arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
New York Times ánægt með Ísland

Leiðari New York Times segir í morgun, að Íslendingar hafi grætt á að neita að gera upp skuldir gömlu bankanna í útlöndum. Grætt á að borga aðeins innlendum fjármagnseigendum, en ekki erlendum. Það hafi að vísu kostað hrun krónunnar, en Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn hafi bjargað landinu fyrir horn. Blikur séu á lofti, því að Bretland og Holland ætli að kæra Ísland fyrir dómstóli Evrópska efnahagssvæðisins. Samt séu aðstæður að batna á Íslandi, hagvöxtur verði 2,5% í ár og atvinnuleysi minnki. Lánshæfismat Íslands sé hærra en Írlands, Grikklands og Portúgals. Önnur ríki geti lært af þessu, að skattgreiðendur eigi ekki að borga.
Nákvæm steiking á Hafbergi

Við fiskbúðina Hafberg í Gnoðarvogi 44 hefur um skeið verið veitingastofa, sem er opin í hádeginu. Þar fæst fiskisúpa, saltfiskur og tveir réttir dagsins með súpu, á 1390 krónur hver réttur. Var þar í hádeginu í dag og fékk þennan fína steinbít pönnusteiktan með soðnum kartöflum. Frúin fékk sér jafnfína keilu pönnusteikta með soðnum kartöflum. Fiskurinn var ferskur með afbrigðum og nákvæmlega rétt steiktur skamma stund. Matstofan á Hafbergi er snyrtileg og boðleg fyrir fólk í sparifötunum. Þar situr samt hversdagslega klætt alvörufólk úr verktakabransanum innan um öðlingsklerk og fræðaritara.
Hafa skal það sem bezt hljómar

Verjendur Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar tala um tvö atriði. Að menntun skipti ekki máli og að erfitt sé að þýða þverfagleg fagheiti á íslenzku. Hvorugt skiptir nokkru máli. Menn gagnrýna Sigmund Davíð fyrir allt önnur atriði. Fyrir að segja ekki satt. Fyrir að hampa prófum á ýmsum stöðum, á vef Alþingis, á fésbókinni og á Linked-in. Þessi próf tók hann aldrei. Hann reynir að ýkja námsferil sinn og það markar honum stöðu sem stjórnmálamanni. Sigmundur Davíð er eins tækifærissinnaður í pólitík og í lýsingum hans á eigin námsferli. Hann er pólitíkus, sem hefur það, sem honum bezt hljómar.
Veruleiki og sjálfsfróun

Sumir pólitíkusar ofmeta blogg og fésbók. Blogg er fyrst og fremst Hyde Park Corner. Það er smjörlíkiskassi, þar sem fólk segir skoðun sína á öllu milli himins og jarðar. Bloggið er engin fréttastofa. Vefútgáfur hefðbundinna fjölmiðla ráða enn ferð í fréttum af veruleikanum. Þær hafa fólk, sem hefur atvinnu af fréttaöflun. Bloggarar hafa það ekki. Fésbók er samtal fólks, sem þekkist meira eða minna. Pólitíkusar á borð við Lilju Mósesdóttur loka fyrir þá, sem ekki eru sammála þeim í öllu. Baða sig svo í aðdáun hinna, sem eftir sitja. Það er pólitísk sjálfsfróun, en alls engin mynd af veruleikanum.
Yfirvofandi landhernaður

Lagatæknar Vesturveldanna þrautlesa kommusetningu í ákvæðum og skilmálum Sameinuðu þjóðanna. Markmiðið er að finna leið til að ganga á land í Líbýu, framhjá samþykkt Öryggisráðsins. Hernaður úr lofti nægir ekki. Gaddafi er í sókn, þótt Vesturveldin ráði ofan jarðar. Herstjórar Gaddafis eru fljótari að skilja breyttar aðstæður en herstjórar Atlantshafsbandalagsins. Stríðið gegn Gaddafi er því komið í vítahring, sem er gamalkunnur frá Afganistan. Það vindur upp á sig, hring eftir hring. Í yfirvofandi landhernaði mun svo koma skýrt í ljós virðingarleysi Bandaríkjamanna fyrir erlendum mannslífum.
Jóhanna bognar ekki

Friðrik J. Arngrímsson lagði fullgert plagg fyrir Jóhönnu Sigurðardóttur með tveimur eyðum fyrir tvö orð. Hún skrifaði auðvitað ekki undir og Friðrik segir því, að hún ráði ekki við starfið. Forstjóri kvótagreifa er sennilega frekasti og dónalegasti Íslendingurinn. Mafía hans stal kvótanum og veðsetti hann í botn. Mafían hefur undanfarna áratugi getað sagt Sjálfstæðisflokknum fyrir verkum og er óvön andstöðu. Þessi mafía hefur fengið sér handrukkara í Samtökum atvinnulífsins. Þau neita að semja um kaup og kjör, nema Jóhanna gefist upp fyrir kvótagreifum. Jóhanna hefur sem betur fer ekki bognað.
Framtíð varð að fortíð

Í nokkur ár hefur samþætting fjölmiðla verið kennd í blaðamennskunámi í Bandaríkjunum. Markmiðið er að útskrifa fólk, sem getur tekið til hendinni á fjölbreyttu sviði. Kann að meðhöndla kvikmyndavélar, myndavélar, hjóðtækni og klippingar. Kann að koma fram í sjónvarpi og að tala í útvarp og skrifa texta fyrir pappír. Þótt þessi samþætting sé ný í kennslubókum, er hún orðin úrelt. Menn verða líka að kunna á veraldarvefinn og nýjasta hugbúnað hans hverju sinni, ef þeir vilja verða blaðamenn. Hvort sem þeir hafa í hyggju að starfa á grónum fjölmiðlasamsteypum eða brjótast fram með eigin fjölmiðla.
Gamla bankaruglið endurreist

Þyngstu mistök ríkisstjórnarinnar urðu í upphafi, þegar endurreistum bönkum var hleypt í gang án siðvæðingar. Þeir voru bara settir í gang á gömlu rugli gömlu bankanna. Nýir banksterar tóku við af gömlum. Bankaleynd hélt áfram að vera heilög ritning. Græðgisliðið hélt áfram ofurlaunum fyrri tíma. Mismunum hélt áfram, almennir skuldarar voru ofsóttir, en bófunum hossað. Þeim voru afhent til ráðstöfunar fyrirtæki, sem þeir höfðu sett á hausinn. Höfundur þessa stórslyss var Gylfi Magnússon bankaráðherra. Ríkisstjórnin losaði sig við hann, guði sé lof, en skaðinn var skeður. Og reiði fólks slotar ekki.
Ríki geta orðið gjaldþrota

England varð gjaldþrota á stjórnarárum Játvarðs III um miðja 14. öld. Snemma á 19. öld urðu öll ríki Suður-Ameríku gjaldþrota nema Brazilía. Rússland varð gjaldþrota 1998 og Argentína 2001. Þetta gerist, þegar ríki geta ekki staðið við afborganir af skuldum. Þannig eru Hafnarfjörður, Reykjanes og Álftanes gjaldþrota. Algengt er, að íslenzk fyrirtæki verði gjaldþrota. Þá taka bankarnir oft þátt í glæpnum með því að aðstoða þau við kennitöluflakk. Ísland er langt frá því að verða gjaldþrota, getur staðið við skuldbindingar næstu ár. En Grikkland rambar á brún gjaldþrots, einnig Írland og Portúgal.
Hverahlíðarvirkjun einkavædd

Selji Orkuveitan fyrirtæki lífeyrissjóðanna hlut í Hverahlíðarvirkjun, er búið að einkavæða orkuverið. Lífeyrissjóðirnir geta selt öðrum þennan hlut, til dæmis útlendingum. Þetta er í rauninni sama málið og salan á HS Orku til sænsks póstkassa í eigu Ross Beaty. Það er stórpólitísk ákvörðun að leyfa þessa sölu. Meirihluti Samfylkingar og Besta í stjórn Orkuveitunnar tekur samt þessa ákvörðun. Án þess að bera hana undir sinn pólitíska yfirboðara, borgarstjórn Reykjavíkur. Þetta er gott dæmi um einkavæðingu í laumi. Hún heldur áfram í ýmsum myndum, þrátt fyrir hugmyndafræðilegt hrun árið 2008.
Vinsælasta lesefnið: Heilsa

Það eru ekki þjóðmál, sem halda dagblöðum uppi. Í dag fjalla vinsælustu greinarnar á vef

New York Times um heilsu. Í efsta sæti er grein um svefn. Þar var skýrt frá rannsóknum. Þær sýna, að þeir, sem sofa lítið á nóttunni, eru hálfsofandi að degi til. Í öðru sæti er grein um setur. Þar var skýrt frá rannsóknum. Þær sýna, að mataræði og heilsurækt halda ekki vigtinni í skefjum, ef menn sitja lon og don. Í þriðja sæti er grein um sykur, sem ég hef áður sagt ykkur frá. Hún var búin að vera lengi í fyrsta sæti. Hún segir frá rannsóknum eins og hinar. Þær sýna, að sykur er lífshættulegt eitur.
Eðlileg afskipti af Landsvirkjun

Eðlilegt er, að ráðamenn þjóðarinnar vilji hafa afskipti af Landsvirkjun. Ríkið er eigandi og veitir þar á ofan ríkisábyrgðir, sem eru ríkinu ofviða. Slíkar ábyrgðir ættu að falla niður. Landsvirkjun ber að borga fyrir eldri ábyrgðir eins og hverja aðra veitta þjónustu. Ríkið hefur sem eigandi engan arð af Landsvirkjun, því að fyrirtækið niðurgreiðir orku til álvera. Verð á orku til álvera er út úr kú hér á landi. Landsvirkjun þarf að bæta stöðu sína með auknum greiðslum álvera, en ekki með auknum álögum á almenning. Meðan Landsvirkjun siðvæðist ekki þarf pólitíkin að hafa afskipti af henni.
Berrassaði sjómaðurinn

Ef fólk þarf að klifra upp á borð til að sjá berrassaða sjómanninn, getur það sjálfu sér um kennt. Öðru máli gegnir, ef það sér hann berrassaðan með að líta beint út um gluggann. Þá er sjómaðurinn að ryðjast inn á annarra manna heimili með nektarfíkn sína. Ef hann vill labba um berrassaður, getur hann hæglega dregið fyrir gluggann. Hann getur líka passað upp á, að fara ekki út á svalir í þessu ástandi. Hvorugt gerir hann, sem sýnir, að hann vill, að annað fólk sjái hann berrassaðan. Það er sjúkt. Þar með er hann að þrengja sér upp á annað fólk og verður að sæta tilheyrandi viðurlögum.
Kúgaðir verkalýðsrekendur

Landssamtök kvótagreifa og Samtök atvinnulífsins stjórna ferli kjaramála. Alþýðusambandið mótmælir ferðalaginu annan daginn og tekur hinn daginn undir árásir umboðsmanna kvótagreifa á ríkisstjórnina. Orðið Verkalýðsrekendur er góð lýsing á stuðningi Alþýðusambandsins við stýringu atvinnurekenda á gangi kjaraviðræðna. Ég veit stundum ekki, hvort Vilhjálmur Egilsson eða Gylfi Arnbjörnsson hefur orðið. Líklega eru þeir einn og sami maðurinn í ýmsum gervum. Lífskjör almennings hafa verið tekin í gíslingu. Það er afrek, sem aldrei hefði tekizt nema fyrir stuðning verkalýðsrekenda við kvótagreifana.
Frosinn ríkislögreglustjóri

Efnahagsbrotadeild ríkislögreglustjóra gerir nánast ekkert. Þar hlaðast upp mál og þar er allt frosið. Enda er bossinn skjólstæðingur Davíðs og áhugamaður um annað en fjárglæfra. Rannsókn íbúðalánasvika lauk í október og liggur niðri í skúffu. Blekkingar vegna sölu húss til kínverska sendiráðsins eru í salti. Brot stjórnar lífeyrissjóðs Kópavogsbæjar voru á lokastigi fyrir rúmu ári og eru núna týnd. Fyrir rúmu ári var tilkynnt um stórfellt gjaldeyrisbrask og það liggur líka í kössum. Spurt er um málin og engin svör fást. Nú er brýnt að höfða mál gegn yfirmönnum hins aðgerðalausa embættis.
Lífskjör í gíslingu kvótagreifa

Samtök atvinnulífsins slitu samningum við Alþýðusambandið á þeirri forsendu, að ríkisvaldið neitaði að þjónusta kvótagreifa. Verkalýðsrekendur koðnuðu niður að venju og boðuðu ekki harðar aðgerðir til að fá laun hækkuð. Þannig hafa lífskjör almennings verið tekin í gíslingu í þágu kvótagreifa. Mesta ábyrgð bera vinnuveitendur, en verkalýðsrekendur eru samábyrgir. Saman bera málsaðilar líka ábyrgð á, að samningar um kjör snúast ekki lengur um þau, heldur um svonefnda aðkomu ríkisins. Í henni felast alls konar gæluverkefni fyrir verktaka með tilheyrandi niðurskurði velferðar. Svei Alþýðusambandinu.
Frá biðröðum til bankakorta

Hjálparstofnun kirkjunnar hefur forustu um að breyta biðröðum í bankakort. Barnafjölskyldur og einstæðir foreldrar þurfa því ekki lengur að bíða í röð eftir matargjöfum. Fá í staðinn úthlutað upphæð í banka til ráðstöfunar í matvöruverzlunum samkvæmt inneignarkortum. Þetta er miklu manneskjulegri aðferð en áður tíðkaðist. Vonandi fylgja aðrar hjálparstofnanir fordæmi kirkjunnar. Nóg eru vandræði fólks, þótt það þurfi ekki að hírast langtímum saman utan dyra í hvaða veðri sem er. Mér finnst eins og sumar aðrir aðilar á þessu sviði hafi notað biðraðir til að auglýsa góðsemi og greiðvikni sína.
Alþingi verndar spillinguna

Framsóknarflokkurinn er stærsti flokkurinn á þingi, þegar á reynir. Felldi með miklum meirihluta, að samkeppnislög næðu yfir sölu mjólkurafurða. 30 þingmenn Sjálfstæðisflokks, Framsóknarflokks og Vinstri grænna felldu þessa sjálfsögðu breytingu. Aðeins Samfylkingin studdi hana, það voru 19 þingmenn. Hreyfingin sat hjá, neytendur eiga þar enga vörn. Sölufélög landbúnaðarins hafa löngum haft forustu um einokun og í samráði um verð. Á því verður engin breyting. Mikill meirihluti Alþingis staðfesti, að siðferði mætti ekki ná til sölu á búvöru. Fjórir flokkar stóðu vörð um þessa séríslenzku spillingu.
Margsaga um fortíðina

Erfitt er að ljúga og erfiðast er að síljúga. Sannorður þarf ekki að muna, hvað hann sagði síðast. Lygarinn þarf hins vegar alltaf að muna fyrri lygi til samræmis. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson getur ekki ákveðið próf sín. Í Mogga sagðist hann vanta tíma til að verja doktorsritgerð í skipulagsfræði við Oxford. Á vef Alþingis segist hann hafa LOKIÐ framhaldsnámi við Oxford í skipulagshagfræði. Á Linked-in segist hann VERA skipulagsfræðingur og arkitekt. Á Facebook segist hann hafa LOKIÐ framhaldsnámi í hagfræði og stjórnmálafræði. Minni Sigmundar á próf sín er í samræmi við pólitík hans.
Sjálfstæðir þjóðrembingar

Megineinkenni Íslendinga felst í að misskilja háð Halldórs Laxness. Hann gerði grín að þeim í hlutverki Bjarts í Sumarhúsum. Í stað þess að forða sér úr hlutverkinu hafa þeir sett sér það við hjartastað. Telja lofsvert að haga sér eins og Bjartur. Feta með þúfnagöngulagi í einstefnu út í einangrun og meint sjálfstæði, sem felur í sér þrældóm og dauða. Standa í lappirnar eins og það hét í þjóðaratkvæðinu. Rækta það, sem séríslenzkt er, ríkisrekinn landbúnað og kvótagreifa. Leggjast þreyttir og sælir til svefns að kvöldi eftir ónýtt dagsverk. Séríslenzkir Íslendingar eru góðra manna háð og spott.
Þegar hótun verður loforð

Af ýmsum ástæðum merkjum við hjónin ekki húsið okkar. Samt höfum við alltaf fengið póst og ekki fengið póst annarra. En ég hef tekið eftir, að þetta er allt ruslpóstur. Vinir okkar hafa samband í síma eða á neti. Pósturinn hótar nú að hætta að bera út póst, ef húsið er ekki merkt ábúendum. Fengum í dag skrítið bréf um þetta. Ég held þetta sé fínt. Ruslpósturinn kemur þá ekki, heldur hleðst upp hjá póstinum. Því ætla ég ekki að merkja húsið, bara leyfa póstinum að hætta útburði á ruslpósti. Hryggir bara þá, sem borga fyrir ruslpóstinn. Þeir geta þá kvartað við Póstinn. Hótun hans er bara loforð.
Þverpólitísk þjóðremba

Þverpólitísk samstaða er um þjóðrembu. Hægri, mið og vinstri remba eru að stilla saman strengi. Meirihluti Framsóknar hefur ætíð verið hallur undir rembu. Með hagsmuni landbúnaðar og kvótagreifa að leiðarljósi. Minnihluti Vinstri grænna er hallur undir rembu. Með hatrið á Evrópusambandinu að leiðarljósi. Hálfur Sjálfstæðisflokkurinn er líka hallur undir rembu. Samanber árásir Davíðs og Styrmis á alþjóða kapítalismann. Hægri remban minnir á kommúnisma Karl Marx. Tengikraftur hinna fjölbreyttu afbrigða er tækifærissinninn Ólafur Ragnar Grímsson, áður með útrás, núna gegn friði.
Sykur er hreint eitur

Rannsóknablaðamaðurinn Gary Taubes birtir í dag langa grein í

New York Times um vísindamanninn Robert Lustig. Sá segir, að sykur sé ekki bara skaðlegur heilsunni, heldur sé hann hreint eitur. Þá er hann bæði að tala um hvítan og brúnan sykur, svo og kornsíróp. Slík efni trufli starfsemi líkamans og valdi margvíslegum sjúkdómum. Ekki bara offitu og sykursýki, líka krabbameini og hjartasjúkdómum. Fræðimenn í Bandaríkjunum eru smám saman að fallast á þá skoðun, að sykur sé hreint eitur. Forðast beri hann eins og tóbakið. Ekki bætir úr skák, að margir magna með sér sykurfíkn og lenda í sætum vítahring.
Þjóðin ber ábyrgðina

Umræður og tillögur og atkvæðagreiðslur um vantraust eru eðlilegur þáttur í lýðræði. Þingmeirihlutar eru kosnir til fjögurra ára og hafa umboð til að ráða framkvæmdavaldinu þann tíma. Á meðan getur kvarnast úr traustinu. Þá er lögð fram tillaga um vantraust. Að þessu sinni var hún felld. Ríkisstjórnin nýtur því nægilegs trausts til að halda áfram. Í þessu ferli er ekkert rúm fyrir skoðanakannanir eða forsetaákvarðanir um skort á trausti þjóðarinnar. Samkvæmt kerfinu er hún spurð á fjögurra ára fresti. Ljóst er, að hún þarf að vanda sig betur, en það er henni í sjálfsvald sett. Hún ber ábyrgðina.
Jóhönnu skortir stjórnvizku

Jóhanna Sigurðardóttir spillti stjórnarsamstarfinu strax í upphafi með eins konar bjölluati, kröfunni um aðildarumsókn að Evrópusambandinu. Hún þvældi Steingrími J. Sigfússyni inn í skrípaleik, sem gengur ekki upp. Meirihluti þjóðarinnar var þá andvígur aðild og er enn. Fyrir bragðið hafa þingmenn kvarnast úr Vinstri grænum og ríkisstjórnin er veikari en ella. Þetta er öllum ljóst. Sjálfur er ég eindreginn fylgismaður aðildar og flokkast nánast sem landráðamaður. Samt er mér ljóst, að ferli Jóhönnu gat ekki gengið upp. Það skaðar málstaðinn. Svona gerist, þegar pólitíkusa skortir stjórnvizku.
Öllu gumsinu var sjónvarpað

Þótt margir þingmenn reyndust vilja losna við ríkisstjórnina, vildu fáir þingrof og nýjar kosningar. Atkvæðagreiðslan á Alþingi í gærkvöldi sýndi, að ýmsir stjórnarandstæðingar vilja gæta hófs í stjórnarandstöðu. Stóra fréttin var, að Guðmundur Steingrímsson framsóknarþingmaður hafnaði vantraustinu. Litla fréttin var, að Ásmundur Einar Daðason gerðist fyrsti þingmaður þjóðrembuflokks Davíðs Oddssonar og Ólafs Ragnars Grímssonar. Öllu gumsinu var sjónvarpað, líklega til að draga enn úr vinsældum Alþingis. Voru þær þó daprar fyrir. Lífið heldur áfram, en stjórnin er heldur veikari en hún var.
Steingrím skortir stjórnvizku

Þótt Steingrímur J. Sigfússon sé duglegar og seigur, skortir hann vizku til að stjórna. Hann missir þingmenn sína út og suður, því að hann sinnir illa grundvallarskyldu leiðtogans. Ræktar ekki notalegt samband við þingmenn. Brottrekstur Guðfríðar Lilju Grétarsdóttir úr embætti þingflokksformanns er prýðilegt dæmi um skort á stjórnvizku. Steingrímur er eins og naut í flagi og sést ekki fyrir í groddagangi. Mál þetta varð að enn einu klúðri hans. Árni Þór Sigurðsson sætti ágjöfum og hrökklaðist frá herfanginu. Vinstri græna skortir leiðtoga, sem er minna duglegur og býr yfir meiri stjórnvizku.
Nýja kommúnistaávarpið

“Hin alþjóðlegu fjármálaöfl eru á undanhaldi” segir Styrmir Gunnarsson í röð skeleggra greina á evropuvaktin.is. Ritstíllinn er hinn sami og hjá Karli Marx í Kommúnistaávarpinu. Styrmir hafnar alþjóða kapítalisma og telur Ísland hafa þar forustuhlutverki að gegna. Hann hefur tekið við hlutverki Hannesar Hólmsteins sem hugmyndafræðingur Davíðs Oddssonar. Allir hafa þeir horfið frá einkavæðingarstefnu frjálshyggjunnar og eru að reyna að breyta Sjálfstæðisflokknum í þjóðrembdan kommaflokk. Nei-sinnar þjóðaratkvæðis bíða í hrönnum eftir slíkum flokki “Íslands í forustu meðal þjóða” samkvæmt orðum Styrmis.
Ísland er engin fyrirmynd

Margir bloggarar trúa, að kúguð alþýða á Vesturlöndum muni jafna Bastillu kapítalismans við jörðu. Segja jafnvel, að Ísland hafi forustu um að vekja öreiga til vitundar um hlekki sína. Þetta gengur svo langt, að Davíð Oddsson og Styrmir Gunnarsson fagna væntanlegri eyðingu Bastillunnar. Allt er þetta óskhyggja án nokkurs sambands við veruleikann. Engin merki eru um, að Írar eða Portúgalar rísi upp gegn meintum kvölurum sínum. Engin merki eru um, að þessar þjóðir leiti fyrirmynda hjá íslenzkum bloggurum eða Davíð og Styrmi. En þjóðrembingar eiga auðvelt með að trúa, að Ísland sé fyrirmynd annarra.
Hótanir eru englasöngur

Skrítið er, hversu margir erlendir ráðamenn trúa á hindranir í vegi aðildar að Evrópusambandinu. Daglega eru menn í Bretlandi og einkum þó í Hollandi að hóta þessu. Eins og þeir haldi, að Íslendingar vilji ganga inn. Samt eru til skoðanakannanir, sem segja alla söguna um andúðin á sambandinu. Ég skil vel, að grónar Evrópuþjóðir haldi, að sambandið sé svakalegur segull. Svo er alls ekki í þessu tilviki. Hótanir erlendra ráðamanna virka eins og loforð eða englasöngur í eyrum Íslendinga. Erlendar fréttastofur og fjölmiðlar hafa ekki staðið sig nógu vel við að útskýra sérkennilega aðildarumsókn okkar.
Fangelsum nýju banksterana

Skylda þarf banka til jafnræðis milli viðskiptavina. Eiga til dæmis ekki að mega láta bófa hafa betri kjör en almenning. Sem þeir þó gera, samanber N1. Afskrifi þeir hjá bófum, geta þeir afskrifað jafnt hjá almenningi. Geri þeir bófum kleift að eignast fyrirtækin aftur, geta þeir leyft almenningi að eignast íbúðirnar aftur. Hjálpi þeir bófum að hafa kennitöluskipti, geta þeir tekið almenning af vanskilaskrá eftir gjaldþrot. Allt er þetta á gráu svæði. En grundvallarkrafa er, að bófar fái enga lúxusmeðferð umfram fólk. Viðurlög við slíkum brotum ættu að varða sektum og fangavist banksteranna.
Ekki lengur söluhæf vara

Vinstri grænir eru orðnir að örflokki, firrtir vinsældum og trausti. Við slíkar aðstæður hneigjast flokkseigendur að innanflokksvanda. Þeir gefast upp við að reyna að afla flokknum breiðs fylgis. Einbeita sér fremur að völdum í flokknum sjálfum. Mannkynssagan segir okkur, að menn vilja oftast heldur vera kóngar í krummaskuði en almúgi í heimsveldi. Þess vegna eru Steingrímur J. Sigfússon og Árni Þór Sigfússon orðnir vænisjúkir. Þeir telja Guðfríði Lilju Grétarsdóttur ógna sér og eignarhaldi sínu á flokknum. Engin merki eru um, að flokkurinn hyggist gera sig að söluhæfri vöru í pólitík.
Bezt og mest og stærst

Þjóðrembingum hlýnar um hjartað, þegar þjóðhetjan leggur Moodys á hné sér. Verst er, að erlendir fjárfestar taka meira mark á Moodys en pólitískum tækifærissinna. Þess vegna lifa þau góðu lífi, fyrirtækin í lánshæfismati. Þjóðrembingar telja, að forsetinn hafi tekið forustu í baráttu öreiga gegn ofurvaldi fjármálaheima. Í sveit hans eru Davíð Oddsson, höfundur hrunsins, og Hannes Hólmsteinn Gissurarson, hugmyndafræðingur þess. Á skrítnum tímum er margt skrítið í kýrhausnum. Er þó forsetinn ekki að segja annað en hann sagði sem klappstýra útrásar: Íslendingar eru beztir og mestir og stærstir.
Hljótt um Ísland í fréttum

Að mestu var hljótt um Ísland í erlendum fjölmiðlum í morgun. Tæpast glittir í þá jaðarskoðun, að Ísland hafi tekið forustu í uppreisn gegn fjölþjóðlegu peningavaldi. Enda efast ég um, að mikil framtíð sé fólgin í slíkri forustu, þótt eftirspurnin væri meiri. Gott er, að merkustu fjölmiðlarnir hafa lagað villur í fyrri fréttaflutningi. Átta sig á, að Ísland neitar ekki að borga, heldur neitar bara ríkisábyrgð á pakkanum. Nokkuð langur vegur er milli þess raunveruleika og óskarinnar um að gefa skít í fjármálaheiminn. Raunar veitti sumum þjóðrembdum Íslendingum ekki af að byrja að fatta þetta líka.
Þverstæð diplómatía

Seðlabankastjórinn og Íslandsforsetinn reka þverstæða utanríkispólitík. Már Guðmundsson hleypur milli funda hjá fyrirtækjum í lánshæfismati. Reynir að biðja þau um að lækka ekki Ísland, heldur fresta ákvörðun, hugsa hana betur. Samtímis gengur Ólafur Ragnar Grímsson berserksgang í erlendu sjónvarpi, æpir á blaðamann og úthúðar lánshæfisfyrirtækjunum. Segir ekkert að marka þau. Athyglisverð fullyrðing, sem varla leiðir þó til skoðanaskipta þeirra, er nota lánshæfismatið. Ljóst er, að Már og Ólafur Ragnar hafa ekki stillt saman strengi. Enda fær enginn ráðið við mesta lýðskrumara í sögu okkar.
Hagfræði bræðraflokka

Hagfræði repúblikana í Bandaríkjunum er áhugaverð, því að hún endurspeglast í hagfræði Sjálfstæðisflokksins. Vestra ríkir sama gamla galdrahagfræðin, sem segir, að lækkun skatta auki skatta. Samt sannaðist á valdatíma George W. Bush, að svo er ekki. Hagfræði Sjálfstæðisflokksins snýst enn um, að meiri skatttekjur fáist af lægri sköttum. Vestra segja menn líka, að minnka beri eftirlit með atvinnulífi og fjármálum. Það hefur fengið dramatískan dóm hér á landi. Allt fjármálakerfi þjóðarinnar hrundi vegna skorts á eftirliti Davíðs og félaga. Sjálfstæðisflokkurinn og flokkur repúblikana eru bræður.
Fleiri eru heimskir en við

Íslendingar byggðu heilu íbúðahverfin á snjóflóðasvæðum. Minni fólks náði ekki aftur til síðasta snjóflóðs. Við erum ekki ein um þessa heimsku. Um allan heim neitar fólk að horfast í augu við sögu jarðskjálfta, eldgosa og stórflóða. Heldur áfram að haga sér eins og ekkert hafi í skorizt. Skynsemi ætti þó að segja fólki, að slíkir hlutir endurtaka sig. Jafnvel reglulega. Er þá nokkur von til að fólk spái í framtíðina, þegar nýr og áður óþekktur vandi blasir við? Breytingar á andrúmsloftinu og hafinu boða okkur válega framtíð. Samt er nánast ekkert gert til að stemma stigu við breytingunum.
Burt með allar ríkisábyrgðir

Bankar eiga að standa á eigin fótum, vera sjálfbærir. Þeir eiga sjálfir að standa undir sínum innistæðutryggingum. Ríkið á ekki að koma til skjalanna. Þjóðin hefur ákveðið, að ekki beri að ábyrgjast skuldbindingar bankabófanna. Ríkisábyrgð á skuldum hlutafélaga er alfa og ómega vandræða þjóðarinnar um þessar mundir. Ríkisstjórnin á tafarlaust að vinda ofan af ábyrgð á stóru bönkunum og hætta við áform um ábyrgð á litlum bönkum, sparisjóðum og tryggingafélögum. Ekki síður á ríkið að afnema ríkisábyrgð á Landsvirkjun. Þessar stofnanir eru reknar af bófum, sem þjóðin vill alls ekki ábyrgjast.
Rangar fréttir erlendis

Allir fjölmiðlar, sem máli skipta í heiminum, fóru rangt með fréttina af þjóðaratkvæðinu. Létu hjá líða að taka fram, að það snerist um ríkisábyrgð á endurgreiðslu, ekki um endurgreiðslu. Gamli Landsbankinn mun endurgreiða eftir efnum, þótt ríkisábyrgðin hafi verið felld. Fjölmiðlarnir sögðu ekki heldur frá, að meirihluta Íslendinga er ósárt um, að umsókn um Evrópuaðild fokkist upp. Tafir á Evrópuaðild fela ekki í sér hótun. Allar fréttastofur og fjölmiðlar gáfu ranga mynd af stöðunni. Þetta var léleg fréttamennska. Hélt þó Steingrímur J. Sigfússon fund á sunnudaginn með erlendum fjölmiðlum.