arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gegnsæi er betra en bann

Ég skil sjónarmið Hreyfingarinnar, sem vill banna styrki fyrirtækja til stjórnmálaflokka. En tel, að dansað yrði kringum bannið. Vil frekar skylda flokka og frambjóðendur til að upplýsa daglega um styrkina. Ekki bara löngu eftir á og ekki bara yfir tilgreindri upphæð. Ég er semsagt meira fyrir gegnsæi en bann. Og svo tel ég, að beita þurfi viðurlögum gegn þeim, sem brjóta upplýsingaskylduna. Hef að vísu lítið álit á kjósendum. Þeir hafa þó tækifæri til að nudda augun, þegar landssamband íslenzkra kvótagreifa tekur upp budduna. Gegnsæi er eina leiðin til að mennta siðlausa kjósendur.
Einbeittur svefn eftirlitsins

Ragnheiður Þorgrímsdóttir bóndi á Kúludalsá hefur lengi reynt að fá kannaða flúormengun frá stóriðjunni við Grundartanga. Hún telur, að hross drepist af völdum eitrunar. Sveitarstjórn Hvalfjarðarhrepps hefur ekki nokkurn áhuga á að rugga bátnum og svarar ekki erindum hennar. Eftirlitsaðilar hafa enn minni áhuga, eins og við þekkjum frá Umhverfisstofnun. Hún var lamin til að kanna díoxínmengun á Ísafirði gegn einbeittum vilja sínum. Nú eru fjölmiðlar komnir í flúormálið í Hvalfirði. Þá má kannski aftur lemja Umhverfisstofnun til hlýðni. Við þurfum heiðarlega útlendinga í forstjórastöður hjá kerfinu.
Franskir kratar afhjúpaðir

Dominique Strauss-Kahn er Frakklandi til hneisu. Einkum frönskum fjölmiðlum og frönskum krötum. Hefur lengi hagað sér eins og naut í flagi í skjóli þagnarsamsæris franskra fjölmiðla. Þeir þurfa nú að skoða sinn gang. Eftir uppákomuna í New York ruku franskir kratar í vörnina. Þeir eru afhjúpaðir sem yfirstéttarflokkur, er fyrirlítur pupulinn. Til mestrar skammar varð annar yfirstéttarkrati, heimspekingurinn Bernard-Henri Lévy. Hann skellir skuldinni á konur, sem hafa kvartað undan lénsherranum. Of lengi hefur gömul stéttaskipting loðað við Frakkland, fjölmiðla landsins og stjórnmálaflokka.
Hér er dómurinn um Hörpuna

Skítt veri með hljómburðinn. En rúnnstykkið, það kostaði 700 kall.
Latir kettir mæta illa

Athygli vakti, að villikettir Vinstri grænna voru ekki viðstaddir umræðu um Evrópusambandið á Alþingi. Áhugi Lilju Mósesdóttur, Atla Gíslasonar og Ásmundar Einars Daðasonar á andstöðu við Evrópu náði ekki svo langt. Var það samt helzta ástæða stuðnings þeirra við vantraust á ríkisstjórnina. Fjarvera Atla og Ásmundar er að vísu í stíl við annað skeytingarleysi þeirra á þingi. Ásmundur Einar mætir til dæmis nánast ekki á nefndafundi og Atli er vikum og mánuðum saman í fríi. Þeir eru sennilega lötustu þingmenn landsins. Lilja er hins vegar ekki eins löt, þótt það nái ekki til umræðu um Evrópusambandið.
Lofar evrópsku regluverki

Tek mikið mark á Páli Vilhjálmssyni, ofurbloggara Heimssýnar. Hann

upplýsir, að umsóknarferlið að Evrópu feli í sér upptöku 90.000 blaðsíðna af lögum og reglugerðum. Ég vona svo sannarlega, að Páll hafi rétt fyrir sér. Við þurfum einmitt á lögum og reglugerðum að halda. Alvöru skriffinnsku. Til að ryðja úr vegi geðþótta og skorti á regluverki íslenzkrar stjórnsýslu. Sem dafnaði mest í landbúnaðar- og sjávarútvegsráðuneytum. Í skjóli gerræðis og skorts á regluverki misþyrmdu Flokkurinn og Framsókn okkur eftir hentugleikum hverju sinni. Með evrópsku regluverki verður það fyrir bí. Guð láti gott á vita.
Megn fýla af ríkissjónvarpi

Mér kemur á óvart, að sjónvarpsdeild fréttastofu Ríkisútvarpsins hefur tekið afstöðu með kvótagreifum gegn þjóðinni. Eins og raunar Fréttablaðið einnig. Í fréttatíma eftir fréttatíma raðar sjónvarpið upp málsvörum kvótagreifa, án þess að gagnrök annarra fái hliðstætt vægi. Skekkjan er um það bil fjórir á móti einum. Þetta getur engan veginn talizt eðlilegur stuðningur við klíku, sem hefur tugi milljarða af þjóðinni á hverju ári. Gerir út Morgunblaðið og Samtök atvinnulífsins, Sjálfstæðisflokkinn og Framsóknarflokkinn til að hafa fé af þjóðinni. Megna skítafýlu leggur af ríkissjónvarpinu.
Þingmaður vælir um laun sín

Skrítið er væl Tryggva Þórs Herbertssonar um of lág laun þingmanna. Eru ekki öll laun á Íslandi helmingi lægri en hliðstæð laun á Norðurlöndum? Afleiðing af hruni krónunnar og blöðruhagkerfi Tryggva Þórs, sem leiddi til hrunsins. Lítum líka á fjölmenni stéttarinnar. Hér eru 5.000 íbúar að baki hverjum þingmanni, en 40.000 í Bretlandi. Ísland gæti greitt þingmönnum hærri laun, ef þeir væru færri en þeir eru, til dæmis helmingi færri. Svo má líka líta á lögmál framboðs og eftirspurnar. Rosalegt framboð er af umsækjendum um störf þingmanna, en í ýmsum stéttum er umfram-eftirspurn, til dæmis hjá læknum.
Ósjálfstæður Ögmundur

Undarleg eru kerfisviðbrögð við óskum um rannsókn á samskiptum löggunnar við Mark Kennedy, útsendara brezku löggunnar. Til er mynd af handtökunni, þegar löggan á Austfjörðum ofsótti mótmælendur við Kárahnjúka. Samt kannast hún ekkert við handtekna manninn. Skrítnastur er þáttur Ögmundar Jónassonar innanríkisráðherra, sem trúir bulli ríkislögreglustjóra. Ögmundur felur sig að baki trúnaðar við Bretland. Honum ber að kalla í brezka sendiherrann og biðja hann að afla upplýsinga um málið. Önnur og sjálfstæðari ríki, þar sem Kennedy lék lausum hala, hafa tekið af festu á málum. Hvað er að Ögmundi?
Bilið milli Ara og Bob

Hefðbundið er í vestrænum fjölmiðlum, að sambandslaust sé milli ritstjórnar og auglýsinga. Frægastur var skilnaðurinn á Chicago Tribune. Þar hafði Bob R. McCormick útgefandi eina lyftu fyrir ritstjórn og aðra fyrir auglýsingar, svo að starfsfólkið hittist ekki. Alla mína áratugi sem ritstjóri tíðkaðist ekki að taka greiðslu fyrir efni. Nú hefur Fréttablaðið tekið upp þann ósið. Ólafur Stephensen ritstjóri afsakar það með, að aukablaðið Veiði sé ekki undir haus blaðsins, heldur 365-útgáfunnar og merkt: Kynning. Léleg er sú afsökun. Og langt er siðferðisbilið milli Ara Edwald og Robert R. McCormick.
Löggurnar líka kærðar

DV og Fréttablaðið segja frá manni, sem þau titla sem ökuníðing. Hafði keyrt á ofsahraða um Reykjavíkursvæðið og naumlega verið handsamaður. Hann hefur kært lögguna fyrir að keyra á sig og valda sér fótbroti. Heimtar skaðabætur. Athyglisvert er, að hvorugt blaðið segir, hver ökuníðingurinn er, sem vill 2,5 milljóna verðlaun fyrir ofsaakstur. Svo langt er leyndarhyggjan leidd, að fjölmiðlar þora varla út fyrir húsdyr. Af ótta við, að lagatæknar komi hlaupandi með skaðabótakærur. Nú bætast löggur við aumingjalið fjölmiðlunar. Þora ekki lengur að handtaka af ótta við lagatækna veifandi skaðabótakærum.
Ásta Ragnheiður ofbýður mér

Ásta Ragnheiður ofbýður mér í hvert skipti, sem hún talar. Nú segir hún, að þingmenn geti aukið virðingu sína með því að hætta að vera orðljótir. Ég held, að virðing Alþingis fari eftir gerðum þingmanna. Eftir því, hvað þeir segja efnislega, hvernig þeir greiða atkvæði, hvernig þeir haga sér í eigin fjármálum. Ekki eftir því, að þeir tali of skýra íslenzku af og til. Ásta Ragnheiður er forseti Alþingis og hefur ekki hugmynd um raunverulegan vanda þingsins. Hún eyðir orðum á lúxusvanda. En minnist ekki einu orði á bullið og rökleysurnar í þingræðum. Né heldur á fjárglæfra ýmissa þingmanna.
Leynd og einkalífs-þráhyggja

Slúðrið um Dominique Strauss-Kahn er komið upp á yfirborðið. Sjáið greinar í

Independent og Guardian um fortíð hans. Blaðakonan Tristane Banon lýsir harðvítugri nauðgunartilraun. Þingmaðurinn Aurelie Filepetti segir, að hún passaði að vera aldrei ein í herbergi með honum. Hann var frægur fyrir ofbeldishneigða kynlífsþrá. Er hann varð forstjóri, varaði álitsgjafinn Jean Quatremer við, að órar hans mundu ekki líðast vestra. Án skjóls af franskri leyndarhyggju og einkalífs-þráhyggju.
Tveir flokkar gegn þjóðinni

Framsóknarflokkurinn og Sjálfstæðisflokkurinn hafa tekið stöðu gegn þjóðinni og með kvótagreifunum. Eðlileg afleiðing af langvinnri þjónkun við gráðuga sérhagsmuni. Í gamla daga ráku þeir lénsveldi. Kolkrabbinn og smokkfiskurinn áttu og átu þjóðfélagið. Höfðu samstarf um einokun á flestum mikilvægustu sviðum verzlunar og þjónustu. Sjálfstæðisflokkurinn stjórnar enn bankamálum og bíður færis að endurreisa lénsveldið. Er kostaður af kvótagreifunum, sem einnig fjármagna Moggann og fleiri fjölmiðla. Fátt bendir til, að við höfum burði til að reka hinar sígráðugu pólitísku afætur úr íslenzkri pólitík.
Berserksgangur kvótagreifa

Kvótagreifar eru ekki sjávarútvegur. Fólkið og tækin eru sjávarútvegurinn. Greifarnir eru bara mara á sjávarútvegi. Við þurfum að losna við þá. Fólkið og tækin eru betur komin hjá þeim, sem kunna að gera út. Kvótagreifarnir stálu þjóðareigninni eða keyptu hana af þeim, sem stálu henni. Bankarnir heimiluðu veðsetningu þjóðareignar og verða bara að súpa seyðið af því eins og hverjir aðrir þjófsnautar. Ofan á allar aðrar syndir sínar tóku greifar launafólk í gíslingu í kjarasamningum. Hóta nú að reka starfsfólkið líka. Samtök atvinnulífsins og Mogginn og hálft Alþingi eru málpípur greifanna.
Íslenzkir þjóðrembingar

Þjóðrembingum er illa við útlendinga. Telja þá flytja hingað sjúkdóma og glæpi. Sérstaklega er þjóðrembingum illa við múslima, telja þá munu fremja hryðjuverk. Evrópusambandið er stofnun, sem þjóðrembingum er líka mjög illa við. Telja það valta yfir þjóðríkin með lögum og reglugerðum og annarri afskiptasemi. Íslenzkir þjóðrembingar telja allt bezt, sem íslenzkt er. Hvort sem það er stjórnsýsla landbúnaðar-ráðuneytisins eða díoxín-menguð búvara. Mestu þjóðrembingarnir vefja um sig fánanum, er þeir hafa vondan málstað að verja. Fari þeir að kyrja þjóðsönginn, skaltu halda í veskið.
Hreyfingin á réttu róli

Hreyfingin hyggst leggja fram lagafrumvarp um, að allar aflaheimildir fari á uppboð. Þannig fær þjóðin eðlilegan arð af eign sinni. Enga mektarmenn þarf til að ákveða, hver skuli vera arður þjóðarinnar. Markaðslögmálin sjá um það sjálf. Frumvarpið felur í sér staðfestingu á, að auðlind hafsins hafi um langan aldur verið eign þjóðarinnar. Hún ber ekki ábyrgð á, að kvótagreifar hafa eignað sér auðlindina. Né heldur, á kaupum og sölum kvótagreifanna á auðlindinni og veðsetningu hennar í bönkum. Það eru allt ógildir gerningar. Styðjum frumvarp Hreyfingarinnar og höfnum frumvarpi ríkisstjórnarinnar.
Gjaldþrot eru eðlileg

Séu 1500 fyrirtæki svo skuldsett, að þau hljóta að verða gjaldþrota, er rétt að framlengja ekki hengingarólina. Eðlilegt er, að fjöldi fyrirtækja hrynji í bankahruni og eftir bankahrun. Aðrir taka upp þráðinn. Þeir ráða þá, sem missa vinnuna. Þeir kaupa tækin eða taka þau á leigu. Þannig gerast kaupin á eyrinni við kerfi markaðsbúskapar. Gefist kvótagreifar upp á braskinu, koma aðrir og kaupa reksturinn eða taka hann á leigu af bönkum. Ráða starfsfólkið áfram í vinnu. Allt kostar þetta ýmis óþægindi á yfirfærslutímanum. En allt er þetta nauðsynleg hreingerning til að vinza út bjána og braskara hrunsins.
Hverjir réðu brjálæðinginn?

Spilaborg Dominique Strauss-Kahn er að hrynja. Fram í dagsljósið koma gamlar ásakanir um nauðganir og nauðgunartilraunir. Forstjóri Sjóðsins hefur lengi verið geðveikur kynórakarl, hættulegur umhverfinu. Ritstjórar þora ekki að senda konur í viðtal við hann. Furðulegt er, að svona dólgur skuli árum saman tróna á frægðartindi. Í milljón króna fötum í hótelsvítum, sem kosta milljón krónur á nóttina. Einhver verður að borga, líklega skuldugu ríkin. Sjóðurinn verður nú að losa sig við hann hið bráðasta. Og hann fer örugglega ekki í forsetaframboð í Frakklandi. Nú er spurt: Hverjir réðu brjálæðinginn?
Lýðræði er vont

Lýðræði er vont þjóðskipulag. Sjáið bara Kaliforníu, þar sem kjósendur neita í þjóðaratkvæðagreiðslu að borga skatta. Kalifornía gerir sig gjaldþrota á lýðræði. Svisslendingar hafa sloppið, enda eru þeir aldir upp í aldagamalli nægjusemi. Íslendingar eru gerólíkir Svissurum og hlaupa á eftir hverri græðginni á fætur annarri. Hvernig á lýðræði heimskingjanna að ganga upp? Lýðræði hefur þann aleina kost, að önnur skipan mála hefur ætíð reynzt enn verri. Þess vegna verðum við að reyna að gera gott úr lýðræðinu og berjast gegn verstu öfgunum. Einkum þjóðrembunni, sem ætlar okkur lifandi að drepa.
Minnkum utanferðir og benzínkaup

Mjög brýnt er, að vöruskiptajöfnuður landsins sé jafnan jákvæður um tíu milljarða á mánuði. Það nægir til að standa undir skuldum. Ef jöfnuðurinn sígur eins og hann gerði í marz, er hætta á ferðum. Sem betur fer lagaðist jöfnuðurinn aftur í apríl. Við þurfum að afla mikils gjaldeyris til að láta þetta ganga upp mánuð eftir mánuð. Sjávarútvegurinn skiptir miklu og líka ferðaþjónusta, sem sækir sig stöðugt í veðrið. En við verðum líka að spara gjaldeyri. Við eyðum of miklu í ferðalög erlendis og í kaup á dýrum bílum. Til að sporna gegn því er brýnt að hækka skatta á flugfarseðlum og benzíni.
Eru lífeyrissjóðir friðhelgir?

Áætlað er, að lífeyrissjóðirnir hafi tapað 300 milljörðum króna í hruninu. Það er tíu sinnum IceSave. Af því fór helmingurinn í föllnu bankana. Þar voru forustumenn sjóðanna inni á gafli og létu sér líka hið ljúfa líf. Að mestu hafa stjórnendur sjóðanna ekki þurft að sæta neinum hremmingum vegna meðferðar sinnar á sparifé sjóðfélaga. Sárafáir hafa hætt, en flestir eru þetta sömu gráðugu bjánarnir og áður. Verkalýðsfélögin bera þyngsta ábyrgð á siðferðishruni lífeyrissjóðanna. Þau hafa ekki sýnt neina burði til að taka á gæfrunum. Gera þarf almenningi kleift að losa sparifé sitt undan þeim.
Endurtekið ofbeldi kvótagreifa

Kvótagreifarnir tóku kjarasamninga Alþýðusambandsins í gíslingu til að varðveita þýfið. Nú taka þeir starfsfólk sitt í gíslingu í sama skyni. Hóta að segja upp starfsfólki, hlýði stjórnvöld þeim ekki. Kvótagreifar hafa lengi og oft farið yfir strikið. Nú er komið að þjóðinni að segja: Stopp. Kvótagreifarnir stálu auðlind þjóðarinnar og seldu hana hver öðrum. Þeir veðsettu hana þar á ofan til að fjármagna fjárflótta til Tortola og í aðra eyðslu. Þeir eiga ekkert inni hjá þjóðinni. Við þurfum að reka þá af höndum okkar. Bindum kvótann við byggðirnar og bjóðum hann út til hæstbjóðandi.
Dominique Strauss-Kahn

Dominique Strauss-Kahn heldur sig mega gera það við fátækar konur, sem hann má gera við fátæk ríki.
Sumir bjánar, aðrir bófar

Ég efast um, að bófar séu í þingflokki Framsóknar, því að þingliðinu var að mestu skipt út í síðustu kosningum. Þar er hins vegar slæðingur af bjánum, sem halda uppi dampi í hálftíma hálfvitanna á Alþingi. Rugla þar út í eitt. Í þingflokki sjálfstæðismanna eru líka bjánar, sem taka þátt í hanaslagnum í hálftíma hálfvitanna. Þar eru þó enn fleiri bófar, sem eru með syndirnar á bakinu. Þar á meðal eru kúlulán, þjófnaður, skattsvik, umboðssvik, eyðing sparisjóða og fleiri glæfrar. Nánast ekkert er um slíka bófa í þingflokkum ríkisstjórnarinnar. En þar er slæðingur af bjánum eins og annars staðar.
Ofurskuldir kvótagreifa

Nettóskuldir kvótagreifa í bankakerfinu nema 500 milljörðum króna. Með því að láta 90% af arði sjávarútvegsins renna til greifanna er þjóðin að borga þessa skuld. Hún á ekki að borga, enda nemur þetta tíföldu eða tuttugföldu IceSave. Kvótagreifarnir eiga að bara að fá að fara á hausinn í friði. Þeir stálu kvótanum. Hafi þeir borgað kvótann, geta þeir snúið sér til þess, sem seldi, ekki til skattborgaranna. Ráði bankarnir ekki við skuldir greifanna, mega þeir fara á hausinn líka. Þeir eru þjófsnautar, heimiluðu ólöglega veðsetningu þjóðareignar. Sjávarútvegur þarf hvorki þjófa né þjófsnauta.
Framtíðin í smábátaveiðum

Áratugum saman hef ég predikað, að framtíðin felst ekki í freðfiski. Hún er í ferskum fiski í flugi til veitingahúsa í Evrópu. Ferskur fiskur er miklu dýrari en freðinn og verðmunurinn eykst stöðugt. Við eigum hratt að hætta verksmiðjustússi í fiski. Hún á í vonlausri samkeppni við fisk frá Víetnam til fangelsa og skóla. Við eigum að efla smábátaveiðar með góðri meðferð fiskjar um borð, blóðgun, útblæðingu, sjóskiptum og kælingu í 0-1 gráðu. Sá fiskur fer í fínu veitingahúsin í Evrópu, sem slást um alvörufisk. Þegar við náum kvótanum af þjófunum, þarf að breyta íslenzkri útgerð í smábátaveiðar.
Eyjan stóð sig bezt

Karl Th. Birgisson ritstjóri hefur sóma af að hafa birt númer og byggðarlag bílsins. Í frétt Eyjunnar vantaði bara nafn mannsins, sem drap sambýliskonu sína. Auðvitað byrja menn strax að kenna sögumanni um ótíðindin. Fremstir fara þar klerkar, sem hafa atvinnu af hræsni og yfirdrepskap. Hér á landi hefur áratugum saman ríkt þögul feimnistefna. Ótal atriði eru talin vera tabú, sem ekki megi tala um. Margir eiga bágt með að skilja, að þöggun og leyndó, meðvirkni og bannhelgi eru til ills. Ef fjölmiðlar hefðu sagt frá hlutum eins og þeir voru, hefðum við kannski sloppið við hrunið mikla.
Harpan er draumaheimur

Fyrir mér er Harpan einkum pólitískt tákn um, að ekkert hafi breytzt, þrátt fyrir hrun. Mesta stuðið fannst mér í andmælendum, sem mættu boðsgestum við innganginn. Bezta myndin var af Björgólfi og Árna Johnsen, einkennistáknum hins ruglaða Íslands. Þar var sparifatalýðurinn, óralangt frá íslenzkum veruleika. Þar voru kúlulánadrottningar, ofurþjófar og aðrir máttarstólpar þjóðfélagsins. Við reisum höll fyrir peninga, sem ekki eru til, og sendum reikninginn til almennings. Harpan er draumaheimur, flótti frá veruleikanum. Mér er sagt, að það sé rosalega flott fyrir tónlistarlífið í landinu.
Ekki bófar en ónothæf samt

Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur Sigfússon eru ekki bófar eins og Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson, Geir Haarde og Árni Mathiesen. Eru samt gömul slagsmálahross úr pólitíkinni. Koma ekki hreint fram við kjósendur og styðja ekki gegnsæi í kerfinu, þar með töldum fjármálum og bönkum. Eins og Davíð og Halldór líta þau á sig sem greifa og á kjósendur sem leiguliða. Bera ekkert skynbragð á siðferði, hasta ekki á siðblinda embættismenn. Einkum láta þau bófa grassera í Fjármálaeftirlitinu, í Bankasýslu ríkisins og í bankaráðum. Þau eru skárri en Bjarni Ben og Sigmundur Davíð, en eigi að síður ónothæf.
Eysteinsk gjaldeyrisskömmtun

Óráðlegt er að skammta, betra er að skattleggja. Skömmtun þekkjum við frá Eysteini og eftirstríðsárunum. Innvígðir og innmúraðir sleppa alltaf hjá skömmtuninni og hún pirrar almenning rosalega. En skömmtun ferðagjaldeyris er nokkuð, sem eysteinskum Má Guðmundssyni í Seðlabankanum dettur fyrst í hug. Nær er að skattleggja farseðla og einkaflug til útlanda. Reyna þannig að fæla fólk frá ferðum til útlanda og minnka tilheyrandi gjaldeyrissóun. Alveg eins og ríkið skammtar ekki benzín, heldur skattleggur það meira, svo að fólk fari að draga úr óþörfum akstri. Ekki skammta, heldur skattleggja.
Framsókn lagi stöðu Alþingis

Orðbragð þingmanna er gamalgróið. Afturhaldskommatittur er gömul uppfinning Davíðs Oddssonar. Og Skítlegt eðli er jafngömul uppfinning Ólafs Ragnars Grímssonar. Orðaleppar ráða ekki úrslitum um skoðanir almennings á Alþingi. Gerðir þingmanna skipta öllu. Framsóknarmenn á Alþingi eiga heppilegri leið til að draga úr vantrausti þjóðarinnar. Gætu reynt að fá ríkissjónvarpið til að hætta að segja frá hálftíma hálfvitanna í upphafi þingfundar. Undir þeim dagskrárlið koma þingmenn Framsóknar í röðum í pontu og verða sér þar því miður til skammar. Ef það fréttist ekki, mundi það laga stöðu Alþingis.
Afneitarinn hefur orðið

Mér féll allur ketill í eld, þegar ég las tilvitnun í Bjarna Benediktsson. Hann segir um Jóhönnu Sigurðardóttur: “Hún hefur ekkert lært”. Úr munni Bjarna er þetta einum of gróft. Hann er einn helzti afneitari þjóðarinnar um þessar mundir. Var þingflokksformaður Sjálfstæðisflokksins í hruninu og ber þunga ábyrgð á því. Hann er maðurinn, sem hefur ekkert lært. Furðulegt er, að álitsgjafar í skoðanakönnunum skuli styðja mann, er hefur ekkert lært. Og sem heldur meira að segja fram, að Jóhanna hafi valdið hruninu. Þeirri þjóð er ekki viðbjargandi, sem leyfir Bjarna að komast upp með grófustu afneitun.
Lifðu og leiktu þér

Í gjaldeyrisskorti eftirhrunsáranna jaðrar við landráð að fara til útlanda og eyða gjaldeyri. Betra er að fara í 101, þar sem “elítan” lifir og leikur sér. Þar er kaffiilmur hinnar stóru og víðu Evrópu. Byrjaðu dag á rúnnstykki í Bernhöftsbakarí. Röltu í caffè latte í Kaffifélaginu. Farðu í kisurölt með Birnu Þórðar. Síðan hádegissnarl í Sjávargrillinu. Heimsæktu Kirsuberjatréð og Koggu. Síðdegi í Kaffivagninum. Skröltu síðan austur strandlengjuna. Með viðkomu í Verbúðunum, Hörpu og lengi í Bókinni. Fáðu kvöldsúpu í Kryddlegnum hjörtum. Síðan bíður ógrynni bjórstofa. 101 er sjálf Evrópa og kostar kanil.
Vont fordæmi í Baldursdómi

Saksóknari krafðist aðeins tveggja ára fangelsis Baldurs Guðlaugssonar, þótt hann hefði getað heimtað sex ár. Hann lítur öðrum og mildari augum á glæp Baldurs en dómstólar líta á glæpi Lalla Jóns. Hámarkið hefði verið við hæfi. Hæstiréttur mun nota tækifærið til að stytta dóminn í hálft annað ár. Gera því Baldri kleift að sinna samfélagsþjónustu í stað þess að fara í fangelsi. Skítalykt er að öllu málinu, allt frá saksóknara yfir í dómara. Yfirstéttin virðist vera að skjóta skildi yfir ofurbrotamann. Sannfærir mig um, að lítil von sé um, að dómstólar taki sómasamlega á málum annarra bófa hrunsins.
Var búsáhaldabyltingin vond?

Samkvæmt þingsályktunartillögu Framsóknar var búsáhaldabyltingin vond og hugsanlega skipulögð af vondum þingmönnum. Hvorugt er rétt. Byltingin var góð, hún var sjálfsprottin og laus í reipunum. Ríkisstjórn Geirs Haarde var ekki felld framan við Alþingishúsið, heldur Þjóðleikhúsið, er Samfylkingin var tekin á taugum. Vigdís Hauksdóttir, Gunnar Bragi Sveinsson og Sigurður Ingi Jóhannsson virðast telja Framsókn vera Gamla Ísland. Henni sé því skylt að væla síðbúið út í búsáhaldabyltinguna. Þingsályktunartillagan ber vott um greindarskort, verður Framsókn alls ekki til framdráttar og verður felld.
Árni Páll er fáránlegur

Aldeilis fráleitt er, að bankaráðherra lýsi yfir, að hann hafi ekki hugmynd um laun yfirmanna í bönkum. Enn fráleitara er, að Fjármálaeftirlitið segi honum, að laun yfirmanna í bönkum komi ráðherranum ekki við. Við lifum í skrípamynd. Hrunverjar stjórna bönkunum og Fjármálaeftirlitinu og ráðherra sjálfur er hrunverji. Hvernig á að vera hægt að endurreisa Ísland, ef allt er við það sama í bönkunum, í Fjármálaeftirlitinu og í Bankasýslu ríkisins? Ef bankaráðherrann sjálfur er eftirlegukind frá hruninu? Svör Árna Páls Árnasonar við fyrirspurn um laun í bönkum er ýkt dæmi um botnlaust rugl.
Hinir og þessir heimsendar

Róm hrundi ekki í miklum jarðskjálfta í gær. Samt fóru þúsundir Rómverja á taugum út af spádómi Raffaele Bendandi. Hann lendir því í flokki með Michel de Nostredame, sem við þekkjum sem Nostradamus. Sá frægi sjónhverfingamaður spáði vitlaust um alla veraldarsöguna hingað til. Þar í flokki mun líka lenda hinn óþekkti Maya-spámaður, er taldi heimsenda mundu verða 21. eða 23. desember 2012. Við komumst senn að því. Listi mislukkaðra spámanna er orðinn langur. Predikarar ýmissa kristinna safnaða hafa lengi spáð endurkomu Krists og ragnarökum. Þar sem mannkynið yrði sorterað milli Himnaríkis og Helvítis.
Tíuþúsund ára fangelsi

Við höfum nú fengið að vita, að það kostar tveggja mánaða fangelsi að stela vörum að andvirði 6098 krónum. Áður höfum við fengið að vita, hvað kostar Lalla Jóns að hafa stolið kartoni af sígarettum, bjórkippu eða lambalæri. Sex mánuði í hvert skipti. Við vitum því nákvæmlega, hvernig dómarnir verða yfir útrásarbófum og bankastjórum, lagatæknum og bókhaldstæknum hrunsins! Þeir verða dæmdir í tíuþúsund ára fangelsi hver. Ef einhver afsláttur verður gefinn, sem Lalli Jóns fékk ekki, vitum við, að dómstólarnir eru rotnir í gegn. Að höfðingjarnir mega hafast að, það sem smælingjunum bannað er.
Er ekki einfaldara að reka þá?

Umhverfisstofnun hefur fram til þessa starfað eins og Fjármálaeftirlitið. Þessar tvær stofnanir fullkomna pólitíkina, sem Hannes Hólmsteinn og Davíð Oddsson gerðu að ríkistrú: Eftirlitsleysi eftirlitsstofnana. Við þekkjum, hvernig hrunið var mörg ár í smíðum, án þess að Fjármálaeftirlitið hreyfði litlafingur. Frá því segir í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Nú höfum við frá Ríkisendurskoðun. að Umhverfisstofnun starfi á sama hátt. Hafi ekki eftirlit með neinu, sem hún á að fylgjast með. Lofar bara bót og betrun. Er ekki einfaldara að reka forstjórana og þá, sem áttu að stýra eftirlitinu?