arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kemur þér ekki við

Yfirmenn eftirlitsstofnana á borð við Matvælastofnun og Umhverfisstofnun eru innilega sannfærðir um, að eftirlitið komi almenningi ekki við. Eftirlitið sé bara einkamál embættismanna og viðkomandi framleiðenda og innflytjenda. Neytendur eru aðeins pupull í augum embættismanna, hvar sem er í kerfinu. Þessu þarf að breyta. Í fyrsta lagi þarf að reka verstu dólgana úr öllum þessum stofnunum. Ekki bara segja jamm og humm á Alþingi eins og Steingrímur J. Sigfússon. Í öðru lagi þarf að taka afganginn af staffinu og hrista hann rækilega á námskeiðum í neytendavernd og upplýsingaskyldu stjórnvalda.
Röng lög og óþolandi

Snillingar hrunsins skipta bókhaldi sínu í tvö félög, annað fyrir skuldir og hitt fyrir eignir. Láta síðan skuldafélagið rúlla, oft með aðstoð banka og jafnvel að ósk hans. Halda svo eignum eftir í hinu félaginu. Siðferðilega rangt og óþolandi. Samt aðhafast ríkisstjórn og Alþingi ekkert til að gera athæfið refsivert og ólöglegt. Skýrt dæmi um, að gömul lög ná ekki yfir nýja hegðun. Líka skýrt dæmi um, að pólitíska yfirstéttin hefur ekki áhuga á að afnema refsileysi yfirstéttar. Lagatæknar á borð við Spanó og Líndal dásama langsóttar textaskýringar. En þjóðin fær óbeit á röngum og óþolandi lögum.
Refsileysi yfirstéttar

Á fésbók bendir Þorvaldur Gylfason á, að orðið Refsileysi var bæði notað af Gunnari Thoroddsen og Einari Olgeirssyni. Hugtakið er sama og enska orðið Impunity og snýst um að geta farið sínu fram án þess að sæta ábyrgð. Einmitt einkenni íslenzkrar yfirstéttar, peningavalds hennar, pólitísks valds og embættisvalds. Enginn embættismaður segir af sér, ekki einu sinni forstjóri Matvælastofnunar. Enginn fjárglæframaður hefur enn sætt ábyrgð á hruninu. Nú eru Ögmundur og bófarnir í Fjórflokknum að skutla skipstjóranum Geir Haarde undan pólitískri ábyrgð á strandinu. Refsileysi einkennir yfirstéttina.
Gerræði orðskýringa

Lögfræðin, sem hér er kennd og stunduð, er einfætt. Hvílir ekki á þremur stoðum lagatexta, réttlætis og siðferðis. Þorvaldur Gylfason benti á þetta í

grein í DV. Hér eru lögfræðingar aldir upp í Háskóla Íslands sem einfættir lagatæknar, er velta fyrir sér þröngum og langsóttum textaskýringum. Ekki er litið á mikilvægi réttlætis í lögfræðinni og enn síður á siðferðisvitund þjóðar. Einmitt þess vegna kýs ég að kalla þá lagatækna fremur en lögmenn. Þurfum dómstóla götunnar til að vega móti gerræði orðskýringa lagatæknanna. Þjóðin þarf sálu sinnar vegna að brjóta einfætta lagatækni á bak aftur.
Ögmundur fær það óþvegið

Sjaldan eða aldrei hef ég séð jafn eindregna fordæmingu á fésbók og skrifin um Ögmund Jónasson ráðherra. Margt verra er þar sagt um hann en að hann sé sótraftur. Lengi hef ég talið, að Ögmundur hugsaði ekki eins og annað fólk. Enginn pólitíkus getur komið með flóknari útskýringar á rangri niðurstöðu. Ég held hann fari pólitískt illa út úr samstarfinu við Bjarna Benediktsson. Kannski gengur hann bara í Flokkinn. Þótt ég hafi um skeið talið hann heldur eiga heima með Vigdísi í Framsókn. Nú láta þeir verst, sem kusu hann síðast. Verður næst að sækja fylgi annað. Og ekki fær hann fylgi óánægðra kjósenda.
Fullvissa um fjórflokkinn

Falli Alþingi frá málshöfðun á hendur Geir Haarde, verður ekkert pólitískt uppgjör á orsökum hrunsins. Engar vitnaleiðslur verða. Hver fyrir sig getur áfram tuggið sína rangfærslu af sögu hrunsins, einkum Davíð Oddsson. Þótt furðulegt megi virðast eru tveir þingmenn Vinstri grænna ábyrgir fyrir þessu öngstræti. Ögmundur Jónasson og Guðfríður Lilja Grétarsdóttir brugðu skildi fyrir Geir. Hafna rétti þjóðarinnar til að fá að vita, hver upplýsti hvern um hvað, hvenær og hvernig. Þjóðin mun því áfram þurfa að búa við óuppgert hrun. Og öðlast endanlega fullvissu um, að fjórflokkurinn er allur eins.
Múlakaffi og Jói Fel

Mynd af opnum kassa með sviðum í porti Múlakaffis fór eins og eldur í sinu um fésbók í gær. Þannig er samfélag dagsins. Óbreyttur almúgi tekur við hlut fjölmiðla, sem tæpast sinna lágmarksþjónustu. Minnti mig á mynd af ofurjeppa Hannesar Smárasonar á bílastæði fatlaðra. Sú komst á síður fjölmiðla, en það var í þá daga. Nú þarf ekki lengur fjölmiðla. Í fésbók í gær var líka Jói Fel dreginn sundur og saman í háði. Fyrir skrítinn belging í yfirlýsingu um frekari notkun iðnaðarsalts í matvælaiðnaði hans. Sjónvarpið stóð sig þó vel, birti mynd af risavöxnu letri á saltpokum, sem Jói Fel gat ekki lesið.
Skipstjóri kærður einn

Mér finnst það ekki ónýta mál gegn skipstjóra, að mistókst að kæra fyrsta stýrimann og fyrsta vélstjóra. Mér finnst ekki heldur ónýta málið, að ekki náist í eiganda útgerðarinnar. Þess vegna finnst mér í lagi, að skipstjórinn Geir sé einn fyrir Landsdómi, en hvorki Árni né Björgvin. Verra er, að hafa þar ekki eigandann Davíð Oddsson. Honum var skotið undan réttlætinu. Þótt mér finnist kæran á Geir vera góð, hef ég enga von um, að Landsdómur þjóni réttlætinu. Uppistaða hans eru hæstaréttardómarar, meira eða minna valdir af Davíð og handbendum hans. Útkoman er óvís, en ferill málsins er samt brýnn.
Innkaupavenjur mínar

Daglega kaupi ég nýjan fisk í Hafbergi og gróft brauð í Bernhöft, hvorugt með iðnaðarsalti. Í hefðbundnum verzlunum kaupi ég ferskt grænmeti, ferska ávexti og hreint kjöt. Helzt engan mat í glösum eða dósum eða pökkum. Vel lífrænt ræktað, ef það fæst. Mun örugglega ekki kaupa erfðabreytt. Hef illan bifur á verksmiðjuiðnaði. Enda sýnir reynslan af iðnaðarsaltinu, að þar eru bjánar og bófar að verki. Því kaupi ég sjaldan skinku og þá eingöngu ítalska gæðaskinku. Og sjaldan ost, nema þá franskan eða ítalskan gæðaost. Íslenzkri framleiðslu treysti ég alls ekki, því hún er jafn siðlaus og þjóðin sjálf.
Skelfdir pólitíkusar

Margir pólitíkusar eru skelfingu lostnir yfir væntanlegum vitnaleiðslum út af máli Geirs H. Haarde. Þar verða Davíð Oddsson og samráðherrar Geirs H. Haarde látnir svara, hver sagði hverjum hvað og hvenær. Verjendur Geirs hafa sett saman lista yfir annarra flokka pólitíkusa, sem verða kallaðir fyrir til vitnis. Þar er slæðingur af þingmönnum Samfylkingarinnar, sem eru núna með hjartað í buxunum. Sú er ástæðan fyrir tillögu Bjarna Benediktssonar um að fella niður ákæruna. Hann telur, að einhverjir hafi skipt um skoðun frá fyrri atkvæðagreiðslu. Ef þetta tekst, fær þjóðin aldrei að vita, hver sagði hvað við hvern og hvenær. Það er hún, sem tapar mest á tillögu Bjarna Ben.
Véfréttin segir “nei, en”

Ólafur Ragnar Grímsson er fyrsti forseti Íslands, sem ekki getur ungað út úr sér skammlausri yfirlýsingu í áramótaávarpi um, hvort hann hyggist sitja eða standa upp. Í stað íslenzku notar hann tungumál véfrétta. Hann er enn sami framsóknarmaðurinn og hann var í upphafi ferils síns, já, já og nei, nei. Aðrir forsetar höfðu hreint borð um áramót, af eða á. En talsmaður útrásar íslenzkra bófa telur sig þurfa að vinna tíma. Finna, hvaðan vindurinn blæs þessu sinni. Þegar hann segir “Nei, en”, er hann að biðja fíflin, sem styðja hann, um áskorun og undirskriftir. Svo hann geti farið að segja: “já, en.”
Færumst nær nýju hruni

Ills er viti, að frjálshyggjugaurar Heritage Foundation hafa fjölgað stigum Íslands í samkeppni um eftirlitsleysi. Draumur stofnunarinnar er taumlaust svigrúm banka og fjárglæfra. Í stigum hefur Ísland færst nær nýju hruni, þótt Sjálfstæðisflokkurinn sé ekki við völd. Þetta stafar af, að stjórninni hefur láðst að siðvæða bankana. Þar stjórna sams konar bófar og fyrir hrun. Fjármálum þjóðarinnar er enn meira eða minna stjórnað af græðgisgengi. Sem finnst bankastjórar mega fríka út á kostnað almennings. Draumur sérhverrar ríkisstjórnar á að vera að síga niður gæðalistann hjá Heritage Foundation.
Pólitískir orðhenglar

Kristján L. Möller reynir enn að blekkja þjóðina. Segist ekki hafa stungið undir stól skýrslunni frægu um Vaðlaheiðargöng. Efnislega segist hann hafa falið hana undir rúmi. Það sé alls ekki sama málið. Skýrslan hafi verið á neti Háskóla Íslands. Samt var ekki hægt að finna hana þar með leit. Menn urðu að vita nákvæmlega, hvað skýrslan hét, til að finna hana. Ráðuneytið sjálft faldi skýrsluna hjá sér. Þetta heitir að fela skýrsluna, stinga henni undir stól. Möllerinn telur samt allt annað mál að fela skýrsluna með því að stinga henni undir rúm. Andverðleikakarl með pólitískan orðhengilshátt.
Æðstistrumpur úr Njálu

Ég er lélegur í lagatækni, hélt, að lögfræðinni sé illa við, að tvisvar sé dæmt í sama máli. Vissi ekki, að henni væri líka illa við, að tvisvar sé sama mál rannsakað. Það segir sjálfur æðstistrumpur lagatækninnar í Háskóla Íslands. Róbert Spanó hefur gerzt yfirverjandi Geirs H. Haarde og Baldurs Guðlaugssonar. Skrifar hverja greinina á fætur annarri þeim til varnar. Davíð mun gera hann að hæstaréttardómara, næst þegar hann hirðir völdin í landinu. Lagadeildin kennir þá lögfræði, sem heitir lagatækni og felst í að snúa út úr réttlæti að fyrirmynd Brennu-Njáls og annarra fornra lagatækna.
Eftirlit andverðleika

Andverðleikakerfi Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks byggði upp nokkrar sextíu-áttatíu starfsmanna eftirlitsstofnanir. Matvælastofnun, Landlæknir, Umhverfisstofnun, Útlendingastofnun, Fangelsisstofnun, Fjármálaeftirlitið. Alls staðar voru ráðnir óhæfir forstjórar. Beinlínis ráðnir til að vera rorrandi óhæfir. Helstefna Davíðs Oddssonar var, að eftirlit væri skaðlegt. Lagði beinlínis niður stofnanir, sem ekki voru óhæfar. Þjóðhagsstofnun var frægasta dæmið. Ný ríkisstjórn megnar alls ekki að hreyfa við Davíðsku kerfi andverðleikanna. Hversu margir rorrandi óhæfir forstjórar hafa verið reknir?
Matvælastofnun er hóra

Matvælastofnun Taiwan klófesti bófa, sem fluttu inn iðnaðarsalt og seldu sem matarsalt. Nákvæmlega eins og Ölgerðin Egill Skallagrímsson. Bófarnir voru dæmdir í allt að þrettán ára fangelsi. Hvers vegna? Af því að iðnaðarsalt felur í sér þungmálma, sem eru hættulegir heilsu fólks. Til dæmis skaða þeir ónæmiskerfið og getnaðarkerfið og valda krabbameini. Munurinn á Taiwan og Íslandi er, að Íslendingar eru skrípaþjóð, sem ekki getur stjórnað sér. Matvælastofnun lætur framleiðendur og seljendur svikinnar vöru ríða sér í röðum. Kadmíum í áburði var næstsíðasta dæmið um, að Matvælastofnun er hóra.
Iðnaðarsalt og -sílikon

Ölgerðin Egill Skallagrímsson flutti lengi inn iðnaðarsalt sem matvælasalt og seldi til matvælaframleiðslu. Mér er fyrirmunað að skilja þau vinnubrögð. Minnir á, að hér var iðnaðarsílikon selt í brjóstastækkanir sem innvortis sílikon. Iðnaðarsalt uppfyllir ekki staðla matvælasalts og á ekki að selja sem slíkt. Jafnvel þótt Ölgerðin reyni að telja okkur trú um, að í rauninni sé saltið jafngott. Þetta er sams konar mál og sílikonið. Innflytjandi selur vöru undir fölsku flaggi; innlent eftirlit Matvælastofnunar er í skötulíki. Hvað eftir annað koma fram dæmi um, að þjóðin öll er stöðugt höfð að fífli.
Skyldugir að stinga göt

Gamla biblían New York Times hefur sett mjög ofan síðustu ár í stuðningi við bankabófa. Samt er þar enn sumt bitastætt, svo sem samræður umba blaðsins við lesendur þess. Arthur Brisbane varpaði fram spurningu: Hvort fréttamenn eigi að stinga gat á rangfærslur pólitíkusa. Almenna svarið var: “Is this a joke? This is your job”. Einfaldara getur það ekki verið. Lesendur telja, að fréttamenn eigi að hrekja rangfærslur pólitíkusa, en ekki bara taka á þeim með silkihönzkum. Clay Shirky fjallar í

Guardian í dag um þessa skemmtilegu umræðu. Hann telur bandaríska standa sig illa. Hvað um íslenzka?
Skýrsludans Vaðlaheiðar

Skýrsludansinn kringum Vaðlaheiðargöng hófst sumarið 2010, þegar Kristján L. Möller stakk fyrstu skýrslunni undir stól. Þar stóð nefnilega, að veggjöld þyrftu að vera tvöföld sú upphæð, sem samgönguráðherra lagði til. Kristján þoldi auðvitað ekki skýrslu, sem sagði sannleikann. Því sérpantaði hann aðra niðurstöðu. Þá fóru óháðir aðilar að skipta sér af ruglinu. Þeir sýndu fram á alveg það sama og fyrsta skýrslan, sem Möller lagðist á. Þá var kominn nýr kjördæmispotari í stól samgönguráðherra. Steingrímur J. Sigfússon sérpantaði enn eina skýrsluna. Þannig eru vinnubrögð fjórflokksins ætíð söm og jöfn.
Íslenzk stéttaskipting

Veit ekki nákvæmlega, hvernig við skiptumst í stéttir. Samkvæmt skuldastöðu heimilanna má ætla, að 15% hafi það mjög skítt og 35% eigi í viðráðanlegum fjárhagserfiðleikum. Stærsti hlutinn, 45% hefur það mjög gott, fer jafnvel í búðir í Boston. Ofan á þessu sitja svo 5%, sem græða á tá og fingri, einkum með því að ræna arði auðlindanna af þjóðinni. Með auðsköttum af ýmsu tagi má gera meira af því að færa fé þaðan niður til þeirra, sem verst hafa það. Um þetta snýst pólitíkin á Íslandi. Sjálfstæðisflokkurinn berst með klóm og kjafti gegn slíkri jöfnun. Hann er hagsmunatæki bófanna, sem rændu fé okkar.
Sparkið Má úr bankanum

Forstjóri fyrirtækis getur ekki höfðað mál gegn fyrirtækinu nema víkja úr sessi meðan málaferlin standa. Már Guðmundsson getur ekki verið bankastjóri Seðlabankans meðan hann stendur í málaferlum gegn bankanum. Slíkt er bara óhugsandi. En Már hefur lítinn siðferðis-kompás sem sendisveinn Jóhönnu í bankanum. Veit næsta lítið um mannasiði. Með því að reyna að kæra upp kaupið sitt hefur hann tapað trausti landsmanna, hafi hann áður haft slíkt traust. Seðlabankastjóri hefur ekki reisn til að haga sér eins og embættismaður. Því þurfa aðrir að taka ómakið af honum og því er nærtækast að reka hann.
Ímynduð vandræði

Fjölmiðlar hafa talið þjóðinni trú um, að hér sé allt á hverfanda hveli. Í rauninni er ástandið harla gott svona skömmu eftir hrun. Auglýsingar eftir starfsfólki belgjast út og erfitt er að fá fólk í vinnu. Erlendar stofnanir setja Ísland ofarlega í röð sem álitlegan fjárfestingarkost, því umbúnaður erlendra fjárfestinga sé vinsamlegur. Svokallaður hagvöxtur er mikill og fer vaxandi. Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn stillir Íslandi upp sem fyrirmynd í viðreisn efnahags. Fjölmiðlar þjóna hins vegar hagsmunum þeirra, sem tala niður hagkerfið. Þeim hefur tekizt að telja þjóðinni trú um vandræðaástand.
Hættu tuðinu og segðu upp

Már Guðmundsson er kominn í mál við Seðlabankann vegna of lágra launa sinna. Sama dag tilkynnir hann, að fyrirhugaðar launahækkanir í atvinnulífinu séu of miklar. Hann vill bara, að hann sjálfur hækki í launum, en ekki aðrir. Seðlabankastjórinn er sá fyrsti í heiminum, sem fer í mál við bankann sinn fyrir að fara eftir tilmælum sama seðlabankastjóra. Rökfræði Más er ekki upp á marga fiska. Hann virðist telja, að forsætis hafi lofað sér hærri launum en hún hafði gert að stjórnarstefnu: Enginn hefði hærri laun en hún sjálf. Seðlabankastjórinn á að hætta þessu eilífa launatuði sínu og segja bara upp.
Einn bezti og einn versti

Tvennt er mér morgunljóst. Helgi Seljan er einn bezti blaðamaður landsins um þessar mundir. Og Gunnar Bragi Sveinsson er einn versti pólitíkus landsins um þessar mundir. Þegar Gunnar Bragi sakar Helga um að misnota aðstöðu sína í þágu Samfylkingarinnar og nýrra framboða, þarf ekki frekari vitnanna við. Gunnar Bragi framsóknarmaður er að slá ódýrar keilur að venju. Að venju. Hins vegar er ástæða til, að kuldahrollur fari um okkur. Gunnar Bragi kemst fyrr eða síðar til valda hér á landi. Mun þá örugglega aftur misnota aðstöðu sína til að reyna að hindra sjónvarpið í að segja frá nýjum framboðslistum.
Einkarekin læknisfræði

Brjóstastækkanir á Íslandi voru þessi venjulegi einkarekstur. Læknar rökuðu saman peningum og tjónið lendir svo á skattgreiðendum. Læknar eru eins og bankar, gróðinn er einkarekinn og tapið er þjóðnýtt. Samt kemur í ljós, að reglur voru hunzaðar. Læknar héldu ekki saman skýrslum og neituðu að láta landlæknisembættið hafa upplýsingar. Yfirlæknum á ríkisspítölum er bannað að vera í einkarekstri, en samt var þeim leyft það. Í áratug var þetta umdeilda franska sílikon bannað í Bandaríkjunum, en samt hélt darraðardans græðginnar linnulaust áfram. Er virkilega í lagi að setja kostnaðinn á skattgreiðendur?
Ráðherra pantar skýrslu

Engin ráðagerð er svo arfavitlaus, að ráðherra geti ekki fundið sérfræðinga til að mæla með henni, lagatækna, verktækna, bókhaldstækna. Steingrímur J. Sigfússon hefur fundið verkfræðinga til að mæla með Vaðlaheiðargöngum. Telur það núlla út álit óháðra aðila. Framtak ráðherrans er þetta venjulega rugl, sem er pólitíkinni til skammar. Fyrir löngu ákváðu Steingrímur og Kristján Möller, að þessi pólitísku göng skyldu gerð, burtséð frá allri hagkvæmni. Þeir eru pólitíkusar gamla tímans, hins gamla Íslands, sem varð endanlega gjaldþrota í október 2008. Pantaðar sérfræðingaskýrslur breyta engu um það.
Ýkjusögusmiðurinn

Spyrja þarf Vilhjálm Bjarnason, hvort einhver auðugur skattgreiðandi hafi verið brenndur nýlega á báli. Hann líkir auðmannasköttum stjórnvalda við galdraofsóknir fyrri alda. Sú samlíking er engan veginn í lagi. Þótt hún hafi verið sett fram hjá Viðskiptaráði, sem frægt er að endemum. Ráðinu, sem pantaði og borgaði heimsfræga skýrslu Tryggva Þórs Herbertssonar og Frederic Mishkin um ágæti íslenzkra banka. Á vettvangi ráðsins kann að vera til siðs að bulla út í eitt. En Vilhjálmur smækkar við að fullyrða, að hér sæti fólk galdraofsóknum. Vonlegt er, að Björn Valur Gíslason efist um geðheilsu hans.
Beðið um aðlögun

Allt er við það sama á Íslandi. Bönkum er stjórnað af bófum í boði vinstri ríkisstjórnar. Enginn hefur verið dæmdur fyrir að setja Ísland á hausinn, ekki einu sinni Geir H. Haarde. Sömu embættis-silkihúfur stjórna landinu og hafa svo ömurlega gert það um áratugi. Enn var reynt að ráða framsóknarmann í Bankasýslu og Flokksmaður ráðinn í Hæstarétt. Sérhagsmunaráðuneyti Jóns Bjarna hagaði sér eins og það hefur gert frá ómunatíð. Kvótagreifar og álver hirða afraksturinn af auðlindunum. Hvar er þessi aðlögun að Evrópu, sem andstæðingar Evrópusambandsins kvarta um? Má ég biðja um einhverja aðlögun.
Hamast gegn sérfræði

Vinstri grænir hafna sérfræði á sama hátt og hrunverjar. Ögmundur Jónasson hafnaði úrskurði Skipulagsstofnunar um þverun fjarða í Barðastrandasýslu. Sagði augljóst mál, að það hafi áhrif á umhverfið og breyti því á ýmsa lund, þegar ráðist sé í vegaframkvæmdir. Alveg eins og útúrsnúningar Halldórs Ásgrímssonar og Davíðs Oddssonar um Kárahnjúka. Steingrímur J. Sigfússon staðfesti brottrekstur vísindamanns úr formennsku Hafró og skipun óvenjulega froðufellandi ofveiðisinna úr röðum kvótagreifa. Sú hafði sagt Hafró ógna sjávarútveginum. Vinstri grænir eru sami gerræðisflokkurinn og allir hinir.
Talar óljósa íslenzku

Aðdáendum Ólafs Ragnars Grímssonar finnst harla sniðugt, að hann tali út og suður um forsetatíð sína. Hann talar þar eins og pólitískur refur, sem hann einmitt er. Pólitískur refur, sem taldi aðdáendum sínum trú um, að hann væri maður alþýðunnar. Varð svo frægastur af vinskap við innlenda útrásarbófa og erlenda harðstjóra í Kína, Indlandi og Arabíuskaga. Bjargaði sér fyrir horn með því að koma IceSave fyrir dómstól. Er enn að gæla við Kína og Indland og lýsa frati á Evrópu. Fyrsti forsetinn, sem talar þokukennda íslenzku, þegar hann tjáir sig um áform sín. Og heimskir aðdáendurnir kyssa alltaf vöndinn.
Ljótir steinkastalar

Fáránlegt væri að leyfa Landsbankanum að byggja steinkastala í miðbænum. Enn fáránlegra væri að rífa gamla Sjálfstæðishúsið fyrir hótel við Ingólfstorg. Gamli Landsbankinn við Austurstræti tekur upp tugi lengdarmetra við götuna. Gerir þann kafla eins dauðan og Héraðsdómur aðeins austar við sömu götu. Steindauð skrifstofuhús eiga ekki heima í lifandi miðbæ. Bankinn og dómurinn eiga raunar heima í Ódáðahrauni, fjarri venjulegu fólki. Og nóg er húsrými fyrir ráðgerð hótel í borginni, þótt ekki séu rifin gömul hús í því skyni. Of tregt gengur að drepa hugsjónina um nútíma steinkastala í gömlum miðbæjum.
Ný glæfrastjórn bíður

Væntanlegur forsætis var aðili að vafningi austur í Asíu með milljarða tjóni hjá Sjóvá. Það lenti á herðum skattgreiðenda. Væntanlegur fjármála skrifaði villt hrós um fjármálakerfið, þegar það var um það bil að rúlla. Væntanlegur efnahags skar upp herör gegn sparisjóðum sem “fé án hirðis” og setti þá á hausinn. Væntanlegur orkuráðherra er gift stærsta álveri landsins, sem fékk auðlind okkar gefins. Kúlulánadrottningin verður menntamála. Atvinnuráðherra verður stjórnarformaður sjóðs níu, sem Geir Haarde lífgaði á okkar kostnað. Mútuþegar, skattsvikarar og efnisþjófar þingflokksins komast samt ekki að.
Dularfull meðmæli

Capacent virðist enn vera á fullu í árinu 2007. Mælir með hverjum kónginum á fætur öðrum í ábyrgðarstöður nýs tíma. Þannig mælti Capacent með ofsaklárum Páli Magnússyni í embætti forstjóra Bankasýslunnar. Það endaði auðvitað með ósköpum. Stjórn stofnunarinnar varð að segja af sér. Síðan mælti Capacent með ofsaklárum Þorvaldi Sigurjónssyni í stól forstjóra Atvinnuþróunarfélags Eyjafjarðar. Aftur fór auðvitað allt á hvolf og þeirri sögu er enn ekki lokið. Getur ekki einhver aumingjagóður tekið að sér að heimsækja Capacent? Til að skipta um almanakið hjá þessari steingerðu risaeðlu frá hruntímanum.
Hjólin snúast hraðar

Auglýsingablað Fréttablaðsins um atvinnu í gær var þykkra en nokkurt slíkt blað hefur verið í þrjú ár. Það var 32 síður að stærð. Fremst var táknræn auglýsing eftir sérfræðingi í ráðningum. Sama dag kom auglýsingablað frá Bauhaus, sem auglýsir tugi starfa. Hvort tveggja er gott dæmi um, að hagur manna er farinn að blómstra í atvinnulífinu. Á ótal stöðum vantar fólk til starfa og á sumum sviðum er hreinlega erfitt að fá fólk. Skráð atvinnuleysi minnkar jafnframt. Rugludallar heimta, að hin margfrægu hjól atvinnulífsins fari að snúast, þótt þau snúist hratt. Og nú er hraði þeirra enn að aukast.
Heiðnaberg frátekið

“Einhvers staðar verða vondir að vera”, sagði tröllið við Guðmund Arason, þegar hann vígði Drangey. Skildi Heiðnaberg eftir handa tröllunum. Nú hefur Ari Edwald fetað í fótspor hins góða biskups og skilið Heiðnaberg eftir við siðvæðingu Fréttablaðsins. Framvegis verða aukablöð og auglýsingakálfar þess eins konar Heiðnaberg, undanskilið siðvenjum blaðamennsku. Sumpart er gott, að forstjóri 365-miðla marki svigrúm fyrir tröllin, svo að fólk geti forðast þau. Og vont fyrir blaðamennsku, að hálf stéttin starfi í almannatengslum. En Ari fetar þó í fótspor þess góða Arasonar, sem þjóðinni er hugstæðastur.
Hófleg skuldsetning

Ný lög um takmörkun á skuldsetningu sveitarfélaga eru mikilvægt spor í rétta átt. Samkvæmt lögunum mega þau ekki skulda meira en 150% af tekjum. Nokkur þeirra verða að þrengja beltið til að komast undir mörkin innan tíu ára. Sama regla á að gilda um sjálfan ríkissjóð. Skuldsetning opinberra stofnana er ávísun á grát og gnístran tanna, þegar spilaborgin hrynur. Síðast en ekki sízt þarf reglan að gilda um banka, sem eru hættulegustu stofnanir nútíma samfélags. Enginn risi samfélagsins má verða svo skuldsettur, að til umræðu geti komið, að skattgreiðendur borgi tjónið af keðjuverkun í spilaborginni.
Takmörkun eignaréttar

Herdís Þorgeirsdóttir prófessor hefur tekið upp gamla hugmynd þjóðarfeðra Bandaríkjanna, þeirra Benjamin Franklin og Thomas Jefferson. Þeir vildu takmarka landareign manna og jafnvel banna erfðir eigna. Töldu alltof mikil völd fylgja eignum. Síðan hefur ástandið hríðversnað. Um allan heim ráða peningaöflin stjórnmálunum. Hér eins og annars staðar mútuðu glæpabankar pólitíkusum, einkum Sjálfstæðisflokksins. Í Bandaríkjunum eru allir þingmenn á framfæri fjármagnsaflanna. Andófið í Wall Street og víðar sýnir, að unga fólkið er byrjað að skilja það. Félagslegt ranglæti er komið út í ógöngur.
Vaðlaheiðarblaðra sprungin

Þá höfum við það svart á hvítu. Fullyrðingar hagsmunaaðilanna um hagkvæmni Vaðlaheiðarganga voru rangar í nánast öllum atriðum. Göngin munu ekki standa undir sér og munu kosta skattgreiðendur milljarða. Umferðarspáin var ýkt, bæði vegna minni umferðar og vegna samkeppni Víkurskarðs. Veggjald mun því gefa minni tekjur. Framkvæmdir verða dýrari en áætlunin fullyrðir. Óháða skýrslan um Vaðlaheiðargöng segir líka, að vond hafi verið vinnubrögðin við undirbúninginn. Og að ríkið hafi ekki gætt hagsmuna sinna. Því er ljóst, að hér var í uppsiglingu glannaleg tilraun til að hafa fé af skattgreiðendum.
Rosaflott sameining

Rosalega er flott, að hagsmunasamtök kveina yfir sameiningu ráðuneyta í eitt ráðuneyti atvinnuvega. Segir mér, að það sé skynsamleg ákvörðun. Kvartanir berast nú frá samtökum landbúnaðar, sjávarútvegs og iðnaðar. Betra getur það tæpast orðið. Hagsmunasamtökin hafa hingað til hvert um sig stjórnað sínu ráðuneyti. Nú sjá þau fram á, að tök sín muni linast og að almannahagsmunir vegi þyngra en áður. Enda er fáránlegt og úrelt, að þröngir sérhagsmunir eigi greiðari aðgang að stjórnsýslunni en almannahagsmunir. Breytingin eflir stjórnsýsluna og veikir sérhagsmunina. Einmitt það er nefnilega svo frábært.