arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Setrið

Setrið á Holiday Inn býður frumlega matreiðslu, sem tekst oft, en ekki alltaf. Hugmyndaflugið er glannalegt á köflum, einkum í bragðsterkum sósum. Ég veit ekki, hvort þessi matreiðsla hentar óðviðbúnum hótelgestum, en hún er skemmtileg tilbreytni fyrir þá, sem eru þreyttir á staðlaðri matreiðslu íslenzkra veitingahúsa.

Matsalurinn er ópersónulegur og allt að því kuldalegur, hæfir ekki hressilegri matreiðslunni. Betra er að koma í hádeginu, því að þá er snætt fyrir framan salinn, nánast í anddyrinu. Þar er hönnun innréttinga líflegri og andrúmsloftið næstum fjörugt, þegar gestkvæmt er á hótelinu. Á báðum stöðum eru stólar þægilegir.

Þjónusta er skóluð og góð, en dálítið spör á undirbúning salarkynna. Dauflegra er að ganga til borðs milli auðra borða en uppábúinna, eins og ekki sé von á fleiri gestum. Þá er ekki við hæfi í dýru veitingahúsi að bera smjör á borð í álpappír eins og þetta sé í flugvél. En þurrkurnar eru úr dúki í hádegi sem að kvöldi.

Í hádeginu kostar réttur dagsins með súpu og kaffi 1.000 krónur og 1.700 krónur á kvöldin. Meðalverð þriggja rétta af matseðli er 3.235 krónur, sem er nálægt hefðbundnu hótelverði í borginni. Á vínlista er töluvert af fínu og dýru víni, en hóflega verðlögð eru þar í bland.

Súpa dagsins var í eitt skiptið afar heit sveppasúpa með of sterku vínbragði. Í annað skiptið var hún afar heitt kjötseyði með hæfilegu jafnvægi í bragði. Sveppasúpan var dæmi um, að á þessum stað er stundum farið yfir mörkin í áherzlu á bragðsterk hliðaratriði.

Reykt villigæsabringa er gamalkunnur þáttur matseðilsins, góður réttur. Hún var fallega sett á hlaða af þráðargrænmeti, með ristuðum sesamfræjum á annarri hliðinni. Humarhalar í forrétt voru aðeins þrír talsins, lagðir í blaðdeig, bornir fram með steiktum laukþráðum og sterkri humarsósu, kostuðu heilar 1790 krónur eins og raunar líka rauðsprettutoppur á kampavínsfrauði.

Í hádeginu voru fiskréttir fallega settir á disk, en hversdagslega um kvöldið. Í öllum tilvikum var fiskurinn hæfilega lítið eldaður. Djúpsteikt ýsa dagsins var góð, borin fram með ekki nógu fersku jöklasalati, frönskum kartöflum, sterkri og góðri karrísósu, steiktum grænmetisþráðum og hrásalati. Smálúða dagsins í Rósinbergssósu var líka góð, borin fram með hvítum kartöflum og eggjasósu, sem í þessu tilviki var mild á bragðið.

Smjörsteiktur skarkoli með sítrónu og kapers var hressasti rétturinn. Rauðsprettan var góð, en yfirgnæfð af meðlæti. Hún synti í smjöri og kapers í kringum stóran hrauk af hituðum sítrónubátum, sem stjórnuðu algerlega heildarbragði réttarins. Grænmetið var léttsoðið og gott, nema sveppirnir, sem voru mauksoðnir. Þannig fer, þegar allt grænmeti fær jafna eldun án tillits til tegunda.

Lambarifjakjöt var afar gott, nákvæmlega tímasett í eldun, ljósrautt að lit. Með því var steiktur klatti af kartöfluþráðum og afar sterk salvíusósa, blönduð steinselju.

Ostakarlotta var osta- og haframjölskaka með sterkri brómberjasósu, sæmilegur eftirréttur. Eplabitar og rúsínur, hitað í móti, með góðri kanilsósu, var fyrirtaks eftirréttur. Góða hundasúrukrapið fæst ekki lengur.

Jónas Kristjánsson

DV
Taj Mahal

Taj Mahal hefur haldið góðri og fyrri reisn í matargerðarlist síðan það flutti á Hverfisgötuna við hlið Regnbogans, en er aðeins opið á kvöldin. Þótt það sé fremur dýrt af indversku veitingahúsi að vera, er það rétt innan við meðalverðlag reykvískra matsölustaða. Aðalréttir kosta um 1395 krónur og þríréttað kostar um 2490 krónur.

Umbúnaður og þjónusta eru í notalegu lagi á Taj Mahal. Mikið er lagt í indverskar skreytingar, þar á meðal hrossalegar eða öllu heldur fílslegar veggmyndir, svo og mikinn tjaldhiminn, sem hlykkjast um svæðið.

Gestir sitja við veggi eða í básum á miðju gólfi. Nokkuð er um, að fólk komi í fjörlegum hópum, enda hæfir það vel indverskum mat. Þá pantar fólk mismunandi rétti, sem eru hafðir á fötum á hitabrettum á miðju borði.

Matseðillinn er langur og nær til nokkurra helztu sviða indverskrar matreiðslu, sem er ein af hinum athyglisverðari í heiminum um þessar mundir. Þar má sjá milda rétti, sem eru ættaðir norðan frá Gengisdal, og sterka rétti, sem eru ættaðir sunnan frá Dekanskaga.

Gott er að byrja á næfurþunnu og stökku brauði, Poppadom, meðan verið að bíða eftir matnum. Með matnum er borðað mjúkt og seigt brauð, Nan, sem er bakað í leirofni. Báðar tegundirnar eru ágætar í Taj Mahal. Hrísgrjón eru sjálfsögð í allan mat, til dæmis soðin og saffrankrydduð Pilau; eða pönnustekt og kryddlituð Birjani, sem oft er beinlínis blandað í aðalrétti.

Forréttirnir voru góðir. Bhaji hétu góðar, djúpsteiktar, kryddaðar laukbollur, óreglulegar í laginu. Puri var gott brauð, sem hlaðið var karrílöguðum rækjum. Dhal var afar góð, þykk og sterk baunasúpa. Samosa voru góðir, djúpsteiktir þríhyrningar, sem voru vafðir um kjöt eða grænmeti. Mulligatavy var mild og góð grænmetissúpa.

Aðalréttirnir voru meira upp og ofan. Vindalú var afar sterkt, edikslegið kjöt í karrí, aðeins fyrir sérvitringa. Á matseðlinum er tekið fram, að það sé afar sterkt, eins og raunar er sagt um marga rétti, að þeir séu sterkir eða mildir. Það á að vera gestum til þæginda og er það.

Tandúrí réttir voru sæmilegir, en ekki eins góðir og þeir fást víða erlendis. Tandúrí er 700 gráðu leirofn og matreiðslan felur oftast í sér karrí- eða saffrankryddaða jógúrtsósu. Tandúrí lambakjöt var vel rautt af kryddi, en ekki nógu meyrt, hafði verið of lengi í ofninum. Tikka Masala kjúklingabringur voru betri, grillaðar í tandúrí, með sósu úr rjóma, möndlum og kókos, mildar og meyrar.

Dhansk er nafn á karríkjöti í sterkri baunasósu af súrsætum toga, nokkuð góðum rétti. Birjani hrísgrjón með grænmeti voru ekki merkileg, enda tæpast volg. Korma með rækjum í góðri karrírjómasósu var mildur og notalegur réttur. Pachanda nautakjöt var fremur gott, borið fram með kryddaðri jógúrtsósu góðri.

Sérstæðir eftirréttir frá Indlandi eru jógúrthristingar, sem hægt er að fá bæði sæta og salta. Hnetuís var ágætur, en nauðsynlegt negulbragðið hefur dofnað með árunum. Einnig er hægt að fá ís með mangóbragði.

Taj Mahal er eina indverska veitingahúsið, sem ég kannast við hér á landi. Þrátt fyrir þá afmörkuðu einokun er staðurinn frambærilegur, bæði í inlendum og er lendum samanburði. Hann er kominn til að vera.

Jónas Kristjánsson

DV
Múlakaffi

Fyrir mörgum árum var Múlakaffi gott veitingahús. Flutningabílstjórar sóttu þangað og stífluðu nálægar götur með bílum sínum. Þeir eru farnir annað, en eftir sitja leigubílstjórar og iðnaðarmenn. Þeir virðast ekki hafa sama nef fyrir góðum mat og flutningabílstjórar.

Ég veit ekki hvers vegna, en víðar um heim, til dæmis í Frakklandi og Bandaríkjunum, er gott ráð að leita uppi staði, sem flutningabílstjórar sækja á matartímum.

Múlakaffi hefur alltaf verið framúrstefnulega óvistlegur matstaður. Hann er opinn og kaldur og þó fyrst og fremst grár og aftur grár. Plaststólar eru við nakin plastborð með óhreinum leir og plastbökkum. Undir stálfótunum er grátt teppi, sem orðið er blettótt og þreytulegt.

Samt er þetta eins konar klúbbhús einstæðra karla, þar sem margir sitja áfram góða stund, þegar þeir eru búnir að fá sér að borða og kunna greinilega vel við sig.

Þetta er mötuneyti með sjálfsafgreiðslu, þar sem menn taka sér á disk við skenkinn og verða síðan að sæta því, að maturinn kólni meðan þeir eru að borða súpuna eða að grauturinn kólni meðan þeir eru að borða matinn. Kaffi geta menn hins vegar sótt sér síðar eftir þörfum.

Að meðaltali kostar 740 krónur að fá sér einn af sjö réttum dagsins; súpu eða graut; og kaffi. Í hádeginu eru margir staðir ódýrari en Múlakaffi. Á kvöldin er staðurinn aftur á móti í ódýrasta kanti, því að þá er minna um tilboð hjá öðrum. En hinir staðirnir eru ekki mötuneyti, bjóða yfirleitt einhverja eða jafnvel fulla þjónustu.

Venjulegar súpur dagsins í Múlakafi hafa reynzt mér undantekningarlaust vondar, frá tómatsúpum yfir í sveppasúpur. Þær voru þykkar og hveitikekkjaðar og einstaklega hlutlausar í bragði. Ég man ekki eftir öðrum eins súpum á ævinni. Brauðið með súpunum var hins vegar í lagi. Og einu sinni fékk ég ágæta baunasúpu.

Gufusoðin lúða var afar lengi soðin og eftir því þurr, borin fram með bragðdaufri ostasósu, hvítum kartöflum og vélskornu hrásalati í miklu magni. Lifur var sæmilega mjúk, borin fram með miklu magni af brúnni og bragðlausri þykksósu, blönduðu dósagrænmeti, rauðkáli og höm. Hrásalataið var bezt í þessari atrennu.

Beinlausir fuglar voru þrælsteikt kálfakjöt, vafið um höm, borið fram með dósagrænmeti, rauðkáli, hrásalati og stöppu. Kálfasnitsel var grimmdarsteikt og þurrt, borið fram með eins konar skæni, sem hét pastasósa, brúnuðum kartöflum, rauðkáli og dósabaunum. Pastarétturinn lasagna með kjöthakki var með frjálsu vali meðlætis, svo að hægt var að forðast rauðkál og dósabaunir.

Grautur reyndist vera Vilko-ávaxtasúpa. Eða þannig.

Einkenni matreiðslunnar voru mikið magn; langur eldunartími; þykkar og bragðlausar súpur og sósur; rauðkál og dósagrænmeti af ýmsu tagi; alveg eins og tíðkaðist í mötuneytum í gamla daga, fyrir þann tíma, er Múlakaffi var árum saman gott veitingahús. Enginn vandi væri að hafa matinn betri og þó á sama verði.

Mér dettur helzt í hug, að þetta eigi að vera svona; viðskiptavinirnir vilji einmitt þennan gráa mat í þessu gráa umhverfi, því að þeir mundu telja kvenlegt eða hommalegt að borða smmilegan mat í sæmilegum húsakynnum, jafnvel þótt hann væri ódýrari og færi betur í maga.

Jónas Kristjánsson

DV
Naust

Matreiðsla í Naustinu er fremur góð og traust, en hættir sér lítt út í breytingar eða tilþrif. Matseðillinn er að breytast um þessar mundir eftir að hafa verið óbreyttur í nokkur ár, en breytingin er varfærin og íhaldssöm.

Naustið er að mestu dottið af markaði hádegisverða kaupsýslumanna og hefur sennilega aldrei verið á markaði mataráhugafólks, þótt matreiðslan hafi undanfarin ár verið betri en hún var á frægðarárum staðarins, enda gerði samkeppnin þá minni kröfur en hún gerir nú.

Fyrst og fremst er Naustið fyrir vel stæða ferðamenn, það er að segja funda- og ráðstefnufólk. Staðurinn er einstæður; rómantískur og stílhreinn í senn. Hann er þrauthannaður án þess að vera ofhlaðinn. Hann er einn bezt heppnaði rammi utan um veitingar, sem ég hef kynnzt á Vesturlöndum og þá er töluvert mikið sagt.

Raunar á Naustið líka erindi til Íslendinga, því að það þjónar annars vegar svo vel því hlutverki veitingastaðar að búa til viðfelldið andrúmsloft og hins vegar að bjóða veitingar, sem eru af föstum og slysalausum gæðastaðli.

Naustið er dýrt á kvöldin. Þá er hægt að velja af matseðli séríslenzkra rétta fyrir 2.980 krónur þríréttað og af fastaseðli fyrir 3.935 krónur, einning þríréttað. Síðari talan sýnist mér vera Íslandsmet. Í hádeginu er verðið hóflegra. Þá er hægt að fá súpu dagsins og val milli um það bil sjö aðalrétta á 1.110 krónur að meðaltali.

Á íslenzka matseðlinum eru þrjár síldartegundir og reyktur og grafinn lax, lambahryggur, hangikjöt og lax, bláberjaskyr og ostakaka. Þetta er mjög við hæfi útlendinga, en gefur íhaldssama mynd af íslenzkri matargerð.

Súpa dagsins var fremur góð blómkálssúpa með volgum heilhveitikollum og smjöri í bolla. Tindabikkja var hæfilega pönnusteikt, en tæpast volg, borin fram með hvítlauks- og gráðostasósu. Lundabringur voru léttsteiktar og bragðgóðar, bornar fram með hlutlausri og hveitiþykkri villibráðarsósu og títuberjasultu.

Meðlæti var staðlað, bæði í hádegi og að kvöldi, nema hvað kartöflur voru soðnar með fiski og bakaðar með kjöti. Stöðlun meðlætis er yfirleitt merki þess, að menn séu ekki mjög stoltir og framgjarnir í eldhúsi.

Hrásalat var ekki á sérdiski, svo að sósan rann saman við það og gerði fremur hráslagalegt. Soðið meðlæti, aðallega brokkál, var yfirleitt mildilega meðhöndlað.

Sniglar og smokkfiskur á smjördeigskodda er klassískur Naustréttur, yfirleitt mjög góður. Tvenns konar hrogn með eggjarauðu og ristuðu brauði var líka góður forréttur, en nokkur yfirgnæfður í bragði af hráum lauki.

Ofnsteikt Pekingönd var ágæt, borin fram með appelsínusósu að hefðbundnum hætti. Nautasteik var meyr og bragðgóð, borin fram með bragðsterkri rauðvínssósu.

Kryddlegnir ávextir voru margs konar og allir ferskir, bornir fram í ljósri og góðri hvítvínssósu. Ostatertan var þétt og falleg, á góðum botni úr hnetumassa, borin fram með sultu, jarðarberjum og blæjuberjum.

Þjónusta Nausts er góð og hæfir vel notalegum húsakynnum og stöðu hússins sem eins af helztu gluggum íslenzkrar veitingamennsku gagnvart gestkomandi útlendingum. Ef framtak væri heldur meira í eldhúsi, féllu allir þættir staðarins í sama og góða farveginn.

Jónas Kristjánsson

DV
Mongolian Barbeque

Mongolian Barbeque er ágætt einu sinni eða jafnvel tvisvar, af því að það er öðru vísi en önnur veitingahús. Til lengdar er það hins vegar leiðigjarnt, því að þar er alltaf sami matur ár eftir ár, pönnusteiking af óbreytanlegu hlaðborði fyrir 1580 krónur á mann.

Verðið hefur hækkað, meðan annað veitingaverð í bænum hefur staðið í stað eða lækkað. Þetta verð er í lagi, ef gesturinn getur fengið sig til að líta á heimsóknina sem nýstárlega veizlu. Það er of hátt, ef hann er bara að reyna að borða eins og hann getur í sig látið, því að nokkrir aðrir veitingastaðir bjóða hlaðborð á lægra verði. Á matseðlinum er lögð áherzla á ofátið.

Ekkert mongólskt er við staðinn eða matreiðsluna. Á matseðlinum er bullað frjálslega um, að Djengis Kan hafi fengið svona mat fyrir átta öldum, en ég hef aldrei lesið um slíkt í sagnfræði matargerðarlistar. Mér sýnist nafn staðarins og sagnfræði matseðilsins helzt vera uppfinning einhvers grínista á auglýsingatofu.

Umhverfið er ekki sérstaklega vistlegt. Það kemur úr þremur áttum. Fátæklegar og gulmálaðar innréttingar eru að mestu frá tíma fyrra veitingahúss á þessum stað. Þegar nafn staðarins varð mongólskt, var bætt við fjöldaframleiddu Kínadóti úr plasti, svo sem vösum, luktum og blævængjum. Ennfremur málverkum af feitum og frönskum frúm, sem virðast aðframkomnar af ofáti.

Mongolian Barbeque er opið á kvöldin, þegar Grensásvegurinn er orðinn fremur eyðilegur, enda hafa mér virzt gestir ekki margir. Stólar og borð og næfurþunnar pappírsþurrkur eru í þjóðlegum mötuneytisstíl. Rauðir dúkar og matarprjónar koma hins vegar úr kínversku áttinni.

Máltíðin hófst með súpu, sem gestir skófluðu upp úr potti. Þetta hafa verið tærar kjötsúpur, fremur bragðdaufar í kínverskum stíl, og raunar alltaf sama súpan, þegar ég hef verið þar, alveg frambærileg súpa.

Síðan völdu gestir sér hrátt grænmeti og hrátt kjöt, svo og sósublöndur af hlaðborði. Kokkurinn tók síðan allan matinn og snöggsteikti hann í einu lagi á pönnu. Ekki notaði hann fínlegar aðfarir að japönskum hætti, heldur fékk allt hráefnið sama steikingartímann, allt í einum graut, frá sveppum yfir í lauk. Þetta sýnist mér vera tilfinningalítil og mötuneytisleg eldamennska á færibandi.

Frosið kjöt var sagað í þynnur, svo að það hentaði vel í þessa snöggu matreiðslu. Yfirleit hafa verið á boðstólum fjórar tegundir, naut, lamb, svín og kjúklingur. Sósublöndurnar hafa einkum verið fjórar, súrsæt, karrí, soja og sítrónu, en einnig til dæmis sesam, hvítlaukur, sykur, engifer, rísvín, barbeque, sterk chili og vínedik.

Grænmetið var bezti þáttur hlaðborðsins, ferskt og fallegt. Þar hafa verið sveppir og bambusræmur, laukur og baunaspírur, tómatar og gúrkur og paprika, svo og ýmislegt kál og salat. Þetta má setja saman í hrásalat eða láta snöggsteikja fyrir sig. Sérstakar sósur eru fyrir hráa grænmetið og aðrar fyrir það steikta.

Tilveruréttur Mongolian Barbeque í veitingahúsaflórunni byggist á því, að útilokað er að nota annað en gott hráefni. Gestir sjá það allt í hlaðborðinu áður en það er steikt, fallegar kjötþynnur og frísklegt grænmeti. Það veitir óneitanlega töluverða öryggistilfinningu.

Jónas Kristjánsson

DV
Blómasalur

Blómasalur Hótels Loftleiða hefur snögglega batnað eftir langa eyðimerkurgöngu. Hann er orðinn frambærilegur gluggi íslenzkrar matreiðslu gagnvart erlendum ferðamönnum, er sumir hverjir kynnast fáu öðru en hótelinu.

Verðlagið er svipað og í Holti, 3240 krónur fyrir þrjá rétti á mann, en gæðin mun minni. Þau eru hins vegar í góðu lagi, ef borið er saman við aðra staði hliðstæða í bænum. Salurinn er bara opinn á kvöldin, en fyrir framan hann er Lónið, sem alltaf er opið á matmálstímum.

Salurinn hefur lítið breytzt. Speglar á miðsúlu létta hann, svo og hvítur skenkur við eldhúsdyr. Drápuhlíðargrjót er enn á veggjum, lágt viðarloft, pottaplöntur við útsýnisglugga og fínir borðstofustólar. Litlu flugvélarnar fyrir utan gluggana gefa staðnum heimsmennskusvip.

Þjónusta er afar góð í Blómasal, einhver hins bezta á landinu, tæknilega örugg og streitulaus, hvorki yfirlætisleg né undirgefin. Það er sú breyting, sem mest sker í augum. Þessi góða þjónusta hlýtur að gefa ferðamönnum ánægjulega og traustvekjandi mynd af þjóðfélaginu.

Matseðillinn er eins og við er að búast í hótelsal og gæti raunar verið á alþjóðlegu keðjuhóteli, ef ekki væru á honum meira af fiski en kjöti. Fiskréttirnir eru að mestu leyti fastir, en ekki breytilegir eftir aðstæðum dagsins og þrengir það möguleika á tilþrifum í eldhúsi.

Vínlistinn er til fyrirmyndar, forðast dýr merki og heldur sér við einföld gæði. Þar eru sérríin Tio Pepe og La Ina; púrtarinn Noval; hvítvínin Hugel, Gewurztraminer og Cléray; og rauðvínin Chateau Barthez, Chateau Batailley, Mouton Cadet, Santa Cristina og Riserva Ducale.

Ferskur Hvalfjarðarkræklingur, hvítvínsgufusoðinn í skelinni, borinn fram með grönnum jöklasalatsþráðum, var fínasti forréttur. Ristaðir humarhalar í svokölluðu eikarlaufssalati voru eins konar humar- og paprikusalat með mosagrænu pasta, nokkuð góður réttur. Rjómalöguð sjávarréttasúpa með rækjum, hörpu og humri, var mild og volg, úr humarsoði, ekki merkileg. Laxarós úr reyktum laxi var fagurlega sett á disk og bragðgóð, borin fram með örsmáum kartöfluteningum og mintusósu, sem kölluð var graslaukssósa á matseðli.

Reyksoðið laxafiðrildi var í rauninni sæmilega þykk steik, sem minnti í bragði á reyktan fisk og hæfði því aðeins sérhæfðum smekk, borin fram með sítrónusmjörsósu og smásöxuðu grænmeti. Smjörsteiktur silungur var í lagi, fremur bragðdaufur, borinn fram með zucchini, góðri grænmetissátu og hvítvínsmöndlusósu. Grillaðir humarhalar með eigin soði og léttu salati voru til fyrirmyndar, bornir fram með ristuðu heilhveitibrauði og smjöri. Smálúða dagsins var fremur góð, en of mikið soðin, í eggjasósu með afar daufu saffranbragði. Rósapipraðar nautalundir með koníakssinnepssósu voru fagmannlega eldsteiktar við borðið, afar góðar.

Súkkulaðislaufa utan um frauð úr hvítu og dökku súkkulaði með kaffisósu var sæmileg. Fersk jarðarber með karamellusósu voru í rauninni óvenjulega fersk og falleg. Bláberjafrauð var úr íslenzkum bláberjum, afar góð ur eftirréttur. Heitur eplapíramídi með marsipani og vanilluís var hins vegar stór og leiðinlegur kökupíramídi yfir örlitlu magni af soðnum eplum og marsipani.

Jónas Kristjánsson

DV
Asía

Ég hef alltaf átt erfitt með að átta mig á Asíu við Laugaveginn. Þetta er eins konar blanda af kínversku, indónesísku, tælenzku, malasísku og jafnvel japönsku veitingahúsi. Þjóðlegi fókusinn er tætingslegur sem fyrr, en matreiðslan er orðin sómasamleg og þjónustan ágæt.

Fjarlæg Austurlönd eru fræg fyrir góða þjónustu. Þess vegna er athyglisvert, að hin austrænu veitingahús höfuðborgarsvæðisins, þar á meðal Asía, treysta undantekningarlítið á alíslenzka þjónustu, sem undantekningarlítið er mjög góð. Kannski eru Íslendingar í rauninni liprari við fólk en af er látið og kannski er kennslan í þjónaskólanum okkar bara svona fyrsta flokks.

Eitt helzta tromp Asíu er hádegishlaðborð, svokallaður Asíuvagn, súpa og sex réttir á 790 krónur, upp á síðkastið með betri mat en á svipuðu borði í Sjanghai ofar við götuna. Hlaðborðið er auðvitað minna sótt en í Sjanghai, samkvæmt þeirri reglu, að Íslendingar forðast það, sem betur er gert, að minnsta kosti í matargerðarlist.

Tær og mild hvítkálssúpa var fremur góð. Krabba- og grænmetissalat var afar bragðsterkt. Djúpsteiktar rækjur voru sæmilegar. Grannt þráðarpasta með grænmeti og rækjum var mjög gott. Svínrif með mildri sósu voru góð. Nautakjöt með sterkri sósu var óvenjulega gott, miðað við hlaðborð. Til hliðar voru sætsúr sósa og karrísósa, svo og aflöng hrísgrjón að vestrænum hætti.

Í hádeginu eru líka boðnir nokkrir stakir réttir með kaffi, vel skammtaðir, að meðaltali á 460 krónur. Djúpsteiktar rækjur í sætsúrri sósu voru óvenjulega góðar og með hæfilegum steikarhjúpi. Pönnusteikt smálúða var líka hæfilega elduð, borin fram með gróft skornu grænmeti, einnig pönnusteiktu. Þetta voru mikil gæði fyrir lágt verð, himinhæðum ofan við MacDonalds og allt dótið.

Utan dyra auglýsir Asía aðallega kvöldverðarhlaðborð, sem sagt er tuttugu rétta, en reyndist vera þrettán rétta, þegar ég prófaði það. Það er svo sem nóg að hafa þrettán rétti, en menn eiga að standa við það, sem þeir auglýsa. Þá var borðið tælenzkt, en nú er það orðið víetnamskt. Verðið nam litlum 1.390 krónum, að bjór eða gosi meðtöldu, stundum líka að bambus-fordrykki meðtöldum. Þetta er mikil og frambærileg veizla fyrir lítið fé.

Þarna var meðalsterk og fremur góð Tom Yum súpa; svínakjöt í súrsætri sósu; meyr kjúklingur í kókossósu; nautakjöt í sterkri Panang-karrísósu; stórar og of mikið hjúpaðar rækjur djúpsteiktar; skemmtileg egg kryddhúðuð; fremur góður humar djúpsteiktur; góður fiskur, einnig djúpsteiktur; afar seigur smokkfiskur; mildur grænmetisréttur; stökkar kröpök-brauðflögur; langkorna hrísgrjón gufusoðin; og nokkrar tegundir ferskra ávaxta.

Í Asíu er ofan á allt þetta boðið upp á tólf mismunandi matseðla á 1740 krónur á mann. Þeir koma úr ýmsum áttum Asíu og eru sennnilega samanlagt ofætlun einu litlu eldhúsi, en ég hef ekki prófað neinn þeirra nýlega.

Salarkynni Asíu eru tvískipt um miðjuna, þar sem skartað er hlaðborði hádegis og kvölds. Hægra megin við innganginn er látlausi og bjarti hlutinn, sem mest er notaður í hádeginu, og vinstra megin er þungskreytti og dimmi hlutinn með austrænum formúluskreytingum ferðamannastaða, mest notaður að kvöldi til.

Jónas Kristjánsson

DV