arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Spillingar- og mútusaga

Langvinn spillingar- og mútusaga af samskiptum Landsvirkjunar og Skeiða- og Gnúpverjahrepps er hætt að vera skrípó. Ríkisstjórnin getur ekki leyft opinberu fyrirtæki að haga sér að hætti Landsvirkjunar. Þar þarf að moka út toppunum. Dæmið sýnir líka, að ófært er, að sveitastjórnir hafi mikil áhrif í skipulagsmálum. Það er ávísun á spillingu. Landsvirkjun borgar hreppum og hreppsnefndarmönnum fyrir meinta þjónustu og heldur með mútum uppi samkeppni við fyrirtæki, sem starfa á heiðarlegum grunni. Starfshættir Landsvirkjunar grafa undan góðum siðum. Þar ráða ferðinni siðblindingjar að hætti 2007.
Umboðssvik Ríkiskaupa

Ríkiskaup hefur verið staðið að lögbrotum í þágu Icelandair. Tók tilboð þess fram yfir tilboð Iceland Express, sem var langtum hagstæðara. Ríkiskaup voru stofnuð til að lækka birgjakostnað ríkisstofnana. Í staðinn eru stunduð þar umboðssvik að hætti ítalskra mafíuvina. Í alvöruríki, svo sem á Norðurlöndum eða í Þýzkalandi, væri umsvifalaust búið að reka yfirbófa Ríkiskaupa. Svo og aðra þá bófa, sem komu að hneykslinu þar. Ekki gengur lengur, að ríkisbófar gangi erinda hagsmunaaðila úti í bæ á kostnað ríkisins. Og nú verður ríkið þar á ofan að greiða Iceland Express skaðabætur. Hvar er ríkisstjórnin núna?
Langvinn aðför

Í árbók Ferðafélagsins 2012 um Skagafjörð er ljósmynd af skrítnu málverki. Sýnir Sighvatsfeðga horfa á breiðfylkingu Árnesinga og Skagfirðinga þeysa yfir Héraðsvötn eins og bæjarlæk. Í bókinni er margsagt, að fjölmenn aðförin hafi komið feðgunum á óvart. Veruleikinn var annar. Héraðsvötn voru ætíð vatnsmikil og breið jökulsá. Yfir slíkar ár fara menn gætilega. Einn og einn í halarófu til að missa ekki vaðið. Er 1600 vopnaðir menn ríða á vað, tekur óratíma að koma öllum yfir. Feðgarnir á Örlygsstöðum horfðu tímunum saman á aðförina. Lamaðir af forlagatrú gleymdu þeir að taka skildina af klökkum.
Firring kjósenda

Hagstæðar skoðanakannanir magna kjark Sjálfstæðisflokksins til að opinbera siðlausa stefnu sína. Vafnings-flekkaður formaður flokksins talar um skerta velferð. Hinir ríku séu ofskattaðir og of mikið fé fari í spítala. Formaður flokksins telur þetta gott til fylgis í kosningum að ári, enda eru kjósendur kolruglaðir hér á landi. Þegar flokkurinn kemst til valda, verður vikið frá skjaldborg um velferð og flutt yfir í skjaldborgina um auðmenn. Stór hluti þjóðarinnar er hallur undir pólitík, sem þjónar aðeins þessu 1% þjóðarinnar, sem stal landsins gögnum og gæðum. Allt byggist þetta á firringu kjósenda.
Mölin í moldarslóðum

Borin hefur verið möl í fjölda moldarvega í óbyggðum. Það hefur gert vegina sæmilega jeppafæra, en of harða fyrir hestahófa. Víða er illfært utan vega, svo að við verðum að láta hófana berja mölina. Þetta þrengir að hestaferðum, þótt það auðveldi umferð vélknúinna farartækja. Einu sinni var Heklubraut fræg reiðleið, en er nú bara orðin að möl. Ekki hefur enn myndazt reiðgata utan vegar, en hún kemur líklega með tímanum. Vonandi verður seint borin möl í dráttarvélaslóðir þingeyskra heiða og annarra afréttarlanda. Það er eins mikill lúxus að ríða í slíkum slóðum eins og það er súrt að ríða mölina.
Akureyri fer aftur

Akureyri hefur farið aftur, þótt bæjarstæðið sé alltaf jafn flott. Friðrik V er flúinn á Laugaveginn og fátt eftir um fína drætti í veitingum. Fiskbúðin góða er hætt vegna óbeitar heimamanna á ferskum fiski. Skrítið, að 20.000 manna kauptún hafi hvorki fiskbúð né fínt veitingahús. Þar er þó bakarí og Bautinn hefur staðið fyrir sínu í fimmtíu ár. Kjötborð Hagkaupa er lítils virði og fiskihorn þess skartar nokkrum gömlum fiskibollum. Meira að segja Eymundsson er svipur hjá sjón, netsamband hans er daufara en á Kili. Feginn ég að komast aftur í bleikju og flott netsamband í Dalakofanum í Reykjadal.
Stígur vart í fjármálavitið

Steingrímur J. Sigfússon hélt illa á dánarbúi Sparisjóðs Keflavíkur. Átti aldrei að láta ríkið taka ábyrgð á sukki forkólfa Sjálfstæðisflokksins suður með sjó. Stofnaði SpKef, sem átti ekki að kosta skattgreiðendur krónu. Tjón ríkisins nam hins vegar risavöxnum 25 milljörðum. Sýnir, að Steingrímur og aðstoðarmenn hans skortir fjármálavit. Að vísu er sukk Sjálfstæðisflokksins ekki honum að kenna, en hreingerning hans fór út um þúfur. Steingrímur á að segja af sér ráðherradómi og formennsku í flokki sínum. Því komið hefur í ljós, að hann er langt frá því að vera eins gáfaður og hann telur sig vera.
Vaskur á ferðaþjónustu

Eðlilegt er, að ferðaþjónustan borgi sama vask og aðrir. Fyrirvari á hækkun er nægilega langur, átta mánuðir. En mikil vaskhækkun veldur hliðarverkunum eins og allar breytingar. Svartur atvinnurekstur er mikill og svört vinna í greininni mikil. Herða þarf viðurlög við slíkum lögbrotum. Jafnframt þarf ríkið að takast á herðar ýmsar skyldur við ferðaþjónustu, einkum vegna álags á vinsælustu stöðunum. Margfalda þarf stígagerð og salernisþjónustu. Ekki má heldur gleyma auknu eftirliti og hertum viðurlögum við akstri utan vega og við erlendum atvinnuakstri án aðkomu menntaðra og kunnugra leiðsögumanna.
Dýr er hann Bjarni

Bjarni Benediktsson kostar skattgreiðendur fjóra milljarða króna. Formaður Sjálfstæðisflokksins ber ábyrgð á tjóni ríkissjóðs af braski Vafnings á spilavítiseyjunni Macau með bótasjóð Sjóvá. Og á braski Milestone með eignir Sjóvá, sem dúndraði á hausinn undir stjórn Engeyjarættarinnar. Bjarni gekk þá berserksgang við að grilla og græða að hætti ættarlauka Flokksins. Þetta var ekki komið í ljós í síðustu kosningum, en er nú greinilega skjalfest. Flokkurinn stefnir í kosningar að tæpu ári með gróðafíkinn óráðsíumann að formanni. Þar hæfir skel kjafti, siðblindum kjósendum Sjálfstæðisflokksins.
Stólalausa kaffihúsið

Fésbókin er sem stólalaust kaffihús, þar sem fólk kemur við í eina mínútu meðan þær fær sér espresso. Smám saman verða gestir stuttlega málkunnugir. Koma inn í miðja umræðu, leggja sitt af mörkum án tillits til þess, sem fyrr var sagt. Umræðan leitar aftur til upphafs eða teygist oftar í skrítnar áttir. Þeir, sem lengi hlusta, verða margs vísari um fjölbreyttar skoðanir. Eini munurinn er sá, að kaffihúsið er staður í rúmi, en fésbókin nær yfir hnöttinn. Þar talar Íslendingur í Moskvu við Íslending í Oxford. Einnig æpa þar allir rugludallarnir. Fésbók er ein snjallasta uppfinning internetsins.
Romney í teboðsrugli

Mitt Romney tapar forsetakosningum Bandaríkjanna í haust. Repúblikanar eru orðnir flokkur Teboðshreyfingarinnar. Róttækur hægri flokkur, sem fælir burt meginstraum kjósenda. Hratt hefur Romney horfið frá miðjustefnu sinni sem ríkisstjóri Massachusetts og tekið upp allt teboðsruglið. Í rauninni eru það Koch-bræður, sem hafa tekið yfir flokkinn. Nærri alls staðar hafa peð þeirra unnið í prófkjörum repúblikana. Sömu bræðurnir og halda uppi ljúnatískum áróðursvélum Heritage Foundation og Cato Institute. Þær teygja anga sína til Íslands, fjármagna fyrirlestra bandarískra ljúnatikka við Háskóla Íslands.
Bréf til Bruxelles

Ríkisstjórnin getur sent Evrópusambandinu svohljóðandi bréf. “Að undanförnu hafa verið sviptingar í Evrópusambandinu, einkum um evruna. Við viljum bíða eftir, að staðan verði rólegri. Og ljósara verði, hvert sambandið stefni á næstu árum. Í millibilsástandinu er eðlilegt að setja viðræður um aðild Íslands á ís. Við getum þó fallizt á að ljúka viðræðum um þá kafla, sem ekki valda ágreiningi, svo að þeir séu frá. Í framhaldinu verður það svo hlutverk íslenzku þjóðarinnar að ákveða, hvort og hvenær viðræður verða teknar upp aftur þar sem frá er horfið. Virðingarfyllst, Jóhanna Sigurðardóttir.”
Kælið aðildarumsókn

Ríkisstjórnin ætti þegar er að vera búin að endurskoða umsóknina um aðild að Evrópusambandinu. Aðstæður eru breyttar, sambandið á við mikinn innri vanda að stríða. Hugsanlegt er, að Grikkland detti úr evrunni og menn eru farnir að gæla við tveggja hraða Evrópu. Vitum ekki lengur, við hvaða Evrópusamband við erum að ræða um aðild. Aðeins einn flokkur styður aðildina og fylgi hans er í döprum minnihluta. Þar á ofan eru kengir í viðræðunum, aðallega um sjávarútvegsmál. Nú ber að stefna að löngu hléi. Ljúka kannski ljúkanlegum köflum aðildarsamnings, en fresta málinu í heild til rólegri tíma í Evrópu.
Ræðupúltið og kaffihúsið

Bloggið er bezta uppfinning veraldarvefsins. Enginn á bloggið, það er bara aðferð. Bloggið hefur líka batnað mikið við að minnka. Horfnir eru margir, sem lítið voru lesnir og eiga betur heima í persónumiðlum eins og fésbók. Hún er líka frábær, en hún er fyrirtæki, í eigu hluthafa. Þar eru teknar ákvarðanir, sem hefta notendur. Enn er samt fésbókin bezti persónumiðill í heimi. Fyrir mér er bloggið ræðupúlt og fésbókin kaffihús. Í púltinu flytur fólk ræður sínar og ræðir þær síðan á kaffihúsinu. Umræðan á kaffihúsinu er undir nafni. Frábært samspil bloggs og fésbókar færir okkur betri heim.
Hægur vandi, en samt

Nærri fjögur ár eru frá hruni. Ríkisstjórnin hefur lifað rúm þrjú ár, hefur markað spor sín. Við vitum, hvað hún hefur gert og ekki gert, vel eða illa. Vitum, að hún fylgir leyndarstefnu fortíðarinnar. Vitum, að hún endurreisti bankana í þeirra fyrri spilltu mynd. Vitum um langa röð framfaramála, sem hún heyktist á, einkum vegna málþófs bófa á Alþingi. Að öllu þessu vituðu ætti að vera hægur vandi fyrir ný framboð að staðsetja sig í pólitíkinni. Gegn spillingu og leynd. Nýjum framboðum hefur samt ekki tekizt að selja sig kjósendum. Því er meira en lítið athugavert við framboðin og/eða kjósendur.
Tæknifólk skortir

Ólafur Andri Ragnarsson háskólakennari telur, að hér þurfi þúsund forritara og tæknimenn á ári til að anna eftirspurn. Kerfið útskrifar bara fimmhundruð á ári. Einn helzti þröskuldurinn í vegi fullrar atvinnu og þróunar Íslands sem nútímaþjóðfélags. Ekki geta allir unnið í fiski, skarkað í álkerjum eða slegið tún, þótt göfugt sé. Enn síður geta allir orðið lagatæknar og haft lifibrauð af útúrsnúningum og orðhengilshætti. Allra sízt geta Íslendingar framtíðarinnar lifað af braski í bönkum eða af útrásum að forskrift forseta Íslands. Nútíminn kallar á tölvur og tækni, á fólk, sem kann þar til verka.
Níðst á börnum

Þegar kreppa ríður yfir, þarf bezt að gæta þeirra, sem minnst mega sín. Þar á meðal eru börn skuldara. Þau þurfa meira en önnur á leikskóla að halda og meira en önnur á skólamat að halda, svo og aðgangi að frístundastarfi. Því er rangt að reka slík börn úr leikskóla og neita slíkum um skólamáltíðir eða frístundastarf. Samt hafa sveitarfélög ráðist að börnum skuldara vegna skólamáltíða og reynt að ýta slíkum af leikskólum og úr frístundum. Hvort tveggja stríðir gegn barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna og sýnir óeðlilega græðgi. Sveitarstjórnarmenn trufluðust í góðærinu og meta allt í peningum.
Hreinlæti sundlauga

Forvitnileg eru fyrirmæli Umhverfisstofnunar til sundlaugargesta, mismunandi eftir þjóðerni. Enda eru sundlaugar sums staðar notaðar til að þvo af sér skítinn. Dönum er sagt að þvo sér áður. Bretar, Þjóðverjar og Íslendingar eru líklega ekki eins hreinlátir. Þeim er sagt að þvo sér vandlega. Frakkar eru svo sér á parti, því að þeim er sagt að þvo sér með sápu. Kannski stafar það af franskri sérvizku um tilgangsleysi sápu. Gaman væri að fá skýrslu Umhverfisstofnunar um allan þennan mun. Líklega skiptir þetta þó litlu máli, því að upplýst er orðið, að afreksfólk í sundi sé vant að pissa í laugarnar.
Féllust í excel-faðma

Excel-fræðingar búa til hvert dæmi samkrulls hagsmuna og hugsjóna á fætur öðru. Nú eru Vaðlaheiðargöng að fara af stað á forsendum valinkunnra talna í excel. Frægasta dæmið er þó Harpa, þar sem hagsmunir og hugsjónir féllust í faðma yfir excel-töflum. Hugsjónafólk tónlistar var reiðubúið að taka þátt í snilldinni og ber á því fulla ábyrgð, rétt eins og útrásarvíkingarnir. Eftir hrun græðgiskarlanna fann samkrullið út, að dæmið mundi klárast án aðkomu skattgreiðenda. Annað er komið í ljós, hálfur milljarður á ári. Það er fyrir utan stuðning við sjálfa menninguna í Hörpu. Menningarfólk er þarna samsekt.
Þriðja leiðin

Smám saman saxast á skuldirnar, sem ríkið komst í, þegar Geir H. Haarde stýrði þjóðinni í hrun. Gerist hægar en við vildum, en gerist samt. Þannig er ríkissjóður orðinn sjálfbær á kostnað skattgreiðenda og velferðar. Aðrar leiðir hafa verið nefndar. Þór Saari nefnir endurskipulag vaxta og afborgana af skuldum við Alþjóða gjaldeyrissjóðinn og Norðurlönd. Þá leið á vissulega að reyna að auki. Einhvern veginn verðum við að vinna okkur út úr ruglinu, sem Geir kom okkur í. En ekki mundi ég setja öll fjöreggin í þá körfu, sem Þór Saari telur þá einu réttu. Allar slíkar leiðir ber að nýta samhliða.
Verri endinn ofprísaður

Mér sýnist tveggja manna herbergi úti á landi með baði kosta yfir 20.000 krónur fyrir tvo og án baðs 10.000-20.000 krónur fyrir tvo. Morgunverður og rúmföt eru þá í verðinu. Hvort tveggja er sanngjarnt. Í samanburði við það er of dýrt að rukka 8.000 krónur fyrir tvo í svefnsal eða skála, þar sem hvorki eru morgunverður né rúmföt innifalin. Sumir fjallaskálar með opnum svefnsal, útikamar og lélegri sturtu eru komnir með 8.000 króna verð fyrir tvo, Eins og í ýmsu öðru er það lakari endi gistingar, sem er prísaður út af kortinu. Skálar okra í því skjóli, að fárra annarra kosta völ er á svæðinu.
Brú inn í Blábjörg

Borgarfjörður eystri er afskekktur með frábærum fjöllum, hvar líparít slær í gegn. Þaðan liggur eina leiðin í rómaðan Loðmundarfjörð, sem fáir þekkja. Tröllavegur um brattar brekkur, en ætti að vera öllum jeppum fær, sé varlega farið. Fann nýtt gistiheimili í miðbænum, í gamalli fiskvinnslu við bryggju, kaupfélag og benzínstöð. Í Blábjörg er gengið um brú á endurnýjaða efri hæð. Hreinlegt tveggja manna herbergi, með fínasta baði úti á gangi, á 12.900 krónur nóttin. Að inniföldum einföldum morgunmat, sem ég bætti með trópí úr kaupfélaginu. Frábært var útsýni um haf og fjöll, jafnvel af klósettsetunni.
Bleikja í Dalakofanum

Sjaldgæft er að fá góðan mat utan hverfis 101 í Reykjavík. Undantekningar eru samt. Til dæmis fékk ég ágæta bleikju úr Vestmannsvatni í Dalakofanum á Laugum í Reykjadal í Þingeyjarsveit. Bleikjan var hæfilega steikt, flestir steikja slíka of lengi. Hún var hæfilega söltuð, flestir salta of grimmt. Með henni var hæfilegt magn af kokteilsósu, flestir láta sósuna vaða yfir diskinn. Kartöflurnar voru raunverulegar og hrásalatið fyrsta flokks. Dýrðin kostaði ekki nema 1800 krónur. Þetta var næstum eins og að vera kominn suður aftur. Var að koma að austan, þar sem kjötsúpa og gúllassúpa réðu ríkjum.
Pólitísk forvirkni

Löggan lýgur, að sig skorti lagaheimildir til að ná höfuðpaurum bófaflokka. Samt hefur foringi Vítisengla setið mánuðum saman í gæzlu hennar. Eitthvað annað hangir á spýtu löggunnar en stríð gegn stjórnendum heims fíkniefna og vændis. Forvirku rannsóknirnar, sem löggan sækist eftir, snúast nefnilega ekki um ofbeldismenn. Þær snúast um aðra, sem hafa vafasamar skoðanir á pólitík eða sýna hættulega borgaralega óhlýðni. Krafa löggunnar um forvirkar rannsóknarheimildir er studd af Ögmundi Jónassyni innanríkisráðherra. Hún er hægri sinnuð öfgapólitík, sem ævinlega hefur einkennt löggustjóra landsins.
Lífeyrir skorinn upp

Lífeyriskerfið er ónýtt og bíður skurðaðgerðar. Siðblindir og ábyrgðarlausir bjálfar sitja þar með húfurnar sínar undir sjálfvirkum peningafossi. Um leið hefur ríkið smám saman hirt almennan lífeyrisrétt af sjóðfélögum. Bezt er að sameina sjóðina og skipta súpunni í tvennt. Annars vegar fari samtryggingin í ríkislífeyrissjóð og hins vegar fari lífeyrissparnaður á lífeyrisreikninga í bönkum og sparisjóðum, sem verði undir ströngu eftirliti, helzt erlendu. Hætt er við, að ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur hafi ekki kjark til að fara í slíka skurðaðgerð. Hagsmunir bófa í stjórnum sjóðanna eru of sterkir.
Plúsar og mínusar

Þótt kreppunni sé lokið, hefur þjóðin engan veginn náð sér. Hagvísar stefna brattar upp en í öðrum löndum, en margir eru skuldum vafðir. Hrunið er enn eins og fleinn í holdi sumra, aðrir vilja fljóta aftur sofandi að feigðarósi hrunverja. Margir hafa freistað gæfunnar erlendis og koma ekki aftur, þótt þjóðarhagur vænkist. Ríkisstjórnin getur hrósað sér af öru risi hagvísa og lækkun ríkisskulda, en spillta kerfið er samt enn við lýði að mestu. Vonandi verður ekki aftur klikkað góðæri eins og 2007, en allt of margir hafa ekkert lært af reynslunni. Verst er, að “fólk er fífl”, eins og olíusalinn sagði.
Græðgin enn á þingi

Sjö þáverandi þingmenn Flokksins voru í fremstu röð vildarvina bankanna. Skófu bankana að vild án veða fyrir lánum. Sólveig Pétursdóttir ráðherra skuldaði 3,6 milljarða í júlí 2007. Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir skuldaði 1,7 milljarða í september 2008, þegar hrunið varð. Herdís Þórðardóttir skuldaði einn milljarð i apríl 2006. Ármann Kr. Ólafsson skuldaði 248 milljónir í ágúst 2007 og núverandi formaður, Bjarni Benediktsson skuldaði 174 milljónir í janúar 2008. Síðan koma Ásta Möller með 141 milljónir og Ólöf Nordal með 113 milljónir. Sumt þetta ofurgræðgisfólk er enn á þingi.
Hamslaust Kögunarbarn

Fyrrverandi formaður Framsóknar vandar Kögunarbarninu ekki kveðjurnar. Talar um undarlega hamslausan málflutning þess og ótilhlýðilega fylgispekt við Sjálfstæðisflokkinn. Linnulaus æsingur Kögunarbarnsins er ekki í stíl við tempraða sögu Framsóknar. Það var alltaf rólegur flokkur, sem ræktaði sína spillingu, svo lítið bæri á. Nú er þar stöðugur heimsendir á ferð, þegar Sigmundur Davíð Gunnlaugsson tekur til máls. Linnulausar vinsældaveiðar og yfirboð. Jón Sigurðsson telur þetta hamsleysi vera skýringuna á dræmu fylgi Framsóknar í könnunum, þrátt fyrir langvinna stjórnarandstöðu flokksins.
Í þjóðbraut eða ekki

Samgöngur á Suðurlandi batna við fyrirhugaða Ölfusárbrú austan Selfoss. Þá sparar fólk tíma, þarf ekki lengur að hægja á sér á Selfossi. Umferðaröryggi Selfyssinga batnar við að losna við gegnumumferð úr bændum. Stórverzlanir gæta hagsmuna sinna með því að sameinast í nýjum verzlunarmiðstöðvum beggja vegna Selfoss. Smáverzlanir á Selfossi missa hins vegar af viðskiptum við ferðamenn og munu týna tölunni. Bærinn verður þá miklu minna í þjóðbraut en nú. Það er bæði kostur og galli. Líf og fjör og tekjur fylgja gegnumumferð, en jafnframt aukinn hávaði, veikara umferðaröryggi og rýrari bæjarmiðja.
Sjónvarpið hreinsað

Hægri stjórnin á Spáni er að hreinsa gagnrýni úr ríkisútvarpi og -sjónvarpi landsins. Hefur neytt Ana Pastor, beztu sjónvarpskonu Spánar, til að segja af sér. Stýrði áður Les Desayunos, sem samsvarar Kastljósi hér. Var sett á hliðarspor, fékk ekki verkefni. Hafði spurt pólitíkusa of erfiðra spurninga. Áður hafði stjórnin losað sig við Fran Liorente og Pepa Bueno, sem höfðu stundað sjálfstæða fréttamennsku. Í staðinn hefur ríkisstjórnin komið sínum strengbrúðum að, eins og Framsóknarflokkurinn reyndi hér um árið. Julio Somoano gegnir þar hlutverkinu, sem Auðun Georg Ólafsson átti að gegna hér.
Ný framboð eiga bágt

Nýir flokkar eiga erfitt uppdráttar í könnunum. Skást er dæmi Guðmundar Steingrímssonar, þótt ég sjái ekki, að hann hafi merkilegt til málanna að leggja. Annað en hafa verið heiðarlegur á þingi og þá er auðvitað mikið sagt. Lilju Mósesdóttur gengur illa, enda er hún einfari, sem á erfitt með samstarf við aðra. Ég held hún muni ekki ná sér á strik. Önnur framboð hafa ekki vakið á sér athygli, til dæmis ekki það, sem Hreyfingin styður. Ég sé ekki bóla á framboði stjórnlagaráðsmanna, enda eru afdrif stjórnarskrárinnar enn í þoku. Held, að margir vonist eftir slíku framboði og vilji styðja það.
Últra hægri háskóli

Sjálfstæðisflokkurinn hefur hertekið eina af stofnunum Háskóla Íslands. Rannsóknasetri um nýsköpun og hagvöxt er stjórnað af innvígðum og innmúruðum sjálfstæðismönnum. Setrið hefur sett sér það verkefni að bjóða ellefu últra hægri mönnum að flytja erindi á þremur ráðstefnum. Í öllum tilvikum eru þau einhliða áróður á sjúkasta hægra kantinum. Öðrum sjónarmiðum er ekki hleypt að. Ég skil ekki, hvaða erindi Háskóli Íslands á í þetta samhengi. Ekki til þess fallið að draga úr alkunnri vanvirðingu skólans. En það er um leið gott dæmi um, að Sjálfstæðisflokkurinn er enn við völd úti um allt ríkiskerfið.
Svarti kassinn dýri

Ekki er hægt að ætlast til, að menningarhús á borð við Hörpu standi undir sér. En eitthvert hóf verður að vera á tapi þeirra. Harpa tapar á þessu ári 407 milljónum króna, sem er alltof mikið. Flottræfilsháttur hefur einkennt reksturinn frá upphafi. Munið til dæmis opnunarhátíðina. Stjórn hússins er skipt á margar rekstrareiningar til að gefa sem flestum silkihúfum færi á að mjólka reksturinn. Fyrir mér er þetta ofurljótur risakassi í svörtum lit útrásarársins 2007 með ljósadýrð að hætti Las Vegas. Þarna ætti að standa hálfbyggð rúst í anda Gedächtniskirche í Berlín til minningar um sukköldina.
Fátækir slá um sig

Lítum á þá fimm aðila, sem bankarnir hafa gefið eftir rúmlega 200 milljarða skuldir samtals, afskriftakónga bankanna. Þótt þeir séu svona fátækir, hafa þeir samt efni á að slá um sig og stjórna samfélaginu. Þeir reka fjölmiðla, sem eru á framfæri þjóðarbankanna. Þeir reka útgerð, sem hefur stolið auði þjóðarinnar og veðsett hann fyrir útrásarsukki og erlendum bankareikningum. Þeir eru aldeilis ekki á hausnum. Bankarnir nota hvert tækifæri, sem gefst, til að hlaða undir þessa sannanlegu óráðsíumenn. Bankastjórar telja auðbófa allra manna bezt hæfa til að reka fyrirtæki. Gamla Ísland er enn á fullu.
Fimm verðmætir bófar

Fimm menn eru bönkunum meira virði en samanlagður almenningur. Arionbankinn felldi niður 88 milljarða skuld Kjalar í eigu Ólafs Ólafssonar skipakóngs. Landsbankinn felldi niður 50 milljarða skuld Magnúsar Kristinssonar útgerðarmanns. Arionbankinn felldi niður 30 milljarða skuld 1998 ehf. í eigu Jóns Ásgeirs Jóhannessonar. Landsbankinn felldi niður 20 milljarða skuld Brims í eigu Guðmundar Kristjánssonar útgerðarmanns. Síðan kemur N1 upp á 17 milljarða. Alls eru þetta 205 milljarðar. Það er hærri upphæð er samanlagðar afskriftir almennings, er nema 200 milljörðum. Það er skjaldborg um auðbófa.
Bankar í tómu tjóni

Ríkið hefur ekkert fengið fyrir að afskrifa hálft þúsund milljarða hjá bófum landsins. Bankarnir hafa ekki verið látnir innleysa kvótann, sem bófar stálu og veðsettu síðan. Bófarnir notuðu lánsféð ekki til að endurnýja útgerð eða fiskvinnslu. Heldur brenndu þeir því ýmist í útrásarrugli eða komu því fyrir á aflandseyjum. Bankarnir hafa heldur ekki verið látnir tryggja hagsmuni sína, því að í ljós hefur komið, að bófarnir eiga falið fé. Þetta fé hefðu bankarnir átt að klófesta. En þeir hafa lokað augunum fyrir þessu og þar á ofan talið sér trú um, að sannanlegir óráðsíumenn reki fyrirtæki manna bezt.
Skjaldborgin um bófana

Bankarnir eru að miklu leyti í eigu ríkisins eða undir Bankasýslu þess. Þeir hafa afskrifað 550 milljarða skuldir auðbófa. Það er stjarnfræðileg summa. Í engu samræmi við afskriftir af skuldum almennings, sem samanlagt nema 200 milljörðum. Fimm stærstu bófar landsins hafa fengið meira afskrifað en samanlagður almenningur. Þetta er ekki nýja Ísland. Stjórnin er hluti af gamla Íslandi, hluti af fjórflokknum, sem öllu ræður. Þótt þjóðarhagur hafi verið endurreistur, er það í gamla stílnum. Á forsendum fjórflokksins, gamla Íslands, auðmanna, yfirstéttarinnar. Og fávís þjóð styður samt fjórflokkinn.
Dólgur kennir öðrum um

Það eru dólgslæti útrásarbófans að kalla vandræði ríkissjóðs “skuldasöfnun Jóhönnu Sigurðardóttur”. Hann sjálfur, Bjarni Benediktsson, ber ábyrgð á skuldasöfnun ríkissjóðs, sem gerðist á stjórnarárum Geirs H. Haarde. Síðan hafa skuldir verið greiddar niður, en þeim ekki safnað upp. Þótt meiri halli sé á ríkissjóði en ráð var fyrir gert, eru niðurgreiðslur skulda samt hærri en hallinn. Ríkissjóður er þannig sjálfbær og greiðir niður skuldir, þótt hraðinn sé undir væntingum. Margir geta gagnrýnt hægaganginn. En Bjarni Benediktsson á ekki að opna munninn um vandann og sízt að kenna öðrum um.
Ari segir satt

Ari Teitsson verður seint sakaður um að vera Samfylking, Evrópusambandið eða IceSave. Var formaður Bændasamtakanna og orðaður við Framsókn. En síðast var hann varaformaður Stjórnlagaráðs. Gagnrýnir nú forseta Íslands, Framsókn og Sjálfstæðisflokkinn fyrir ómálefnalegan mótþróa gegn breyttri stjórnarskrá. Segir: “Þeir eiga það sameiginlegt, sem gagnrýnt hafa tillögurnar, að hafa ekki komið með hugmyndir um, hvernig hlutirnir ættu að vera í staðinn.” Þeir fýldu gleyma oft, að málið byrjaði hjá þverskurði þjóðarinnar á Þjóðfundinum og að Stjórnlagaráðið var EINRÓMA sammála um tillögu að nýrri stjórnarskrá.