arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Engar kanínur í hattinum

Ég er farinn að efast um, að SDG sé í lagi. Því meira sem flestir efast um peningafræði hans, þeim mun meira magnast hann í taumlausri trú. Skammar Seðlabankann fyrir að vera í pólitík. Bankinn var þó bara að svara spurningu þingnefndar. Áður sagði hann vonda vogunarsjóði og hrægamma mundu borga „forsendubrest“ skuldara. En nú á Seðlabankinn að borga, eins og bankinn eigi eitthvað annað en skuldir. Auðvitað lendir rugl SDG á skattgreiðendum, eins og alltaf hefur verið vitað. Því lengri tími sem líður, því vanstilltar reynir SDG að draga kanínur upp úr hattinum. Líkist æ meira föður sínum.
Seðlaprentun í ruslflokki

Framsókn vill, að Seðlabankinn fjármagni skuldbreytingar fólks. Þar verði búinn til leiðréttingasjóður. Skattgreiðendur borgi svo seinna. Þórarinn G. Pétursson aðalhagfræðingur: „Öruggasta leiðin til að senda lánshæfiseinkunn ríkissjóðs beint niður í RUSLFLOKK.“: Már Guðmundsson seðlabankastjóri sagði ljóst að leiðréttingasjóður væri ígildi PENINGAPRENTUNAR: „Og það þarf ekki að stafa ofaní ykkur hvaða áhrif það hefur.“ Útkoman verður alger kollsteypa í verðbólgu. Heillum horfinn SDG svaraði bankanum með kvörtun um, að hann væri kominn í pólitík. Fattlaus í peningafræðum er SDG kominn í ruslflokk.
Farið hefur fé betra

Merkilegt er, að Sjálfstæðisflokkurinn hafnar borgarfulltrúum sínum og sækir borgarstjóraefni vestur á firði. Einnig er skrítið að flokkurinn skuli ekki hanga á þeirri vinsælu skoðun, að flugvöllurinn verði fluttur. Flokkurinn er búinn að missa stóra kosningamálið og býður fram sveitavarg í einum og sömu kosningunum. Einhver linka er í þessu öllu saman. Þrátt fyrir fjögurra ára stjórn svokallaðra trúða á borginni, eru kjósendur nokkuð sáttir. Þriðjungur kjósenda hyggst velja Bjarta framtíð. Gott er það og bendir til, að lokið sé endanlega forustutíma Sjálfstæðisflokksins í borginni. Farið hefur fé betra.
Grínast að fræðingi

Ríkisútvarpið gerir grín að fyrrverandi formanni Hvatar og varaþingmanni Sjálfstæðisflokksins. Kallar Stefaníu Óskarsdóttur stjórnmálafræðing og spyr hana spjörunum úr. Hún fjallaði þar um prófkjörs-flopp Sjálfstæðisflokksins. Þar kom fram, að hún taldi floppið vera sigur fyrir Flokkinn, sigur fyrir konur og sigur fyrir alla frambjóðendur! Ég hélt um magann, þegar ég hló. Er ekki hægt að fá þennan „fræðing“ til að úttala sig oftar um pólitíkina? Til dæmis í áramótaskaupi. Hvað sem segja má um prófkjörið, stendur þar upp úr ósigur flokksins, ósigur kvenna og ósigur meira að segja allra frambjóðenda.
Vill hossa þjóðkirkjunni

Þjóðkirkjan er hætt að vera þjóðkirkja. Er orðin hefðbundinn siðarammi utan um fermingar og jarðarfarir. Eins og japanskt sjintó. Kirkjusókn er lítil og straumurinn liggur frá kirkjunni. Trúfrelsi er sagt vera í stjórnarskrá, en samt eru börn sjálfkrafa skráð í kirkjuna. Gott dæmi um, hversu lítið er að marka stjórnarskrána. Hanna Birna Kristjánsdóttir kvartar yfir, að skólar haldi þjóðkirkjunni í hæfilegri fjarlægð. Ráðherrann fiskar þar í gruggugu vatni að hætti hræsnara. Fremur ættu skólarnir að tryggja jafnan aðgang trúfélaga og lífsskoðunarfélaga. En ekki að hossa bara einni gamalli skoðun.
Fátækir gullfiskar

Fátæklingar eru minnisdaufir eins og gullfiskar í búri. Synda hring eftir hring og muna aldrei eftir að hafa verið hér áður. Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn eru bófaflokkar, sem hagnýta sér þetta. Tvöfalda fylgi sitt í kosningum með því að segjast gera allt fyrir aumingja. Síðan kemur í ljós eftir kosningar, að þeir gera þetta ekki, heldur allt fyrir auðmenn. Á fjórum árum gleymist gullfiska-kjósendum þessi staðreynd. Þá eru fátæklingar reiðubúnir að trúa aftur þeim bófum, sem mestu lofa og hraðast. Fatta ekki, að þeir hafa verið þar áður. Það heitir lýðræði, mjög svo ofmetið fyrirbæri.
„Fagurt skaltu … mæla“

„Ef þú átt annan, þann er þú illa trúir, viltu af honum þó gott geta, fagurt skaltu við þann mæla, en flátt hyggja.“ Svo segja Hávamál. Sigmundur Davíð hafnar þessu. Skammar erlenda vogunarsjóði, segist munu taka þá í bakaríið. Ummæli hans draga úr væntingum viðsemjenda. En hafa þá aukaverkun, að menn vantreysta Íslendingum. Telja lánað fé vera horfið fé. Því verður þjóðin að hanga of lengi í gjaldeyrishöftum. Og þess vegna verður ekki virkjað fyrir stóriðju. Til slíks vantar erlent lánsfé, sem ekki liggur á lausu. Gerir að vísu lítið til, því að fyrir slíka orku fengist bara ömurlegt tombóluverð.
Prófkjörs-floppið

Á tímum Davíðs fékk borgarstjóraefni Sjálfstæðisflokks 12.000-14.000 atkvæði í fyrsta sæti prófkjörs. Í gær fékk Halldór Halldórsson bara 1.800 atkvæði í fyrsta sætið. Aðeins sjö ár eru síðan 12.453 greiddu atkvæði í prófkjöri, en í gær voru þeir bara 5.075. Fylgið hefur rýrnað um helming og fylgi foringja enn meira. Prófkjör Sjálfstæðisflokksins í gær er eitt mesta flopp í sögu íslenzkra stjórnmála og verður vonandi varanlegt. Það gengur ekki, að hörð klíka sérhagsmuna auðmanna klófesti völdin á herðum villuráfandi fátæklinga. Kominn er tími til, að kjósendur skilji innsta eðli Sjálfstæðisflokksins.
Óhæfir Evrópustjórar

Langvinn vist óhæfra forstjóra við stjórnvöl Evrópusambandsins nagar rætur evrópskrar samvinnu. Í stað Jean Monnet, Walter Hallstein og Jacques Delors eru komnir óhæfir: José Manuel Barroso, Herman van Rompuy og Catherine Ashton. Þau sameina heimsveldisdrauma og vanhæfni í starfi. Evrópusambandið verður óvinsælla meðal almennings með hverju árinu, sem líður. Nú er að rísa samsteypa öfgaflokka á hægri jaðri, sem sameinast um framboð til þingsins. Þar hyggjast þeir grafa undan sambandinu. Barroso og félagar eru engir bógar til að mæta slíkri ögrun. Enda alls ófærir um að hlusta á þarfir almennings.
Sparkað í sparnaðarnefnd

Um leið og hagræðingarnefndin boðaði blóðugan niðurskurð utanríkisþjónustu gaf Gunnar Brgi Sveinsson henni langt nef. Opnaði aðalræðisskrifstofu í Nuuk á Grænlandi. Í fjárlögum eru eyrnamerktar 170 milljónir bara í fasteignakaup vegna þessa. Utanríkisráðherra heldur áfram stefnu sýnilegrar diplómatíu þrátt fyrir tillögur nefndarinnar. Segir í stuttu máli langa sögu um álit ráðamanna á innihaldi tillagna Vigdísar, Ásmundar og Guðlaugs. Þær eru bara Pótemkin-tjöld til að sýnast fyrir fólki, sem vill sparnað. Bak við tjöldin heldur allt áfram sinn vanagang. Ráðherrar eyða og spenna af fullum krafti.
Enn lýgur Bjarni Ben

Ríkið þarf ekki að lækka gjöld eins og Reykjavík, því það lækkar skattana, segir Bjarni Benediktsson. Hann fer þar með rangt mál. Samkvæmt fjárlögum lækkar ríkið ekki skatta á venjulegu fólki. Það lækkar bara skatta þeirra, sem betur mega sín. Það hækkar ráðstöfunartekjur fólks með 800.000 króna mánaðartekjur, en hækkar þær ekki hjá 250.000 króna fólki. Þetta samræmist stefnu Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins. Hún snýst um að gera ekkert fyrir aumingja, en allt fyrir auðmenn. Gróft er að halda allt öðru fram í sjónvarpi. Líklega telur Bjarni fátæklinga réttilega vera auðtrúa.
Fiskfélagið toppar

Kokkarnir í Fiskfélaginu í Grófinni höfðu full tök á faginu á hádegi í gær. Karfinn var passlega pönnusteiktur. Meðlæti flókið, fjórfalt gulrótaþema, smáar gulrætur, rifnar gulrætur, gulrótafroða og gulrótasósa. Svo og tvenns konar kartöflur, pönnusteiktar og stappaðar. Heildarbragðið var ljúft og ég sleikti nánast restina af diskinum. Jafnvel espresso-kaffið var fínt, en sushi var í lausari kantinum. Fiskfélagið er með Sjávargrillinu og Friðriki V eitt matarhúsanna, sem ég hef mestar mætur á og sæki reglulega. Sjaldan verð ég þar fyrir vonbrigðum og staðurinn er nú betri en nokkru sinni fyrr.
Lítt spennandi matur

Hádegismaturinn var lélegur í Borðstofunni, kaffistað í Hannesarholti, húsi Hannesar Hafstein á horni Grundarstígs og Bjargarstígs. Fiskibaka var volg að utan, köld að innan. Steiktur hlýri hafði verið frosinn og var þurr og bragðlaus. Undir honum voru byggkorn, ekki mjúkur grautur að hætti risotto, heldur þurr byggmöl, líklega fyrir magasjúklinga. Mér sýndist hlýrinn kosta 2.400 krónur. Stofan dregur að menntakonur, en á lítið erindi í gastrónómíu. Hún er á neðri hæð. Á þeirri efri er vísir að safni Hannesar Hafstein með sjötugum mublum og þremur yfirlitsmyndum af Reykjavík nítjándu aldar.
Johannessen njósnar

Wikileaks hefur komizt yfir gögn, sem sýna, að Ríkislögreglustjóri starfar fyrir bandaríska sendiráðið. Greiningardeild embættisins safnar upplýsingum fyrir Global Research Planning Office. GRPO er ein margra njósnastofnana Bandaríkjanna og aflar upplýsinga gegnum bandarísk sendiráð. Nafnið sést á 220 skjölum Wikileaks. Sendiráðið kannast samt ekki við neitt. Spurning er, hver heimilaði Haraldi Johannessen að stunda þessar njósnir fyrir erlendan aðila. Eða hvort hann hefur tekið þær upp hjá sjálfum sér. Einnig þarf að kanna, hvort hann þiggi laun hjá Bandaríkjunum. Frá þessu segir

DV í dag.
Lítið verðmæti í kröfum

Ummæli bandarískra forstjóra vogunarsjóða benda til, að ríkisstjórnin verði að beita þá fullri hörku. Ríkið þarf að ná til baka herkostnaði sínum við að byggja nýja banka á rústum hinna gömlu. Það er neyðarréttur ríkis. Sjóðirnir hafa minna í húfi, því að þeir keyptu þessar kröfur á broti nafnvirðis. Verðmæti krafanna felst í því kaupverði, ekki í nafnvirði. Þeir eiga engan rétt á að fá kaupverðið margfalt til baka. Hótanir um, að engir vilji lána Íslandi, spilla ekki stöðunni, því að hvort sem er vill enginn lána. Erum á botni trausts og sá botn dýpkar ekki við að fast sé tekið á vogunarsjóðunum.
Ruglaður iðnaðarráðherra

Orkuverð til stóriðju er fjórfalt hærra í Bretlandi en hér. Fjórfalt. Ísland býður langlægsta verð Evrópu til stóriðju. Enda snýst áhugi valdhafanna um skammtíma-atvinnu verktaka, en ekki um langtímahagsmuni þjóðarinnar. Þessa fábjánastefnu ítrekaði Ragnheiður Elín Árnadóttir á fundi Landsvirkjunar í gær. Þar kvartaði hún yfir tregðu fyrirtækisins við að samþykkja gjafverð á orku til stóriðju. Við höfum þegar gert of mikið af að taka á þjóðina háar skuldbindingar vegna gjafsölu á orku til stóriðju. Þjóðin verður að stöðva þessa einæðinga Sjálfstæðisflokksins. Ragnheiður Elín er verst þeirra.
Þjónusta við lyfjarisa

Enn og aftur ljóstrar Wikileaks upp um atferli Bandaríkjastjórnar. Birt er uppkast að samningi hennar við ellefu Kyrrahafsríki um svonefnda fríverzlun. Þar kemur fram, að Bandaríkin gæta hagsmuna lyfjarisa. Reyna að teygja tíma einkaréttar og hindra aðkomu ódýrra samheitalyfja. Hluti af þjónustunni við bandarísk risafyrirtæki, sem vilja efla eignarhald á svonefndum hugverkum. Bandarískar reglur um þetta eru komnar langt út fyrir allt velsæmi. Og nú er verið að þrýsta þeim upp á útlönd. Vonandi stendur Evrópusambandið í vegi framgangs einokunarstefnu Bandaríkjanna á stærsta markaðssvæði heimsins.
Eitruð einokun

Af 126 vörum Mjólkursamsölunnar eru bara 20 ósykraðar. Gunnar Smári Egilsson bendir í fésbók á, að af þessum 20 er bara ein frambærileg. Það er lífræna mjókin úr Kjósinni, að vísu gerilsneydd, en ekki fitusprengd. Hinar nítján sykurlausu vörurnar eru á ýmsan hátt litlu eða engu skárri en þær sykruðu. Mjókurvörur koma frá kúm, sem aldrei komast úr fjósi og eru fóðraðar á iðnaðarvörum. Skyr og mysa eru framleidd á rangan hátt, enda hefur súrmatur versnað. G-vörurnar kallar Gunnar Smári málningu fremur en mat. Og ýmsar ósykruðu afurðanna eru bara kemískar eftirlíkingar á hefðbundnum matvælum.
Bjart eða svart í sigti

Þegar ég var í skóla, fannst mér allir vegir færir til að gera skemmtilegt um ævina. Skólafélagar mínir litu í bjartsýni á framtíðina. Voru sannfærðir um, að hún yrði betri en fortíðin. Ég hef lesið Istanbul eftir nóbelshafann Orhan Pamuk og sjálfur verið þar dálítið. Hann telur þá borg um langan aldur hafa einkennzt af melancholy, depurð, eins konar svartsýni. Fólk telji sig vera á niðurleið. Framtíðin verði verri en fortíðin. Ég velti því fyrir mér, hvernig staðan sé hjá skólafólkinu í 101. Telur það framtíðina verða verri eða betri? Gerir það sér til dæmis grein fyrir, að bófar hafa tekið völdin?
Knöpp þjóðarlýsing

Laxness um Íslendinga: „Stunda orðhengilshátt og deila um titlingaskít, sem ekki kemur málinu við; en verði skelfingu lostnir og setji hljóða, hvenær sem komið er að kjarna máls.“ „Við íslendingar mundum vera með afbrigðum sjálfhælin þjóð og sjúklegir skrumarar“ „Jafnvel rugl galinna manna er blásið út hér heimafyrir með barnalegri frekju sem sönnun þess að vér hljótum að skara frammúr öðru fólki og séum snjöllum snjallari … en er aðeins ytraborðið á innri sannfæríngu manns um að hann sé aumíngi.“ „Ævinlega voru Íslendíngar reiðubúnir að kyssa þann vöndinn er sárast beit og trúa því að kaldrifjaðasti böðullinn væri sönnust hjálp þeirra og öruggast skjól.“
Þrír betri kostir

Samanlagðar hagræðingartillögur Ásmundar, Vigdísar og Guðlaugs eiga það sameiginlegt, að betri kostir eru til. Gerum ráð fyrir, að allar tillögurnar verði framkvæmdar. Samanlagður árangur yrði minni en af afnámi styrkja til landbúnaðar. Samanlagður árangur yrði minni en afnámi eftirgjafarinnar á auðlindarentu kvótagreifanna. Samanlagður árangur yrði minni en afnámi eftirgjafarinnar á auðlegðarskatti auðgreifanna. Sameiginlegt einkenni tillagna nefndarinnar er að þær velta ekki við hverjum steini. Heldur velta aðeins við smásteinum, sem gæludýrum valdhafanna þóknast, að velt sé við.
Efast um Framsókn

Sjálfstæðismenn óttast áherzlu Sigmundar Davíðs á skuldbreytingarstefnuna, sem stjórnarflokkarnir samþykktu að skoða. Liðið er hálft ár og enn ekkert vitað um efnisatriði málsins. Bjarni Benediktsson og liðþjálfar hans telja réttilega að málið sé óframkvæmanlegt. Sjálfstæðisflokkurinn hefur fengið mikið úr stjórnarsamstarfinu, fríðindi fyrir kvótagreifa og aðra auðgreifa. Nú er hins vegar að hefjast óvinsæll niðurskurður og óþægileg umræða um forsendubrestinn svonefnda. Hugleiðinga gætir um nýtt stjórnarmynztur með vitrænni flokki. Því erfiður er samstarfsflokkur, sem trúir eigin lýðskrumi.
Íhaldsmaðurinn hneykslast

Gamli íhaldsmaðurinn

John Major hneykslast á aukinni stéttaskiptingu Breta. Hann var forsætis á eftir Margaret Thatcher. Síðan tóku við ríkisstjórnir Tony Blair og Gordon Brown. Þeir voru svokallaðir Blair-istar, töldu krata þurfa að taka upp stefnu íhaldsins. Eins og Ingibjörg Sólrún og arftakar hennar í Samfylkingunni. Afleiðingin var mögnuð stéttaskipting í Bretlandi. Einkaskólagengnir pólitíkusar tóku völd og reyndu að skera niður velferð og einkareka sjúkrahús og skóla. Þetta afturhvarf magnaðist á tíma núverandi hægri stjórnar. Major hefur töluvert fjallað um þetta í ræðum að undanförnu.
Hagræðingin er engin

Hagræðingin er nákvæmlega engin hjá Ásmundi, Vigdísi og Guðlaugi. Skýrslan mikla í hundrað liðum snýst um að skoða og kanna. Ekkert er þar, sem hönd á festir. Hvergi er nein tala nefnd. Samt þykist nefndin hagræðinguna spara tugi milljarða. Fjölmiðlar éta þetta auðvitað viðnámslaust upp eftir henni eins og venjulega. Þetta er í stíl núverandi stjórnarfars. Það einkennist af nefndum og sérfræðingahópum, skoðun og könnu mála. Eins og aðalmálið sé að bæta lífskjör nefndakónga. Okkur var sagt, að velt yrði við hverjum steini, en nánast ekkert er litið á tugmiljarðana í styrkjum til landbúnaðarins.
Stóra vinstri plágan

Ögmundur Jónasson og Steingrímur J. Sigfússon eru stóra vinstri plágan. Dans þeirra setti síðustu ríkisstjórn úr skorðum. Líf hennar fjaraði út á síðari hluta kjörtímabilsins, meðan fjandvinirnir tókust á. Í gær skrifaði ég um aðild hvors um sig að sökinni. Ætla því að láta hana liggja milli hluta að þessu sinni. En niðurstaðan er skýr. Gamlingjarnir eiga að víkja af vígvelli og láta öðrum sviðið eftir. Þeir eiga báðir að segja af sér þingmennsku og hleypa varamönnum að. Það gengur ekki, að þeir félagar eyðileggi ekki bara fyrst heila ríkisstjórn, heldur eyðileggi síðan heila stjórnarandstöðu.
Diplómatísk vanhæfni

Ráðherrarnir Ögmundur Jónasson og Jón Bjarnason höguðu sér mjög ósæmilega í þingflokki Vinstri grænna, grófu undan ríkisstjórninni. Sök þeirra var mest, en Steingrímur J. Sigfússon átti líka hlut að máli. Gera verður þá kröfu til yfirmanna, að þeir geti borið klæði á vopn. Hann segist hafa reynt, en ekki getað og það nægir ekki. Formaður verður að geta haldið meirihlutanum saman. Til þess þarf diplómatíska hæfni, sem Steingrím skorti. Hann var of duglegur sem höfuðráðherra ríkisstjórnarinnar, en ekki nógu vitur. Hefði átt að víkja sem flokksformaður fyrir þeim eða þeirri, sem gat haldið þingliðinu saman.
Fimmta herdeildin

Núverandi ríkisstjórn hefur traustan meirihluta og er þannig séð starfhæf. Fyrri ríkisstjórn hafði óvissan meirihluta og varð fljótt óstarfhæf. Sumir þingmenn vinstri grænna sneru baki við henni og sumir ráðherrar voru jafnvel í stjórnarandstöðu. Ögmundur Jónasson og Jón Bjarnason voru fimmta herdeild stjórnarandstöðunnar. Grófu undan formanni sínum og ríkisstjórninni. Úr því varð pattstaða, sem einkenndist af ólátum og málþófi á þingi. Ríkisstjórnin kom engu fram öðru en fjárlögum. Þessu höfnuðu kjósendur og völdu sér gömlu bófana. Sem nú stela þjóðarauðlindinni og afhenda kvótagreifum. Í þínu boði.
Ferðaþjónusta er málið

Íslendingar þurfa að átta sig á, að ferðaþjónusta er orðinn mikilvægasti atvinnuvegur þjóðarinnar. Og sá atvinnuvegur, sem hefur bezta möguleika í náinni framtíð. Sjávarútvegur og ál eru á undanhaldi. Stjórnvöld þurfa líka að átta sig á, að ferðaþjónusta kostar innviði eins og aðrar greinar. Til dæmis þurfa að vera til klósett og afmarkaðar göngubrautir við skoðunarverða staði. Til þess þarf að setja venjulegan virðisaukaskatt á greinina til að standa undir kostnaði hins opinbera. Einnig þarf að stórauka eftirlit með svartri starfsemi og skattskilum, svo og tilraunum bófa til að hafa fé af túristum.
Íslamistar áttu sveitina

Hef í haust mikið velt Tyrklandi fyrir mér. Mústafa Kemal Tyrkjafaðir hóf þar heimssögulega tilraun árið 1922, þegar Tyrkland varð lýðveldi. Reif fez af körlum og slæðu af kerlingum. Kenndi þjóðinni latneskt stafróf og vildi rækta verkfræðinga og hagfræðinga. Tyrkland væri eftirbátur og þjóðin þyrfti að lina trúna og gerast vestræn. Gekk lengi vel, einkum í Istanbul, þar sem fólk dýrkaði Mammon eins og við. Smám saman kom í ljós, að þorri fólks bjó í sveit og dýrkaði Allah. Snauður sveitavargur hraktist í bæi, Istanbul varð stærsta borg Evrópu. Íslamistar hafa tekið þar völdin af her og Kemal-istum.
Fattlaus launaharkari

Harðvítugasti launaharkari landsins kærði laun sín alla leið upp í Hæstarétt og kemst ekki lengra. Már Guðmundsson stefndi sínum eigin Seðlabanka. Telur sig svo geta heimtað, að stéttarfélögin sættist á 2,5% kauphækkun. Hann er ekki með öllum mjalla, ekki frekar en aðrir þeir, sem pólitíkusar hafa falið embættisrekstur. Már er vanhæfur til að fjalla um kjaramál, svo mjög sem hann hefur barizt fyrir sínum eigin. Fattlaus á atburðarás. Hefði heldur átt að garga, þegar bankamenn fóru aftur að gefa sér stóra bónusa. En lét það kyrrt liggja. Ætti því að segja fátt um kveinstafi talsmanna stéttarfélaga.
Óþarfur náttúrupassi

Náttúrupassinn er dæmigerð séríslenzk lausn fábjána á einföldum vanda. Við þurfum ekki annað en að láta ferðaþjónustuna borga sama vask og aðra þætti atvinnulífsins. Eða þá að ráðast gegn svartri starfsemi í ferðaþjónustunni. Hvort fyrir sig útvegar margfalt meiri peninga en þarf til að ganga betur frá vinsælum ferðastöðum. Setja þar upp hreinlætisaðstöðu, gangstíga og tröppur og ganga frá öðrum innviðum. Hvort fyrir sig leysir vandann án þess að æsa Íslendinga. Sem vilja skoða landið sitt frítt og hafna nefskatti. Sama gildir um erlenda túrista. Vaskur og skattaeftirlit eru einföld lausn.
Orkumengun Vigdísar

Vigdís er mesta viðundrið í pólitík. Segir sæstreng munu „gjaldfella okkar eigin orku og menga hana með þessari skítugu orku sem þar [í Evrópu] er að finna.“ Sagði það á alþingi. Telur vont að blanda saman rafmagni úr vatni og rafmagni úr olíu. Meiri háttar samsláttur hjá þingmanninum. Það segir okkur töluvert um liðið, sem fer fram af hálfu Framsóknar. Og enn frekar um liðið, sem kýs slík viðundur til að stjórna landinu. Ég hef lengi talið, að fámenn þjóð og tregir kjósendur þurfi útlendinga til að stjórna ríkinu. Því meira sem Vigdís talar, þeim mun sannfærðari er ég um fánýti íslenzks sjálfstæðis.
Ekkert – ekki orð

Fjórum dögum fyrir kosningar lofaði Sigmundur Davíð skuldalagfæringu strax. Strax. Hálfu ári eftir kosningar er ekkert vitað um fyrir hverja eða hversu mikla. Ekkert. Hálfu ári eftir kosningar er ekkert vitað um, hvenær hún kemur eða hvernig hún á að gerast. Ekkert. Hálfu ári eftir kosningar er ekkert vitað um, hvert er tímabil svonefnds forsendubrests eða hver á að borga súpuna. Ekkert. Grunur leikur á, að það verði gert með bókhaldsfölsun, seðlaprentun og verðbólgu. Málið er mesti dónaskapur, sem Íslendingum hefur verið sýndur síðustu áratugi. Allt er það í boði óviðurkvæmilegra kjósenda.
Og málið er dautt

Markaðshagkerfið hefur einfalda aðferð við að komast að verðgildi hlutanna. Með því að bjóða þá upp. Enginn þarf þá að reikna, hversu mikið kaupandinn getur borgað. Hann borgar bara það, sem hann vill bjóða. Ekkert pólitískt afl á Íslandi fylgir þessu, allra sízt Sjálfstæðisflokkurinn. Hér er farið í skapandi bókhald kvótagreifa og spáð í, hvað hver tegund greifa geti borgað hversu mikið. Ævinlega er niðurstaðan sú, að fæstir geti borgað eina krónu í viðbót. Svona vinnubrögð eru móðgun við heilbrigða skynsemi. Auðvitað á bara að bjóða kvótann út og leigja hann til hæstbjóðanda. Og málið er dautt.
Trúin finnur olíu

Forsætis telur ekki aðeins, að trúin flytji fjöll. Hann útlistar í viðtali við Fréttablaðið: “Trú á olíufund mundi strax bæta lánstraust Íslendinga,” segir fyrirsögnin. Ennfremur segir SDG: “Bara það, að menn hafi trúna og setji vinnuna af stað, getur leitt til jákvæðrar keðjuverkunar.” Þjóðin þarf semsagt að fara í hópefli og magna trúna á olíuborun. Trúin finnur fjöll og finnur olíu. Þá getur hún núna farið að eyða peningum, er sagðir eru sjást í skógi eftir áratug. Þannig hyggst hann finna langþráð lánsfé. Snillingar eiga ekki að ganga svona lausir. Vonandi passar fjármálaráðherra upp á hann.
Hvolfið er rómverskt

Pantheon hvolfið í Róm er fyrirmynd guðshúsa um allan heim kristinna og múslima. Stendur enn eins og tveir frægustu eftirfarar þess, Klettamoskan í Jerúsalem og Ægisif í Miklagarði. Pantheon er rómverskt afrek í burðarþoli. Ægisif enn frekar, risahvolfið virðist svífa í lausu lofti. Klettamoskan og Ægisif urðu fyrirmyndir guðshúsa meðal Rússa, Tyrkja, Persa, Araba, Egypta og Mára. Sums staðar lögðu menn til viðbætur. Persar komu með ívana, það eru innhvolf port, svo og alskreytingar með postulínsflísum. Að mestu er hefðin þó ein og hin sama. Margt er líkt með kristni og íslam, þetta er allt Róm.
SDG var Bjarna um megn

Það var Bjarna Benediktssyni og öllum ráðherrum Sjálfstæðis um megn að sitja í þingsal og hlusta á meginræðu forsætis. Ég skil þá vel, Sigmundur Davíð sagði ekkert nýtt. Aðeins hafa verið skipaðar fleiri og fjölmennari nefndir til að fjalla um skuldavandann. Góðs viti, að ráðherrar Sjálfstæðisflokksins lýsi svona frati á forsætis. Eykur trú mína á, að þeir reyni að bremsa skýjaglópinn, sem hrekst milli heimsmetanna. Eitt sinn sagðist hann hafa náð í þúsund milljarða í Noregi. Í annað sinn hafa náð í kanadískan gjaldmiðil. Loforð hans um 300 milljarða heimsmet í eftirgjöf skulda var óðs manns æði.
Ruglið endar ekki

Góð ráð verða dýr, þegar „strax“ dregst á langinn. Sigmundur Davíð skipaði fleiri nefndir ofan á fyrri nefndir um skuldavandann. Stærsta nefndin komin upp í rúmlega þrjátíu nefndarmenn. Þetta fer að verða lifibrauð fyrir vini forsætis að vera í ótal nefndum. Úr þessu er komin niðdimm nefndaþoka og í henni einni felst heimsmet greifans. Til að létta lund fólks í biðinni vill hann meiri bjartsýn á gróða af olíuleit á Drekasvæðinu. Aukin bjartsýni vor muni veita erlendum fjármagnseigendum meiri trú á greiðslugetu þjóðarinnar. Raunar eru þeir hinir sömu og SDG hyggst flá með afskrift krafna í bankabú.
Nefndir á nefndir ofan

Forsætisráðherra upplýsti áðan, að vel gengi að efna heimsmets-loforðið um tékka í pósti. Skipaðar hefðu verið ótal nefndir, sem síðan hefðu skipað sér undirnefndir og yfirnefndir af ýmsu tagi. Nefndirnar hefðu haldið ótal fundi og mundu væntanlega halda fleiri fundi. Frétta mætti vænta af árangri sumra af þessum fundum. Erfitt er að henda reiður á, hvenær það muni vera, enda er tímaskilningur framsóknar sérstæður og teygjanlegur. Víst er þó, að tékkinn kemur ekki í pósti að sinni. En reynt verður að kreista þrotabú bankanna og búa til keðjur innistæðulausra ávísana, auðvitað á kostnað skattgreiðenda.