arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Byggðasafn forstjóranna

Undir leiðsögn forsætisráðherra er ríkisstjórnin að velta fyrir sé, hvernig ríkið geti nýtt sér nýbyggt stórhýsi Sláturfélags Suðurlands í Laugarnesi. Ríkið þarf raunar ekki þetta húsnæði, en er að reyna að hjálpa Sláturfélaginu, sem getur ekki komið húsinu í verð.

Það sjónarmið nýtur vaxandi fylgis, að opinberum aðilum beri að hlaupa til hjálpar, ef fyrirtækjum úti í bæ gengur illa, til dæmis með því að kaupa af þeim fasteignir, sem ekki ganga út á almennum fasteignamarkaði. Hús Sláturfélagsins er eitt dæmi af mörgum.

Þannig keypti borgin Broadway til að hjálpa eigandanum við að halda sjó á erfiðum tíma. Ekki er enn séð, hvort ætlunarverkið tekst. En borgin hefur sloppið fyrir horn í málinu með því að losna við húsið aftur á sama verði. Hið opinbera er ekki alltaf svo heppið.

Reykjavík ætlaði einnig að kaupa Vatnsenda, ekki vegna þess að borgin þyrfti endilega þetta land á þessum tíma, heldur til að útvega seljendum fjármagn til að nota til að bjarga sjónvarpsstöð frá falli. Það var bara þvermóðska í Kópavogsbæ, sem hindraði góðverkið.

Nú er Reykjavík að velta fyrir sér að veita sjónvarpsstöðinni ábyrgð, sem er raunar enn notalegra en að kaupa Vatnsenda, því að formlega séð fylgja slíkri ábyrgð engin útgjöld. Ef skuldin fellur í óvissri framtíð, fer hún bara inn á fjármagnskostnað hjá borginni.

Búast má við, að fleiri fylgi í kjölfarið. Hundruð fyrirtækja í Reykjavík hafa þegar orðið gjaldþrota á síðustu misserum og annar eins fjöldi rambar á barmi gjaldþrots. Þessi fyrirtæki munu vafalaust fá góðar viðtökur hjá borginni, úr því að atvinna borgarbúa er í húfi.

Borgin er rétt að byrja að feta braut góðverkanna, þótt áður hafi hún bjargað frystihúsinu Ísbirninum frá falli og látið nokkra illa stadda lóðareigendur fá leyfi fyrir gífurlega háu nýtingarhlutfalli á lóðum til að koma þeim í mun hærra verð en ella hefði verið.

Ríkið hefur lengri og meiri reynslu á þessu sviði. Það hefur gleypt óhentug eða illa byggð stórhýsi, sem enginn vildi kaupa, ekki einu sinni fyrir brot af því verði sem ríkið keypti þau á. Skemmst er að minnast húsa Mjólkursamsölunnar og Víðis við ofanverðan Laugaveg.

Fyrir utan þetta hefur ríkið verið athafnasamt í kaupum á hæðum og húsum úti um allan bæ. Gott er að geta hallað sér að Stóra bróður, er menn hafa ofkeyrt sig á góðvildinni, sem þeir hafa notið í bönkum ríkisins, og eru að springa í loft upp á vaxtakostnaði.

Fátækir athafnamenn eru raunar um það bil að hætta að þreifa fyrir sér með sölu fasteigna á almennum markaði, þar sem hugsanlegir kaupendur hafa leiðinlegar skoðanir á verðgildi steypu. Miklu betra er að nota pólitísk sambönd til að fá ríkið til að borga uppsett verð.

Þetta er eins konar framlenging á byggðastefnu til Reykjavíkur. Auðvitað er ósanngjarnt, að forstjórar, sem þarfnast velferðar, neyðist til að vera úti á landi til að njóta náðar stofnana og sjóða ríkisins. Sæluríki forstjóravelferðar nær núna til Reykjavíkur.

Þegar íslenzka hagkerfið er ýmist fallið eða að falla í Austur-Evrópu, er gott að heimurinn hafi einhvers staðar aðgang að byggðasafni um velferðarríki forstjóra.Jónas Kristjánsson

DV
Gegn Serbíu-Hitler

Samkvæmt yfirlýsingu utanríkisráðherra mun Ísland fylgja í kjölfar Þýzkalands og lýsa yfir í þessari viku, að Ísland muni með nótuskiptum viðurkenna Slóveníu og Króatíu sem sjálfstæð ríki, ef uppfyllt verði nokkur auðveld skilyrði um lýðræði og rétt minnihlutahópa.

Þýzkaland hefur raunar ekki sett nein skilyrði fyrir sinni viðurkenningu, enda má líta svo á, að Slóvenía og Króatía hafi þegar uppfyllt skilyrðin, að svo miklu leyti sem hægt er að ástunda lýðræði og mannréttindi, þegar verið er að verjast gegn landvinningastríði.

Tregðan við að viðurkenna Slóveníu og Króatíu segir ekki fagra sögu af áhuga vestrænna þjóða á lýðræði og mannréttindum í Austur-Evrópu. Útþenslustefna Serbíuforseta og serbneskra yfirmanna Júgóslavíuhers hefur óbeint verið studd sterkum öflum á Vesturlöndum.

Verstur er þáttur Bandaríkjastjórnar. James Baker utanríkisráðherra hefur margoft lýst stuðningi við kommúnistana í Júgóslavíu. Hann var í sumar á ferð þar til að vara Slóveníu og Króatíu við sjálfstæðisbrölti. Og nú neita Bandaríkin viðurkenningu.

Þetta minnir á, hversu treg Bandaríkin voru að viðurkenna Eystrasaltsríkin og hversu eindregið þau hafa stutt kommúnistann og fylgisleysingjann Gorbatsjov í varnarstríði hans gegn lýðræðisöflum í lýðveldum þess svæðis, sem áður var heimsveldið Sovétríkin.

Afstaða Bandaríkjastjórnar skýrir, hvers vegna Atlantshafsbandalagið, sem stofnað var til að hefta útbreiðslu kommúnismans í Evrópu, hefur orðið að horfa í aðgerðaleysi á vopnaða og blóðuga útþenslu síðustu móhíkana kommúnismans í Evrópu, stjórnenda Serbíu.

Aðild Javier Perez de Cuellar, forstjóra Sameinuðu þjóðanna, að Serbíubandalagi Bandaríkjastjórnar á síðustu vikum valdaferils hans verður ekki skýrð á neinn vitrænan hátt. Annaðhvort eru það elliórar eða þjónustulund gagnvart eina heimsveldinu, sem eftir er.

Þótt segja megi, að aldrei valdi einn, þegar tveir deili, er blóðbaðið í Króatíu fyrst og fremst af völdum Slobodan Milosevic Serbíuforseta. Hann er kommúnisti, sem hefur ræktað völd sín með því að beita aðferðum Hitlers og höfða til lægstu þjóðernishvata Serbíumanna.

Í blóðbaðinu er Serbíu-Hitler studdur af herforingjum, sem líka eru tilfinningalausir kommúnistar, og eru líka að bjarga starfi sínu, því að ekkert rúm eða fé er fyrir útblásinn her í þeim lýðveldum, sem eru að rísa á rústum ríkis, sem áður hékk saman á kommúnisma.

Það er út í bláinn, þegar ráðamenn í Bandaríkjunum, Sameinuðu þjóðunum og jafnvel í Evrópubandalaginu gefa í skyn, að þessir kommúnistar verði enn verri viðskiptis, ef Slóvenía og Króatía öðlast viðurkenningu. Þeir geta alls ekki orðið verri en þeir eru í raun.

Hitt er líklegra, að Milosevic og herforingjarnir leggi niður rófuna, ef Vesturlönd sýna einarðlega, að þau ætli ekki að láta þá komast upp með landvinningastríð sitt. Þeir eru að því leyti eins og Saddam Hussein, að þeir túlka sáttatilraunir sem vestræna linkind.

Bandaríkin, Nató og Sameinuðu þjóðirnar hafa svívirðu af máli þessu, en Evrópubandalagið sleppur fyrir horn á síðustu stundu. Og Ísland fyllir betri hópinn.

Jónas Kristjánsson

DV
Friðsamt andlát

Andláti Sovétríkjanna var formlega lýst á laugardaginn, þegar undirritaður var samningur Rússlands, Úkraínu og Hvíta-Rússlands um nýtt ríkjabandalag hins slavneska kjarna Sovétríkjanna. Jafnframt voru sovézk lög felld úr gildi og sovézkar stofnanir lýstar ógildar.

Nýja ríkjasambandið minnir að nokkru á Evrópubandalagið, því að gert er ráð fyrir nánu samstarfi ríkjanna þriggja, svo sem samræmdri utanríkisstefnu, tollastefnu, samgöngustefnu og umhverfisstefnu, auk þess sem þau mynda með sér fríverzlunarsvæði.

Í samningi Rússlands, Úkraínu og Hvíta-Rússlands er gert ráð fyrir sameiginlegri stjórn ríkjanna þriggja á kjarnorkuvopnum svæðisins og sameiginlegum aðgerðum þeirra til eyðingar þessara vopna. Þá heita ríkin þrjú í samningnum að virða landamæri hvert annars.

Þessi tvö atriði hljóta að skipta miklu, þegar umheimurinn metur afleiðingarnar af andláti Sovétríkjanna. Með helgun núverandi landamæra lýsa ríkin yfir, að ekki verði júgóslavneskt ástand milli þeirra. Rússland ætlar ekki að feta í fótspor útþensluhneigðrar Serbíu.

Mikill fjöldi Rússa býr utan landamæra Rússlands, einkum í Úkraínu, á sama hátt og mikill fjöldi Serba býr utan landamæra Serbíu, til dæmis í Króatíu. Sumir hafa óttazt, að þetta mundi leiða til spennu og átaka á landmærunum, einkum milli Rússlands og Úkraínu.

James Baker, hinn seinheppni utanríkisráðherra Bandaríkjanna, gekk svo langt á laugardaginn, að hann varaði við, að ástandið í Sovétríkjunum gæti leitt til svipaðs blóðbaðs og í Júgóslavíu, með þeirri viðbót, að kjarnorkuvopnum kynni að verða beitt í borgarastríði.

Þetta voru kaldar kveðjur af hálfu Bandaríkjastjórnar, sem sýknt og heilagt hefur reynt að vernda sambandsstjórnina í Kreml á sama hátt og hún hefur reynt að vernda sambandsstjórn Júgóslavíu. Þetta er liður í bandarísku dálæti á sambandsríkjum yfirleitt.

Með sameiginlegri yfirstjórn kjarnorkuvopna og yfirlýsingunni um eyðingu þeirra eru slavnesku ríkin þrjú ennfremur að lýsa yfir friðsamlegum viðhorfum gagnvart umheiminum. Efnahagslegur stuðningur að vestan verður svo háður framgangi þessarar viljayfirlýsingar.

Það er því ekki ástæða til að senda Rússlandi, Úkraínu og Hvíta-Rússlandi kaldar kveðjur í stíl Bakers. Miklu fremur er ástæða til að fagna því, að óhjákvæmilegt hrun Sovétríkjanna skyldi leiða til vitsmunalegrar niðurstöðu í efnahagsbandalagi ríkjanna þriggja.

Öll sex árin, sem Gorbatsjov hefur verið forustumaður Sovétríkjanna, hefur mátt ljóst vera, að hann hefði ekki burði til að halda heimsveldinu saman. Í leiðurum DV hefur í sex ár verið varað við oftrú á Gorbatsjov, enda hefur hann verið og er enn trúaður kommúnisti.

Við lýðræðislegar aðstæður er það nánast náttúrulögmál, að þjóðir vilja vera út af fyrir sig í eigin ríki, þótt þær vilji líka vera í ýmsum fjölþjóðasamtökum. Þegar lýðræðisþróun er komin vel á veg, er tilgangslaust að reyna að halda sambandsríkjum og heimsveldum á lífi.

Sundrun Sovétríkjanna hefur nú leitt til þeirrar niðurstöðu, sem heppilegust er, friðsams ríkjabandalags hins slavneska og evrópska kjarna heimsveldisins.

Jónas Kristjánsson

DV
Ógæfuspor

Ef ríkisstjórnin væri raunverulega andvíg búvörusamningnum, sem fyrri ríkisstjórn gerði í andarslitrunum, mundi hún afla sér lögfræðiálits, sem segði hana ekki bundna af honum. Hún léti þennan samning ekki standa í vegi skynsamlegra aðgerða í ríkisfjármál-um.

Þótt ríkislögmaður segi þennan samning heilagan, er hann ekkert færari lögmaður en ótal aðrir hér í bæ. Enda var það yfirlýst skoðun og afsökun ráðherranna, sem skrifuðu undir samninginn í vor, að endurskoða mætti hann eftir valdatöku nýrrar ríkisstjórnar.

Búvörusamningur þessi gerir ráð fyrir stórfelldri aukningu ríkisútgjalda til velferðarkerfis landbúnaðarins. Þessi aukning er svo mikil, að hún nægir til að útskýra allan niðurskurð, sem gert er ráð fyrir á öðrum sviðum í nýútkomnu fjárlagafrumvarpi fyrir 1992.

Ríkisstjórnin telur einfaldara fyrir sig að skera niður skóla og heilbrigðisstofnanir og ýmsa þætti velferðarkerfis heimilanna en að horfast í augu við velferðardrekann mikla, sem sogar allt blóð úr þjóðfélaginu. Velferð heimilanna víkur fyrir velferðarkerfi landbúnaðarins.

Þetta er pólitísk ákvörðun, en ekki lögfræðileg. Hún byggist á tveimur staðreyndum. Í fyrsta lagi er Sjálfstæðisflokkurinn í rauninni framsóknarflokkur. Og í öðru lagi er Alþýðuflokkurinn fyrst og fremst hagsmunabandalag nokkurra manna um ráðherrastóla.

Ef ríkisstjórnin hefði ætlað sér að snúa af hörmungabraut fyrri ríkisstjórnar, hefði hún ráðist til atlögu við þrjú vandamál, þar á meðal búvörusamninginn mikla. Hún hefði einnig snúið sér að leiðum til að fjármagna skuldbindingar vegna lífeyris- og atvinnuvegasjóða.

Ríkið er þegar búið að hlaða upp lífeyrisgreiðslu- loforðum upp á 50-60 milljarða króna, þótt nú verði ákveðið að bæta ekki meiru við. Ástandið er orðið þannig, að opinberir starfsmenn þyrftu að borga 25% af launum sínum til að standa undir ellilífeyri sínum.

Ríkið er þegar búið að ábyrgjast greiðslur á 5-8 milljörðum króna, sem brenndir hafa verið í atvinnuvegasjóðum af ýmsu tagi, svo sem Atvinnutryggingasjóði, Framkvæmdasjóði, Byggðasjóði og fleiri slíkum, sem einu nafni hafa verið kallaðir Sjóðasukkið.

Ríkisstjórninni ber auðvitað að leggja fram áætlun um, hvernig vitleysa lífeyrissjóðanna og atvinnuvegasjóðanna verði greidd niður á einhverju árabili. Í fjárlagafrumvarpi næsta árs bar henni að gera ráð fyrir greiðslu fyrstu afborgana af sjóðasukkinu tvíþætta.

Augljóst er, að eina leiðin til að koma reglu á fjárhag ríkisins er að létta af því byrðunum af velferðarkerfi landbúnaðarins og nota sparnaðinn til að greiða niður skuldir, sem nú er haldið utan við fjárlagafrumvarp til að trufla ekki þægilegar niðurstöðutölur þess.

Í stað þess að takast á við þetta, lætur ríkisstjórnin sem sjóðavandamál lífeyris og atvinnuvega séu ekki til og magnar þar á ofan fjáraustrið í velferðarkerfi landbúnaðarins í stað þess að minnka það. Til að greiða það gerir hún harða hríð að velferð heimilanna í landinu.

Engin þjóðarsátt verður um verk ríkisstjórnar, sem stígur fyrstu sporin á jafn ógæfusaman hátt og þessi stjórn gerir með sáttmála sínum og fjárlagafrumvarpi.

Jónas Kristjánsson

DV
Vinsældalistinn

Að minnsta kosti sjö veitingahús í borginni eru dýrari en bezta matarmusterið. Hótel Holt í Þingholtsstræti er orðinn betri kostur en nokkru sinni fyrr, því að verðlagi þess hefur verið haldið í skefjum. Á kvöldin kostar þar um 3.300 krónur að borða þrjá rétti, að drykkjarföngum frátöldum. Á fínimannsstöðum borgarinnar er hliðstætt verð frá 3.500 krónum upp í 3.700 krónur á mann.

Tvö næstbeztu matargerðarmusterin eiga það líka sameiginlegt að hafa haldið verðlagi í skefjum. Það er Við Tjörnina í Templarasundi, þar sem þríréttaður matur kostar 2.900 krónur, og Þrír Frakkar hjá Úlfari við Baldursgötu, þar sem hann kostar 2.800 krónur. Þetta verð er nálægt meðalverði reykvískra veitingahúsa og gæðin gefa ekkert eftir því, sem bezt þekkist í útlöndum.

Þessi þrjú veitingahús hafa um nokkurt skeið verið stjörnustaðir matargerðarlistar landsins. Þangað er gott að fara með útlendinga og aðra gesti, sem hafa vit og áhuga á mat. Og þangað er gott að fara, þegar ætlunin er bara að fara út að borða. Allt eru þetta litlir og þægilegir staðir, hver með sínum hætti, Holtið virðulegast, Tjörnin rómantískust og Þrír Frakkar einfaldastir.

Í næsta gæðaflokki eru nokkur hús í verðflokknum 2.100 krónur til 2.500 krónur. Allt eru þetta traustir matstaðir með hagstæðu hlutfalli verðs og gæða. Tælenski staðurinn Siam á Skólavörðustíg er í 2.100 krónum, íslenzki staðurinn Askur við Suðurlandsbraut í 2.200 krónum, bandaríski staðurinn Hard Rock Café í Kringlunni í 2.300 krónum, nautasteikhúsið Argentína á Barónsstíg í 2.400 krónum og ítalski staðurinn Pasta Basta á Klapparstíg í 2.500 krónum, allt með sams konar útreikningi.

Landsins beztu steikur úr gamla, íslenzka nautakyninu fást í Argentínu. Ferskt pasta fæst í Pasta Basta, sem þar að auki er notalega innréttaður staður. Hefðbundinn matarsmekkur Íslendinga fær útrás á Aski. Hard Rock Café gefur innsýn í góðar hliðar bandarískrar matargerðarlistar og er þar að auki sérkapítuli í hönnun veitingahúsa. Siam er bezti fulltrúi austrænnar matargerðarlistar í landinu, lítil og rómantísk matstofa.

Í ódýrasta kanti veitingastaða borgarinnar eru nokkur hús, sem eru svo góð, að þangað er hægt að fara út að borða til að eiga kvöldstund og ekki bara til að seðja hungur sitt. Það er einfalt Kínahúsið við Lækjargötu, þar sem þríréttaður matur kostar 1.700 krónur, sparibúinn Laugaás á Hótel Esju, þar sem hann kostar 1.300 krónur, hálfítalskt og örsmátt Hornið í Hafnarstræti á 1.300 krónur og loks gamli, góði, hversdagslegi Laugaás á Laugarásvegi, þar sem hann kostar 1.100 krónur.

Ýmsar fleiri matstofur eru góðar, en þessar hafa vakið sérstaka athygli mína á yfirreið um veitingamarkaðinn, sem lauk í síðustu viku. Verðlagið er miðað við kvöldmáltíð af valseðli. Hafa verður í huga, að í hádeginu er á sumum þessum stöðum og ýmsum öðrum hægt að fá mjög ódýran mat. Það er annar handleggur og um hann verður fjallað í annarri grein, sem birtist væntanlega á þessum stað í fyrsta föstudagsblaði eftir áramót.

Jónas Kristjánsson

DV
Prag

Notalegur veitingastaður hefur byrjað göngu sína á erfiðum krepputíma á erfiðum stað, þar sem mörg veitingahús hafa risið og hnigið og hrunið, við ofanvert Hlemmtorg. Þetta er Prag, lítil og vingjarnleg matstofa, þar sem áður var Rauði sófinn. Það er ánægjulegt að ljúka hringferð um veitingahús borgarsvæðisins með pistli um nýjan stað, sem hefur reynzt eiga erindi í erfiða samkeppni.

Húsakynnin eru lítillega breytt. Þau eru orðin hlýlegri og vistlegri en nokkru sinni fyrr. Innviðir eru úr tré, grænmáluðu hið neðra og gulleitu ofar. Grænt er höfuðlitur staðarins, í þéttum gluggapóstum, lömpum og pappírsþurrkum. Húsbúnaður er þungur og vandaður, en fjölbreytilegur, því að við hvert borð eru stólar með sínu lagi. Heklaðir dúkar eru undir diskum. Viðargólf er fallegt og á því eru dýr teppi. Skreytingar eru lítt breyttar.

Þjónusta er góð, svo sem alvanalegt er orðið. Úreltir eru orðnir fordómarnir um, að þjónustustörf hæfi ekki Íslendingum. Þvert á móti er óhætt að fullyrða, að þjónusta veitingahúsa sé að meðaltali hvergi betri í Evrópu en einmitt hér á landi, menntuð og alúðleg í senn.

Prag er um sinn aðeins opin á kvöldin, en verður um miðjan mánuðinn opin að nýju í hádeginu á virkum dögum, svo sem var til skamms tíma. Í tilboði dagsins er súpa og val milli tveggja fiskrétta á 890 krónur í hádeginu og 1180 krónur að kvöldi. Af stuttum fastaseðli kostar um 2715 krónur að borða þríréttað.

Vínlistinn er slakur, einkum í rauðvíni. Af hvítvínum eru helzt drykkjarhæf Mouton Cadet og Sancerre. Að þessu leyti minnir fátækt staðarins einmitt á veitingastaði hins forna Habsborgararíkis Evrópu, en matreiðslan minnir sem betur fer ekki mikið á þunga matreiðslu Vínarborgar, Budapest og Prag. Hún er íslenzk og góð.

Fyrst var borin fram ídýfa með gulrótar- og gúrkulengjum, stundum paprikulengjum. Með súpunni komu góðar brauðkollur, hvítar og volgar, svo og smjör í bolla. Súpur voru miklar að vöxtum og bragðsterkar að miðevrópskum hætti. Meðlæti með aðalréttum var yfirleitt staðlað.

Lauksúpa dagsins var of áfengisblönduð og eftir því bragðsterk. Spergilsúpa dagsins var bragðsterk og þykk, fremur góð. Fiskisúpa var karríkrydduð og vel rjómuð, með lúðu, laxi, hörpu og rækjum.

Laxakaka var frábær, betri en í beztu stöðum Parísar, létt og mjúk og ljúf, með fínlegri eggjasósu og ristuðu brauði. Hvítlauksristaðir sniglar voru frambærilegir.

Fiskurinn gekk vel. Steikt heilagfiski með camembert- ostasósu var hæfilega eldað og bragðgott, sömuleiðis gufusoðinn steinbítur með skelfisk- og sveppasósu. Ostbakaðir sjávarréttir voru góðir, rækja, harpa og lúða.

Buff Praha var hakkabuff úr góðu kjöti, létt og gott, með hrásalati, bakaðri kartöflu og þremur ídýfum, rauðrófumauki, sýrðri rjómasósu, steinseljusmjöri. Mjög góð var piparsteik með sama meðlæti og þrenns konar piparkornum, rauðum, grænum, svörtum. Steikin var í sama hágæðaflokki og í Þremur frökkum og Argentínu.

Sítrónu-ostakaka var góð, enda beint frá Osta- & smjörsölunni, sem hefur náð ágætum árangri á þessu sviði. Svonefndar Prag-pönnukökur voru góðar, bornar fram með ís og súkkulaði og of miklu af líkjör.

Jónas Kristjánsson

DV
Lækjarbrekka

Lækjarbrekku hefur farið mikið fram. Matreiðsla er oft mjög góð, einkum á kvöldin, Þá er verðið líka hátt, um 3425 krónur fyrir þrjá rétti. Í hádeginu er hægt að fá súpu dagsins og val milli nokkurra aðalrétta á um það bil 895 krónur. En þá er matreiðslan stundum lakari.

Lækjarbrekka er rauðfjólublá í hádeginu. Há stólbök og dúkar undir glerplötum stinga í augu í birtunni og hæfa ekki ljósum og fíngerðum húsakynnum. Á kvöldin hverfur misræmið að nokkru leyti inn í rökkur kertaljósanna. Þá sést líka minna til smekkleysanna á veggjum, sundurgerðarlegra spegla og málverka í ýktum svifstíl.

Bezt er að fá sæti í götustofunni hjá flygli, borgundarhólmsklukku og saumuðu veggteppi, því að ónæðissamt er í fremri stofuni við skenkinn, og uppi á lofti er eins og að vera í sumarbústað í Norðurlandalegum furustíl.

Þjónusta er góð í Lækjarbrekku, glaðleg og menntuð. Staðurinn lyftist í hádeginu með tauþurrkum í stað pappírs, en dregst jafnóðum niður aftur með köldu smjöri í álpappír að hætti flugfélaga. Á kvöldin laðar píanisti að gesti. Þá er oft erfitt að heyra í sjálfum sér.

Matseðillinn í Lækjarbrekku er of langur og ruglingslegur. Þar er boðinn villibráðarseðill, sjávarréttaseðill, grænmetisseðill, barnamatseðill og kolagrillseðill, auk venjulegs matseðils. Ekkert eldhús af þessari stærðargráðu getur ráðið við slíka fjölbreytni í framboði.

Súpa dagsins í hádeginu var tær tómat- og grænmetissúpa í miklu magni, óspart og skemmtilega krydduð, vel heit. Með henni voru góðar brauðkollur volgar. Hrásalatið með aðalréttinum var á diskunum sjálfum og lyppaðist niður í heitum sósum. Djúpsteiktur steinbítur í léttu og þunnu orlydeigi var vel eldaður og mjúkur, með góðri og bragðmikilli sósu. Camembert-ostgljáður skötuselur dagsins var hæfilega eldaður, með góðri ostasósu.

Að kvöldi var í upphafi boðinn smakkréttur, reyktur fiskur, harpa og humar í sósu með áberandi bragði af reyktum fiski, góður matur. Þá var álpappírinn horfinn og smjörið borið fram í tveimur fallegum bollum, annar með venjulegu smjöri og hinn með hvítlaukssmjöri.

Tindabikkju-terrine var frumlegur réttur og góður, skata vafin um litla grænmetisteninga, borin fram með rauðri og sætri rauðrófusósu. Ristaðir humarhalar í blaðdeigskörfu með humarsósu voru mun betri en í Setrinu, stórir humrar í afar þunnu og stökku blaðdeigi.

Grænmetisréttir eru sérgrein Lækjarbrekku. Grænmetisforréttur var afar fallegt og litskrúðugt og fjölbreytt hrásalat með eggjum, alfaspírum og baunum, svo og þremur sósum. Grænmetisbaka með fersku salati, bakaðri kartöflu og sveppahvítlaukssósu var mjög gott. Bezt var hæfilega snöggsteikt grænmeti og góðar kajun- hnetur, framreitt með afar góðum hrísgrjónum.

Kolagrilluð lambasteik, pensluð hvítlauksolíu, með meyrum humar í skelinni, linum sveppum og kryddsmjöri, var rósrauð, lungamjúk og bragðgóð. Villigæsabringa með perum og góðri Jägermeister-sósu var hæfilega lítið elduð, örlítið rósrauð, þunnt sneidd, borin fram með léttelduðu grænmeti og grænmetisböku.

Konfektterta hússins var sæt og góð, með ís og jarðarberjasósu. Heit eplakaka með kanil var fögur og fín.

Jónas Kristjánsson

DV