arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Árás á embættismannakerfið

Heimir Örn Herbertsson, sagður vera “hæstaréttarlögmenn” í vb.is, segir hreingerningu í Seðlabankanum vera árás á embættismannakerfið. Það eru engar fréttir. Þjóðin vantreystir pólitíkusum og embættismönnum, sem pólitíkusar hafa ráðið. Við þurfum að losna við pólitíska embættismenn, ekki bara Davíð. Þurfum að losna við deildarstjóra í Seðlabankanum og Fjármálaeftirlitinu. Við þurfum að losna við ýmsa ráðuneytisstjóra, einkum í fjármálaráðuneytinu. Þetta þurfum við, því að við treystum ekki þessum embættismönnum. Þeir voru hjálparkokkar nýfrjálshyggjunnar við að framleiða hrunið. Burt með þá alla.
Hans tími er liðinn

Lýsing Jóns Baldvins Hannibalssonar á Jóhönnu Sigurðardóttur segir meira um hann en hana. Hann segir hana einsýna og þrjózkari en andskotann. Hann er nefnilega einn af gömlu pólitíkusunum, sem hafa orðið endanlega skipreika í pólitík. Á tíma Jóns Baldvins var Jóhanna nefnilega heiðarleg, sjálfri sér samkvæm og skaraði ekki eld að eigin köku. Að dómi Jóns Baldvins var það auðvitað hið versta mál. En nú er tími hans löngu liðinn og tími Jóhönnu loksins kominn. Nú er risin andúð á frændhygli, vinahygli, klíkum, frekju, spillingu. Sá volaði tími Jóns Baldvins kemur vonandi aldrei aftur.
Ríkisstjórn Framsóknar

Framsókn bauðst til að verja falli ríkisstjórn Samfylkingarinnar og Vinstri grænna. Á þeim grundvelli var sú stjórn mynduð. Þegar á hólminn var komið, stóð Framsókn ekki við tilboðið. Hún fór að taka í smáatriðum þátt í myndun stjórnarinnar. Virðist misskilja hugtakið “að verja stjórnina falli”. Þess vegna fáum við ekki nýja ríkisstjórn í dag, þótt allt sé tilbúið. Kannski kemur hún aldrei. Hér eftir treysta menn varlega orðum formanns Framsóknar. Segja má, að hann hafi blekkt Samfylkinguna og Vinstri græna til að mynda nýja ríkisstjórn. Sem í raun verður baktjaldastjórn Framsóknar. Kunnuglegt.
Andlitslyftingin klikkaði

Vafasamt er að gera Framsókn það til geðs að tefja stjórnarmyndunina. Þótt flokkurinn hafi farið í andlitslyftingu, er innihaldið sami sorinn og áður. Framsókn er enn pólitískur armur nokkurra fjárglæframanna. Útilokað er, að bráðabirgðastjórnin taki þátt í að leyfa Framsókn að bregða fæti fyrir aðgerðir gegn fjárglæframönnum. Betra er að láta reyna á, hvort hún lætur aðgerðir fylgja orðum. Ef Framsókn er staðin að hefðbundnum baktjaldaleik, verður það í fersku minni kjósenda í kosningunum í apríl. Þá munu kjósendur fatta, að andlitslyfting nægir hórunni ekki til að komast í dýrlingatölu.
Ráðherra skuldbatt framtíðina

Einar Guðfinnsson braut reglur um samskipti ráðherra, þegar hann leyfði hvalveiðar allt næsta kjörtímabil. Umdeild mál hafa ráðherrar þurft að bera undir samráðherra sína. Í þessu tilviki var mikilvægt að bera málið undir ráðherra ferðamála. Einar gerði þetta hins vegar í einrúmi. Þar með braut hann blað í séríslenzkri spillingu. Vonandi verður það fyrsta verk nýrrar ríkisstjórnar að afturkalla leyfið. Síðan má láta málið hafa sinn gang í eðlilegu ferli samkvæmt pólitískri hefð. Skynsamlegt er, að nýkjörið þing í vor, en ekki Einar, ákveði hvalveiðar kjörtímabilsins, hvort og hvernig.
Fimm góðir ráðherrar

Frábært er, að háskólakennararnir Björg Thoroddsen og Gylfi Magnússon hafa þegið boð um ráðherrastóla í nýju ríkisstjórninni. Því fleiri fagmenn, því færri ídjótar. Meira en nóg var af slíkum í fráfarandi ríkisstjórn. Jóhanna Sigurðardóttir er auðvitað toppur á tilverunni sem forsætisráðherra. Gott er líka að hafa þar Katrínu Jakobsdóttur og Kolbrúnu Halldórsdóttur. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir dregur sig skynsamlega í hlé, það hefðu Steingrímur og Ögmundur líka mátt gera. Allt eru þetta pólitíkusar af gamla skólanum. Og svo skil ég ekki erindi Össurar og Kristjáns Möllers í endurreisnarstjórn.
Forgangsatriði verkalýðsrekandans

Gunnar Páll Pálsson, eigandi verzlunarfólks, hefur ekki áhyggjur af brennslu á innistöðum lífeyrisfólks. Hann tók þátt í fjárglæfrum Kaupþings. Hefur jafnan tekið hagsmuni græðgiskarlanna fram yfir hagsmuni umbjóðenda sinna. Hins vegar hefur hann miklar áhyggjur af fréttaleka. Nú síðast kvartaði hann í sjónvarpi yfir leka á fréttum um þessi mál. Hann vill ekki, að sannleikur komi í ljós. Í augum hans er það stóra málið, ekki hraksmánarleg meðferð hans á fjármunum lífeyrisfólks. Fyrir mér er hann eitt fyrirferðarmesta dæmið um veruleikafirringu græðgiskarlanna, sem rústuðu þjóðinni.
Vill verðfella fiskinn

Aðalsteinn Árni Baldursson verkalýðsleiðtogi vill banna það, sem hann kallar útflutning á óunnum fiski. Það er fiskur, sem fer beint á ferskfiskmarkaði. Þar er hann seldur á miklu hærra verði en svokallaður unninn fiskur, til dæmis freðfiskur. Frysting gerir fisk ekki verðmætari, eykur bara geymsluþol hans. Fiskneytendur vita, að freðfiskur er verri en óunninn fiskur. Þess vegna vilja sjávarútvegsfyrirtæki selja fisk óunninn beint á fiskmarkaði. Aðalsteinn er í rauninni að heimta, að íslenzk fiskvinnsla fái að lækka fisk í verði. Orð hans eru partur af fjölbreyttri hagsmunaþvælu Íslendinga.
Hef ekki lengur ráðherraefni

Get því miður ekki lagt til ráðherra í nýju ríkisstjórnina. Gáfaðasti og traustasti hesturinn í fjölskyldunni fékk hjartaslag í sumar, 28 vetra gamall. Var hestur Kristínar, er núna heygður í Kaldbakstúni. Stígur frá Vík í Mýrdal var mun gáfaðri en Incitatus, sem Caligúla Rómarkeisari gerði að ráðherra. Stígur stjórnaði stóðinu með hægð, skallaði þá óþægu. Þeir voru bara einu sinni rustalegir. Með ókunnugum hestum fór hann lötrandi gegnum hópinn, skallaði freka hesta, unz friður og ró komst á hópinn. Ég held, að allar ríkisstjórnir þurfi á slíkum öndvegishesti að halda.
Skúbb: Evrópusambandið bjargar Íslandi

Samkvæmt skúbbi

Guardian í morgun hefur Evrópusambandið ákveðið að taka við Íslandi á hraðferð á tveimur árum. Það er gert til að bjarga landinu frá gjaldþroti, sem annars vofir yfir að áliti sambandsins. Samkvæmt hugmyndum sambandsins verður Ísland orðið aðili á mettíma, árið 2011. Sambandið telur, að hrun Sjálfstæðisflokksins flýti fyrir málefnalegri ákvörðun um aðild. Þáttur í aðgerðinni er, að krónunni verði skipt út fyrir evru strax við inngönguna. Sögunni fylgir, að Evrópusambandið muni sérstaklega af þessu tilefni slaka á kröfum um jafnvægi í þjóðar- og ríkisbúskap Íslendinga.
Hæstiréttur leyfir íslenzku

Hæstiréttur úrskurðaði í dag, að nota megi skýra íslenzku í bloggi. Gaukur Úlfarsson mátti kalla Ómar R. Valdimarsson “aðalrasista bloggheima”. Þau orð féllu í líflegum orðaskiptum þeirra og annarra á netinu. Niðurstaðan er í samræmi við þá meginreglu skoðanaskipta í prentmiðlum, að þar megi nota skýra íslenzku. Nokkrir héraðsdómar á síðustu árum hafa vikið frá hefðinni, en meginreglan hefur verið þessi áratugum saman. Útilokað er að skiptast á skoðunum um samfélagsmál, ef ekki má kveða fast að orði. Dómur Hæstaréttar minnir fáfróða héraðsdómara á, að málfrelsi er enn við lýði hér á landi.
Því meira sem hlutirnir breytast

Nýja ríkisstjórnin verður ekki með öllu þveröfug við þá, sem vék af hólmi. Annar flokkur nýju stjórnarinnar kemur beint frá hinni gömlu. Að svo miklu leyti, sem gamlir ráðherrar verða nýir, verður erfitt að kenna gömlum hundi að sitja. Sérstaklega er ástæða til að hafa áhyggjur af frjálshyggjuveiki Samfylkingarinnar. Til dæmis hjá Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur, sem í vetur taldi skattahækkanir á ríka bara vera sjónhverfingu. Vonandi hefur hún skipt um skoðun. Það er einfalt réttlætismál, að allir borgi sömu skattprósentu, líka þeir, sem lifa af fjármagnstekjum.
Vestrænn frjálshyggjusjóður

Margir virðast halda, að Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn reyni að bjarga þjóðum úr kreppum. Svo kann að vera á pappírnum, en reyndin er allt önnur. Fyrst og fremst hefur sjóðurinn áhuga á, að vestrænir lánardrottnar fái sitt frá þróunarlöndunum. Þess vegna lagði sjóðurinn ofuráherzlu á, að Ísland gerði upp við eigendur IceSave reikninga. Þess vegna lagði sjóðurinn ofurvexti á lán sitt til Íslands. Sjóðurinn er rekinn af ofsatrúarmönnum frjálshyggju. Ný ríkisstjórn Íslands þarf að tala hreint út við sjóðinn um, að hann víki frá fjandsamlegri stefnu sinni. Sem hefur beðið skipbrot um allan heim.
Jafnið tekjuskattana

Ný ríkisstjórn þarf að jafna skatta. Hún þarf að hafa fjármagnstekjuskatt jafnháan og vinnutekjuskatt og vinnutekjuútsvar. Eitt forhertasta einkenni frjálshyggjunnar var, að alþýðan var skattlögð 40%, en auðmenn aðeins 10%. Auðvitað er ekkert réttlæti í slíku. Samfylkingin bar því miður fulla ábyrgð á þeirra skipan. Ný ríkisstjórn þarf að koma upp réttlæti í samfélaginu. Sama skattprósenta á allar tegundir tekna er lykillinn að því réttlæti. Með því að hækka fjármagnstekjuskatt fást auknar tekjur, sem ríkið sárvantar um þessar mundir. Ný stjórn má ekki kikna í hnjáliðunum fyrir hagsmunaaðilum.
Auðvelt að sparka Davíð

Baldur Ragnarsson bendir á, að einfalt sé að reka Davíð Oddsson. Samkvæmt 22. grein laga um opinbera starfsmenn er seðlabankastjóri opinber starfsmaður. Samkvæmt 25. grein laganna má víkja slíkum úr starfi, sé það lagt niður. Samkvæmt 34. grein laganna fær hann 12 mánaða biðlaun. Þannig getur stjórnin lagt niður starf seðlabankastjórans og tekið upp nýtt embætti forstjóra seðlabanka og fjármálaeftirlits. Ný ríkisstjórn þarf því ekki að breyta lögum. Hún getur rekið Davíð og tvo vistmenn bankans formálalaust á mánudaginn. Og sagt þeim að hypja sig samdægurs. Ekki flækja málið.
Gyðingahatari við Hverfisgötu

Magnús Örn Óskarsson reiðhjólasali við Hverfisgötu hefur ekki siðferðilegt leyfi til að neita gyðingum um þjónustu. Allir, sem fá að veita þjónustu, eru skyldugir til að gera ekki mannamun. Hann er það, sem við köllum gyðingahatara. Hins vegar geta kaupendur þjónustu neitað að kaupa vörur frá Ísrael. Það er ekki gyðingahatur, heldur utanríkispólitískt andóf. Ég kaupi ekki vörur frá Ísrael og held fram, að hitlerismi sé opinber stefna Ísraels. Það er ekki gyðingahatur, heldur einföld skoðun á utanríkismálum, andóf gegn hræðilegri Apartheid og Herrenvolk. Við þurfum að halda þessu aðgreindu.
Síðsprottnar áhyggjur

Flestir bloggarar og greinahöfundar á hægri kantinum hneykslast núna á, að engin stjórn sé á Fjármálaeftirlitinu. Þess vegna sé ekki hægt að senda mál til ríkissaksóknara. Ég man þó ekki eftir einu dæmi um, að þessir bloggarar og greinahöfundar hafi lýst áhyggjum fyrir hrun ríkisstjórnarinnar. Í fjóra mánuði eftir bankahrunið kærði Fjármálaeftirlitið engan til ríkissaksóknara. Af hverju hafa menn núna áhyggjur af, að ekki sé kært í eina viku, sem fer í stjórnarmyndun? Það stafar af, að þeir eru ómerkilegir skriffinnar. Þeir seilast í hvert haldreipið á fætur öðru. Þau reynast öll vera tvinnaþræðir.
Stjórnarskipti gleðja krónuna

Öfugt við spár frjálshyggjumanna hækkaði íslenzka krónan í verði við afsögn ríkisstjórnarinnar. Útlendingar sjá fram á betri tíma í utanríkisviðskiptum Íslendinga. Þeir sjá, að ríkisstjórn sukks og veizluhalda er farin. Þeir vita, að sú stjórn var svo vond, að ný ríkisstjórn getur bara verið skárri. Einkum stafar bjartsýnin þó af, að ábyrgðarlausi Sjálfstæðisflokkurinn er varanlega komin frá völdum. Að grægisvæðing landsins heyrir sögunni til.
Nató rekið á flótta

Íslenzkt andófsfólk hefur hrakið Atlantshafsbandalagið á flótta. Óttaslegið bandalagið flutti opnunarhátíð Íslandsfundar síns úr Þjóðmenningarhúsinu. Vill ekki segja, hvert. Ekki er nýtt, að bandalag þetta sé á flótta. Það er líka á flótta í Afganistan, þar sem það hefur stundað myrkraverk í nokkur ár. Vonandi tekst andófsfólki að reka flóttann. Ef ástæða er til að andmæla einhverri stofnun, er það Atlantshafsbandalagið. Það er komið langt út fyrir upprunalegt verksvið sitt. Er orðið hækja fyrir styrjaldir Bandaríkjanna í þriðja heiminum. Ég sé ekki, hvað við erum að gera í bandalagi kúgunar.
Stórhættulegur sjóður

Joseph Stiglitz, nóbelsverðlaunamaður í hagfræði, var fyrir nokkrum árum aðalhagfræðingur Alþjóðabankans. Gagnrýndi síðan Alþjóða gjaldeyrissjóðinn harkalega í bók sinni Globalization and Its Discontents. Í gær ítrekaði hann gagnrýni sína á fundi með blaðamönnum í París. Þar minntist hann sérstaklega á vandræði Íslands. Telur, að sjóðurinn geri enn sömu mistök og hann gerði, þegar hann setti ríki í Austur-Asíu á hausinn 1997. Segir vexti of háa á lánum sjóðsins og skilyrði sjóðsins reka sig hvert á annars horn. Samanlagt grafi aðstoð hans undan ríkjum, sem hann þykist koma til hjálpar. Greinilegt er, að við þurfum að semja upp á nýtt við þennan stórhættulega sjóð.
Engar biðraðir fjárfesta

Undanfarnar vikur hef ég heyrt stjórnarsinna útmála, hversu hræðilegt sé að fá vinstri græna í ríkisstjórn. Eins og nokkur ríkisstjórn geti orðið verri en sú, sem nú hefur hrökklast frá. Stjórnarsinnar útmála fyrir mér, að erlendir fjárfestar óttist nýja ríkisstjórn. Ekki sá ég, að þeir væru hér í biðröðum hjá fráfarandi ríkisstjórn. Gleymið því ekki, að fráfarandi stjórn sló Íslandsmet í sukki og svínaríi. Falli hennar er líka fagnað erlendis. Þýðingarlaust er að blása upp grýlu út af tímabæru andláti hennar. Hún var martröð, sem nú er horfin. Allt nýtt er í sjálfu sér betra en hún var.
Fjarri góðu gamni

Undarlegt er, að Ingibjörg Sólrún Gísladóttir skuli stýra myndun stjórnar Jóhönnu Sigurðardóttur. Sú er ekki einu sinni á samningafundunum með Steingrími Sigfússyni. Ingibjörg hefur með sér Össur frænda Skarphéðinsson og Lúðvík Bergvinsson. Skipta þeir meira máli en væntanlegur forsætis? Þetta er móðgandi fyrir Jóhönnu. Er hún bara vinsæl puntudúkka? Ætlar Ingibjörg að ráða öllu? Getur hún ekki hamið sig? Varla er gæfulegt, að atburðarásinni skuli vera stjórnað af kontról-frík. Kringum slíkar persónur þrífst bara undirmálsfólk. Fær Jóhanna forsætis-djobbið innpakkað með silkislaufu?
Verðlaust ráðherraleyfi

Einar Guðfinnsson hefur ekki leyfi til að skuldbinda ný stjórnvöld í heilt kjörtímabil. Leyfi hans til hvalveiða fram til 2013 verður afturkallað um leið og ný stjórn tekur við. Sú stjórn, sem Einar situr í, hefur sagt af sér. Ráðherrarnir gömlu hafa ekki annað hlutverk en að passa sjoppuna. Ekki til að taka afdrifaríkar ákvarðanir, sem eru á verksviði nýrra ráðherra. Hins vegar veit ég, að Einar kann ekki mannasiði. Hvalveiðileyfi hans staðfestir það. Þetta leyfi hans er ekki túkalls virði. Geir Haarde kann mannasiði og ætti að klípa í eyrað á óknyttadrengnum.
Vafasöm ráðherraefni

Lízt ekki á mörg ráðherraefni vinstri flokkanna. Það er í lagi með Jóhönnu Sigurðardóttur, Katrínu Jakobsdóttur og Kolbrúnu Halldórsdóttur. Karlarnir eru hins vegar gamlingjar úr spillingunni, einkum útrásar-klappstýrurnar Össur Skarphéðinsson og Lúðvík Bergvinsson. Finnst líka, að annað hvort Steingrímur J. Sigfússon eða Ögmundur Jónasson eigi að víkja fyrir enn einni konunni. Til dæmis Guðfríði Lilju Grétarsdóttir. Er kominn með upp í háls af karlaveldinu, sem kom þjóðinni á vonarvöl. Því fleiri konur, því betra. Nú eiga hin kvenlegu gildi að taka við af offorsi og frekju karlanna.
Veizlunni miklu er lokið

Mara Sjálfstæðisflokksins er horfin af þjóðinni. Vonandi líða áratugir áður en ógnarflokkur frjálshyggjunnar kemst aftur til valda. Hannes Hólmsteinn Gissurarson innleiddi hana í hugarheim ráðamanna Sjálfstæðisflokksins. Hann fékk Davíð Oddsson að lærisveini. Davíð innleiddi frjálshyggju í samfélagið. Hélt svo hlífiskildi yfir henni sem seðlabankastjóri. Þetta voru gleðitímar. “Sjáið þið ekki veizluna, piltar,” kallaði Árni Mathiesen. Nú er veizlunni lokið og reikningurinn hefur verið sendur þjóðinni. Á næstu dögum verður Davíð rekinn úr Seðlabankanum. Þá hverfur loksins mara Sjálfstæðisflokksins.
Tvö ríkisrekin málgögn

Hægri blöðin eru nú rekin á kostnað ríkisbankanna og þar með eiganda þeirra, ríkisins, Morgunblaðíð og Viðskiptablaðið. Skattgreiðendur borga tapið, 150 milljónir á mánuði fyrir Moggann og 10 milljónir á mánuði fyrir Viðskiptablaðið. Að auki hefur Viðskiptablaðið staðið í kennitölusvindli. Það lætur ríkið og þar með skattgreiðendur borga laun brottrekinna starfsmanna á uppsagnarfresti. Málgögn frjálshyggjunnar eru ríkisrekin.
Davíð verður ekki biskup

Ég hélt, að Davíð Oddsson yrði biskup, þegar hann hætti í Seðlabankanum. Kjaftfor einræðisherra getur orðið biskup rétt eins og seðlabankastjóri. Nú upplýsir

DV, að Davíð eigi að verða ritstjóri Moggans. Geir Haarde tafði brottrekstur hans, svo að hann gæti áður hoppað í ritstjórastólinn. Auðvitað gleður það hroka minn, ef Davíð nær markmiði sínu og slefar inn á gamlan vettvang minn. Ég varð ritstjóri 26 ára gamall. Hafði fljótt meiri lestur en Davíð fær á Mogganum á elliárum sínum á deyjandi dagblaði með ört minnkandi lestri. En ég vissi ekki, að starf ritstjóra væri svona mikils metið.
Heilsárs gjafmildi

Heilsárs gjafmildiHeilsárs starfslokasamningur við forstjóra Fjármálaeftirlitsins er dónalegt hnefahögg í andlit þjóðarinnar. Einn af helztu brennuvörgum landsins fær tuttugu milljónir á silfurfati. Gömlu og úreltu hugmyndirnar um ofurlaun gæludýra frjálshyggjunnar lifa enn í starfslokum Jónasar Jónssonar. Þessa gjafmildi á annarra fé þarf ný stjórn eftirlitsins að ógilda strax. Jónas á að fara nú þegar úr starfinu og fá nokkurra mánaða laun í sárabætur. Síðan á Vilhjálmur Bjarnason að taka við taumunum. Ekki í marz, heldur núna strax.
Sérstæð forsetaræða

Að loknum fundi með Geir Haarde í dag flutti forseti Íslands sérstæða ræðu. Ég átti erfitt með að skilja hana, en fannst þó forsetinn flækja myndun nýrrar ríkisstjórnar. Hann vildi sjálfur ráða stefnu hennar. Nefndi hann fjögur atriði, sem hann vildi fá framgengt. Það er nýtt í lýðveldinu, að forsetinn gefi fyrirmæli um stefnuskrá ríkisstjórnar. Ef hann meinar þetta í alvöru, flækir hann og tefur viðræður flokka um nýja ríkisstjórn. Hættulegt reynist vera að hafa Ólaf Ragnar Grímsson sem forseta. Vonandi hafa kastljós fjölmiðla bara blindað forsetann og vonandi verður ekki tekið mark á honum.
Sendiherra brýnir vinnuveitendur

Vilji

Eiður Guðnason sýna fram á vanhæfni mína sem kennara í blaðamennsku, ætti hann að lesa fyrirlestra mína. Finna þar dæmi máli sínu til sönnunar. Þeir eru allir á vefnum, aðgengilegir hverjum sem er. Hann gerir það ekki, heldur gefur út dæmislausar yfirlýsingar að hætti lélegra pólitíkusa. Mér sýnist hann vilja láta reka alla þá, sem eru honum ósammála. Sjálfur var hann einu sinni skammlífur pólitíkus og fékk sendiherraembætti að launum. Eins og sumir aðrir. Hann er dæmigerður fyrir spillinguna, sem þjóðin vill núna losna við, misnotkun ríkisjötunnar. Ég tek ekki neitt mark á honum.
Tortímandinn situr enn

Stjórnarslitin eru verk beggja stjórnarflokkanna. Þeir voru ósveigjanlegir, þegar á reyndi. Athyglisverðasta frétt dagsins er, að Sjálfstæðisflokkurinn sætti sig fyrir jól við brottför Davíðs Oddssonar úr Seðlabankanum. Því ber Samfylkingin ábyrgð á, að tortímandinn er enn við völd í lok janúar. Enn við völd eftir stjórnarslit. Ég held, að Samfylkingin geti seint hreinsað sig af langri aðild að vanhæfri ríkisstjórn. Fortíðin hverfur ekki, þótt menn stökkvi fyrir borð.
Jóhanna Sigurðardóttir

Tillaga Ingibjargar Sólrúnar um Jóhönnu Sigurðardóttur sem forsætis var góð. Jóhanna er eini ráðherrann, sem enn nýtur trausts. Sjálfstæðisflokkurinn hefði átt að fallast á Jóhönnu. Rök hans eru eigingjörn og ekki sannfærandi.
Brotnaði á Þorgerði

Sjálfstæðisflokkurinn bauð Samfylkingunni, að Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir yrði forsætisráðherra í stað Geirs. Því hafnaði Samfylkingin. Ef hún hefði verið í sáttahug, hefði hún samþykkt þetta og fengið í staðinn mannaskipti í Seðlabankanum. Mér finnst athyglisvert, að stjórnin brotnaði ekki á Davíð, heldur á Þorgerði Katrínu.
Óumbeðið langlundargeð

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir segir, að Samfylkingin hafi sýnt ótrúlegt langlundargeð í samstarfi við Sjálfstæðisflokkinn. Davíð sitji til dæmis enn í Seðlabankanum. Hver bað hana um að sýna þetta langlundargeð í nærri fjóra mánuði? Var það Össur frændi eða kannski þingflokkurinn? Ekki bað þjóðin hana um það. Þvert á móti stríðir langlundargeðið gegn vilja og hagsmunum þjóðarinnar.
Rífast um skeggið

Enginn munur er á lösnum karli og lasinni konu sem forsætis. Enginn munur er á vanhæfum karli og vanhæfri konu sem forsætis. Það er bara sama tóbakið. Stjórnarflokkarnir virðast vera í tómu rugli, rífast bara um keisarans skegg eða skeggleysi. Og hver er eiginlega bankaráðherra í dag? Af hverju hættir allt pakkið ekki bara eins og Björgvin?
Fagstjórn eða þjóðstjórn

Mér lízt betur á fagstjórn en þjóðstjórn fram að kosningum. Stjórn allra eða flestra flokka án mikils fyrirvara verður aldrei samstæð stjórn. Þar otaði hver sínum tota og lítil orka færi í raunverulegar aðgerðir. Fagstjórn utan þingflokkanna hefur betra svigrúm til að hreinsa til. Hún gefur flokkunum færi á að sleikja sárin og leiðrétta kúrsinn. Fagstjórn væri skipuð fólki, sem ekki tengist flokkunum og hefur látið ljós sitt skína um pólitík síðustu mánuði. Fagstjórn var hér á landi 1942-1944 og fékkst við margs konar erfið mál með sóma. Núna erum við bara að tala um fjögurra mánaða fagstjórn.
Ofbeldi gegn fólki og hlutum

Af myndskeiðum á vefnum að dæma hefur ofbeldi verið töluvert meira af hálfu lögreglu en andófsfólks. Löggur hafa úðað pipar ótæpilega og beint framan í fólk. Þær hafa einkum haft horn í síðu fréttaljósmyndara. Löggur hafa beitt kylfum, meira að segja á hnakka fólk á flótta. Allt hefur þetta verið sannað með myndskeiðum. Þegar lögreglustjórar neita þessum aðferðum, er ljóst, að þeir skoða ekki sannanir, heldur orð lögreglumanna sjálfra. Ef rannsaka á ofbeldi síðustu vikna á Íslandi, er brýnast að kanna ofbeldi löggunnar gegn fólkinu. Ofbeldi andófsfólks hefur hins vegar beinzt mest að dauðum hlutum.
Persónugerðir glæfrar

Þessir eru hér með eftirlýstir glæframenn, þeir skæðustu fremst: Geir Haarde, Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, Davíð Oddsson, Árni Mathiesen, Björgvin Sigurðsson, Jónas Jónsson, Baldur Guðlaugsson, Sigurjón Árnason, Sigurður Einarsson, Lárus Welding, Halldór Kristjánsson, Hreiðar Már Sigurðsson, Björgólfur Thór Björgólfsson, Jón Ásgeir Jóhannesson, Björgólfur Guðmundsson, Ólafur Ólafsson, Lýður Guðmundsson, Ágúst Guðmundsson, Hannes Smárason, Bjarni Ármannsson. Alls tuttugu aular, sumir landráðamenn. Þá ber alla að senda til Zimbabve, þar sem þeir munu skjótt komast til áhrifa.
Þjóðin hans Björgvins

Þjóðin hefur í tæpa fjóra mánuði beðið Björgvin Sigurðsson um að segja af sér. Hann sagðist samt í dag ekki hafa orðið fyrir neinum þrýstingi. Hvernig getur það staðizt, fylgist hann ekkert með? Málið er, að helztu pólitíkusar landsins telja bara klíkuna, fílabeinsturninn, þegar þeir tala um þjóðina. Um það bil hundrað manns líta hver á annan sem hluta af þjóðinni. Pupullinn er ekki talinn með. Hvað eftir annað kemur í ljós, að ráðherrar vita lítið sem ekkert um, hvað þjóðin hugsar. Ingibjörg Sólrún gengur lengst, hlustar bara á sjálfa sig. Það verður mikil landhreinsun, er við losnum við klíkuna.
Ellefu manna Omega

Mér létti, þegar ég sá, að kirkjudeildin, sem rekur sjónvarpsstöðina Omega, hefur bara ellefu manna söfnuð. Flestir eru þeir gyðingatrúar í raun, en sigla undir fölsku flaggi kristninnar. Ég horfi oft á Omega. Hún rekur umfangsmikinn áróður fyrir hryðjuverkaríkinu Ísrael. Mestur hluti útsendinga stöðvarinnar felst þó í öfgamessum bandarískra ofsatrúarklerka. Þeir ganga af göflunum á leiksviði. Til skamms tíma hélt ég, að hljómgrunnur hlyti að vera fyrir þessari ömurlegu kirkjudeild. Nú hafa tölur Hagstofunnar sýnt, að svo er ekki. Takk fyrir, kæra þjóð. En hvaða öfl kosta sjónvarpsstöðina?
Refsingar fasistanna

Eiður Guðnason sendiherra hneykslast í bloggi á Þráni Bertelssyni fyrir að nota gróft orðbragð um ráðherra. Mér sýnist Eiður biðja um, að heiðurslaun listamanna verði tekin af Þráni. Mest/Steypustöðin hefur rekið Lúðvík Lúðvíksson fyrir að bjóða sig fram gegn Gunnari Páli Pálssyni í VR. Sem frægur er fyrir að ganga erinda útrásarvíkinga og annarra auðjöfra gegn sjóðfélögum VR. Björn Bjarnason ráðherra furðar sig á, að tveir þingmenn Vinstri grænna styðji andófsfólk í verki. Fasistar telja eðlilegt að kúga fólk til hlýðni, þagga niður í því með ógnunum og hótunum og atvinnumissi.