arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Dagur og Hjálmar hjóla

Getur ekki einhver góður ljósmyndari tekið myndir af þeim Degi Eggertssyni og Hjálmari Sveinssyni ríða á hjóli í vinnuna í þessu veðri. Borgarstjórn þarf að átta sig á, að ekki er alltaf Kaupmannahafnarveður í Reykjavík. Borgarbúar munu halda fast í einkabílismann, þótt hann verði rafknúinn og jafnvel sjálfekinn. Við þurfum Miklubraut í stokk frá Landspítalareitnum austur fyrir Grensásveg. Kannski má hafa hjólreinar i stokknum. Þurfum stórt bílastæðahús við Umferðarmiðstöðina og víðar. Ekki verður hægt að svæla Reykvíkinga upp í Borgarlínu. Yfirleitt á að forðast að kúga fólk til að neyðast til að fylgja trúarofstæki skipulagsfólks.
Fjölbreytt Rok á holtinu

Ný veitingahús eru innréttuð hvert á fætur öðru í miðborginni. Fæst þeirra eru svo áhugaverð, að ég nenni að gagnrýna. Undantekningar leynast inn á milli. Ein er lítið, notalegt og fagurlegt Rok andspænis Hallgrímskirkju. Hefur þá sérstöðu að bjóða þrjátíu rétti á um 1700 krónur hvern eða 2800 krónur fyrir tvo. Þarna eru ýmsir réttir, sem ég hef ekki séð annars staðar, margir fiskréttir, ostrur, önd og nokkur salöt. Svona margir réttir eru annars vegar spennandi, en geta yfirkeyrt álagið á eldhúsið við fullt hús gesta. En gott var það, sem ég fékk. Beztur var þorskurinn, sem var hárfínt rétt eldaður. Þetta er einn af tíu beztu í borginni.
Skerðing lífsgæða

Þétting byggðar rýrir lífsgæði þeirra, sem búa þar fyrir. Nýju húsin eru oft turnar, sem takmarka útsýni eldri húsa. Þétting byggðar dregur úr sólskini á jarðhæð. Kallar á þrengsli og hávaða og mengun á umferðarhornum. Fækkun bílastæða eykur álag á bílastæði við gömlu húsin. Þegar fólk fattar þetta, verður að reisa bílastæðahús. Þar, sem stormgjár hafa þar að auki verið framkallaðar í áður lágreistum hverfum, rýrna lífsgæði. Fyrirsjáanlegar breytingar á aflvélum, stærðum bíla, sjálfakstri og fjölbreyttri flóru farartækja kalla á varfærni í velja eina samgöngutækni umfram aðrar. Skipulag Reykjavíkur er farið að markast af ofstæki.
Flekahlaup Vinstri grænna

Katrín Jakobsdóttir segir „að það geti komið undantekningartilvik þar sem eðlilegt er að fara í samstarf með einkaaðilum“. Hún hefur rétt svartasta hægrinu meira en litla fingurinn. Við stefnum því að algeru rofi milli hópa, þeirra 0,3%, sem eiga nánast allt viðskiptalífið, og svo hinna 99,7%, sem eiga nánast ekkert eða eru í mínus. Vinstri græn eru ekki bara íhaldsflokkur, heldur hægri íhaldsflokkur, sem á sínum fyrstu stjórnarvikum hefur stutt lægri skatta ríkra og hærri skatta fátækra og ýmis sérfríðindi fyrir þá ríkustu. Þetta eru flekahlaup í pólitíkinni, þegar Vinstri græn sýna sína réttu hlið misskiptingar í þjónustu við 1000 ofsaríka.
Sáttin rofin

Þegar ég var ungur, var meiri sátt í samfélaginu. Öll Evrópa tók upp velferð, sem meginmarkmið. Flokkar unnu saman frá vinstri til hægri. Ólafur Thors hóf samstarf við Sósíalistaflokkinn og Ísland færðist inn á norræna velferðarlínu. Bjarni Ben eldri var að vísu tuddi, en hélt góðu sambandi við verkalýðshreyfinguna. Flokkur Ólafs og Bjarna sagði: Stétt með stétt. Fór að breytast með Davíð í átt til flokks allra ríkustu gegn almenningi. Eftir hrun var sáttin rofin og jaðrarnir styrktust á kostnað miðjunnar. Nú er svo komið, að Katrín er gluggaskraut hjá óargastjórn Bjarna yngri. Baráttan er harðari, enda oft um líf og dauða fátæklinga að tefla.
Þjóðin er sífellt rænd

Birtar hafa verið tölur, er sanna margt af því, sem ég hef haldið fram undanfarið. Við erum á hraðferð til auðvalds, þar sem 1000 manns eða 0,3% eiga nú nánast allt, viðskiptalíf, pólitík og fjölmiðlun. Vinstri grænum var kippt upp í stjórnarsæng, þar sem þau samþykkja allt. Auknir eru afslættir af auðlindarentu kvótagreifa. Velferð er skorin niður með verðbólgu. Peningastefnan öll er í eigu allra þrengstu hagsmuna. Kvótagreifar eiga tvo ráðherra með húð og hári. Tilfærsla peninga og eigna hindrar, að við getum haldið jöfnu við Norðurlönd og Þýzkaland í velferð.
Tvær fyrirvinnur

Hér þurfa fjölskyldur tvær fyrirvinnur til að koma sér fyrir í lífinu, til að koma upp húsnæði og börnum. Í Evrópu dugar ein og hálf fyrirvinna víðast hvar. Það þýðir, að hér komast öryrki og gamlingi, einstætt foreldri með barn ekki af. Mikill minnihluti að vísu, en samt fáránlegur. Þjóðarauður okkar er einn hinn mesti í Evrópu, en samt er þetta svona. Stafar af, að allt of miklum auði er stolið undan skatti og stungið undan skiptum. Ránið hefur staðið áratugum saman að frumkvæði bófaflokksins, Sjálfstæðisflokksins. Með traustum stuðningi Framsóknar og síðast en ekki sízt með þögn Samfylkingar og Vinstri grænna, nú undir forsæti Katrínar.
Isavia slefar af græðgi

Isavia er dæmi um einkavædda ríkiseinokun. Hefur breytt Leifsstöð úr landkynningu í alþjóðlegt skrímsli. Þú veizt ekki, hvar þú ert í heiminum, þegar þú lendir þar. Jafnvel kaffið er alþjóðleg gervivara. Einkaeinokunin skattar viðkomur rútubíla við stöðina. Það er fimmfalt dýrara að stanza þar heldur en við Heathrow í London. Stanzið er raunar ókeypis víðast á Norðurlöndum, þar sem flugstöðvum hefur ekki verið breytt í einkaskrímsli. Gray Line kærði Isavia til Samkeppniseftirlitsins fyrir græðgina, en eftirlitið þar er, eins og annað eftirlit með einkavinavæðingu, í skötulíki. Ríkisvæða þarf Isavia, svo að þjónusta verði græðginni yfirsterkari.
Einkavæðing er dýrari

GUARDIAN skoðar útkomu einkavæðingar í heilbrigðisgeiranum, járnbrautarlestum og skólum Breta. Alls staðar er sama sagan. Kostnaður verður meiri í einkavæðingu ríkiseinokunar. Hleypur upp úr öllu valdi vegna viðgerða á lélegu húsnæði, sem bætt er á húsaleiguna. Á heilsugæzlustöðvum hækkar kostnaður, einkum vegna óþarfra aðgerða. Lestakerfið í Bretlandi hefur nánast hrunið vegna einkavæðingar. Komið er í ljós þar í landi og á Norðurlöndum, að grunnþjónustan á ekki bara að vera kostuð af ríkinu, heldur einnig rekin af ríkinu. Nýfrjálshyggja Vinstri grænna og annarra stjórnarflokka hér á landi er einnig orðin að úreltum trúarbrögðum sérvitringa.
Staurar Landsnets brotna

Landsnet er eitt af fyrirbærum einkavæðingar á ríkisstofnun. Hefur umturnast úr verkfræðistofnun í eins konar stjórnmálaflokk. Vill áfram reisa staura og möstur um allt land. Hatar jarðlínur eins og pestina. Prófar ýmis brögð til að láta þær líta verr úr í kostnaði. Fræg dæmi um það eru á Reykjanesskaga. Nú berst Landsnet fyrir Hvalárvirkjun og segir hana auka orkuöryggi á Vestfjörðum. Það er rangt. Staurar brotna í hvassviðri. Jarðlínur auka öryggið, ekki staurar. Hvalárlína mun koma á Vestfjarðalínu í Bitrufirði. Liggur svo yfir stormbeljandi heiðar Vestfjarða. Nauðsynlegt er að ríkisvæða Landsnet að nýju sem þjónustu.
Íslenzka er víkjandi

Í háskólum okkar er ensk tunga 90% námsefnisins. Enska hefur tekið við sem tunga sérfræðinga. Nánast allar skýrslur eru hér á ensku. Raunar er það nauðsynlegt, því að annars eru þær ekki teknar gildar. Ég hef tekið eftir, að á barnaskólaaldri tala mörg börn ensku sín í milli með réttu hljómfalli. Ólíkt þeirri skriflegu ensku, sem við lærðum fyrir hálfri öld. Þessa ensku fá þau úr tónlistinni, sem flæðir um heiminn. Ferðamenn undrast, að „allir“ skuli tala ensku hér og finnst það auðvitað hentugt. Við þurfum að margfalda áherzlu á íslenzku sem talmál í tölvum, svo að umheimurinn valti ekki yfir hana eins og hvern annan óþarfa.
Stefna er einskis virði

Fjölmiðlarnir eiga nokkra sök á, hversu illa er komið fyrir þjóðinni í pólitík. Helzta efni þeirra í tvær vikur fyrir kosningar er að leggja fram vefspurningar, þar sem kjósendur geta borið sig saman við stefnu stjórnmálaflokkanna. Svo veltir fólk fyrir sér niðurstöðunni og ber afstöðu sína síðan saman við annarra. Engin virðist gera fyrirvara um tilgangsleysi þessa. Algengt er að flokkar hafi allt aðra kosningastefnu en ríkisstjórnarverk. Sjálfstæðisflokkurinn hefur lengi hafa sósíaldemókratíska kosningastefnu en dólgafrjálshyggju í stjórnarverkum. Í vetur höfðu Vinstri græn þveröfuga stefnu við þá, sem síðan kom í ljós í ríkisstjórn.
Ráðherra fyrir einmana

Bretland er fyrsta ríkið til að fá sérstakan ráðherra um vanda, sem ekki þekktist fyrir einni öld. Tracey Crouch er nýr „minister for loneliness“ í ríkisstjórn Theresu May. Staðan í landinu er sú, að hálf milljón manns talar einu sinni í viku eða sjaldnar við annan mann. Slík einvera er talin vera jafn heilsuspillandi og 15 sígarettur á dag. Hluti vandans er, að margir vilja ekki viðurkenna einmannaleika sinn. Draga þarf þetta fólk úr skelinni. Þetta er dæmi um, að alls konar atferli, sem lítið þekktist áður fyrr, er orðið að stórfelldum heilsuvanda. Nútíminn er erfiður, veldur streitu, kvíða, þunglyndi, drykkjusýki og ótal öðrum sjúkdómum.
Dagleg framlenging okkar

Tölvur og símar eru mikilvæg framlenging okkar. Heimurinn ferst ekki, þótt margir drepi tímann við leiki og annað skemmtiframboð. Þarna gleymist ekki dagbókin. Í Google flettir þú upp rétt skrifuðum tilvitnunum, föðurnöfnum fólks og rithætti á ótal tungumálum. Þú notar gagnagrunna umfram flata töflureikna til að finna samhengi upplýsinga í fleiri víddum. Bankaviðskipti eru orðinn leikur einn og taka engan tíma. Öpp halda utan um viðskipti við Strætó. Þetta eru okkar hversdagsnot. Sérfræðingar fara dýpra í mál með því að tengja kynslóðir fyrir þúsundum ára við nútímafólk. Og nú tefla tölvur margfalt flóknari skákir en snillingar gátu áður.
Rassskellum ferðabransann

Nauðsynlegt er að taka ærlega til í ferðabransanum. Hindra þarf skussa í að flytja inn starfsmenn, sem sætta sig við minna en lágmarkslaun. Setja þarf stjóra Primera Air í járn og draga þá á lögskipaðan samningafund hjá sáttasemjara. Setja þarf stjóra Primera og Wow Air og draga þá á fund hjá viðeigandi stofnun til að ræða hatur þeirra á viðskiptafólki sínu. Gera þarf húsrannsókn hjá AirB&B útleigjendum og gistihúsum, sem hafa vont orð á sér fyrir okur og vont húsnæði. Tvær hægri stjórnir í röð hafa ekki opnað neitt almenningsklósett í landinu. Svo má telja áfram endalaust. Við þurfum strangari reglur og harðskeytt eftirlit hins opinbera.
Skipt um þjóð

Lágmarkslaun eru hér 214.000 krónur á mánuði. Sem enginn getur lifað af. Hver fjölskylda þarf því tvær fyrirvinnur til að bjargast. Í Evrópu dugir ein og hálf fyrirvinna. Lífsgæði eru því miklu meiri suður í Evrópu. Fólk hefur þar meiri tíma til að sinna börnum og eiga frístundir. Þess vegna er fólk að flýja Ísland, fólk úr öllum stéttum. Láglaunastörf eru betur borguð í Noregi og háskólastörf í öllum þeim löndum, þar sem fólk stundar framhaldsnám. Í staðinn fáum við Pólverja og Eystrasaltsmenn til að halda þjóðfélaginu gangandi. Auðgreifarnir 1000 eru að skipta um þjóð í landinu. Hinir innfluttu sætta sig við minna en þeir brottfluttu.
Léttir skatta á greifum

Mest af eignum þessara 1000 manna, 0,3% þjóðarinnar, er stolið með hækkun í hafi, með aðstöðumun í braski. Sanngjarnt, að þær verði meira skattlagðar og sektaðar. Upphæðin notuð til að auka velferð þeirra 30.000, 10% þjóðarinnar, sem hafa verið skildir eftir í fátækt vegna húsnæðisverðs, örorku, veikinda, elli. Ríkisstjórnin fer öfuga leið, léttir skatta á eignagreifum og eykur byrðar á fátæka. Undir forsæti Vinstri grænna arkar hún sömu leið misskiptingar og fyrri ríkisstjórnir. Ég held, að öllum megi vera það ljóst, að við stýrið sitja sáttir hægri greifar. Allir eru þeir bófar, hver með sínum hætti, þar á meðal ráðherrar vinstri grænna.
Tvídæmd situr enn

Tvisvar dæmd í Hæstarétti og vöruð við í ráðuneytinu heldur Sigríður Andersen áfram sem dómsmálaráðherra. Skjöl úr ráðuneytinu sýna, að henni var ráðlagt að handvelja ekki flokksmenn sína í dómaraembætti. Hún segir, að breyta þurfi lögum, en ekki ráðherrum. Enda hefur tíðkast frá fyrsta innlenda ráðherranum, Hannesi Hafstein, að ráða klíkufélaga í öll sjáanleg embætti. Katrín forsætis ver hana með óskiljanlegu masi og þrasi. Sigríður er yzt í öfgaarmi bófaflokksins. Brýnt er að leggja fram á alþingi tillögu um vantraust. Þótt atkvæðavélar stjórnarinnar allar verji hana falli, er það samt blettur á mannorði þeirra, þegar næst verður kosið.
Fram í rauðan dauðann

Sigríður Andersen hyggst hafa það eins og Nixon. Þegar plöggin fóru að koma í ljós smám saman, hopaði hann úr ytra vígi í innra og hélt vörninni áfram. Það tók ár að losa hann úr embætti. Þá var siðleysið orðið víðtækara en í upphafi máls. Þannig fór líka fyrir Hönnu Birnu Kristjánsdóttur. Ætlaði að þrauka, varð að hopa úr einu vígi í annað unz hún gafst upp eftir ár. Siðleysið var þá orðið mun víðtækara og verra en í fyrstu. Sigríður er tvisvar dæmd í Hæstarétti fyrir ólöglega ráðningu flokksbræðra í Landsrétt. Plögg sýna, að allt ráðuneytið reyndi að hafa vit fyrir henni. En hún hyggst hafa það eins og Nixon, þráast við fram í rauðan dauðann.
Klofin nefnd um pilsfald

Nefnd um rekstrarvanda einkarekinna fjölmiðla klofnaði eins og við mátti búast. Meirihluti vildi ríkistyrkja þá. Með brennivínsauglýsingum, afslætti eða afnámi vasks og auglýsingabanni á Ríkisútvarpið. Gagnið af slíku fyrir almenning er þó næsta óljóst. Tap auðmiðla stafar ekki af Ríkisútvarpinu, heldur af vefmiðlum, frímiðlun frétta og samskiptamiðlum almennings. Tækninýjungar hafa skafið af auglýsinga- og áskriftatekjum gamalla miðla. Í staðinn vilja auðmenn komast undir pilsfald ríkisins. Það er meginstefna Sjálfstæðisflokksins að mjólka ríkið í þágu auðgreifa. Og Brynjar segir gömlu flokkblöðin hafa verið skárri en blöð nútímans.
Siðar ekki siðleysingja

Katrín Jakobsdóttir er eitt helzta vandamál þjóðarinnar. Hindrar eðlilega þróun mannasiða í pólitíkinni. Segir það „ekki vera hluta af pólitískri menningu hér á landi“, að ráðherrar taki ábyrgð á siðleysi sínu með því að segja af sér. Notar það sem rökstuðning fyrir frekari setu Sigríðar Andersen í ríkisstjórn. Viðheldur þannig gömlu siðleysi, sem þjóðin þarf að losna við. Ekki bara í þessu máli neitar Katrín að láta ráðherra segja af sér. Tekur ekki heldur afstöðu til þess, hvort Bjarni Benediktsson hafi brotið siðareglur. Hann lá í ár og yfir kosningar á tilbúinni skýrslu um aflandseignir auðgreifa. Katrín er því orðin framvörður hins íslenzka siðleysis.
Sótsvartar skoðanir

Einn í forvali fyrir borgarstjórn hefur sótsvartar skoðanir á velferð: „Ég hef sagt, að skattborgarinn eigi ekki að borga fyrir fólk í sjálfstortímingu, og mun ég skera niður við trog í þessum málaflokki. Það er undarlegt að hugsa til þess, að útlendir rónar ferðist heimshorna á milli til þess að leggjast á félagslega kerfið hér í Reykjavík, en þetta er raunin. Reykjavík virðist stefna í að verða einhverslags félagsleg ruslakista fyrir menn í sjálfstortímingu. Á minni vakt verður félagsleg aðstoð skorin niður við nögl. Væntanlega mun mannréttindaskrifstofa borgarinnar súpa hveljur. en óttist ekki, það mun verða mitt fyrsta verk að loka henni.“ En Viðar Guðjohnsen fékk bara 65 atkvæði. Sjálfstæðisflokkurinn styður ekki frumskógarlögmál markaðshyggjunnar.
Ráðast að Gylfa sendisveini

Lög og reglur Eflingar eru sérstaklega samdar til að gera nýjum framboðum erfitt fyrir. Þau fá ekki kjörskrá og verða að geta sér til um kosningarétt. Sumir eru borgandi félagsmenn, en samt ekki á kjörskrá. Fylgismenn nýs framboðs verða að finna 120 meðmælendur á einni viku, án þess að hafa aðgang að hinni dularfullu kjörskrá. Þetta er verkalýðsfélag, sem kærir sig ekki um lýðræði. Eigi að síður standa vonir til. að hin ágæta Sólveig Anna Jónsdóttir nái að klifra múrinn um syfjaða fráfarandi stjórn. Yrði fyrsta atlaga almennings að miðaldra karlaveldi umhverfis ASÍ og forseta þess, Gylfa Arnbjörnsson, sendisvein atvinnurekenda.
Karlrembt þrælafélag

Efling er ömurlegt stéttarfélag með fátækasta fólkið innanborðs. Hefur lítið gert fyrir félagsfólk sitt um liðna áratugi, einkum í störfum kvenna og innflytjenda. Lengi hefur verið kurr meðal félagsfólks, en stjórnarklíkan hefur látið sig það litlu skipta. Efling og VR eru stærstu félögin í Alþýðusambandinu og ráða þar mestu. Á báðum stöðum er sár biturð út af Salek-samkomulagi og undirlægjuhætti stéttarfélaga. Ef kurrinn yfirtekur þau, fer að hitna undir Gylfa Arnbjörnssyni forseta og sendisveini atvinnurekenda. Byltingin er í gangi í VR og vonandi tekst líka að ryðja karlrembdum kreppukörlunum burt úr Eflingu og öðrum þrælafélögum.
Þau fundu sér skjól

Skoðanakönnun MMR bendir til, að fylgi flokka sé tiltölulega fast. Vinstri græn tóku í janúar 3,5% frá Sjálfstæðisflokknum. Aðrir flokkar eru í plús eða mínus einu prósenti í mánuðinum. Athyglisverðast er, að Vinstri græn auka fylgið, þótt þau hafi sætt þungri gagnrýni fyrir samstarfið við Sjálfstæðisflokkinn. Hingað til hafa flokkar glatað fylgi á samstarfi við bófana. Líklega standa Vinstri græn nær íhaldi en aðrir flokkar. Kjósendur hans eru altjend harla sáttir við samstarf um stuðning við kvótagreifa og söltun nýrrar stjórnarskrár. Sáttir við samstarf við ráðherra í eigu Kaupfélags Skagfirðinga og Samherja. Og samstarf við frú Andersen.
Leiðsögn fyrir nýja vendi

Margs þarf að gæta, ef nýir vendir fara að sópa blóðsugunum út úr Eflingu, öðrum stéttarfélögum og Alþýðusambandinu. Ekki nægir að flytja innblásnar útifundaræður um bágindi láglaunafólks. Einnig þarf að koma með tillögur um lausn vandans. Í fyrsta lagi þarf að koma „hækkun í hafi“ inn í umræðuna. Það er sú staðreynd, að atvinnurekendur koma árlega tugum milljarða, ef ekki hundrað milljörðum árlega undan skiptum og sköttum. Þeir peningar eiga að koma fram í hagtölum og teljast með í sköttum og skyldum. Í öðru lagi þurfa kjósendur að styðja til valda þá flokka, sem vilja setja lög um lágmarkslaun. Ekki er nóg að boða til verkfalla.
Rústa velferð og innviðum

Eftir landsfund bófaflokksins er ljóst, að hann viðurkennir þá einbeittu stefnu að rústa heilsu, húsnæði, vegum og skólum landsins. Í komandi neyðarástandi verði svo óhjákvæmilegt að einkavæða í þessum geirum. Í því skyni vill flokkurinn lækka ríkisútgjöld úr tæplega 50% landsútgjalda í 35%. Einkavæðing hefur víða verið prófuð í nágrannalöndum, alls staðar með skelfilegum kostnaði og lakari þjónustu. Til dæmis lestirnar í Bretlandi. Á leiðarenda blasir við rof á samfélaginu, þar sem hinir ríku borga sig fram fyrir í biðröðum um þjónustu. Til þessa glæps nýtur bófaflokkur þjófræðisins stuðning Framsóknar og svonefndra Vinstri grænna.
Hættulegur fáviti

Donald Trump forseti rak Rex Tillerson utanríkisráðherra með tísti á Twitter. Dyr Hvíta hússins eru orðnar hringsnúningsdyr, þar sem skammlífir embættismenn fara út og inn. Trump notar Twitter til að gefa út róttækar tilskipanir meðan menn hans snúast í hringi. Tillerson vildi fylgja fyrri utanríkisstefnu með áherzlu á Nató, sem Trump metur lítils. Honum er líka illa við vestræna ráðamenn, einkum Angelu Merkel, sem hefur lesið honum pistilinn eins og þýzkar mömmur gera. Hins vegar er Trump afar hrifinn af Pútín í Rússíá, sem studdi hann í kosningaslagnum og gerir vestrænum tölvukerfum skráveifu. Trump er fáviti, hættulegur heimsfriði.
Hafður fyrir rangri sök

Mér sýnist Pútín í Rússlandi vera hinn versti dólgur, greindur og undirförull með afbrigðum. Efast samt um, að hann sé viðriðinn morðið á úreltum fyrrverandi njósnara í Englandi. Það væri eitthvað svo tilgangslítið. Áður búinn að ná honum í Rússlandi og svo búinn að skila honum í njósnaraskiptum. Meiri trú hef ég á, að brezka uppistandið sé tilbúningur til að friða Íhaldsflokkinn, sem er klofinn í Brexit. Þar er þó tilgangur að baki og Bretar geta vel látið sér detta í hug uppistand af þessu tagi. Engar sannanir hef ég séð um rússneska putta. Pútín hefur mikilvægari hnöppum að hneppa við að tryggja falsaðar kosningar í Rússíá.
Hundrað hveitibrauðsdagar

Fátt hefur gerzt á fyrstu hundrað dögum ríkisstjórnarinnar. Hún hefur hvorki birt frumvörp um loforð í stjórnarsáttmála né önnur frumvörp. Umræðan á alþingi hefur verið vandræðaleg, einkum um lögbrot dómsmálaráðherra. Ríkisstjórnin hefur hlaðið skjaldborg um Sigríði Andersen, hækkað laun þingmanna út fyrir alla ramma og varið fjárdrátt Ásmundar Friðrikssonar. Ríkisstjórnin hefur í hundrað daga búið í bönker eins og Hitler. Ræður ekki við gagnrýni, þrátt fyrir stuðning fjölmiðla. Almenningur valtaði yfir hana kruss og þvers á fésbók og bloggi. Velferð er í vaxandi skralli og Katrín er trausti rúin. Kúkurinn hlýtur að springa í loft upp.
Sterkir menn þjófræðis

Sterkir menn Evrópu milli styrjalda og í síðari heimsstyrjöld, voru kommúnistinn Stalín, nazistinn Hitler, fasistinn Mussolini og falangistinn Franco. Þeir voru andstaðan við lýðræðið, en hver með sína stefnu hins sterka manns. Þeir eru löngu dauðir. Eftir stríð var langt tímabil í sósíaldemokratískum anda, 1945-1980. Svo hófst nýfrjálshyggja með vaxandi eignamun á vesturlöndum. Risið hafa nýir sterkir menn, einkum Pútín í Rússlandi, Trump í Bandaríkjunum og Erdoğan í Tyrklandi. Þeir flokkast allir sem þjófræðismenn. Erdoğan er í klúbbi bófaflokka stjórnvalda, með Bjarna Ben, Pútín og Trump. Pólitík þeirra felst í að ræna þjóð sína.
Umskurður verði bannaður

Almennt endar réttur eins þar sem réttur annars byrjar. Því höfum við samfélag, er oftast virkar. Taka ber rétt ómálga barna fram yfir rétt foreldra, til dæmis til að halda uppi fornum siðum úr eyðimörkinni. Börn geta ákveðið, þegar þau eru hætt að vera táningar, hvort þau vilji láta umskera sig. Umskurður er líkamleg árás á einstakling, sem ekki getur lagt neitt til málanna. Hér er engin hefð fyrir slíkri árás. Þess vegna er réttmætt að banna umskurð allra barna hér á landi að viðlögðum sektum og fangelsi. Við þurfum ekki að hafa afskipti af hefðum í miðaldaríkjum múslima og gyðinga, en við eigum ekki að hleypa inn glæpahefðum.
Dýrt og vont á Kaffivagninum

Kaffivagninn á Granda var lengi einn af beztu veitingastöðum borgarinnar. Eftir eigendaskiptin í vetur var maturinn fyrst svipaður, enda fyrri eigandi í eldhúsi. Núna í marz hafa orðið mikil umskipti. Fiskur dagsins er ítrekað undarlega eldaður og minnir á bandaríska skyndibitastaði. Forsoðnar kartöflur voru nærri svartar og hrufóttar af grimmri steikingu. Lax og smálúða minntu á djúpsteikta freðfiskbita án eigin fiskbragðs, en þeim mun hastarlegra bragðs af meðfylgjandi sósum. Þar á ofan er Kaffivagninn orðinn dýr, 3000 krónur fiskur dagsins, meðan fiskur dagsins á sumum beztu húsum borgarinnar er ekki enn kominn í 2000 krónur.
Óhæfur montráðherra

Utanríkisráðherra getur ekki hagað sér eins og tyrkneski herinn hafi drepið hund á flækingi. Haukur Hilmarsson er íslenzkur ríkisborgari, sem starfaði með grískum og kúrdískum herflokkum í Sýrlandi, þegar her Tyrkja réðst inn í landið. En Guðlaugur Þór Þórðarson ráðherra er önnum kafinn við að reka erindi Brexit-arms brezka Íhaldsflokksins og má ekki vera að sinna íslenzkum hagsmunum í Sýrlandi. Neitaði að hitta aðstandendur Hauks fyrr en eftir nokkurra daga þrýsting. Kom þá í ljós, að ráðuneytið hefur ekkert samband haft við yfirvöld í Tyrklandi til að leita upplýsinga um framvindu málsins og fá líkið afhent. Óhæfur montráðherra.
Ögmundur á villigötum

Stríðið í Sýrlandi er flókið. Fjöldamorðinginn Assad er af hópi alawíta, sem eru grein af shia-íslam, er hefur þungamiðju í Íran. Isis er morðhópur róttækra wahabista, sem hafa þungamiðju í Sádi-Arabíu. Ríkiskerfið þar stendur fjárhagslega undir skólum og geðbilun múslima um allan heim. Kúrdar eru þjóð utan bræðravíga múslima, en stefnir að eigin landi á landamærum Sýrlands og Íraks. Þeir eru í andstöðu við geðbilaðan Erdoğan í Tyrklandi. Rússland styður Assad og Bandríkin styðja suma andstæðinga hans. Ísrael hefur þar áhrif. Þarna er fullt af tröllum, en verstur er þó Assad, er varpar eitri á fólk. Ögmundur fer villur vegar í því.
Tæpast rasismi

Íslamófóbía er varla rasismi. Andúð á pólitísku íslam fer ekki saman við andúð á öðrum trúarbrögðum eða á öðrum þjóðum. Fólk er almennt andvígt róttækri íslamstrú, því það sér hana valda vanda á Vesturlöndum og ekki aðlagast trúlausu samfélagi vestrænu. Óttinn við íslam er afar sérhæfð útgáfa, sé hún talinn rasismi. Flokkar ramba út úr hefðbundnum kassa á ýmsa vegu. National Front í Frakklandi skiptir um nafn og verður húsum hæfari. Sama er að segja um Aktion í Þýzkalandi. Á Ítalíu ramba margir flokkar. Forza Italia hjá Berlusconi er orðinn svipaður flokkur bófa og Sjálfstæðisflokkurinn, en með enn minna fylgi. Gröf um stöðu flokka eru orðin úrelt og íslamófóbía er ekki lengur marktæk breyta X.