arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sprengisandur og Ódáðahraun

Sprengisandur og Ódáðahraun voru mesti eyðivegur landsins fyrr á öldum, 180 km. Þar fóru biskupar úr Skálholti til að vísitera sóknir austur á landi. Frá Sóleyjarvaði á Þjórsá var farið beint norðvestur sandinn að vaði á Skjálfanda norðan Kiðagils. Þar var áð. Þaðan lá Biskupavegur, sem enn er varðaður, yfir Ódáðahraun til Ferjufjalls við Jökulsá á Fjöllum. Fyrr á öldum var meiri góður og fleiri lindir á þesari 180 km leið. Enda hefði hún tæpast verið þjóðbraut við þær aðstæður, sem nú nríkja. Við landndám vantaði aðeins tuttugu kílómetra í gróðurþekjuna hæst á Sprengisandi.
Ferjufjall og Möðrudalsöræfi

Elzta ferja á Jökulsá á Fjöllum var á reginöræfum sunnan við Ferjufjall, um tíu km sunnan við Möðrudal. Biskupaleið úr Skálholti lá þar um garða og áfram Langadal austur í Vopnafjörð. Langt var milli bæja á þeirri leið, yfir þrjátíu km til efstu heiðarbýla. Önnur leið lá suður á Hérað um Rangalón eða Sænautasel. Á þeim slóðum voru áður bæir í allt að 600 metra hæð. Þriðja leiðin lá norður í Víðidal og Grímsstaði á Fjöllum. Á þessu hálenda, afskekkta svæði voru margar heiðajarðir fyrr á öldum, frægust Veturhús af Halldóri Laxness. Frá Ferjufjalli í Vopnafjörð eru 90 km.
Riðið um þjóðgarðinn

Góð aðstaða er fyrir hestaferðamenn í þjóðgarðinum við Jökulsárgljúfur. Vel merkt og falleg reiðleið liggur frá Ási um Vesturdal, Svínadal, Hólmatungur upp á veginn að Dettifossi við Ytra-Þórunnarfjall. Þverleið liggur úr Vesturdal vestur í Þeistareyki. Hægt að fá næturbeit fyrir hesta í túni eyðibýlisins í Svínadal. Þaðan þurfa hestamenn að ganga þrjá kílómetra að vegi í Vesturdal við Hljóðakletta. Bílar mega ekki fara þessa fallegu reiðleið. Það hefur pirrað suma hestamenn, sem eru lítið fyrir labb. Við höfum hins vegar ekkert nema gott af þægilegu þjóðgarðsfólki að segja.
Sambandslaus á heiðum

Að lenda utan þjónustusvæðis stafræns síma er eins og að detta út af sólkerfinu. Ég er á Melrakkasléttu í eyðibýli og hestarnir eru í girðingu á öðru eyðibýli. Ég þarf að ríða til Kópaskers eða Raufarhafnar til að ná sambandi við umheiminn. Bílasími næst hér, en hann er ekki stafrænn og kemur mér því ekki á veraldarvefinn. Af þessum sökum kann tilvera mín á vefnum að verða stopul næstu daga. Ferðinni er heitið frá Leirhöfn norður og austur meðfram rekaviðnum á ströndinnni. Síðan inn á Blikalónsheiði til bæjanna sunnan Raufarhafnar. Framundan eru rúmar tvær vikur í heiðasælu.
Kóngur í ríki sínu

Íslendingum er heimilt að ferðast um eignarlönd. Það gildir frá Járnsíðu á miðöldum til náttúruverndarlaga frá 1999. Réttur ferðamanna er settur ofar rétti landeigenda. Hefðbundnar leiðir eru skráðar á herforingjaráðskortum frá upphafi 20. aldar. Sumir vilja ekki vita af þessu, girða af gamlar leiðir og grafa skurði gegnum þær. Þeir eru kóngar í ríki sínu. Á ferðum hestamanna þarf stundum að ræða við fólk, sem tekur engum rökum. Við reynum að beita lagi og semja. Það tókst ekki núna, konan hefði fengið slag og fælt hrossin. Hugsun hennar var bandarísk. Við völdum heldur krókinn.
Galdratæki til sveita

Dráttarvélar eru galdratæki. Ekki bara notaðar til sláttar og heyskapar, heldur til allra almennra starfa til sveita. Þær hagræða árfarvegi, svo að vatnið liggi ekki í moldarbörðum. Þær reka niður staura, teygja vír. Þær flytja staura og vír um firnindi. Þær stífla vötn og hækka yfirborð þeirra um heilan metra. Svo að þar má sleppa fiski, sem þrífst vel og stækkar ört. Þær ræsta hóla, sem eru notaðir fyrir vetrargjöf. Þær leggja vatnsveitu. Þær færa rúllur af heyi í sátur eða í hlöðu. Þegar ég var í sveit í gamla daga, gátu þær bara slegið tún. Núna eru þetta orðin fjölnota galdratæki.
Þrjú lögmál nýmiðlunar

Þrjú lögmál stýra nýmiðlun. Elzt og frægast er Moore-lögmálið. Það segir, að þéttleiki örgjörva tvöfaldist á 12-18 mána fresti. Löng reynsla hefur staðfest það. Næst í röðinni í Metcalfe-lögmálið. Það segir, að gildi netsambanda aukizt í öðru veldi fjölda útstöðvanna. Þegar vefurinn tengir saman milljónir manna, verður gildi netsins stjarnfræðilegt. Þriðja er svo lögmál Reed. Það segir, að hópar sem endastöðvar, þar sem allir tala við alla, auka gildi netsins í n-ta veldi. Samanlagt segja þessi lögmál okkur, að samgönguþróun veraldarvefsins margfaldist hraðar með hverjum degi.
Bæn Egyptans Dhu´l-Nun

Paulo Coelho hefur tólf alda gamla bæn eftir egypzkum múslima: “Ó guð, er ég hlusta á raddir dýranna, þyt trjánna, muldur vatnsins, söng fuglanna, hvin vindsins, drunur þrumanna, þá sé ég sönnun einingar þinnar. Ég finn, að þú ert æðri máttur, æðri þekking, æðri vizka, æðra réttlæti. Ó guð, ég finn þig líka í erfiðleikum mínum núna. Látum þína fullnægju verða mína og láttu mig verða gleði þína, eins og gleði föður yfir barni sínu. Og láttu mig muna þig í ró og ákveðni, jafnvel þótt erfitt sé fyrir mig að segja: Ég elska þig.” Bænir þurfa ekki að vera kristilegar til að vera frábærar.
Öfugu megin gljúfranna

Riðum með Halldóri Olgeirssyni á Bjarnastöðum um Landsbjörg og Hrútabjörg á eystri bakka Jökulsár á Fjöllum. Fórum upp að Hafursstöðum og sáum Rauðhóla og Hljóðakletta handan árinnar. Hvergi er hægt að koma bílum að á þessari reiðleið og gönguleið. Héðan séð eru Rauðhólar mesta furðuverkið, löng röð óvætta í gljúfurbarminum. Við Halldór vorum sammála um, að allt lambakjöt beri að merkja upprunajörðinni. Við fórum líka í þjóðgarðssafnið í Ásbyrgi, sem er afar vel hannað nútímasafn. Það gerir á einfaldan hátt grein fyrir ótal forvitnilegum þáttum svæðisins, sem nær frá Dettifossi niður í sjó.
Ölæði er talið vera í lagi

Terror er ekki íslenzkt vandamál. Hér þarf engar sérsveitir. En við búum við vanda ölæðis. Nótt sem nýtan daga vaða drykkjurútar um samfélagið. Þeir slást hver við annan og slást upp á annað fólk. Stela bílum og keyra á 150 km hraða. Fara vopnaðir í kjörbúðir og hræða unglinga við afgreiðslustörf. Þessi vandræði stafa af meðvirkni samfélagsins. Áfengi er talið vera þáttur í tilverunni, þótt önnur fíkniefni séu bönnuð. Útlendingar eru farnir að taka eftir, að viðhorf okkar eru krumpuð. Venjulegu fólki finnst í lagi að drekka öl daglega og fara vikulega á skallann. Það er meinið.
Vefurinn bætir greinar

Jane Intelligence Review er virðulegt tímarit, sem fjallar um ný vopn. Það sendi fyrirhugaða grein á vefsvæðið Slashdot til að fá umræðu um hana, áður en hún yrði birt. Bloggarar tóku sumir til óspilltra málanna og hökkuðu niður greinina. Jane tók tillit til sumra athugasemda og breytti greininni fyrir birtingu. Staðreyndin er nefnilega sú, að meðal hundrað áhugamanna er samtals meira vit á hverju máli en einn blaðamaður hefur. Með því að virkja þessa hundrað verða greinar betri. Þetta minnir sumpart á, að vísindarit láta jafnan óháða fræðimenn fara yfir greinar áður en þær eru birtar.
Nágranni frá helvíti

Við ríðum sjaldan á þjóðvegum, yfirleitt eins langt frá þeim og mögulegt er. Fyrir tíu árum var hægt að ríða meðfram fáförnum vegum, en nú er það ekki hægt lengur. Bílstjórar eru miklu hættulegri en þeir voru áður. Þeir hafa ekki lengur tíma. Ef þeir sjá hrossahóp á vegi, tryllast sumir. Við þurftum að fara veginn niður af Öxarfjarðarheiði. Á eftir okkur ók geðveik kona, sem þeytti flautuna og hreytti ókvæðisorðum. Mesta mildi var, að hross fældust ekki og fólk slasaðist ekki. Risnar eru kynslóðir, sem ganga fram í taumlausri frekju og yfirgangi. Nágrannar frá helvíti vaða um allt.
Ekkert regn í Öxarfirði

Á innstu bæjum í Öxarfirði hefur nánast ekkert rignt í sumar og spretta verið hæg. Bændur eru þar að slá síðustu dagana í júlí, þótt heyskap hafi lokið á sumum bæjum á Suðurlandi fyrir mánuði. Hluti af undarlegri veðráttu síðustu ára. Veður er eindregnara og þrálátara en áður. Góðviðriskaflar eru langir og sama er að segja um hvassviðri. Við vitum ekki, hvort þetta er að einhverju leyti tengt loftslagsbreytingum síðustu ára. Við vitum hins vegar, að veður er að breytast á jörðinni, að sumu leyti af manna völdum. Við þurfum að spyrna við fótum áður en breytingar hlaða utan á sig.
Þröngvarp og fjölvarp

Hefðbundnir fjölmiðlar fjölvarpa efni sínu til tugþúsunda. Tekjumynztur þeirra rís á fjölda notenda, sem endurspeglast í verði og magni auglýsinga. Þetta mynztur er farið að bila. Í staðinn er komið þröngvarp, sem felst í fámiðlun í stað fjölmiðlunar. Hópar bloggara lesa sinn hóp. Áhugafólk um sértæk mál hverfur inn í þann heim og fylgist ekki með hefðbundinni fjölmiðlun. Sú gerði ráð fyrir, að allir hefðu áhuga á pólitík, þorski, öryggisráði. Mál, sem hliðverðir fjölmiðlanna ákváðu, að væru umræðuefni allra. Nú ákveða sérhópar slíkt hver fyrir sig. Þröngvarp er í örum vexti.
Dásamlegur og hættulegur tími

Við lifum í senn á dásamlegum og hættulegum tíma fjölmiðlunar. Tekjmynztur hefðbundinna fjölmiðla hefur raknað upp og ekki hefur fundizt tekjumynztur fyrir nýmiðla í staðinn. Gamla fólkið vill fréttir dagblaða og sjónvarps, sem unga fólkið forsmáir. Unga fólkið vill blogg, sem gamla fólkið forsmáir. Fréttir voru áður fyrirlestrar, þar sem blaðamaður talaði. Nú eru þær orðnar að samtölum, sem blaðamaður tekur þátt í. Til skamms tíma voru dagblöðin fyrsta uppkast mannkynssögunnar. Núna hefur bloggið tekið við því hlutverki. Það er gaman að vera í bransanum á byltingartíma.
Auðmenn elska Kína

Auðmenn elska Kína, moka í það peningum. Þeir telja betra að festa fé sitt í alræðisríki en í lýðræðisríkjum. Þeir eru ánægæðir með hömlulausa stefnu stjórnvalda í stóriðju. Þeir eru ánægðir með mestu umhverfisspjöll heims og mesta þrælahald heims í Kína. Þeir eru ánægðir með, að þaðan komi ódýrasta vara heims. Þeim er sama um vistkerfi landsins, þurrar stórár, eitraðan jarðveg. Hugarfar vestrænna auðmanna er hið sama og ráðamanna í Kína. Þeir telja brýnast að keyra framleiðsluna áfram, hvað sem það kostar. Það verður svo höfuðverkur þeirra, sem síðar koma, að hreinsa til. Ef það verður hægt.
Umhverfis laufskálann

Laufskálaheiði er fagurt nafn á norðurenda Búrfellsheiðar í Þistilfirði. Þessar heiðar upp af firðinum eru með stærstu heiðum landsins, umlykja stakt Búrfell í miðjunni. Gróðursæld þeirra stingur í stúf við eyðimörk Hólssands vestan fjallgarðsins. Enda eru þær lágar langt inn í land. Þar tifa lækir og tístir maríuerla í mýrum og móum. Þar er stelkur og spói. Við gistum í Laufskála, sem sagður var nýr, en er gamall skáli úr Gæsavötnum. Við riðum upp með Svalbarðsá og skoðuðum marga fagra fossa á leiðinni. Skrítið er að hafa ekki heyrt um, að Landsvirkjun hafi ágirnd á þessum fossum.
Rugli bætt við fréttir

Mbl.is setur fyrirsagnir nafnlausra álitsgjafa ofan við fréttir sínar. Visir.is setur allan texta þeirra beint aftan við fréttir sínar. Ruv.is eitt er yfir þetta hafið. Aðkoma nafnlausra álitsgjafa er dónaskapur við fréttamenn. Þeir reyna flestir að gera sitt bezta í starfi. En varla er hægt að lesa fréttir þeirra án þess að sjá niður í kviksyndi hinna nafnlausu og marklausu álitsgjafa. En svona er baráttan um fylgið. Hún felst í að hossa soranum og lyfta honum upp á stig fagmanna. Egill Helgason hleypir ekki vitfirringum inn hjá sér og ég geri það ekki heldur.
Stappað stálinu í Blair

Tony Blair og Rupert Murdoch töluðu þrisvar saman síðustu tíu dagana fyrir innrásina í Írak. Brezka forsætisráðuneytið hefur upplýst það á grundvelli upplýsingalaga að kröfu þingmanns frjálslyndra. Ekkert var sagt um innihald samtalanna. En vitað er, að Murdoch var þá og er enn ákafur talsmaður stríðs gegn Írak. Sama er að segja um fjölmiðla hans. Á þessum tíma var forsætisráðherra Breta fullur efasemda á síðustu stund. Trúlega hefur Murdoch verið að stappa í hann stálinu. Þetta er dæmi um mikil pólitísk áhrif fjölmiðlakóngsins, er nú hefur eignazt Wall Street Journal.
Kúskel minnir á ostrur

Kúskel er veidd frá Þórshöfn á Langanesi og seld til matar á veitingahúsinu Eyrinni. Tvær súpur eru í boði, ekki merkilegar. Sú lakari er eins og beikon á bragðið og hin betri eins og baunasúpa. Kúfiskur er of bragðmildur fyrir súpu. Betri er ferska kúskelin. Hún er opnuð með því að hita hana og fiskurinn síðan borðaður úr skelinni. Hann minnir á ostru, er meyr og bragðmildur, beztur með dropa af sítrónu. Í súpu verður hann hins vegar seigur, nema hann sé tættur í blandara, svo sem gert er á Eyrinni. Einn bátur á Þórshöfn er á kúskel, kemur daglega inn með ferska skel í matinn.
Sléttan klippt í tvennt

Nú liggja vegir kringum Melrakkasléttu, ekki um hana sjálfa. Vegurinn til Kópaskers og Raufarhafnar þræðir ströndina. Vegurinn til Þórshafnar liggur um Öxarfjarðarheiði, sem er bara sumarleið sunnan sléttunnar. Nú á að leggja nýjan veg um sléttuna miðja í grónu landi. Leiðin liggur austur frá Kópaskeri um Hólaheiði og Seljaheiði til Hófaskarðs ofan Kollavíkur. Ég tel þennan fyrirhugaða veg vera misráðinn. Hann klippir Sléttuna í tvennt og minnkar þannig eitt af ósnortnum víðernum landsins. Betra er að leggja slitlag á núverandi stöðum og halda ósnortinni Sléttu í samfelldum pakka.
Sælureitur náttúrunnar

Melrakkaslétta er sælureitur náttúrunnar. Engir færir bílvegir og flestar heiðar algrónar. Alls kyns fuglar, fullt af rjúpu. Við fórum um ströndina hjá Grjótnesi, suður Blikalónsdal inn á miðja Sléttu, síðan niður í byggð sunnan Raufarhafnar. Enn fegurri var leiðin í skjóli fjalla vestan Fjallgarðs frá Raufarhöfn til Þistilfjarðar. Nyrst við íshaf gistum við á tveimur eyðibýlum, háreistum húsum með kjallara og bröttu risi. Þau eru frá þeim tíma, er Sléttan var gósenland hlunninda, rekaviðar, fugls og eggja, silungs og sels. Áður en mánaðarleg laun á mölinni urðu markmið flestra.
Svissnesk lög á Íslandi

Svisslendingar hafa á leigu Ormarsá sunnan Raufarhafnar. Þeir láta læsa hliðum á girðingum, sem liggja með þjóðvegi. Þar hafa þeir látið leggja vegi, sem þeir telja einkavegi, þótt þær séu á gömlum leiðum. Læsingarnar eru til að trufla veiðiþjófa. Samt má ekki læsa gömlum, hefðbundnum leiðum göngufólks og hestafólks. Þær eru tryggðar í Járnsíðu og náttúruverndarlögum frá 1999. Og merktar á herforingjaráðskortunum elztu. Réttur til umferðar er æðri rétti til eignar samkvæmt íslenzkum lögum. Önnur lög gilda í Bandaríkjunum og kannski líka í Sviss. Hér á landi gilda bara vírklippur, þegar menn koma að löglausum tálmum á fornum slóðum.
Stopult í tvær vikur

Bloggið verður stopult hjá mér í tvær vikur. Ég dett úr gemsasambandi og verð meira eða minna á heiðum. Inn á milli næ ég kannski sambandi. Við verðum að sjá til með það.
Ekta staðir falla

Maru er hættur í Ísafoldarhúsinu í Aðalstræti. Eitt bezta og sanngjarnasta veitingahús landsins hefur lokast. Því að Íslendingar kunna ekki að meta góðan mat. Þannig hætti Arnarhóll, þannig hætti Sommelier. Snúa má dæminu við. Smám saman hefur miðbær Reykjavíkur fyllst af marklausum matstöðum, sem lifa á einhverju öðru en góðum mat. Sum lifa vafalaust á peningaþvotti fíkniefnabransans. Flest lifa þó hreinlega á vondum smekk fólks, trú þess á ódýr trikk. Einkum trú á skreytilist og blandstíl, þar sem hamborgrinn er blásinn upp í þrjú þúsund kall. En Maru var ekta staður og því féll hann.
21 þingmaður að drukkna

Örlög Íraks munu hvorki ráðast á vígvellinum né í öryggisráði Sameinuðu þjóðanna. Þau ráðast í bandarísku öldungadeildinni. Þar verður kosið um 33 sæti í næstu kosningum. Í 21 þeirra situr repúblikani. Þar eru þeir, sem hafa sagt skilið við Íraksstefnu forsetans: Hagel frá Nebraska, Coleman frá Minnesota, Collins frá Maine, Smith frá Oregon, Sununu frá New Hampshire og Warner frá Virgínu. Þar eru einnig þeir, sem hafa gagnrýnt stefnuna: Alexander frá Tennessee, Dole frá Norður-Karólínu og Domenici frá Nýju-Mexikó. Þeir vilja ekki falla á Írak í kosningunum að ári.
Sama blaðrið alls staðar

Karlmenn blaðra eins mikið og konur. Þeir nota 16.000 orð á dag eins og konur. Þetta er niðurstaða rannsóknar University of California á mismun kynjanna. Konur eru eins mikið frá Marz og karlar eru eins mikið frá Venus. Það var niðurstaða eldri rannsóknar. Komið hefur í ljós, að tízkukenningar um mun kynjanna eru byggðar á sandi. Kynin eru líkari en áður hefur verið talið. Ég tel hins vegar, byggt á reynslu, að konur hugsi meira í neti og karlar meira á línu. Þess vegna muni konum vegna betur í atvinnuvegum, þar sem nethugsun leysir línuhugsun af hólmi. Til dæmis í fjölmiðlunum.
Þora ekki að játa

Þrír ráðherrar Samfylkingarinnar hafa lýst sig afhuga stóriðju. Ráðherra umhverfismála sagði það í upphafi starfsins. Síðan gerði iðnaðarráðherra það og sagðist ekki gefa út fleiri rannsóknaleyfi. Viðskiptaráðherra kvað í gær fastar að orði. Hann segir, að samkomulag sé í ríkisstjórninni um að færa virkjanaleyfi aftur til Alþingis frá sveitarfélögum. Hann segist sjálfur vera andvígur virkjunum í neðri hluta Þjórsá. Og vonar að þær komi ekki til framkvæmda. Að baki allra þessara ummæla og aðgerða ráðherranna er ótti þeirra við að játa, að sum stóriðja sé farin að rúlla, sé óstöðvandi.
Gullið meðalverð á áfengi

Að svo miklu leyti sem svartur markaður þrífst í áfengi, á ríkið að lækka verðið. Ríkið þarf að sjá um, að neðanjarðarhagkerfi blómstri ekki, þar á meðal í áfengi og bjór. Að svo miklu leyti sem hægt er að hafa verðið hér hærra en erlendis á það að vera hátt. Hlutverk ríkisins er að finna gullna meðalveginn. Sennilega er verð á áfengi óþarflega hátt núna. Sama hugsun og þessi á að gilda um fíkniefnin. Ríkið á að selja þau, hafa verðið nógu hátt til að fæla frá, en ekki svo hátt, að svartur markaður þrífist. Höfuðatriði málsins er, að hér þrífist ekki svart þjóðfélag með eigin lögum og reglu.
Í gasklefana með þá

Fylgismenn George W. Bush forseta telja, að múslímar stjórni Evrópu. Johann Hari hjá

Independent fór í lúxusreisu á vegum National Review um Mexikóflóa fyrir sannfært íhald. Hann lýsir tali fólks um borð. Það vill senda suma demókrata í gasklefa fyrir að vera andvígir ríkisstjórninni. Svertingi um borð lofsyngur Ku Klux Klan. Það vill láta varpa sprengjum á aðalstöðvar Sameinuðu þjóðanna og þýzka dómstóla. Það biður fyrir Fox sjónvarpstöðinni daglega. Það telur alla Filippseyinga vera eins. Grein Independent er hrollvekjandi lýsing á geðveiku fólki, sem stjórnar stefnu Bandaríkjanna.
Meirihlutinn er hunzaður

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir utanríkisráðherra var í Palestínu og Ísrael. Hún neitaði að ræða við Hamas, sem fékk fylgi meirihlutans í Palestínu í síðustu kosningum. Hún fylgir áráttu Vesturlanda. Þau neita að ræða við þá fulltrúa úr þriðja heiminum, sem hafa fylgi almennings. Heldur Ingibjörg að lausn finnist á vanda Palestínu án aðildar meirihlutans? Er nóg að stimpla meirihluta þjóðar sem terrorista? Ég held hún sé bara að apa vitleysuna eftir Bandaríkjunum og Evrópusambandinu. Hún hafi sjálf enga sjálfstæða dómgreind í utanríkismálum. Hún er að minnsta kosti enginn lýðræðissinni.
Mistækur fiskur og franskar

Allur fiskur er djúpsteiktur á Fish & Chip í Tryggvagötu. Hæfilega eldaður upp úr nýrri repjuolíu. Á venjulegum steikarbúlum svífur fýlan út á götu, en ekki hér. Samt hélt ég út í aðeins eitt skipti. Seinni ganginn fláði ég steikarhjúpinn af fiskinum. Djúpsteiktar kartöflur voru vondar. Betra er að panta ágætis hráasalat með miklu klettasalati. Dagssúpan slær fiskinn út, án hveitis, hnausþykk grænmetissúpa, með gulrótarbrauði og hummus. Postulín og stál er notað, þangað til kemur að skyri í eftirrétt. Það er borið fram í MS-dollu úr búð, með plastskeið. Súpa og fiskur kostar 2.280 krónur.
Vefurinn sogar ekki auglýsingar

Forrester rannsóknastofan spáir illa fyrir auglýsingum á veraldarvefnum. Hún telur tekjur vefsins munu tvöfaldast á fimm árum 2007-2012. Það þýðir, að 18% auglýsingatekna komi frá vefmiðlum eftir fimm ár, skelfilega lág tala. Nú þegar eru vefútgáfur þekktustu miðlanna orðnar útbreiddari en prentútgáfur þeirra eða ljósvakaútgáfur. Og ekkert breiðband er lengur til, sem tryggir að auglýsingar komist til nær allra. Notkun stóru fjölmiðlanna hefur minnkað og auglýsingar í þeim minnka. Það höfum við fyrir löngu séð í Bandaríkjunum. Samt gengur arftakanum illa að ná fótfestu í auglýsingum.
Krónan rís og rís

Krónan rís og rís, þrátt fyrir tilraunir margra aðila til að tala hana niður. Hún mun enn rísa á næstu dögum. Dollarinn mun nálgast 55 krónur, þar sem hann á heima. Danska krónan mun fara niður fyrir 10 krónur, þar sem hún á heima. Þetta hefur gerzt og mun gerast, þrátt fyrir þindarlaus skrif fjárvitringa. Bak við þau felur sig óskhyggjan um, að koma megi festu í fjármál þjóðarinnar með því að rýra lífskjör hennar. Krónan neitar að taka mark á þessum kenningum og óskhyggju. En hún er lítil, þótt hún sé ekki veik. Til langs tíma væri betra að hafa evru sem miðil fremur en krónu.
Verktakarnir ráða öllu

Aldrei þessu vant settist ég á Segafredo á Lækjartorgi. Virti fyrir mér útsýnið. Sannfærðist betur en áður um, að þar megi ekki setja minnisvarða um Frank Gehry né aðra arkitekta nútímans. Þar á að koma upprunaleg útgáfa húsanna, sem brunnu. Gamli, góði Villi lofaði því raunar, þegar hann stóð í galla og stuði framan við brunann. En virðist hafa gleymt því, verktakarnir heimta að komast að. Hvort sem vinstri menn eða hægri menn eru við völd í borginni, þá stjórna verktakarnir. Því miður hafa menningarvitarnir ekki áttað sig á, að endurgerð fornminja er fín. En Espresso staðarins var vont.
Heimsborgarbragurinn

Ég hef ekkert að gera, fyrirlestrar vetrarins tilbúnir, hestarnir komnir í þjálfun og stóra ferðin byrjar um helgina. Rölti þess vegna eins og túristi um miðborgina í góða veðrinu. Tók eftir, að þar voru ekki bara túristar. Þriðji hver maður var Íslendingur. Það voru hundruð, sennilega þúsundir heimamanna að gera ekki neitt í bænum. Mér fannst það skrítið, hafandi puðað í áratugi, minnti mig á menntaskólaárin. En þá var bara eitt Mokka, núna er miðborgin ein samfelld heimsborg. Mér finnst gott, að fjöldi manna hafi ekkert þarfara að gera en að rölta eða sitja í miðri heimsborginni.
Yfirgangur löggunnar

Af fréttum er ljóst, að löggan telur, að leyfi þurfi fyrir mótmælum. Og að löggan geti ákveðið, hvaða götur séu notaðar til mótmæla. Ennfremur að hún geti ákveðið, að mótmælin séu utan sjóndeildarhrings kínverskra glæpona. Af sömu fréttum er ljóst, að fjölmiðlungar, t.d. Morgunblaðsins, trúa þessu bókstaflega. “Engin leyfi hafa hinsvegar fengist fyrir mótmælunum,” segir mbl.is. Rétt er að minna á, að mótmæli eru lögleg í sjálfu sér og þurfa ekki að vera skipulögð af löggum. Hún hefur um nokkurt árabil reynt að koma því inn hjá fólki, að skipulagning mótmæla sé í hennar verkahring.
Ritstjórinn og borgarstjórinn

Boris Johnson er ritstjórinn, sem eyðilagði The Spectator 1999-2005. Ég las þá stundum blaðið í flugi og þótti það lélegt. Rökhyggja var lítil. Eins og leikskóli fyrir verðandi frjálshyggjumenn. Boris þroskaðist aldrei upp úr Eton. Nú er hann kominn á þing og hyggst verða borgarstjóri í London. Þar er fyrir Ken Livingstone, sem frægur er af óhlýðni við Verkamannaflokkinn. Ken tókst það, sem enginn annar hefði þorað. Að draga úr umferðarþunga í borginni með aðgangseyri á ökumenn. Ken er einn merkasti borgarstjóri í heimi. Mesta hirðfíflið úr stétt ritstjóra mun ekki velta honum úr sessi.
Eymd Íslands í Evrópu

Egill Helgason skrifaði í gær ágæta grein á vefinn um aðild Íslands að Evrópu. Greinin er rökfastari og markvissari en allt, sem ég hef séð á prenti um málið. Ísland býr við sama hagkerfi og samfélag og Norðurlönd. Það hefur að mestu tekið upp reglugerðir sambandsins. Þarf að vísu að laga hagstjórnina, draga úr sveiflum. Evruna þurfum við að taka upp sem allra fyrst. Svo er fásinna að halda, að samið verði um aðgang erlendra flota að íslenzkum fiski. Það verður eina umræðuefni okkar á samningafundum, eina sérþörfin. Að vera enn utangerðs er til marks um eymd íslenzkra stjórnmála.
Lúkas og fjölmiðlarnir

Hvað gerðist á fylleríshátíð Akureyringa? Var hundi sparkað þar í poka milli bjána? Var hundurinn Lúkas í pokanum? Hefur hann eða draugur hans sézt uppi í Hlíðarfjalli? Var fjarstaddur piltur hafður fyrir rangri sök í bloggheimum? Hvað gerðist í raun? Hefðbundnum fjölmiðlum ber að sýna yfirburði yfir bloggheima með því að segja okkur hvað gerðist. Það hefur þeim ekki tekizt. Þeir þegja þunnu hljóði, rannsaka ekkert, tina af elli. Þeir hafa yfirgefið frumburðarréttinn og gefið vígvöllinn eftir nafnlausum bloggurum. Mæðraland er voldugra en samanlagðir hefðbundnu fjölmiðlarnir.