arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Björgvin utan úr geimnum

Björgvin G. Sigurðsson virðist koma utan úr geimnum. Lætur eins og hann hafi ekki verið bankaráðherra í stjórn Geirs H. Haarde. Sem bankaráðherra vissi Björgvin ekkert í sinn haus og ber ábyrgð á hruninu. Afleiðing hrunsins er, að ríkið þarf að spara á öllum sviðum, svo sem í rekstri réttargeðdeildar. Fagmenn telja ódýrara að reka hana á Kleppi en á Sogni. Þar var hún á sínum tíma sett niður gegn mótmælum íbúanna. Björgvin mótmælir þessum sparnaði ríkisins. Virðist líta á réttargeðdeildina sem herfang Sunnlendinga. Er ekki kominn tími til, að aumur fyrrum bankaráðherra láti fara lítið fyrir sér?
Ný harmsaga mengunar

Að hætti mengunarrisa bregst Norðurál ofsafengið við gagnrýni á lélegar og ónýtar varnir gegn mengun. Kallar hana “tilhæfulausar ávirðingar”. Eru þó full rök fyrir, að hreinsitæki álversins í Hvalfirði séu ónýt. Ennfremur, að rangt sé að hafa mælitækin norðaustan við verið, þaðan sem vindátt er oftast á álverið. Hross hafa drepist af eitrun í nágrenni versins. Kerfisbundið er reynt að þagga niður í starfsmönnum, sem hafa lekið upplýsingum um mengun. Afleitt er, að þessi eindregni mengunarrisi seilist til fleiri álvera í landinu. Álver þess í Helguvík verður sennilega sama harmsaga mengunar.
Sjálfsblekkingin um 2007

Kristinn H. Gunnarsson, fyrrum þingmaður, bloggar vel um meinta góðærið árið 2007: “Sú sjálfsblekking er áberandi í þjóðfélaginu að hægt sé að strika út efnahagsleg áhrif hrunsins og hverfa aftur til lífskjara ársins 2007. Til marks um það eru kröfur um lækkun skulda, hækkun launa og bætur fyrir lækkun íbúðaverðs. Staðreyndin er sú að lífskjörin á hátindi góðærisins fyrir hrun voru blekkingin ein, velmegun sem byggð var áralangri og ofsafenginni skuldasöfnun einstaklinga og fyrirtækja. Það eru ekki til nein verðmæti í þjóðfélaginu til þess að standa undir fölsku lífskjörunum frá 2007.”
Þeim er misjafnlega mikið mál

Langt komin er mikil vinna við að smíða rammaáætlun um virkjanakosti. Samið hefur verið uppkast, sem umsagnaraðilar hafa til skoðunar. Ferlinu lýkur 12. nóvember og þá kemur málið til ákvörðunar Alþingis. Þar verða örlög virkjana í neðri Þjórsá ákveðin. Þingmenn Sjálfstæðisflokks og Framsóknar vilja taka þá kosti út úr áætluninni og virkja þar strax. Er þó ekki enn ljóst, hversu hátt orkuverð fæst út úr þeim. Flokkurinn harmar aðgerðaleysi stjórnvalda. Stjórnarsinnar telja tillögu Flokksins bera vott um æðibunugang og skort á umhverfishyggju. Sama sinnis eru Guðmundur Steingrímsson og Hreyfingin.
Steingrímur ber ábyrgðina

Steingrímur J. Sigfússon setti veruleikafirrtan rugludall yfir Bankasýslu ríkisins. Getur síðan ekki þvegið hendur sínar af gerðum hans. Allra sízt þeirri að gera einkavæðingarmann Framsóknar að forstjóra Bankasýslunnar. Hún hafnar stefnu ríkisstjórnarinnar um banka, sem “þjóna hagsmunum íslenzks samfélags”. Þvert á móti endurskapar hún gjaldþrota banka í fyrri mynd. Bankarnir urðu aftur að skrímsli, sem reynir að framleiða peninga með því að kasta þeim milli eignarhaldsfélaga. Sem afskrifar skuldir ofurbófa á kostnað almennings. Af hverju, Steingrímur, er Landsbankinn eins og hinir bankarnir?
Lúxusmeðferð ofurbófa

Mikið fé hvarf, þegar fjármálabófar landsins skutluðu fé milli banka og eignarhaldsfélaga. Sumt varð eftir á Tortóla, þegar fyrirtækin rúlluðu. Sé grunur um slíkt, mega bankar ekki semja um afskriftir eignarhaldsfélaga. Þeim ber að reyna að sækja týnda féð til Lúxemborgar eða Tortóla. Þeim ber líka að hafna eignar- eða rekstrarhaldi bófanna á endurreistum fyrirtækjum bófanna eða á kvóta þeirra. Fráleitt er, að þeir sitji í skuldhreinsuðum fyrirtækjum og samtímis á digrum sjóðum í erlendum paradísum. Skilanefndum, slitastjórnum og nýjum bankaráðum ber að gæta ítrustu hagsmuna þjóðarinnar.
Heimskur eða ósvífinn?

Einar Kristinn Guðfinnsson var ráðherra í stjórn Geirs H. Haarde. Sem slíkur bar hann samábyrgð á breyttu regluverki, sem leiddi til gjaldþrots sjóðanna. Þeir voru skafnir innan af hluthöfum, sem áttu að vera fjárhirðar sjóðanna, samkvæmt lýsingu flokksbróður Einars, Péturs Blöndal. Einari Kristni ætti því að vera vel kunnugt um, hvers vegna sparisjóðum fækkaði. Hvers vegna bankar gleyptu gjaldþrota sparisjóði og fækkuðu afgreiðslustöðum. Samt rís hann upp á Alþingi og spyr, hvort öllum sé sama. Kennir ríkisstjórn Jóhönnu um fækkun sparisjóða. Er Einar Kristinn svona heimskur eða svona ósvífinn?
Nóg er plássið á Alþingi

Þótt kannanir Gallup séu skástar, má ekki trúa þeim. Útkoman er rangtúlkuð. Svarhlutfall er bara 60%. Hin 40% eru ekki talin með. Það ýkir styrk flokka, þótt innbyrðis hlutföll þeirra geti verið rétt. En þau eru ekki einu sinni rétt, því að sérstaklega er spurt um stuðning við Sjálfstæðisflokkinn einan flokka. Allar tölur eru því of háar, einkum tölur Sjálfstæðisflokksins. Fjölmiðlar og einstaka þingmenn rangtúlka þessar kannanir, trúa hinum birtu tölum í blindni. Sjálfstæðisflokkurinn hefur ekki 36% fylgi, heldur 15-20% og aðrir flokkar enn minna. Nóg er því plássið á Alþingi fyrir nýja flokka.
Góðar ráðstöfunartekjur heimila

Ráðstöfunartekjur heimilanna rýrnuðu um 0,6% árið 2008, 16,4% árið 2009 og 12,6% árið 2010. Allar tölurnar eru á mann. Þar með var botninum náð í 27,4% rýrnun ráðstöfunartekna alls af völdum hrunsins, því að engin rýrnun verður 2011. Í sögulegu samhengi þýðir þetta, að ráðstöfunartekjur árið 2011 eru hinar sömu og árið 2000. Ástandið er þó ekki verra en svo. Árin fyrir hrunið einkenndust af blöðru, sem hlaut að springa. Auknar ráðstöfunartekjur árin 2000-2007 voru bara loft, sem hlaut að hverfa. Mér finnst það góður árangur, að ráðstöfunartekjurnar skuli núna vera hinar sömu og þær voru fyrir áratug.
Samningsrof og málaferli?

Óráðsía Orkuveitunnar í fyrra lífi leiddi til áætlana um að þurrausa orku Hellisheiðar á hálfri öld. Engin fyrirhyggja var um, hvað mundi taka við að þeim tíma liðnum. Samningsrof og málaferli? Svo virðist sem eftirköstin hafi einfaldlega átt að lenda á afkomendum okkar. Það er raunar rétt lýsing á stóriðjustefnunni, sem tröllreið þjóðinni um áratugi. Hún var langt frá því að vera sjálfbær. Þetta er sama óráðsían og tröllríður þeim, sem keyptu 250 fermetra íbúð og jeppa. Menn töluðu eins og gufuaflið væri endurnýjanlegt og sjálfbært, en svo er alls ekki. Vinnsluáætlanir voru langt uppi í skýjunum.
Andóf blómstrar vestra

Andóf í bankahverfum Bandaríkjanna magnast stig af stigi, þótt fjölmiðlar reyni að þagga það í hel. New York Times tókst ekki að halda andófinu í Wall Street leyndu. Sorpritið eyðilagði bara eigið orðspor. Andófið verður sífellt fjölmennara og hefur breiðst út til sjötíu borga og sexhundruð bæja. Andófsmenn nota aðferðir Harðar Torfasonar, engar óeirðir heldur glaðværar uppákomur. Margir eru í hópi ört stækkandi hópi atvinnulausra og hafa tíma til að tjalda á torgum. Þeir andmæla heljartökum banka á stjórnmálunum og óseðjandi græðgi ríkra. Og vel klæddir meðaljónar eru farnir að taka þátt.
Magnaður Sigurður

Frumlegasti lagatæknir landsins er Sigurður G. Guðjónsson. Hann telur rétt að leggja niður embætti Sérstaks saksóknara. Það hafi verið sett upp að undirlagi norsk-franskrar vinstrikonu til að rústa lífi 250 manna. Jafngildi dómsmorði. Áður var Sigurður frægastur fyrir að framleiða lög og reglugerð um einkalífeyrissjóð Sigurjóns Þ. Árnasonar bankastjóra. Fjallaði í löngu máli í Kastljósi um lög og reglur meints sjóðs án þess að stökkva bros á vör. Enginn lagatæknir á Íslandi kemst í hálfkvisti við magnaðan Sigurð. Hann verður verjandi flestra útrásarbófa, þegar málaferlin hefjast loksins.
Yfirgaf markmið sín

Einn þingmaður vinnur vinnuna sína. Það er Birgitta Jónsdóttir, sem situr ársfund Atlantshafsbandalagsins. Þar er þingmönnum gert að samþykkja leyndó skýrslu, sem þeir fá ekki að sjá. Birgitta hefur gert ýmsar athugasemdir við þetta og annað furðuverk, sem þar er í gangi. Hún gagnrýnir líka að leki sé talinn vera árás á aðildarríkin. Atlantshafsbandalagið yfirgaf markmið sín fyrir mörgum árum. Nú rekur það stríð í fjarlægum löndum, einkum fyrir hönd Bandaríkjanna, svo sem í Langtburtistan. Gott er, að samtök, sem hafa farið svo langt út af sporinu, sæti gagnrýni þjóðkjörinna fulltrúa aðildarríkja.
Hörpu-kápan ryðgar sundur

Í ljósmyndum hafa tveir kunnir arkitektar skráð hrákasmíðina, sem er á hinni frægu Hörpu. Örnólfur Hall og Guðmundur Kr. Guðmundsson skrifa í Tímarit vélstjóra og málmtæknimanna um misfellur, ryð og leka í kápu Hörpunnar. Hún er ekki einu sinni galvaníseruð, heldur bara menjuð. Gluggarammarnir eru margir orðnir kolryðgaðir, enda boltaðir saman. Arkitektarnir birta myndir því til staðfestingar. Telja, að fyrir höndum sé endalaust viðhald á húsinu. Gestir hússins muni í auknum mæli taka eftir hrákasmíðinni. Bezt sé að setja upp stórt skilti við húsið. Þar standi, að kápan sé “Made in China”.
Fyrsta flokks Vigdís

Vigdís Hauksdóttir er minni máttar. Svoleiðis fólk sogar að sér “einelti”. Safnað hefur verið saman í myndskeið nokkrum gullkorna hennar í ræðustóli Alþingis. Framsóknarkonur rísa upp og mótmæla meðferðinni, kalla klippuna “einelti”. Mættum við fá meira af þessu “einelti”. Allur ferill hennar er stráður ambögum, mismælum, mótsögnum, misskilningi, orðtakavíxli, steypu, skoðanaflökti. Öllu þessu þarf að safna saman í kvikmynd í fullri lengd. Gerir okkur auðveldara að meta aðild hennar að virðingu Alþingis. Vigdís er fyrsta flokks aðferð við að fæla skynsamt fólk frá stuðningi við Framsókn.
Sælkerafiskur selur vatn

Keypti frystar tælenskar risarækjur frá Sælkerafiski. 302 grömm að þyngd sögðu umbúðirnar. Lét þær þiðna í kæliskáp og opnaði síðan pakkann. Vatnið fossaði út. Þegar mesta vatnið var runnið af rækjunum, vigtaði ég rækjurnar og þær voru 148 grömm. Helmingurinn af innihaldinu var vatn. Þetta er gróft dæmi um merkingar íslenzkra umbúða. Þær eru marklausar. Algengt er, að fyllt sé á með vatni til að kýla upp þyngdina, til dæmis í áleggi. Engin stofnun hefur eftirlit með lygum á innlendum umbúðum. Ekki Matvælastofnun og ekki Talsmaður neytenda. En ég kaupi varla framar neinar vörur frá Sælkerafiski.
Þjóðin hefur það bærilegt

Mikill meirihluti fólks borgar af skuldum sínum og þiggur ekki afskriftir, sennilega 80% fólks. Hagsmunasamtök heimilanna jafngilda því ekki samtökum allra Íslendinga, þótt þau tali sem slík. Rúmlega helmingur þjóðarinnar hefur það bærilegt, sem sést af tölum um árlegan fjölda í sólarlandaferðum. Að auki hafa margir það bærilegt, þótt þeir fari ekki til útlanda. Af hávaða Hagsmunasamtaka heimilanna og tunnusláttarfólks mætti hins vegar ætla, að þjóðin sé almennt í skuldafjötrum. Mín vegna má neyða banka til að slá meira af skuldum óráðsíuliðsins. En fráleitt er að leggja það á skattgreiðendur.
Vinsæll forsendubrestur

Hugtakið forsendubrestur er lagatæknilegur orðhengill, notaður til að afsaka greiðslufall. Gengistrygging og verðbætur hafa áratugum saman verið notaðar til að verja höfuðstól lána. Það var ofgert, því að óhófslán eru báðum að kenna, lánara og skuldara. Þetta er viðurkennt með margvíslegum aðgerðum að frumkvæði stjórnarinnar. Lánarar urðu að taka á sig hluta tjónsins. Við þurfum svo að afnema verðbætur til að losna framvegis við slík vandræði. Munum samt, að fólk ber sjálft ábyrgð á viðskiptum sínum, þótt það beri forsendubrest fyrir sig. 250 fermetra íbúð er óráðsía og nýr jeppi er það líka.
Skerið miðlægar stofnanir

Með niðurskurðarkröfu nýja fjárlagafrumvarpsins er ríkið komið að endimörkum sparnaðar án skerðingar á þjónustu. Hér eftir verður sparnaði ekki við komið á gólfinu á spítölum og í skólum. Frekari niðurskurður verður að koma hjá miðlægum stofnunum, ekki þar sem þjónustan er veitt. Miðlægar stofnanir hafa þanizt út undanfarinn áratug. Úr skrifborðsskúffum í ráðuneytunum hafa risið 75 manna risastofnanir, sem snúast kringum sjálfar sig. Þekktustu dæmin eru Umhverfisstofnun og Útlendingastofnun. Slíkar stofnanir eru fullar af fólki, sem ekki vinnur við annað en skýrslur og greinargerðir. Burt með þetta lið.
Þjóð volandi aumingja

Ísland er að breytast í graut af grátkórum. Hver einasti sérhagsmunaaðili veinar af mætti. Allir æpa á ríkið. Hæst emja aðilar vinnumarkaðarins, sem heimta ríkisrekin verkefni. Næsthæst emja hagsmunasamtök heimilanna, sem heimta afslátt af skuldum hvílandi á 400 fermetra húsum og ofurjeppum. Allir heimta, að skattgreiðendur skeri sig úr snörunni. Oft áður hafa menn lent í vandræðum vegna skorts á aðgæzlu. En aldrei fyrr hafa þeir verið innilega sammála um, að það sé ekki þeirra mál, heldur mál ríkisins. Ísland er að verða þjóð volandi aumingja, sem geta engan veginn séð fótum sínum forráð.
Peningaprentun árið 2011

Smábanki að nafni Eyrir gaf út eigin skuldabréf og keypti þau svo sjálfur. Þannig framleiddi hann peninga úr engu. Jafnframt tók hann lán í öðrum banka með veði í bréfunum sjálfum. Þannig framleiddi hann ennþá meiri peninga. Þetta gerðist ekki árið 2008. Þetta gerðist í gær. Enn eru bankar reknir á þeirri forsendu, að auðvelt sé að prenta peninga með því að láta þá ganga í hring. Hring eftir hring. Þannig var samspil banka og víkinga fyrir hrun. Og þannig er samspilið líka núna. Ef þjóðfélagið væri heilbrigt, mundu allir þessir bankastjórar sitja í grjótinu. Þeir hafa ekkert lært og engu gleymt.
Aumingjavæðing bankastjóra

Því meira sem menn fá greitt fyrir ábyrgðarstörf, þeim mun minni ábyrgð bera þeir. Það er niðurstaðan af vörn bankastjóranna Sigurjóns Þ. Árnasonar og Halldórs J. Kristjánssonar fyrir héraðsdómi. Allt sukk Landsbankans var ekki þeim sjálfum að kenna, heldur alls konar undirmönnum, sem áttu að bera ábyrgð. Þeir segjast hafa treyst undirmönnum sínum, sem hafi átt að höndla málin og hafi gert það. Án vitundar hinna goðumlíku ofurlaunamanna. Þannig var Landsbankinn hreinsaður innan í þágu Straums, sem var í eigu ofurfeðga landsins, Björgólfanna. Þessa vörn má kalla aumingjavæðingu bankastjóranna.
Frankinn hangir á evrunni

Fyrir mánuði var svissneski frankinn hengdur á evruna. Hér eftir sveiflast hann með henni, eins og danska krónan gerir. Svisslendingum þótti frankinn vera of lítil mynt. Honum væri hætt við sveiflum, sem skaða efnahagslífið. Með hengingu á evruna telja þeir, að frankinn sé kominn í öruggt skjól. Dæmi um, að vandræði hljótast af vaxandi taugaveiklun og brjálæði markaðarins. Og nú hefur Göran Persson í Svíþjóð sagt evruna traustan gjaldmiðil. En hins vegar gætu spákaupmenn gert árás á sænsku og norsku krónurnar, sem væru of litlir gjaldmiðlar. Hvað má þá segja um minnstu mynt í heimi, þá íslenzku?
Hlegið að Íslendingum

Enn er verið að gera grín að Íslendingum. Michael Lewis gerði það í vikunni í víðfrægum viðtalsþætti

Charlie Rose á Bloomberg. Lewis lýsti íslenzkum útrásarvíkingum sem algerum fálkum. Þeir ímynduðu sér, að þeir væru klárari en allir aðrir. Lewis og Rose hlógu dátt að ýmsum dæmum um snilli þeirra í fjármálum. Svo og að forseta Íslands, Ólafi Ragnari Grímssyni, klappstýru útrásarinnar. Sem úti um heim hélt fram furðulegri kenningu um meðfædda hæfni Íslendinga til að sigra útlandið í fjármálum. Allt stuðlaði þetta að kolbrenglaðri sjálfsmynd þjóðar, sem áður var sliguð af minnimáttarkennd.
Hefðbundinn og veikur

Siv Friðleifsdóttir og Eygló Harðardóttir bökuðu sér reiði Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar. Í síðasta mánuði lögðu þær fram sáttatillögu í deilum um stjórnarráðsfrumvarpið. Svoleiðis er aldeilis ekki að skapi formannsins með silfurskeiðina frá Kögun. Hann vill fylgja yfirlýstri formúlu Davíðs frá stjórnarandstöðu í Reykjavík í gamla daga: Vera alltaf skipulega á móti öllu og hafa allt á hornum sér, þótt maður sé undir niðri samþykkur. Siv og Eygló var refsað með því að reka þær úr þingnefndum sínum. Sigmundur Davíð er afar hefðbundinn, veikur formaður, sem reynir árangurslaust að deila og drottna.
Leyndó í Hæstarétti

Skrifstofustjóri og forseti Hæstaréttar neita að upplýsa undarlega fjarvist dómara. Hvers vegna allir tólf dómarar réttarins höfðu gildar ástæður til að mæta ekki við setningu Alþingis. Sérkennilegt er, að hver einasti dómari forfallist við hefðbundna skrautsýningu þingræðisins. Auðvitað er ljóst, að þeir vildu alls ekki mæta. Kannski af ótta við að fá á sig egg. Kannski af fyrirlitningu á þessu sérstaka Alþingi. Kannski af fyrirlitningu á þingræði sem slíku. Mikilvægt er að þjóðin fái skýringu á hegðun dómaranna. Nógu mörgu er haldið leyndu, þótt áður virðulegur Hæstiréttur sé ekki í skrípó.
Afskriftir verði birtar

Eygló Harðardóttir þingmaður hyggst leggja fram frumvarp um, að birtar verði upplýsingar um háar afskriftir fyrirtækja. Þetta er gott mál, skref í átt til afnáms bankaleyndar. Fólk treystir ekki, að bankar gæti jafnræðis eða réttlætis í meðferð skulda. Einkum tregðist þeir við að veita almenningi sömu afskriftir og landskunnir ofurbófar njóta. Vill Eygló láta birta allar afskriftir yfir hundrað milljónir króna. Birtingin verði í tengslum við álagningarskrá hvers árs. Eygló vill hins vegar ekki afnema bankaleyndina, sem er miður. Aðeins stoppa í augljóst gat, sem skiptir almenning miklu.
Landi með bláberjum

Landbúnaðarráðuneytið berst gegn því, að bændur verði frjálsir. Vill, að öll búvara fari um vélar vinnslustöðva. Berst gegn stefnunni “Beint frá bónda”. Ég vil geta selt Kaldbaks-rjúpur og Kaldbaks-gæsir, Kaldbaks-bleikju og Kaldbaks-landa með bláberjum. Geta selt Kaldbaks-ís og Kaldbaks-jógúrt, Kaldbaks-jarðarber og Kaldbaks-hjónasælu, Kaldbaks-hangikjöt og Kaldbaks-svið. Auðvitað allt lífrænt vottuð vara. Þá á ég ekki við gervi-vistvænt vottaða. Ráðuneytið vill, að bændur séu þrælar einokunar afurðastöðva. Vill ekki aðlagast Evrópusambandinu, því að aðild mundi frelsa íslenzka bændur.
Verndar vinnslustöðvar

Hagsmunaráðuneyti vinnslustöðva þykist vera að bæta fyrir brot sitt. Hyggst leyfa bændakonum að selja heimabakstur, en bara í góðgerðaskyni. Það er ekki nóg. Landbúnaðarráðuneytið á að leyfa alla sölu á heimavinnslu bænda, líka í gróðaskyni. Eins og í öðru á það í þessu að laga sig að Evrópusambandinu, sem leyfir alla slíka sölu. Framtíðin er í stefnunni “Beint frá bónda”. Ekki bara kökur og sultur, líka jógúrt og ís, heimaslátrun og landabrugg. Bændur eiga að fá færi á að gera vörumerki sín fræg. Gegn því standa vinnslustöðvar landbúnaðarins, undir vernd hagsmunaráðuneytis hins fræga Jóns Bjarnasonar.
Lágt skrifaðir lúðar

Davíð og Geir voru lágt skrifaðir erlendis. Útlendingar skildu ekki brandara Davíðs og töldu Geir hálfgerðan fálka. Davíð lét það pirra sig og fékk andúð á Evrópusambandinu. Sama er að segja um fjandvin hans, Ólaf Ragnar, sem er fyrirlitinn. Í nýrri bók Michael Lewis er fjallað um furðulegar ræður hans á útrásartímanum. Þjóðverjar minnast enn skelfilega hitlerskrar ræðu hans á ömurlegri þýzku við opnun sendiráðsins í Berlín. Lélegt gengi forsetans á Vesturlöndum leiddi hann í faðm mestu harðstjóra þriðja heimsins, fyrst á Arabíuskaga og síðan í Rússlandi og Kína. En allir þrír eru bara lúðar.
Fituskattur og sykurskattur

Fituskattur var lagður á feit matvæli í Danmörku í síðustu viku. Leggst meðal annars ofan á verð á smjöri og olíu, hamborgurum og frönskum. Áður var þar kominn skattur á sætindi og gosdrykki. Markmið skattsins er að draga úr neyzlu óhollra matvæla fremur en að afla tekna. Við eigum að taka Dani okkur til fyrirmyndar á þessum sviðum. Þungur verður samt róðurinn hér, því að hagsmunir ríkisverndaðra gælufyrirtækja eru víða í húfi. Hér er ekki einu sinni skilgreindur viðbættur sykur á umbúðum matvæla. Það er til að þóknast sykurkónginum Mjólkursamsölunni, sem er stærsti sykurinnflytjandi landsins.
Rugludallur Bankasýslunnar

Stjórnarformaður Bankasýslunnar virðist eins veruleikafirrtur og hægt er að vera. Hann ræður fyrrverandi einkavæðingarstjóra bankaráðuneytis Valgerðar Sverrisdóttur sem forstjóra Bankasýslunnar. Áður skipaði hann í bankaráðin fulltrúa, sem studdu kaupgræðgi bankastjóranna. Sjálfur studdi Þorsteinn Þorsteinsson launaruglið í blaðaviðtölum. Nú ruglar hann um Pál Magnússon. Dæmigerður andverðleikamaður. Rugludallur þessi er á ábyrgð Steingríms J. Sigfússonar sem formaður Bankasýslunnar. Sú ráðning sýnir, að Steingrímur veldur ekki hlutverkinu sem handhafi eignarhluta ríkisins í bönkunum.
Eitt spilltasta landið

Jóhann Hauksson blaðamaður hefur skrifað ágæta bók um spillingu, Þræðir valdsins. Rifjar upp fræðilegar skilgreiningar á ýmsum þáttum spillingar. Og heimfærir þær upp á aðstæður og atburði á Íslandi á síðustu árum, einkum í aðdraganda hrunsins. Þar kemur fram, að flestir þættir spillingar grasseruðu hér á landi á valdaskeiði Davíðs Oddssonar og eftirmanna hans. Þar á meðal kunningjaveldi, aðstöðubrask, leyndarhyggja, ráðning opinberra starfsmanna, og svo framvegis endalaust. Meðan flestir Íslendingar trúðu, að landið væri án spillingar, var landið að verða eitt allra spilltasta vestræna landið.
Ófróður um mannasiði

Hvenær sem Jón Gunnarsson hrunverji flytur sömu ræðuna á Alþingi kostar það skattgreiðendur 33.000 krónur. Málþóf stjórnarandstöðunnar á Alþingi er ekki ókeypis. Fullvinna þarf allar ræður og ótal andsvör við ræðum samherja og búa undir útgáfu. Sjaldan er sagt neitt nýtt af viti í málþófi, það snýst um endurtekningu þess, sem áður hefur verið sagt. Jón er hins vegar sá eini, sem flytur endurtekningar sínar orðrétt. Þetta er auðvitað mikilvægur þáttur í hruni þess, sem einu sinni var kallað Virðing alþingis. En Jón Gunnarsson hefur aldrei haft neina hugmynd um, hvað séu mannasiðir og hvað ekki.
Frami kvígildis Framsóknar

Hvernig er þetta, losnum við aldrei við Framsókn? Framagosi Framsóknar hefur verið ráðinn forstjóri Bankasýslu ríkisins. Hefur samt aldrei gert neitt nytsamlegt, bara verið í stöðum og stólum á vegum flokksins. Páll Magnússon er með þekktari hrunverjum, aðstoðaði hina goðumlíku Valgerði Sverrisdóttur við einkavæðingu bankanna. Er Framsóknarflokkurinn að fara í ríkisstjórn? Er þetta partur af einhverjum neðanjarðar-samningi? Páll hefur alla ævi verið á framfæri Framsóknar. Af hverju er slíkum veittur bitlingur að gömlum hætti? Er Þorsteinn Þorsteinsson, formaður Bankasýslunnar, alveg búinn að tapa sér?
Skin og skúrir hjá löggunni

Löggan fitjaði í gær upp á þeirri nýjung að gefa einkunnir. Verðir laganna töldu súrt að vernda þingmenn milli dómkirkju og þinghúss. Væntanlega verður framhald á slíkum einkunnum. Þannig mun löggan næst upplýsa okkur um, hvort súrt sé að draga Lalla sjúkraliða af stéttinni við bandaríska sendiráðið. Hún mun líka upplýsa, við hvaða aðstæður sé súrt að gæta öryggis kínverskra valdamanna í heimsókn. Ennfremur mun hún upplýsa, hvort súrt sé að handtaka hælisleitendur og reka þá í járnum úr landi. Mér finnst líklegt, að löggunni finnist flestur þessi fasismi vera ánægjuleg vinna. Peningalega og andlega.
Hávært “Við borgum ekki”

Andspyrna almennings þarf ekki að vera flókin. Þarf ekki að birtast í stefnuskrám og greinargerðum. Þarf bara að vera ein setning: Við borgum ekki. Þar með lýsir fólk yfir, að glæfrar pólitíkusa og bankabófa komi sér lítið við. Ekki megi berjast gegn kreppunni með hærri sköttum og skertri velferð. Það er einmitt sú leið, sem fjölþjóðastofnanir og stjórnvöld í Grikklandi og víðar reyna að fara. Víðast hefur fólk ekki aðgang að þjóðaratkvæði, svo að flytja verður andspyrnuna í kosningum inn á þing. “Við borgum ekki” verður næstu árin öflugur minnihlutahópur í vestrænni pólitík.
Og hann var kominn heim

Hef lesið mikið af ferðabókum og sjálfur skrifað tíu. Mest hef ég lesið um Feneyjar, sem löngum hafa verið mitt uppáhald. Ernest Hemingway skrifaði skáldsöguna “Across the River and Into the Trees” um bandarískan hermann í þessari bílalausu borg. Þar segir á einum stað: “Then he was pulling open the door of Harrys Bar and was inside and had made it again, and was at home.” Þetta er tilfinning, sem oft fylgir því að koma aftur á kæran stað, kaffihús eða veitingahús. Það er sú tilfinning eftir þreytandi ferðaskark að vera loksins kominn “heim”, þótt í útlöndum sé. Hemingway er stílmeistari.
Gerendur mótmæla afleiðingum

Í dag mótmælir frumkvöðull hrunsins ömurlegum afleiðingum þess. Fyrrverandi þingflokksformaður og núverandi flokksformaður hefur sent öllum hrunverjum dreifibréf. Skorar á kjósendur hrunsins að mæta á Austurvöll til mótmæla afleiðingum gerða sinna. Í dag mun afneitun Sjálfstæðisflokksins ná hæstum hæðum. Kjósendur flokksins munu ekki falla á kné í dag til að biðja þjóðina afsökunar á slæmri meðferð atkvæðisréttar. Þeir munu garga hátt og kvarta yfir lélegri frammistöðu brunaliðsins við brunarústirnar. Þannig er Ísland í dag, samfélag siðblindingja, sem þola ekki, að þrengt sé að veldi þeirra.