arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Veitingarýnirinn og fólkið

Veitingarýnir þarf ekki að vera menntaður í faginu. Hann þarf að elska mat og hafa einhvern skilning á, hverning hann verður til. Reynslan ein gerir gagnrýnanda marktækan, smám saman þekkja menn hann af skrifum hans. Sá, sem rýnir í veitingahús, gerir í fyrsta lagi ekki boð á undan sér. Í öðru lagi borgar hann fyrir matinn. Ef annað hvort skilyrðið vantar, færist reynsla gagnrýnandans ekki yfir til almennings. Skrif hans nýtast fólki ekki. Það fær ekki sérþjónustuna, sem rýnirinn fær. Að lokum þarf veitingarýnir að átta sig á, hverjar eru forsendur veitingahúsa og hvað eru bara stælar.
Sæmdarheitið stjörnulögmaður

Annar hver lögmaður er önnum kafinn að semja skýrslur fyrir hagsmunaaðila. Plöggin eru tvenns konar. Sum fjalla um, að allt, sem er siðlegt, sé í raun ólöglegt. Önnur fjalla um, að alls, sem er siðlaust, sé í raun löglegt. Þannig má Gunnar Birgisson bæjarstjóri svindla eins og hann vill. Þannig má Björgólfur Thor svindla eins og hann vill. Þannig má Sigurjón P. Árnason svindla eins og hann vill. Lögmenn sjá um, að vanhæfir og óhæfir og gráðugir séu enn við völd. Og megi haga sér eins og þeim þóknast. Lögmanninum, sem hraðast lýgur í slíkum skýrslum, er gefið sæmdarheitið: Stjörnulögmaður.
Gangið fyrst að skúrkunum

Almenningur sættir sig ekki við að verða hnepptur í þrældóm til að greiða skuld auðmanna vegna IceSave. Hann vill, að fyrst verði gengið að þeim, sem fundu upp IceSave. Fyrst og fremst að Björgólfi Thor Björgólfssyni og Björgólfi Guðmundssyni, eigendum bankans, Sigurjóni Árnasyni og Halldóri Kristjánssyni bankastjórum. Þeir hafa ekki verið færðir til yfirheyrslu og ekki fengið stöðu grunaðra. Undirbúa þarf málsókn gegn þeim og leita að földum fjársjóðum á Tortola og víðar. Meðan aðgerðir gegn skúrkum sjást engar neitar fólk að borga fyrir menn, er enn hafa ekki verið handsamaðir.
Kúlufólkið enn við völd

Landsins mesta græðgisfólk er kúlufólkið. Ætlaði sér að græða tugmilljónir, sumt jafnvel milljarða, á innantómri loftbólu. Fólk eins og Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, fyrrum ráðherra. Hún ætlaði að græða 893 milljónir upp úr potti galdramanna. Hún er enn á Alþingi. Kúlufólk sést enn við völd. Til dæmis Magnús Guðmundsson, forstjóri Kaupþings í Luxembourg. Ætlaði að græða 2,3 milljarða upp úr potti galdramanna. Er enn við völd í Luxembourg. Þar gera fyrrum stjórnendur Kaupþings ítrekaðar tilraunir til að komast yfir flakið af bankanum. Fyrir milligöngu dularfullra sjeika af Arabíuskaga.
Ráðherra kvótagreifanna

Jón Bjarnason sjávarútvegsráðherra skipaði svonefnda sáttanefnd til að finna lausn á kvótastjórninni. Í nefndina skipaði hann fulltrúa hagsmunaaðila. Landssambands íslenzkra útvegsmanna, Samtaka fiskvinnslustöðva, Samtaka fiskframleiðenda. Og svo framvegis. Seint held, ég, að þeir muni búa til neina þjóðarsátt um kvótakerfið. Þvert á móti munu þeir finna leið til að halda óbreyttu eignarhaldi kvótagreifa. Með skipun hlægilegrar sáttanefndar svíkur Jón Bjarnason kosningaloforð Vinstri grænna. Tryggir, að ekki verði hróflað við greifunum. Þyrlar upp ryki. Ráðherra fyrir hönd kvótagreifanna.
Næst er að skipta um þjóð

Ríkisstjórnin telur þjóðina vera til stórkostlegra vandræða. Þrisvar fleiri hafna IceSave samkomulaginu en þeir, sem styðja það. Samkvæmt síðustu skoðanakönnun. Ríkisstjórnin veit betur. Fjármálaráðherra talar um það sem heimsendi, ef eindreginn meirihlutavilji þjóðarinnar næði fram að ganga á Alþingi. Forsætisráðherra segist ekki hafa neitt plan B, ef svo hrapallega færi. Greinilegt er samkvæmt þessu, að þjóðin og vilji hennar eru hið versta mál. Þjóðarviljinn er myllusteinn um háls velviljaðrar ríkisstjórnar. Hvernig er það, væri ekki bezta lausnin að skipta bara um þjóð í landinu?
Landstjóri í blekkingaleik

Landsstjóri Alþjóða gjaldeyrissjóðsins segir varla satt orð. Hann segir ríkisstjórnina ráða stefnu sinni. En hann stjórnar henni sjálfur. Segir peningamálastefnunefnd Seðlabankans ráða forvöxtum. En hann stjórnar þeim sjálfur. Segir afgreiðslu lána frá sjóðnum vera óháða samþykkt Alþingis á samningi um IceSave. En hún er greinilega tengd. Segir ráðamenn Bretlands og Hollands ekki hafa áhrif á sjóðinn. En þeir stjórna honum samt meira eða minna. Allt hjal Franek Roswadowski er tóm blekking, honum til skammar. Alþjóða gjaldeyrissjóðinn setur niður við tálsýnir, rugl og endurtekna lygi.
Steingrímur í heimi trölla

Steingrímur J. Sigfússon stígur daglega ný skref inn í heima trölla. Hann vann kosningarnar í vor meðal annars út á aukið gegnsæi í samfélaginu. Einkum í atriðum, sem varða hrunið. Í dag neitar hann hins vegar að svara fyrirspurn, sem varðar rekstur nýju, ríkisreknu bankanna. Hann telur þá njóta einkalífs prívatgeirans, þar sem þeir séu hlutafélög. Eru þessir ríkisbankar þó reknir með daglegu tapi upp á milljarða króna. Það kemur þjóðinni við. Viðbrögð ráðherrans eru auðvitað rakið hneyksli. Þau sýna, að ekki kemst hnífsegg milli sjónarmiða hans og hins vanhæfa Geirs Haarde.
Tómt tjón í einkalífinu

“Á sama tíma er allt í tómu tjóni í einkalífi yfirmanna stöðvarinnar, þeirra … og Orra Haukssonar.” “… gengur yfirmönnum stöðvarinnar illa að fóta sig í einkalífinu.” Þessi ummæli í DV voru dæmd dauð og ómerk í héraðsdómi í dag. Dómurinn er gott dæmi um endemis ruglið, sem hefur tekið völdin hjá dómurum. Hugtakið einkamál belgist út yfir allan þjófabálk. Skilnaður er auðvitað tjón í lífi fólks og sýnir erfiðleika við að fóta sig. Nýstárlegar skilgreiningar dómstóla á einkalífi eru séríslenzkar og langt út af kortinu. Skilnaður er opinber athöfn og fjölmiðlar mega túlka opinberar athafnir.
Dæmalaust er þjóðin vitlaus

Þjóðin styður Sjálfstæðisflokkinn í sama mæli og fyrir hrun. Flokkinn, sem tróð frjálshyggju upp á þjóðina. Styður flokkinn, sem einkavæddi banka og gerði þá eftirlitslausa. Flokkinn, sem færði okkur Davíð Oddsson, fyrst í pólitík og síðan í Seðlabanka. Styður flokkinn, sem beinlínis hannaði IceSave ruglið. Flokkinn, sem fyrir tæpu ári lagði drög að þeim IceSave samningum, sem nú hefur verið lokið. Kjósendur Sjálfstæðisflokksins hafa gleymt öllu þessu. Stjórnmálaflokkur, sem ætti af blygðunarsemi að vera hættur í pólitík, siglir þar fullum dampi. Dæmalaust er þjóðin vitlaus.
Steingrímur kann bara að slást

Skoðanakönnunin sýnir, að ríkisstjórnin gjörtapaði IceSave stríðinu. Svo algerlega, að þjóðin heldur, að IceSave sé núverandi ríkisstjórn að kenna. Einkum Steingrími Sigfússyni, sem kom hvergi að málinu á sínum tíma. Þessa gröf hefur ríkisstjórnin grafið sjálfri sér. Einkum Steingrímur. Þetta var ríkisstjórn, sem hafði allt í höndum sér. Hún hafði stuðning okkar til að taka erfiðar og óvinsælar ákvarðanir. Öllum þessum góðvilja sóaði hún í IceSave. Þjóðin vildi öryggisventil á samninginn og fékk ekki. Stjórnin kann ekki að hlusta á fólk, Steingrímur kenn bara að slást. Því fór sem fór.
Sjálfsmark ríkisstjórnarinnar

Ríkisstjórnin getur sjálfri sér kennt um hrun stjórnarflokkanna í könnun Gallups. Hún beit sig fast í stefnu Sjálfstæðisflokksins, þegar hann var í stjórnarforustu í fyrrahaust. Ríkisstjórn vinstri grænna hefur lokað sig inni í fílabeinsturni og hlustar ekki á góð ráð. Hún fellst ekki á, að skynsamlegt sé, að Alþingi setji þak á árlegar greiðslur vegna IceSave. Allt eða ekkert, segir Steingrímur, þegar meiri þörf er á millileið en nokkru sinni fyrr. Afleiðingin er, að þjóðin er farin að halda, að IceSave sé núverandi ríkisstjórn að kenna. Ríkisstjórnin getur sjálfri sér um kennt.
Bakari hengdur fyrir smið

Stjórnin hefur í flestu staðið sig vel og stjórnarandstaðan hefur í flestu staðið sig illa. Samt töpuðu stjórnarflokkarnir miklu fylgi í könnun Gallups og andstaðan vann mikið fylgi. Skýringin er IceSave, klúður stjórnarinnar í samningunum við Bretland og Holland. Það fer svo illa í þjóðina, að halda mætti, að IceSave sé ríkisstjórninni að kenna. Raunar er IceSave fyrst og fremst Sjálfstæðisflokknum að kenna og að nokkru leyti Framsóknarflokknum líka og Samfylkingunni. Sjálfstæðisflokkurinn bjó til kerfið, sem leiddi til IceSave hrunsins. Hann samdi um greiðslur, sem hann þykist nú vera andvígur.
Brenglað siðferði skilanefnda

Skilanefndir gömlu bankanna eru skipaðar lögmönnum, endurskoðendum og öðru fólki með brenglað siðferði. Við og við þarf einhver skilanefndarmaður að segja af sér vegna vanhæfni, nú síðast Lárus Finnbogason í Landsbankanum. Engin skilanefndin hefur reynt að stjaka við bankastjórum og öðru valdaliði bankanna. Það gengur enn allt laust. Í alvöruríki sæti þetta fólk allt inni, bankastjórar, deildarstjórar, lögmenn, endurskoðendur. Þessir óðu um bankana í fyrra, rændu þá og rupluðu. Til að lána sjálfum sér, eigendum bankanna og vildarvinum án nokkurra veðtrygginga. Allir ganga skúrkarnir ennþá lausir.
Þúsund milljarða bruninn

Gizka á, að IceSave kosti okkur 600 milljarða. Lánarugl Davíðs Oddssonar í fyrrasumar kostar 300 milljarða. Endurreisn bankanna kostar 500 milljarða. Aukinn gjaldeyrisforði kostar 300 milljarða. Síðasta talan var nauðsynleg, þótt ekki hefði orðið hrun, Seðlabankinn var vanfjármagnaður. Eftir stendur, að yfir þúsund milljarðar brunnu í vitleysu. Brunnu í ruglinu, þegar óðir bankamenn lánuðu eigendum sínum og öðrum snillingum án nothæfra veða. Einkum voru það snaróðir bankastjórar, sem ollu hruni þjóðarinnar. Grínistar útrásar, seðlabanka og eftirlitsstofnana áttu þar örlitlu minni aðild.
Ónýt lög og ónýt túlkun

Nefnd um endurskoðun upplýsingalaga er skipuð, því að ónýt eru gömlu lögin og framkvæmd þeirra. Nefndin á að taka á orðalaginu og ekki síður á túlkun þeirra í úrskurðarnefnd um upplýsingar. Í hvoru tveggja felst hörð gagnrýni á Pál Hreinsson lögmann. Hann samdi lögin prívat og persónulega. Hefur æ síðan harðstýrt túlkun þeirra í úrskurðarnefnd. Hann er þannig persónulega ábyrgur fyrir hluta af aðhaldsskorti, sem leiddi til hruns. Samt skipaði Alþingi misheppnaða lagasmiðinn sem formann sannleiksnefndar. Þar abbaðist hann upp á Sigríði Benediktsdóttur. Hann hefur þó ekki enn verið rekinn.
Ríkisstjórnin heyrir ekkert

Því meira sem ég les um IceSave því sannfærðari er ég um, að ríkisstjórnin hafi rangt fyrir sér. Hún er komin í sjálfheldu og hlustar ekki á nein ráð. Steingrímur J. Sigfússon bölsótast eins og reiður tarfur. Gylfi Magnússon fer endalaust með sömu, sljóu þuluna eins og zombie. Á sama tíma er þjóðin orðin skelfingu lostin. Stafar af, að hún treystir ekki ríkisstjórninni. Lygar hennar eru orðnar of ljósar öllum, sem sjá vilja. Ríkisstjórninni hefur verið bent á sáttaleið, plan B, sem róar þjóðina og róar þá, sem vilja lána okkur: Þak á ársgreiðslum. En hún heyrir ekkert. Flækist bara fyrir.
Fíflaðir lífeyrissjóðir

Helztu lífeyrissjóðir landsins hafa verið ginntir til að fjármagna gat í Vaðlaheiði. Það er ekki þjóðhagslegt verkefni, heldur gæluverk Kristjáns Möller kjördæmispotara. Þetta er lífeyrissjóðunum til skammar. Annað mál hefði verið, ef þeir hefðu fjármagnað Suðurlandsveg eða önnur lífsspursmál. Einkennilegt er, að alltaf er kallað í lífeyrissjóðina, ef einhver vitleysa er í gangi. Margsinnis hafa þeir verið kallaðir á fundi vegna galinna hugmynda um endurlífgun gjaldþrota banka. Senn verða þeir kallaðir til að fjármagna Landsvirkjun, sem komin er í ruslflokk og fær ekki meira lánað.
Veitingarýni sem rugl

Hef skrifað veitingarýni í þrjá áratugi. Kollegar eru fáir. Steingrímur Sigurgeirsson skrifar of jákvæðar greinar í Morgunblaðið, en sjaldan. Hans helztu áhugamál eru fín veitingahús og fín vín. Hann fær frítt að éta og er því marklaus. Skemmtilegri, en samt málefnaleg, var gagnrýni Hjartar Howser á vefnum, hhowser.blogspot.com. Hún hefur legið niðri um skeið. Ég missti oftast af veitingarýni í Gestgjafanum. Hún var grunsamlega jákvæð. Duglegast í veitingarýni er enskumælandi ritið Grapevine. Þar hafa fjölmargir skrifað. Ég er mjög ósammála þeim öllum. Tel rýnina í Grapevine vera kerfislægt rugl.
IceSave málið er auðleyst

Því miður er ekki hægt að vera andvígur IceSave samningnum til streitu. Of miklu hefur verið lofað til að hægt sé að bakka út. En þorri þjóðarinnar er andvígur. Lausnin felst í, að Alþingi samþykki ruglið með einum fyrirvara: Greiðslubyrði ábyrgðarinnar í vöxtum og afborgunum verði ekki meiri en tvö prósent af landsframleiðslu. Fyrirvarinn snýst bara um greiðslugetu. Hún er það, sem flestir efast um, því að lausu endarnir eru hrikalegir. Með föstu þaki á greiðslur næst sanngirni í málið og þjóðin róast. Evrópusambandið og Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn halda ró sinni. Hvort tveggja er nauðsynlegt.
Guð almáttugur með kúlulán

Skúbb ársins er neðst á forsíðu DV í dag: “Lögfræðingurinn, sem úrskurðaði um niðurfellingu ábyrgða var sjálfur með 450 milljóna kúlulán.” Lengra getur spillingin ekki náð, meiri getur vanhæfnin ekki orðið. Mánuðum saman hafa menn vitnað í lögmanninn eins og guð almáttugan. Sér er nú hver guð. Gylfi Magnússon vísaði til hans eins og til Hæstaréttar, er enn einu sinni orðinn að fífli. Lögmaður Kaupþings var að úrskurða um sjálfan sig, svo einfalt er það. Hann er enn lögmaður bankans, svo botnlaust er siðleysið. Því meira sem hlutirnir breytast, þeim mun meira eru þeir eins og þeir hafa alltaf verið.
Enn eru menn trylltir

Til skamms tíma voru menn trylltir og töldu sig geta allt. Þá var ákveðið að reisa höll við höfnina í Reykjavík og bora göng víðs vegar um fjöll. Nú er komið hrun. Samt er allt enn á fullu í ofurdýru framkvæmdarugli. Göngin undir Vaðlaheiði eru eitt skýrasta dæmið. Kristján Möller samgönguráðherra ætlar að taka göngin fram yfir dauðans alvöru, tvöföldun Suðurlandsvegar. Kristján Möller er dæmigerður dreifbýlispotari. Samfylkingin er algerlega ábyrg fyrir honum. Hún hefur búið til ráðherra úr vargi, sem er ófær um að taka samfélagslegar ákvarðanir. Spillingin er á fullu í Samfylkingunni.
Minnisstæð bók um hrunið

Ég skil, hvers vegna margir gagnrýna “Íslenska efnahagsundrið”, bók Jóns F. Thoroddsen. Stafar af, að gagnrýnendur hafa hagsmuna að gæta. Vakta hagsmuni útrásarvíkinga, stjórnenda banka og lífeyrissjóða. Fá á baukinn í bókinni og undan því svíður. Bókin er gölluð, illa prófarkalesin og án nafnaskrár. Er samt minnisstæðasta bókin um hrunið. Eina, sem tekur myndarlega á meginþætti víkinga og bankamanna. Eina, sem ég las tvisvar. “Hrunið” eftir Guðna Th. Jóhannesson og “Sofandi að feigðarósi” eftir Ólaf Arnarson eru fróðlegar. Taka á mörgum hliðum. En ekki nógu fast á sjálfum skúrkum útrásarinnar.
Grátið að ástæðulausu

Gjaldþrot eru ótrúlega fá. Fyrstu fimm mánuði ársins eru þau aðeins 37% fleiri en þau voru á sama tíma í fyrra. Í maí varð raunar fækkun gjaldþrota milli ára. Flest eru gjaldþrotin í byggingum. Við því er að búast, í þeim bransa hafa smáfyrirtæki jafnan risið og hnigið eftir aðstæðum. Tölurnar um gjaldþrot sýna ekki óeðlilegt ástand. Fullyrðingar um, að atvinnulífið sé að sporðreisast, styðjast ekki við nein gögn. Ástandið er ekki gott, en það er lítið verra en það var fyrir hrun. Látum ekki villast af hagsmunaaðilum, svo sem Viðskiptaráði og Samtökum atvinnulífsins, sem hafa atvinnu af að gráta.
Landstjórinn bullar og lýgur

Landstjóri Íslands bullar bæði og lýgur. Franek Roswadowski segir IceSave-skuldina ekki munu sliga íslenzka þjóðarbúið. Fullyrðir það út í loftið og færir engin rök, vitnar ekki í neinar heimildir. Þannig bullar hann meira en aðrir, sem tala um IceSave. Þeir reyna þó að hanga í rökum. Roswadowski landsstjóri lýgur líka. Þykist ekki kannast við, að IceSave komi Alþjóða gjaldeyrissjóðnum neitt við. Varð Geir Haarde þó að breyta lánsumsókn, sem hann sendi sjóðnum. Í breytingunni var staðfest ábyrgð Íslands á IceSave. Eins og aðrir mektarmenn segir landsstjórinn það, sem hentar hverju sinni.
Stanford og Bagger sitja inni

Bandaríkjamenn voru ekki lengi að handsama Allen Stanford og aðstoðarmenn hans. Í vetur komst upp, að hann hafði leikið sama leikinn og Landsbankinn hafði leikið með IceSave í Bretlandi. Hann hefur verið ákærður og situr í gæzluvarðhaldi, unz dómur fellur. Á yfir höfði sér 250 ára fangelsi. Danir voru ekki heldur lengi að handsama hinn landflótta Stein Bagger. Hann dró að sér 16 milljarða króna og hefur þegar fengið dóm. Hér hefur réttvísin haft lengri tíma til ráðstöfunar. Samt hefur enginn eigandi eða stjórnandi Landsbankans gamla enn verið dreginn í gæzluvarðhald vegna fjárglæfranna.
Varnarrit útrásarvíkinga

Eftir lauslegan lestur hef ég efasemdir um bókina Hrunið eftir Guðna Th. Jóhannesson. Mér finnst þáttur Davíðs Oddssonar næsta lítill. Hefði viljað sjá tímaröð ýmissa texta Seðlabankans og munnlegra yfirlýsinga Davíðs. Sjá misræmið þar á milli. Mér finnst þáttur útrásarvíkinga og -banka líka vera lítill. Hefði viljað sjá fjallað um ýmis hneykslismál, svo sem afskriftir kúlulána ýmissa lykilmanna. Orðið kúlulán er ekki einu sinni í orðaskrá og hugtakaskrá bókarinnar. Sé ekki heldur umfang veðlítilla lána bankanna til blöðrufyrirtækja eigendanna. Varnarrit fyrir útrásarvíkinga og -bankamenn.
Tortryggni og trúgirni

Gunnar Birgisson bæjarstjóri kvartar í sunnudagsmogga yfir tortryggni fólks. Hún magnast og trúgirni rýrnar. Er heilbrigðara ástand en hið fyrra, þegar spilling dafnaði í skjóli pukurs og leyndar. Nú vefengja menn landsfeðurna, sem eiga erfitt með að laga sig að þessum aðstæðum. Pukrið um IceSave samninginn sýnir það. Engin ástæða er til að verða trúgjarn á nýjan leik. Valdhafar og yfirstétt lagast ekki á skömmum tíma tortryggni. Fyrst eftir langvinna tortryggni fara pólitíkusar, skriffinnar og braskarar að haga sér almennilega. Enn skilja þeir ekki, að glóðir elds safnast að höfði þeirra.
Fórnum bara Steingrími

Steingrímur Sigfússon er farinn að æpa út af IceSave. Hann um það, hann getur bara sagt af sér. Hefur keyrt sig út á yztu nöf og núna fram af henni. Hann laug, að samingurinn væri frábær, sem reyndist svo vera ömurlegur. Við skulum leggja Steingrím til hliðar. Við skulum heldur semja um, að Alþingi viðurkenni IceSave samninginn með einu skilyrði. Að ársgreiðslur skaðabóta og vaxta fari ekki yfir 2% af landsframleiðslu. Slíkt mun ekki valda hvelli erlendis og ekki frysta opinber lán. Við munum ekki fá nein lán að sinni á frjálsum markaði hvort sem er. Fórnum bara Steingrími og lífið heldur áfram.
Setjið IceSave í hægagang

Kominn er tími til að taka dampinn úr umræðunni um IceSave. Við þurfum að skipta yfir í hlutlausan gír. Henda má samningnum inn á Alþingi og setja hann þar í nefnd. Gefa sér þar góðan tíma. Ekki byrja að rífast hástöfum. Finna heldur einhverja millileið, helzt einhverja, sem flestir geta sætt sig við. Finna leið, sem útlendingar taka sem eins konar samþykki með semingi. Og sem við hin tökum sem eins konar yfirlýsingu um að málið sé óraunhæft. Ekki sé hægt að heimta, að 300.000 manns borgi 900.000.000.000 krónur. Útlendingar skilja hugtakið þrjár milljónir króna á hvert mannsbarn.
Tvö prósent landsframleiðslu

Góð hugmynd er, að Alþingi samþykki IceSave samninginn með því skilyrði, að árleg greiðsla verði ekki hærri en 2% af landsframleiðslu. Hún var 1465 milljarðar króna árið 2008. 2% af þeirri tölu nema 30 milljörðum króna. Það er tvöföld talan, sem fólst í tillögu Tryggva Þórs Herbertssonar. Ég geri ráð fyrir, að Bretland og Holland láti kyrrt liggja. Enn frekar Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn og Evrópusambandið. Þegar kemur að greiðslum, verða aðstæður orðnar aðrar. Þá verða menn ekki eins uppteknir af fordæmisgildi samningsins við Ísland. Samþykkjum því hugmynd Tryggva, en setjum 2% mark.
Hræfuglarnir hnita hringi

Hræfuglarnir eru farnir að hnita hringi. Það táknar, að stjórnarsamstarf Samfylkingar og Vinstri grænna er orðið þreytt, hangir á bláþræði. Jaðrar við uppreisn í þingflokki Vinstri grænna út af IceSave-samningnum. Þekktir samfylkingarmenn blogga um nýja stjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar. Um hvað veit ég ekki. Þekktir sjálfstæðismenn blogga um stjórn Vinstri grænna, Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks gegn IceSave og Evrópusambandinu. Af þessu tvennu er það síðara líklegra. Stjórnarflokkarnir eru orðnir þreyttir, enda ástandið erfitt. Er ekki bara bezt að setja IceSave á ís á Alþingi?
Áttu bara óætan fisk

Vansáttur er Kristján Þór Júlíusson, fyrrverandi bæjarstjóri höfuðstaðar Norðurlands. Finnst ég vera fullur höfuðborgar-hroka, telji góðan mat bara fáanlegan þar syðra. Til að efla trú hans langar mig til að segja sögu af mér á Akureyri. Ég neyddist til að vera þar yfir nótt og þurfti fisk í matinn. Ók þvers og kruss um bæinn til að leita að fiskbúð eða fiskborði í matarbúð. Sá ekkert nema frosinn fisk. Akureyri var þá þriðja stærsta verstöð landsins, en bauð aðeins upp á óætan fisk. Engin leið var að lifa á Akureyri nema borða daglega hjá Friðriki V í listagilinu. Dýrt til lengdar.
Réttlæti dagsins

Blaðamennirnir Sigurjón M. Egilsson og Erna Hlynsdóttir voru í gær sýknuð í meiðyrðamáli. Samt urðu þau að borga 400.000 krónur í málskostnað. Kærandi var kókaínsmyglarinn Rúnar Þór Róbertsson. Tapaði meiðyrðamálinu, en borgar samt ekki málskostnað. Þú borgar fyrir hann. Stafar af Birni Bjarnasyni, fyrrum dómsmálaráðherra. Sá gaf kókaínsmyglaranum gjafsókn til að hefnast á fjölmiðlungum. Nýr ráðherra, Ragna Árnadóttir, féll ekki frá gjafsókn, þótt hún væri augljóst gerræði. Nú hefur héraðsdómur bætt um betur, úrskurðaði fjölmiðlungunum ekki bættan málskostnað. Það er réttlæti dagsins á Íslandi.
Galdrað upp úr hattinum

Tryggvi Þór Herbertsson er mesti sölumaður snákaolíu á landinu. Fer létt með að galdra tugmilljarða upp úr hattinum. Til dæmis með því að skattleggja lífeyri, þegar hann kemur inn, en ekki þegar hann er greiddur út. Hann telur þannig verða til milljarðar úr engu. Þessa göldruðu peninga vill hann nota til að afskrifa húsnæðisskuldir 20%. Hann opnar ekki munninn öðru vísi en með hókus-pókus. Ég er sérfræðingur, segir hann bara, þegar menn hafa hann í flimtingum. Þegar hann var aðstoðarmaður Geirs Haarde, fannst honum allt í lagi að ábyrgjast IceSave. Núna finnst honum slík ábyrgð vera fráleit.
Innihaldslaust samþykki

Alþingi getur afgreitt IceSave ruglið með þessari þingsályktunartillögu: “Alþingi Íslendinga hefur kynnt sér boðaða ábyrgð ríkissjóðs vegna IceSave samningsins við Bretland og Holland. Alþingi telur þetta vera úrslitakosti af hálfu Evrópu eins og Versalasamningarnir voru 1917. Þeir voru umfram greiðslugetu Þýzkalands. IceSave ábyrgðin er umfram greiðslugetu Íslands. Sem þing sigraðrar þjóðar í máli þessu samþykkir Alþingi umrædda ábyrgð. Það á enga aðra kosti. En tekur fram, að ábyrgðin verður aldrei innheimtanleg og innheimtist aldrei, því að þjóðfélagið mun alls ekki standa undir henni.”
Við erum sigruð þjóð

Sammála túlkun Sigurðar Líndal prófessors. IceSave-plaggið er skilyrðislaus uppgjöf sigraðrar þjóðar. Höfum tapað stríði við Evrópu. Hún hefur ákveðið að leggja á okkur byrðar, sem við getum ekki staðið undir. Ekki frekar en Þjóðverjar eftir fyrra heimsstríðið. Við þurfum að borga á hverju ári meira en sem nemur tekjum af sjávarútvegi. Það gengur ekki upp, við skulum viðurkenna það strax. Þetta eru Versalasamningar. Þótt ríkisstjórnin hafi samþykkt málið, er brýnt, að Alþingi afgreiði það öðruvísi. Alþingi þarf að álykta, að það líti á plaggið sem úrslitakosti í garð sigraðrar þjóðar.
Könnun: Sigur fyrningar

Fyrning kvóta vann mikinn sigur í skoðanakönnun DV í dag. Hlaut 41% fylgi, en andstaðan var 31%. Ef aðeins eru taldir þeir, sem afstöðu tóku, var útkoman 57% með og 43% móti. Hingað til hafa slíkar tölur verið taldar hreinar og klárar. Þannig hafa slík hlutföll til dæmis verið kynnt, þegar fjallað er um afstöðu til Evrópusambandsins. DV kýs hins vegar að túlka niðurstöðuna sem klofning í samfélaginu. “Fyrning kvóta afar umdeild” segir í fyrirsögninni. Slík fyrirsögn gæti verið á flestum fréttum um kanninir. Hún segir alls ekki neitt. “Sigur fyrningar” hefði verið réttari fyrirsögn.
Notið Hjallastefnu á greifana

Margrét Pála Ólafsdóttir segir íslenzk börn þurfa meiri aga. Efnahgasástand þjóðarinnar stafi af agaleysi, regluleysi og eftirlitsleysi. Ég held, að við þurfum meira af Hjallastefnu á æðstu stigum vitleysunnar. Margrét Pála þarf að taka Bjöggana í bóndabeygju. Og halda þeim þar, þangað til þeir lofa bót og betrun. Þá væri gott, ef Margrét Pála vildi hrista Wernerssyni svolítið, þó ekki svo, að það verði sárt. Ennfremur væri gott, að Margrét Pála hótaði Hannesi Smárasyni, banna honum að gefa út yfirlýsingar. Svo má ráða hrossa- og hundatemjara til að fást við víkinga og bankastjóra og eftirlitsmenn.