arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gegnheil svik

Ríkisstjórnin hefur svikið loforð sitt um þjóðareign sjávarauðlinda. Svikið eigin stjórnarsáttmála um þjóðareign og mannréttindi. Eftir heil þrjú ár í endalausu japli, jamli og fuðri er komið fram frumvarp Steingríms, er svíkur öll meginatriði sáttmálans. Samt hefur fyrning kvóta og þjóðareign auðlinda rúmlega 70% fylgi þjóðarinnar í könnunum. Þessi meirihluti vill innkalla veiðiheimildir, endurúthluta þeim á jafnréttisgrundvelli gegn markaðsverði. Þetta er ekki flókið og umboð til aðgerða er ljóst. Samt skelfur Steingrímur af ótta við kvótagreifana. Hann og ríkisstjórnin eiga að segja af sér strax.
Formaður hæfir flokki

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson hæfir öfgaflokki Framsóknar. Rökstyður hvorki né sundurliðar gaspur sitt um, að ríkisstjórnin hafi unnið meira tjón en sem nemur hruninu. Þetta er í stíl við aðrar upphrópanir hans og öfgaliðs hans á Alþingi síðustu misserin. Hratt hefur flokkurinn verið að öfgast að hætti le Pen í Frakklandi. Gælir við þjóðrembu og daður við þá, sem Bandaríkjamenn kalla “hvíta ruslið”. Áður var flokkurinn tæki nokkurra græðgiskarla gegn almenningi og nú þykist hann þar á ofan gæta þjóðararfsins. Þú þarft ekki að elska ríkisstjórnina til að sjá, að SDG er lýðskrumari frá innsta grunni.
Kennir öðrum um ógæfuna

Hinn kynóði Dominique Strauss-Kahn kennir handlöngurum Nicolas Sarkozy Frakklandsforseta um ógæfu sína. Þeir hafi gert út hótelþernuna Nafissatou Diallo til að eyðileggja framboðið til forseta Frakklands. “Kannski var ég pólitískur einfeldningur” að ímynda mér, að þeir gengju ekki svona langt, sagði hann. Strauss-Kahn er einfeldningur, en af öðrum ástæðum. Er lentur í hverju vandræðamálinu á fætur öðru vegna kynóra. Síðast kærður fyrir tengsli við vændishring. Samt sér hann ekki, að hann er sjálfur sinnar ógæfu smiður. Kennir öðrum um ófarir sínar. Gæti þess vegna verið íslenzkur pólitíkus.
Banna, banna, banna

Menntamálaráðherra er Stóra systir. Hefur áhyggjur af skoðanamótun frétta, þótt allar fréttir séu skoðanamótandi. Katrín Jakobsdóttir vill banna að birta úrslit skoðanakannana síðustu tvo daga fyrir kosningar. Banna, banna. Forsjá er því miður vinsælt vopn vinstri pólitíkusa. Skoðanakannanir eru samt bara fréttir eins og aðrar fréttir. Hjálpa fólki við að gera upp hug sinn. Og hjálpa fólki til að hafa áhuga á að drattast á kjörstað. Því skyldu skoðanakannanir ekki mega hafa áhrif á skoðanir eins og aðrar fréttir? Hver er vandinn? Væri ekki nær að setja reglur um vísindalega vandvirkni kannana?
Þetta er ekki einleikið

Nú er svo komið, að mönnum dettur almennt Framsókn í hug, ef þeir heyra um afbrigðilega hegðun. Fuglafræðingur telur, að framsóknarmenn beri ábyrgð á eyðingu arnarhreiðurs. “Þetta er framsóknargenið, bændahugsunarhátturinn, en það ætlar að taka eitt til tvöhundruð ár að rækta það úr Íslendingum”, sagði hann. Daginn áður hafði læknismenntaður sálarsagnfræðingur talið, að Egill Skallagrímsson væri framsóknarmaður. “Hann hefði getað orðið dæmigerður framsóknarbóndi og stundað þar grimma eiginhagsmunahyggju, en hann hugsaði alltaf fyrst og fremst um sig sjálfan”, sagði hann. Þetta er ekki einleikið.
Skrípaleikir Alþingis

Ýmsar ástæður stuðla að litlu og minnkandi áliti fólks á Alþingi. Verkstjórn er þar ófær og versnandi. Mál ríkisstjórnarinnar koma seint fram og eru illa samin af lagatæknum ráðuneytanna. Formenn þingnefnda eru of lengi með mál í vinnslu. Forsetar Alþingis leyfa trylltu málþófsliði að hertaka ræðustólinn. Fyrirspurnir þingmanna eru sumar hverjar arfavitlausar, einkum spurningar Framsóknar. Misnotkun þingmanna á þingsköpum jafngildir hertöku ræðustóls, einkum hjá Sjálfstæðisflokknum. Framíköll og aulabrandarar krydda svo þessa ömurlega tilveru þingmanna, sem þjóðin er meira eða minna búin að afskrifa.
Upplýsingar um afskriftir

Eygló Harðardóttir og meirihluti efnahags- og viðskiptanefndar Alþingis eru á réttu róli í gegnsæi. Vilja birta upplýsingar um afskriftir lána á vef Ríkisskattstjóra. Þau setja bara of hátt viðmið, að afskriftirnar nemi yfir hundrað milljónum króna. Vilji þingmenn hlífa almenningi, er nóg að setja gólfið við tíu milljón króna afskriftir. Venjulegur Jón fær ekki einu sinni svo mikið í sinn hlut. Allar afskriftir umfram tíu milljónir eru afskriftir af skuldum stórlaxa, séra Jóns. Með því að lækka gólfið niður í þá tölu væri lengra gengið í að efla gegnsæi og eyða tortryggni í illa löskuðu samfélagi.
Hinir eins og Geir

Guðmundur Hálfdánarson prófessor sagði réttilega í viðtali við Spegilinn, að ríkisstjórnir hafi rekið ríkið eins og rassvasafyrirtæki. Ekki bara Geir H. Haarde, heldur líka forverar hans og eftirmenn. Dómurinn yfir Geir sé um leið áfellisdómur yfir stjórnsýslu pólitíkusa. Í stað formfastra vinnubragða hafa mál verið afgreidd á hlaupum, stundum í einrúmi og stundum í tveggja manna tali. Guðmundur benti líka á, að vont sé, að kontóristar ríkisins séu ráðnir pólitískt. Skemmst er að minnast Baldurs Guðlaugssonar, sem nú situr á Kvíabryggju. Geir farnaðist verr en öðrum, því að hrunið varð á hans vakt.
Geir upp úr Borgen

Margir benda á, að vitnisburður Davíðs Oddssonar felldi Geir. Sýndi, að Geir hafði fengið upplýsingar, sem hann hélt síðan leyndum fyrir ráðherrum sínum og Alþingi. Það leiddi til viðbragðaleysis í stað viðbragða, sem hefðu linað skell þjóðarinnar. Aðrir benda á, að Geir felldu dómarar, sem skipaðir voru í Hæstarétt á löngu valdaskeiði Davíðs sem einræðisherra. Líka að því leyti felldi Davíð hinn dæmda eftirmann sinn. Þannig má segja um fall Geirs, að það sé ekki sprottið úr ranni pólitískra andstæðinga, heldur úr hans eigin flokki. Rétt eins og fall krataforingjans í dönsku sjónvarpsseríunni Borgen.
Geir er Flokkurinn

Sigurður Líndal prófessor

segir í Fréttablaðinu í dag, að Geir Haarde hafi ekki rökstutt fullyrðingar sínar um pólitískan úrskurð Landsdóms. Orð Geirs séu bara kappræða og merkingarlaust rökþrot. Sigurður vekur líka athygli á sveiflum í viðbrögðum Geirs. Annað veifið hrósi hann 95% sigri, hitt veifið helli hann úr skálum reiði sinnar. Aðrir álitsgjafar benda á, að Geir hafi ekki sýnt neina iðrun, heldur rífi bara kjaft. Allt þetta sýnir, að hann er hinn dæmigerði sjálfstæðismaður. Hinn dæmdi Geir er Flokkurinn í hnotskurn, ábyrgðarlaus og merkingarlaus síkjaftamaskína á gráu svæði á jaðri lögbrota.
Merkel út – Hollande inn

Evrópusambandið er að linast á stefnu Angelu Merkel Þýzkalandskanzlara um sparnað í ríkisútgjöldum. Hún segir þó enn, að ekki megi eyða meiru en aflað sé. Erfitt er að mótmæla slíkri stefnu. Keynes-istar í hagfræði vísa þó til reynslunnar eftir kreppuna miklu 1930, þegar ríki eyddu villt og galið til að koma lífi í hagkerfið. Líkja má því við að gefa rafkerfi stuð. Það tókst, þótt ríki eyddu um tíma um efni fram. Gengi gjaldmiðla hrundi eins og svo oft á Íslandi, en vélarnar fóru samt í gang. Með sigri Hollande í frönsku forsetakosningunum verður svigrúmið aukið í ríkisfjármálasamningi Evrópu.
Hægri straumur nýfátækra

Le Pen forsetaframbjóðandi náði 18% fylgi í Frakklandi með því að sameina hrædda kjósendur. Hinir nýfátæku hugsa á annan hátt en hinir gamalfátæku til vinstri. Hún var studd kjósendum, sem óttast breytingar og einkum allt, sem kemur frá útlöndum. Þar á meðal opin landamæri Schengen, er soga til sín innflytjendur að hirða störfin. Svo og fjölþjóðahagkerfið, sem sogar störf til Asíu. Einnig evran, sem sogar fé til Grikklands, og Evrópusambandið, sem setur óvinsælar reglur. Óttaslegna jaðarfólkið streymir ekki til vinstri, heldur til hægri. Og mun einnig gera það á Íslandi, samanber Heimssýn.
Ekki spyrja leyfis

Lög um náttúruvernd númer 44 frá 1999 skilgreina mörk réttar landeigenda og réttar ferðamanna. Þau eru engin nýtízku bóla frá meintum náttúrufasistum. Þau eru í fullu samræmi við öll eldri lög, alla leið aftur í gráa forneskju. Alla tíð hefur verið nauðsynlegt að skilgreina þörf fólks á að ferðast um landið. Og skilgreina rétt landeigenda til að vernda tún og akra. Í stórum dráttum má fólk ferðast óhindrað um allt ÓRÆKTAÐ land. Því var það firra hjá forsætis að leita leyfis til að koma með Kínverja í rútu á opinbert bilaplan við Kerið. Slíkt ferðalag er svo löglegt, að leyfis á aldrei að leita.
Krunkað saman í leyni

Mikilvægt atriði í reiðilestri Geirs Haarde er einfalt: Hinir gerðu þetta líka. Það sagði Bjarni Benediktsson einnig, þegar honum var nuddað upp úr fjárglæfrum Vafnings og Sjóvá. Nokkuð er til í þessu, þótt það afsaki ekki Geir. Okkur hefur oft verið stjórnað framhjá stjórnarskrá. Davíð og Halldór krunkuðu saman, Geir og Ingibjörg krunkuðu, Jóhanna og Steingrímur krunka. Stjórnarskráin er samt æðri slæmum hefðum í stjórnsýslunni. Eftir landsdóm er mikilvægt, að ríkisstjórnir læri af reynslunni og hætti að krunka framhjá góðu verklagi. Bezt er að láta opna stjórnsýslu leysa leynimakk af hólmi.
Falstölur um traust

Könnunarstofan MMR hafði nokkra fjölmiðla að fífli í gær. Sendi frá sér tölur úr gamalli könnun frá febrúar í vetur. Fjölmiðlarnir skrifa svo um hana eins og hún sé ný frétt. Upp úr áramótum var Ólafur Ragnar ekki búinn að bjóða sig fram til forseta. Og Lilja Mósesdóttir var ekki búin að stofna stjórnmálaflokk. Aðstæður voru allt aðrar í samfélaginu en þær eru núna. Fólk, sem ekki veit betur, tengir traust og vantraust pólitíkusa við nýjar fréttir af þeim. Því er mikilvægt að vekja athygli á, að birtingin er bara blekking. Hún styðst ekki við neina fagmennsku könnunarstofu eða fjölmiðla.
Ég á auðlindina samt

Bráðum hefur meirihluti stéttar lagatækna komið fram fyrir hönd kvótagreifa til að kynna eignarétt þeirra á þjóðarauðlindinni. Þeir segjast fara í mál gegn ríkinu, verði kvóti fyrirtækjanna skertur. Samkvæmt því er stjórnarskrá landsins markalaus, greifarnir eiga kvótann, en ekki þjóðin. Engin takmörk eru fyrir ruglinu, sem lagatæknar geta haldið fram. Ástandið er orðið líkt því, sem er í Bandaríkjunum, þar sem fræg dómsmál snúast mest um skrítnar útleggingar lagatækna á lögbókinni. Réttlæti víkur fyrir tímafreku og afar dýru dómstólavafstri. Réttlætið er þeirra, sem hafa sniðugustu lagatæknana.
Engin iðrun sakamanns

Einu sinni vottaði fyrir iðrun hjá Geir Haarde. Er hann mælti hin fleygu orð: “Maybee I should have”. Ekki lengur. Geir var reiður í gær og hafði fengið vonda ráðgjöf í almannatengslum. Segir dóminn pólitískan og raunar sprenghlægilegan. Enga iðrun er lengur að finna hjá Geir, enga auðmýkt, enga reisn. Segist hafa átt annað og betra inni hjá pólitíkusum, því að vani hafi verið að gera kaup kaups. Því miður verður lína Geirs einnig lína Flokksins. Sem stimplar sig inn sem flokkur pólitískra bófa, er vaða fram í drambi og hroka. Sigurður Líndal segir brot Geirs þó alvarlegt, ekki “formsatriði”.
Út og suður landsdómur

Landsdómurinn yfir Geir H. Haarde reyndist út og suður eins og búast mátti við eftir út og suður yfirheyrslur. Geir er ósáttur, sem sýnir, að hann bar skarðan hlut frá borði. Samt var hann sýknaður af flestum ákæruliðum, hvorki gerð refsing né gert að greiða sakarkostnað. En dómurinn segir hann hafs trassazt í hlutverki forsætis og það stendur. Væntanlega fer hann ekki aftur fram í pólitík og það er gott. Málið gaf þjóðinni litlar upplýsingar umfram það, sem áður hafði birzt í sannleiksskýrslunni. Mættum við þó svo að lokum heyra hlátur Geirs, sem hann talaði um. En afgreiðslu á þætti pólitíkusa í hruninu er lokið.
Sykurinn drepur okkur

Líkamleg hnignun þjóða er þegar hafin í Bandaríkjunum og Íslendingar koma næst á eftir. Sykursýki mun tuttugfaldast á næstu áratugum. Þróunina má sjá í hratt aukinni offitu. Orsökina er svo að finna í röngum lífsstíl. Annars vegar í hreyfingarleysi og hins vegar í röngu mataræði. Mesti bölvaldurinn er sykurinn. Hann er alls staðar, einkum þó í sykruðum drykkjum, sælgæti og skyndibita. Í stað hófáts kemur ofát og síát, sem magnast upp í óseðjandi fíkn. Vilhjálmur Ari Arason læknir segir í

grein í Eyjunni í dag, að þetta sé faraldur sykurfíknar. Börn og unglingar séu snemma komin með sykuróþol.
Offitu-sprengjan drepur

Samkvæmt

grein Vilhjálms Ara Arasonar læknis á Eyjunni í morgun mun aukin sykursýki stytta ævi margra barna og unglinga. Lífsstíll nútímans mun valda minni lífslíkum á næstu áratugum. Ýmsir sjúkdómar, sem einkum hafa hrjáð fólk við aldur, eru þegar farnir að greinast undir niðri á unga aldri. Þar á meðal eru hjarta- og æðasjúkdómar, nýrnabilun, heilablóðfall og blinda. Að mestu er þetta afleiðing af röngu mataræði og lítilli hreyfingu. Vilhjálmur spáir, að helmingur þjóðarinnar fái sykursýki innan fárra áratuga. Tíðnin muni tuttugfaldast. Einkenni rangs lífsstíls má sjá í offitu-sprengjunni.
Pólitískur jarðskjálfti

Hér verður nánast jarðskjálfti, þegar ómerkilegur íhaldsþingmaður brezkur á Evrópuþinginu bullar um samskipti Íslands og Evrópu. Yrði jarðskjálfti úti í heimi, ef Vigdís Hauksdóttir þingmaður talaði þannig um evrópsk deilumál? Aldeilis ekki, sumir bulla bara og það er viðurkennt sem slíkt. Enda tala stakir þingmenn ekki fyrir hönd ríkja eða ríkjasamtaka. Hvenær mundu ummæli Árna Johnsen fá útlendinga til að froðufella um íslenzk málefni? Því miður veður allt á súðum í umræðu pólitískra sértrúarsafnaða hér á landi. Fólk með yfirsýn hefur varla geð í sér til að skjóta inn orði við slíkar aðstæður.
Kerið er öllum frjálst

Eigendur Kers í Grímsnesi hafa vælt út peninga ríkisins til að borga fyrir bílastæði og göngustíga við gíginn. Samt þykjast þeir hafa vald til að mæla fyrir um, hverjir megi nota þessi bílastæði og göngustíga. Ég geri engar kröfur til mannasiða forstjóra Moggans, en hafna túlkun hans á víðfeðmi einkaeignar. Um eignarhald á landi hafa frá örófi alda og gilda enn reglur í lögum. Þessi ákvæði eru nákvæm og rekja, hvað landeigendur mega ekki gera. Þeir mega til dæmis ekki hefta för manna utan túna. Frjáls er ferð fólks um óræktað land. Líka um land þeirra, er hafa brenglaða trú á mátt einkaeignar.
Dónar vaða uppi

Hægri dónar vaða uppi í samfélaginu. Forstjóri Moggans neitaði föruneyti kínverska forsætisráðherrans um að fá að skoða Kerið í Grímsnesi. Sagðist vera andvígur ríkisstjórnum Kína og Íslands. Á sama tíma neitaði útrásarbófi í Þróunarfélagi Eyjafjarðar Birni Vali Gíslasyni þingmanni um að mæta á fund félagsins til að skýra kvótafrumvarp ríkisstjórnarinnar. Hægri jaðarinn er farinn á límingunum. Brýtur aldagamlar siðareglur íslenzka samfélagsins um framkomu í garð gesta. Wen Jiabao er að vísu ekki fínn pappír, en á samt að fá að njóta almennra siðareglna meðan hann er opinber gestur hér á landi.
Danskan reyndist vel

Fyrir hálfri öld líkaði mér illa kennsla í ritmáli nokkura þjóða, einkum í dönsku. Lærði ekkert í dönsku talmáli. Tíu árum síðar hafði ég skipt um skoðun. Kunnátta í dönsku ritmáli veitti mér um leið aðgang að norsku og sænsku. Gat umgengist fólk víðs vegar um Norðurlönd með því einu að breyta tóni og áherzlum í minni dönsku. Gagnaðist fleirum og gagnast enn, því að Norðurlönd eru uppspretta háskólanáms fjölmargra Íslendinga og atvinnutorg margra á erfiðum tíma. Nú tel ég, að gamla, lélega kennslan í dönsku ritmáli hafi raunar alls ekki verið svo léleg. Sama var að segja um námið í þýzku.
Álitsgjafar úti á túni

Undarlegt er að lesa texta álitsgjafa, sem misskilja staðreyndir og fabúlera út frá röngum forsendum. Misskilji þeir niðurstöður skoðanakannana, byggja þeir hátimbraðar kenningar á sandi. Til dæmis þeim, að formenn Framsóknar og Sjálfstæðis hafi jákvæðar fylgistölur. Svo er alls ekki, þótt fylgistölur Samfylkingar og Vinstri grænna séu enn lakari. Þegar nánast helmingur hinna spurðu veitir engin svör, er það ósigur allra fjögurra flokkanna. Til dæmis er ekki gott í ljósi fyrri blómaskeiða, að Framsókn hafi 8% fylgi. Og 23% fylgi Sjálfstæðis er alveg út af kortinu, engin auglýsing fyrir formanninn.
Þráhyggja Jóhönnu

Ofuráhersla Samfylkingarinnar, einkum Jóhönnu, á Evrópusambandið eitraði tilveru ríkisstjórnarinnar frá upphafi. Vinstri græn eru í bóndabeygju út af Evrópuferðinni og geta ekki á heilum sér tekið. Því hefur kvarnast svo úr fylgi stjórnarinnar, að hún hefur tæpan meirihluta, sem dugar alls ekki til afgreiðslu allra mála. Sjálfur styð ég aðildina, en hafna offorsi Jóhönnu. Hún getur ekki troðið aðild upp á þjóð, sem er í vaxandi andstöðu við aðild. En Jóhanna er svo einþykk, að hún skilur þetta ekki. Jóhanna og Evrópa eru eitrið í stjórnarsamstarfinu, sem hindrar hvert stjórnarmálið á fætur öðru.
Ráðherra óttast greifa

Bastarður kvótafrumvarpsins byggist á ótta Steingríms J. Sigfússonar við kvótagreifa. Þeir eru yfirgnæfandi atvinnurekendur í sjávarplássum, einkum í kjördæmi Steingríms. Auðræðið er miskunnarlaust. Samherji tók fyrst Dalvík í gíslingu og síðan Norðfjörð. Beitir síðan fyrir sig bæjarstjórnum, sem kátar hafa þegið mola af svignandi borðum greifanna. Þeir fjármagna aflóga dagblað og stjórnmálaflokk til að gæta hagsmuna sinna. Þorsteinn Már er sterkari en Steingrímur og misbeitir valdinu. Því er frumvarp ráðherrans hvorki fugl né fiskur. Efnir ekki loforðið um fyrningu kvótans. Auðræðið stjórnar ferðinni.
Einn á lúðurinn

Dólgsleg er yfirlýsing forstjóra Landsbankans um, að bankinn tapi þrjátíu milljörðum á kvótafrumvarpinu. Hið rétta er, að hann tapar fénu á ólögmætum veðum, sem hann hefur tekið í þjóðareigninni. Ríkisstjórnin á strax að nota tilefni yfirlýsingar bankastjórans til að gefa út yfirlýsingu. Hún vari þar bankadólga við að afskrifa meira án yfirtöku veða. Bendi á, að slíkt verði ekki gert á kostnað ríkisins með skaðabótakröfum á hendur því. Einnig verði þar lýst ábyrgð bankanna á þegar framkvæmdum afskriftum skulda greifanna án yfirtöku veða í kvóta. Ríkið þarf að gefa bankadólgunum einn á lúðurinn.
Ríkið yfirtaki kvótaveð

Ekki væri öll nótt úti, þótt Hæstiréttur mundi úrskurða ríkið skaðabótaskylt vegna taps bankabófa af fyrningu veðsetts kvóta. Ríkið hefur að vísu pungað fé í bankana, taka ber tillit til þess. Einnig gæti ríkið greitt skaðabætur með því að kalla veðin til sín. Þar með hefði ríkið eignast veðin og gæti boðið upp kvótabófana. Þannig heimkominn kvóti verði síðan boðinn upp til nokkurra ára og hluti teknanna notaður til bað borga bankabófunum. Ríkið hefur alla sénsa á að höndla kvótaveð bankanna til hags fyrir samfélagið. Altjend er ljóst, að kverkataki kvótabófa á sjávarútvegi verður að linna.
Fresta sjokki til kosninga

Ímyndi ráðamenn Sjálfstæðisflokksins sér, að þeir hafi 43% fylgi kjósenda, munu þeir sofa áfram. Rýni þeir hins vegar í tölurnar og sjái, að þeir hafa bara 23% fylgi, vakna þeir við vondan draum. Styrmir og Björn Bjarna hafa báðir bent á, að flokkurinn “verður að gera hreint fyrir sínum dyrum”. Það hefur hann ekki gert. Hefur ekki beðið þjóðina afsökunar á stjórnarfari sínu árin fyrir hrunið. Hefur ekki rekið formanninn, sem er hrunverji. Hefur ekki skipt út þingmönnum sínum. Hefur ekki lagað stefnuna að breyttum aðstæðum eftir hrunið. Með sama framhaldi verða næstu kosningar sjokk fyrir Flokkinn.
Engar bætur fyrir fyrningu

Ríkisstjórnin hefur lofað að bæta kröfuhöfum bankanna skaða vegna aðgerða stjórnvalda. Loforðið er sagt standa í vegi þess, að stjórnin efni loforð sitt úr stjórnarsáttamálanum. Ég sé hins vegar ekki, að ríkissjóður beri neina ábyrgð á ólöglegum gerðum bankanna. Þeir tóku veð hjá kvótagreifum í auðlind, sem þeir eiga ekki. Auðlindir hafsins eru eign þjóðarinnar samkvæmt lögum. Hafi bankarnir tekið veð í þessari auðlind fyrir óráðsíu kvótagreifa, er það lögbrot, sem ríkissjóður má ekki styðja. Þess vegna getur ríkið fyrnt kvótann eins og lofað var. Dómstólar verða svo að ákveða, hvort lög standi.
Enga sátt við bófana

Samtök kvótagreifa standa fyrir breiðri herferð gegn kvótafrumvarpinu. Þar eru Mogginn og Sjálfstæðisflokkurinn í fremstu víglínu, svo og sjávarpláss, sem kvótagreifarnir halda í gíslingu. Um leið fréttist af átta milljörðum, sem Samherji faldi á Kýpur. Í gerningaveðrinu gleymist, að frumvarpið er misheppnuð tilraun til að ná sátt við trylltan bófaflokk, sem vill enga sátt. Betra væri að efna kosningaloforð um fyrningu aflaheimilda á nokkrum árum. Og hafa útboð á fyrndum heimildum til þeirra, sem hæst bjóða hverju sinni. Ekki semja frið við bófa, sem eru sturlaðir af græðgi og frekju.
Fylgislausir nýflokkar

Um þessar mundir höfða nýir flokkar ekki til kjósenda. Í síðustu könnun voru 46% kjósenda án flokks. Vildu af ýmsum ástæðum ekki styðja neinn þeirra. Útreið fjórflokksins kemur ekki á óvart. En nýir flokkar fengu sömu útreið. Flokkur Guðmundar Steingrímssonar var með fylgi upp á tvo þingmenn og sama er að segja um flokk Lilju Mósesdóttur. Aðrir nýir flokkar komast ekki á blað, þar á meðal ekki stækkaða Hreyfingin. Tilkoma þessara flokka hefur ekki leitt til fækkunar óákveðinna kjósenda. Þvert á móti hefur þeim fjölgað á sama tíma. Enn á eftir að koma það glæsta framboð, sem hrífi kjósendur.
Faldi féð á Kýpur

DV upplýsir í dag, að Samherji faldi átta milljarða í skattaskjóli á Kýpur. Pússluspil Samherja er smám saman að koma upp á yfirborðið. Þorsteinn Már Baldvinsson selur dóttfyrirtæki Samherja í Þýzkalandi aflann á undirverði. Snuðar um leið ríki og sjómenn um þeirra hlut. Síðan rennur féð , ekki til baka, heldur áfram í felur til aflandseyja. Þetta er rosalegur glæpur gegn þjóðinni. Þorsteinn Már og lagatæknar hans rífa samt kjaft og þykjast ekki skilja upp né niður í innrás Seðlabankans. Kvótabófar halda sjávarútveginum og þjóðinni í gíslingu. Beita Mogganum og Sjálfstæðisflokknum gegn þjóðinni.
Fjórflokkur gegn þjóðinni

Leyndarhyggja ríkisstjórnarinnar er hin sama og leyndarhyggja fyrri slíkra. Össur Skarphéðinsson heldur leyndum mikilvægum þáttum í samskiptum Íslands og Evrópusambandsins. Missti óvæntar upplýsingar þó út úr sér í lok fundar í gærkvöldi í utanríkismálanefnd Alþingis. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson segist hafa misst andlitið við það tækifæri. Sem vissulega hefði verið gaman að sjá. En við í fáfróðum almúganum fáum ekki neitt að vita. Samt eigum við að taka alls konar upplýstar ákvarðanir í alþingiskosningum og nú orðið líka í þjóðaratkvæðagreiðslum. Leyndarhyggjan sameinar fjórflokkinn gegn þjóðinni.
Hanga enn í fortíðinni

Samfylkingin á sér von um Evrópufylgi í næstu kosningum, en það dugar henni skammt. Vinstri grænir eiga ekki von um neitt fylgi. Hvorugur flokkurinn hefur endurnýjað sig. Jóhanna og Steingrímur eru eins og úr fornöld, skilja ekki nútímann. Þau eru partur af gamla og spillta Íslandi. Í tæka tíð fyrir kosningar þurfa þessir flokkar að skipta út forustuliðinu. Ekki síðar en í haust. Mér sýnist fólk skilgreina þessa flokka sem hluta af Fjórflokknum. Enda hafa þeir klúðrað stjórnarskrá og þjóðareign á kvóta, sem greina milli gamla og nýja Íslands. Kannski er framtíðin farin framhjá flokkunum tveimur.
Frekja meintra rétthafa

Þrír stóru bókaútgefendanna í Bandaríkjunum kæra nýjan útgefanda fyrir að gefa út á vefnum ókeypis kennslubækur. Þeir segja þær bækur líkjast sínum bókum. Eins og höfundaréttur nái ekki bara til texta höfunda, heldur líka til staðreynda í texta hans. Ef stærðfræðibókahöfundar hjá Pearson, Cengage og Macmillan segja, að 2 x 2 = 4, má þá höfundur hjá Boundless ekki segja hið sama? Verður hann þá að segja, að útkoman sé fimm eða þrír? Þegar menn eru farnir að heimta höfundarétt að almæltum staðreyndum, er frekjan komin út yfir allan þjófabálk. Við þurfum senn að verjast fleiru af slíku tagi.
Okurverð rafbóka

Er farinn að lesa rafbækur, þótt þær hafi óvissan endingartíma. Nota hvorki Kindle né iPad. Ferðamakkinn er nógu góður. hefur að auki alvöru lyklaborð. Rek mig á, að verð rafbóka er sama og kiljubóka, þótt pappírs-, lager- og dreifingarkostnaður sé enginn. Það heitir okur á íslenzku. Hins vegar er verðmæti bóka misjafnt. Ég næ í þær bækur eftir le Carré og Graham Greene, sem ég hef ekki áður séð. Læt mig hafa það að kaupa þær á $9, því að ég fæ þær strax. En mér dettur ekki í hug að kaupa fáanlegar og nærtækar bækur á kiljuverði. Til dæmis ekki þær íslenzku rafbækur, sem komnar eru á markað.
Röngum tölum misþyrmt

Þótt Íslendingar hafi gullfiskaminni, nær þjóðarruglið ekki þeim hæðum, að Sjálfstæðisflokkurinn hafi 43% fylgi. Enda segja tölurnar annað, hann hefur 23% fylgi, sem er sögulegt lágmark. Tölurnar segja líka frá hruni Framsóknar niður í 8%. Hvernig þeir tveir flokkar eigi að mynda stjórn að kosningum loknum, er mér hulin ráðgáta. Vitleysan nær hæstum hæðum, þegar fjölmiðlar misþyrma röngum tölum upp í meirihluta á þingi. Hvorki gömlu flokkarnir né nýju framboðin hafa neitt fylgi. Enn er ekki kominn til sögunnar flokkurinn, sem verður kjölfesta næstu ríkisstjórnar. Þar verður eina von þjóðarinnar.