arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Smæsta letrið dugði

Samstarfsyfirlýsing nýju ríkisstjórnarinnar er yfirgripsmikil. Aldrei hefur ríkisstjórn verið ýtt á flot með eins viðamiklu skjali. Mogginn varð að grípa til smæsta leturs sögunnar til að koma henni fyrir á tveimur síðum. Einstök atriði hennar eru sum loðin og önnur skýr. Flest eru þau auðveld til samanburðar, þegar árangur verður mældur. Góð atriði eru innan um orðskrúð, svo sem um aukið aðgengi að upplýsingum með breyttum upplýsingalögum. Ekki verður virkjað að sinni í neðri Þjórsá. Aflétt verður leynd á samningum um orkuverð. Hins vegar var stjórnlagaþingið eyðilagt í hundrað daga planinu.
Afætur telja sig mjókurkýr

Fáránlegustu fyrirsögn aldarinnar gaf að líta á forsíðu Moggans í dag: “Ekki mikil búhyggindi að slátra mjólkurkúnni.” Þetta sagði Friðrik Arngrímsson, framkvæmdastjóri grátarafélagsins Landssambands íslenzkra útvegsmanna. Hann sagði kvótagreifana á Porsche-bílunum vera mjólkurkýr. Aðra eins firru hef ég aldrei heyrt. Kvótagreifar eru ekki mjólkurkýr, heldur afætur í útgerð. Þeir stálu kvótanum, sem þjóðin taldi sig eiga. Þeir settu kvótann í pant í fjárhættuspili. Skipin, skipstjórarnir, sjómennirnir, kvótinn, allt þetta verður áfram til, þótt kvótagreifar hverfi til Tortola og sjáist ekki meir.
Evrópuviðræður í óvissu

Allt er í óvissu um framvindu Evrópuaðildar. Nýja ríkisstjórnin hefur vísað málinu til Alþingis. Þar eru þingmenn ríkisstjórnarinnar óbundnir af aðild flokkanna að ríkisstjórn. Ég efast um, að margir þingmenn vinstri grænna muni styðja viðræður. Kannski fást einhverjir til að sitja hjá. Sjálfstæðið hefur sagzt ekki ætla að draga Samfylkinguna að landi. Kannski munu flestir þingmenn flokksins sitja hjá. Nokkuð fylgi má finna í þingliði Framsóknar. Í heild má segja, að stuðningur við viðræður um aðild verði torsóttur hjá Jóhönnu. Mikill tími mun fara á sumarþingi í þetta ótímabæra langtímamál.
Efasemdir um tvo ráðherra

Ég hef efasemdir um tvo af nýju ráðherrunum. Jón Bjarnason getur auðveldlega orðið ráðherra Norðvesturlands eins og Kristján Möller hefur verið ráðherra Norðausturlands. Auk þess er Jón of óskipulagður til að vera ráðherra á hvaða sviði sem er. Árni Páll Árnason er langt til hægri frjálshyggjumaður, sér á parti í stjórninni, hægra megin við miðju Sjálfstæðisflokksins. Í félagsmálaráðuneytinu verður hann eins og minkur í hænsnabúi, nema Jóhanna sitji ofan á honum. Að öðru leyti er ríkisstjórnin eins og við er að búast. Ráðherrarnir eru almennt fylgjandi norrænni pólitík, ekki engilsaxneskri.
Murdoch vill fá borgað

Heilar kynslóðir venjast við, að allt sé ókeypis á vefnum, bíó, tónlist og fréttir. Óánægðum eigendum höfundarréttar hefur ekki tekizt að stemma stigu við þessu. Google, risinn á vefnum, gerir ráð fyrir, að allt sé frítt. Blöð hafa gefizt upp á að selja aðgang á vefnum að efni sínu. Wall Street Journal er þekktasta undantekningin. Nú vill Rupert Murdoch fjölmiðlakóngur breyta þessu. Erfitt er að sjá fyrir sér, að það muni takast. Efni verður að vera mjög sérhæft til að vera söluvara og selzt samt ekki í mörgum tilvikum. Þótt allir vilji vita, vilja fáir borga fyrir það. Því fær Murdoch ekki breytt.
Þingið og skriffinnarnir

Dæmigert vandamál fyllir tíma Evrópusambandsins þessa dagana. Þingið felldi samskiptafrumvarp frá framkvæmdastjórninni og ráðherraráðinu. Vegna ákvæðis um, að sjóræningjum á vefnum yrði refsað án dóms og laga. Franska stjórnin hafði hvatt til þessa ákvæðis. Þingið taldi þetta ótækt og felldi frumvarpið með 404 atkvæðum gegn 56. Þetta setti allt á hvolf í skriffinnakerfinu, sem veltir fyrir sér, hvort taka eigi mark á þinginu. Í Evrópusambandinu er til siðs að taka misjafnt mark á þinginu. Framkvæmdastjórnin getur hjakkað áfram í málinu og lagt það breytt fyrir þingið í haust. Ekki mjög lýðræðislegt.
Rifnir kjúklingar

Botnverð veitingabransans hefur lyfzt um 20%. Verð rétta á Santa Maria við Laugaveg hefur hækkað úr 990 krónum í 1190 krónur á línuna. Þetta hefur verið og er enn ódýrasta alvöruveitingahús landsins. Og þetta er eina hækkun þess frá upphafi, skiljanleg í stöðunni. Verri er breytingin á kjúklingunum innan í pönnukökunum. Í stað kjúklingabita er rifið eða tætt kjúklingakjöt. Tætturnar eru þurrari en bitarnir og minna lystugar. Endurspeglar kreppuna og dregur úr innlendum viðskiptum. Á Santa Maria í gærkvöldi voru eingöngu tilfallandi erlendir ferðamenn á næstu borðum. Landinn borðar kannski dýrar.
Hjálpa seinþroska náttúru

Til að flýta fyrir gróðri er mygluðum heyrúllum velt út. Rofabörð eru grædd upp með hrossataði. Garðaúrgangur nýtist til að rækta vegkanta. Verr gekk að blanda saman gömlum símaskrám og hænsnaskít. Þetta eru nokkrar af aðferðum félagsins Gróður fyrir fólk í landnámi Ingólfs. Án hjálpar gengur náttúrunni oft sorglega hægt að græða eyðibletti. Ég geng oft framhjá Trúarbrögðunum, styttu Ásmundar Sveinssonar við Seltjarnarneskirkju. Þar er vegkanturinn jafn ógróinn og hann var, þegar hann var gerður fyrir áratugum. Með góðu hugmyndaflugi má nota ódýrar aðferðir til að hjálpa seinþroska náttúru.
Greifar án viðskiptavildar

Kvótagreifar eru komnir á flótta undan fyrningu kvótans. Þeir bjóða núna samstarf við stjórnvöld um takmarkað leiguframsal kvótans. Ríkisstjórnin er hins vegar einhuga um fyrningarleiðina. Hún á ekki að hlusta á kvótagreifa. Enginn þarf á þeim að halda. Sjávarútvegurinn er ekki kvótagreifar, heldur skip, skipstjórar og sjómenn. Kvótagreifar eru bara afætur á kerfinu. Þeir hafa hrifsað til sín þjóðareignina og veðsett hana. Þeir eiga ekki inni neina viðskiptavild hjá kjósendum. Þeir eiga skilið að missa kvótann og munu missa hann, annað hvort með innköllun á veðum eða með fyrningu kvótans.
Afneitun sveitarfélaga

Halldór Halldórsson segir gengisspá Seðlabankans vera blauta tusku framan í sveitarfélögin. Formaður Sambands íslenzkra sveitarfélaga býr við ramma afneitun. Margar sveitarstjórnir hafa lengi hunzað viðvaranir Seðlabankans og annarra. Allir hafa varað þær við að skuldsetja sig í erlendri mynt. Með allar tekjur sínar í krónum. Ábyrgðarlausir menn í sveitarstjórnum hafa hins vegar kastað blautri tusku framan í útsvarsgreiðendur. Árni Sigfússon til dæmis. Nú verða útsvarsgreiðendur í Reykjanesbæ að greiða mun hærra útsvar en ella. Þeir munu svo vonandi reka fjárglæframennina í næstu kosningum.
Ónýtt sendiráð í London

Í þorskastríðunum áttum við frábært sendiráð í London. Helgi Ágústsson var þá sendifulltrúi þar, alger snillingur. Hann hélt daglega fundi með brezkum blaðamönnum og þeir átu úr lófa hans. Það var lykillinn að linku Bretlands undir lok stríðsins og sigri okkar. Nú er öldin önnur, sendiráðið í London er máttvana í alvörumálum. Það var gagnslaust á tíma vanhæfu stjórnarinnar og er það enn í dag á tíma vinstri stjórnar. Þegar brezk stjórnvöld ljúga að borgurum sínum til að fegra stöðu sína, eru engin viðbrögð í sendiráðinu innan klukkustundar. Þannig gat Gordon Brown kennt Íslandi um eigin afglöp.
Við fáum leyndó stjórn

Ríkisstjórn Jóhönnu og Steingríms er komin í gamalkunna gírinn. Hún gefur ekki upplýsingar. Flest hennar mál eru leyndó. Skjöl, sem lofað var að birta 15. apríl, eru enn ekki birt. Óvíst er, hvort þau verði birt, þau eru sögð svo leyndó. Allt er á huldu í tvær vikur um nýjan stjórnarsáttmála. Ætli hann verði nokkuð birtur, er hann ekki svo leyndó? Landsfeður hafa gleymt háværum yfirlýsingum um gegnsæi fyrir kosningar. Nú eru kosningar búnar og engin þörf talin á að eiga samskipti við kjósendur næstu árin. Nýja ríkisstjórnin er strax orðin sama þagnarstjórnin og fyrri ríkisstjórnir.
Heimslöggan innheimtir

Ögmundur Jónasson notar orðbragð um Alþjóða gjaldeyrissjóðinn. Segir hann vera heimslögreglu kapítalismans. Ég sé ekkert rangt í þeirri lýsingu. Held þetta sé á almanna vitorði, ekki ráðherranum til minnkunar. Frá upphafi hefur sjóðurinn fyrst og fremst verið innheimtustofnun eigenda fjármagns. Það er klætt í hræsni um aðstoð við ríki í vandræðum. Einkum á þó sjóðurinn að sjá um, að vandræðaríki endurgreiði peninga, sem alþjóðafjármagnið hefur lánað. Öll hegðun sjóðsins frá upphafi ber þess merki. Um það eru til ótal bækur. Ég sé enga ókurteisi í, að ráðherra lýsi hlutum rétt á íslenzku.
Rækta manndrápsbrokk

Langverstu mistökin í ræktun og sýningum íslenzkra hrossa er áherzlan á manndrápsbrokk. Því er fagurlýst sem svifmiklu brokki og veldur stjórnlausri gleði áhorfenda á sýningum. Nánast bara fagmenn geta setið slíkt brokk, sem kalla má hlunkabrokk. Hryggurinn á hestinum er þá eins og stálbiti, sem hossast upp og niður. Þetta firrta mat á brokki kemur frá útlöndum, líklega fyrst frá dönskum kerruhestum. Íslendingar þurfa ekki þetta bikkjubrokk. Brokkhlunkar eru óhæfir í leitum og ferðum. Við þurfum dúnmjúka hesta, sem gleðja reiðmenn á öllum gangi. Hesta Einars Ben. og Hannesar Hafstein.
Harðari þingforseti

Verkstjórn var í ólagi á Alþingi fyrir kosningar. Forseti þess þarf að kynna sér, hvernig bandarískir verkstjórar höndla málþóf. Þeir hafa samfelldan þingfund daga og nætur samfleytt. Þegar enginn er í salnum á mælendaskrá, slítur forseti fundi og boðar atkvæðagreiðslu næsta morgun. Hér gaf forseti frí, þegar liðið var fram yfir miðnætti, og leyfði mönnum að hvíla sig nótt eftir nótt. Slík fundarstjórn er bara rugl. Hún dugar ekki, þegar siðvilltir þingmenn Flokksins eru staðráðnir í að stöðva framvindu lýðræðisins. Eftir kosningar þurfum við harðari forseta Alþingis en þann, sem fram að þeim sat.
Myndin af Dorian Gray

Mestu fautar alþjóðastjórnmála síðustu ár eru Tony Blair og Gordon Brown. Voru samverkamenn. Tony Blair er lifandi eftirmynd Dorian Gray. Gordon Brown er lifandi eftirlíking myndarinnar af Dorian Gray. Því meiri fólskuverk, sem þeir unnu, því bjartari varð svipur Tony Blair. Brosti jafnan út að eyrum og leit út eins og sannur sölumaður snákaolíu. Gordon Brown lítur hins vegar út eins og hans innri maður. Krumpaður foringi brezkrar frjálshyggju. Þegar Blair laug að brezka þinginu, var svipur hans heiður og bjartur. Þegar Brown lýgur þar, er hann þrútinn eins og innrætið. Eins og myndin af Dorian Gray.
Fjölmiðlar hverfa úr augsýn

Góður fjölmiðill mundi birta graf um ráðstafanir til að lina vanda heimila. Grafið mundi sýna, hvaða leið hver ætti að fara miðað við eðli vandamálsins. Þannig vinna góðir fjölmiðlar erlendis og þannig unnu góðir fjölmiðlar hér á landi fyrir áratug. Enn hef ég ekki séð neinn fjölmiðil veita almenningi þessa sjálfsögðu þjónustu. Vangeta fréttamanna er miklu meiri en þá var og áhugaleysi yfirmanna þeirra mun meira. Líklega eru þeir pólitískari en áður var. Með slíkri hegðun hverfa hefðbundnir fjölmiðlarnir úr augsýn fólks. Enda er fólk undir fertugu hætt að nota gömlu fjölmiðlana. Þeir munu deyja.
Þrítugir hafna tízkunni

Laugaás og Hornið hafa sérstöðu meðal matstaða. Hafa verið í samfelldri eigu í nærri þrjátíu ár. Þau eiga afmæli, Laugaás í júní og Hornið í haust. Komu inn í staðnaðan heim matstaða og fundu sér hvort um sig sína sérstöðu. Síðan hafa þau haldið dampi, ekki vikið af sporinu. Þannig eiga veitingahús að vera, finna sér hóp viðskiptavina og halda tryggð við hann. Það er svo auðvelt að hrasa á þessum vegi. Nýir eigendur breyta matstöðum breytinganna vegna, elta tízkufyrirbæri. Fyrirtækjagrúppur eyðileggja matstaði á einu kortéri. Laugaás og Hornið hafna tízkunni og elda jafnan fyrir fullu húsi.
Verðhjöðnun og atvinnuleysi

Lækkun seðlabankavexta í morgun var lítil sem engin. Hún dugar hvergi nærri til að lina þjáningar atvinnulífsins. 13% stýrivextir eru ekki í samræmi við lága verðbólgu síðustu mánaða. Eru ekki í samræmi við breytt neyzlumynztur þjóðarinnar. Það hefur færzt frá innfluttum vörum, sem hafa hækkað í verði vegna gengislækkunar. Ef vísitala verðbólgu endurspeglaði neyzlumynztrið, kæmi verðhjöðnun í ljós, en ekki verðbólga. Innlendir og erlendir fræðingar telja hávaxtastefnu Alþjóða gjaldeyrissjóðsins úrelta og ekki skila ætluðum árangri. Stefnan magnar atvinnuleysi í landinu og er alveg röng hagfræði.
Ríkisábyrgð er fráleit

Algerlega fráleitt er, að ríkið ábyrgist lán, sem erlendir fjárfestar og eigendur krónubréfa veita íslenzkum fyrirtækjum. Ef lán fást ekki án ríkisábyrgðar, verður bara svo að vera. Ríkissjóður er skuldsettur upp fyrir haus og hefur enga burði til að ábyrgjast eitt né neitt. Einhver aðili í landinu verður að standa eins og klettur í hafinu. Krafan er hins vegar gott dæmi um frekju blóðsugna, sem sækja að gjaldþrota ríkjum. Hættan er auðvitað sú, að Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn taki undir óskina um ríkisábyrgð. Með öllum tiltækum ráðum verður að hindra, að þessi krafa nái fram að ganga.
Sjóður magnar kreppu

Nú er komið að því. Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn verður að leyfa umtalsverða lækkun stýrivaxta hjá Seðlabankanum. Annað væri tilræði við efnahag okkar. Allir hagfræðingar eru sammála um, að tregða sjóðsins við að leyfa lækkun stýrivaxta á sér engin rök. Eina vörn sjóðsins er, að hann hafi aldrei leyft eins mikla lækkun og nú er krafizt. Það er léleg vörn, því að saga sjóðsins er samfelld saga mistaka. Kominn er tími til, að hann breyti til og taki rétta ákvörðun. Ekki er nóg að lækka stýrivexti niður í 10%. Í öllum nálægum löndum eru stýrivextir nálægt núlli. Háir stýrivextir tröllmagna kreppuna.
Misráðin fjármagnsást

Smám saman sjást betur mistök vanhæfu ríkisstjórnarinnar. Ég gagnrýndi á sínum tíma fjárstuðning hennar við fjármagnseigendur. Hún spýtti milljörðum í peningamarkaðssjóði til að bæta endurgreiðslugetu þeirra. Hún hafði ekki efni á því. Enda kemur í ljós, að ný stjórn hefur þess vegna ekki efni á að afskrifa skuldir fólks. Mistökin stuðluðu að því áliti erlendis, að stjórnin mismunaði innlendum og erlendum fjármagnseigendum. Stuðlaði að hættulegum málaferlum gegn Íslandi. Aldrei mátti veita neinum fjármagnseigendum nein fríðindi. Það hefnir sín innanlands og erlendis eins og síðar kom í ljós.
Kvótinn lendir hjá ríkinu

Kaupendur kvóta undanfarin ár hljóta að vita, að kvótinn er umdeildur. Vinstri flokkar hafa lengi viljað fyrna hann og færa þjóðinni aftur. Hafi kvótagreifi ekki gert ráð fyrir því, líkist hann hinum, sem keyptu íbúð á útbelgdu verði fyrir hrun. Hvorugur fær nokkrar bætur. Þess vegna þarf ríkisstjórnin ekki að slaka á frystingu kvótans. Þar á ofan er víða færi á að ná kvóta ofurskuldsettra útgerða til ríkisins. Kvótagreifar hafa veðsett kvótann og lánardrottnar ráðstafa kvótanum. Þannig má vona, að umtalsverður hluti kvótans lendi fyrr eða síðar hjá ríkinu, þar sem hann á heima.
Álag á ráðgjafarstofu

Nú er fólk loksins að átta sig á, að ýmis færi eru á að lina afborganir og vexti húsnæðislána. Fólk getur snúið sér beint til Íbúðalánasjóðs eða viðkomandi banka. Eða fengið ráðgjöf og aðstoð Ráðgjafarstofu um fjármál heimilanna, fjolskylda.is, að Hverfisgötu 6. Fólk hefur ekki nýtt sér þessi færi, en nú má búast við skriðu. Mikilvægt er, að ráðgjafarstofan fjölgi starfsfólki hið bráðasta til að mæta álaginu. Fyndið er að sjá upphlaup Alþýðusambandsins út af málinu. Hingað til hefur lítið farið fyrir því. En nú vill það slá ódýrar pólitískar keilur í kjölfar áróðurs plötuslagara.
Síður rass fjölmiðlunga

Sjaldan hafa íslenzkir fjölmiðlar brugðizt jafn hrapallega og í frásögnum og útskýringum, sem varða ráðstafanir gegn vanda heimilanna. Gripið hefur verið til ótal aðgerða, sem létta fólki að fást við skuldir sínar. Ég geri ráð fyrir, að þær nái til 95% vandans. Fjölmiðlar hafa nánast ekkert sagt frá þeim. Þess vegna hefur háværum plötuslögurum tekizt að gera fólk tryllt af hræðslu. Það sjáum við í fréttum og bloggi síðustu daga. Vanræksla fjölmiðla stafar af vangetu fréttamanna og áhugaleysi yfirmanna. Fréttir eiga að auðvelda fólki að lifa lífinu. Því þarf að dangla í síðan rass fjölmiðlunga.
Heimsendir frestast

Ríkisstjórnin er búin að því, sem hún hyggst gera fyrir heimilin, getur gert og hefur leyfi til að gera. Ekki þarf að bíða eftir stjórnarmyndun til þess. Himinninn hrynur ekki meðan ríkisstjórnin spjallar um aðild að Evrópu. Ríkisstjórnin er líka búin að því, sem hún hyggst gera fyrir atvinnulífið. Ekki þarf að bíða eftir stjórnarmyndun til þess. Himinninn hrynur ekki meðan ríkisstjórnin spjallar um aðild að Evrópu. Mörg fyrirtæki fara á hausinn, af því að þau eru of skuldsett. Þau eru of illa rekin til að bjargast. Önnur halda áfram að lifa. Og ný fyrirtæki rísa með fólki, sem kann til verka.
Nú er nóg að gert

Greiðsluaðlögun er komin á koppinn. Þar með er lokið umfangsmiklum aðgerðum stjórnvalda í þágu þeirra, sem skulda alltof mikið. Skuldurum og bloggurum finnst það ekki nóg. Mér finnst raunar, að sumir vilji nota kreppuna til að hlaupast undan skuldum. Þeir geta það tæpast með greiðsluverkfalli. En þeir geta óskað eftir eigin gjaldþroti. Það er réttur allra. Hvorki ríkisbúið né Íbúðalánasjóður geta staðið undir frekari eftirgjöfum. Ekki er endalaust hægt að heimta fleiri aðgerðir. Stjórnvöld þurfa að koma þjóðarhag á kjöl og standa við skuldbindingar vanhæfu ríkisstjórnarinnar gagnvart útlöndum.
Lasin viðræðusamþykkt

Miðað við landsfundarsamþykkt sé ég ekki, að vinstri græn geti verið andvíg stjórnarumsókn um aðildarviðræður. Ef þær enda með þjóðaratkvæðagreiðslu. Áhættusamt er að kasta ákvörðun um aðildarumsókn inn á Alþingi, án þess að báðir stjórnarflokkarnir styðji umsóknina. Formaður Sjálfstæðisflokksins segist ekki vilja skera Samfylkinguna úr snörunni. Kannski fæst Flokkurinn til að sitja hjá og kannski fást vinstri græn til að sitja hjá. Þá verður umsókn samþykkt með atkvæðum Samfylkingarinnar, sumra borgara og sumra framsóknarmanna. Það verður lasin samþykkt, þótt hún komi að ætluðu gagni.
Litlir græðgiskarlar gráta

Ég varaði alltaf við gjaldeyrislánum. Bloggaði um þau lon og don. Taldi út úr kú, að menn taki lán í öðrum gjaldmiðli en þeim, sem þeir hafa tekjur í. Slík hegðun sé fjárhættuspil. Auðvitað hlusta menn ekki á þetta. Það stafar af, að menn eru litlir græðgiskarlar. Þeir héldu, að dýfan yrði á hinn veginn, allir gjaldmiðlar hryndu, nema krónan. Nú sitja litlir græðgiskarlar grátandi með lánin sín. Þeir heimta, að börnin mín og barnabörnin borgi þetta fyrir þá. Bloggið er stíflað af gráti litlu græðgiskarlanna, sem veðjuðu á krónuna og töpuðu. Fíklar, sem spila í rugli, tapa líka í rugli.
Nýfenginn heiðarleiki

Björgólfur Guðmundsson segist vilja vera heiðarlegur. Ég efast ekki um, að það sé rétt. Hins vegar hefur hann verið óheiðarlegur í fortíðinni, það sem ég hef séð til hans. Hann hefur ginið yfir útgáfufyrirtækjum til að stýra efni, til dæmis ritskoða bækur. Í fjölmiðlabransanum voru áhrif hans eitruð, einkum í bókaforlaginu Eddu. Hann hefur lagt mikla áherzlu á að fegra feril sinn. Í hausthruninu komu út tvær bækur til að fegra Hafskip, báðar á vegum Björgólfs. Hann er dæmi um mann, sem hefur ítrekað reynt að misnota aðstöðu sína og tekizt það. Gott er, að hann gerist loks heiðarlegur á gamals aldri.
Þjóðarsátt án þjóðar

Baldur Þórhallsson prófessor segir Samfylkinguna vera flokk fyrirtækja og launafólks í senn. Flestir aðilar samtaka atvinnulífs og Alþýðusambands eru á einu máli um Evrópusambandið. Sama sinnis og Samfylkingin. Þannig er eins konar þjóðarsátt umhverfis Samfylkinguna. Að vísu fylgir böggull skammrifi. Þetta er bandalag hagsmunaaðila. Þjóðin er ekki aðili að þjóðarsáttinni. Alþýðusambandið er orðið samloka við atvinnulífið og gætir ekki hagsmuna þjóðarinnar. Hún púar og baular á forseta Alþýðusambandsins. Þjóðin hyggst kolfella Evrópusambandið, þegar þríeykið kemur með samninginn á silfurfati.
Turnfræði ýmiss konar

Turntízkan leikur matstaði grátt. Meðal tízkufyrirbæra í framreiðslu matar er að bera hann fram í turnum. Til dæmis pönnusteikt salat neðst, þar á ofan bakaðir kartöflustrimlar og efst kjöt eða fiskur. Þetta er turnatízka, sem við sjáum í byggingarlist loftbólufyrirtækja. Við sjáum hana líka í verðlausum eignarhaldsfélögum. Við sjáum hana í pólitíkinni, þar sem Blair-istar Samfylkingarinnar töluðu fjálglega um “tvo turna”. Þeir áttu við, að Samfylkingin styddi loftbólufyrirtæki ekki síður en Sjálfstæðisflokkurinn. Allir turnar hrynja, þegar hnífnum er stungið í þá. Undirstaðan er ótraust.
Sjálfvirka skrímslið

Seyðfirðingum finnst ekki vænna um nokkra manneskju en Jaspy Jacob. Hefur verið nuddari þar síðan 2007 og kætir alla með glaðlyndi og vinsemd. Nú hefur skrímsli skriðið á vettvang og vill reka Jaspy úr landi, því að hún sé ólögleg. Útlendingastofnun auglýsir enn einu sinni algera vangetu sína til nokkurs starfa. Þar eru tugir atvinnulausra lögmanna, sem alls ekki geta fengið aðra vinnu. Yfirmenn stofnunarinnar hafa innprentað þeim sjálfvirka grimmd embættismanna úr bókum Kafka. Er ekki kominn tími til að leggja niður þessa fáránlegu fávitastofnun? Og spara laun tuga tilgangslausra lögmanna?
Yfirboðin töpuðu í kosningunum

Ríkisstjórnarflokkarnir tveir unnu kosningarnar, þótt þeir tækju ekki þátt í yfirboðum í húsnæðismálum. Þeir vildu hagræða fyrir fólki, fresta greiðslum og frysta þær. En þeir vildu ekki gefa afslátt af lánum. Andstöðuflokkarnir voru allir með yfirboð, til dæmis 20% afslátt af lánunum. Þeir töpuðu kosningunum. Svo einfalt og lýðræðislegt er það. Meirihluti fólks vill, að liðkað sé fyrir skuldurum íbúðalána, en ekki gefið eftir af skuldunum. Eftir blogginu að dæma fóru kosningarnar á hinn veginn. Svo mikil er reiði manna. En málið var þaulrætt fyrir kosningar og úrslitin voru í samræmi við það.
Svarið Gylfa efnislega

Gylfi Magnússon ráðherra segir þetta: Greiðslubyrði hefur verið linuð. Fólk með verðtryggð lán getur fengið lækkun á greiðslum og fengið greiðslurnar tengdar launa- og atvinnuvísitölu. Fólk með gjaldeyrislán getur fengið sömu greiðslubyrði og árið 2008 fyrir hrun. Atvinnulausir geta fengið tímabundna frestun á greiðslum. Loks geta hinir verst settu fengið greiðsluaðlögun og fjárhaldsmann. Gylfi segir eitthvað af þessu nægja flestum. Bloggarar hafa tekið þessari predikun hans illa. Er kannski í myndinni, að fjöldi manna átti sig ekki enn á möguleikum sínum? Þeir ráfi að ástæðulausu í myrkrinu?
Einhver er í fílabeinsturni

Gjá hefur myndazt milli þess, sem Gylfi Magnússon ráðherra segir og þess, sem viðmælendur mínir segja. Þeir segja: Ríkisstjórnin hefur ekki slegið skjaldborg um heimilin. Hann segir: Ríkisstjórnin hefur nú þegar slegið fína skjaldborg um heimilin. Ég er of lélegur í kollinum til að úrskurða, hver hafi rétt fyrir sér. Gylfi segir flesta nú þegar geta staðið í skilum og rekur, hvernig það hafi gerzt. Hinir segjast vera alveg að drepast og hugsa um það eitt að flýja land. Um tvennt er að ræða. Annað hvort búa viðmælendur mínir í hinum fræga fílabeinsturni eða Gylfi býr þar. Ég veit ekki hver.
Mikilvægar borgarmiðjur

Ég hef lengi verið meðtekinn af hugtakinu borgarmiðja. Það er sá punktur, þaðan sem eru stytztar leiðir til markverðra skoðunarstaða, veitingahúsa og hótela. Erlendis hef ég notað þetta til að finna miðlægt hótel. Í Reykjavík er borgarmiðjan á Lækjartorgi. Í Kaupmannahöfn er hún á Højbro Plads á Strikinu. Í Osló er hún framan við Grand hótelið á Karl Jóhann. Í Stokkhólmi er hún framan við Óperukjallarann á Torgi Karls tólfta. Í Feneyjum er hún við austurenda Rialto-brúar. Þar er hótelið Rialto, sem ég hef oft notað. Með útsýni úr herbergisglugganum niður á umferðina undir brúna og yfir hana.
Þar grær hvergi gras

Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn var ekki stofnaður til að bjarga ríkjum frá gjaldþroti. Heldur til að innheimta lán auðríkja hjá gjaldþrota ríkjum. Auðríkin stofnuðu sjóðinn til að kreista gjaldþrota ríki til að endurgreiða slík lán. Þess vegna leggur sjóðurinn feiknarlega áherzlu á, að ríki dragi saman segl, minnki velferð, hækki skatta. Sjóðurinn vill, að hver eyrir sé kreistur út úr fólki. Efst á verkefnaskrá fórnarlambanna sé að endurgreiða erlendar skuldir, einkum skuldir við sjóðinn sjálfan. Hvar sem sjóðurinn hefur farið eins og logi yfir akur, þar grær hvergi gras á sviðinni jörð.
Tryggvi sýpur ýmsa fjöruna

Enginn Íslendingur hefur haft eins lengi og oft rangt fyrir sér og Tryggvi Þór Herbertsson, nýr þingmaður Sjálfstæðisflokksins. Fyrst gekk hann undir dulnefninu Hagfræðistofnun Háskólans og skrifaði skýrslur í þágu pantenda. Varð vinsæll af fjármálastofnunum bólunnar og gerður að forstjóra slíkrar. Síðan ráðgjafi Geirs Haarde í hruninu, sagði allt í þessu fína. Fór loks í pólitík. Alls staðar vakti hann athygli fyrir skrítnar kenningar. Áður hefði ruglið farið framhjá hefðbundnum fjölmiðlum. En nú er til blogg, sem tekur á öllum vanda. Tryggvi hefur því blessunarlega sopið ýmsa fjöruna. Og vælir.