arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ránið í Seðlabankanum

Stóra tjónið í hruninu var ránið á gjaldeyrissjóði okkar í Seðlabankanum á síðustu vikunum fyrir hrun. Höfuðpaurar voru Davíð Oddsson seðlabankastjóri og bankastjórar Kaupþings. Fluttu sjóðinn úr Seðlabankanum yfir í Kaupþing. Upphæðin er núna metin á rúmlega áttatíu milljarða róna í erlendri valútu. Þetta gerði Seðlabankann gjaldþrota og setti ríkissjóð á hliðina við að bjarga bankanum. Við vitum, að hluti ránsfengsins fór til félagsins Lindsor á Tortola-eyju í Karabía-hafi. Að öðru leyti hefur þetta rán hvergi verið til rannsóknar í kerfinu. Davíð sleppur fyrir horn, blessaður öðlingurinn.
Árin hans Geirs

Aumingjar íslenzkrar embættismannastéttar koma fyrir Landsdóm hver á fætur öðrum og segja sömu sögu. Þeir sáu ekkert, vissu ekkert, gátu ekkert, gerðu ekkert. Aðrir áttu kannski að gera eitthvað, en ekki þeir sjálfir. Ekki var hægt að gera neitt, hrunið var meira eða minna óumflýjanlegt. Fyrirsjáanlegt með þriggja ára fyrirvara árið 2005. Þeir sögðu hver öðrum, að “lagastoðir skorti” til að taka til höndum. Stóra sagan er sú, sem

Egill Helgason lýsir í bloggi sínu. Aumingjarnir játa, að þeir hafi fyrir löngu verið búnir að missa tökin. Í stjórnsýslu Íslands ríkti algert stjórnleysi árin hans Geirs.
Lélegar yfirheyrslur

Landsdómur er heppinn að hafa ákveðið að halda yfirheyrslum sínum leyndum fyrir þjóðinni. Yfirheyrslur fara þannig fram, að formaður dómsins þylur spurningar, sem vitni svarar hverri á eftir annarri. Aldrei kemur fyrir, að svar við einni spurningu leiði til annarrar spurningar. Góðir blaðamenn vita hins vegar, að þannig er fyrst hægt að knýja fram svör, sem vitni reyna að leyna. Þuldar yfirheyrslur eru ekki til þess fallnar að knýja fram hulinn sannleika. Þær eru bara léleg drottningarviðtöl. Endurspegla, að íslenzk dómarastétt er ekki starfi sínu vaxin. Spurði Davíð ekki um ástarbréfin.
Hægfara tíðindi um hrun

Váleg tíðindi bárust lúshægt innan valdastéttarinnar. Arnór Sighvatsson, þáverandi yfirhagfræðingur Seðlabankans, vissi 2005, að bankarnir voru að hrynja. Þáverandi yfirmaður hans, Davíð Oddsson seðlabankastjóri vissi þetta árið 2006. Geir H. Haarde, þáverandi forsætis vissi það árið 2007. Svo var það bankaráðherrann Björgvin G. Sigurðsson, sem vissi það ekki fyrr en í sjálfu hruninu í október 2008. Allt er þetta samkvæmt vitnisburði þeirra sjálfra fyrir Landsdómi. Þar kom líka fram, að þeir töluðust yfirleitt ekki við. Sérkennilegt ástand miðað við ástarbréf og fullkomið eftirlitsleysi.
Misstu stjórn fyrir löngu

Helztu valdamenn landsins vissu árum saman að bankarnir voru að hrynja, en gerðu ekkert. Arnór Sighvatsson segir þetta hafa verið vitað í þrjú ár, frá 2005 til 2008, þegar bankarnir hrundu. Á þeim tíma stunduðu ríkisstjórn og seðlabanki linnulausan áróður fyrir snilli íslenzkra bankamanna. Segja nú, að ekkert hafi verið hægt að gera eftir árið 2005. Samkvæmt því var tómlæti þeirra þegar búið að koma okkur á hausinn árið 2005. Samt höfðu þeir þá þegar setið lengi með hendur í skauti og horft á himininn hrynja. “Ég var fyrir löngu búinn að missa stjórn” er aumt innihald varnar Davíðs og Geirs.
Jafngildi nauðgunar

Ógeðfelldur dómur Arnfríðar Einarsdóttur héraðsdómara yfir ritstjórum DV er sömu ættar og aðrir slíkir. Að mati hennar á refsing fyrir meinta móðgun að jafngilda refsingu fyrir nauðgun. Hvort tveggja kostar milljón krónur í héraðsdómi. Þetta mál snýst um, að hún telur, að upphaf rannsóknar lögreglu sé ekki “rannsókn” lögreglu, heldur sé bara um “skoðun” málsins að ræða á því stigi. Samkvæmt því var frétt DV of snemmbúin. Svona rugl hjá dómara bætist við fyrri dæmi um, að almennt þjáist héraðsdómarar af greindarskorti. Þar lendi þeir lagatæknar, sem ekki geti unnið fyrir sér í einkabransanum.
Það er Þóra Arnórs

Þóra Arnórsdóttir hefur alveg stungið Stefán Jón Hafstein af í kosningunni á fésbók um verðandi forseta Íslands. Enda er Stefán Jón of tengdur pólitík og á að fara létt með að verða formaður Samfylkingarinnar. Ég held, að fólk sé ekki reiðubúið til að láta neinn fjórflokkinn gefa sér ráð um val á verðandi forseta. Þó treysti ég mér til að kjósa Stefán Jón og raunar alla tíu efstu á listanum. En tel fráleitt, að prívatsjónarmið spilli fyrir þeirri brýnu nauðsyn, að samkomulag verði um aðeins einn frambjóðanda. Annars losnum við ekki við gamla kallinn af Bessastöðum. En Þóra verður senn að svara okkur.
Glæpsamlegt þagnarsamsæri

Af lýsingu Arnórs Sighvatssonar að dæma héldu Davíð og Geir dauðastríði bankanna leyndu fyrir þjóðinni árum saman. Allt frá árinu 2005 hafi verið ljóst, að í óefni stefndi. Verulegur háski hafi verið kominn til sögu árið 2006. Eigi að síður var haldið áfram sömu vitleysunni með auknum þunga. Bönkunum var leyft að leika lausum hala. Bankastjórarnir fengu að haga sér eins og brjálaðir menn. Ríkisstjórnin lét búa til áróðursgögn um fjármálasnilld Íslendinga. Og tók alla gagnrýnendur óblíðum tökum. Þetta var glæpsamlegt þagnarsamsæri gegn þjóðinni og útlendingum líka. Með samsærinu var tjón okkar margfaldað.
Gjaldeyrissjóðurinn hvarf

Geir H. Haarde fjallaði fyrir Landsdómi í gær um 82,5 milljarða lán Davíðs í Seðlabankanum til Kaupþings. Lánið var veitt í gjaldeyri rétt fyrir hrun. Geir sagði það hafa “farið annað en það átti að fara”. Ekki var hann látinn útskýra í gær, hvað hann átti við. Voru þó engir smápeningar í einu einasta láni, nánast allur gjaldeyrir landsins. Fóru bankastjórar Kaupþings bak við Davíð og Geir, hvenær vissu þeir félagar af örlögum peninganna? Týndist féð eða rann það til Tortola? Af hverju ekki gild veð og ekki fjármálaeftirlit? Það skýrist vonandi síðar í vitnaleiðslum. Vissulega var hægt að gera betur.
Leiksoppur örlaganna

Fyrir Landsdómi talaði Geir H. Haarde í gær eins og leiksoppur örlaganna. Trúði öllu, sem honum var sagt í aðdraganda hrunsins. Enda voru bankastjórar allir valinkunnir sjálfstæðismenn. Geir gat ekki lagt saman tvo og tvo og flaut því sofandi að feigðarósi. Guðmundur Andri Thorsson lýsir málflutningi hans svona: “Vissi ekki, sá ekki, fattaði ekki, vildi ekki, gerði ekki – var ekki.” Eftir daginn skil ég betur sagnorðið “að haardera”. Lýsir verkfælni Geirs á örlagastundu. Spurning er svo, hvort vitni segja sömu sögu af skorti á starfsgetu. Og hversu refsivert er, að leiðtoginn sé leiksoppur örlaganna.
Er Landsdómur prívatmál?

Umgjörð þinghalds í Landsdómi er dómurum hans til háborinnar skammar. Um allan hinn vestræna heim væri slíkt þinghald opinbert í sjónvarpi. Hér er þinghaldið svo mikið leyndó, að sumir erlendir blaðamenn komast ekki inn. Allt, sem fólk fær að vita um vitnaleiðslur, er eftir lýsingum blaðamanna, sem ekki mega nota upptökutæki. Ekki er von, að þjóðin verði burðugur aðili að lýðræðinu, þegar dómarar haga sér svona. Afdalamennska er rétta orðið, en ofurheimska er annað orð, sem kemur upp í hugann. Hugsanlega telja dómarar, að vitnaleiðslur séu eins konar prívatmál milli sín og tilkvaddra vitna.
Tíu hæstu í tilnefningum

Þessi hafa hlotið flestar tilnefningar í framboð til forseta á fésbók þeirra, sem vilja skipta um forseta. Nöfnin tíu eru talin upp í atkvæðaröð: Þóra Arnórsdóttir, Stefán Jón Hafstein, Ragna Árnadóttir, Páll Skúlason, Salvör Nordal, Andri Snær Magnason, Vilhjálmur Árnason, Herdís Þorgeirsdóttir, Gerður Kristný, Elín Hirst. Senn fer að koma tími til að vinda sér í könnun á, hver þeirra hefur mest fylgi. Síðan þarf að sannfæra viðkomandi um að bjóða sig fram. Út úr svona vinnu má ekki koma nema einn frambjóðandi. Annars vinnur Ólafur Ragnar á dreifingu atkvæða. Samtaka nú.
Í samkeppni við þjóðina

Stjórnmálaflokkur Ólafs Ragnars Grímssonar virðist hafa tvö stefnumál. Fyrir utan endurkjör forsetans. Að hindra nýja stjórnarskrá og hindra aðild að Evrópusambandinu. Bæði málin eru í ferli, sem endar í þjóðaratkvæðagreiðslu. Þannig er forsetinn kominn í samkeppni við þjóðina um, hvor taki valdið á lokasprettinum, þjóðin eða forsetinn. Þjóðin er fyllilega sátt við að ráða báðum þessum málum sjálf og þarf ekki aðhald af hálfu forsetans. Honum kann að falla vel að veita ríkisstjórnum eftirlit, en öðru máli gegnir um fólk í þjóðaratkvæðagreiðslu. Pólitískt framboð Ólafs getur orðið honum að falli.
Ekki lasta sjónvarpsfrægðina

Kristján Eldjárn, Vigdís Finnbogadóttir og Ólafur Ragnar Grímsson voru öll fræg úr sjónvarpi. Þegar stuttur tími er til stefnu, er líklegt til árangurs að stefna á frambjóðanda, sem hefur slípað karisma úr sjónvarpi.
Engan kerfiskarl takk

Löngu liðin er sú tíð, að stjórnmálaflokkar geti tekið sig saman um að finna forseta handa þjóðinni. Það var reynt með séra Bjarna og það gekk ekki upp. Þjóðin tekur ekki við fulltrúa kerfisins. Hún vill sinn eigin forseta. Fyrir þessu ætti að vera næg reynsla. Því lánast ekki Samfylkingunni og Vinstri grænum að finna forseta gegn Ólafi Ragnari. Og ekki lánast þessum flokkum að finna Rögnu Árnadóttir, fyrrum ráðherra. Þjóðin mun taka henni eins og einum af kerfiskörlunum. Frambjóðandi þjóðarinnar þarf að finnast í grasrótinni. Annars á hún engan séns. Látið því þjóðina í friði með leitina að henni.
Stritast við að sitja

Ólafur Ragnar Grímsson hyggst stritast við að sitja, þótt þátttaka í áskorun hafi verið minni en hann vonaði. Hann er einnig orðinn að stjórnmálaflokki, sem hyggst hafa gætur á pólitíkusum næstu árin. Telur það munu ganga vel í lýðinn. Hefur löngum verið óþolandi, en nú tekur steininn úr. Jafnvel Ástþór er skárri en hann, hefur þó hugsjón. Nú þarf ábyrgt fólk að taka sig saman í andlitinu og finna farsælt mótframboð. Það ætti að vera framkvæmanlegt gegn umdeildum forseta, sem veit ekki, hvenær tími hans er liðinn. Ólafur Ragnar er af tagi Davíðs Oddssonar, pólitískur bófi, sem spilar með fávísan lýðinn.
Afskekktu gjaldmiðlarnir

Með ólíkindum er umræðan um að taka upp einhverja aðra gjaldmiðla en evruna. Nefndir eru til sögunnar afskekktir gjaldmiðlar, sem þungbært er að nota í viðskiptum okkar við umheiminn og í ferðum okkar til útlanda. Sem einfalda ekki samskiptin við umheiminn, sem langmest eru við löndin í Evrópu. Hafið þið ekki tekið eftir, að evran hefur haldið sínu í lífsins ólgusjó síðustu mánuði? Þótt íslenzkir fjölmiðlar hafi linnulaust lapið gömlu tugguna upp úr Daily Telegraph um, að Evrópusambandið sé að hrynja. Evran hefur ekki tekið mark á því dagblaði Evrópuhaturs. Hún reynist traust, þrátt fyrir Grikkland.
Séríslenzkt er handónýtt

Krónan er ónýtur gjaldmiðill og hefur alltaf verið það. Vísitölur eru ónýt aðferð við að samræma gengi krónunnar í dag við gengið í gær. Hvort tveggja er séríslenzk aðferð við að leysa eðlilega hagstjórn af hólmi. Óhjákvæmileg niðurstaða af krónu og vísitölu er verðbólga. Séríslenzkur vítahringur getur ekki komið í stað hagstjórnar. Séríslenzk hagspeki reyndist handónýt. Meðan við höfum krónu, vísitölu og verðbólgu verður ekki nein hagstjórn af viti. Við þurfum að leggja niður verðbólguna með því að afnema vísitölu-viðmiðin og krónuna. Getur tekið nokkurn tíma og þarf líklega að gerast í áföngum.
Tungumála-þokur

Skemmtilegar uppákomur verða, þegar menn eiga erfitt með að skilja erlendar tungur. Frægt var, þegar framsóknarmennirnir Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og Höskuldur Þór Þórhallsson fóru til Noregs. Þeir ætluðu að sækja hundruð milljarða, sem fyrirfundust ekki. Enn varð framsókn fræg í gær af tilraun til kraftaverka. Þá ætlaði Sigmundur að taka upp kanadískan dollar fyrir tilstilli sendiherra Kanada. Enginn framsóknarmaður kemst þó í hálfkvisti við Davíð Oddsson, þegar hrunið brast á. Hann taldi sig redda heilum þúsund milljörðum hjá húsverðinum, sem óvart tók upp símann í seðlabanka Rússlands.
Fagnaðarfundur siðblindra

Martin Feldstein er verst ræmdi prófessor og ráðgjafi heimsins í hagfræði. Var til dæmis ráðgjafi AIG, risavaxins tryggingafélags, sem varð vogunarsjóður eins og Sjóvá og fór á hausinn. Kom fram í Óskarsverðlaunamyndinni The Inside Job. Birtist þar sem nánast geðveikur siðblindingi. Útskýrði, hvers vegna háskólamenn mættu vera til sölu í þágu peningaaflanna. Hannes Hólmsteinn er kórdrengur í samanburði við hann. Feldstein var fyrirlesari á Íslandi í boði Landsbankans. Vel er við hæfi, að siðblindir bófar noti ríkisstyrkinn til að bjóða siðblindum bjána að troða hrunverja-rugli upp á heimska fjármálamenn.
Öfgar bankaleyndar

Þegar reglur um bankaleynd eru notaðar til að valda fjölmiðlungum óþægindum, er ruglið í kerfinu komið út yfir allan þjófabálk. Og það er fyrst og fremst ríkisstjórninni að kenna. Hún hefur trassað að setja saman frumvarp um afnám slíkra ákvæða. Margoft hefur verið bent á, að vitlausu ákvæðin eru notuð til að fela glæpi bankanna. Í hvert sinn sem glittir í upplýsingar um athæfi bankastjóra og annarra yfirmanna banka, fela þeir sig að baki slíkra ákvæða. Kerfið yrði gegnsærra og betra, ef við værum laus við þau. Hvaða rugl er á stjórn Fjármálaeftirlitsins? Er hún í vinnu hjá Guðlaugi Þór og Flokknum?
Einyrki og einleikari

Lilja Mósesdóttir er of léleg í mannlegum samskiptum og of einþykk í deilum um stefnu. Gat ekki haldið veðurfræðingnum inni. Sama sagan verður um annað fólk með sterka sjálfsvitund. Getur hins vegar safnað að sér aðdáendum. Þeir keppa ekki við hana í skoðunum eða skyggja á hana að öðru leyti. Lilja er fyrst og fremst einyrki og einleikari. Hefur fundið heppilega galdralausn á vandræðum íbúðaskuldara og getur keyrt á sjónhverfingunni í næstu kosningum. Ég hef ekki trú á, að henni endist 20% fylgi, en hún gæti halað inn fjóra þingmenn. Í þingflokki hennar mun þó samstaða ekki endast út heilt misseri.
Afskriftaþorsti ágerist

Afskriftaþorsti hefur hlaupið í þingmenn í tilefni fyrirsjáanlegra kosninga á næsta ári. Þeir sjá, hvernig fylgið hrannaðist að Lilju Mósesdóttur, sem leggur til, að Seðlabankinn gefi skuldurum peninga. Íslenzkir kjósendur eru nógu heimskir til að elska sjónhverfingar. Þess vegna er Helga Hjörvar mikið í mun, að stjórnarflokkarnir taki þátt í yfirboðum í afslætti skulda. Krafan um geigvænlegar eignatilfærslur verður höfuðmál næstu alþingiskosninga. Þá munu mestu sölumenn snákaolíu fá mest fylgi. Afskriftaþorsti er útbreiddur í samfélaginu um þessar mundir og mun seiða til sín skelfingu lostna þingmenn.
Veðbókarvottorð þingmanna

Til fyrirmyndar er birting

Svipunnar á veðbókarvottorðum þingmanna. Þjóðin þarf að vita um skuldbindingar valdastéttarinnar. Þær kunna að skýra gerðir þingmanna og gera kjósendum kleift að meta fjárhagslega ábyrgðartilfinningu á þeim bæjum. Nú þurfa naskir blaðamenn að rýna í vottorðin og túlka þau fyrir okkur sauðsvörtum almúganum. Næsta mál er svo að fá afskriftalista fjármálastofnana í málum yfirstéttarinnar, einkum þingmanna. Við þurfum að fá að vita, hverjir það eru, sem njóta forréttinda hjá lánveitendum umfram venjulega plebba. Opið og gegnsætt samfélag á að vera markmið nýs Íslands.
Geir var ekki friðaður

Alþingi samþykkti í dag að vísa frá tillögu um friðun Geirs H. Haarde. Mál Alþingis gegn honum fer því áfram sína leið hjá saksóknara fyrir Landsdóm. Það þýðir vitnaleiðslur og útgáfu á skýrslum, sem almenningur fær aðgang að. Meðal annars fréttir fólk af mismunandi lýsingum vitna á atburðarás síðustu vikna fyrir hrun. Það verður mikilvægt atriði, þegar fólk gerir upp hug sinn til helztu manna, sem þar koma við sögu. Út um þúfur fór harðskeytt tilraun Sjálfstæðisflokksins og nokkurra þingmanna til að hindra þessa uppljóstrun. Þetta var góð niðurstaða fyrir þjóðina, en vond fyrir Bjarna Benediktsson.
Frammistaða Gunnars

Gunnari Þ. Andersen var í morgun endanlega sagt upp störfum sem forstjóri Fjármálaeftirlitsins. Sama dag gagnrýndu þingmenn allra flokka eftirlitið fyrir slælega frammistöðu í eftirliti með rukkunum banka. Vakið hefur mikla reiði, að bankar senda út óbreytta greiðsluseðla þrátt fyrir Hæstaréttardóma um ólögmæta innheimtu. Undir stjórn Gunnars hafði stofnunin ekkert gert til að stöðva stjórnlausa græðgi fjármálastofnana. Sérstaklega nefndu þingmenn löglausar aðfarir Dróma og Lýsingar, en líka höfðu þeir áhyggjur af röngum greiðsluseðlum frá Arion og Íslandsbanka. Gott er því að losna við Gunnar.
Ímynduðu peningarnir

Er bankar framleiða ímyndaða peninga, blandast þeir saman við alvörupeninga. Kúnstin í braskinu er að fá lánaða ímyndaða peninga og breyta þeim í alvöru peninga. Helzt að færa þá yfir í gjaldeyri og fela í Tortólum aflandsfélaga. Þannig var hrunið framleitt. Sumir gerendur þess sitja úti með stórar fúlgur á földum reikningum á aflandseyjum. Aðrir standa eftir slyppir og snauðir. Nú vilja sumir taka nýjan snúning á framleiðslu ímyndaðra peninga. Leysa á þann hátt greiðsluvanda húsnæðisskuldara. Geta samt ekki svarað, hvers vegna ekki sé líka hægt að leysa skuldavanda alls heimsins með ímynduðum peningum.
Þreytt myndmál sjónvarps

Stend mig stundum að því að hlusta á sjónvarpsfréttir en horfa ekki. Árum saman hef ég dofnað af að horfa á myndir af Seðlabankahúsi, Hæstaréttarhúsi og skilti Fjármálaráðuneytisins. Allar teknar á sama bletti og birtar í sama fréttatíma. Ég veit, hvernig helztu hurðarhúnar valdsins líta út, ekki bara húnninn á Höfða. Talandi hausar eru alls ráðandi. Myndefnið er bara viðbót við útvarp, eins konar skyldurækni vegna birtingar í sjónvarpi. Eins og í gamla daga, þegar CNN flutti fréttir af Persaflóastríðinu í garðinum bak við Hilton í Jeddah í Sádi-Arabíu. Þá missti ég trú á sjónvarpi sem fréttamiðli.
Vatnsglas öfgafemínismans

Dæmigerður öfgafemínismi felst í að flokka Jakob Bjarnar Grétarsson og Þráin Bertelsson sem “karla sem hata konur”. Á lista með undarlega biluðum körlum, sem kenna konum um að þeim sé nauðgað. Jakob og Þráinn hafa ekki gert annað en að hafa hvassar skoðanir líkt og Hildur Lilliendahl, höfundur listans. Henni er samt frjálst að vera öfgafemínisti eins og fólki eru heimilar alls kyns öfgar í skoðunum. Menn þurfa ekki að fara af límingunum út af því. Ég mundi ekki láta mér síga brún, væri ég á slíkum haturslista. Stormurinn í vatnsglasinu er bara herkostnaðurinn af að stinga höfðinu út um gluggann.
Rukka enn á fullu

Þrátt fyrir nokkra hæstaréttardóma um lögleysu í rukkunum banka halda þeir áfram að rukka á fullu eins og óðir séu. Senda út aðrar og hærri kröfur en samið var um. Hafa siðblinda lagatækna til að ljúga, að dómarnir hafi lítið fordæmisgildi. Segja rukkanir hafa farið út bara óvart og að ekki sé hægt að hemja tölvurnar. Segja bara það fyrsta, sem þeim dettur í hug hverju sinni. Og halda uppteknum hætti. Ríkisstjórnin og Fjármálaeftirlitið hafa ekki lyft litla fingri til að stöðva lögleysu banka. Hiklaust ber að smala yfirmönnum fjármálastofnana í gæzluvarðhald meðan leitað er að orsökum siðblindunnar.
Vantar viljuga ferðahesta

Okkur vantar tvo sumarferðahesta. Fyrst og fremst viljuga, en þó hrekklausa. Verða að vera mjúkir á öllum gangi. Engir svifabrokkarar koma til greina, né hágengir yfir vinkil á tölti. Fimmgangarar fremur en brokkhestar. Heppilegir væru fulltamdir hestar um það bil tíu vetra. Æskilegur litur er rauður eða betri. Ekki merar, þær eru oft ófriðlegar á húsi, vonandi þó ekki túlkað sem kvenhatur mitt. Æskilegt væri, að ég gæti fengið húspláss fyrir þá á leigu í Víðidal í marz og apríl á þessu ári, þar sem mitt hús er þegar fullskipað. Hestarnir verða staðgreiddir. Flóknari er óskhyggja mín ekki að þessu sinni.
Öllum heiminum bjargað

Á Íslandi hefur fundizt leið til að bjarga heiminum. Með ímynduðum peningum, sem framleiddir eru í tölvum. Þannig er hægt að leggja mánaðarlega andvirði milljón króna inn á hvern reikning, sem stofnaður verður fyrir allt mannkyn. Allir verða ríkir. Fólk tekur út mánaðarlega milljón til að borga nauðsynjar og ýmislegt annað. Seljendur vörunnar leggja þessa sérmerktu peninga inn á banka og bankarnir leggja þá svo inn í hina ýmsu seðlabanka. Bingó. Þetta er ekkert grín, heldur stefna Lilju Mósesdóttur, sem hún hefur fengið 20% fylgi út á. Allir sukkarar landsins munu flykkjast í faðm Lilju í næstu kosningum.
Ísland verður sorptunna

Þessa dagana er fyrsta skrefið stigið að því að gera Ísland að sorptunnu fyrir erlent sorp. Auðvitað er það Reykjanesbær sem hefur frumkvæðið. Þar í bæ er Kalka, sorpeyðingarstöð sveitarfélaganna. Fjárhagur hennar er einkar bágborinn sem annarra græðgisævintýra Árna Sigfússonar bæjarstjóra. Málið hefur verið unnið í kyrrþey til að vekja ekki ekki upp andóf þeirra, sem sálufélagar Árna kalla öfgafólk. Ráðgert er að selja Kolku til bandaríska sorphirðufélagsins Triumvirate Environmental á rúman milljarð króna og hirða bandarískt sorp. Græðgisliðið syðra getur þá velt sér upp úr amerísku sorpi.
Þróunaraðstoð við Evrópu

Of mikið er að segja íslenzkar fiskveiðar sjálfbærar. Eru þó mun skárri en fiskveiðar strandríkja Evrópusambandsins. Fiskveiðistjórnun á vegum Hafró er annað en kvótaeign og kemur ekkert við deilunni um eignarhald auðlinda. Þessi fiskveiðistjórnun hefur í stórum dráttum gefizt vel. Hefur staðizt áhlaup ofveiðisinna. Slíku er ekki til að dreifa hjá strandríkjum Evrópu. Því er vel til fundið, að sendiherra Íslands hjá Evrópusambandinu bjóði því íslenzka hjálp. Aðstoð við að fá vit í skipulagið þar, sem er í tómu tjóni. Það gæti verið framlag Íslands og þróunaraðstoð okkar við sameinaða Evrópu.
Bankar eru gæludýrin

Af blindri hlýðni við Alþjóða gjaldeyrissjóðinn er ríkisstjórnin í villum. Krafa sjóðsins er varðstaða við banka og fjármagn. Steingrímur J. Sigfússon og ríkisstjórnin túlka þetta sem skilyrðislausan forgang bankaeigenda. Þess vegna getur ríkisstjórnin ekki framkvæmt önnur forgangsmál. Í fyrsta lagi getur hún ekki afnumið bankaleynd, þótt allir bankaglæpir byggist á henni. Í öðru lagi getur hún ekki fyrnt kvótann og boðið hann út. Gengi banka byggist einmitt á, að kvótagreifar haldi þýfinu og geti borgað óreiðuskuldir sínar. Í þriðja lagi fá bankar að rukka eins og engir hæstaréttardómar hafi fallið.
Tvisvar brá mér

Ég man, hvað mér brá, þegar ég fattaði, að New York Times er málpípa banka og fjármagns. Hafði áður dundað við að lesa erlendar fréttir blaðsins og kjallaragreinar. Einkum þær, sem birtist í International Herald Tribune. Í nokkur ár hef ég vitað betur. Að New York Times er málgagn yfirstéttarinnar, sem hefur 1% af fólkinu og 99% af peningunum. Síðan hallaði ég mér að brezka Guardian, sem virtist óhlutdrægara. Aftur brá mér í morgun, þegar ég sá, að Guardian birti ekki nýjustu uppljóstranir Wikileaks. Þá fattaði ég loksins, að jafnvel Guardian er hrætt við þessa fáu, sem ráða ríkjum bakvið lýðræðið.
Wikileaks skúbbar enn

Birting

Wikileaks á leyniskjölum njósnafyrirtækisins Stratfor gefur góða sýn inn í styrjaldaheim herforingja og vopnasala. Þetta eru fimm milljónir tölvubréfa frá tímabilinu 2004-2011. Þar koma við sögu alræmd fyrirtæki á borð við Bhopal, Lockheed, Northrop og Raytheon. Birtist í dag á slóðinni: http://wikileaks.org/the-gifiles.html. Sem viðbót við leyniskjöl bandaríska utanríkisráðuneytisins gefur þessi leki innsýn í veröld, sem er utan og ofan við borgarana. Samsæri, sem stjórnað er af vopnasölum og herforingjum, er þurfa stríð á stríð ofan. Skýrir, hvers vegna Bandaríkin eru ætíð í stríði.
Geir Jón tók forustu

Geir Jón Þórisson tók klára forustu í baráttunni um sæti annars varaformanns Sjálfstæðisflokksins. Sakaði ónefndan þingmann Vinstri grænna um að hafa stjórnað óeirðum við Alþingishúsið 20. janúar 2009. Hann átti við Álfheiði Ingadóttur. Björn Bjarnason, þáverandi ráðherra, hafði áður sakað hana um að hafa stjórnað aðgerðum um farsíma innan úr húsinu. Þeim mörgu, sem tóku þátt í búsáhaldabyltingunni 2009, er ekki skemmt. En Geir Jón getur ekki sannað fullyrðingu sína, né geta aðrir hafnað henni. Hún er því skothelt innlegg í áróðri til að koma inn hjá flokkshestum, að Geir Jón sé réttur frambjóðandi.
Verksmiðjuframleiðsla

Sykur í ávöxtum er náttúrulegur sykur eins og sykur í mjólkurvörum. Sé búið að pressa safann og setja hann í flöskur, eru trefjaefnin að mestu horfin. Þú getur þambað fjórar appelsínur í ávaxtasafa og líkaminn segir ekki stopp. Þú getur hins vegar tæpast borðað fjórar appelsínur án þess að líkaminn vari þig við. Þannig er öll verksmiðjuframleiðsla hættuleg, þótt hún auglýsi hreina og ómengaða afurð. Og sé mjólkurafurð sykruð, er verið að blekkja líkamann, sem áttar sig ekki á aukasykrinum. Hættulegastur er gervisykurinn, sem hefur nákvæmlega sömu svengdaraukandi áhrif og annar viðbættur sykur.