arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hótanir þekktust ekki

Alla þá áratugi, sem ég var ritstjóri DV og forvera þess, var blaðinu aldrei hótað, svo að ég muni. Enda man ég ekki til, að efni hafi verið látið óbirt vegna slíks. Eina dæmið um siðlausan þrýsting var, þegar Björgólfs-feðgar reyndu að kaupa blaðið. Þeir höfðu ekki erindi sem erfiði. Nokkuð var um, að Ásgeir Friðgeirsson umboðsmaður gætti hagsmuna þeirra. Ég man ekki eftir neinum hótunum í því samhengi. Enda hefði slíku ekki verið vel tekið. Hins vegar lét Björgólfur Guðmundsson taka efni úr bókum hjá forlaginu Eddu. Hann er eini greifinn, sem ég veit til, að hafi reynt að ritskoða prentað mál.
Sprotar flýja utan

Stýrivextir erlendra auðríkja fara lækkandi og eru komnir niður í og niður fyrir 1%. En hér hækka stýrivextir og eru orðnir 18%. Þýðir, að vextir sprotafyrirtækja eru þar um 2-4% og hér yfir 20%. Á hvorum staðnum teljið þið, að auðveldara sé að koma á fót nýrri starfsemi? Hvaða vexti teljið þið, að sprotafyrirtækin þoli að greiða? Menn reyna auðvitað ekki að framkvæma nýjungar hér, reyna það frekar erlendis. Trúarofsi nýfrjálshyggjunnar segir þetta verða að vera svona, vextir skuli ráðast af eftirspurn. Jafnvel eftir hrun. Þá detta bjánum bara ríkisrekin álver í hug, þegar álrisar bregðast.
Afleiðingar eigin gerða

Ég tek undir með

Friðrik Skúlasyni. Þeir, sem keyptu í deCode fengu engar bætur fyrir það. Þeir, sem tapa í fjárhættuspili, fá engar bætur. Því skyldu þá þeir fá bætur, sem keyptu húsnæði á yfirverði og tóku gengisbundin lán? Við slíku var þá varað, þótt háreysti lánveitenda hafi verið yfirgnæfandi. Fólk þarf að taka afleiðingum gerða sinna. Að vísu getur það sakað bankamenn um að hafa otað að sér gengislánum. Er í mesta lagi hliðarástæða, sem gerir banka skaðabótaskylda að hluta. Verið er að vinna í slíku með frystingum og framlengingum. Annað er ekki hægt að gera. Skattgreiðendur eiga enga sök.
Glæpur lífeyrissjóðsins

Íslenski lífeyrissjóðurinn í Landsbankanum lét sparifé þeirra áhættufælnustu í skuldabréf bankans sjálfs. Frjálsi lífeyrissjóðurinn í Kaupþingi taldi hins vegar öruggast að setja það í ríkisskuldabréf. Þar skilur milli feigs og ófeigs. Ráðamenn í Landsbankanum voru kannski svona voðalega heimskir. Eða þeir voru að misnota lífeyrissjóðinn til að losna við skuldabréf bankans sjálfs. Auðvitað átti að setja þessa peninga í ríkispappíra, því að ríkið fer síðast allra á hausinn. Það getur alltaf bjargað sér með sköttum, sem bankar geta ekki. Íslenski lífeyrissjóðurinn er gott dæmi um glæpafyrirtæki.
Ritskoðun er dýrkeypt

Ég held, að Hreinn Loftsson sé að krukka í ritstjórn DV og taka fram fyrir hendur ritstjóranna. Á þeirri forsendu, að lán til blaðsins séu brýnni en pirrandi fréttir. Ég veit líka, að hann hefur haft afskipti af skoðunum í blaðinu og á vef þess. Nú hefur ritskoðunarstefnan hefnt síns. Blaðamaður á DV skýrir frá óviðeigandi afskiptum af ritstjórn blaðsins, þvert gegn vilja Reynis Traustasonar ritstjóra. Slík afskipti þekktust ekki á velgengnisárum blaðsins og geta hreinlega drepið blaðið núna. Ritskoðun er aldrei ókeypis.
Stólaskipti leysa ekkert

Skilanefndir og pólitísku bankaráðin nýju töldu þjóðráð að færa til fíflin í bönkunum í nýjar yfirmannastöður. Það olli algeru vantrausti fólks á nýju bönkunum. Nú telur ríkisstjórnin þjóðráð að færa ráðherra um sæti. Það mun ekki frekar valda neinu trausti. Hvergi eflir traust að hafa stólaskipti. Aðeins dugir að reka menn, losna við þá. Við þurftum að losna við gömlu yfirmennina í bönkunum, ekki færa þá til hliðar. Við þurfum nú að losna við nokkra ráðherra alveg, ekki færa þá til um stóla. Hugleiðingar Geirs Haarde í Fréttablaðinu um stólaskipti ráðherra eru sama ruglið og annað hjá honum.
Álið er ekki bjargvættur

Nokkrum sinnum í haust hef ég sagt ykkur, að fyrirhuguð álver mundu ekki verða reist á næstunni. Álverð hrundi með bílaiðnaðinum og álrisar hafa ekki lengur ráð á nýjum álverum. Ekki er heldur hægt að draga lánsfé til Íslands til að búa til nýjar stíflur og bora fleiri holur. Þess vegna væru álver ekki leið úr hruninu. Nú er þetta komið í ljós. Samkvæmt Fréttablaðinu eru Rio Tinto og Alcoa hætt við fyrirhugaðar framkvæmdir að sinni. Í Straumsvík og á Bakka við Húsavík. Landsvirkjun og Orkuveitan hafa nóg með að reyna að afla nýrra lána í stað gjaldfallinna gamalla lána. Álið er ekki bjargvættur.
Ofnbakað og gufusoðið

Oftast elda ég flakaðan fisk í ofni, án vatns, krydds, smjörs eða olíu. Læt fiskinn ofan á álpappír í skúffu. Læt hann hitna í eigin safa í fimm til fimmtán mínútur eftir þykkt og festu. Þannig finnst mér fiskur ná beztu eigin bragði. Fiskur hefur gott bragð og góða lykt, ef hann er nýr. Þannig er fiskur yfirleitt í fiskbúðum Reykjavíkur. Ég kaupi aldrei frosinn fisk, fisk í sósu, raspaðan eða öðru vísi húðaðan fisk. Með aldrinum hef ég í auknum mæli tekið bragð hráefnis fram yfir bragð hliðarefna. Á haustin nota ég gufusoðnar kartöflur og óbráðið smjör, en ekkert krydd og enga sósu.
Veraldarvefurinn sýknaður

Tölvu- og símamiðlar hafa hvorki spillt málnotkun fólks né þáttöku þess í samfélaginu. Rannsóknir hafa leitt þetta í ljós. Namoi S. Baron prófessor skrifar um þær í bókinni Always On. Hún segir að erfiðleikar í málnotkun og lítil félagshæfni eigi sér aðrar, eldri forsendur. Hafi ekkert með Twitter, MySpace, YouTube, SMS eða Facebook að gera. Sé ekki veraldarvefnum að kenna.
Fámiðlalög á felumenn

Við þurfum ekki fjölmiðlalög. Fjölmiðlarnir deyja bara fyrr, ef búin eru til kerfi um að banna mönnum að eiga fjölmiðla. Þurfum hins vegar fámiðlalög. Heimurinn þarf fámiðlalög. Þau eiga að felast í, að ábyrg persóna sé að baki sérhvers efnis, sem fer á veraldarvefinn. Það sé einhver Egill Helgason, Illugi Jökulsson eða Jónas Kristjánsson. Ekki Baggalútur, Mengella eða Rómverji. Allir geti með einu handtaki fundið, hver sé að baki gervinafna. Tryggt verði, að hægt sé að rekja ábyrgð efnis til einhvers. Ábyrgð á klámi, fjárhættuspili, perraefni, YouTube eða Facebook. Inn í birtuna með felumenn.
Við getum skúrað

Við erum fullfær um að hreinsa upp eftir útrásarbankana og -víkingana. Við getum hert sultarólina. Við getum neitað okkur um nýja bíla og utanferðir. Við getum neitað okkur um innfluttar okurvörur. Við viljum hins vegar alls ekki gera það undir stjórn fíflræðis og þjófræðis. Við viljum ekki, að í bankanum sé enn verið að stela peningum undir syfjuðum augum pólitískra bankaráða allra flokkanna. Við viljum nýtt þjóðfélag, þar sem öllum verður sparkað, sem komu að hruninu, frá ríkisstjórninni og flokkum hennar til banka, seðlabanka og fjármálaeftirlits. Þá treystum við okkur til að skúra.
Svarar kalli fólksins

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir segir ríkisstjórnina þurfa að svara kalli fólks um mannabreytingar. Nánar til tekið mannabreytingar í ríkisstjórninni, Seðlabankanum og Fjármálaeftirlitinu. Þannig hefur hún raunar tekið undir helztu kröfu andófsfólks. Ingibjörg Sólrún skilur núna, að hvarvetna í lýðræðisríkjunum þurfa menn að taka ábyrgð á mistökum sínum. Ef lykilmönnum hrunsins verður fórnað, getur Samfylkingin sennilega gengið óklofin til kosninga að vori. Yfirlýsing formannsins er fyrsta merki þess, að íslenzkur valdamaður stígi úr fílabeinsturni sínum. Telji sig ekki yfir aðra hafin.
Mislukkað brunalið

Skilanefndirnar eru óhæfar. Þær tregðast við að veita upplýsingar. Pólitísku bankaráðin nýju eru óhæf. Þau vernda óhæfa bankastjóra siðlausa á gráum svæðum. Bankastjórarnir eru óhæfir. Þeir eru gamlir bankakrimmar, meðsekir í hruninu. Þannig er brunaliðið í nýju ríkisbönkunum allt meira eða minna mislukkað. Enda er það sama fólk og olli hruninu eða að minnsta kosti sams konar fólk. Ekkert af þessu fólki nýtur trausts almennings. Ekki frekar en Seðlabankinn og Fjármálaeftirlitið. Ríkisstjórnin ber ábyrgð á mislukkuðu starfi þessa fólks. Hún ber endanlega ábyrgð, á sem fyrst að segja af sér.
Logandi afskriftir

Á vefnum loga fullyrðingar um, að bankar hafi afskrifað og séu að afskrifa risavaxnar skuldir nafngreindra pólitíkusa. Ekki bara einkahlutafélag Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur. Meirihluti alþingismanna sé flæktur í slík mál, þar á meðal Björgvin G. Sigurðsson. Þar segir líka, að Davíð Oddsson viti um þessi hneyksli og hóti að leka þeim. Þess vegna þori pólitíkusar ekki að losa sig við hann. Brýnt er, að óháð endurskoðun bankanna kanni allt þetta. Hvort pólitíkusar og einkahlutafélög þeirra hafi á þessu ári fengið afskrifaðar skuldir umfram venjulega borgara. Slíka gerninga þarf að stöðva.
Því miður drengir

Ég hef enga trú á, að Guðlaugur Þór Þórðarson eða Bjarni Benediktsson geti keppt við Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttir um varaformanninn. Hún hefur komið vel fyrir í ráðherrastóli, öfugt við flesta ráðherra flokksins. Hún er kona og það skiptir máli þessi árin. Hún er baráttuglöð með vélbyssukjaft, ef því er að skipta. Drengirnir eiga ekkert erindi í hana. Ekki frekar en “miðaldra karlmenn” áttu á sínum tíma. Og sjálf er hún ekki komin á endastöð. Eftir stórtap flokksins í næstu kosningum verður Geir H. Haarde að segja af sér. Þá getur enginn keppt við Þorgerði Katrínu um formanninn. Því miður drengir.
Formaður dáleiðir flokksmenn

Aðild að Evrópusambandinu var ekki stórmál, þegar Samfylkingin settist í ríkisstjórn. Aðalatriðið var að komast inn, skítt veri með hugmyndafræðina. Nú telur formaður flokksins hins vegar brýnt að leita inngöngu, annars verði stjórnarslit. Hún segir aðstæður hafa breytzt á hálfu öðru ári, sem rétt má teljast. En hún setur kröfuna fram sem óþægilega pirrandi úrslitakosti. Hún vill láta þakka sér fyrir að hafa dregið samstarfsflokkinn með. Enda kemur í ljós, að flokksmenn hennar mega vart vatni halda. Það dreifir athygli þeirra frá tjóninu, sem andvana stjórnarseta flokksins hefur valdið þjóðinni.
Klofvega á gjánni

Undir niðri glímir Samfylkingin við óleysanlegan vanda. Kannanir sýna hver á fætur annarri, að helmingur stuðningsfólks hennar styður ekki ríkisstjórn Ingibjargar Sólrúnar. Styður hins vegar málstað fundarmanna á borgara- og útifundum. Því lengur sem Samfylkingin er í ríkisstjórn með Sjálfstæðinu þeim mun biturra verður ástandið. Hún ber ábyrgð á hinu manngerða hruni, af því að ríkisstjórnin öll var þar að verki. Hún ber ábyrgð á brunavörzlu brennuvarga. Hún ber ábyrgð á viðvarandi stuldi úr ríkisbönkunum. Ingibjörg Sólrún hlustar ekki á gagnrýni. Samfylkingin stendur því klofvega á gjánni.
Ódýri vinnukrafturinn

Manngerða bankahrunið á Íslandi hefur slæm áhrif á starf frumkvöðla. Bankar, ríkisvaldið og áhættufjárfestar hafa minna umleikis en áður til að veðja á frumkvöðla. Einnig hefur minnkað trú erlendra áhættufjárfesta á Íslendingum almennt. Ríkisstjórnin hefur hins vegar lofað vinnuaflsfrekum framkvæmdum til að útvega fleirum lifibrauð. Þá er átt við verkamannavinnu, en ekki vel borgaða vinnu við góðar hugmyndir. Ódýr vinna er tekin fram yfir dýra. Það er skiljanlegt. En hefur sínar skuggahliðar, því þannig færumst við aftur á bak í þróuninni.
Saklaust varahjól

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir ráðherra telur sig hafa verið að framkvæma stefnu fyrri ríkisstjórnar. Hún sagðist í Vikulokunum á Gufunni ekki geta beðist afsökunar á stjórnmálastefnu síðustu tíu-tólf ára. Eins og hún telji hrunið ekki koma sér við. Þetta er rangt hjá henni. Hrunið varð á hennar vakt. Það varð ekki vegna stefnu fyrri ríkisstjórnar. Núverandi stjórn hafði nægan tíma til að hlíta ótal ráðum og kúvenda bankastefnunni. Hún kaus að gera það ekki og ber því ábyrgð á hruninu. Ingibjörg Sólrún getur ekki falið sig bakvið Framsókn. Samfylkingin getur ekki kallað sig saklaust varahjól.
Sama hvað það kostar

Það er brenglað viðhorf til peninga að segja “hvað sem það kostar”. Alltaf verður að meta, hvað aðgerðir muni kosta, þótt þær séu taldar góðar. Svo er um málaferli gegn brezka ríkinu fyrir að beita hryðjuverkalögum á íslenzka banka. Það geta verið góð málaferli, en samt þarf að átta sig á, hvað þau muni kosta. Að segja kostnað ekki skipta máli er flottræfilsháttur. Slíkt orðaval bendir til, að viðkomandi sé örlátur á annarra manna fé. Í þessu tilviki skattgreiðenda. Össur Skarphéðinsson ráðherra hefur því brenglað viðhorf til peninga. Ríkið má ekki lofa styrkjum, “hvað sem það kostar”.
Vægt tjón á peningamarkaði

Pétur Blöndal alþingismaður telur tjón viðskiptamanna peningamarkaðssjóða vera minna en af er látið. Flestir hafi átt fé sitt nokkurn tíma og það hafi tekið þátt í bólunni. Þess vegna sé meðaltapið hjá Kaupþingi 3%, Glitni 10% og Landsbankanum 20%. Þetta er minna en tjón eigenda lífeyris. Mér finnst þetta mat Péturs raunsætt. Af því má ráða, að það var fljótfærni ríkisins að leggja bönkunum hundruð milljarða til að niðurgreiða tjón viðskiptamanna peningamarkaðssjóða. Enn síður er ástæða til að styrkja þá enn meira en gert hefur verið. Ekki ætti heldur að styrkja viðskiptamenn annarra slíkra sjóða.
Samtök í vondu máli

Samtök atvinnulífsins liggja á könnun um afstöðu félagsmanna til aðildar að Evrópusambandinu. Björn Bjarnason ráðherra upplýsti það í gær. Niðurstöður voru óhagstæðar, aðeins 43% vildu aðild og heil 40% voru henni andvígir. Fyrirfram hefði verið talið, að fylgismenn væru yfirgnæfandi í þessu úrtaki. Samtökin hafa nefnilega eindregið hvatt til aðildar. Því er ljóst, hvers vegna þau vildu ekki segja frá niðurstöðunum. En þögnin vekur vantraust á samtökunum. Menn verða að hafa burði til að viðurkenna staðreyndir og fara ekki í felur með þær. Auk þess er ljótt að halda upplýsingum frá almenningi.
Velkomnir með einhliða evru

Evrópusambandið hefur boðið Svartfjallaland velkomið. Umsókn um aðild kemur eftir helgina. Landið fullnægir kröfum sambandsins um stöðugleika og vöxt. Ekki er tekið fram, að Evrópusambandið sé í neinni fýlu, þótt Svartfellingar hafi einhliða tekið upp evru. Sambandið hótar oft út og suður. Oftast er það marklítið. Svo er um einhliða evru. Embættismenn þess hrista hausinn, þegar minnst er á einhliða evru. En þeir sætta sig við orðinn hlut og bjóða ríki eigi að síður velkomin. Látið því ekki hræða ykkur frá einhliða notkun evru.
Átti að vita og vissi ekki

Breki Logason birtir ágæta fréttaskýringu á Vísi.is um það, sem Björgvin G. Sigurðsson ráðherra átti að vita, en vissi ekki. Vissi ekki um kaup ríkisins á 75% hlut í Glitni. Ekki um uppsagnir starfsmanna Landsbankans og lækkun launa hinna. Ekki um ofurlaun nýju bankastjóranna. Ekki um vanda Icesave, Davíð talaði ekki við hann. Ekki um greiðslu Alþjóða gjaldeyrissjóðsins, Davíð talaði ekki við hann. Ekki um KPMG. Þá hefur hann tvo aðstoðarmenn, sem vita ekki, hvað hann veit og veit ekki. Allt rekur Breki þetta vel með tilvitnunum í málsaðila. Ráðherrann er einangraður og meðvitundarlítill.
Í myrkrinu stappa þeir stálinu

Fyrstur að nefna hugarfar byrgisbúa Alþingis og embætta, svo að ég viti, var

Páll Ásgeir Ásgeirsson bloggari. Hann sagði: “Þetta er stundum kallað “bunker mentality”. Bunker þýðir byrgi, og þeir sem eru lokaðir saman inni í byrgi ná oft einhliða samstöðu um þá heimsmynd, sem blasir við út um skotraufar byrgisins. Þeir stappa stálinu hver í annan á dimmum nóttum, sannfærðir um að stríðið sé í þann veginn að vinnast, því líkingin er komin úr hernaði.” Frægasta dæmið um veruleikafirrt hugarfar í neðanjarðarbyrginu var Kastljós Lúðvíks Bergvinssonar þingflokksformanns um daginn.
Neðanjarðarbyrgið

Andrés Jónsson segir ágætlega í bloggi sínu: “Það virðist sem klassískt “bunker-mentality” hafi skotið sér niður meðal íslenskra stjórnmálamanna og embættismanna. Aðallega stjórnmálamanna samt. Byrgið þeirra er við Austurvöll. Maður heyrir samræður þeirra í mötuneytinu endurómast í viðtölum sem þeir veita fjölmiðlum. “Það er svo mikil grimmd í samfélaginu”. “Enginn treystir neinum, þótt allir séu að vinna gott starf”. “Egill Helga er nú bara leiðtogi kverúlanta”. “Þið eruð ekki þjóðin”. “Það er ekki völ á neinu öðru hæfu fólki til að annast þessi störf”.” Þið þekkið pólitíska ruglið.
Kverúlantinn í eftirlitið

Vilhjálmur Bjarnason hlutabréfaeigandi er frábær. Í meira en ár hefur hann hamast á útrásarbönkum og -greifum. Kverúlerað á aðalfundum stórfyrirækja, þótt allir gerðu grín að honum. Hefur jafnan reynzt hafa rétt fyrir sér. Nú er hann búinn að höfða mál gegn Glitni fyrir siðlausan starfslokasamning við Bjarna Ármannsson. Málið snýst um ábyrgð á stjórn fyrirtækja, sem hingað til hefur verið talin minni en engin. Vilhjálmur er rétti maðurinn til að verða forstjóri Fjármálaeftirlitsins. Þegar búið er að losna þar við aumingjann.
Davíð og flugeldarnir

Jafnvel

Economist gerir grín að Davíð Oddssyni. Var tímaritið þó lengst af mikilvægasta grúppía nýfrjálshyggjunnar. Blaðið segir bankahrunið íslenzka versta hrun mannkynssögunnar. Það hefur semsagt ekki komið að utan, eins og ráðherrar okkar segja. Það er heimatilbúið. Framleitt af leikara og skáldi í gervi forsætis og seðlabankastjóra. Svo og af náhirð hans og af ríkisstjórn Sjálfstæðis og Samfylkingar. Economist efast um, að Davíð verði lengi sætt í Seðlabankanum. Blaðið endar á gríni um villt flugeldakaup Íslendinga um áramót. Telur þau greinilega dæmi um fyrirhyggjulausa hegðun Íslendinga.
Gleymist það sem ekki sést

Ríkisstjórnin er hrifin af lausnum, sem felast í að færa til vandamál. Hún vill, að Íbúðalánasjóður taki við vandræðum ríkisbankanna. Hugsar ekki um, að sjóðurinn gæti sligazt. Hún vill, að lífeyrissjóðir taki liðlega á vanda skuldara. Hugsar ekki um skyldur þeirra gagnvart lífeyrisþegum. Það er eins og henni finnist, að vandamál hverfi, ef þeim er ýtt til hliðar eða fram í tímann. Hún segist ætla auka velferð um leið og hún heimtar 10% niðurskurð velferðar síðar í vetur. Þannig þarf hún ekki að horfa á vandann í bili. Hvað eftir annað beitir hún hagstjórnartækinu: “Out og sight, out of mind”.
Meint fjölmiðlaeinangrun

Ég hef aldrei tekið eftir fjölmiðlaeinangrun úti á landi. Langtímum saman er ég utan Reykjavíkur, stundum meira að segja fenntur inni. Dagblöð sé ég þá ekki, en útvarp og sjónvarp eru um allt land. Tala þá ekki við neinn nema hesta. Samt fylgist ég alveg eins vel með og þegar ég er á Seltjarnarnesi. Er meira að segja betur upplýstur um gang mála en Björgvin G. Sigurðsson ráðherra, sem ekkert veit. Það gerir netið. Þrír stórir fréttamiðlar, mbl, visir, dv og rúv eru á netinu. Þar eru fréttir fjölmiðla mínus auglýsingar og langhundar. Á netinu eru einnig stöðugar túlkanir á fréttum. Í blogginu.
Myndskeið úr fortíðinni

Til skamms tíma var Björgvin Sigurðsson ráðherra helzta grúppía útrásar banka og víkinga.

Lára Hanna Einarsdóttir tók saman myndskeið úr viðtölum við ráðherrann frá ýmsum tímum. Þau sýna baráttu hans fyrir skorti á aðhaldi banka. Hvernig hann undirbjó jarðveginn fyrir hrunið, óafvitandi. Lára Hanna hefur sérhæft sig í að safna viðtölum við ráðamenn frá ýmsum tímum og klippa þau saman. Þannig sýnir hún fáránleika þeirra. Slíkt ættu sjónvarpsstöðvar að birta í hverjum sjónvarpsfréttum. En þær hafa ekki burði til að gera það, sem Lára Hanna getur ein. Hún ein er á við heila fréttastofu sjónvarps.
Stórsniðinn lífeyrissjóður

Lífeyrissjóður Verzlunarmanna er stór í sniðum. Hann útvegar Gunnari Páli Pálssyni formanni 30 milljónir króna árlega í laun. Hann tapaði 21 milljarði á Kaupþingi, 12 milljörðum á Landsbankanum, 7 milljörðum á Bakkavör, 4 milljörðum á Exista. Samtals tapaði hann 53 milljörðum í október. Það er 20% af eiginfé sjóðsins og eru þá ekki öll kurl komin til grafar. Þegar upp verður staðið, hefur sjóðurinn tapað alls um 80 milljörðum króna. Það eru 30% af eigin fé, tvöfalt meira en aðstandendur sjóðsins halda fram. Enginn lífeyrissjóður hefur braskað eins mikið og Lífeyrissjóður verzlunarmanna.
Hjartað slær með fénu

Við höfum fengið að vita, hvar hjarta ríkisstjórnarinnar slær. Hún hækkar bara tekjuskatt af launum, en ekki tekjuskatt af fjármagni. Hún er enn þeirrar skoðunar, að skríllinn eigi að borga um 40% skatt, en útrásargreifar og önnur gæludýr aðeins 10%. Fjármagnseigendur séu fjórum sinnum merkari en launafólk. Leiðin til farsældar felist í að sáldra fé yfir höfðingja. Og búast síðan við, að skiptimynt leki niður til fátækra. Það er beinlínis stefna stjórnarinnar. Sú sama stefna hennar og olli hruni bankanna.
DV-feðgar kverúlera

DV-feðgarnir halda fram, að kverúlantar hafi yfirtekið Silfur Egils og hann sé sjálfur orðinn kverúlant. Mín tilfinning er allt önnur. Gestalistar Egils eru mun betri núna en þeir voru fyrir ári. Þá voru sífellt sömu gestirnir, málglaðir pólitíkusar í rifrildi, með Bjarna Harðarson í broddi fylkingar. Nú eru þvert á móti í boði gestir, sem ég hef lítið heyrt í áður og eiga fullt erindi á skjáinn. Egill birtir lista yfir þá í bloggi sínu og það eru ekki kverúlantar. Í vetur hefur Silfrið glansað betur en áður. Reynir og Jón Trausti þykjast gagnrýna Egil fyrir hönd þjóðarinnar. En eru bara að kverúlera.
Ég vissi ekkert um þetta

Björgvin Sigurðsson er týpa, sem enginn talar við, sem ekkert fær að vita. “Ég vissi ekkert um þetta” eru einkennisorðin. Fjölmiðlafulltrúi hans og aðstoðarmaður fá smávegis að vita, en þeir segja ráðherranum ekki frá. Sú er myndin, sem þjóðin fær af bankaráðherra sínum. Hann komi alltaf af fjöllum og sé alltaf jafn steinhissa. Fjölmiðlafulltrúinn og aðstoðarmaðurinn og ráðherrann eru hið minnsta fjórsaga um KPMG hneykslið. Önnur fræg spakmæli ráðherrans eru: “Við munum velta við hverjum steini,” og “það verður allt að vera uppi á borðinu”. Sameiginlegt með þeim öllum er að vera marklaus.
Versti lífeyrissjóðurinn

Lífeyrissjóður verzlunarmanna er einna verst rekni lífeyrissjóður landsins. Þar eru allir á ofurlaunum. Hæstan ber þar auðvitað hinn landsfræga Gunnar P. Pálsson, sem talar tungu græðgisvæðingar launþegasamtakanna. Samt hefur þessum risasjóði tekizt að tapa 30% af eigum lífeyrisþeganna. Það er met í bankahruninu, meira en í sumum peningamarkaðssjóðum. Stafar af ástarsambandi sjóðsins við Kaupþing, þar sem Gunnar Páll gamnaði sér í stjórn. Lét fúslega afskrifa skuldir yfirmanna bankans. Ef Gunnar Páll fengi markaðsvirði fyrir störf sín fyrir sjóðinn, væri það reiknað í vandarhöggum eingöngu.
Morgunbænirnar í Stjórnarráðinu

Páll Ásgeir Ásgeirsson samdi bezta bloggið um andlegt ástand ráðherra vorra. Það hljóðar svona:

Morgunbænirnar í Stjórnarráðinu

Ég vissi ekkert um þetta.

Við munum velta við hverjum steini.

Fólkið hefur rétt til að mótmæla.

Það verður allt að vera uppi á borðinu.

Ég vissi ekkert um þetta fyrr en í dag.

Ég vissi ekkert um þetta fyrr en í gær.

Samstarf flokkanna er traust.

Amen.
Íslandsmet í þykjustu

Björgvin Sigurðsson er ráðherra bankamála, yfirmaður íslenzku ríkisbankanna. Á Íslandsmet í þykjustu. Þykist ekki ráða við skilanefndir banka. Þær neita að hlýða, eru á kafi í spillingu. Sneri sér til stjórnvalda í Luxembourg til að fá upplýsingar um færslur útrásarvíkinga í útibúum þar. Þau stjórnvöld eru annáluð fyrir tregðu í upplýsingum um banka. Ég sé ekki, að þau veiti neinar upplýsingar, sem Björgvin getur ekki fengið hér. Fyrst þarf hann að reka forstjóra Fjármálaeftirlitsins, síðan að reka skilanefndirnar. Velja loks forstjóra og almennilegar skilanefndir, sem lofa að brúka ekki kjaft.
Veruleikafirrtur Lúðvík

Lúðvík Bergvinsson kom illa fyrir í Kastljósi í gær. Varði rannsókn KPMG á KPMG nokkrum klukkustundum fyrir uppgjöf KPMG. Þá voru menn farnir að senda tölvupóst til móðurfélagsins erlendis til að benda á spillingu útibúsins á Íslandi. Það dugði, þótt forstjóri KPMG þráaðist vil, studdur af skilanefnd Glitnis, forstjóra Fjármálaeftirlitsins og ráðherra bankamála. Frammistaða Lúðvíks í sjónvarpinu varð til þess, að stuðningsmenn Samfylkingarinnar fóru að senda inn úrsagnir úr flokknum. Maðurinn er gersamlega veruleikafirrtur. Og Samfylkingin í heild er orðin veruleikafirrt við svínatrog í ríkisstjórn.
Græðgisvæðing lífeyrissjóða

Lífeyrissjóðir eru komnir langt frá hlutverki sínu. Þar hafa menn smitazt af græðgisvæðingunni. Þá þyrstir í brask. Verkalýðsrekendur bera ábyrgð á hruni ýmissa eigna sjóðanna. Líta á sjóðina sem tæki til að efla persónuleg völd og lyfta sér í vel borgaðar stjórnir. Hluti vandans liggur þó hjá fulltrúum atvinnulífsins í sjóðstjórnum. Þeir líta á sjóðina sem tæki til stuðnings atvinnulífinu, ekki sem eign lífeyrisþega. Lengst hefur vitleysan gengið hjá Lífeyrissjóði verzlunarmanna, þar sem græðgi stjórnarmanna tók öll völd. Eigendur lífeyris eiga að fá að kjósa stjórnir sjóðanna milliliðalaust.