arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Davíð sviptur sjálftöku

Í Bandaríkjunum og Póllandi eru pólitíkusar sviptir eftirlaunum, ef þeir hafa gerzt sekir um glæpi eða yfirhylmingar eða stórfellda vanrækslu. Hér á landi er Davíð Oddsson þar á ofan sekur um að hafa látið búa til sérstök eftirlaun handa sér prívat og persónulega. Þorvaldur Gylfason benti í Silfri Egils á fordæmi Bandaríkjamanna og Pólverja, sem settu um þetta afturvirk lög. Þorvaldur vildi fá til ráðgjafar pólska sérfræðinga, sem sömdu lögin þar í landi. Hvorki sátt né friður næst hér eftir hrunið, nema fulltrúar þjóðarinnar sýni í verki, að þeir telji framgöngu Davíðs forkastanlega.
Sturtið þeim í haughús

Í siðuðu þjóðfélagi væru Axel Karl Gíslason og Viktor Már Axelsson ekkert vandamál. Hefðu annað hvort lent á höggstokknum eða í lífstíðarfangelsi og væru þar með úr sögunni. Lágmarkskrafa til ríkisvaldsins er, að það verji fólk fyrir geðsjúkum ofbeldismönnum. Nóg er til af haughúsum á jörðum, sem komnar eru úr ábúð. Kaupa má eitt slíkt fyrir slikk. Sturta má ólæknanlegum dólgum niður um opið á haughúsinu. Skutla síðan til þeirra vatni og brauði einu sinni á dag. Út í hött er að láta þá ganga lausa til að angra fólk eða fórna dýru fangelsisplássi. Þeir eiga bara að vera í svartholi siðaðri tíma.
Grikkir og Íslendingar

Grikkland minnir á Ísland. Hægri sinnuð stjórn setti þjóðfélagið á hausinn. Og vinstri stjórn varð óvinsæl af að reyna að moka flórinn. Herkostnaðurinn við björgunina lendir á almenningi á báðum stöðum. Ríkisbubbar borga ekki skatt og flýja af landi brott. Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn kemur til hjálpar og heimtar of háa vexti. Fólk afneitar aðild sinni að hruninu. Þótt það hafi kosið yfir sig hægri stjórnir, sem kunnu ekki með fé að fara. Þótt það hafi fengið létta ríkisvinnu með miklum fríðindum, sem þarf að skera niður. Allt er þetta kunnuglegt. Grikkir mótmæla hastarlegar, en afneitunin er hin sama.
Alþingi rannsaki lífeyrissjóði

Ófært er, að atvinnu- og verkalýðsrekendur hafi frumkvæði að rannsókn á framferði lífeyrissjóða fyrir hrunið. Tjón sjóðanna var stærsta einstaka tjónið af hruninu innanlands. Gylfi Arnbjörnsson, Vilhjálmur Egilsson og Friðrik Arngrímsson voru þar gerendur. Svindlið og svínaríið gekk svo langt, að verkalýðsrekendur voru komnir í stjórnir gullætu-bankanna. Þeir geta ekki haft frumkvæði að rannsókn. Þeir eru þegar búnir að ransaka hneykslið. Komust að raun um, að það væri ekkert. Hvítþvottarskýrsla þeirra er kölluð lærdómsskýrsla þeim til háðungar. Miklu nær er, að Alþingi vakni af svefni.
Blindi ríkisendurskoðandinn

Sigurður Þórðarson ríkisendurskoðandi kynnti sér ekki skýrslur pólitíkusa um greiðslur frá hagsmunaaðilum. Stimplaði þær bara og segir, að sér hafi ekki verið sérstaklega sagt að rannsaka trúverðugleika talnanna. Eins og bófinn, sem segja, að allt sé leyft, sem ekki sé beinlínis bannað. Raunar hefur ríkisendurskoðandi verið vinur og reddari pólitísku strákanna. Geta treyst, að hann gerir ekkert, sem kemur þeim í bobba. Því fjalla fjölmiðlar um marklausar tölur. Mútur hagsmunaaðila eru hærri en segir í tölum pólitíkusa Flokksins. Spillingin blífur með hjálp Renda, fyrrum stofnfjáreiganda.
Óviðunandi spilling

Evrópuráðið telur, að ráðstafanir Alþingis gegn spillingu séu óviðunandi. Af fimmtán athugasemdum ráðsins hefur Alþingi aðeins lagfært eina. Sem dæmi um vandann er, að Alþingi hefur ekki staðfest ákvæði um gegnsæi og viðurlög gegn mútum. Vegna þjónustu íslenzkra dómara við kerfið má búast við, að þeir sýkni af leyndarhyggju og mútum. Fyrst og fremst er þetta skelfilega ástand um að kenna Rögnu Árnadóttur, hinum sívinsæla dómsmálaráðherra. Hún hefur trassað að klára að búa þessi mál í hendur Alþingis. Því er svo komið, að Evrópuráðið átelur Ísland fyrir óviðunandi varnir gegn pólitískri spillingu.
Góður strákur – okkar maður

Að kalla ofurstyrki til pólitíkusa mútur lýsir gerningnum ekki nógu vel. Hagsmunaaðilar kaupa pólitíkusa ekki beinlínis til að styðja mál eða hafna þeim. Tugmilljónirnar streymdu til Guðlaugs Þórs Þórðarsonar, því að menn þekktu hann og vissu, hvar hann stóð. Hagsmunaaðilar töldu líklegt, að hann hugsaði eins og þeir og mundi haga þannig gerðum sínum. Vissu, að hann var þeirra maður. Tóku því vel í að styrkja hann, jafnvel með fáránlega háum upphæðum í anda hugarfars ársins 2007. Kannski er réttara að kalla múturnar verðlaun fyrir að vera góður strákur. “Okkar maður” á réttum stað í lífinu.
Enn byrja útibúin

Eins og Ögmundur Jónasson hef ég illan bifur á útibúi Íslandsbanka í New York. Þar eru að verki þeir, sem ekki hafa verið hundahreinsaðir. Hef illan bifur á bankastjóranum, Birnu Einarsdóttur kúluláadrottningu. Einkum þó á bræðrunum Árna og Páli Magnússyni. Þeir bjóða þar þessa hefðbundnu ókeypis orku, sem veldur hlátri að Íslendingum. Nú á ekki bara að selja stóriðju, heldur líka sjálfa orkuna. Græðgisgengi Íslandsbanka er í stíl 2007. Fólk, sem kann sér ekki hóf í braski. Er það þó einmitt sú árátta Íslendinga, sem setti þjóðina á hvolf árið 2008. Ekki aðra umferð, Birna Einarsdóttir, takk!
Eins og títt er um rétttrúnað

Einkennisorð hrunverja eru Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur: “hvort þessi maður þurfi ekki á endurmenntun að halda”. Hún var að tala um hinn virta Richard Thomas. Hann gagnrýndi aðgerðaleysi stjórnar Geirs Haarde fyrir hrunið. Þannig var valdastéttin á velgengnistíma Þorgerðar. Lausbeizluð frjálshyggja réð ríkjum. Allt fína fólkið var að græða hundruð milljóna út á alls ekki neitt. Tryggi Þór Herbertsson samdi bullskýrslur um, að allt væri í fínu lagi. Lýsing Stefáns Ólafssonar prófessors er rétt: Valdastéttin var gegnsýrð af hroka, fyrirgangi og siðleysi, eins og títt er um rétttrúnað.
Lög á lífeyrissjóði strax

Lífeyrissjóðir segjast hafa tapað 400 milljörðum á hruninu. Hafa þá aðeins bókfært hluta tjónsins. Þegar upp er staðið, mun það nema 700 milljörðum. Mikið fé, tvöfalt gjaldþrot Seðlabankans, tvöfalt fát við björgun banka og fjármagnseigenda. Tap sjóðanna jafngildir Davíð plús Geir. Líklega meira en innlenda tapið af gullætunum, því að mikið af tjóni þeirra lendir á útlendum aðilum. Setja þarf strax lög um brottrekstur atvinnu- og verkalýðsrekenda úr stjórnum sjóða, þjóðnýtingu sjóða og afhendingu atkvæðisréttar beint í hendur sjóðfélaga og lífeyrisþega. Stjórnarmenn sjóða fari allir á Hraunið.
Mannkynið er ekki sjálfbært

Olíuslysið mikla á Mexikóflóa sýnir hörmulega umgengni mannkyns við umhverfi sitt. British Petroleum gekk fram af hömlulausri græðgi, sem við höfum séð dæmi um hér á landi síðustu árin. Borað var á sjávarbotni án þess að hafa öryggi í lagi. Því tókst ekki að skrúfa fyrir lekann. Menn vita ekki einu sinni, hvernig á að fara að því. Vesturlönd þurfa að skrúfa fyrir fleira en olíuna. Við þurfum að skrúfa fyrir sjálfa hugmyndafræði græðginnar, sem hefur stjórnað Vesturlöndum um langt árabil. Þar á meðal Íslandi, samanber bankahrunið. Mannkynið er ekki sjálfbært og mun að lokum útrýma sjálfu sér.
Afneitarar þyrla upp ryki

Stjórn Lífeyrissjóðs verkfræðinga hyggst sitja sem fastast, þótt aðalfundur sjóðsins hafi lýst vantrausti á henni. Það er vandi þjóðarinnar í hnotskurn. Allir eru í afneitun. “Ég gerði ekkert ólöglegt”, segir verkalýðsrekandinn, sem setti sparisjóð og lífeyrissjóð á hausinn. “Ég er ekki verri en aðrir”, segir fyrrverandi ráðherra, “þetta var bara tíðarandinn þá.” Bæjarstjóraefni Akureyringa er bara að hagræða eignum hjóna, spurningar eru “með ólíkindum”. Græðgiskarl í Seðlabankanum veltir bara vöngum yfir því, sem hann kallar “launalækkun”. Það er Ísland í dag, afneitarar þyrla upp ryki í gríð og erg.
Súrrealistískir valdamenn

Kastljós frumflutti í gær leikrit eftir Samuel Beckett. Persónur voru Már Guðmundsson seðlabankastjóri og Svavar Halldórsson spyrjandi. Skildi ekki orð af því, sem þeir sögðu. Held, að þeir hafi ekki skilið það sjálfir. Ef ég væri útlendur seðlabankastjóri eða gjaldeyrissjóðsstjóri mundi ég ekki þora að lána seðlabankastjóranum evru eftir viðtalið. Hélt, að bara Beckett væri fær um ógnarlanga þoku. Fínt var líka pólitískt sjálfsvíg Jóns Gnarr, sem vissi ekkert í sinn haus. Og viðtalið við Sigrúnu Björk Jakobsdóttur, sem ekki svaraði “Hvers vegna?”. Þrír súrrealistískir valdamenn í sjónvarpi.
Jón Gnarr er verstur

Jón Gnarr er versti kosturinn. Gerir grín að pólitík, lofar meiri spillingu en allir hinir. Fólk er orðið svo þreytt á pólitísku rugli, að það ætlar að kjósa hann. Telur þá aðgerð vera mótmæli gegn hefðbundinni pólitík. En það er rangt, stuðningur við Jón Gnarr er stuðningur við hefðbundna pólitík. Stuðningur við flokk hans táknar pólitíska uppgjöf fyrir kerfinu. Versti kosturinn í afleitri stöðu. Ef fólk er gáttað á pólitíkusum og flokkum, á það að sameinast um eigin flokka með eigin málefni. Ekki hoppa á grínvagn með trúði. Í sérhverju sveitarfélagi eru mál, sem fólk getur sameinazt um.
Óraðaðir framboðslistar

Í gamla daga var ég fylgjandi prófkjörum, því að þau eru lýðræðisleg. Fallið hefur á það silfur, því að hér heima og erlendis hefur komið í ljós, að þau leiða til auðræðis. Betra er að taka lýðræðishugsjón prófkjöranna og flytja hana inn í sjálfar kosningarnar. Prófkjör verði inni í kosningunum. Gerist með því að hafna prófkjörum fyrir kosningar og bjóða óraðaða lista í sjálfum kosningunum. Kjósendum er þá falið að raða upp frambjóðendum. Þessu fylgir sú frábæra afleiðing, að fólk getur bara tekið þátt í prófkjöri hjá einum flokki. Óraðaðir framboðslistar eru málið. En þá vill fjórflokkurinn ekki.
Alþingi er svínastía

Alþingi er svínastía. Hefur enga tilraun gert til að afnema afturvirkt lögin um eftirlaun Davíðs Oddssonar. Né að láta pólitíkusa og kontórista hrunsins sæta ábyrgð. Né að láta atvinnu- og verkalýðsrekendur sæta ábyrgð fyrir að eyðileggja lífeyrissjóði. Né að koma á fót stjórnlagaþingi. Né að koma upp óröðuðum framboðslistum. Né að reka mútuþega af þingi. Né að fá aðstoð William Black til að koma gullætum bak við lás og slá. Né að siðvæða banka og fjármögnunarleigur. Né að láta endurskoðendur og lagatækna sæta ábyrgð. Né að ná kvótanum af greifunum. Málin sofa værum svefni í nefndum.
Laun seðlabankastjóra lækki

Ekki er ráð að hækka laun seðlabankastjóra. Alþingi og ríkisstjórn þurfa að taka fram fyrir hendur verkalýðsrekandans Láru V. Júlíusdóttur. Laun eiga ekki að vera hærri en laun forsætis. Már Guðmundsson á ekki sérstaklega skilið að fá að brjóta nýja siði í launamálum. Hann er óþarfur bankastjóri. Hver sem er gæti leyst hann af hólmi. Þorvaldur Gylfason væri betri stjóri. Hann varaði okkar að minnsta kosti við hruninu. Már er hins vegar höfundur peningastefnunnar, sem setti okkur á hausinn. Ef hann hafði hærra kaup í útlandinu, má hann fara þangað aftur. Eðlilegra væri að lækka laun hans.
Afneitun verkalýðsrekandans

Kristján Gunnarsson í Keflavík er hinn dæmigerði verkalýðsrekandi. Hann var stjórnarformaður Sparisjóðs Keflavíkur og Lífeyrissjóðsins Festu, þegar þeir fóru á hausinn. Síðan hafa lífeyrisréttindi verið skert og verða skert enn frekar. Fyrir að gæta hagsmuna verkalýðsins við allar hliðar borðsins fékk hann fjórföld verkamannalaun. “Ég gerði ekkert ólöglegt”, segir hann, alveg eins og pólitíkusarnir og bankastjórarnir. Kristjáni finnst bara í lagi að hafa stútað sparisjóði og brennt milljarða hjá lífeyrissjóði verkalýðsins. Hans afneitun er fullkomin. Kristján Gunnarsson á heima í fangelsi. Sjá DV.
Sjávarkjallarinn dýrastur

Sjávarkjallarinn í Geysishúsinu hefur þann vafasama heiður að vera dýrasta veitingahús landsins. Þar kostar aðalréttur 5200 krónur, þriggja rétta máltíð 10000 krónur og smakkveizla 8900 krónur. Næst kemur Vox með aðalrétt á 5000 krónur, þriggja rétta málið á 9800 krónur og smakkveizlu á 9900 krónur. Grillið er í þriðja sæti með aðalrétt á 5200 krónur, þriggja rétta máltíð á 9400 krónur og smakkveizlu á 9400 krónur. Skammt að baki eru Hótel Holt og Fiskfélagið. Síðan kemur smábil niður í Fiskmarkaðinn, Einar Ben. og Lækjarbrekku. Það segi ég með fyrirvara um, að rétt verð sé á heimasíðunum.
Lífeyrisþegar stjórni sjálfir

Vandi lífeyrisþega er bræðralag frjálshyggjumanna í samtökum atvinnurekenda og verkalýðsrekenda. Þeir skipa stjórnir lífeyrissjóðanna og hafa þar brennt sjöhundruð milljörðum af sparifé lífeyrisþega. Þeir gerðu það með því að virða ekki reglur um fjárfestingar sjóðanna. Ljóst er, að núverandi kerfi er gengið sér til húðar. Annað hvort verður að þjóðnýta sjóðina eða leyfa eigendum þeirra sjálfum að kjósa sér stjórnir beint á aðalfundi. Samtök atvinnurekenda og verkalýðsrekenda komi þar hvergi nærri. Ríkisstjórn og Alþingi þurfa hið bráðasta að semja lög um breytt valdakerfi lífeyrissjóða.
Trylltir blogga um afrekin

Hestaferðamenn eru ætíð á flótta undan jeppum, fjórhjólum og torfæruhjólum. Aldagömlu reiðgöturnar spænast smám saman upp. Hestunum er jafnvel kennt um, þótt þeir hafi farið göturnar í þúsund ár. Förum Kjöl frekar en Sprengisand, því að á Kili eru enn reiðgötur. Förum Sprengisandsleið upp að Sóleyjarvaði, því að þar er vörðuð reiðleið. Við erum hætt að fara Fjallabak, því að þar eru bara vegir. Við förum Svínbjúg frekar en Sópandaskarð til að verða ekki fyrir bílum. En alls staðar þjösnast menn um á tækjunum, spóla sig gegnum mýrar og blogga um afrek sín. Einn komst á jeppa um Svínaskarð yfir í Kjós.
Lífeyrissjóðsmenn saksóttir

Alþingi verður að setja í gang ferli, sem leiðir til rannsóknar saksóknara á rekstri lífeyrissjóða. Raunar líka á rekstri Íbúðalánasjóðs. Allir þessir aðilar viku frá lögboðnum aðferðum við ávöxtun peninga. Það hlýtur að vera refsiverð háttsemi samkvæmt tungutaki lagatækna. Stjórnendur og stjórnarmenn lífeyrissjóða og Íbúðalánasjóðs mega ekki sleppa við dómsmál vegna meðferðar sinnar á fjármunum. Hundruð milljarða brunnu á linnulausu eyðslufylleríi þessara aðila með gullætum bankanna. Tugþúsundir Íslendinga verða fyrir stórtjóni af þeirra völdum og Íbúðalánasjóður rambar á barmi gjaldþrots.
Burt með lífeyrisstjórnir

Ólíðandi er, að refsilaust sé að stela lífeyri fólks og fara með hann á haugafyllerí með verstu gangsterum landsins. Í stað þess að fara eftir reglum um lífeyrissjóði brenndu ráðamenn þeirra 700 milljörðum króna. Hugsið ykkur, sjöhundruð milljörðum. Þeir hafa allan tímann verið á eyrnasneplunum. Svo gefa þeir út svokallaða lærdómsskýrslu um, að sumt megi læra af þessu. Það er ekki málið, heldur þarf að sparka út þessu úldna liði. Allir ráðamenn lífeyrissjóða, sem skerða lífeyri, verða að segja af sér. Þar með taldir allir stjórnarmenn. Meðferð þeirra á sjóðunum er landsins mesti þjófnaður.
Íslenzku terroristarnir

Þegar Gordon Brown setti hryðjuverkalög á Landsbankann og Ísland, trúði ég, að hann væri fúlmenni. Notaði Ísland sem peð í brezkri innanríkispólitík. Sannleiksskýrslan sýnir þó, að ég hafði rangt fyrir mér. Brezka stjórnin setti ekki hryðjuverkalög af tilefnislitlu. Hún var skelfingu lostin yfir sinnuleysi og afbrotavilja ríkisstjórnar Geirs Haarde og seðlabanka Davíðs Oddssonar. Brezka stjórnin taldi Íslendinga vera peningalega terrorista. Margir telja enn, að Brown sé úrþvætti. Ef hann er það, þá stafar það ekki af hryðjuverkalögum hans, óhjákvæmilegu svari við íslenzkum terroristum.
Ostabúðin og Búrið

Hef lengi skipt við Ostabúðina á Skólavörðustíg. Þar eru fínir og franskir ostar. Einnig reykt gæsabringa og svartfuglsbringa, ýmsar kæfur, bjúgu og sultur. Upp á síðkastið hef ég líka skipt við Búrið í Nóatúni. Fínu ostarnir eru þar merktir með skýringum. Þar eru líka grænmetissultur frá Guðrúnu Ögmundsdóttur og flatbrauð frá Auðkúlu. Slíkar búðir líkjast góðum bakaríum og fiskbúðum. Sérverzlanir með ferskra vöru fyrir þá, sem láta sér annt um mat. Melabúðin er líka nokkuð glúrin með niðursoðna loðnu og niðurlögð bleikjuhrogn. En hér vantar gourmet-búð með fullt af vörum beint frá bónda.
Fréttablað Sjálfstæðisflokksins

Margir gera grín að forsíðufyrirsögn Fréttablaðsins í dag. Hanna Birna var aldeilis ekki vinsæl í skoðanakönnuninni. Hún fær 15-20% af úrtakinu. Meira var það nú ekki, aðeins skárra en hjá Degi B. Eggertssyni. Ekkert til að hrópa húrra fyrir. Rétta fréttin var fylgi Bezta flokksins, sem var af stærð Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar. Frétt númer tvö er, að fáir vildu svara. En Fréttablaðið er orðið málgagn Sjálfstæðisflokksins eins og Morgunblaðið. Aðeins Evrópuvænna málgagn og minna í afneitun eftir skýrsluna, en málgagn samt. Því sló blaðið upp bullfrétt um vinsældir Hönnu Birnu borgarstjóra.
Áttatíu bloggarar

Á blogg.gattin.is haka ég við nöfn áttatíu bloggara, sem ég les daglega. Mér finnst þeir spanna umræðuna. Þeir eru í stafrófsröð: Andrés Jónsson, Andrés Magnússon, Andri Geir Arinbjarnarson, Anna Ólafsdóttir Björnsson, Árni Snævarr, Áslaug Ósk Hinriksdóttir, Baggalútur, Baldur Hermannsson, Baldur McQueen, Bergsteinn Sigurðsson, Birgitta Jónsdóttir, Björgvin Valur Guðmundsson, Björn Birgisson, Björn Ingi Hrafnsson, Dr. Gunni, Egill Helgason, Eiður Svanberg Guðnason, Einar Guðjónsson, Einar Kárason, Eiríkur Bergmann Einarsson, Eiríkur Jónsson, Erling Ólafsson, Friðjón R. Friðjónsson, Friðrik Þór Guðmundsson, Friðrik Skúlason, Gauti B. Eggertsson, Guðbjörg Hildur Kolbeins, Guðmundur Gunnarsson, Guðmundur Magnússon, Hallgrímur Thorst, Hannes Hólmsteinn Gissurarson, Hans Haraldsson, Hákon Jóhannesson, Henrý Þór Baldursson, Henry Birgir Gunnarsson, Illugi Jökulsson, Jakobína Ingunn Ólafsdóttir, Jenný Anna Baldursdóttir, Jens Guð, Jóhann Hauksson, Jón Baldvin Hannibalsson, Kaffistofan, Kryppan, Lára Hanna Einarsdóttir, Mörður Árnason, Nanna Rögnvaldsdóttir, Okursíða Dr. Gunna, Orðið á götunni, Ólína Þorvarðardóttir, Ómar Ragnarsson, Ómar Valdimarsson, Páll Ásgeir Ásgeirsson, Páll Vilhjálmsson, Pétur Tyrfingsson, Pjetur Hafstein Lárusson, Salvör Gissurardóttir, Sandkorn DV, Sigurður Þór Guðjónsson, Sigurður Sigurðarson, Sigurjón M. Egilsson, Sigmundur Ernir, Símon Birgisson, Sóley Tómadóttir, Stefán Pálsson, Sverrir Jakobsson, Sverrir Stormsker, Sölvi Tryggvason, Teitur Atlason, Vilhjálmur Örn Vilhjálmsson, Vilhjálmur Þorsteinsson, Þór Jóhannesson, Þórarinn Þórarinsson, Þráinn Bertelsson, Ögmundur Jónasson, Össur Skarphéðinsson.
Dagur verkalýðsrekenda

Runninn er upp 1. maí, dagur verkalýðsrekenda. Síðustu árin hafa eigendur verkalýðsfélaga, einkum Alþýðusambandsins, orðið samvaxnir atvinnurekendum. Hafa ræktað frjálshyggju og tekið undir öll sjónarmið atvinnurekenda. Þar á meðal eru helmingaskipti í lífeyrissjóðum, dálæti á stóriðju og einkaeign á kvóta. Forseti Alþýðusambandsins fer framarlega í stjórnarandstöðu gegn vinstri stjórn í landinu. Brýnt er, að rannsaka aðkomu verkalýðsrekenda að bankahruninu. Þeir sátu með atvinnurekendum í lífeyrissjóðum, sem brenndu sjöhundruð milljarða af eigum lífeyrisþega. Það er langstærsta rán hrunsins.
Dómari vildi löggu-uppþot

Er ekki ríkisstjórn fólksins við völd? Hvers vegna fær löggan að vaða uppi með ofbeldi í dómssal? Hvers vegna kallar dómari á lögguna til dómþings, kann hann ekki lög? Ég hef lengi talið, að Borgardómur sé samansafn fávita, sem ekki kunni lögfræði og hafi engan áhuga á henni. Kominn er tími til að skoða vel, að löggan í landinu er of fjölmenn, hefur of lítið að gera og fær sáðfall af ofbeldisverkum. Geta ríkisstjórn og meirihlutinn á Alþingi virkilega ekki látið skrifstofustjóra Alþingis draga kæruna til baka? Ég næ því ekki, að hér sé enn lögregluríki, þótt Björn Bjarnason sé löngu hættur.
Kjósendum þeirra er sama

Íslenzkir pólitíkusar líkjast Nixon, játa eins lítið og þeir telja sig komast upp með. Segja ekki af sér, heldur stíga tímabundið til hliðar eða vitna í venjur fyrri tíma. Bjarni Benediktsson og Guðlaugur Þ. Þórðarson hafa enn ekki hætt. Þeir telja, að þeim þriðjungi kjósenda, sem styður flokkinn, sé sama um siðferði. Líklega er það rétt metið. Enda er meirihluti þingmanna flokksins í einhverjum sóðamálum, misnotkun á aðstöðu, mútum eða skattsvikum. Þetta er allt bara þáttur í eðli flokksins. Hann telur allt leyfilegt, sem ekki er beinlínis bannað. Og líka margt, sem er bannað.
Skrípaleikur í réttarsal

Meðan hrunverjar ganga allir lausir hossast kerfið á fólki, sem varð fyrir árás starfsmanna Alþingis og löggunnar. Myndskeið af atburðum sýna, að allt ofbeldið var framið af hálfu kerfiskarlanna, en ekki andófsfólksins. Samt telja skrifstofa Alþingis og ríkissaksóknari sér sæma að ofsækja fórnardýr atburðarásarinnar. Auðvitað kemur ekki annað til greina en, að héraðsdómur vísi frá þessu hneykslismáli gamla kerfisins. Ofan á allt annað réðust löggurnar á andófsfólk í dómhúsinu í gær. Stóðu svo eins og gestapó yfir dómurum í salnum. Hvaða skrípaleikur er þetta? Dómurum ber að víta lögguna.
Blaut bak við eyrun

Birna Einarsdóttir bankastjóri fékk að koma í fréttir ríkissjónvarpsins og bulla um eftirlitsnefnd. Hún var ekki spurð um það, sem máli skiptir: Hvers vegna var jörðin Skáldabúðir seld í kyrrþey án útboðs? Hvers vegna fer Birna ekki eftir reglum um eðlileg vinnubrögð? Með leynimakki varðveitir hún það orð, sem fer af bönkunum, að þeir þoli ekki dagsljósið. Bankastjórinn er sjálf kúlulánadrottning og heldur verndarhendi yfir kúlulánafólki bankans. Hitt er svo enn verra, að hæfir blaðamenn missa vinnu á fjölmiðlum. Við taka aular, blautir bak við eyrun, á borð við þann, sem tók þetta viðtal.
Jörðina fékk bankavinur

Kúlulánadrottningin Birna Einarsdóttir, sem stjórnar Íslandsbanka, tók jörð af bónda og afhenti hana bankavini án útboðs. Þannig eru bankarnir í dag, sömu rotþrærnar og þeir voru fyrir hrun. Öllum bönkum er stjórnað af fólki, sem gefur skít í stefnu stjórnvalda. Einkum gefa spilltir bankastjórar skít í allt, sem heitir gegnsæi. Samt leka út fréttir af skítverkum í bönkunum. Þetta ástand er að kenna Gylfa Magnússyni bankaráðherra, sem hefur mistekizt að siðvæða bankana. Bankarnir eru enn í gamla bankaleyndar-stílnum og komast einmitt upp með glæpina í skjóli bankaleyndar. Enn vantar lög um gegnsæi.
Frekjan í Jóni Ásgeiri

Jón Ásgeir Jóhannesson og Lilja Pálmadóttir kvarta yfir fréttum fjölmiðla af því, sem þau kalla einkamál sitt. Þetta einkamál er 440 milljón króna lán vegna skuldauppgjörs við Landsbankann. Sannleiksskýrslan hefur leitt í ljós, að Jón Ásgeir hefur skafið bankana að innan og valdið þjóðinni óbærilegum vandræðum. Skuldauppgjör hans getur því aldrei orðið neitt einkamál. Þjóðin er gegn vilja sínum orðinn málsaðili, það er að segja greiðandi. Að kalla það einkamál sýnir skort á skilningi á vondri stöðu sinni í samfélaginu. Jón Ásgeir kýs að vaða áfram um með frekju í stað þess að gera upp við þjóðina.
Angela Merkel á yztu nöf

Stuðningur við Grikkland er óvinsæll í Þýzkalandi. Því ætlaði Angela Merkel Þýzkalandskanzlari að tefja stuðninginn fram yfir landskosningar 9. maí í Nordrhein-Westfalen. Hún tjáði hvað eftir annað efasemdir sínar um aðgerðir grískra stjórnvalda gegn hruninu. Hún tók kosningar heima fyrir fram yfir samstöðu í Evrópusambandinu. Biðleikir reyndust dýrkeypt pólitík. Ástandið í Grikklandi skekur evruna og ógnar þrepahlaupi í Evrópu. Fyrst fari Portúgal sömu leið og svo Spánn. Merkel neyddist því til að víkja frá tafa-stefnunni, en hugsanlega of seint. Þetta er mesta áfall Evrópusambandsins frá upphafi.
Restaurant fær hauskúpu

Tvisvar snæddi ég á Noma og var lítt hrifinn. Samt bezti matstaður heims að mati Restaurant Magazine. Hef ekki sótt hina tvo beztu, El Bulli, sem er að hætta, og Fat Duck, sem var lengi lokað í fyrra vegna skorts á hreinlæti. Enda segir sig sjálft, að marklaus er listi yfir beztu veitingahúsin, sem ekki hefur neitt franskt hús í tíu efstu sætunum. Frans er áratugum framar öðrum í matargerð. Enda er þar heimsins öflugasta bakland, þjóð sem talar um kokka eins og ráðherra. Michelin er skárri mælikvarði en þessi listi. Og nú er bylting í aðsigi í Frans. Gef listanum frá Restaurant hauskúpu í einkunn.
Gunnhildur Arna er hetja

Ef setja ætti í eina málsgrein álit Sannleiksnefndar á orsök hrunsins, væri hún: “Ábyrgðin er Davíðs”. Málið er að vísu aðeins flóknara. En enginn vafi leikur á, að Davíð Oddsson ber langmesta ábyrgð á hruninu. Meiri ábyrgð en Geir Haarde. Morgunblaðið túlkaði niðurstöðuna hins vegar svona á forsíðu: “Ábyrgðin er bankanna”. Gunnhildur Arna Gunnarsdóttir var vaktstjóri á Mogga þetta kvöld. Hún sagði upp í andmælaskyni við þessa túlkun. Davíð Oddsson er ritstjóri Moggans. Þótt hann sé úthrópaður víða um heim, grefur hann enn sem ritstjóri undan þjóð og þjóðskipulagi. En Gunnhildur Arna þorði að andmæla. Hún er hetja.