arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Niður með lýðræðið

Larry Pressler kvartar í New York Times yfir því, að Pakistan sé orðið einn helzti bandamaður Bandaríkjanna. Það fái F-16 þotur til árása á lýðræðisríkið Indland. Pakistan er annálað ríki grimmdar og brota á mannréttindum, hefur flutt þekkingu á smíði kjarnorkuvopna til ógeðfelldra ríkja, svo sem Norður-Kóreu. Þar eru flestir skólar trúarofstækis, sem framleiða hryðjuverkamenn. Pressler segir, að stuðningur Bandaríkjanna við Pakistan þjóni þeim einum tilgangi að vernda völd harðstjórans Pervez Musharraf hershöfðingja. Það sé fráleitt að taka slík ríki fram yfir lýðræðísríki í Asíu.
Jóhanna og kerfiskarlarnir

Í fjölmiðli var kvartað um, að Jóhanna Sigurðardóttir sé dýr í rekstri sem þingmaður. Hún hafi lagt fram 107 fyrirspurnir á Alþingi á rúmu ári og mikið kosti að svara þeim. Í raun er Jóhanna fyrir hönd almennings að knýja fram upplýsingar, sem eiga að liggja á lausu, en kerfiskarlar reyna að liggja á eins og ormar á gulli. Hún vinnur að gegnsærra þjóðfélagi og yfir því ættu allir fjölmiðlar að gleðjast í stað þess að vera að kveina. Kannski fara fjölmiðlar næst að kvarta um kostnað við svör, sem þeir sjálfir kvelja út úr kerfinu með tilvísun til upplýsingalaga. Hinir seku eru kerfiskarlarnir.
Útvarpið og kerfiskarlinn

Nýlega hrósaði ég Ásdísi Höllu Bragadóttur, bæjarstjóra í Garðabæ, fyrir hreinskiptið viðtal á mannamáli hér í blaðinu. Eftir að hafa heyrt kerfiskarlinn Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur menntaráðherra þvæla í Kastljósi á þriðjudaginn, sá ég, að þær voru eins og svart og hvítt. Hún virtist telja, að mál fréttastjórans fælist í, hvort “lögformlega” væri rétt staðið að hneykslinu eða ekki. Og hún virtist gefa sér án útskýringa, að frumvarp sitt um Ríkisútvarpið mundi breyta öllu til batnaðar, án þess að nokkurt samband sé sýnilegt milli breytinganna og batnaðar.
Ertu maður eða mús?

Jeremy Rifkin líftæknisagnfræðingur segir í Guardian, að Irving Weissman frumeindalífræðingur við Stanford háskóla hafi tekizt að koma heilafrumum úr manni í mús, þannig að 1% heilans sé mannsheili. Hann spyr, hvað gerist, þegar búið sé að koma prósentunni upp í 100 og mýsnar fari að sleppa af tilraunastofum. Weissman segir, að mýsnar séu passaðar vel, en við vitum af fyrri reynslu, að erfðatæknar hafa ekki hugmynd um óhöpp, sem koma fyrir, þegar þeir eru að leika guð almáttugan. Rifkin gerir ráð fyrir, að næst reyni menn að koma mannsheila í sjimpansa. Hryllingurinn blasir við.
Flestir í steinasteikinni

***

Ópera

Sem betur fer hefur eru ferðamenn orðnir svo margir árið um kring, að rými er fyrir veitingahús, sem að hálfu eða öllu leyti eru ekki hluti af þjóðfélaginu, heldur af svonefndri ferðamannaþjónustu. Slíkur staður er Ópera í Lækjargötu, hálfsetin ferðafólki, sem biður um steinasteik.

Steinasteik hefur marga kosti. Þú sérð hráefnið og kemst að raun um, að það er ferskt og gott. Þú getur matreitt það að vild, hvort sem þú vilt það hálfhrátt eða þrauteldað. Einkum er hún skemmtileg, því að ferðafélagar, sem eru fyrir löngu orðnir leiðir hvor á öðrum, geta talað um matreiðsluna.

Fyrir okkur heimafólkið, sem förum út, af því að við nennum ekki að elda heima hjá okkur, er lítið spennandi að þurfa að elda á veitingastaðnum. Þess vegna þorir ekkert veitingahús enn að bjóða gestum gegn vægu gjaldi að fara í uppvaskið á eftir til að lífga við umræðuefni þeirra.

Óperan er skemmtilega ofhlaðin, hálfgerð leiktjöld. Þegar upp stigann kemur, mætir okkur eftirlíking af torgi með ljósastaurum og gangstéttarborðum undir opnum gluggum, þar sem eftirlíking af veitingahúsi er fyrir innan. Hér kosta aðalréttir 3200 krónur og þríréttað kostar 5700 krónur.

Við settumst við borð á gangstétt, reyndum í hálfrökkri kertaljósa að rýna í mikinn matseðil og tókum eftir, að þægileg músík var kurteislega stillt. Við fengum frekar vont brauð, frekar gott borðvín og grafið gæsakjöt í þurrara lagi meðan við biðum eftir matnum. Þetta gaf svona la-la tón.

Snarpt sítrónubragð var af þunnt sneiddum hörpuskelfiski, sem raðað var á disk að carpaccio-hætti, vættur með vinaigrettu úr sítrónuolíu og balsamik-ediki, ágætis matur.

Kræsingar hafsins reyndust fela í sér hvítlauksristaða hörpuskel fína, hlutlausa tígrisrækju, ofeldaðan humar og snigla í seigari kantinum. Með þessu var ítalskt klettasalat og mikil og góð humarfroða í bolla. Þetta var nokkuð góður réttur og glæsilega upp settur.

Smálúða með kapers og kryddsmjöri blönduðu lime og chili var frekar mikið elduð og þurrari en við mátti búast, sennilega freðfiskur. Bökuð kartafla fylgdi með, svo og staðlað salat staðarins. Þetta var ekki merkilegur réttur.

Ofnsteikt akurhæna var gegnumsteikt, samt ekki tiltakanlega seig, en bragðlítil og laus við villikeim. Mikið magn var af vel gerðri brúnsósu og til hliðar var skemmtilega lítið steikt grænmetisblanda, sem hafði rauðar kartöflur að uppistöðu.

Nú er tiramisu horfið af öllum stöðum í borginni og í staðinn komið crème brulée með skorpu og panna cotta án skorpu. Það fyrra var hér með súkkulaðifroðu og pistasíuís og það síðara með sykurfrauði og skemmtilega súrum bátum af blóðappelsínum, frísklegur eftirréttur. Kaffið var gott.

Jónas Kristjánsson

DV
Vestrænir óligarkar

Munurinn á Rússlandi og Bandaríkjunum er, að í fyrra landinu eru þeir kallaðir óligarkar og meira er reynt að koma þeim í fangelsi. Þetta segir dálkahöfundurinn

Nicholas D. Kristof í New York Times í morgun. Hann nefnir Carly Fiorina, sem fékk 500 milljón króna árslaun hjá Hewlett-Packard síðasta árið, áður en hún var rekin. Ennfremur Micael Eisner, sem fékk 400 milljón krónur í bónus fyrir að gera Walt Disney næstum gjaldþrota. Forstjórar 500 stærstu fyrirtækjanna fá 600 milljón krónur í árslaun. Kristof segir, að hluthafar og stjórnarmenn hafi enga stjórn á græðgi forstjóranna.
Þeir hlusta ekki

Þeir, sem fá einbýlishúsalóð í vinning hjá Reykjavík, eru sagðir munu græða fjórfalt lóðarverð við endursölu. Þetta segir okkur, að mikil eftirspurn sé eftir lóðum undir einbýlishús, meiri en undir fjölbýlishús. Segir þetta ráðamönnum Reykjavíkurborgar eitthvað um vilja fólksins?

Nei, alls ekki. Ráðamenn Reykjavíkurborgar vita nefnilega betur en fólkið, hvað gera skal. Fólkið veit ekki, að það sé vitlaust að búa í einbýlishúsum, annað hvort af því að það sé of ameríkaniseruð búseta eða þá að ekki sé nóg pláss í landinu eða þá að erfiðara sé að reka strætó við einbýli.

Ýmis slík hundalógík, sem kemur í stað hlustunar á vilja fólksins, leiðir til stefnu þéttingar á byggð. Ráðamenn Reykjavíkurborgar vilja safna fólki saman, þétta byggð, væntanlega til að gera búsetuna evrópska fremur en ameríska, til að spara takmarkað pláss og til að létta fyrir strætó.

Við höfum auðvitað ýmis dæmi um það í skipulagsmálum, að ekki er hlustað á fólk eða félög þess, til dæmis við færslu Hringbrautar og mislæg gatnamót við Kringlumýrarbraut. Við höfum nefnilega meirihluta í borgarstjórn, sem er búinn að missa jarðsambandið og veit alla hluti bezt sjálfur.

Ef það er svona brýnt að þétta byggð og neita fólki um lóðir undir einbýlishús, af hverju reisir þá borgin ekki sitt Manhattan á nýjum stað, til dæmis í Álfsnesi, þar sem glæsiturnar takmarka ekki svigrúm og útsýni fólks, sem fyrir býr á svæðinu? Af hverju ekki láta gamla bæinn í friði?

Í Álfsnesi getur borgarstjórnarmeirihlutinn látið reisa 100 hæða blokkir með atvinnutækifærum, skólum, verzlunum og þjónustu á neðstu hæðum, svo og kaffihúsum og ýmsum sjarma fyrir 101-fólkið. Í slíku hverfi þarf raunar alls ekki strætó, því að allt lífið er á sama stað að hætti Corbusier.

Þarna getur borgarstjórnarfólk og fylgisfólk meirihlutans keypt íbúðir til að lifa sjálft afleiðingar stefnunnar um þéttingu byggðar, án þess að plaga borgarbúa og þrýsta þeim út í stöðugar erjur út af pólitískri sérvizku, til dæmis hatri á einkabílisma, sem stingur í stúf við vilja fólks.

Af hverju er rekstur strætó merkari en vilji fólks Af hverju má búseta ekki vera amerísk, ef fólk vill það? Hvar er allt þetta plássleysi, sem enginn sér? Ráðamenn í Reykjavík minna á stórborgarstjórann á Seltjarnarnesi, sem ólmur vill færa sparkvöll til að halda úti illdeilum við kjósendur.

Að baki allra þessara vandamála er ein staðreynd. Hinn pólitíski meirihluti í Reykjavík er búinn að vera of lengi við völd og beitir hundalógík í stað þess að hlusta á fólk.

Jónas Kristjánsson

DV
Hamingjan blasir við

Nú er stöðugt verið að finna leiðir til að mæla hamingju fólks, líklega af því að menn hafa áttað sig á, að aukin landsframleiðsla veitir ekki meiri hamingju.

Michael Johnson segir í International Herald Tribune frá ýmsum skölum, sem notaðir eru í þessu skyni. Allir vilja verða hamingjusamir upp á síðkastið, fleiri en þeir, sem vilja verða magrir, svo sem sést af því, að 3000 bókartitlar fjalla um lausn að leitinni að hamingju. Heilt tölublað af tímaritinu Time fjallaði nýlega að mestu um þetta skemmtilega vandamál. Hér er kannski komið nýtt kosningaloforð fyrir Framsókn.
Kosningar og Íslam

Sjíta-múslimar sigurðu í kosningnunum í Írak og hafa meirihluta á þingi. Hezbolla er flokkur sjíta í Líbanon og verður stærsti flokkurinn í fyrirhuguðum kosningum í kjölfar brottflutnings sýrlenzka hersins. Hamas er sá flokkur, sem nýtur trausts í Palestínu, náði meirihluta í byggðakosningum í vetur og mun sennilega ná meirihluta í fyrirhuguðum þingkosningum. Þannig munu hörðustu óvinir Bandaríkjanna ná góðri útkomu í kosningum hjá múslimum á þessu ári, en stuðningsmenn Bandaríkjanna einkum verða við völd í alræmdum einræðisríkjum. Sjá grein

Naomi Klein um þetta í Guardian.
Kynþáttavandamálið

Í þrjá áratugi hefur kynþáttavandamálið einkum verið fólgið í, að ekki megi tala um kynþætti, það sé brot á pólitískum rétttrúnaði, því að kynþættir séu félagslegs en ekki líkamlegs eðlis. Nú segir hins vegar fræðibókahöfundurinn

Armand Marie Leroi í New York Times að fræðimenn hafi komizt að raun um, að líkamlegir kynþættir séu í rauninni til. Höfundurinn vísar til umfagnsmikillar greinar í Nature Genetics, þar sem fjallað er um þessa endurheimtu kenningu frá ýmsum hliðum. Svo virðist líka sem heill kynþáttur, Negritos, hafi glatazt í flóðinu mikla í Indlandshafi.
Vandi fjölmiðlunar

Sumir telja stækkun og sameiningu fyrirtækja munu standa fjölmiðlun fyrir þrifum í náinni framtíð. Í fyrra var reynt að setja lög til að hindra slíkt vandamál fyrirfram. Í rauninni erum við enn á því þróunarstigi, að pólitíkin er hættulegri þröskuldur á vegi fjölmiðlunar en risafyrirtæki eða samsteypur í viðskiptum. Fréttastofumálið er fyrirtaks dæmi um, að núna eru afskipti stjórnmála af fjölmiðlum þjóðinni hættulegri en afskipti viðskiptahringa, hvað sem síðar verður. Enda er fjölmiðlafrumvarpið líklega dautt.
Sorglegt og fáránlegt

Fréttastofumálið er fyrst og fremst sorgleg spilling, en í öðru lagi fáránleg. Halldór Ásgrímsson forsætisráðherra hefur hlaðið um sig hjörð spunakerlinga, sem ekki eru hæfar til starfa og byrgja honum sýn á veruleikann. Auk þess hefur hann hefur fengið rangar hugmyndir um greind sína og yfirsýn, sem valda honum ítrekuðum fótaskorti. Einkennileg eru símtöl hans við fólk úti í bæ, þar sem hann talar eins og almáttugur sé. Í fréttastjóramálinu hafa hann og Davíð Oddson niðurlægt þjónustulipran meirihluta í útvarpsráði og þjónustulipran útvarpsstjóra á varanlegan hátt.
Lýðræði er útskiptaregla

Fyrir löngu varð tímabært, að þjóðin segði upp landsfeðrum sínum, sem eru búnir að vera allt of lengi við völd. Lýðræði er fyrst og fremst aðferð til að skipta um stjórnendur á friðsamlegan hátt, svo að þeir verði ekki svo gamlir í hettunni, að þeir fari að ruglast. Kjósendur hér á landi hafa í meira en áratug látið undir höfuð leggjast að gegna hlutverki sínu í þessu kerfi. Nú er svo komið, að hroki valdhafanna er orðinn svo mikill, að þeim er hjartanlega sama, þótt hinn lélegasti sé ráðinn, þegar ríkisvaldið hleypir rétttrúuðum gæludýrum á opinberu jötuna.
Enn og aftur Haag

Haag er mikil dómstólaborg. Þar er ekki bara nýi Alþjóða glæpadómstóllinn, heldur einnig gamli Alþjóðadómstóllinn, þar sem á sínum tíma var deilt um landhelgi. Bandaríkin hafa nú sagt skilið við þennan gamla dómstól, þar sem stjórnin vill, að bandarísk lög gildi um allan heim. Ástæðan fyrir fýlu hennar að þessu sinni er, að dómstóllinn hefur ákveðið að taka fyrir mannréttindabrot Bandaríkjanna á 51 Mexikóum, sem bíða aftöku í Bandaríkjunum. Brotin fólust í, að látið var undir höfuð leggjast að leyfa heimsókn konsúla fyrir Mexikó í fangelsin.

Adam Liptak segir frá í New York Times.
Ósnertanlegir hermenn

William Pfaff segir í International Herald Tribune á, að reynslan bendi ekki til, að bandarískir hermenn verði látnir svara til saka fyrir morðárás þeirra á ítalska sendimenn, sem voru að flytja frelsaðan gísl til flugvallarins í Bagdað. Hann minnir á, að bandarískir herflugmenn voru að leika sér árið 1998 á ógnarflugi í dölum Ítalíu, skáru á strengi kláfs og drápu fjölda farþega. Þeir voru síðan dregnir fyrir dóm í Bandaríkjunum og algerlega sýknaðir. Hið sama verður áreiðanlega uppi á teningnum að þessu sinni. Bandarískir hermenn eru álitnir ósnertanlegir.
Rennur af Evrópu

Hið höfuga hanastél heimsóknar Rice og Bush til Evrópu er nú að renna af leiðtogum álfunnar. Ekkert hefur breytzt í stefnu Bandaríkjanna. Þau líta enn á sig sem einveldi alls heimsins, er öllu eigi að ráða. Nú hefur mesti fanatíkus stefnunnar, John Bolton, verið skipaður fulltrúi þeirra hjá Sameinuðu þjóðunum. Sjálfur minkurinn fer í hænsnabúið.

Sidney Blumenthal skrifar um þetta í Guardian. Nú fer að renna upp ljós fyrir öðrum ráðamönnum í Evrópu en Davíð og Halldór, Bush og Berlusconi, að andstöðu við bandarísk stefnumál þarf að setja efst í forgangsröð utanríkismála.
Ásdís Halla Bragadóttir

Hún sagði ekki í viðtalinu, að pólitískir andstæðingar hennar færu með mikinn misskilning. Hún tuggði ekki neina af klisjunum, sem einkenna landsfeður okkar og valda almennum leiða í þjóðfélaginu. Hún nefndi varla flokkinn sinn á nafn. Kannski er hún stjórnmálaforingi framtíðarinnar.

Ásdís Halla Bragadóttir var í opnuviðtali hér í blaðinu á laugardaginn. Hún kom vel fyrir í svörum sínum og talaði þá íslenzku, sem stjórnmálaforingjar okkar týndu áður en þeir fóru að semja ályktanir flokksþinga um, að kannski megi hugsanlega ræða aftarlega í aukasetningu um Evrópusambandið.

Bæjarstjórinn í Garðabæ gerði að vísu stuttan ágreining við Reykjavíkurborg um stefnuna í skólamálum og rökstuddi hann vel. Í borginni hafa aðeins hinir ríku frelsi til að velja skóla. Í Garðabæ fylgir fjármagnið hins vegar nemandanum, hvert í skóla sem hann vill fara. Hann fær eins konar tékka.

Róttæk breyting á skólakerfinu í Garðabæ hefur farið af stað nokkurn veginn í sátt við samfélagið, öfugt við Hafnarfjörð og Reykjavík, þar sem allt hefur gengið af göflunum af svipuðu tilefni. Kannski er unga konan úr Ólafsvík hæfari en eldri pólitíkusar landsins til að bera klæði á vopnin.

Auðvitað á að gera tilraun með einkaskóla, einmitt með því að láta börnin hafa tékka, sem þau geta innleyst í þessum skólanum eða hinum. Það skapar samkeppni og örvar hugsun. Þar með er ekki sagt, að einkaskólar séu betri en opinberir skólar, slíkt getur aðeins reynslan sagt á löngum tíma.

Í Garðabæ hefur bæjarstjórinn forustu um að breyta skólum og reyna að fá inn nútímaleg hugverkafyrirtæki á borð við Marel og Háskólann í Reykjavík, svo að svefnbærinn megi breytast úr svefnherbergi í fullbæran vettvang atvinnulífs. Kannski tekst þetta ekki, en það er að minnsta kosti reynt í alvöru.

Hugsið ykkur muninn á þessum bæjarstjóra og bæjarstjóra sama flokks á Seltjarnarnesi. Þar fer öll orkan í að slást við vilja borgarbúa í skipulagsmálum, reyna með öllum tiltækum ráðum að færa fótboltavöll um 500 hundruð metra og reisa þar íbúðahverfi, sem Seltirningar vilja almennt ekki sjá.

Á Seltjarnarnesi ríkir sama forneskja og í landsmálunum, en í Garðabæ er vísir að nýjum tíma. Kannski á Ásdís Halla eftir að breytast í skapvondan skætingskall að hætti Davíðs Oddssonar eða Halldórs Ásgrímssonar, en nú flytur hún að minnsta kosti vonarneista inn í staðnað pólitískt líf.

Kominn er í landsmálunum tími til nýs fólks, sem getur tekið við af gegnrotnu helmingskiptafélagi þeirra, sem hafa haldið völdum langt fram yfir eðlilegan pólitískan líftíma sinn.

Jónas Kristjánsson

DV
Fréttastofa stjórnvalda

Hér er hugmynd fyrir Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson. Bandaríska ríkisstjórnin er byrjuð að framleiða eins konar fréttaþætti á auglýsingastofum. Þeir eru síðan sendir til sjónvarpsstöðva, er birta þá sem sína eigin, án þess að geta upprunans. Þannig getur George W. Bush komið áróðri í fjölmiðla, sem taldir eru óhlutdrægir, en eru þó svona latir.

David Barstow og Robin Stein skrifa um þetta í Washington Post. Ríkissjónvarpið mundi áreiðanlega birta svona þætti, sem framleiddir væru af Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni, Pétri Gunnarssyni og öðrum spunakerlingum.
Misvirða gestrisni

Ýmis evrópsk stjórnvöld telja, að mannræningjar bandarískra stjórnvalda, sem misvirða evrópska gestrisni, hafi rænt grunuðum mönnum í Evrópu. Þeir noti bandarískar herstöðvar til að komast inn í löndin og út þeim aftur með hina rændu meðferðis. Stjórnvöld í Svíþjóð, Þýzkalandi og Ítalíu eru að reyna að hindra þetta. Einnig að láta hinu bandarísku erindreka og þá, sem aðstoða þá, svara til saka, þar á meðal innlenda leyniþjónustumenn, sem hafa gerzt of samvinnuliprir við heimsveldi, sem Evrópa telur í auknum mæli fjandsamlegt.

Craig Whitlock skrifar um þetta í Washington Post.
Það sem helzt hann varast vann

Simon Tisdall segir í Guardian, að stjórn Bandaríkjanna muni senn neyðast til að snúa sér til Alþjóða glæpadómstólsins í Haag, sem hún hatar svo mikið, að hún hefur látið setja í bandarísk lög, að hún megi gera innrás í Haag, ef þar verði Bandaríkjamaður dreginn fyrir rétt. Það eru glæpir gegn mannréttindum í Súdan, sem eru henni svona erfiðir. Evrópa hefur ítrekað bent á dómstólinn sem réttan vettvang til að gefa ráðamönnum Súdans á baukinn, en Bandaríkin hafa hingað til tregðazt við. Raunar er líklegt, að margs konar kærur gegn mannréttindabrotum Bandaríkjanna fari fyrir Haag.
Erfitt að velta Kastró

Ég hef ekki farið til Kúbu og fór ekki til Sovétríkjanna, fyrr en þau urðu að Rússlandi. Ég lít raunar niður á þá, sem fara til harðstjórnarríkja til að skemmta sér innan um eymdina. Þess vegna hef ég vissa samúð með tilraunum Bandaríkjanna til að velta ógnarstjórn Kastrós á Kúbu. Hins vegar hefur George W. Bush lítið orðið ágengt á því sviði, því að stefna hans gegn mannréttindum og framkoma hans í utanríkismálum hefur aukið stuðning stjórnvalda í rómönsku Ameríku við Kúbu, til dæmis í Argentínu, Brasilíu, Chile, Uruguay og Venezluela.

Simon Tisdall segir frá í Guardian.
Árangur vopnavalds?

Robert Kuttner segir í Boston Globe, að ekki sé allt sem sýnist í Miðausturlöndum. Þrátt fyrir kosningar til sveitarstjórna sé Sádi-Arabía sama harðstjórnarríkið og áður og bandamaður Bandaríkjanna. Viðræður Ísraela og Palestínumanna byggist á andláti Jasser Arafat og hafi ekkert með Bandaríkin að gera. Miðausturlönd séu sama eldfjallið og þau hafi hingað til verið, reiðibúið að springa vegna óbeitar almennings á Bandaríkjunum og á stuðningi þeirra við ógeðfellda valdhafa. Hann segir hægfara þrýsting betri en vopnavald til að knýja fram lýðræði.
Jafn 18% skattur

Graham Bowley segir í International Herald Tribune, að stækkun Evrópusambandsins sé að breyta eðli þess með því að draga úr áhrifum stóru ríkjanna. Erfiðara verði fyrir Bretland, Frakkland og Þýzkaland að stýra utanríkismálum þess, til dæmis í samráði við Ítalíu og Spán. Hann bendir á, að Pólland og Litháen hafi tekið forustu í afstöðunni til Úkraínu. Þá hafi sum nýju ríkin tekið upp betra hagkerfi, til dæmis Slóvakía, þar sem tekjuskattur launa og fjármagns og vaskur er 18% í öllum tilvikum. Merki séu um, að sum ríki Vestur-Evrópu eigi erfitt með að fóta sig á breytingunum.
Alþýðlegir og ágætir

Hamborgarabúllan, TexMex og Menam

Hamborgarbúllan

Hamborgarabúlla Tomma er dæmi um ódýran skyndibitastað, sem er svo góður, að hann telst gjaldgengur sem hefðbundinn matsölustaður. Honum er skemmtilega komið fyrir í frægum og endurnýjuðum torgturni við Slippfélagið.

Þar er mikið að gera við að afgreiða safaríka hamborgara með salati og bufftómatsneið, enda er Tommi enginn byrjandi í bransanum. Við erum spurð, hvernig við viljum láta steikja borgarann. Þarna var líka hægt að fá fína steik grillaða, þótt hún sé ekki á matseðli. Cappucino kaffi var fínt, betra en á þorra matsölustaða.

TexMex

TexMex við Laugarnesveg er pínulítill og notalegur staður, þar sem fólk kemur til að sækja sér mat eða sezt niður til að borða á staðnum. Þetta er ódýr og fjölskylduvænn staður, þar sem aðalréttir kosta 1050-1450 krónur og þríréttað kostar 2700 krónur.

Þarna er dæmigerð TexMex matreiðsla á mexíkönskum flatkökum með fyllingu, quasedillas, burritos, tacos, enchiladas, fahitas og chimichangas, allt í stórum skömmtum. Einnig er hægt að fá lambasteik og ýmsa smárétti, svo sem nachos, buffalo wings og mexican skins eins og í Texas, þar sem þessi stíll varð til.

TexMex er að flytja í Listhús við Suðurlandsbraut norðanverða.

Menam

Menam að baki hótelsins á Selfossi er einn af kannski tveimur stöðum utan Reykjavíkur og Akureyrar, þar sem hægt er að fá frambærilegan mat. Hér er snætt við vönduð húsgögn undir austrænum skreytingum og myndum af konungshjónum Taílands.

Þetta er blanda af taílenzkum og alþjóðlegum stað með sérstökum heilsumatseðli, þar sem er nær engin fita, takmarkað salt og sykur og náttúruleg krydd leysa tilbúin krydd af hólmi.

Þarna kosta seríur af taílenzkum réttum 1700-1900 krónur. Á 1800 króna svokölluðum B-seðli var sterkt lambakjöt í karrí, svínakjöt með kasjú-hnetum, djúpsteiktar rækjur og milt pönnusteikt grænmeti með hrísgrjónum. Þetta var mun betur matreitt en á hefðbundnum Asíustöðum í Reykjavík.

Jónas Kristjánsson

DV
Þeir fyrirlíta þig

Þeir fyrirlíta þig. Þeir vita, að þú verður búinn að gleyma þessu eftir ár, löngu fyrir kosningar. Halldór Ásgrímsson og spunakerlingarnar telja Framsókn eiga embætti fréttastjóra útvarps og beri engin skylda til að finna hæfan flokksmann í það. Lakasti frambjóðandinn sé alveg nógu góður í starfið.

Þeir fyrirlíta þig af því að þeir hafa reynslu fyrir því, að þú gleymir öllu þeirra spillta framferði. Þeir vita, að þú ert þegar búinn að gleyma því, að Björn Bjarnason skipaði lakasta frambjóðandann sem hæstaréttardómara. Hvorki Björn né Sjálfstæðisflokkur hans líða neitt fyrir þann gerning.

Ekkert þýðir fyrir þig að væla út af linnulausri misnotkun siðspilltra á því stjórnvaldi, sem þeir fara með, af því að þú greiddir þeim atkvæði á sínum tíma. Fréttir undanfarinna áratuga er endalaus saga spillingar, þar sem fram úr skara aðgerðir flokka ríkisstjórnarinnar í þágu gæludýra sinna.

Hornsteinn þessa kerfis eru helmingaskiptin, sem Framsókn fann upp og snýst um. Raunar er Framsókn ekki lengur neinn stjórnmálaflokkur í hefðbundnum skilningi, heldur eins konar vinnumiðlun fyrir félagsmenn og þá, sem hún vill gera að félagsmönnum sínum, fyrirgreiðslustofnun fyrir kvígildi.

Markús Örn Antonsson útvarpsstjóri hefur alltaf verið þægt verkfæri í höndum ríkisstjórnarinnar, sem farið hefur með völd í landinu miklu lengur en minni þitt rekur. Hann gerir bara það, sem meirihluti útvarpsráðs segir honum að gera. Hann hefur alls ekkert stolt fyrir hönd Ríkisútvarpsins.

Rekstrarsaga útvarpsstjóra er hin sorglegasta. Á valdaskeiði hans hefur verið hrúgað upp fjölmennu kerfi yfirmanna á vegum Sjálfstæðisflokksins. Taprekstur Ríkisútvarpsins byggist annars vegar á þessum fjölda óþarfra kvígilda og á dýrum mistökum þessara kvígilda dag eftir dag, ár eftir ár.

Þessi ríkisstjórn er svo sannfærð um takmarkalaust vald sitt, að hún nennir ekki lengur að finna sæmilega hæf gæludýr til samanburðar við fagfólk, sem er í boði. Hana munar ekkert um að sparka í þig, af því að hún veit, að þú ert aumingi, sem munt skila þér í réttan dilk í kosningum.

Gamla sagan endurtekur sig enn einu sinni. Reiðibylgja fer um þjóðfélagið. Starfsmenn Ríkisútvarpsins eru siðferðilega niðurbrotnir. Stjórnarandstaðan hamast á Alþingi. Þetta skiptir valdhafana engu máli, af því að þeir þekkja þig, sem valdið veitir, hinn almenna kjósenda, sem öllu gleymir.

Halldór Ásgrímsson fyrirlítur þig, enda áttu það skilið. Davíð Oddsson fyrirlítur þig, enda áttu það skilið. Björn Bjarnason fyrirlítur þig, enda áttu það skilið.

Jónas Kristjánsson

DV