arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
“Að svo stöddu”

Fyrir rúmu ári tók settur ríkissaksóknari sér þriggja vikna umhugsunartíma um Seðlabankann og Fjármálaeftirlitið. Björn L. Bergsson komst þá að þeirri niðurstöðu, að ályktanir sannleiksnefndar gæfu “að svo stöddu” ekki tilefni til rannsóknar á forstjórunum. Engin rökstuðningur fylgdi þessum gerningi. Þannig sluppu Davíð Oddsson og Jónas Friðrik Jónsson fyrir horn. Síðan hefur efnahagssamvinnustofnunin OECD beinlínis fjallað um hrikalegar ákvarðanir Davíðs í Seðlabankanum í aðdraganda hrunsins. Hlutlausir aðilar erlendis fjalla á þann hátt um Davíð, að ekki stenzt lengur að láta kyrrt liggja.
Hagsmunir í Bankasýslunni

Teitur Atlason ofurbloggari upplýsir, að stjórnarmaður í Bankasýslu ríkisins hefur einkahagsmuna að gæta. Steinunn Kristín Þórðardóttir rekur ráðgjöf um fjárfestingar á Íslandi. Þetta endemis rugl er dæmi um, hversu afvegaleitt ríkiskerfið er hér á landi. Engin furða er, þótt stjórnin velji sér forstjóra, sem eingöngu hefur starfað á vegum flokksins síns. Bankasýsla ríkisins er orðin marklaus, gagnslaus og einkum traustlaus. Hver tekur mark á stofnun, sem skipuð er hagsmunaaðilum og stundar sjúklegar mannaráðningar?
Sögufræg örnefni

Töluverð fortíð er í væntanlegri bók minni um “Þúsund og eina þjóðleið”. Einkum frá Sturlungaöld, er mikið var um ferðir milli héraða. Þar segir frá frægum fundarstöðum, svo sem Hallbjarnarvörðum á Bláskógaheiði, Ámótsvaði á Hvítá í Borgarfirði og Hvinverjadal á Kili, þar sem Gizur jarl og Kolbeinn ungi hittust oft. Þar segir líka frá frægum vöðum, til dæmis á Héraðsvötnum, andspænis Örlygsstöðum í Skagafirði. Þar sátu fegðarnir Sighvatur og Sturla lengi dags og horfðu stjarfir á 1.500 manna her Gizurar og Kolbeins þokast yfir vötnin. Feðgarnir gleymdu að taka skildi af klökkum og töpuðu stríðinu.
Startar bíl fyrir milljón

Auglýsingastofur gera ráð fyrir, að Íslendingar hafi tæpast miðlungsgreind. Stundum birtast auglýsingar, sem höfða einkum til fábjána. Eina slíka sá ég um helgina. Þar voru fíflin hvött til að “spara” með því að kaupa nýjan bíl. Sýndur var bíll, sem mun lækka í verði um eina milljón, þegar kaupandinn snýr lyklinum í svissinum í fyrsta skipti. Síðan mun bíllinn lækka í verði á hverju ári. Bíll er rekstrarvara og verður aldrei fjárfesting. Alls enginn sparnaður er fólginn í bílkaupum og alls sízt á nýjum bíl. Auglýsingin var dæmi um, að bílasalar vænta þess oft, að almenningur sé alveg úti að aka.
Gæzluvarðhald og eignafrysting

Væri hér réttarríki, kæmi saksóknari forstjóra Lýsingar í gæzluvarðhald og legði hald á eignir félagsins. Til að tryggja, að peningar verði til, þegar endurgreiða þarf lántökum. Lýsing tefur nefnilega framgang réttvísinnar með því að neita að endurgreiða. Segir nýjan dóm Hæstaréttar ekki gilda um sig. Segir þó ekki, hvernig lánssamningar sínir séu öðruvísi en lánssamningar annarra. Þetta er forsmekkur af gangi mála, þegar framferði lánastofnana fyrir hrun kemur fyrir dómstóla. Menn reyna í Bónus-stíl að tefja málin árum saman. Réttvísin hér á landi er svo götótt, að hér er alls ekki réttarríki.
Landsbankinn gegn þjóðinni

Arion er ekki einn um að ráðast gegn markaðslögmálum og moka peningum í tilraunir til einokunar. Landsbankinn er á sama róli gegn þjóðarhagsmunum. Hann heldur uppi Húsasmiðjunni með gríðarlegu tapi. Fær það aldrei til baka af eðlilegum rekstri. Von bankans er, að linnulaus undirboð Húsasmiðjunnar drepi samkeppnina. Að undirboðin skilji hana eina eftir á markaði. Þá verður verðlagið skrúfað aftur upp til að ná fénu til baka. Þannig stríðir rekstur Landsbankans gegn markaðslögmálum og gegn hagsmunum þjóðarinnar. Og nú er Framtakssjóður lífeyrissjóðanna farinn að taka þátt í landráðum bankans.
Froða um sukk

Varð fyrir vonbrigðum með stefnuskrána. Hafði vænzt þess, að Flokkurinn bæði þar þjóðina afsökunar. Afsökunar á að hafa innleitt blöðruhagkerfið, fylgt því fast eftir og riðið því fram af hengifluginu. Hefði verið verðugur texti þáverandi þingflokksformanns og núverandi flokksformanns. Flokkurinn hefði líka getað klippt á mútustrenginn frá kvótagreifum landsins og gengið í lið með almenningi. Nei, flokkurinn boðar lækkun skatta hinna ofsaríku. Að öðru leyti er skráin froða um aukið sukk. Eina ljósið er, að hún froðufellir ekki lengur út í andófið gegn æðibunugangi í niðurgreiðslu raforku til álvera.
Friður ekki runninn upp

Sannleikurinn er flókinn í Líbíu. Gaddafi var geðveikur morðingi, sem gott er að losna við. En andstaða Vesturlanda við hann byggðist fremur á tregðu hans í taumi. Andstaðan innanlands var sumpart af hálfu nútíma-íbúa stærstu borganna. Líka af hálfu klerka, svo og ættbálkahöfðingja, sem höfðu farið halloka fyrir ættbálki Gaddafis. Afskipti Vesturlanda af stríðinu byggðust sumpart á frelsishyggju, en þó meira á spekúlasjónum um olíugróða. Eftir fall Gaddafis hefjast erjur innlendra hagsmunaaðila. Svo og mútur og önnur afskipti vestrænna olíufélaga og ríkisstjórna. Friður er ekki runninn upp.
Þrengt að pólitískum bófum

Evrópusambandið hyggst læra af grísku reynslunni. Olli Rehn, efnahagsstjóri þess, hefur lagt fram tillögu að reglugerð um fjármál aðildarríkja. Samkvæmt henni vill bandalagið fá að fylgjast með fjárlagagerð áður en þjóðþingin afgreiða fjárlög. Búinn verði til rammi, sem fjárlög þurfa að fylgja. Á þennan hátt má hindra grískt og íslenzkt sukk. Þetta er einmitt það, sem við þurfum á Íslandi, eftirlit með pólitískum bófum. Og takið eftir, að þeir, sem nota þessa tillögu til að sverta bandalagið, eru einmitt pólitísku bófarnir. Evrópska regluverkið þrengir svigrúm pólitískra bófa hér á landi.
Sammála Bjarna Ben

Sammála Bjarna Benediktssyni aldrei þessu vant. Rétt er að leggja Bankasýslu ríkisins niður. Hún hefur frá upphafi ekki skapað annað en vandræði, enda er formaðurinn Þorsteinn Þorsteinsson. Raunar gildir þetta að nokkru um fleiri stofnanir, sem orðið hafa til síðasta áratug. En Bankasýslan slær öll met. Munið þið eftir ruglinu, þegar fulltrúar hennar í bankaráðunum studdu græðgi bankastjóranna? Mál Páls Magnússonar er svo punkturinn yfir i-ið. Tekinn er maður, sem aldrei hefur gert neitt nema fyrir tilstilli stjórnmálaflokks. Og hann beinlínis settur yfir stofnun, sem á að siðvæða geggjaða bankastjóra.
Banki gegn samkeppni

Banki spreðar ekki 700 milljónum í gjaldþrota ritfangaverzlun til að fá féð til baka úr eðlilegum rekstri. Síðustu tvö árin hefur Penninn tapað heilum milljarði. Arion er ekki með markaðslögmál í huga, þegar hann spýtir 200 milljónum í Pennann. Ætlar að ryðja öðrum ritfangaverzlunum burt af markaði. Áður var bankinn búinn að leggja Pennanum til hálfan milljarð. Markmiðið er, að Penninn sitji einn eftir og geti þá skrúfað upp verðlag sitt. Þannig fær bankinn peningana til baka. Þannig grefur Arion undan framförum. Rekstur Arion stríðir gegn markaðslögmálum og stríðir gegn hagsmunum þjóðarinnar.
Þak á eignarétti

Góð er hugmynd dr.

Herdísar Þorgeirsdóttur prófessors um þak á eignarétti. Svo mjög hefur ójöfnuður vaxið í vestrænu samfélagi, að komið er í óefni. Í Bandaríkjunum á auðurinn þingmenn og forseta. Wall Street á til dæmis Barack Obama. Ójöfnuður hefur vaxið hér sem annars staðar. Hann verður til á þann hátt, að menn búa til ímyndaða peninga í blöðruhagkerfi að hætti Davíðs og Geirs. Síðan skipta menn ímynduðu peningunum yfir í raunverulega peninga og láta almenning borga rústirnar. Stóreignir yfir milljarð króna eru að mestu leyti stolið fé með þessum hætti. Við þurfum að setja þak á þjófnaðinn.
Vinsæl hagfræðistofnun

Létt er að fá hagfræðistofnun háskólans til að reikna arðsemi inn í Hörpu. Það er eins og að fá Capacent til að reikna Pál Magnússon hæfastan inn í Bankasýsluna. Hagfræðistofnunin varð frægust á valdaskeiði Tryggva Þórs Herbertssonar. Hann komst ætíð að hagstæðri niðurstöðu fyrir Geir H. Haarde. Stofnunin hefur viðhaldið orðsporinu eftir sjálfsagða innreið Tryggva Þórs í pólitíkina. Allar tekjur Hörpu eru reiknaðar sem hreinn gróði okkar allra. Án tillits til þeirra, sem missa af þessum sömu tekjum. Ekki er reiknað með nógu viðhaldi á ryðhrúgunni. Eðlilegt er, að hagfræðistofnunin sé vinsæl.
Próventukarl Evrópu

Talað er um Ísland sem samfélag andverðleika. Við erum samt hálfdrættingar á við Grikki. Þar gegnsýrir spillingin kerfið. Skiljanlegt er, að Þjóðverjar, sem fara 67 ára á eftirlaun, vilji ekki borga eftirlaun 58 ára Grikkja. Og þaðanaf síður framhald eftirlaunagreiðslna til dætra látinna eftirlaunaþega. Útbelgdur ríkisgeiri Grikklands er þétt setinn frændum og flokkakvígildum. Engir verðleikar komast þar að. Því kunna starfsmenn fjármálaráðuneytisins ekki að skera niður fjárlög. Þess vegna geta Grikkir ekki staðið við loforð gagnvart útlöndum. Grikkland er hrunið sem ríki. Það er próventukarl Evrópu.
Löggan ber ljúgvitni

Í morgun birti brezki

Guardian uppljóstranir um tilraunir löggu höfuðborgar Bretlands til að hafa áhrif á gang andófs og dómsmála. Áður var frægt mál Mark Kennedy, sem meðal annars tók þátt í andófi á Íslandi. Löggur í London fara huldu höfði, þykjast vera andófsmenn, reyna að æsa fólk upp, láta taka sig fasta. Þeir koma fram undir dulnefni í yfirheyrslum og bera ljúgvitni fyrir dómi. Yfirmenn löggunnar leyfðu þessa framgöngu. Algert siðrof hefur orðið í heilabúi þeirra. Þetta verður til þess, að ofsadýr málatilbúnaður lögreglustjóra gegn andófsfólki og óeirðaseggjum hrynur eins og spilaborg.
Lífrænt ræktuð mjólk

Lífrænt er þýðing orðsins bíólogískt. Að baki er hugmyndafræði um, hvernig rækta skuli mat. Sérstakar vottunarstofur votta, hvort tiltekin ræktun sé lífræn. Þannig verður hér til “lífrænt ræktuð mjólk”. Er þá vísað til fóðurs kúnna. Einnig er til orðið vistvænt um ræktun. Það er orð, sem búvörukerfið notar um íslenzka ræktun. Til dæmis að baki mjólkur. Einnig sú ræktun er vottuð og þá af kerfinu sjálfu. Þetta eru tvö af ýmsum dæmum um samsett orð, er fá sértæka, hliðraða merkingu, því þau hafa um áratugi verið þannig notuð.

Eiður Guðnason málfarslögga á ekki að ræða slík mál af vanþekkingu.
Kjánar styðja leiðtoga sinn

Forseti Íslands er ósáttur við kröfu sannleiksnefndarinnar um siðareglur embættis forsetans. Telur hana furðulega framkomu við sjálfan forsetann. Frábiður sér bréf forsætisráðuneytisins um það efni. Klappstýra útrásarinnar er greinilega komin í harða kosningabaráttu fyrir endurkjöri. Kjánarnir, sem kallaðir eru kjósendur, munu styðja leiðtoga lífs síns og klappa upp klappstýruna. Ólafur Ragnar getur því haldið áfram að plaga heilbrigða skynsemi í fjögur ár til viðbótar hið minnsta. Getur haldið áfram að lýsa yfir stríði gegn vinaþjóðum okkur og ást sinni á fjarlægum einræðisherrum.
Lygin og bankaleyndin

Í skjóli bankaleyndar ljúga bankastjórar um afskriftir lána til almennings og útrásarbófa. Segja svigrúm almennings fullnýtt, sem er haugalygi. Halda svo áfram að veita bófum afskriftir og leyfa þeim áfram að reka fyrirtækin, sem þeir gerðu gjaldþrota. Taka ekki einu sinni hlutabréf og kvóta upp í skuldirnar. Meðan allur almenningur fær samanlagt 33 milljarða afskriftir, fær Ólafur Ólafsson einn og sér 63 milljarða afskriftir og heldur Samskipum. Björgólfur Thor Björgólfsson heldur öllu sínu, þótt hann hafi fengið 70 milljarða afskriftir. Að minnsta kosti. Restin er falin í bankaleyndinni.
Bjarni almáttugur

Orkuveita Reykjavíkur hyggst áfram framleiða jarðskjálfta í Hveragerði. Tekur ekki mark á þekktasta jarðfræðingi landsins, Haraldi Sigurðssyni. Hún segir LITLA hættu á, að jarðskjálftar fari yfir fjögur stig, þótt þeir hafi ítrekað farið í fjögur stig. Hversu litla hættu, 1% eða 10%? Hún tekur ekki heldur mark á Haraldi vegna efnasamsetningar vökvans, sem dælt er niður í jörðina. Þar eru arsenik, kadmíum og blý, allt hin hugljúfustu efni. Bjarni Bjarnason, forstjóri Orkuveitunnar, segir LITLA hættu á, að eitrið berist í vatnslindir Reykjavíkur. Hversu litla hættu? Er 1% hætta í lagi eða 10%?
Flokk skortir hreina mey

Kjósendur Flokksins eru einkum þrenns konar. Fyrst þeir, sem viðurkenna þátt Flokksins í hruninu. Ætla samt ætíð að kjósa Flokkinn. Sumpart vona þeir, að forustan læri af reynslunni og sumpart vænta þeir nýrrar forustu. Svo eru þeir, sem styðja forustuna og Geir Haarde líka. Afneita staðreyndum. Telja hrunið hafa verið ógæfu að utan, með aðkomu innlendra glæframanna. Loks eru þeir, sem enn dýrka sterkan Davíð. Afneita aðild Seðlabankans að hruninu. Gróðafíkinn vafningur úr Sjóvá getur ekki þjónað öllum þessum sjónarmiðum og samtímis hagsmunum kvótagreifa. Flokkinn skortir hreina mey sem formann.
Siðrof og trúnaðarbrestur

Alger trúnaðarbrestur hefur orðið milli banka og almennings vegna siðrofs bankanna. Ekki bara hér, heldur almennt á Vesturlöndum, svo sem “Occupy Wall Street” sýnir. Siðrofið og trúnaðarbresturinn nær einnig til regluverks og pólitíkusa, sem styðja bankana. Bankasýsla ríkisins er ónýt og Steingrímur J. Sigfússon er búinn að vera. Hér og alls staðar á Vesturlöndum þarf nýtt regluverk um fjármál og siðvætt bankafólk. Alls engin skref hafa verið stigin í þá átt. Bönkum er bjargað fyrir horn og þeir endurreistir í sinni fyrri mynd. Spurningin er þá, hvort andóf fólks leiðir ekki til byltingar.
Kattarþvottur Ögmundar

Ögmundur þvoði ríkislögreglustjóra að hætti katta. Komst að raun um, að ekki væri ólöglegt að kaupa löggutæki af löggufyrirtækjum án útboðs. Þótt tækin hafi verið allt að nífalt dýrari en á almennum markaði. Svo sem sjá má af heimasíðum framleiðenda. Til að róa almenning bætir Ögmundur Jónasson við yfirlýsingu um bætt regluverk í framtíðinni. Í framtíðinni. Málið má skoða í því ljósi, að hann var formaður félags ríkiskontórista og gætti hagsmuna þeirra. Enn er hann að gæta hagsmuna kontórista, skrautlega borðalagðra sem annarra. Því hefur hann tekið ríkislögreglustjóra undir verndarvæng sinn.
Sáði rugli – uppskar siðrof

Gamlinginn Steingrímur réð rugludallinn Þorstein sem formann Bankasýslunnar. Þorsteinn réð sálgreiningar-fyrirtækið Capacent til að finna forstjóra. Capacent fann framsóknar-kvígildið Pál. Þannig var vítahringur þeirra, sem sízt skilja nútímann. Halda, að endurreisa megi bankana í þeirra gömlu mynd. Erfitt er að vinda ofan af ruglinu. En ljóst er, að Bankasýsla ríkisins er óstarfhæf, nýtur einskis trausts. Steingrímur telur jafnvel vandann felast í gagnrýninni, ekki í ráðningunni. Sýnir vandann í hnotskurn. Fyrstur allra á Steingrímur J. Sigfússon að segja af sér. Hann sáði rugli og uppskar siðrof.
Leiki ekki lausum hala

Bankar eru nauðsynlegir. En þeir eru hættulegir eins og dæmin sanna. Mega ekki leika lausum halda. Mega ekki ógna öryggi ríkisins með fjárglæfrum. Það gerðu íslenzku bankarnir. Og það munu endurreistu bankarnir líka gera, verði þeir ekki stöðvaðir. Þrennt þarf að gera. Í fyrsta lagi afnema ríkisábyrgð, bankar verða sjálfir að safna í fullnægjandi varasjóði. Í öðru lagi afnema bankaleynd, sem er undirrótin að glæpahneigð bankanna. Í þriðja lagi taka upp hert regluverk um banka og aukið eftirlit með græðgi bankastjóra. Hér þarf líka að fleygja ónýtri Bankasýslu ríkisins, mistökum fjármálaráðherra.
Ótrúlega flott og gott

Grillmarkaðurinn er ótrúlega flott veitingahús með ótrúlega góðri matreiðslu og í hádeginu á ótrúlega lágu verði. Matseðillinn er hins vegar langur og á köflum leiðinlegur, enginn “réttur dagsins”. Falinn bak við veitingastaðina Happ og Hressó. Hringstigi milli bars og veitingasalar er þungamiðjan með voldugri nútíma-ljósakrónu. Þar fyrir innan er opið inn í eldhús. Borð með plötum úr massífu timbri eru á svölunum við stigann. Mögnuð skelfisksúpa með rækjum, kræklingi og beitukóngi kostaði 1900 krónur og kolabrenndur lax, undurmeyr, með kartöflusalati, sætkartöflu-froðu og soja, var á 2000 krónur.
Beint frá bónda á borð

Veitingahúsið Grillmarkaðurinn í Austurstræti býður mat “beint frá bónda”. Skyr, síað með gamla laginu, frá Þorgrími E. Guðbjartssyni á Erpsstöðum í Dölum. Ostar frá Eirnýju Sigurðardóttur í Búrinu við Nóatún. Lynghænur frá Herbert Pétri Guðmundssyni í Ásgarði á Reykjanesi. Lífrænt ræktuð mjólk frá Kristjáni Oddssyni og Dóru Ruf á Efra-Hálsi í Kjós. Hunang frá Matthildi Leifsdóttur á Elliðavatni. Hvanna-alið lamb frá Höllu S. Steinólfsdóttur á Ytri-Fagradal í Dölum. Eigandi Grillmarkaðarins er Hrefna Rósa Sætran og yfirkokkur er Guðlaugur P. Frímannsson, bæði í íslenzka kokkalandsliðinu.
Biskup segi af sér

Komið hefur í ljós, að Karl Sigurbjörnsson biskup lá lengi markvisst á bréfi Guðrúnar Ebbu Ólafsdóttur um Ólaf Skúlason. Þótt skjalavörður Biskupsstofu minnti ítrekað á nauðsynlega skráningu bréfsins, lét Karl það sem vind um eyru þjóta. Ekki tókst því að skrá bréfið fyrr en eftir hálft annað ár. Það var ekki vangá, heldur eindreginn brotavilji biskups. Hegðun hans hefur enn frekar en áður dregið úr trausti fólks á embættinu og skaðað þjóðkirkjuna. Biskupinn er orðinn myllusteinn um háls kirkjunnar. Karli ber að segja af sér embætti og stuðla þannig að nýrri fótfestu þjóðkirkjunnar í samfélaginu.
Þreyta í andófinu

Þreyta er í andófi á Íslandi, þótt það eflist annars staðar á Vesturlöndum. Hér hefur fólk ekki kveikt á þeirri uppgötvun, að bankar séu rót hins illa í markaðskerfinu. Fólk er óljóst andvígt Alþingi, ríkisstjórninni, bönkunum, fjárhagserfiðleikum, jafnvel veðrinu. Hér vantar fókus á það brýnasta. Það er hluti þess vanda, að Íslendingar eru afskiptalitlir um pólitík, leiða hana hjá sér. Fara í fýlu, en fáir verða innilega reiðir. Búsáhaldabyltingin hafði betri fókus í ársbyrjun 2009. Og beztur var fókusinn, er Samfylkingin ein var tekin á taugum ofan við Þjóðleikhúskjallarann 21. janúar 2009.
Plús og mínus Steingríms

Í Hardtalk í BBC róaði Steingrímur J. Sigfússon vestræna yfirstétt. Kom fram sem hefðbundinn og ábyrgur pólitíkus. Enda er samkvæmt hefðbundinni hagfræði og peningafræði allt á uppleið hér. Viðskiptajöfnuður er rosalega hagstæður. Atvinnuleysi lítið á vestrænan mælikvarða og minnkandi. Landflótti næstum horfinn. IceSave á leiðarenda. Velferðin að mestu uppistandandi. Hagvöxtur 2,5%. Dómgreind leysir æðibunugang af hólmi í orkumálum. En í Hardtalk var ekki talað um það, sem meiru skiptir: Hvernig ný hag- og peningastjórn geti leyst úrelta stjórn af hólmi. Steingrímur og BBC-Hardtalk skoruðu þar núll.
Kort sjóliða og útivistar

Tvenns konar kort voru beztu heimildir mínar að “Þúsund og einni þjóðleið”, sem senn kemur út. Fyrst er fræg að telja herforingjaráðskortin frá fyrsta áratug síðustu aldar. Danski sjóherinn mældi þá landið og skráði reiðgötur í smáatriðum. Fagurlega teiknuð kort, sem enn eru notuð. Eini galli þeirra er, að þetta eru hundrað ára gamlar leiðir, sem sumpart hafa hnikazt til. Síðan hafa á fyrsta áratug þessarar aldar verið gefin út fjölmörg útivistarkort héraða. Þar eru sýndar göngu- og reiðleiðir nútímans. Allar þessar leiðir og fleiri eru í bókinni, svo og í stafrænu GPS-formi á tölvudiski, sem fylgir.
Ólestur í sjálfstæðinu

Efnahagsmál og fjármál Íslands hafa verið í ólestri síðan hér var stofnað sjálfstætt ríki. Verðbólgan hefur farið með himinskautum og komið krónunni niður í 0.01% af upprunalegu verðgildi. Gengið hefur verið fellt til að þjónusta sjávarútveginn. Markaðslögmálum hefur verið vikið til hliðar fyrir pilsfalda-kapítalisma Samtaka atvinnulífsins. Vandinn felst í handvirkum aðgerðum pólitíkusa og kontórista. Til að losa efnahagsmál og fjármál úr bóndabeygjunni þurfum við að skipta þeim út fyrir kontórista í Bruxelles. Því meira sem við lögumst að umheiminum, þeim mun minni sjálfskaparvítin.
Verkfræðingar gamna sér

Þegar jarðskjálftar Orkuveitunnar eru komnir í fjögur stig á Hellisheiði, er rétt að staldra við. Jarðskjálftarnir eru sterkir í Hveragerði og finnast einnig í Reykjavík. Guðni A. Jóhannesson orkumálastjóri segir ekki ástæðu til að hafa áhyggjur. Ég held hann lifi ekki í raunheimi. Fjögurra stiga skjálftar geta skemmt hús og innbú og valda fólki kvíða. Hver á að borga tjónið? Auðvitað Orkumálastofnun og Orkuveitan. Eru þessir verkfræðingar þar tilbúnir að axla fjárhagslega ábyrgð af tilraunum sínum? Verkfræðingar geta gamnað sér við æfingar, en þeir þurfa af og til að koma niður á jörðina.
Sérkennilegar stríðsæsingar

Bandaríkjastjórn er með aðstoð bandarískra fjölmiðla komin í krossferð gegn Íran. Heldur fram furðusögu um, að bílasalinn Manssor Arbabsiar hafi ætlað að drepa Adel al Jubeir, sendiherra Sádi-Arabíu í Bandaríkjunum. Stjórn Írans sé að baki bílasalanum. Málsefnin eru langsótt og hafa hlotið litlar undirtektir erlendis. Bandaríkjastjórn hóf af þessu tilefni stríðsæsingar og heimtar þáttöku Vesturlanda í þeim. Mér finnst líklegt að málatilbúnaðurinn sé liður í nýhafinni baráttu Barack Obama fyrir endurkjöri sem forseti. Það vestra er alltaf líklegra til sigurs að vera stríðsforseti en friðarforseti.
Siv vill og vill ekki

Ég skil ekki Siv Friðleifsdóttur. Hún segir njósnir fyrri sambýlismanns um sig með staðsetningartæki vera ótrúlegar. Er greinilega yfir sig hneyksluð á framferði hans. Réttilega, að mínu áliti. Á sama tíma leggur hún samt fram á Alþingi frumvarp um auknar njósnaheimildir lögreglunnar. Frumvarpið fjallar um efldar njósnir um ferðir fólks og farsímanotkun, svona svipað og hegðun Þorsteins Húnbogasonar. Hvernig getur Siv í senn hneykslast á Þorsteini og lagt fram frumvarp, sem leyfir löggunni slíka hegðun? Eitthvað vantar í þessa mynd. Hví má Gylfi Gylfason það, sem Þorsteinn Húnbogason má ekki?
Við borgum ekki

Skattgreiðendur segja: Við borgum ekki. Þeir láta ekki yfir sig ganga, að Íbúðalánasjóður verði látinn afskrifa húsnæðisskuldir á þeirra kostnað. Gamlingjar segja: Við borgum ekki. Þeir láta ekki yfir sig ganga, að lífeyrissjóðir verði látnir afskrifa húsnæðisskuldir á þeirra kostnað. Hingað og ekki lengra, segja þessir hópar. Þeir taka ekki á sig meiri kostnað af aðild heimilanna að ruglinu fyrir hrun. Þá tóku menn 90% eða 100% lán fyrir húsum og bílum. Bankarnir, sem buðu þetta rugl, mega blæða, ekki skattgreiðendur og gamlingjar. Óráðsíufólkið er farið að seilast of langt.
Þrugl í héraðsdómara

Héraðsdómi Reykjavíkur er illa við fjölmiðla. Finnst fráleitt, að blaðamenn rifji upp gamla dóma. Telur líka, að fjölmiðlum beri að láta af skrifum, þegar menn hóta blaðamönnum með málsókn. Þetta kemur fram í dómsorðum Sigrúnar Guðmundsdóttur dómara í máli Margrétar Lilju Guðmundsdóttur gegn Jóni Bjarka Magnússyni blaðamanni. Þótt Hæstiréttur sé slæmur, efast ég um, að hann láti þruglið úr Sigrúnu standa. Fjölmiðlar eiga að hafa fullt frelsi til að rifja upp gömul dómsmál. Og auðvitað að hafa frelsi til að hafna hótunum. Alþingi þarf að taka af skarið og herða á lögum um tjáningarfrelsi.
Misjafnt svigrúm afsláttar

Hver ákvað, að nýju bankarnir fengju 1600 milljarða afslátt af útlánum gömlu bankanna til fyrirtækja og 90 milljarða afslátt af útlánum til heimila? Árni Páll Árnason fer með kolrangt mál. Hlutfall fyrirtækja og heimila er langt út af kortinu. Bankar hafa afskrifað 33 milljarða af skuldum heimila, ekki 165 milljarða, sem ráðherrann segir. Mismunurinn felst í dómsúrskurði um ofteknar greiðslur. Nýju bankarnir hafa áreiðanlega svigrúm til frekari afsláttar af verðbólgnum skuldum fólks. Slíkt svigrúm hafa hins vegar hvorki skattgreiðendur að baki Íbúðalánasjóðs né gamlingjar að baki lífeyrissjóða.
Bara sumir eru gæludýr

Stóru bankarnir þrír ljúga linnulaust, að þeir hafi slegið 165 milljörðum af skuldum almennings. Af þeirri tölu er 131 milljarður, sem þeir voru dæmdir til að endurgreiða sem oftekið fé. Eftir standa bara 33 milljarðar, sem er eins og einn kvótagreifi eða einn útrásarbófi fær í afslátt. Bófar landsins fá hlutfallslega margfalt meiri afskriftir en almenningur. Bankabófarnir taka ekki minnsta mark á væli Jóhönnu Sigurðardóttur í útvarpsumræðum. Enda skipaði Steingrímur J. Sigfússon rugludall yfir Bankasýslu ríkisins. Hann tryggir, að skjaldborg er slegin um bankana, en ekki um heimilin í landinu.
Tjónið af völdum Flokksins

Þrír þingmenn Sjálfstæðisflokksins hafa verðmetið tjón þjóðarinnar af völdum Sjálfstæðisflokksins. Árni Johnsen, Guðlaugur Þór Þórðarson og Unnur Brá Konráðsdóttir telja tjónið nema 11.000 milljörðum. Þau vilja krefjast þess, að Bretland, Atlantshafsbandalagið og Evrópusambandið borgi þetta tjón. Losi þannig Flokkinn undan ábyrgð á hruninu. Út um þúfur fór tilraun Flokksins til að gera Ísland að ríkasta landi heims með millifærslum ímyndaðra peninga og öðrum sjónhverfingum. Þremenningarnir kenna útlenzkum um að hafa hindrað gróðaparadís Flokksins. Hví fer Flokkurinn ekki sjálfur í mál við útlandið?