarhafssalat, en hin fræga fiskisúpa var of þykk.

Reykjavik, Karlova 20, s. 2222 1218, 1.400 kr. ísl.

Læsilegt Pravda

Tvö ágæt og vinsæl veitingahús með stæl eru við Parizská, sem liggur norður frá Gamlabæjartorgi. Annað er silfurmálmslegið og kuldalega nútímalegt Pravda, sem býður einn forrétt, einn aðalrétt og einn eftirrétt frá hverri af fjórum miðstöðvum matargerðarlistar í heiminum, ekki þó frá útgáfuborg samnefnds dagblaðs. Ítölsk og frönsk grænmetissalöt voru góð, svo og austurlenzkt kryddaður lax. Japönsk ananassúpa var fín.

Pravda, Parizská 17, s. 232 6203, 1.600 kr. ísl.

Barock fyrirsætur

Handan götunnar er Barock í sömu eigu, hefðbundnari útlits, með stórum ljósmyndum af frægum fyrirsætum á veggjum. Þar er margvíslegur Asíumatur eldaður að smekk Vesturlandabúa. Sushi smáréttir voru fremur góðir, svo og réttir eldaðir á Wok pönnu, en beztur var grillaður matur á tréspjótum.

Barock, Parizská 24, s. 232 9221, 1.800 kr. ísl.

Perlan í Prag

Pragverjar eiga sína Perlu á efstu hæð í húsi, sem er miklu frægara en Perlan í Reykjavík. Þeir kalla það Dansandi húsið, Tacící dum, hannað af Frank Gehry og reist 1996. Perlan er eitt glæsilegasta og bezta veitingahús borgarinnar og um leið það dýrasta, þótt það slái ekki reykvísku Perlunni við á því sviði.

Perle de Prague, Rasínovo nábrezi 80, s. 2198 4160, 2.400 kr. ísl. á mann þríréttað.

Kampa Park kvöld

Þótt Tékkar eigi ekki nútímahæfa matreiðsluhefð, hafa þeir góða villibráð og geta eldað hana á vestræna vísu. Bezta villibráðin og notalegasta kvöldstemmningin var á Kampa Park á norðurenda eyjarinnar Kampa, undir Karlsbrú. Þar er hægt að borða úti við ána, þegar gott er veður, annars inni við arineld. Á þessum veizlulega stað voru andarbrjóst og steik af tvenns konar dádýrum í fínasta lagi, svo og skógarber í eftirrétt.

Kampa Park, Na Kampe 8, s. 5731 3493, 2.300 kr. ísl. á mann þríréttað.

Jónas Kristjánsson

DV
Sticks ´n Sushi

Japanskt stríðsöskur

Nakinn staður með stórum gluggum án tjalda, hvítu lofti og ljósum veggjum án mynda, rauðu gólfi og svörtum búnaði með hörðum setum í beinum röðum japanskrar herfylkingar. Þjónninn grýtti á okkur kveðju með japönsku stríðsöskri. Ísafoldarhúsið gamla er komið fagurlega endurgert í Aðalstræti og orðið að japönsku veitingahúsi spartverskrar naumhyggju.

Reyktur eikarilmur leyndi sér ekki og yfirgnæfði pylsufnykinn frá Ingólfstorgi, sem læddist inn með okkur. Eikarkolagrillun er ein sérgreina staðarins. Aðaltrompið er þó sushi, himinhátt að gæðum yfir verksmiðjuvörunni, sem menn kaupa í stórmörkuðum og minni háttar veitingastöðum.

Hrár fiskur

Minnisstæðast af eikargrilluðu var beikonvafinn emmenthaler ostur, kjúklingur með blaðlauk og andabringa, allt saman undurmeyrt og gott, en dökka kjötið var örlítið ofgrillað. Þyngra var að gera upp á milli alls hins góða sushi, en vinninginn höfðu laxahrogn og humar, tígrisrækja og hörpudiskur.

Matreiðslan er hér aðeins fern. Hrár fiskur á hrísgrjónaköggli heitir sushi, hrár fiskur einn út af fyrir sig sashimi, hrár fiskur og hrísgrjón í þangrúllum maki og eikargrillaður matur á tréprjónum heitir yakitori. Með matnum er svo stöðluð sojabaunasúpa, sem heitir miso, piparrótarmauk, sem heitir wasabi og loks engifer.

Japanskur kokkur

Íslenzkir þjónar eru fagmenn, sem þekkja allt út í æsar. Þolinmóðir geta þeir svarað vinsamlega ýtrustu spurningum. Í kjallaranum sá Philip Kamata í láni frá móðurskipinu við Nansensgade í Kaupmannahöfn um að eldamennskan væri eins japönsk og innréttingarnar.

Hvað gera staðarhaldarar, þegar Kamata fer utan? Getur íslenzkur matreiðslumaður haldið Sticks ‘n Sushi í sama toppgæðaflokki og hann hefur verið fyrsta mánuð ævinnar undir japanskri handleiðslu?

Gott verð

Þetta er eina alvöru Japanshúsið í veitingaflóru landsins. Einu sinni var til Samurai í Ingólfsstræti, sem fór vel af stað, en varð snemma lélegur og andaðist fyrir löngu saddur lífdaga. Fremur gott sushi hefur að undanförnu verið reitt fram á Tveimur fiskum við Geirsgötu, en stenzt þó ekki samanburð við Sticks 'n Sushi. Annað sushi hér á landi en þetta tvennt stendur ekki undir nafni.

Fimm matseðlar búa yfir tíu einingum, mismunandi blöndum af sushi og yakitori og kosta 2.3002.500 krónur á mann. Margar tegundir af sushi, sashimi, maki og yakitori fást í stykkjatali, algengast á 290340 krónur stykkið. Hagkvæmir eru fimmtán bitar af maki á 1.980 krónur.

Í hádeginu er boðið upp á miso, tvenns konar maki, tvenns konar sushi og tvenns konar yakitori á 1.160 krónur, fínt verð, enn ein tilraunin til að fá okkur úr mötuneytunum til að borða úti í hádeginu.

Sticks 'n Sushi

Aðalstræti 12, sími 511 4440

Opið í hádeginu og á kvöldin.

Jónas Kristjánsson

DV
Þrír frakkar

Sjávarútvegs- og verktakadeildir landssambands gemsaþræla hlæja hrossahlátri í hádeginu á Þremur frökkum, meðan ímyndardeildir sambandsins hvíslast á í Apótekinu. Hljómkviða gemsanna rennur saman við masið og drukknar í þröngum húsakynnum Þriggja frakka, þar sem hvert sæti er skipað. Á kvöldin er líka fullt, en þá er að mestu slökkt á gemsunum.

Húsakynnin eru franskt bistró, miðlægur bar, hliðarskonsur og litsterkir borðdúkar. Verðið í hádeginu er franskt bistró, 99,99 frankar. Stemningin er franskt bistró, þröng og glaðleg. Maturinn er fiskur og aftur fiskur með ívafi af hval og nauti, hráefnið ferskt og fjölbreytt og matreiðslan í góðu jafnvægi. Naut og hvalkjöt fást raunar tæpast betri annars staðar hér á landi.

Á Þremur frökkum fæst daglega allur fiskur nema ýsa. Oft fæst eitthvað óvenjulegt, svo sem makríll, kolmunni eða guðlax. Yfirleitt eru um átta nýir fiskréttir á boðstólum, t.d. þorskur, steinbítur, rauðspretta, lúða, skötuselur, tindabikkja, gellur og saltfiskur, sem hvergi er betri en hér, að ógleymdum plokkara með rúgbrauði, sem er hreint afbragð. Ostbökun er óþarflega mikið notuð, en þykk ostarjómasósa er sem betur fer heldur minna notuð en áður.

Svo oft hef ég komið hér, að ég er fyrir löngu orðinn leiður á tæru grænmetissúpunni, þótt hún sé hátt hafin yfir kremsúpur annarra íslenzkra veitingastaða. Tilbreyting væri í einföldu hrásalati eða sneið af kryddaðri fiskikæfu sem forrétti dagsins. Framþróun hefur skyndilega orðið í eftirréttum staðarins, því að nú fæst notalega létt og volg frönsk súkkulaðiterta og létt og fín ísterta, sem eru miklu betri en hversdagslegir fyrri eftirréttir staðarins.

Raunar er allur matur góður á Þremur frökkum, jafnvel kaffið, sem borið er fram með súkkulaðidropum staðarins. Meira máli skiptir, að matreiðslan er nánast alltaf eins, svo að hægt er að treysta henni. Úlfar Eysteinsson hefur fundið manneskjulega formúlu fyrir veitingastað og hefur úthald til að halda henni uppi ár eftir ár eftir ár. Þrátt fyrir ágæta nýjung og oft vandaðri matreiðslu í Tveimur fiskum Hafnarbúða eru Þrír frakkar ennþá Hið íslenzka fiskhús, þangað sem maður freistast til að fara með erlenda gesti.

Þjónustan er glaðleg og hlýleg og hugsar vel um gesti. Við pöntun er spurt um reyk eða reyklaust, einn fárra staða, sem hefur frumkvæði að slíku. Tvíréttað með kaffi kostar 1070 krónur í hádeginu og þríréttað með kaffi kostar 3500 krónur á kvöldin, hvort tveggja hóflegt á hérlendum mælikvarða. Þrír frakkar eru traustur klettur í ólgusjó og vaxandi sýndarveruleika íslenzkrar veitingamennsku.

Jónas Kristjánsson

DV
Café Bleu

Café Bleu felur í sér hvert rýmið á fætur öðru í U utan um nokkra skyndibitastaði á veitingasvæði Kringlunnar. Inngangurinn er um annan endann á u-inu, þar sem er kaffiborða- og tágastólasvæði með útsýni yfir neðri hæðina. Í hinum endanum á u-inu er stórt og dimmt glerbúr, eins konar reyksalur með mörgum litlum borðum. Milli endanna er reyklaust svæði, vinkillaga rangali með föstum básum. Hver stíllinn tekur við af öðrum, ef stíl skyldi kalla.

Þjónusta er vakandi og jákvæð og bætir upp losarabrag hönnunarinnar. Vel er séð fyrir nógu vatni og meiru af góðu kryddbrauði, án þess að beðið sé um það. Með brauðinu fylgir ágætis kryddolía í stað smjörs, til heilsusamlegrar fyrirmyndar. Lúxus er lítill, engir dúkar á borðum og munnþurrkur úr pappír. Staðurinn er oft fullsetinn í hádeginu.

Café Bleu er ódýrastur af hefðbundnum matstöðum fullrar þjónustu á þessu svæði. Þríréttað með kaffi á kvöldin kostar þar 3.200 krónur, 3.600 í Hard Rock og 4.100 í Eldhúsinu. Í hádeginu er tilboð dagsins 790 krónur án súpu í Café Bleu, en 950 krónur með súpu í Hard Rock og Eldhúsinu.

Matseðillinn er tilraun til að geðjast sem flestum, blendingur þekktra rétta úr ýmsum áttum, sitt lítið frá Indlandi og Kína, Thailandi og Japan, Rússlandi og Norður-Afríku, en mest frá Ítalíu og Frakklandi, svo og franskar og bökuð frá Ameríku og kremsúpa frá Íslandi. Espresso-kaffi er ekta og danskt kaffi gott, en vondur er langi saltbrauðsstauturinn, er fylgir nánast öllum réttum sem einkennistákn staðarins.

Tærar súpur dagsins voru ágætar, mild gulrótarsúpa og hæfilega sterk tómat- og blaðlaukssúpa. Kremsúpa dagsins var blessunarlega þunn sem slík, mild og notaleg tómatfiskisúpa án sterka humarskeljabragðsins, sem víða er keyrt upp í veitingahúsum hér á landi.

Sushi er svipað og víðast annars staðar í bænum, líklega úr fabrikku úti á landi, í algerri þversögn við hugmyndafræði þessarar matreiðslu í Japan. Pönnusteikt og bragðdauf rispahörpuskel var losaraleg og virtist vera úr surimi-fabrikku, borin fram með fallegu salati og litskrúðugum sósum.

Ágæt voru grilluð eggaldin með kúskus, hrásalati, ostbökuðum tómati og sesamkryddaðri olíu. Eldislax var góður matur, hæfilega grillaður, brenndur utan og mjúkur að innan. Í annað skiptið lá hann undir ofsöltuðum, djúpsteiktum kartöfluþráðum og ofan á sveppasteiktum hrísgrjónum og þurrkuðum tómötum. Í hitt skiptið var engifer stungið í rifur í roðinu og laxinn borinn fram með mildu súrkáli og maukuðum seljustönglum, fyrirmyndar réttur.

Lakari var lúðan, sem var þurr og bragðdauf, greinilega úr frysti, borin fram með parma-osti, sólþurrkuðum tómötum, jóðlandi í olífuolíu og maukuðu spínati. Sinnepsgljáðar grísalundir voru líka of þurrar og bragðdaufar, bornar fram með eins konar káljafningi í sýrðum rjóma. Bezti kjötrétturinn var óvenjulega bragðsterkur, indverskur tandoori-kryddaður kjúklingur, afar meyr og safaríkur, með fullsaltri skorpu, borinn fram með smásöxuðu og pönnusteiktu grænmeti.

Matreiðslan á Café Bleu var aldrei vond og stundum nokkuð góð. Þar er hver stíllinn á fætur öðrum eins og í innréttingunni.

Jónas Kristjánsson

DV