arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fimmtán milljónir á þig

Alþjóðabankinn metur

TJÓN Íslands í hruninu á 748 milljarða króna, tæpar tíu milljónir á fjögurra manna fjölskyldu. Til viðbótar koma auknar ríkisskuldir, svo að byrði hverrar fjölskyldu nemur fimmtán milljónum króna. Vextir af þessum kostnaði nema heilum Landspítala á hverju ári. Sökudólgarnir eru margir. Sumir undirbjuggu jarðveginn, ræktuðu hatur á eftirliti og sinntu engu aðhaldi. Aðrir veltu sér um í skjóli stjórnleysis. Saman bera Davíð og Geir þyngsta ábyrgð, þó meira Davíð, því Geir var leirinn í höndum hans. Næstir koma bankabófarnir, sem nú sitja við hægfara kvörn réttlætis í dómsölum. Heilum sex árum eftir hrunið.
Talnagaldur ráðherranna

Á ferðalögum fá opinberir starfsmenn 10.800 króna matarpeninga á dag. Samkvæmt Bjarna Benediktssyni fjármálaráðherra þarf almenningur 745 krónur á dag fyrir mat. Sú tala er kölluð „íslenzki kúrinn“ til heiðurs Sigmundi Davíð. Þarna skeikar nokkru, enda eru allar hagtölur marklausar. Samt ljúga ráðherrar, að tölurnar séu fengnar hjá Hagstofunni. Hún kannast ekki við neitt. Gott dæmi um, að allar tölur, sem veifað er framan í ykkur, eru skáldskapur í excel. Markmið þeirra er bara að telja þér trú um rugl dagsins. Athyglisvert er, að Bjarni og Sigmundur gera ekkert annað en að sýna þér fingurinn og hossa greifunum sínum.
Frægasta símtalið

Sannfærður um, að heimsfrægt símtal Davíðs Oddssonar og Geirs Haarde í hruninu hafi falið í sér tugmilljarðatjón. Þá örlagaríku daga var tugum milljarða grýtt út í loftið af valdamönnum, sem höfðu hvorki vit né þekkingu. Veit samt ekki, hvor hafði frumkvæði að misráðnum aðgerðum. Tel raunar líklegt, að Davíð hafi ráðið ferðinni, hann var alvitri pabbinn og Geir var ljúfurinn. Ekkert er hægt að fullyrða um þetta, þar sem þetta símtal allra símtala hefur ekki verið birt. Ljóst er þó, að þeir tveir höfðu enga burði til að gegna valdastöðu sinni. Bera þyngsta ábyrgð á tjóni okkar, sem Alþjóðabankinn metur á 748 milljarða króna.
„Djókur, djókur“

Eftir skandalinn með Sigmund Davíð hrópa Logi Bergmann og ýmsar fleiri gelgjur: „Djókur, djókur, hí, hí“. Logi tekur þó á sig sökina af að hafa samið bullið, en Sigmundur Davíð hafi bara setið undir gríninu. Honum þótti samt rosa fyndið að kastað sé pílum í mynd af Jóhönnu. Þessar gelgjur fatta ekki, að Sigmundur er forsætis og hefur sem slíkur formum að gegna. Er ekki mubla hjá jóker á Stöð 2, þótt hann hafi gaman af að prófa. Hvorugum datt í hug, að gelgjur þurfi að setja sér mörk í samræmi við aðstæður. Það er einmitt aðaleinkenni þeirra. En um fertugt er tímabært að draga úr unglingavandamálum sínum utan áramótanna.
Ómerkilegur Geir

Geir var auðvitað ömurlegur forsætisráðherra. Hann var ómerkilegur pólitíkus, sem skrölti í blindni út í hrun. Þar á ofan var hann hallur undir forvera sinn og fór eftir tilskipunum hans. Örlagaríkt fyrir þjóðina eins og kunnugt er, fimmtán milljóna kostnaður á hvert heimili. Geir var dæmdur fyrir þátt sinn í hruninu, en þurfti ekki að sitja inni. Síðan verðlaunuðu flokksmenn hann með sendiherratign í Washington. Það er nöturleg útkoma, að geranda hrunsins skuli þannig vera hossað. Að vísu ætlaði Geir aldrei að gera neitt illt, nema bjarga gæludýrum Flokksins. En í hruninu fórust honum allar aðgerðir illa úr hendi.
Elska skáldin sín

Persar elska skáldin sín eins og Íslendingar gerðu til skamms tíma. Reisa þeim minnisvarða í fögrum görðum. Klerkar nota skáldin til að treysta völd sín. Eru pirraðir á veraldlegum Omar Khayyám, sem orti um vín, víf og mánaskin. Höfðar til lífsglaðra, sem gætu freistast til að losa sig við klerkana. Sem hafa hins vegar tekið Hafez í sátt, þótt hann hafi verið fyllikarl og perri. Túlka bara ljóð hans sem líkingamál, ekki veruleika. Óskabarn þeirra er svo Saadi, er orti eins konar Hávamál. Siðfræðilega uppbyggileg ljóð um að haga sér vel í lífinu. Og að skipta sér ekki af því, sem fólki kemur ekki við. Slíkt gleður klerkana.
Dauðastríð blaðamennsku

Blaðamaður við Danmarks Radio sagði upp og skrifaði bók um hrun þessarar merku fréttastofu. Mette

FUGL var fréttaritari í Bruxelles um langan aldur. Lýsir í „Fra koncepterne“, hvernig almannatenglar yfirtóku fréttastofuna um aldamótin og eyðilögðu hana. Hver dellan rak aðra. Slagorð urðu trúaratriði. Á tímabili urðu fréttir að vera jákvæðar. Í annan tíma átti að bera meira á spyrjandanum en viðmælandanum. PR-slagorðin áttu að fanga hugi fólks, en leiddu þvert á móti til hruns í trausti. Sáum svipað á íslenzkum fjölmiðlum á sama tíma. Gamaldags fréttamennska vék fyrir eltingaleik almannatengla við innantóma slagorðatízku.
Landstákn á villigötum

Bókstafirnir IS geta valdið misskilningi. Varð fyrst var við það fyrir fimmtíu árum, þegar við hjónin vorum að aka um Alpana. Tókum eftir því, að bíll fylgdi okkur fast á eftir. Við stönzuðum á útsýnisstað og fólkið á hinum bílnum líka. Þá kom í ljós, að fólkið hélt, að IS á bílnum stæði fyrir Ísrael. Fólkið átti dóttur í hugsjónavinnu á samyrkjubúi í Ísrael og vildi endilega faðma okkur. Nú kemur í ljós, að fleira ruglar en Ísrael eitt. Komin eru til sögunnar samtök terrorista, sem heita ýmist ISIS eða IS. Komust yfir lénið .is og settu allt á annan endann hér í stjórnkerfinu. Kannski verðum við að endurskoða landstáknið.
Meinfyndið pílukast

Hafi einhver efast um, að Sigmundur Davíð sé með réttu ráði, staðfestist sá efi á Stöð 2. Þar var sýnt, hvernig forsætisráðherra slakar sér með því að kasta pílum í andlitsmynd af forvera sínum í starfi. Ég veit ekki, hvað á kalla þess konar bilun, né að góðvini hans, Loga Bergmann, þótti þetta gasalega fyndið. Maður kastar hvorki pílum í myndir af fólki né stingur dúkkur með prjónum, nema maður sé bilaður. Og hefur ekki gaman af því, nema maður sé bilaður. Hörmulega er komið fyrir kjósendum að hafa valið yfir sig frík. Sem hefur það helzt fyrir stafni að kasta pílum í mynd af forvera, sem reyndi þó í hvívetna að gera gagn.
Hvað með heiðarlega vinnu?

Hvað er þessi Baltasar Kormákur að vilja upp á dekk? Framsókn hefur sjálf leyst framtíðarvanda unga fólksins með fyrirhugaðri áburðarverksmiðju. Getur þessi maður ekki hætt að ráfa um hverfi 101 í lopapeysu og drekka latté? Getur hann ekki fengið sér heiðarlega vinnu, til dæmis í áburðarverksmiðju Framsóknar eða úti í Vestmanneyjum hans Elliða? Fram unga fólk undir Framsóknar merki, hér á þjóðin örugga von. Ísland þarf ekki á auðnuleysingjum að halda, svona afætum á vinnandi fólki. Þetta hefst af stjórnlausri sóun peninga í alls konar menningu og annan óþarfa. Íslendingar hafa aldrei lifað á menningu, fuss. Og enga mosku, takk; við erum Íslendingar.
A. Paris

Tour Eiffel

History

Paris has for centuries been one of the centres and magnets of the world. When the Romans conquered it in 55 B.C. it was a fishing village on the Seine islands, inhabited by the Parisii tribe. It grew in Roman times and became the capital of France. It grew in Roman times and became the capital of France at the beginning of the Middle Ages.

Since then Paris has been the European centre of religion and politics, learning and arts, quickly overtaking Rome and only yielding to New York after the Second World War. Sorbonne is one of the oldest universities in the world and for centuries the most famous one.

Paris is rich in monuments from most periods of its history. In spite of that it has not rested on its laurels. It is also famous for modern and avant-garde design, as can be seen at the Louvre pyramid, the Centre Pompidou and the Défense.

Next steps
Fyndnir endurskoðendur

Deloitte hefur löngum vakið aðdáun manna. Ég man enn eftir yfirlýsingu þess eftir hrunið: „Deloitte er alþjóðlegt endurskoðunar- og ráðgjafarfyrirtæki og niðurstöður þess fást ekki keyptar.“ Einmitt. Ég held enginn missi svefn yfir nýjustu yfirlýsingu þessa fyrirtækis. Hún snýst um, að skjólstæðingar þess geti ekki borgað núverandi auðlindarentu. Var hún þó lækkuð svo mikið, að ríkið verður í staðinn að rústa Landspítalanum. Deloitte er ein af þessum skapandi endurskoðunarstofum, sem fá þær útkomur, sem bezt henta viðskiptavinum. Allar aðvörunarbjöllur hljóta að glymja í hvert sinn slík stofnun gefur yfirlýsingu. Eins og þá nýjustu: „Við mundum aldrei setja nafn okkar við einhvern áróður.“
Byggt á rugli

Jane Jacobs, einn þekktasti úrbanisti heims,

SEGIR, að borgarskipulag sé bara gervivísindi. Fjölbreyttar kreddur rísi á grundvelli takmarkaðra athugana á breytingum. Um þetta segir hún: „Years of learning and a plethora of subtle and complicated dogma have arisen on a foundation of nonsense.“ Ein slík tegund af rugli er að grafa um sig í skipulagi Reykjavíkur. Það er þrenging byggðar, sem fer senn að valda miklum kostnaði og óþægindum. Þar hafa menn fengið þá flugu í hausinn, að bíllinn sé af hinu illa og að leggja beri steina í götu hans. Þá muni fleiri fara að hjóla eða taka strætó. Eru ekki vísindi, heldur terrorismi.
Eitraðir verkalýðsrekendur

Lífeyrissjóðir landsmanna eitra stéttarfélög og Alþýðusambandið. Magnar græðgi verkalýðsrekenda og magnar hungur þeirra í stjórnarsetu í lífeyrissjóðum og fyrirtækjum sjóðanna. Þar sitja þeir með atvinnurekendum og spila rúlettu á fjármálamarkaði. Yfirleitt með skelfilegum afleiðingum fyrir sparifé okkar. Fjárfestingarfyrirtæki sjóðanna taka yfirleitt stranga afstöðu gegn hagsmunum almennings og starfsmanna. Þau eitra hugarfar verkalýðsrekenda, sem fá glýju í augun, þegar þeir horfa ofan í koníaksglasið á fundum. Fjárfestingarfyrirtækin hafa farið mjög illa með peninga og eyðilagt hugmyndafræði kjarabaráttunnar.
B. Îles – Saint-Louis

Île de la Cité vinstra megin með Notre Dame, Île de Saint-Louis hægra megin

Îsles

It all began here. Paris was founded on the islands of Seine and later expanded to the Right and Left banks of the river. The churches Notre-Dame and Sainte-Chapelle will be the high points of our walk around the two islands, Île de la Cité and Île de Saint-Louis.

For the time being we save the former island, the real Paris of ancient times, and begin our walk on the farther tip of Île Saint-Louis, at Pont de Sully. If we arrive by the metro, it is best to get off at the Sully-Morland station and walk across Pont de Sully over to the island.

Île de Saint-Louis

On the way over the Pont de Sully we scan the Île Saint-Louis which architecturally is the most consistent and graceful part of Paris. On the whole this island is a pleasant and a relaxed oasis in the midst of the frenzy of the city centre, almost aristocratically sleepy.

Two islands were combined in one and built with mansions 1627-1664, in the golden age of France. These houses of more than three centuries are still standing and turn their refined 17th C. Renaissance Mannerist fronts to the river banks. Behind the massive oak doors are hidden the courtyards of the mansions, or hotels as they are called in France.

A music happening on Île de Saint-Louis

Originally aristocrats and judges lived here but now there are many well-off artists and retired politicians. The widow of president Pompidou lived here. Emblems in memory of famous inhabitants of former centuries are on many house fronts.

Next steps
360.000 í vasann

Útborguð lágmarkslaun eftir skatta ættu að vera 360.000 krónur hér á landi. En eru langt innan við 200.000 krónur. Það stafar af, að rjómanum af þjóðartekjum er stungið undan. Hverfur í skapandi bókhaldi kvótagreifa og í kennitöluflakki. Dúkkar sumpart upp á Tortola. Siðblindur stórþjófar reka samfélagið. Meðsekir svindlinu eru kjósendur, sem færðu okkur pólitíkusana. Svo og stéttarfélögin, sem sitja með athafnaskáldum í spilavíti og grýta lífeyri okkar í allar áttir. Væri hér ekki spilling, mundu 360.000 krónur útborgaðar vera gerlegt lágmark. Þriðjungur af þessu færi í húsnæði, þriðjungur í mat og þriðjungur í annað.
Minni notkun frétta

Fréttir eru eina efnið, sem ég fylgist með í útvarpi og sjónvarpi. Ekkert annað höfðar til mín, hvorki þættir né bíómyndir. Attenborough er sjaldséður og ekki sjást Brunetti eða Montalbano, ítölsku löggurnar mínar. Nú er helzt í fréttum, að áhorf á fréttir í sjónvarpi minnkaði hjá ríkinu niður í sama og á Stöð 2. Ég er ekki þáttur í þessari minnkun. Hlusta á fréttir í útvarpi í hádegi og finnst þær harla góðar. Horfi á fréttir í sjónvarpi að kvöldi af vana og finnst þær veigalitlar. En tölurnar segja sitt. Efnið, sem er forsenda almannaútvarps; fréttir, veður og opinberar tilkynningar, höfðar ekki lengur til þorra fólks.
C. Quais – Tour Saint-Jacques

Tour Saint Jacques,

Quais

Most of the great cities in the world do not succeed in making their rivers a central part of city life. Vienna hides the Donau somewhere in the suburbs and so does Berlin with the Spree. The banks of the Thames in London, Tevere in Rome and Arno in Florence are not rendez-vous points for people.

Paris, on the other hand, succeeds in making the banks of the Seine an integral part of city life where people go for a walk, relax in cafés and pursue cultural attractions. Powerful trees give a welcome shade on sunny days and mellow the surroundings. The boxes of antique books appeal to people. Restaurants and cafés jostle for space on the mainland quais.

We can start our circular walk on the river banks at any point. This walk starts at the Pont Neuf metro station at the bridge of the same name. We take in the voluminous Conciergerie and Palais de Justice on the other side of the river. We visited those buildings in our 1st walk. But it is from here that the palace towers look their best. We soon arrive at Place du Châtelet. Tour Saint-Jacques

We see to our left the imposing tower of Saint-Jacques from 1523, the only remains of a late Gothic 16th C. church, which was destroyed in the aftermath of the Revolution. A statue of Blaise Pascal is in front of the tower.

Well known theatres are on both sides of the square.

Next steps
2. Montmartre – Place du Tertre

Place du Tertre

Place du Tertre & Sacre-Coeur

Just in front of Saint-Pierre is the Place du Tertre.

A lively place where scores of painters are working and selling, and hundreds of tourists are lingering in pavement cafés.

Some narrow and village-like streets are near the square. Along Rue de Saules there is a short distance to the only vineyard in Paris and an historical joint, Lapin Agile. This is in fact a 400 years old village, gradually surrounded by Paris. Cars are of little use on the Butte and pedestrians are kings.

A good walk down from Montmartre is from the southern end of Rue de Saules to the metro station at Place des Abesses. The entrance there is in the Art Noveau style of the first years of the 20th C.

Now we take a trip to Versailles.

Next steps
7. Universités – Saint-Séverin

Saint-Séverin

Saint-Julien-le-Pauvre

We turn right into Boulevard Saint-Germain, go past some good restaurants, suitable for lunch, including Dodin-Bouffant at Place Maubert, where we turn right on Rue Maitre Albert to the river bank and turn left. Immediately we leave the bank by Rue des Grands Degrés and continue along Rue de la Bücherie to Square Réne-Viviane and see Saint-Julien-le-Pauvre behind the garden.

The oldest unspoiled church in Paris, built 1170-1220 in Early Gothic, with no transepts. Unfortunately it has been converted into a Greek-Orthodox church, making it impossible for laymen to the fairest part, the chancel.

Saint-Séverin

Behind Saint-Julien we see another church, Saint-Séverin.

One of the most beautiful examples of Late Flamboyant Gothic in Paris. The building was started in the first half of the 13th C. and not finished until 1530. The church is peculiar in being short and wide. It has two ambulatories instead of the usual one. Therefore, its interior is like a forest of columns.

Saint-Julien-le-Pauvre

Outside the church there is a garden with shady trees and arcades, a good resting place before the final spurt of this walk.

Rue de la Huchette

From the back of Saint-Séverin we walk north along Rue Saint-Jacques and then turn left into Rue de la Huchette.

A lively pedestrian street, filling up with Greek and Middle-Eastern eateries. Some narrow streets lead off the street. These are the ancient alleys of the oldest part of the Left bank.

We finally end this walk at the other side of Rue de la Huchette where it meets Place Saint-Michel, the entrance to the Left bank. Many pavement cafés are there to invigorate the limbs.

Next steps
6. Universités – Saint-Michel

Place Saint Michel

Saint-Michel

From the museum we take Rue Sommerard to the right to Boulevard Saint-Michael to the corner of Boulevard Saint-Germain.

The main crossroads of Left bank traffic. These two boulevards, Saint-Michel and Saint-Germain, are the main arteries of automotive and pedestrian traffic in this part of Paris. Most important or interesting things on the Left bank happen near these two streets. Both are lined with pavement cafés where students and travellers are lingering.

Saint-Michel, for a long time characterized by literary cafés, was the venue of student demonstrations against the Nazis in 1944 and against the government in 1968. Now it is characterized by cafés and restaurants and book stores. The alleys behind are full of nightclubs, avant-garde theatres, ethnic shops and specialized boutiques.

Next steps
5. Universités – Thermes de Cluny

Thermes de Cluny

We continue on Rue de la Sorbonne straight to Musée de Cluny.

This is a very special place as we have here in one location the remains of Roman baths and one of the oldest mansions in Paris, Hôtel Cluny.

The remains of the Roman baths are considered to be about one third of the original structure from the beginning of the 3rd C. Best preserved is the cold bath, frigidarium, an open hall, 21 meters to 11 meters and with a height of 14,5 meters. The hot bath, caldarium, and the tepid bath, tepidarium, have for the most part been destroyed.

Hotel Cluny

This and the Arènes de Lutèce, mentioned earlier on this walk, are the only remains from Roman times in Paris. In addition, Paris has the Roman fame of being the place where the garrison proclaimed Julianus Apostata as Roman emperor in 360.

Hôtel Cluny

We enter the museum in Hôtel de Cluny.

The abbey, partly built upon the ruins of the baths, is well known in the history of architecture. There are only two Gothic mansions left in Paris. One is Hôtel de Sens and this is the other. The Gothic style is evident in the exterior decoration of the abbey.

The abbey is now an art museum concentrating on antique tapestries.

Next steps
4. Universités – Sorbonne

College de France

College de France

We turn right into Rue Valette and then left through Rue de Lanneau to Collège de France.

All buildings in this area are university buildings. In the 12th C. teachers and students evaded the power of the Ile de la Cité bishops and moved here. Many university colleges grew up here, the first in 1215.

The colleges or Universités in Paris now number 13 and have about 200,000 students. The buildings are spread over the city, but here their concentration is greatest. Learning gave the district its name, the Latin quarter, even if no Latin is spoken in its streets any more.

Sorbonne

We continue along Collège de France and come to the back of Sorbonne at Rue Saint-Jacques. We can make a detour around Sorbonne by turning left into that street, then right into Rue Cujas and finally to the right along Rue Cousin and Rue de la Sorbonne to the front of the Sorbonne.

The Sorbonne is the most famous of the Univeristés, founded 1253 as a college of theology. The first printing house in France started there in 1469. In 1968 the Sorbonne became one of the main centres of student unrest in France.

Next steps
3. Universités – Saint-Étienne-du-Mont

Saint-Étienne-du-Mont

Saint-Étienne-du-Mont

We leave the arena and climb Rue des Arènes, cross Rue Monge and take the steps into Rue Rollin. With a short detour into Rue du Cardinal Lemoine to the right and then Rue Thouin to the left we arrive at the Rue Descartes to the right and then Rue Clovis to the right. This seems complicated but is in fact a very short distance. We are at Saint-Étienne-de-Mont.

Built 1492-1626, a strange mixture of styles. It is even bent in the plan, as we can see by taking a look at its irregular west front. It is mainly Gothic, but some elements are Renaissance. It is unique in Paris in having a big rood screen in front of the chancel. Such screens were in fashion in the 15th and 16th C., but have been removed in other Paris churches.

Pantheon is here next door, but we saw it on our last walk so we will skip it here.

Next steps
2. Universités – Arènes de Lutèce

Arènes de Lutèce

From there we take Rue Lacépede and soon turn right into Rue de Navarre where we arrive at Arènes de Lutèce.

A relatively well-preserved arena from Roman times. Its age has not been established with certainty, but it could be from the 1st C. The Romans first came to Paris in 54 B.C. and had a permanent camp from the year 1 A.D. They called their settlement Lutetia, Lutèce in French. Christianity arrived here about 250. Barbarians sacked Paris in 280 and destroyed the arena.

Since then the structure was forgotten beneath the surface until it was accidentally found during road making in 1869. It has been excavated and now it is used by men playing pétoncle and boys playing soccer, while travellers rest in the audience stalls. Restaurant Baptiste is around the corner.

Next steps
Allt í fínu að ljúga

Guðfinnu Jóhönnu Guðmundsdóttur finnst í lagi að reyna að ljúga sig út úr hvers kyns vanda. Borgarfulltrúi Framsóknar sagði DV hafa farið rangt með ummæli sín og eiginmanns síns, Svans Guðmundssonar, Mr. Camp Knox. DV birti símtölin, sem sýndu blaðið hafa farið með rétt mál. Guðfinna og Svanur voru að reyna að nota stöðu Guðfinnu til að troða gámum fyrir fátæklinga upp á Reykjavíkurborg. En Guðfinna lýgur ekki bara, heldur skilur hún ekki hugtakið spilling. Í Framsókn er talið eðlilegt, að hjón „hjálpist að“ á sama hátt og mafían. Það endar með því klassíska kjörorði, að fólk „eigi ekki að líða fyrir það að vera Framsókn“.
7. La Vie – Rue Fürstemberg

Rue Fürstemberg

We go back Rue de Seine and turn left into Rue Jacob and again left into Rue de Fürstemberg.

A peaceful pedestrian street with a romantic tiny square with old-fashioned street-lamps. Often there is singing and playing of musical instruments under the mild shadows of the trees in the square.

From the square we retrace our steps and turn right into a quaintly curved street, Rue Cardinale, with some old houses. Then we turn left and continue a few steps along Rue de lAbbaye and then to the right along Rue de lÉchaudée, all streets reserved for pedestrians. We have reached Boulevard Saint-Germain again.

We almost immediately leave it to the left into Rue de Buci which lies in an angle over Rue de Seine, crossing the market. We have a look into Rue Mazarine where art galleries abound, before we turn right into Rue de lAncienne Comédie. Pub Saint-Germain is there and the historical Café Procope.

Once again we are in Boulevard Saint-Germain. Once more we immediately leave it, through the pedestrian Passage-du-Commerce-Saint-André, where we can see remains of the old city wall behind windows at no. 4 and where we can rest at Cour de Rohan.

At the end of the passage we turn right into Rue Saint-André-des-Arts, which we follow all the way to the Seine, passing restaurant Allard.

This walk is finished.

Next steps