arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Netokur á hótelum

Ég er búinn að ferðast dálítið um nágrenni Lissabon. Hvar sem ég hef gist á hóteli, hef ég fengið aðgang að heitum reit, þráðlausu netsambandi. Alls staðar hefur aðgangurinn verið ókeypis, enda tilkostnaður enginn. Fortaleza Guincho var með annað kerfi, samkrull með Og Vodafone um að plokka gesti. Þar þurfti sambandið að fara um hendur símaokrara, sem tók stóran pening fyrir. Ef þið pantið pláss á erlendu hóteli, spyrjið endilega um þetta. Hvort þráðlaust netsamband sé ókeypis eða kosti formúu. Hafnið hótelum, sem hleypa að símaokri. Ýtið okrurunum þannig út af markaði hótelgistinga.
Börn í borgarstjórn

Ljósmynd Brynjars Gauta í Mogganum af grátbólgnum minnihluta Sjálfstæðis í borgarstjórn opnaði augu mín: Flokkurinn hafði sett börn í borgarstjórnina. Þau eiga að vera í sandkassa, ekki í pólitík. Þau töldu sig geta haldið fundi út og suður án þáttöku borgarstjórans. Þau töldu sig geta kúgað hann til hlýðni. En þau kunnu ekki að telja. Sex manns töldu sig vera átta. Þau voru svo sannfærð um að geta stjórnað Binga og Framsókn, að þau virtu hann ekki viðlits. Þá fattaði Bingi, að þetta voru börn. Lífsreyndi pólitíkusinn sá, að ekki borgaði sig að vera kominn upp á meirihluta skipaðan börnum.
Ólykt af meirihlutaskiptum

Ólykt er af nýjum meirihluta í Reykjavík, einkum af Birni Inga Hrafnssyni. Hann samdi í fyrrakvöld um framhald fyrri meirihluta. Var í gærmorgun á leið til fundar við þáverandi borgarstjóra. Í stað þess að mæta þar, fór hann á fund með minnihlutanum og skipti þar um skoðun. Hann gekk þar í nýjan vinstri meirihluta að hætti Reykjavíkurlistans. Áttavilltur akstur Björns um borgina nokkrar mínútur milli 10:25 og 10:30 í gærmorgun leiddi til nýs meirihluta. Þótt gamli meirihlutinn hafi riðað vegna ágirndar manna í Orkuveitumálinu, verður nýja fjórflokkastjórnin enn valtari í sessi.
Virkin við Lissabon

Fortaleza í Guincho er eitt bezta hótelið í nágrenni Lissabon. Í rúmlega tveggja alda gömlu virki á litlu nesi út í Atlantshafið við Sintra-fjöll. Aðalkostur hótelsins felst þó í nýklassískum matsal með Michelin-stjörnu, annarri af tveimur í Portúgal: reservations@guinchotel.pt. Annað skondið hótel nálægt Lissabon er Pousada Castelo de Palmela í klaustri uppi á fjallstindi ofan við Setúbal. Það var áður virki Mára, sem kaþólskir náðu ná sitt vald fyrir rúmlega átta öldum. Þar er ógleymanlegt útsýni til allra átta. Það er hluti af portúgalski ríkiskeðju hallarhótela: www.pousadas.pt.
Farsinn um framboðið

Utanríkisráðherra fórnaði Bjarna Vestmann til að hafa harðstjóra Sri Lanka góða. Hún vildi halda stuðningi þeirra við framboð Íslands til öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna. Þess vegna kallaði hún Bjarna heim eftir fund hans með Tamilselvan, yfirmanni frelsissamtaka Tamíla. Hún baðst líka afsökunar í klukkustundar símtali við utanríkisráðherra Sri Lanka. Núna hefur hún snúið við blaðinu og segir Bjarna njóta fulls trausts ráðuneytisins. Þetta heitir flip-flop á amerísku. Þannig þarf ráðherra að haga sér, þegar ráðuneytið er í framboði til öryggisráðsins. Hún þarf að haga seglum eftir sviptivindum.
Æðri menntun opnast

Atvinnulífið kallar á langskólamenntun og lætur verk fylgja orðum. Fólk og fyrirtæki eru farin að gefa stórfé til að bæta menntun. Auðvitað framhjá menntaráðuneytinu, sem liggur eins og mara á æðri menntun. Sem reynir að passa, að allt sé eins og það hefur alltaf verið. Breytist eins hægt og unnt er. Róbert Wessman, forstjóri Actavis, gaf milljarð í Þróunarsjóð Háskólans í Reykjavík. Það er vonandi upphaf að ferli, sem við höfum séð um áratugi í Bandaríkjunum. Einkaframtakið kemur til skjalanna, þar sem ríkið bregzt skyldum sínum. Við það opnast þróun æðri menntunar upp á gátt.
Rykfallið ráðuneyti

Menntaráðuneytið hefur ekki forustu um þróun æðri menntunar. Starfsgreinar rísa og hníga án afskipta þess. Til dæmis skortir fjármálafræðinga í banka og atvinnulíf, án þess að ráðuneytið hafi afskipti af því. Á sama tíma er rekin kennsla með árlegum rytma í hefðbundnum greinum. Þótt tveggja ára rytmi mundi duga, til dæmis í guðfræði eða tannlækningum, þar sem fáir útskrifast. Risið hafa fjölmennar stéttir fagmanna, án þess að ráðuneytið hafi boðið kennslu í grein þeirra. Atvinnulífið er farið að grípa í tauma. Róbert Wessman, forstjóri Actavis, setti milljarð í Háskólann í Reykjavík.
Frumkvæði atvinnulífsins

Tíu ritstjórar og níu fréttastjórar á 29 manna námskeiði mínu í ritstjórn við Háskólann í Reykjavík. Þetta þriggja mánaða námskeið er til marks um þorsta fólks og atvinnulífs fyrir símenntun. Sem ekki fæst á annan hátt og alls ekki með aðkomu ríkisins. Fyrirtækin og samtök blaðamanna hafa gert þetta námskeið kleift. Eins og önnur námskeið, sem ég hef verið með við skólann. Ríkið kemur auðvitað hvergi nærri. Það er upptekið við að veita fé til kennslu í fjölmiðlafræði. Þótt tæpast þurfi meira en þrjá-fjóra slíka vandamálafræðinga á ári. Frumkvæði menntamála rennur til atvinnulífsins.
Kunnátta fyrir blaðamenn

Fjölmiðlafræði er fræðigrein, sem fjallar um fjölmiðla sem vandamál. Hún er grein af meiði vandamálafræða. Hún ræðir um kynjamisrétti, hliðvörzlu og fleira skemmtilegt. Gott er að fá slíka fræðinga, kannski tvo-þrjá árlega. Kannski fá þeir kaup einhvers staðar. Á sama tíma þurfa fjölmiðlar ekki tvo-þrjá blaðamenn árlega, heldur tuttugu-þrjátíu. Þeir þurfa að kunna textastíl. Þeir þurfa að kunna rannsóknir. Þeir þurfa að kunna ritstjórn fjölmiðla. Þeir þurfa að kunna nýmiðlun. Þeir þurfa að sjá, hvernig ekkert stendur kyrrt í faginu. En þeir þurfa ekki að kunna mikla vandamálafræði.
Kunna að elda fisk

Farðu á tvo matstaði í Lissabon. Á Caseiro við Rue de Belém 35 í hverfinu Belém. Það er gata austur frá framhlið klausturs Jeronímusar. Og skammt frá minnisvarða portúgalskra sæfara og Belém-turninum, þar sem landkönnuðir fóru út í álfur og tóku land. Þar fékk ég fjórar frábært eldaðar tegundir af fiski á einum diski á 2000 krónur. Áður hef ég sagt ykkur frá Flor dos Arcos við Fado-safnið í hverfinu Alfama. Það er ofan götunnar fremst í húsasundi til vinstri. Þar kostaði fínt eldaður sólkoli 1200 krónur. Þarf greinilega að fara til Portúgal til að fá rétt eldaðan fisk. Fyrir slikk.
Þráðlaust vefsamband

Þráðlaust vefsamband er orðið algengt á erlendum hótelum. Áður varð að nota rándýran gemsa til að ná GPRS-sambandi eða berjast við framandi lyklaborð á hóteltölvum. Okrarar í símaþjónustu voru raunar búin að prísa GPRS út af markaði. Og lyklaborðin eru skrítin í Portúgal, annar hver lykill á óvæntum stað. Núna koma menn með eigin tölvur, hafa öll innbyggð þægindi þeirra og þurfa ekki að borga neitt. Svona á það að vera. Gallinn er, að tollurinn í Leifsstöð telur, að menn séu að smygla tölvum, sem duttu úr framleiðslu fyrir tveimur árum. Tollurinn á að hætta þessu tölvu-smyglrugli sínu.
Gott fólk sendir tölvupóst

Gott er að fá lesendapóst á jonas@hestur.is frá nafngreindu fólki. Ég jafna því ekki saman við nafnlausu fíflin, sem gera athugasemdir við fréttir. Í dag sá ég marga slíka húðskamma DV. Fyrir að segja sannleikann um samband forsetafrúarinnr við sjóð, sem verðlaunaði forsetann. Auðvitað er sjúkt, að ekki megi segja sannar fréttir af súkkulaðihúðuðum forsetahjónum. Ég hef hins vegar verið að skrifa langsóttan texta um matstaði í Lissabon. Og hef fengið skæðadrífu indælla bréfa frá fólki, sem vill vita meira um svo fjarstæðukennt efni. Það eru ekki bara geðsjúklingar í tölvupóstinum.
Beztur matur í Alfama

Fann bezta matstað Lissabon neðst í márahverfinu Alfama. Flos dos Arcos er við Fado-safnið, þar sem eru minni um þjóðvísur portúgala. Þangað rambaði ég á rölti um þröng og brött einstigi kastalabrekkunnar. Fékk frábæran sólkola, nákvæmar eldaðan en á fínu stöðunum í Michelin. Gambrinus við aðaltorgið, Casa do Comida og Casa do Leao í márakastalanum yfir borginni voru góðir staðir. Hvergi var fiskurinn eins góður og þar sem hann kostaði þriðjung af verði annarra staða. Gambrinus er gamalfínn í sniðum, afgreiðir matinn á fötum, sem þjónar færa upp á diska, eins og gert var fyrir 1980.
Spunakarlar og blaðamenn

Getur Steingrímur S. Ólafsson endurfæðst sem blaðamnaður, hafandi verið spunakarl Halldórs Ásgrímssonar? Fæstir slíkir hafa getað það. Dæmi eru þó um, að það hafi tekizt. William Safire, ræðuritari Nixons forseta, var ráðinn dálkahöfundur New York Times. Honum var illa tekið í fyrstu, en vann sér smám saman álit. Hann lét ekki eindregna hægri stefnu sína rugla staðreyndum mála. Fékk Pulitzer-verðlaun fyrir blaðamennsku. Enn skrifar hann í blaðið, núna fínar greinar um meðferð bandarískrar tungu. Reynslan ein sýnir, hvort spunakarlar verða blaðamenn. Það er sjaldgæft, en kleift.
Æsifréttir eru fornar

Æsifréttir eru hluti af eðli frétta. Í eðli sínu er markmið frétta að æsa eða erta. Fá fólk til að staldra við og hlusta á sögumann, lesa eða horfa. Gula pressan er ekki nýjung í blaðamennsku, heldur snar þáttur sögu hennar frá upphafi. Fyrir rúmum tuttugu öldum voru morð og skilnaðir í daglegu veggblaði ríkisins í Róm. Frásögn af mannlegum harmleik er ein elsta tegund prentmiðla, frá 17.öld. Fyrstu vísar að fréttablöðum í Evrópu voru fullir af sögum um vanskapninga og skrímsli. Fólk notar fréttir sér til gagns; sér til afþreyingar og dægrastyttingar; til að fylgjast með dramatísku fólki.
Tvíeykið fer mikinn

Héðan frá Lissabon sýnist mér tvístirni borgarinnar hafa farið mikinn. Gamli, góði Villi og Bingi á Hummernum hafa framið athafnastjórnmál. Þeir eru að reyna að draga Orkuveituna undan útsvarsgreiðendum og afhenda hana ólígörkum í útrásinni. Jafnvel Hannesi Smárasyni, sem á það sameiginlegt með Binga á Hummernum að leggja í stæði fatlaðra. Fæstir mæla bót þessum athafnastjórnmálum. Guðni Ágústsson reynir að fría Framsókn frá aðild að málinu. Hann sér líka höggstað á hinum sérkennilega arfaprinsi flokksins. Og Sjálfstæðisflokkurinn er ósáttur, þótt menn fari varlegar í orðbragðið.
Sviðin jörð í Portúgal

Mikil fátækt er hér í Lissabon, betlarar og farandsölumenn. Portúgal er með fátækustu löndum Evrópu. Það hefur ekki grætt eins mikið á Evrópusambandinu og Spánn og Írland, sem eru á flugi. Einu sinni var Portúgal eitt ríkasta land heims, á tímum landafunda. Þá komu drekkhlaðin silfurskip frá Brazilíu til Lissabon. Auðæfin streymdu um landið og settu hefðbundna atvinnuvegi á hliðina. Þetta var eins og olían í sumum löndum nú til dags. Eða eins og stórvirkjanir og stóriðja Íslands. Eftir örfáa áratugi var búið að eyða silfrinu frá Ameríku í vitleysu. Og sviðin jörð var eftir um allt Portúgal.
Þrjú þúsund króna stjarna

Borðaði í hádeginu á Eleven, eina matstað Lissabon með stjörnu í Michelin. Glæsistaður með útsýni yfir miðbæinn og Tagus-fljót. Með hefðbundnum brag nýklassískra húsa. Þjónusta í yfirmáta skólagenginni nákvæmni. Smakk var borið á borð milli rétta. Boðið var upp á samræmda röð rétta og vína að nýfrönskum hætti. Sandhverfan var aðeins úr hófi elduð. Það eru algeng mistök nýklassískra staða og gerast jafnt á Íslandi sem í Portúgal. Efast um, að nokkur staður á Íslandi sé einnar stjörnu virði. Og fæstir bjóða þeir matarveizluna á þrjú þúsund krónur eins og stjörnustaðurinn Eleven.
Fólk vill fé í heilsu

Meðan heilsukerfið er í skralli er rangt að lækka skatta. Við eigum að hafa ráð á svipaðri heilsuþjónustu og Svíar og Frakkar. Við þurfum að geta hætt að vista sjúklinga á göngum. Við þurfum að geta lagt niður biðlista. Við þurfum að jafna kostnað sjúklinga. Við þurfum að fá hjúkkur til starfa að nýju. Þorri kjósenda er þessa sinnis. Þeir vilja hækka skatta, ef það bætir heilsu fólks. En þetta þarf að gera með aðhaldi, svo að heilsukostnaður ríkisins rjúki ekki upp. Forðast ber einkarekstur á ríkisþjónustu, því að erlendis hefur hún reynst hleypa upp kostnaði. Samanber einkum Bandaríkin.
Villigötur heilsukerfis

Ríkisstjórnin er á villigötum í heilbrigðismálum. Hún gamnar sér við að ræða aukinn einkarekstur í kerfinu. Þótt reynslan frá Bandaríkjunum sýni, að slíkt hækkar heilsukostnað. Hún gamnar sér við að ræða um að lækka skatta. Þótt umtalsverð vandræði séu í heilsukerfinu af fjárhagsástæðum. Betra væri að gamna sér við ráðagerðir um að skilgreina, hvað skuli greiða og að hvaða hluta. Hver eru mörk heilsu og fegrunaraðgerða? Eru lyf svo dýr, að þau eigi ekki að kaupa? Eða þá aðgerðir, meðferðir? Á að halda lífi í öldruðum, sem þjást. Réttar spurningar eru erfiðar, þess vegna réttar.
Spurningar um siðferði

Heilsuvandinn stafar mest af tregðu pólitískra yfirvalda við að taka á siðferðilegum spurningum. Á að halda gömlu fólki á lífi með dýrum aðferðum? Hversu langt á að ganga á því sviði? Á að veita innfluttu fólki dýrari þjónustu en öðrum? Hafa sjúklingar rétt á mannsæmandi umhverfi, til að dæmis að liggja ekki á göngum. Eiga sjúkdómar að hafa misjafna réttarstöðu, eiga fíknir til dæmis að vera lægra skrifaðar? Eiga fegrunaraðgerðir rétt á sér, tannréttingar til dæmis? Þar sem pólitíkusar skjóta sér undan svörum við þessu, taka þeir ábyrgð á fullri þjónustu. Og standa ekki við hana.
90% aðild að normi

Fyndið er, að vinstri flokkarnir í Reykjavík skuli hafa staðið að mismunun barna eftir fjárhag þeirra. Það þurfti hægri flokk til að ákveða að greiða skólaferðalög úr borgarsjóði. Vinstri flokkarnir létu viðgangast, að sum börn færu ekki í skólaferðir. Af því að þau höfðu ekki ráð á þeim. Einnig, að sum börn notuðu ekki fínar dagbækur eins og hin. Þannig vildu skólamenn stéttskipta börnum í 90% normalbörn og 10% riff-raff. Í Fréttablaðinu er bráðfyndið viðtal við formann Skólastjórafélagsins, Hönnu Hjartardóttur. Hún skilur greinilega ekki bofs í málinu. Henni dugar 90% aðild að normi.
Framboðið er niðurlæging

Pétur Gunnarsson á Eyjunni bendir á einkennilega afsökunarbeiðni Íslands. Utanríkisráðuneytið biður Sri Lanka afsökunar á ferð Bjarna Vestmann til uppreisnarmanna Tamíla. Bjarni var að vinna vinnuna sína. Málið er hluti af vandræðum, sem hljótast af framboði Íslands til sætis í Öryggisráðinu. Til að kaupa atkvæði verður Ingibjörg Sólrún að skríða fyrir harðstjórum. Nú þegar er Kína sagt styðja framboð Íslands. Þaðan er von á illu einu. Þetta endar með, að Ísland verður allra gagn. Sendiherrar drekka hlandið úr sér, ef erlendir dólgar með atkvæðisrétt heimta það. Framboðið er niðurlæging.
Krítað liðugt til forna

Júlíus Caesar er stundum kallaður fyrsti ritstjórinn. Sem ræðismaður lét hann kríta daglegt lögbirtinga- og fréttablað á veggi Rómar. Það hét Acta Diurna. Raunar var hann bara fyrsti ritstjóri nafngreinds dagblaðs. Áður, jafnframt og síðar birtust á veggjum Rómar krítaðar fréttir, skoðanir, áróður og auglýsingar. Þaðan kemur málshátturinn “að kríta liðugt”. Þetta tíðkaðist líka áður hjá Aþeningum hinum fornu. Dagblöð eru því mjög gömul í sagnfræðinni, byggðust fyrst á tilvist krítar og útbreiddu læsi borgara. Ætíð hafa kallarar á torgum gegnt svipuðu hlutverki útvarps fyrir ólæsa.
Orkuveitan hirt

Menn með góð sambönd við opinbera aðila nota hér á landi sömu aðferðir og ólígarkarnir í Rússlandi. Þeir hirða Orkuveituna, eign útsvarsgreiðenda í Reykjavík. Ráðamenn Orkuveitunnar hafa lengi verið að undirbúa valdatökuna. Orkuverði borgarana hefur verið haldið háu, svo að þeir hafa myndað digra sjóði. Hluti sjóðanna hefur verið notaður til ýmissa gæluverkefna, svo sem fiskeldis og ljósleiðara. Nú á að gefa ólígörkum afganginn. Það á að vera tannfé þeirra í útrás á erlenda markaði. En þetta er röng aðferð. Þeir eiga sjálfir að borga sína útrás. Ósiðlegt er að hirða Orkuveituna í því skyni.
Gagnkvæmir greiðar

Auðræðið, sem hefur leyst lýðræði af hólmi í Bandaríkjunum, er ekki auðræði frjálshyggjunnar. Það er auðræði greiðabandalags stjórnmála og auðhringja. Allir stjórnmálamenn landsins eru fjármagnaðir af auðhringjum og reka erindi þeirra í stjórnmálum og stjórnsýslu. Þeir setja upp hindranir í viðskiptum, þegar það hentar auðhringjum. Þeir fara í stríð við fátæk lönd, þegar það hentar auðhringjum. Þeir beita pólitísku valdi til að skekkja leikreglur auðræðisins. Auðræði nútímans felst í gagnkvæmri greiðasemi stjórnmála og fjármagns. Hefðbundnir fjölmiðlar nefna ekki þessa staðreynd.
Metnaðarfull ágirnd

Flest skil ég í atvinnuauglýsingunum. Orðið metnaðarfullur hefur þó vafizt fyrir mér. Það komst í tízku fyrir fimmtán árum á vegum stjórnunarfræða. Þá var ég hvattur til að leita að “metnaðarfullu” starfsfólki. Mér sýndist það vera skylt orðinu ágirnd. Það nái til fólks, sem vill verða ríkt á skömmum tíma. Að minni reynslu urðu þeir vandræðagemlingar, sem lögðu áherzlu á metnað sinn til starfa. Einkenni þeirra var að stytta sér leið og skálda í stað þess að vinna vinnuna sína. Núna auglýsa flestir eftir metnaðarfullu (ágjörnu) fólki, meira að segja félagsþjónusturnar. Ágirndin er í sókn.
Hér vantar evrópugæði

Við þurfum margt að gera til að fá heilsuþjónustu af evrópugæðum. Health Consumer Powerhouse rekur ýmis atriði, sem máli skipta og eru hér skammt á veg komin. Heilsukerfið er ekki notendavænt, fólk veit ekki, hvað það á gera og hvaða rétt það hefur. Raunar veit enginn, hvaða rétt fólk hefur. Fólk hefur ekki greiðan aðgang að heilsusögu sinni, samskiptum sínum við kerfið um langt árabil. Hér er ekki umboðsmaður sjúklinga. Hér blaðra ráðherrar sífellt um frábært heilsukerfi og um einkavæðingu að brezk-bandarískum hætti. Í stað þess að læra af kjarnaríkjum Evrópusambandsins.
Peningaflóð til demókrata

Wall Street Journal bendir á, að ýmsir peningafurstar repúblikana veðji nú á demókrata. Þeim ofbýður skeytingaleysi gamla flokksins í fjármálum og efnahagsmálum. Og þeir telja tímabært að taka tillit til nýrra tíma í velferð og umhverfi. Tvöfalt meira fé streymir nú til demókrata en til repúblikana. Um leið hafa frambjóðendur demókrata hliðrað skoðunum sínum inn á miðjuna. Dæmigerð fyrir það er Hilary Clinton, sem er að drukkna í peningaflóði. Greinin í Wall Street Journal minnir á, að auðræðið vestra ræður ferð, hvor flokkurinn sem stjórnar landinu. Lýðræðið er bara form.
Slúbbertar heimsins

Umgengni herstjóra Burma við Ibrahim Gambari sýnir eymd Sameinuðu þjóðanna. Hann var í Burma á vegum samtakanna að reyna að ná tali af ráðamönnum. Þeir gáfu honum ekki færi á sér, létu hann bíða á biðstofum. Jafnframt leituðu þeir að fulltrúum samtakanna í landinu og tóku þá fasta. Gambari varð að flýja og hefur ekki þorað að tala við blaðamenn síðan. Er hann þó kominn í öryggið í New York. Sneypuför hans sýnir virðingarleysi við heildarsamtök ríkja heims. Enginn talar um að hernema Burma, af því að Bandaríkin hafa komið illu orði á hernám harðstjórnarríkja. Það vita slúbbertar heimsins.
Tilgangslítil frístundakort

Frístundakortin eru notuð af þeim, sem hafa ráð á að borga frístundir sínar sjálfir. Gjafir hins opinbera, sem kosta framtak viðtakenda, eru nýttar af fjölskyldum, sem hafa framtak og bezt eru settar. Fjölskyldur, sem þurfa kortin, sitja áfram framtakslausar við sjónvarpið. Frístundakortin eru að hluta þáttur athafnastjórnmála. Slík stjórnmál felast sumpart í að úða fé í fyrirtæki, til dæmis verktaka og íþróttafélög. Og sumpart felast þau bara í æðibunugangi taugaveiklaðra pólitíkusa. Auðvitað eru þau að hluta lýðskrum borgarfulltrúa í kosningabaráttu. Frístundastaðirnir hækkuðu bara prísana.
Heilsuþjónusta bezt í Evrópu

Staðfest er, að heilsuþjónusta er bezt í Frakklandi, Þýzkalandi, Svíþjóð, Hollandi, Austurríki og Sviss. Nýjar tölur eru komnar frá Health Consumer Powerhouse, sem byggist tölur sínar á traustum aðferðum. Meðal annars eru mældir biðlistar og niðurgreiðsla á lyfjum og sjúkrakostnaði. Við eigum í ríkidæmi okkar að miða við þessi ríki, en ekki við Bretland, sem er lágt skrifað á skalanum, neðan við Írland. Bretland er eina ríkið í Evrópu, sem hefur fetað í átt til einkavæðingar í heilsuþjónustu. Enda er frægt, hversu léleg þjónustan er þar, þótt hún sé betri en í einkavæddum Bandaríkjunum.
Sá hvalkjöt og fraus

Renée Loth hjá Boston Globe segir þar frá skelfingu, sem greip hann, þegar hvalkjöt var á borðum. Það var í Japan, að udurfögur kona var leiðsögumaður hans í borðhaldi. Hún sagði honum nákvæmlega, hvað væri í hvaða rétti. Þegar kom að hvalkjötinu, fraus Loth. Hann segist ekki vera grænfriðungur, en sér finnist óhugsandi að éta hval. Það er ein helzta forsenda lífs hans (axiomatic), segir hann. Í fátinu fékk hann sér bita, og skrifar greinina til að afsaka framferði sitt. Greinin er gott dæmi um, að andúð á hvalveiði er inngróin í sál Bandaríkjamanna. Rökræður geta hvergi komið þar nálægt.
Reitir eru dellan í ár

Olíufélagið og Bílanaust heita núna N1 og Oddi heitir A4. Það er tízkan í ár. Senn munu mörg fyrirtæki heita eftir reitum í töflureikni. Fyrir nokkru var fínt að heita -lausnir. Kassagerðin var skírð Umbúðalausnir. Rakarinn hét Hárlausnir. Ferðaskrifstofa hét Ferðalausnir. Skúringar heita líklega þrifalausnir. Almannatenglar heita þá ímyndarlausnir og stjórnmálaflokkur getur kallað sig þjóðlausnir. Þessi tízka stóð í nokkur ár og lifir enn í nokkrum smáfyrirtækjum. Einkenni á tízkudellum af þessu tagi er, að þær endast skammt. Ófrjóir almannatenglar fá sífellda vinnu við nýjar skírnir.
Meðvitaður samdráttur

Minnkaður lestur dagblaða í Bandaríkjunum stafar einkum af ásettu ráði útgefenda. Auglýsendur eru hættir að vilja ná til sem flestra og vilja heldur ná til sem auðugastra. Ekki borgar sig að auglýsa í eintökum, sem fara til fátækrahverfa. Það stendur ekki undir pappír og dreifingu. Þess vegna eru bandarísk blöð hver um annað þvert að skera niður dreifingu til óheppilegra staða. Frægt er, að Rupert Murdoch kvartaði yfir að tízkubúðin Bloomingdale auglýsti í New York Times, en ekki í hans alþýðlega New York Post. Forstjórinn svaraði um hæl: “Lesendur þínir eru hnuplarar okkar.”
Fylgispekt í fótbolta

Ekki vildi ég styðja fótboltafyrirtæki auðhringsins American Glazers. Ekki heldur auðrússans Alisher Usmanov. Né bandarísku auðjöfranna Tom Hicks og George Gillet. Enn síður auðrússans Roman Abramovits. Fyrirtækin heita í sömu röð Manchester United, Arsenal, Liverpool og Chelsea. Á Íslandi lifa menn í villtri fylgispekt við þessa auðmenn. Með trefla um háls og nærbuxur í lit, þótt jöfrarnir séu einfærir um að passa upp á sitt. Níu félög ensku úrvalsdeildarinnar eru í eigu erlendra auðjöfra og níu önnur að hluta. Hér ganga menn svo langt að safna fé til að borga glæpasektir McLaren Ltd.
Enn er langt til Evrópu

Evrópusinnar eru enn í minnihluta með þjóðinni. Meðan svo er, mun enginn pólitíkus og því síður stjórnmálaflokkur setja Evrópu á oddinn. Fylgið við Evrópu þarf að fara upp í 60% til að það verði þorandi. Þegar á reynir, munu afturhalds- og þjóðernisöflin taka til óspilltra málanna. Þau munu segja, að fullveldi landsins sé í voða. Evran sé óþjóðleg. Í kjölfar hennar muni dópaðir útlendingar setjast hér að. Þjóðernisstefna hefur makað krókinn í Evrópuslag í öðrum löndum. Á síðustu metrum í erlendri kosningabaráttu hafa sjónarmið sameinaðrar Evrópu og evrópsks gjaldmiðils jafnan látið undan síga.
Hersh slettir skyrinu

Seymour Hersh gæti sætt sig við Henry Kissinger sem forseta Bandaríkjanna. Í viðtali við

Spiegel segir þessi frægasti rannsóknablaðamaður heims, að Kissinger sé útreiknanlegur. Hann ljúgi eins og annað fólk andar. Menn viti, hvað þeir fá. Annað sé með George W. Bush. Hann sé óútreiknanlegur, telji sig vera handbendi guðs á jörðinni. Hirð Bush sé ónæm fyrir andstöðu, jafnvel meirihluta þingsins. Hún fari bara sínu fram, þvert á alla. Hersh segir bandaríska fjölmiðla hafa staðið sig hraksmánarlega. Um blaðið, sem Hersh starfaði lengst við, New York Times, segir hann, að það stinki. Stinki.
Síðbúinn púðluhundur

Nicolas Sarkozy vill koma í stað Tony Blair. Frakklandsforseti hyggst verða fylgismaður George W. Bush númer eitt í Evrópu. Í stað forsætisráðherra Bretlands, sem framdi pólitískt sjálfsmorð með sínum stuðningi. Frakkland græðir ekkert á þessari stefnubreytingu. Bush er að drukkna í Afganistan og Írak, fyrirlitinn um heim allan. Frambjóðendur repúblikana í þingkosningum gæta þess að nefna hann aldrei á nafn. Sarkozy er að leggja af stað í sína skondnu krossferð, þegar aðrir eru komnir til baka. Áður var Tony Blair kallaður púðluhundurinn, en nú er Sarkozy að verða helzti púðluhundurinn.