arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Krúttin borga ekki

Eiríkur Jónsson telur, að lestur á Séð & heyrt hafi aukizt mjög við að miða efnið við eldra fólk. Ég samfagna Eiríki og tel, að stefnan sé rétt. Engin skynsemi er í að gera að markhópi þær ungu kynslóðir, sem ekki vilja kaupa fréttir. Löngu eftir að ég var hættur í dagblaðastússi kom ég nokkra mánuði að DV. Það var þá eindregið skrifað fyrir krúttin. Ég taldi það fásinnu og fékk nokkurn hljómgrunn. Vandinn var hins vegar, að hæfileikafólkið, sem þar starfaði, hentaði skrifum fyrir krúttin. Hafði hins vegar ekki vald á vinnu við rannsóknir í pólitík, sem var minn draumur. Tilraunin gekk því of hægt. Síðar fór Reynir Traustason rösklega þá sömu leið og það hefur gengið betur.
Lágtekjufólk fái +40%

Framkvæmdastjóri auðgreifa telur sjálftekt forstjóra og millistjórnenda á 40% tekjuhækkun sanngjarna. Það sé leiðrétting á skerðingunni í kjölfar hrunsins (sem þeir ollu). Vafalaust á lágtekjufólk sömu heimtingu á 40% hækkun. Það er leiðrétting á skerðingunni í kjölfar hrunsins (sem það olli ekki). Þorsteinn Víglundsson hafði í vetur Gylfa Arnbjörnsson að fífli með 2,8% hækkun hjá láglaunafólki. Frekja og yfirgangur einkennir greifa meira en nokkru sinni fyrr. Kvótagreifar ræna og rupla þjóðina á degi hverjum og gjaldeyrir hverfur á Tortola. Hér á landi þarf að verða bylting, líka gegn sljóu Alþýðusambandi.
Merkel stöðvar ruglið

Til allrar gæfu hyggst Angela Merkel ekki samþykkja verzlunarsamning Evrópu og Kanada. Það er vegna hins fáránlega ákvæðis hans, að risafyrirtæki fái réttarstöðu þjóðríkis. Þar með er ljóst, að einnig verður felldur samningur Evrópu við Bandaríkin, sem hefur sama ákvæði. Embættismenn Evrópusambandsins dönsuðu við andskotann í málinu, en eru stöðvaðir, þökk sé Merkel. Íslenzkir sendimenn tóku þátt í rugli, sem íslenzkir pólitíkusar vilja nú ekki kannast við. Þegar rykið sjatnar, þarf að finna, hvers vegna íslenzkir kontóristar tóku þátt í smíði á einstæðu heimspólitísku rugli allt fram í andlát þess.
Flissa að Gylfa

Atvinnurekendur lýsa frati á Gylfa Arnbjörnsson og Alþýðusambandið. Svigrúmið í kjarasamningum notuðu þeir til að stórauka eigin tekjur. Munur lágtekju- og hátekjufólks vex ört, enda er Alþýðusambandið gagnslaust baráttutæki. Gylfi talar eins og hægri hagfræðingur, trúir úreltri sáldrunarspeki frjálshyggju. Hann kann ekki að semja og afleiðingin er, að umbjóðendur hans fara sífellt halloka. Ekki er von, að almenningur sé í góðum málum, þegar ríkisstjórnin lækkar ítrekað skatta hinna ríku og atvinnurekendur flissa að Gylfa. Nota svo lífeyrissjóðina til að fjármagna sig á kostnað lífeyrisfólks, sem á sjóðina.
Sannreynsla aflögð

Ekkert lát er á klippingum & límingum & kranamennsku hefðbundinna fjölmiðla. Ekki séríslenzkt fyrirbæri. Svonefnd Cardiff-rannsókn sýnir, að í Bretlandi er 80% frétta í virðulegum hefðbundnum fjölmiðlum efni frá öðrum aðila. Helzt frá blaðurfulltrúum málsaðila. Sannreynsla hrynur í brezkum fjölmiðlum, bull fer beint í gegn. Engin vörn sést í stöðunni, önnur en sú, sem fæst í óháðum vefmiðlum, bloggi og fésbók. Svo og samtökum og stofnunum slíkra aðila. Til að sannreyna gang mála þarf að fylgjast með því, sem þar er sagt. Þar sást, að ýmsar fréttir voru bara bull, svo sem fræg gereyðingarvopn Saddam Hussein.
Óbærilegar afkastakröfur

Sú skoðun mín, að blaðamennsku hafi farið að hraka hratt um aldamótin, styðst við brezkar og bandarískar rannsóknir. Nick Davies segir frá sumum í bókinni Flat Earth News. Þær sýndu stórauknar afkastakröfur. Blaðamaður skrifar nú 50 fréttir á viku og talar í því skyni við 25, þar af 4 augliti til auglitis og er alls 3 tíma utan skrifstofunnar. Auðvitað engin blaðamennska, heldur klipp & lím & krani. Ég sá þetta um aldamótin, er glærufræðingar komust til valda á miðlunum með markaðsmenn, ímyndartengla og viðburðafræðinga. Á háum launum, gleyptu störf blaðamanna og kunnu ekkert. Jafnframt þráðu blaðaeigendur fé í ævintýri sín, juku arðsemiskröfur. Ég segi frá því rugli í starfssögu minni.
Fálkinn síglaði

Ferðamenn komu Íslandi til bjargar, hindruðu þjóðargjaldþrot í kjölfar stóra hrunsins. Kominn er þó tími til að staldra við og íhuga, hvernig þetta endar. Verður tekjulindin eyðilögð í hamslausri græðgi? Verður tækifærið notað til að breyta þjóðareign í einkaeign? Með verklausa Ragnheiði Elínu í ráðuneytinu má búast við öllu illu. Þurfum tekjulind á borð við vask til að borga verndun auðlindarinnar. Þurfum að kosta skipulag og verksvit. Megum ekki drita pöllum og stigum og klósettum á tvist og bast. Þetta þarf að hanna inn í landslagið, vinna mál af viti. Einkum þarf að losna við fálkann síglaða, Ragnheiði Elínu.
Þroskast alls ekki

Egill Einarsson, sem kallar sig Gillz og fleiri nöfnum, hefur ekkert lært og engu gleymt. Hremmingar hans fyrir dómstólum og almenn fyrirlitning fólks hafa ekki siðað hann til. Talar enn eins og brenglaður unglingur, sem er senn að komast á kynþroska. Ég hef áður furðað mig á skrifum hans um kúk og piss, eistu og nauðganir. Verst voru þau, sem hvöttu til nauðgana á nafngreindum persónum. Nú er hann kominn aftur í gang í gamla aulastílnum. Ég ætla ekki að hafa orð hans eftir. Meira en nægar eru hans eigin auglýsingar. Ennþá furða ég mig á, að firnaheimskir feður keyptu mannasiðabók hans handa sonum sínum.
Bakpokafólk í espresso

Í gamla daga var Hótel Akureyri í Hafnarstræti gististaður allra í höfuðstað Norðurlands, sögufrægur í bókmenntum. Nú er þar gistiheimili bakpokafólks með bezta kaffihúsi Akureyrar á götuhæðinni. Á ferðum um Akureyri reyni ég helzt að koma við í espresso á Akureyri Backpackers. Þar er netsamband einna bezt í göngugötustúfnum Hafnarstræti, þar sem kaffihúsin eru í röðum. Að minnsta kosti heldur betra en í Bláu könnunni, svo ekki sé talað um Eymundsson, þar sem sambandið sveiflaðist. Kaffi og gulrótarterta með rjóma frískar okkur upp á Backpackers fyrir ferð um Víkurskarð. Á kaffihúsinu situr líka forvitnilegt ferðafólk.
Sóðalegur Íslandsvinur

Nýjasti Íslandsvinurinn er Silicor, til skamms tíma illræmdur í Kanada undir heitinu Calisolar. Heimasíða Columbus Dispatch geymir ljótar sögur af þessu fyrirtæki, sem framleiðir sílikon tetraklóríð og veldur stórfelldri mengun með klórgasi. Mistókst að koma sér upp verksmiðjum í Ohio og Missisippi, var næstum komið af stað í Kaliforníu. Þar kom í ljós, að Silicor gat ekki sníkt 150.000 dollara í startfé. Auralausa sóðafyrirtækið sneri sér þá að Íslandi, dáleiddi stjórnendur Faxaflóahafna. Klapplið stóriðju er komið í hefðbundinn gír. Þar klunnast fremst klappstýran glaðbeitta, Ragnheiður Elín Árnadóttir.
Mengarinn mælir sjálfur

Forstjóri Umhverfisstofnunar opinberaði í fjölmiðlum eymd sína og stofnunar sinnar. Kristín Linda Árnadóttir sagðist vera sátt við mengunarmælingar Alcoa í Reyðarfirði. Hafa þær þó ítrekað reynst vera rangar. Kristín gefur sér þá furðulegu forsendu, að Alcoa vilji vinna af heilindum. Hún er bara sauður á röngum stað í lífinu. Stofnun hennar telur sig ekki hafa fé til að framkvæma þessar rannsóknir. Sættir sig við, að mengarinn sjálfur mæli mengunina og fái til þess stofnanir, er Kristín Linda gæðastimplar út í hött. Umhverfisstofnun vekur ítrekað athygli fyrir vinnubrögð, sem gæta ekki hagsmuna umhverfisins.
Flótti undan ráðherra

Grunsamlegt er brotthlaup Stefáns Eiríkssonar úr stóru embætti lögreglustjóra í hlutverk deildarstjóra hjá borginni. A flótta undan Sjálfstæðisflokknum, er réði hann yfirmann löggunnar? Tengist þetta rannsókninni á leka á vegum Hönnu Birnu Kristjánsdóttur? Rannsóknin ljóstraði upp um lygar ráðherrans á alþingi og um tilvist plaggsins fræga í ráðuneytinu. Opinberaði fyrir fólki, að Hanna Birna gerði Ragnhildi Hjaltadóttur ráðuneytisstjóra að fótaþurrku. Varð Hanna Birna að fá nýjan lögreglustjóra til að rannsaka mál, sem í útlandinu hefði skolað ráðherranum úr embætti? Hanna Birna stinkar því miður langar leiðir.
Ólíkt höfumst við að

Þjóðverjar muna enn eftir hungrinu og fara því vel með fé. Því hefur þjóðin orðið ríkust á meginlandinu. Þjóðverjar eyða þegar þeir eiga, en eyða ekki út á plastkort. Íslendingar kunna hins vegar ekki fótum sínum forráð, eyða þegar þeir geta skuldað. Kortavelta fólks hefur aukizt um 5,3% síðan í fyrra. Hægir á öflun gjaldeyris upp í ofurskuldir. Það kalla hagfræðibörnin „hagvöxt“, en þau stíga raunar ekki í vitið. Íslendingar eru núna eins og þeir voru fyrir viðreisn 1961. Eyða hverri krónu, sem þeir sjá. Vita, að hún er verðlaus og lækkar meira. Hún hefur ekki geymsluþol, en samt köllum við hana gjaldmiðil.
Óvissir sökudólgar

Hef vonda og sumpart bitra reynslu af tilraunum CIA og einkum NATO til að stýra almenningsáliti vesturlanda. Traust mitt á vestrænum fréttamiðlum er ekki heldur grunnmúrað. Trúi varlega á illsku Rússa og Pútíns vegna morðsins á farþegum þotu yfir austurhluta Úkraínu. Vil heldur bíða og sjá, hverju fram vindur. Þotan var á rangri flugleið í rangri flughæð. Þarna eiga ekki að vera þotur og það vekur grunsemdir. Undanbrögð uppreisnarmanna í Úkraínu eru samt ekki trausts verðar og orð Pútíns eru auðvitað ekki einnar rúblu virði. Við skulum í bili láta duga að harma morðin, en fresta yfirlýsingum um sökudólga.
Múslimar stöðvi Salman

Flestir reyna að laga sig að siðum og lögum nýrra heimkynna. Sumum múslimum reynist það erfiðara en flestum öðrum. Salman Tamini hefur verið hér um áratugi, en hefur lítið lært af veru sinni. Reyndi að spilla fyrir skilnaði systur sinnar Amal og forræði hennar yfir börnum sínum. Salman var bundinn fastur í meinta siði miðausturlanda. Þar vill karlinn ráða yfir konunni og hafa forræði barnanna eftir skilnað. Þetta er gamaldags karlremba, sem hefur verið aflögð hérlendis. Salman verður að sætta sig við það. Félag múslima á að banna slíkri karlrembu að tala fyrir hönd múslima. Skaðar málstað íslenzkra múslima.
Minni kjörsókn eðlileg

Einföldun er að segja minnkandi kjörsókn vera hættulega lýðræðinu. Orsök og afleiðing víxlast. Minna lýðræði leiðir til minni kjörsóknar. Fólk sér ekki tilgang í að kjósa. Bófar halda áfram að stjórna undir yfirskini lýðræðis. Á Íslandi ríkir auðræði í gervi lýðræðis. Allar gerðir stjórnvalda stefna að betri hag hinna allra ríkustu. Eðlilegt er, að fólk gefist upp. Ég efast um, að það mundi kjósa skynsamlega, ef það notaði kosningaréttinn. Það er frosið í ranghugmyndum, hrærist í vítahring fimmflokksins. Er ekki betra, að þeir fáu kjósi, sem hafa áhuga? Jafnvel þótt, þar á meðal sé margt ofsatrúarfólk.
Norðmenn segja nei

Tillaga

GUNNARS SMÁRA um yfirtöku Noregs á Íslandi er fín. Að öðru leyti en því, að hún gerist aldrei. Norðmenn vita nógu mikið um Ísland til að forðast samruna eins og heitan eldinn. Munu aldrei samþykkja, að flytja séríslenzkt rugl heim til Noregs. Betra að láta íslenzka kjósendur stikna í víti, er þeir hafa sjálfir framleitt með gálausri hegðun í kosningum. Íslendingar hafa ekki burði til að halda úti lýðræði. Hér er of mikið af aulum til slíks. Sem fylki í Noregi á framfæri auðugs ríkis mundum við losna við verstu áhrif hinna vanhæfu kjósenda og pólitíkusa. En Norðmenn munu án efa segja „nei takk“.
Ekkert gyðingahatur

Andstaða við hegðun Ísraelsríkis í Palestínu kemur ekkert við gyðingahatri. Hafi slíkt hatur verið til fyrir seinni heimsstyrjöldina, er það fyrir löngu útdautt. Síðustu áratugi hefur Ísraelsríki hins vegar byggt upp óbeit um heim allan á framferði sínu. Óbeitin færist líka yfir á kjósendur þar í landi, sem í auknum mæli styðja snarvitlausa ofbeldisflokka. Fráleitt er að ímynda sér, að gyðingahatur felist í óbeit á hegðun Ísraels. Davíð Oddsson fer með rangt mál eins og ævinlega. Utanríkisráðherrar Frakklands, Þýzkalands og Ítalíu hafa orðið sér og ríkjum sínum til skammar með gagnrýni á meint gyðingahatur.
Árekstur við nútímann

Á Vesturlöndum hafði raunhyggja að mestu sigur á kristni. Í siðvenjum erum við komin langt frá ógeðstexta kristinna fornrita. Múslimar mæta ekki nútímanum jafnopnum örmum. Upplýsingabyltingin fór að mestu framhjá þeim. Menntað fólk hallaðist að vestrænu og náði tímabundnum árangri, til dæmis í Tyrklandi. Á síðustu áratugum hefur þó sigið á ógæfuhliðina. Bókstafur fornrita sótti fram og þar með ýmsir fornir ósiðir, svo sem kvennakúgun og dætradráp. Frumstæðir bændur flykkjast til Istanbul og telja sig geta stundað þar gamla sveitasiði. Trúarspenna hefur þannig sett allt á annan endann í mörgum ríkjum múslima.
Bókstafurinn eitrar

Gyðingar er ekki hættulegri en kristnir, múslimar eru heldur ekki hættulegri en kristnir. Það er bókstafstrú, sem er hættulegust, af hvaða toga sem er. Til dæmis kristnir predikarar, sem hamra á orðalagi í gamla testamentinu og vilja láta það stjórna þér. Svo sem ameríska teboðið. Sama gildir um fornrit annarra trúarbragða. Trúarrit úr forneskju geta verið hreint eitur. Til dæmis hatrið, hefndin og grimmdin, sem gegnsýrir gamla testamentið. Við þurfum að hafna bókstafstrú. Hvort sem trúaðir heimta sharia-lög eða vilja fara með konur eða homma sem óæðri verur. Bókstafstrú er versta uppspretta stórglæpa.
Mývetningar til skammar

Ástand Mývatns er Mývetningum til ævarandi skammar. Eyðileggingu vatnsins er ekki lokið, þótt Kísiliðjunni hafi verið lokað. Enn er gistirými stóraukið, þótt frárennsli á svæðinu sé almennt í ólestri. Þarna vantar mikla hreinsun á skolpi. Lítið virðist mjakast á því sviði. Svo eru uppi ferlegar ráðgerðir um brennisteinsmengun frá jarðvarmavirkjun við vatnið. Líklega rotar hún Mývatn sem náttúruperlu. Mývetningar hanga með hendur í vösum og horfa á hnignun og hrun einstæðrar náttúru. Sumir eru þar á ofan komnir með græðgisslefu. Reyna að rukka fyrir aðgang að aðstöðu, sem ríkið hefur komið upp. Svei þessu liði.
Afleiðing glærufræðinga

Þegar glærufræðingar taka við stjórn á fjölmiðlum, sjá þeir fljótt, að fín fréttamennska er dýr. Þeir losa sig því við dýra fréttahauka og tímafrekan fréttagröft. Ráða ódýr fréttabörn í staðinn. Afleiðingarnar höfum við séð í tvo áratugi. Hefðbundnir fjölmiðlar grotna niður í kranaviðtöl og klipp & lím áróðurs frá sérhagsmunum á vondri íslenzku. Notendur fjölmiðla venjast bulli, sem stríðir gegn íslenzkri tungu og almennri rökhugsun. Vegna fáfræðinnar verða þeir ónothæfir sem kjósendur. Í skarðið hlaupa nýir fjölmiðlar, þar sem brottreknir fréttahaukar safnast saman til segja fólki heiðarlegar fréttir.
Atgervi flýr fjölmiðla

Fátækt hefðbundinna fjölmiðla og starfsmannastefna yfirmanna þeirra leiðir til yfirtöku nýrra fjölmiðla á alvörufréttum. Þeir hefðbundnu losuðu sig við dýra blaðamenn, sem gátu kafað ofan í mál og spurt erfiðra spurninga. Sumir þessara hæfileikamanna safnast saman á nýjum fjölmiðlum, svo sem á Kjarnanum. Hjá slíkum fjölmiðlum fáum við alvörufréttir, sem við söknum á hefðbundnum fjölmiðlum. Þar erum við laus við kranafréttir, þar sem ráðherra bullar án þess að vera minntur á réttar staðreyndir. Ráðherrar sækjast eftir samtali við fréttabörn hefðbundinna miðla. Þau leyna heimsku og eymd ráðherranna.
Fátt um fína drætti

Eini hefðbundni fjölmiðillinn, sem stundar alvöru blaðamennsku, er DV. Þorir, þegar aðrir þegja. Hlutar af Ríkisútvarpinu eru líka góðir, einkum Kastljós og Spegillinn. Að öðru leyti hafa nýir fjölmiðlar tekið við. Þar fer fremstur Kjarninn, sem nánast eingöngu helgar sig uppljóstrunum og vandar sig. Góðir sprettir eru í staðarblöðunum Reykjavík og Akureyri. Að öðru leyti er auðn í fjölmiðlun. Fréttablaðið segir fátt, aðrir þættir 365 miðla eru hálfu verri. Mogginn er rugl á kostnað kvótagreifa, flokkast sem áróðursrit. Ég mundi svo tárast, ef ég þyrfti að nefna þá fjölmiðla, sem ekki eru hér þegar nefndir.
Krani eða ekki krani

Þegar Karl Garðarsson segir kost og löst á Framsókn, getum við spáð í orðin. Viðtal DV við hann kallar ekki á viðtöl við aðra til jafnvægis. Hefur innra jafnvægi, er ekki kranaviðtal. Þegar hins vegar SDG talar við fjölmiðla, er ekkert á orðum að græða. Þar talar siðblindingi, sem bullar út í eitt. Allt hans tal er samhengislítill vaðall, sem blekkir fábjána, þegar enginn er til jafnvægis. Þegar fjölmiðlar skrúfa frá krananum SDG, verða þeir ætíð að hafa álitsgjafa til að vísa á staðreyndir. Annars verða þeir aðilar að forheimskun kjósenda. Á kranamennsku klikka fjölmiðlar einmitt í aukinni fátækt sinni.
Ísland er óþarft

Evrópa þarf ekki Ísland. Hefur næg verkefni, þótt ekki bætist við græðgi og frekja innræktaðs fólks af útnesjum og úr afdölum. Evrópusambandið hefur séð um varanlegan frið í Evrópu, sameinaðan markað og gífurlega auðsöfnun alþýðu. Njótum góðs, erum raunar að hálfu í sambandinu án þess að geta spillt fyrir því. Höfum frítt spil fyrir fisk og ódýr fargjöld alþýðu í flugi. Evrópa þarf að stöðva stækkunina og gefa sér tíma til að laga innviðina. Þarf að klippa tengsli skriffinna við hagsmunapotara auðs og banka, fá Schengen og evru til að virka rétt. Ísland getur svo reynt að væla út aðild eftir fimm eða tíu ár.
Flóttinn úr Framsókn

Daglega fréttist af þekktu fólki, sem segir af sér ábyrgðarstörfum í Framsókn vegna kosningabaráttu flokksins í Reykjavík. Skoðanakannanir segja sömu sögu, Framsókn er eftir kosningarnar eins fámenn og fyrir þær. Hefur losað sig við frjálslynt miðjufólk og aflað rasistakerlinga í staðinn. Baráttan í Reykjavík snerist um fólsku múslima erlendis, nauðungarhjónabönd og fjölgun múslima á Vesturlöndum, dæmigerð rasistamál. Sveinbjörgu var sama um áhrif hatursins á óttaslegin börn friðsamra múslima. Sigmundur lét sér vel líka, að hún fiskaði í sínum drullupytti. Framsókn uppskar eins og hún sáði, fyrirlitningu þjóðar.
Nazistar Ísraels

Nazistar fóru leynt með illvirki sín á Hitlerstímanum. Ísraelsmenn stunda þau fyrir opnum tjöldum. Óþverrinn nær inn á þjóðþing landsins. Ein öfgakerlingin heimtar, að konum sé útrýmt í Palestínu, svo þær eignist ekki fleiri efni í hryðjuverkabörn. Einn öfgakarlinn á þingi heimtar, að spítalar Palestínu séu rústaðir. Fólk í Ísrael safnast saman á hæðum til að klappa saman lófunum, þegar sprengjurnar falla. Helsjúkt ríki með geðveikum kjósendum útrýmir fólki í skjóli fársjúkra Bandaríkja. Fáránlegt er, að örlögin hafa umturnað Ísrael í skrímsli, er minnir í smáatriðum á allra verstu nazista fyrir sjötíu árum.
Hallærisleg ríkisstjórn

Forustumenn ríkisstjórnarinnar tala í kross og bera sjaldnast saman bækurnar. Ágreiningur eða söltun ríkir frá samskiptum við kröfuhafa yfir í afnám hafta, frá náttúrupassa yfir í Helguvík, frá lekamáli yfir í Evrópupatt, frá lækkun skatta yfir í Fiskistofuflutning. Verkstjórn engin af hálfu forsætisráðherra, sem liggur langtímum saman undir sæng. Stundum rís hann upp og kveikir ófrið með dularfullum yfirlýsingum. Ríkisstjórnin byrjaði fyrir rúmu ári með lækkun skatta auðjöfra og niðurskurði velferðar. Síðan datt botninn úr tunnunni. Nú er helzt hugsað um að misnota aðstöðuna með embættisveitingum til gæludýra.
Hættulegur viðskiptamáti

Upplýst er, að ævintýralegt verð á hótelherbergjum á landsbyggðinni stafar af darraðardansi hótelhaldara og bókunarþjónusta. Hótelin skuldbinda sig til að halda þremur herbergjum lausum fyrir bókunarþjónustur. Vilja svo ekki standa við það á háannatíma. Bregða á það ráð að snarhækka verðið á þessum síðustu þremur lausu herbergjum. Þannig getur næturgisting rokið í 135.000 krónur í gömlum vinnuskúrum án baðs og annarra þæginda. Þetta er dæmigert klastur, sem hlýtur að hefna sín, þegar ferðamenn tjá sig á vefnum um okrið á Íslandi. Ég hef ekki tekið eftir, að svona vinnubrögð tíðkist í ferðabransanum í Evrópu.
Hótel brýtur reglur

Nýja hótelið við Laugaveg 66 er dæmi um eymd borgaryfirvalda gagnvart brotum á deiliskipulaginu. Samkvæmt því eiga framhliðar húsa við Laugaveg að vera hluti götunnar, hafa almenna starfsemi, sem hvetur til samskipta, svo sem verzlun eða kaffihús. Laugavegur 66 sýnir hins vegar svartan flöt, sem ekki sést gegnum. Svona dauður kafli er þekktur vandi frá fyrri tíð, samanber Héraðsdóm og Landsbankann, sem hafa drepið Austurstræti. Einhvern tíma verða borgaryfirvöld að spyrna við fótum og loka starfsemi, sem brýtur reglur. Því miður virðast lóðareigendur og verktakar ráða ferðinni hjá Reykjavíkurborg.
Tuddinn í Bolungarvík

Valdimar Lúðvík Gíslason spillti eða lét spilla rúmlega aldargömlu húsi í Bolungarvík. Fannst það vera fyrir umferðinni og valda slysahættu. Þar á ofan taldi hann sér ranglega trú um, að húsið væri ekki það upprunalega. Á grunni fádæma sjálfstrausts hins fáfróða taldi hann sér brýnt að spilla húsinu. Gott er, að fleiri taki ekki upp þann sið að spilla því, sem þeir ímynda sér vera óhentugt eða hættulegt. Næsta skref væri að spilla þeim, sem maður ímyndar sér, að séu óhentugir eða hættulegir. Firra Valdimars í Bolungarvík er gott dæmi um tuddaskap gagnvart landi og sögu þjóðarinnar. Gott efni í ráðherra.
„Gríðarlega óhagkvæmt“

Skortur á opinberu eftirliti var ein helzta orsök hrunsins. Enn í dag kvartar Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn yfir vanmáttugu eftirliti hér. Svo vanburðugt er eftirlit, að Seðlabankinn semur við brotafyrirtæki um, að það fari framvegis að lögum. Ríkisstjórnin vill rýra veika eftirlitið, svo gráðugir forstjórar þurfi ekki að sæta „gríðarlegri óhagkvæmni“ við að fara að lögum. Svo notuð séu orð Skúla Sveinssonar, sem forsætis skipaði formann nefndar til að draga úr opinberu eftirliti. Bráðum getið þið losað ykkur undan umferðarsektum með því að lofa að fara næst að lögum. Heppilegt væri að keyra yfir gatnamót á rauðu ljósi. Það er svo „gríðarlega óhagkvæmt“ og seinlegt að fara að lögum. Græðgin hefur gert þetta lið snargalið.
Flett ofan af ómerkingi

Á sínum tíma hvatti ég blaðamenn oft að taka upp viðkvæm símtöl. Sumir neita nefnilega að hafa sagt það, sem þeir sögðu. Þá var það sjaldgæft, en er nú orðið almennt. Pólitíkusar og almannatenglar standa sjaldan við orð sín. Gott var að sjá, að Atli Þór Fanndal blaðamaður hjá Reykjavík hafði sitt á hreinu. Birti af bandi samtal sitt við Vilhjálm Árnason alþingismann. Sá hafði gefið innsýn í spillta hugsun, þar sem meint eldri spilling afsakar nýja spillingu. Aðstoðarlið Hönnu Birnu mátti leka, því ráðuneyti leka oft, sagði Vilhjálmur. Neitaði síðan að hafa sagt það, en Atli fletti ofan af pólitískum ómerkingi.
Reynt að bylta lýðræðinu

Fyrirhugaður samningur Evrópu og Bandaríkjanna um viðskipti, TISA, snýst um að efla völd fyrirtækja á kostnað neytenda, umhverfis, launþega og ÞJÓÐRÍKJA. Ekki er hægt að sjá, að neinir fulltrúar þeirra mikilvægu hagsmuna hafi komið að málinu. Og íslenzk stjórnvöld hafa ekki borið neitt undir þessa hagsmuni, bara talað við fulltrúa stórfyrirtækja. Ég veit ekki í hvaða umboði sendimenn Íslands í Genf leyfa sér að taka þátt í þessu rugli. Og þar á ofan í skjóli leyndar. Nú hefur Wikileaks ljóstrað upp um skandalinn. Þá er kominn tími til að grípa í taumana og stöðva aðild okkar að tilraun til að bylta lýðræðinu.
Tuskur í embætti

Ráðuneytisstjórar valda sumir ekki hlutverkinu í gæzlu góðrar stjórnsýslu. Sigríður Auður hafði ekki vit fyrir Sigurði Inga Jóhannssyni, þegar hann sagðist „afturkalla“ náttúruverndarlög. Ætti ráðuneytisstjóra umhverfis þó að vera ljóst, að ráðherra afturkallar ekki lög með tilskipunum. Aðeins alþingi afturkallar lög. Ekki vildi betur til, þegar „afturkallinn“ sagðist flytja Fiskistofu til Akureyrar. Ráðuneytisstjóri atvinnuvega benti honum ekki á, að til slíks þyrfti lög frá alþingi. Þótt ráðherra telji sig geta stjórnað með tilskipunum, á Kristján að lesa lögin. Ekki hefur gengið betur hjá Ragnhildi í innanríkisráðuneytinu að hafa hemil á lyginni úr Hönnu Birnu og víðfrægu aðstoðarfólki hennar.
Taumlaust undirferli

Viðskiptablaðið reynir ítrekað að koma Hönnu Birnu til aukinna valda, nú á kostnað Bjarna Ben. Eðlilegt framhald af fyrra ferli hennar. Hann einkennist af tilraunum til að grafa undan þeim, sem hún taldi vera fyrir sér. Vildi verða borgarstjóri, flokksformaður, forsætisráðherra, nefnið það bara. Alls staðar hamast Hanna Birna í undirferli. Vinnubrögðin sáust vel í lekamálinu svokallaða, þegar aðstoðarmenn hennar fölsuðu skjal, ég veit ekki til hvers. Mér sýnist ráðherradómur hennar ekki hafa verið til þess fallinn, að fólkið í landinu muni fagna henni sem frelsara. En fátt er um fína drætti í flokknum.