arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Enn ein fölsunin

“Lífrænar varnir við ræktun” er gervistimpill, sem landbúnaðarkerfið setur nú á venjulegt grænmeti. Áður kallaðist slíkt grænmeti “vistvænt”, því að það fullnægir ekki alþjóðlegum stöðlum um “lífrænt” grænmeti. Slíkt grænmeti þarf að vera vottað af óháðum aðila og fullnægja margvíslegum skilyrðum. Hefðbundið grænmeti íslenzkt getur ekki fengið slíka vottun og er því selt sem vistvænt, sem þýðir nánast ekki neitt. Til að öðlast samt einhvern ljóma af viðurkenndri vottun er það núna stimplað: “Lífrænar varnir við ræktun”. Auðvitað innihaldslaus fölsun, en landbúnaðarkerfið lætur ekki að sér hæða.
Orðaval snillinganna

Jónína Benediktsdóttir líkist snillingum útrásar og fræðingum hennar, sem finna upp ný orð. Fjárkúgun sína kallar hún “götustrákamál”, eins og Árni Johansen kallar pústra sína “sjómannamál”. Árás á krónuna kallar Heiðar Már Guðjónsson “stöðutöku” og “skortsölu”. Blásnar blöðrur bófa kalla fræðingar “veltu” og “hagvöxt”, sem flyzt yfir í hagtölur landsframleiðslu. Afhending fyrirtækja til braskara heitir útvegun á “kjölfestufjárfesti”. Allt eru það orðaleppar til að fela glæpi. Öll hagfræði hrunsins er útbíuð í orðavali bófanna. Hefur þann eina tilgang að fela atferli, sem þolir ekki dagsljós.
Bankinn elskar bara bófa

Bankabófinn Ásmundur Stefánsson skipti um kennitölu á Þreki, sem átti World Class. Gaf Birni Leifssyni fyrirtækið skuldlaust fyrir 25 milljónir króna, þar af bara fimm milljónir greiddar. Skuldir Þreks við bankann námu meira en tveimur milljörðum króna. Skiptastjóri Þreks telur, að fyrirtæki, sem eigi 35% af þessum markaði sé 500-700 milljón króna virði í dag. Það er verðgildi gjafar Ásmundar bankabófa til Björns bófa. Og afsláttur skuldarinnar nemur 99%. Það er fínt fyrir kúgaðan almenning að sjá afskriftir Landsbankans til þeirra, sem bankinn elskar. Þetta er ríkisbankinn og hann elskar bara bófa.
Aukum ekki veltuna

Upp á síðkastið er krafa um afslátt af skuldum afsökuð með aukinni veltu. Á að örva efnahagslífið. Þetta er bandarísk hugsun. Bandaríkin eru heimur út af fyrir sig. Aukin velta eykur atvinnulífið. Bandaríkjamenn eru hvattir til að sukka. Svoleiðis hugsa Þjóðverjar ekki. Þeir búa í opnu hagkerfi, leggja traust sitt á útflutning. Því spara þeir, reyna að halda veltunni niðri. Við eigum enn meira en þeir undir útflutningi, sem aflar gjaldeyris. Aukin velta felur í sér eyðslu gjaldeyris. Við eigum því að spara sem mest og allra sízt að auka veltuna. Við höfum áður prófað sukkið og þekkjum afleiðingarnar.
Fjölmiðlar úti að aka

Aðeins tveir fjölmiðlar virða stjórnlagaþingið viðlits, DV.is og Svipan.is. DV.is ber af með löngum spurningalista og greinum frambjóðenda. Aðrir miðlar sinna ekki borgaralegu skyldu. Ríkisútvarpið, Vísir og Mogginn bjóða bara auglýsingapakka, sem nánast allir hafna. Lítt þekktir frambjóðendur eru að vonum ósáttir við þetta forkastanlega afskiptaleysi. Einkum er blóðugt, að miðill, sem þiggur árlega hundruð milljóna af almannafé, vanræki hlutverkið. Væri kosningabaráttan í formi fótbolta, mundi útvarp allra landsmanna vakna til lífsins. En mér sýnist það almennt vera að gefast upp á lífsbaráttunni.
Tveir skrítnir fuglar

Jón Bjarnason ráðherra getur ekki svarað spurningum fréttamanna frekar en fyrri daginn. Endurtekur bara texta út í hött. Þetta er hans sérgrein. En með þessu staðfestir hann ekki áburð Ásmundar Einars Daðasonar. Sá sagði Jóni hafa verið hótað missi ráðherradóms, ef hann makkaði ekki rétt. Var áður búinn að vitna í SMS-hótanir, sem hann gat svo ekki lagt fram. Þetta eru tveir undarlegir fuglar á svipuðum væng í tilverunni. Fyrst og fremst marklausir. Brunaliðsmenn reyna þó að hreinsa til í rústum hrunsins. En þessir tveir standa vörð um sérhagsmuni að gömlum íslenzkum stjórnmálasið.
Sumir gráta – aðrir hásir

Of lítill munur er á botnlaunum og bótum. Fólk vill frekar vera á bótum en að vinna. Atvinnuleysi og örorka eru orðin að lífsstíl. Því þarf að lækka bætur, hækka laun eða hvort tveggja. Með hruni krónunnar hrundu launin líka og útflutningsatvinnuvegir blómstra. Því má ætla, að eðlilegra sé að hækka laun en að lækka bætur. Grátkór atvinnurekenda er þess vegna enn tekinn til starfa til að hindra lagfæringu. Aðalforstjórar verkalýðsrekenda finna hins vegar ekki röddina frekar en fyrri daginn. Orðnir hásir á að heimta meira ál og á að góla undir árásum atvinnurekenda á stjórnvöld. Þeir geta ekki meira.
Bankarnir eru sjálfur vandinn

Endurnýjuð einkavæðing bankanna var misráðin. Neita núna að lýsa stuðningi við aðgerðir í þágu heimilanna. Hóta jafnvel málsóknum. Ríkisstjórnin átti að nota tækifærið, þegar bankarnir voru skamman tíma í ríkiseigu. Þá hefði átt að hreinsa fjármálageirann, losna við græðgislið og græðgishugsun. Þess í stað voru ráðnir bankastjórar og aðrir yfirmenn með sömu hugsanabrengl og hinir fyrri. Hrun bankanna var ekki notað til að siðvæða þá. Yfir þá var svo sett Bankasýsla ríkisins, sem fékk enga siðferðilega forskrift. Bankarnir eru því ekki hluti af lausn vandamála þjóðarinnar. Þeir eru sjáfur vandinn.
Fullveldi í stjórnarskránni

Ný stjórnarskrá þarf að tilskilja þjóðaratkvæði um framsal verulegs hluta af fullveldi þjóðarinnar. Dæmi um slíkt er auðvitað Evrópusambandið, sem fer hvort sem er í þjóðaratkvæði. Ég tek jafnframt fram, að ég styð aðild að sambandinu. Einnig tel ég, að þjóðaratkvæði þurfi um hliðstæðar ákvarðanir í fortíðinni. Til dæmis aðild að Sameinuðu þjóðunum og Atlantshafsbandalaginu, hugsanlega að Norðurlandaráði. Ekki þurfi hins vegar þjóðaratkvæði um minna afsal fullveldis. Svo sem um aðild að fjölþjóðlegum nefndum, ráðum og einkum dómstólum. Skilgreiningar á þessu eiga að vera í nýju stjórnarskránni.
Ódrukknir þingmenn og blaðamenn

Gerði merka uppgötvun í Róm. Var í hádegi á Piccola Roma, þar sem þingmenn, blaðamenn og almannatenglar snæða. Andspænis þinghúsinu við Via degli Uffici del Vicario 36, 200 metrum frá höfuðgötunni Corso. Fékk þar Prosciutto San Daniele, Risotto pescatore og Abbacchio forno. En það var ekki málið. Leit í kringum mig að áliðinni máltíð. Alls staðar var vín á borðum, en flöskurnar voru enn treikvart fullar. Og glösin voru enn treikvart full. Þegar menn stóðu upp, voru glös og flöskur svona eftir á borðum. Uppgötvun mín var, að ítalskir þingmenn, blaðamenn og almannatenglar drekka nánast ekki vín.
Getuleysi forstöðumanna

Hámark firringar var fundur forstöðumanna ríkisstofnana um daginn. Þar grétu þeir skort á heimildum til að reka starfsfólkið. Ég hef aldrei heyrt, að starfsfólk væri til vandræða. Það eru forstöðumennirnir, sem eru vandinn. Þeir voru á sínum tíma ráðnir sem pólitísk kvígildi. Afleiðingin er, að margar opinberar stofnanir eru lamaðar af getuleysi. Það er ekki starfsfólki að kenna, heldur forstöðumönnunum sjálfum. Þeir koma firrtir saman á fund til að gráta hver á herðum annars yfir starfsfólkinu. Þetta er eins og víða annars staðar í samfélaginu. Valdamenn eru blindir á sitt eigið getuleysi.
Játningar fjárkúgara

Af viðtölum fjölmiðla í vikunni við Jónínu Benediktsdóttur að dæma er hún harla siðblind. Stundaði fjárkúgun í fjármálaheiminum og fékk skuldir sínar afskrifaðar. Að mínu viti eru játningar hennar sakamál, sem saksóknari þarf að taka upp þegar í stað. Þótt Jónína hafi vafalaust gerzt fremur kristileg með aldrinum, hefur ekki fylgt nein siðvæðing. Enda er að mínu viti harla sambandslítið milli kristni og siðgæðis. Ég tók eftir málefnalegri grein þekkts heimilislæknis um stólpípu-bisness hennar. Ofsafengin árás hennar á persónu læknisins sannfæra mig um, að hún sé enn við sama heygarðshornið.
Ábyrgð verkalýðssrekenda

Verkalýðsrekendur landsins bera ábyrgð á hruni lífeyrissjóðanna. Þeir hafa þegar tapað 500 milljörðum, sem er sjöfalt IceSave. Samt eiga þeir eftir að bókfæra sumt af tjóninu. Fara sennilega í 700 milljarða tjón, þegar upp er staðið. Skoðanakönnun meðal verkafólks sýnir, að 70% vilja breyta stjórnum lífeyrissjóðanna: Þær verði kosnar af þeim, sem greiða í sjóðina og fá þaðan lífeyri. Ekki af drykkjubandalagi verkalýðsrekenda og atvinnurekenda. Gylfi Arnbjörnsson, kóngur verkalýðsrekenda, og hans menn felldu þessa tillögu. Græðgisliðið stjórnar ennþá lífeyrissjóðunum og er hvergi í óháðri rannsókn.
Frétt í þágu hræfugls

Fráleitt er að leyfa sölu Sjóvá til Heiðars Más Guðjónssonar, sem réðist á krónuna. Við höfum fengið upp í háls af slíkum greifum. Þorbjörn Þórðarson skrifar skrítna frétt á visir.is um, að ýmsir aðilar tefji eðlileg málalok. Gefið er í skyn, að óvild Más Guðmundssonar seðlabankastjóra standi í vegi sölu. Svo og sérlunduð sjónarmið tveggja skilanefndarmanna Glitnis. Segir Þorbjörn að Seðlabankinn geti bakað sér og ríkisvaldinu skaðabótaskyldu, nái salan ekki fram. Í fréttinni þrýstir málgagn fjárglæframanna fram hagsmunum hræfugls, sem þjóðin fyrirlítur. Hann á að hverfa alfarið frá landinu.
Auðlindir í stjórnarskrá

Við höfum slæma reynslu af meðferð auðlinda. Misstum eignarhald á fiski í hendur kvótakónga. Misstum arðinn af stærstu vatnsföllum landsins í hendur erlendra álvera. Erum í þann veginn að missa tök á orkuverum á Reykjanesi. Við þurfum að breyta um stefnu, koma upp járnbentu eignarhaldi þjóðarinnar á auðlindum landsins. Strangt eignarhald getur eitt tryggt afkomu þjóðarinnar í framtíðinni. Ný stjórnarskrá þarf að taka skýrt fram, að eignarhald á auðlindum verði ekki framselt. Ekki á fiski, vatnsföllum, jarðvarma, vindi eða sjávarföllum. Orðalag hennar gefi ekki færi á útúrsnúningum lagatækna.
Guðbjartur slái Gnarrinn út

Hef skammað Jón Gnarr svo oft, að ég verð að taka fram, að hann gerir líka góða hluti. Sló snarvitlausa samgöngumiðstöð í Vatnsmýri út af borðinu. Hver bæjarstjóra-trúðurinn á fætur öðrum hélt miðstöðinni á lífi ár eftir ár. Nú vantar okkur einhvern Jón Gnarr í ríkisstjórnina til að slá snarvitlaust hátæknisjúkrahús út af borðinu. Hver heilbrigðisráðherrann á fætur öðrum hefur haldið þessu rugli Davíðs á lífi árum saman. Don Alfredo hefur árum saman haft atvinnu af því. Guðbjartur Hannesson á erfitt vegna niðurskurðar. Hann getur slegið út Gnarr með því að slá hátæknisjúkrahúsið út af borðinu.
Algert auglýsinga-bindindi

Frambjóðendur til stjórnlagaþings auglýsa bara alls ekki, þrátt fyrir tilboð Fréttablaðsins, Moggans og Ríkisútvarpsins. Örfáir reyndu pínulítið á Fésbók en hættu síðan. Voru skammaðir og höfðu sér til varnar, að auglýsingarnar þar væru ódýrar. Ekki hefur neinn frambjóðandi enn sagt frá fjárhagsáætlun sinni á þessu sviði, svo ég viti. Nú eru aðeins tvær vikur til kosninga, svo að auglýsingastjórar eru orðnir nokkuð trekktir. Frambjóðendur þora heldur ekki að auglýsa af ótta við neikvæð viðbrögð. Það er gott, þetta áttu aldrei að verða kosningar auðmanna. Ýmsir hafa hins vegar boðað auglýsingabindindi.
Finndu-Finn geldur Framsóknar

Fjölmiðlar fyllast af viðtölum við grátandi fjármálaséní. Það er annað stig í vörnum þeirra. Fyrsta stigið var að kenna öðrum um, banka eða bróður. Annað stigið er að segjast þurfa áfallahjálp. Finndu-Finn toppaði það í viðtali í dag. Segir, að fólk tali um sig annað hvort sem aumingja, ef hann tapi, eða sem þjóf, ef hann græði. Ég hef ekki heyrt neinn segja þetta. Hins vegar hafa margir sagt mér, að Finndu-Finn sé hvort tveggja, aumingi og þjófur. Auðvitað er löngu tímabært, að fjölmiðlar leiðrétti þann útbreidda misskilning. Grátandi Finndu-Finn má ekki gjalda fyrir, að vera Framsókn!
Fréttamenn sofa hér og þar

Hafi Jóni Bjarnasyni verið hótað ráðherramissi, á hann að segja það sjálfur. Einskis virði eru fullyrðingar Ásmundar Einars Daðassonar um það. Hann sagði einu sinni, að sér hefði verið hótað í símboðum, en gat þó ekki sýnt boðin. Fjölmiðlar lepja vænisýki hans, tala ekki við Jón. Minnir á frétt sjónvarps um bóndann, sem var hissa á sæg geisladiska í vegköntum. Fréttamaðurinn kunni ekki fagið, aflaði ekki upplýsinga um, hvaða músík væri þar. Eiríkur Jónsson er eitt bezta fréttanef landsins og vakti athygli á þessu. Fórnardýr tónlistar vilja sjá lista yfir tíu efstu í brottkasti tónlistar á vegköntum.
Tveir bera ábyrgð á frostinu

Forstjóri Landsvirkjunar sagði á fundi í vikunni, að töf á Búðarhálsvirkjun stafi af IceSave. Hörður Arnarson sagði, að möguleikar Landsvirkjunar á erlendum lánum hafi frosið. Þeir þiðni ekki fyrr en deilan um IceSave verði leyst. Þeir, sem hafa áhuga á Búðarhálsvirkjun, geta því snúið sér beint til þeirra, sem standa í vegi samnings um IceSave. Geta kvartað við formennina tvo, Bjarna Benediktsson og Sigmund Davíð Gunnlaugsson. Þeir bera ábyrgð á stöðvun framkvæmda við Búðarhálsvirkjun. Bera raunar ábyrgð á öllu öðru frosti í tilraunum íslenzkra fyrirtækja til að fá torsótt lánsfé í útlöndum.
Misjafnt gildi íþrótta

Bæjarfélög geta leyft sér að styðja íþróttir á þeirri forsendu, að þær bæti heilsu íbúanna. Þau geta líka leyft sér að styðja þær misjafnt, ef ástæður eru ljósar. Til dæmis er sund mesta almenningsíþróttin. Því má niðurgreiða aðgöngumiða og jafnvel láta fátæka hafa þá frítt. Skíðamennska er dæmigert fjölskyldusport og ætti því að geta fengið sérstakan stuðning. Sama gildir um hestamennsku. Golf er hins vegar sport fyrir aldraða karla og skorar því ekki eins hátt í matinu. Hinar ýmsu boltaíþróttir fá rosalegan stuðning, til dæmis í samanburði við skíðin. Væri ekki hægt að tálga smávegis af boltanum?
Réttlæti og ranglæti

Réttlæti felst ekki að halda fram hagsmunum eins hóps á kostnað annarra. Við eigum réttara orð yfir slíkt: Hagsmunagæzla. Margir flytja eiginhagsmuni meðaltekjufólks, sem fór offari í blöðruhagkerfinu. Slíkt er ekki réttlæti, heldur hagsmunir. Þegar menn segja, að stjórnvöld séu að drepa miðstéttina, er það ekki réttlæti, heldur hagsmunagæzla. Þegar menn neita kerfisbundið að nefna, hvar kostnaður lendir, og tala bara um banka, heitir hann Þór Saari. Þegar tjóni er skipt, verða allir að bera skarðan hlut frá borði. Tölum því um réttláta skiptingu tjónsins. Munum, að réttlæti eins er ranglæti annars.
Lánari er ekki sama og lánari

Mér er sama, þótt óráðsíufólk nái hundruðum milljarða af bönkum landsins. Þeir eiga ekkert gott skilið. Legg bara áherzlu á, að reikningurinn verði ekki sendur til ríkisvaldsins. Ekki einu sinni tap ríkisbankans. Ef bankar rúlla, má það ekki verða ríkisrekið tap. Aldrei aftur. Aldrei. Hins vegar sætti ég mig ekki við, að Íbúðalánasjóður verði þannig skafinn að innan. Hann gegnir félagslegu hlutverki, lendir fyrir rest á herðum skattgreiðenda. Svipað er að segja um lífeyrissjóðina. Þeir eru að vísu reknir af heimskum bófum. En tjón sjóðanna lendir ekki á bófunum, heldur á lífeyrisþegum.
Siðbætt Landsvirkjun

Friðrik Sófusson hefur vikið fyrir Herði Arnarsyni í Landsvirkjun. Æðibuna í stórvirkjunum víkur fyrir viðurkenningu á takmörkuðu orkumagni. Æðibuna í fyrstu lægstu tilboð víkur fyrir höfnun fyrstu tíu tilboða. Nýi forstjórinn hyggst virkja minna og fá meiri sölutekjur. Hægt sé að fá mun hærra verð en hingað til. Æðibuna í áli víkur fyrir áhuga á fleiri og smærri tegundum orkukaupenda. Næst lofar nýi forstjórinn að láta Þjórsárver í friði. Þá er Landsvirkjun hætt að vera skrímsli og orðin að venjulegu fyrirtæki í sátt við land og þjóð. Strax búin að afskrifa fyrirhyggjulaust álæði Húsavíkur.
Lækkun vaxta – hækkun vaxtabóta

Lækkun vaxta og hækkun vaxtabóta eru réttu leiðirnar. Kosta að vísu samtals 26 milljarða, sem verða tap lánastofnana. Bankar geta svo til viðbótar gert samninga um færslu lána niður í 110% skuld til að minnka fyrirsjáanlegt tjón sitt af gjaldþroti fólks. Það geta Íbúðalánasjóður og lífeyrissjóðir hins vegar ekki, því að ríkissjóður leggur ekki tjónið á skattgreiðendur. Þeir hafa þegar axlað nóg. Hagsmunasamtök óráðsíumanna taka því illa, enda verja þau hagsmuni miðstétta. Rökin um, að afsláttur lána auki veltu, hafa ekki vægi. Við búum í þjóðfélagi, þar sem aukin velta er vond, kostar gjaldeyri.
Átta mig ekki á Ríkisútvarpinu

Ég átta mig ekki á Ríkisútvarpinu. Dregur rétta frétt til baka á fáránlegri forsendu. Rekur fréttamann fyrir bók, sem stofnunin átti að vita um fyrir löngu. Af hverju kynnti útvarpið sér ekki, við hvaða ráðherra var talað og gerði ráðstafanir í tæka tíð? Á hvaða forsendum eru dálkahöfundar útvarpsins ráðnir og reknir? Ekki dugir fyrir opinbert ríkisútvarp að hafa vinnureglur sínar í felum. Því ber að birta verklagsreglur eða siðareglur sínar. Þá hefðum við einhverja möguleika á að skilja, hvað er að gerast þar á bæ. Úr fjarlægð virka aðgerðirnar eins og tilviljanakennt fálm taugaveiklaðra.
Kastali fyrir vænisjúka

Ríki, sem sér andskotann í hverju horni, getur ekki haft sendiráð við þrönga íbúðagötu í miðri borg. Enda hafa Bandaríkin á allra síðustu árum reist sprengjuhelda kastala sem sendiráð fjarri öðrum. Sendiráðshús Bandaríkjanna í Þingholtunum fullnægir engum kröfum vænisjúklinga. Bandaríkjamenn geta samt ekki ætlast til, að lífsgæði fólks í nágrenninu verði skert vegna þess. Þeir verða bara að fá lóð fjarri öðru fólki. Þar geta þeir byggt öflug neðanjarðarbyrgi og beðið þar eftir hryðjuverkamönnum. Til dæmis yzt á Geldinganesi. Það kostar glás að verða ævinlega að reikna með hryðjuverkum.
Sérhagsmunir á stjórnlagaþingi

Frekustu hagsmunasamtök landsins skipuleggja sína menn á stjórnlagaþing. Þjóðkirkjan heimtar undirskrift sinna manna og mun hampa þeim. Kvótagreifar munu hampa sínum, Evrópusinnar sínum, Evrópuandstæðingar sínum. Nái slíkir frekjudallar fram vilja sínum, verður stjórnlagaþingið að skrípaleik. Venjulegir kjósendur eiga þess bara kost að hafna öllum meðmælalistum sérhagsmua, sem verða í boði. Sérhagsmunalausir kjósendur verða að standa saman gegn valdahópum og kjósa eingöngu þá, sem eru frjálsir af slíku. Látum herhvöt sérhagsmunahópa leiða til harðskeyttra varna venjulegra kjósenda.
Transfita, áfengi og tóbak

Ekki er bannað að reykja og drekka. Samt vilja þingmenn og landlæknir banna transfitu. Slíkt bann mundi færa verzlun með transfitu í hendur dópsala. Vítisenglar fengju enn eitt vörunúmerið í bæklinginn. Bann er varasamt, er aðrar leiðir sjást. Unnt er að merkja transfitu sérstaklega á vöruumbúðir. Eins og hægt er að merkja viðbættan sykur og erfðabreytta vöru. Neytendur eiga rétt á að vita, hvað þeir eru að kaupa. Og landlæknir heldur úti áróðri gegn transfitu. Mestu máli skiptir að koma merkingum í þolanlegt horf. Banni menn transfitu, hljóta þeir einnig að verða að banna áfengi og tóbak.
Ekki er spurt um þjóðfundinn

Könnun DV á viðhorfum frambjóðenda er ágæt. Skemmtilegast er að bera sín viðhorf saman við viðhorf þeirra. Mér finnst þó vanta nokkrar spurningar til að gefa betri mynd. Lakast er þó, að ekki er nein spurning um viðhorf til þjóðfundarins. Slík spurning hefði átt að vega jafnt við allar hinar spurningarnar samanlagðar. Mestu máli skiptir, hvort fólk vill hlýða þjóðfundi eða er með aðrar meiningar. Hlutverk stjórnlagaþings er meira fólgið í að orða stjórnarskrána heldur en að finna upp á henni. Byði DV þessa spurningu með 50% vægi, kæmi í ljós, að frambjóðendur eru 95% sammála.
Skítug biskupsstofa

Biskupsstofa er fyrst hagsmunasamtaka til að heimta, að frambjóðendur til stjórnlagaþings gefi upp afstöðu til viðkomandi hagsmuna. Þetta er skítug krafa í samræmi við annað siðleysi þessara hagsmunasamtaka. Engin furða er, þótt þjóðkirkjan hafi reynt að draga fjöður yfir kynferðisglæpi starfsmanna samtakanna. Með framkomu sinni í biskupstíð Karls Sigurbjörnssonar hefur svokölluð þjóðkirkja fyrirgert rétti sínum til sérstakrar fyrirgreiðslu hins opinbera. Á bara að hafa sömu aðstöðu og önnur trúfélög og trúleysisfélög. Ný stjórnarskrá á að ljúka fjárhagslegri sambúð kirkjunnar við ríkissjóð.
Harðfylgi Sigurbjörns

Sigurbjörn Bárðarson sýndi verðlaunapeninga sína í Kastljósi í gær. Sýndi þúsundir gripa í hundrað fermetra húsi. Segist bera virðingu fyrir þeim, vill ekki hafa þá í pappakössum. Sigurbjörn varð þrefaldur knapi ársins, þótt hann sé 58 ára. Fáir vita, að hann varð undir fjórhjóli fyrir áratug. Reis síðan með ótrúlegu harðfylgi til heilsu að nýju. Gengur óhaltur meðan báðir fætur eru jafnlangir. Og situr hest betur en aðrir menn. Kemur vel fyrir sig orði, þannig að allir skilja. Á sinn þátt í að gera hestamennsku að þriðju vinsælustu íþróttagrein landsins, næst á eftir fótbolta og golfi.
Persónukjör er tvíeggjað

Setji stjórnlagaþingið persónukjör í stjórnarskrána, þarf að reyna að girða fyrir alræði peningavaldsins. Í himnaríki persónukjörs vestanhafs er ekki lengur lýðræði, heldur auðræði. Í Bandaríkjunum stjórna auðhringir, hver sé forseti landsins. Hér þarf að setja reglur um að birta jafnóðum allan stuðning við frambjóðendur í prófkjöri og kosningum. Sömuleiðis verða aðrir þættir þjóðskipulagsins að stuðla að valddreifingu. Draga þarf úr líkum á, að sterkir plötuslagarar og sölumenn snákaolíu fái of mikil völd að hætti Davíðs. Persónukjör er tvíeggjaður kostur, er kallar á margvíslega varnagla.
Splitta þarf tjóni

Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn hefur ekkert lært af áralangri gagnrýni. Enn þjáist hann af Chicago-hagfræði. Telur kreppu eingöngu eiga að lenda á skuldurum og alls ekki á lánurum. Þetta stríðir gegn heilbrigðum samskiptum. Venja er í viðskiptum að splitta tjóni. Slíkt þarf einnig að gera hér, þótt sjóðnum sé illa við það. Takmörk eru fyrir því, hversu mikið er hægt að taka mark á slíkum sjóði. Því miður er stuðningur Norðurlanda háður samkomulagi við Alþjóða gjaldeyrissjóðinn. Við þurfum því að halda samstarfinu áfram, en getum þráast gegn augljósum vanköntum þess. Nú þarf að splitta tjóninu.
Rambað milli veitingahúsa

Vegna skammvinns grasekkilstands ramba ég milli veitingahúsa. Nenni varla að elda fyrir einn. Laðast að gamalgrónum matstöðum með íslenzkri matreiðslu. Þar eru Þrír frakkar Úlfars Eysteinssonar á oddinum. Þar eru líka Laugaás og Tilveran, Höfnin og Jómfrúin, Potturinn og pannan og jafnvel Ostahúsið. Jómfrúin er að vísu dönsk, en íslenzk matreiðsla er það líka. Allir þessir staðir bjóða upp á ferskan fisk og kunna að elda hann. Það er meira en hægt er að segja um ýmsa stjörnustaði, sem státa af landsliðskokkum. Náttúruleg hráefni endast betur í bragðminni mínu en hlaup og froða úr matvinnsluvélum.
Endurskoðendur ganga lausir

Stóriðja endurskoðunar undirritaði 300 ársreikninga bólufyrirtækja fram í hrunið án þess að gera eina athugasemd. KPMG, Deloitte og PWC áttu hrunið eins og það lagði sig. Skrifuðu undir reikninga hjá röðum fjárhagslega tengdra fyrirtækja. Voru um leið ráðgjafar í bókhaldsfölsun og vottuðu sig sjálf. Vissu samt, að þetta var allt ein risavaxin blaðra. Í Bandaríkjunum væri búið að leggja niður þessi fyrirtæki og stinga endurskoðendum þeirra í steininn. Samanber Enron og Andersen. Hér er hins vegar gerviríki, risarnir þrír eru enn á fullu. Forstjórarnir tjá sig meira að segja í fjölmiðlum.
Ríkisstjórn í bröndurum

Ríkisstjórnin fór í morgun í hópferð til Suðurnesja. Leysti atvinnuskortinn þar með því að flytja hann til Reykjavíkur. Boðaði líka eitt setur í viðbót við þau melrakkasetur og selasetur og draugasetur, sem fyrir eru víðs vegar. Gleymdi þó að minnast á almannatengla-setur til minningar um stéttina, sem verst hefur leikið ríkisstjórnina. Einnig boðaði hún fundasetur sínar vítt um land, væntanlega til að efla atvinnu. Þetta eru meiri brandarakarlar en Jón Gnarr. Á sama tíma frestar ríkisstjórnin ítrekað langþráðum aðgerðum vegna ótrúlegs seinagangs og getuleysis nefndamanna og embættismanna sinna.
Allt landið eitt kjördæmi

Þjóðfundurinn útkljáði eitt deilumál. Vill eindregið, að allt landið verði eitt kjördæmi. Stjórnlagaþingið mun setja þá niðurstöðu í stjórnarskrána. Undan því verður ekki vikizt. Dæmigert mál, sem Alþingi getur rifizt um endalaust án þess að komast að neinni niðurstöðu. Svo kemur saman úrtak þjóðarinnar og þá eru allir á einu máli. Engin furða er, þótt margir telji Alþingi ekki vera frambærilega stofnun. Raunar finnst mér það vera eins konar morfís-keppni vanþroskaðra eftirlegukinda. Þingmenn eru upptrekktar skólamálfunda-vélar, sem hafa slitnað úr sambandi við íslenzkan veruleika.
Jón Gnarr er bara bíómynd

Jón Gnarr leikur núna borgarstjóra í kvikmynd, sem gerð verður um feril hans sem borgarstjóri. Stefnir að þægilegu ævistarfi við fyrirlestra og minningar um borgarstjóratímann. Hann er persóna í eigin bíómynd. Þjóðin er afburða heimsk, en enginn er eins heimskur og Gnarr þykist vera. Sumir verjendur hans segja hann engu lakari en fyrri borgarstjórar. Kann að vera rétt. Að þykjast vita ekkert er skárra en að þykjast vita allt. Gnarr er dulið háð um þjóðina og einkum um pólitíkusana. En það gerir hann samt ekki að nothæfum borgarstjóra. Enn síður að hluta af nýju Íslandi. Hann er bara bíómynd.