arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kaffivagninn

Kaffivagninn á Grandagarði hefur verið lagfærður og snyrtur. Þar er líka farið að bjóða upp á óvenjulega og skemmtilega rétti. Árangurinn af þessu hvoru tveggja er sá, að nú er hægt að fara út að borða í Kaffivagninn.

Upplagður ferðamannastaður

Höfuðprýði staðarins er þó enn sem fyrr frábært útsýnið yfir litaskrúð fiskibátanna, sérlega lífleg sjón á mildu og fallegu vorkvöldi. Ég er illa svikinn, ef erlendir ferðamenn fá ekki töluverðan áhuga á að snæða hér.

Reykjavík er með Kaffivagninum hætt að vera í hópi borga eina fiskiplássið, sem ekki hafði neitt frambærilegt fiskréttahús niðri við höfn. Kaffivagninn á þó óneitanlega enn töluverða möguleika á að batna og gerir það vonandi.

Gaman er að sjá, hvað mannlífið er fjölbreytt í Kaffivagninum. Hinir hefðbundnu viðskiptavinir, sjómennirnir, halla sér að mötuneytismatnum, hinir nýju hvítflibbagestir að fiskinum og útlendingarnir að hinu kalda sjávarréttaborði.

Matseðillinn er skynsamlega stuttur, býður þrjá forrétti, tvær súpur, sjö fiskrétti, fimm kjötrétti, tvo eftirrétti og svo kalda borðið, sem áður var nefnt.

Sérstakt sjávarréttaborð

Bezti réttur matseðilsins er 90 króna fisksúpan, heill málsverður, sem hafði að geyma skötusel, smálúðu, ýsu, stóran humar, úthafsrækjur, kryddað með tarragon. Þetta var yfirleitt gott og sömuleiðis sjálf súpan, vel rjómuð. Með henni var borið fram ristað brauð og smjör. Þessi fyrirmyndarréttur gerir Kaffivagninn heimsóknar virði.

Hin sérgreinin er kalda sjávarréttaborðið, þar sem raunar er einnig boðið upp á heita rétti. Þar var bezt fiskikæfa með ákveðnu rækjubragði. Einnig var þar mjög góður reyktur rauðmagi og mildur og góður plokkfiskur, blandaður sveppum.

Skemmtilegir þættir borðsins voru heitur svartfugl, graflúða, þorskalifrarkæfa og murta, allt saman réttir, sem ekki sjást oft á veitingahúsum. Svo var þetta venjulega: Fiskrúllur, síldarsalöt, rækjusalat, hangikjöt, svið og hákarl.

Aðrir réttir prófaðir eru lítt í frásögur færandi. Pönnusteikt ýsa, með lauki, sveppum, smjöri, harðsoðnu eggi, kartöflu og sítrónu, var góð, þótt ofsöltuð væri. Soðin smálúða í hvítvínssósu var hins vegar fremur gróf, svo sem úr frysti væri.

Ég öfundaði manninn á þarnæsta borði, sem fékk nýja, heilsteikta rauðsprettu, þegar ég var búinn með lúðuna. Ég bölvaði sjálfum mér að hafa ekki haft vit á að spyrja húsráðendur, hvort ekki væri á boðstólum einhver ferskur flatfiskur utan seðils.

Ofnir dúkar á borðum

Kalda borðið kostaði 96 krónur og fisksúpan 90 krónur, hvort tveggja góð kaup. Meðalverð forrétta var 30 krónur, súpa 21 króna, fiskrétta 80 krónur, kjötrétta 77 krónur og eftirrétta 12 krónur.

Kaffivagninn er í lægri enda milliverðflokks veitingahús, svona mitt á milli Torfunnar annars vegar og Esjubergs hins vegar. Staðurinn veitir fulla þjónustu til borðs og hefur meira að segja vandaða, ofna dúka á borðum.

Matareinkunnin, ekki bara miðuð við fisksúpu og kalt borð, er sex, þjónustueinkunnin sjö og umhverfiseinkunnin átta. Með hefðbundinni útreikningsaðferð fær Kaffivagninn nákvæmlega 60 stig af 100 mögulegum og einkunnina sex.

Jónas Kristjánsson

Vikan
Kosningasigur loftárása.

Því miður verða kosningaúrslitin í Ísrael ekki til að bæta friðarhorfur fyrir botni Miðjarðarhafs. Flokkur Begins forsætisráðherra hefur bætt við sig nokkrum þingsætum og virðist hafa góða möguleika á myndun nýrrar samsteypustjórnar.

Fyrir nokkrum vikum stóðu vonir til, að Verkamannaflokkur Peresar mundi ná völdum í þessum kosningum. Hann jók að vísu þingmannatöluna um 50%, en vantaði töluvert upp í hreinan meirihluta og á ekki hægt um bandamenn.

Peres og menn hans eru ekki eins einstrengingslegir í málum Palestínu og Begin hefur reynzt. Þeir líta á vesturbakka Jórdan sem hernaðarlega mikilvægt svæði Ísraelsmönnum, en ekki beinlínis sem gjöf frá guði.

Ef Begin verður nú endurkjörinn forsætisráðherra, munu ráðamenn nágrannaríkjanna styrkjast í þeirri trú, að ekki sé né verði unnt að lifa í friði með Ísrael. Þar á meðal er Sadat Egyptalandsforseti, sem hefur mátt þola Begin margt.

Eina jákvæða niðurstaða þingkosninganna í Ísrael er hrun hinna 30 smáflokka, sem hafa flækzt fyrir, margir hverjir með einkar sérvizkulegar stefnuskrár. Stóru flokkarnir tveir hafa nú um 100 af 120 þingmönnum.

Dapurlegust er aðferðin, sem Begin beitti til að bjarga flokki sínum frá hruni og hindra valdatöku Peresar. Hún fólst í að fara með ófriði á hendur nágrannaríkjunum og æsa upp frumstæðar þjóðernishvatir heimamanna.

Hann byrjaði að ljúga upp á Schmidt, kanslara Vestur-Þýzkalands, þátttöku í ábyrgð á gyðingamorðum í síðari heimsstyrjöldinni. Því miður reyndust margir Ísraelsmenn vera ánægðir með þennan og annan ruddagang Begins.

Síðan lét Begin herinn gera loftárásir á sýrlenzkar stöðvar loftvarnaflauga í Líbanon, einnig við mikinn fögnuð. Mest klöppuðu menn þó, þegar hann lét í loftárás eyðileggja kjarnorkukljúf í Írak hinn 7. júní.

Aðgerðir sem þessar bæta engu við öryggi Ísraels. Þær þjappa saman ósamstæðum stjórnvöldum í Arabaríkjum og draga ekkert úr möguleikum þeirra á að vinna Ísrael meira eða minna tjón. Og þær reyna mjög á þolrif bandarískra stjórnvalda.

Begin hefur orðið frægur af því að vinna kosningar á því að gera loftárásir á önnur lönd. Vonandi taka þjóðarleiðtogar annars staðar ekki upp þessa sérkennilegu og hættulegu tegund kosningabaráttu. Hún endar með skelfingu.

Eflum vörzlu við Smyril.

Eftirliti með ferðum útlendinga úr landi er mjög ábótavant, þótt menn séu einstaka sinnum gripnir með fálka, egg eða steina. Núverandi eftirlit byggist nær eingöngu á rökstuddum grun og nær örugglega ekki til allra brotlegra.

Til mikilla bóta yrði að efla tollvörzlu við bílaferjuna Smyril á Seyðisfirði og skylda menn til að koma með bíla sína með meiri fyrirvara, svo að betri tími fáist til að leita. Í bílum er nefnilega hægt að smygla meiru en í venjulegum farangri.

Smyglið úr landi hefur leitt til þurrðar á zeolítum og geislasteinum, ópali og silfurbergi. Það hefur líka valdið áhyggjum af fálkastofninum og nokkrum stofnum Mývatnsanda. Á ýmsum slíkum sviðum er ekki lengur af nógu að taka.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Lögreglu sigað á neytendur.

Neytendur og hluti reykvískra matvörukaupmanna sæta nú lögregluofsóknum af hálfu samtaka kaupmanna og verzlunarfólks, svo og borgaryfirvalda, sem hafa ákveðið að fólki sé fyrir beztu að verzla ekki á laugardögum.

Yfirlögregluþjónninn í Reykjavík hefur látið hafa eftir sér flóknar lögskýringar á atburðunum. Hún er sú, að lögreglumenn hindri neytendur í að fara inn í matvörubúðirnar, en beiti þá ekki valdi.

Í öllum málum, sem varða opnunartíma, hafa Kaupmannasamtökin bæði verzlunarmannafélagið og borgaryfirvöld í vasanum, einkum þar sem þessir tveir máttarstólpar sameinast í Magnúsi L. Sveinssyni stéttarfélagsformanni og borgarfulltrúa.

Þessi þríhöfða þurs kaupmanna, verzlunarmanna og borgaryfirvalda hefur um langt skeið hindrað eðlilega viðskiptahætti í Reykjavík, svo að neytendur þurfa að aka í bílalestum vestur á Seltjarnarnes til að fá að verzla.

Samkvæmt valdboði þursins má engar nytsamlegar vörur selja utan þess tíma, sem almenningur er í vinnu. Þegar reykvískir neytendur hafa frí til að verzla, er þeim bara boðið upp á súkkulaðihúðað kex og gos út um sjoppugöt.

Áður fyrr hímdi hinn dæmigerði Reykvíkingur hóstandi í keng við sjoppugöt hinna vinsamlegri kaupmanna, sem höfðu innangengt úr sjoppum inn í verzlun hinna nytsamlegri hluta. En nú komast þeir þó í hlýjuna vestur á Nesi.

Hinn þríhöfða þurs hefur gert ítrekaðar tilraunir til að ríða net einokunar yfir Seltjarnarnes, en ekki fengið að gert. Við Eiðisgranda stöðvast þráhyggja einokunarsinna, sem þykjast vita, hvað sé neytendum fyrir beztu.

Verzlunum á Seltjarnarnesi og þeim verzlunum í Reykjavík, sem hafðar eru opnar á laugardögum, er haldið opnum af eigendum sjálfum, enda hefur laugardagsvinna verzlunarfólks á sumrum verið bönnuð með kjarasamningum.

Hagsmuna verzlunarfólks hefur því þegar verið gætt í kjarasamningum. Magnús L. Sveinsson þarf því ekki verzlunarfólks vegna að fylgja hagsmunum hinna latari kaupmanna alla leið inn í borgarstjórn með tilheyrandi lögregluofsóknum.

Kjarni þessa máls er auðvitað sá, að meirihluti reykvískra kaupmanna nennir ekki að vinna um kvöld og helgar. Það er ákaflega skiljanleg leti, svo framarlega sem hún kemur ekki niður á matvörukaupmönnum, sem vilja vinna.

Í þessu efni fara saman hagsmunir þeirra neytenda, sem eiga erfitt með að fara úr stífri vinnu til að verzla á takmörkuðum opnunartíma lötu kaupmannanna – og hagsmunir hinna duglegri kaupmanna, sem nenna að þjónusta þessa neytendur.

Á Seltjarnarnesi hafa bæjaryfirvöld ekki séð neina þörf á að ákveða, hvenær kaupmenn skuli selja og neytendur kaupa. Í Reykjavík beita borgaryfirvöld hins vegar lögregluofsóknum til að hafa vit fyrir fólki og tryggja ró kaupmanna.

Ef lögreglan í Reykjavík er svo fjölmenn, að yfirlögregluþjónninn hefur aðstöðu til að láta standa vörð við einar 30 matvörubúðir til að koma í veg fyrir heilbrigð viðskipti neytenda, er kominn tími til að fækka þar í sveit.

Og svo mikil andstaða er meðal kaupmanna og neytenda gegn sumarlokun laugardaganna, að vonandi er nú fengið tækifæri og samstaða til að brjóta á bak aftur hinn þríhöfða þurs, sem lætur Magnús L. Sveinsson hafa vit fyrir fólki.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Sólbað við Svartahaf.

Einkar óviðkunnanlegt er, að sjálfur forseti Alþýðusambands Íslands, Ásmundur Stefánsson, skuli vera í fimm vikna sólbaði á Krímskaga við Svartahaf í boði þess anga sovétstjórnarinnar, sem heitir Alþýðusamband Sovétríkjanna.

Hið nána samband ráðamanna Alþýðusambands Íslands við Sovétríkin hefur alltaf verið óviðkunnanlegt. Steininn tekur þó úr nú, þegar sovétstjórnin hefur í hótunum við Pólverja vegna stofnunar sjálfstæðra verkalýðsfélaga þar í landi.

Forsetinn var nýlega í boðsferð í Austur-Þýzkalandi, þar sem ráðamenn styðja mjög eindregið hótanirnar gegn pólsku verkalýðsfélögunum. Blaðafulltrúi alþýðusambandsins hefur og mjög verið á ferli hjá austrænum alþýðuóvinum.

Senn fer sérstök sendinefnd til Moskvu til að skála við fulltrúa þess anga sovétstjórnarinnar, sem heitir Alþýðusamband sovétríkjanna. Auk Ásmundar verða þar Guðríður Elíasdóttir og Karvel Pálmason alþingismaður!

För þingmannsins minnir á nýlega sneypuför þriggja þingmanna til Moskvu, þar sem þeir létu teyma sig milli veizluhalda og áróðursprédikana. Allar eru þessar austurgöngur einkar hvimleiðar eins og nú stendur á.

Auðvitað verður að reyna að hafa eitthvert samband við ráðamenn þar eystra, þótt ekki verði séð, að hinir íslenzku ferðalangar séu bógar til að sannfæra þá um nokkurn hlut. En undanfarna mánuði hafa aðstæður ekki verið venjulegar.

Nær væri, að hinir veizluglöðu alþýðusambandsmenn og þingmenn svöruðu gylliboðum frá Sovétríkjunum með því að segja, að engar verði austurferðir meðan sovézkur her sé í Afganistan og meðan sovétstjórnin ógni Pólverjum.

Stöðug vinalæti af hálfu Íslendinga um þessar mundir eru til þess eins fallin að sannfæra sovétstjórnina um, að allt sé eins og það eigi að vera, þrátt fyrir tilraunir til þjóðarmorðs í Afganistan og hótanir gagnvart Póllandi.

Auk þess hljóta að vera einhver siðferðileg takmörk fyrir því, hversu unaðslega menn geta velt sér upp úr gjöfum sovétstjórnarinnar eða þess anga hennar, sem heitir Alþýðusamband Sovétríkjanna. Þetta er eins og að taka við mútum.

… og í Frakklandi.

Annar sólbaðsmaður hefur vakið furðu upp á síðkastið. Það er Svavar Gestsson heilbrigðisráðherra, sem hélt sig í Frakklandi meðan hrundi heilbrigðisþjónusta íslenzkra sjúkrahúsa í hinni alræmdu fjárkúgun lækna.

Þótt sími sé til margra hluta nytsamlegur, kemur hann ekki í staðinn fyrir þrotlaust starf á staðnum, í sjálfri eldlínunni. Svavar brást, þegar hann flúði úr landi einmitt í fyrsta skipti, sem eitthvað átti að reyna á hann.

Vegna fjarvistar Svavars þurftu tveir aðrir ráðherrar að koma til skjalanna með öllum þeim töfum, sem fylgja, þegar nýir menn eru að setja sig inn í málin. Sólbað heilbrigðisráðherrans tafði fyrir lausn deilunnar.

Fjárkúgun læknanna var einhver alvarlegasta aðför að íslenzku þjóðskipulagi, sem gerð hefur verið um nokkurt árabil, og á því miður eftir að draga dilk á eftir sér. Á slíkri örlagastundu á ráðherrann að vera við.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Friðrik teflir rétt.

Senn fer að hrikta í stoðum Alþjóða skáksambandsins. Svo getur farið, að það klofni í tvennt. Annars vegar verður þá vestrænt samband, þar sem virtur verður drengskapur í leik, og hins vegar austrænt samband upp á sovézk býti.

Friðrik Ólafsson, forseti sambandsins, hefur staðið sig mjög vel við erfiðar aðstæður. Hann tók við af Euwe, sem var ágætur maður, en hafði því miður ekki reisn til að standa gegn fáránlegum yfirgangi umboðsmanna Sovétríkjanna.

Ástandið var orðið þannig, að haldið var einvígi um heimsmeistaratitilinn í skák upp á þau býti, að stjórnvöld annars keppandans héldu fjölskyldu hins í gíslingu. Slíkt gekk ekki í neinni alþjóðlegri keppnisgrein nema skák.

Auðvitað tekur nokkurn tíma að vinda ofan af slíku ástandi. Stjórnvöld í Sovétríkjunum hafa átt og munu áfram eiga mjög erfitt með að skilja, að þau verði að beygja sig undir leikreglur eins og aðrir aðilar alþjóðasamstarfs.

Friðrik hefur leikið fyrsta leiknum með því að fresta fyrirhuguðu einvígi um heimsmeistaratitilinn um mánuð. Hann telur réttilega, að fyrst verði að leysa fjölskyldu Kortsjnojs, konu hans og son, úr gíslingu sovétstjórnarinnar.

Engin efnisleg svör hafa borizt frá sovézkum yfirvöldum. Hætt er við, að þau líti í fyrstu á frestunina sem vindhögg, er Friðrik geti ekki staðið við. Þau muni bíða og sjá, hvort hann gefist ekki upp og falli í farveg Euwes.

Friðrik verður auðvitað að flýta sér hægt, því að hann þarf að njóta trausts sem flestra aðila alþjóða skáksambandsins. Hann hefur stuðning sinna heimamanna og sennilega einnig allra skáksambanda á Norðurlöndum.

Hins vegar er líklegt, að sumir aðilar alþjóðasambandsins hafi annað hvort lítinn áhuga á drengskap eða séu beinlínis hallir undir Sovétríkin. Friðrik má því eiga von á nokkrum andbyr, þegar hann leikur næsta leik.

Honum er manna ljósast, að upphefð hans er til lítils, ef skáklistin verður áfram eina keppnisgreinin á alþjóðlegum vettvangi, þar sem fantabrögð eru leyfð og ódrengir ráða ferðinni. Þá væri betra heima setið en af stað farið.

Ef fjölskyldu Kortsjnojs verður ekki leyft að flytjast til hans, neyðist Friðrik til að grípa til harðari úrræða, jafnvel þótt Alþjóða skáksambandið standi ekki óskipt að baki honum. Hann verður að ógilda heimsmeistaratitil Karpovs.

Í rauninni er enginn heimsmeistari í skák um þessar mundir. Karpov vann titilinn á ódrengskap sovétstjórnarinnar. Í engri annarri keppnisgrein á alþjóðlegum vettvangi væri þannig fenginn titill talinn gildur.

Hugsanlegt er, að fleiri leikir Friðriks leiði til þess, að sovétstjórnin reyni annað hvort að velta honum úr sessi eða segi sig úr sambandinu ásamt fylgiríkjum sínum. Hvoru tveggja verður Friðrik að taka með þolinmæði.

Ef honum tekst að neyða sovétstjórnina til að láta fjölskyldu Kortsjnojs lausa, hefur hann unnið mikinn siðferðissigur. Hann stendur þá upp úr sem maðurinn, er gat komið á heilbrigðum Ieikreglum í alþjóðlegri skák.

Ef honum tekst þetta ekki og hann fellur annað hvort sem forseti eða verður forseti annars helmings klofins sambands, hefur hann eigi að síður fullan sóma sem fremsti gæzlumaður drengskapar í þessari keppnisgrein.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Göngumenn svíkja okkur.

Sovétkerfið hafnar bænarskrám um frelsun fjölskyldu Kortsjnojs skákmanns sem óeðlilegum afskiptum af sovézkum innanríkismálum, en telur eigin hótanabréf til Pólverja ekki vera óeðlileg afskipti af pólskum innanríkismálum.

Svart er hvítt og hvítt er svart í forlagatrú sovétskipulagsins, martraðar nútímans, hinnar einu ógnarstjórnar, sem er verulega hættuleg öðrum en eigin þrælum, hættuleg okkur öllum, líka hinum nytsömu sakleysingjum.

Margar ógnarstjórnir eru grimmari en sovétstjórnin. En þær skortir tvennt, sem sovétkerfið hefur, hugmyndafræðina og heimsvaldastefnuna, hina samtvinnuðu forlagatrú á, að heimsyfirráð séu sagnfræðilega óhjákvæmileg.

Þessa undnu og óhugnanlegu forlagatrú má jafnvel lesa úr smáatriðum eins og rétttrúaðri doktorsritgerð Íslendings við íþróttaháskólann í Leipzig í Austur-Þýzkalandi. Kalt vatn rennur milli skinns og hörunds við lestur hennar.

Tilgangslaust er að bera Sovétríkin saman við glæpastjórnir þriðja heimsins, svo sem Argentínu, eða við hitt risaveldið, Bandaríkin. Í öllum tilvikum skilur hugmyndafræðin og heimsvaldastefnan á milli, skapar eðlismun.

Barnalegt er að ætla, að friðargöngur á Vesturlöndum stuðli að friði í heiminum. Þær stuðla fremur að ófriði, því að þær sannfæra hina hugsanabrengluðu forlagatrúarmenn í Moskvu um óhjákvæmilega innri rotnun Vesturlanda.

Ráðamenn Sovétríkjanna líta á hina svonefndu slökun í heimsmálunum sem eina aðferð við að svæfa Vesturlönd og flýta fyrir hinni óhjákvæmilegu niðurstöðu, heimsyfirráðum. Þetta kemur víða fram í hugmyndafræði þeirra.

Á tímum kalda stríðsins var talað um nytsama sakleysingja. Þetta orðalag á ekki síður við núna. Það lýsir vel þeim hópi, sem fer Keflavíkurgöngur og telur sig stuðla að heimsfriði, en er í raun að sá til árásar úr austri.

Hinir nytsömu sakleysingjar í Keflavíkurgöngum draga úr möguleikum einstaklinga eins og fjölskyldu Kortsjnojs og þúsunda annarra þræla sovétkerfisins til að öðlast frelsi. Sakleysingjarnir svíkja þetta fólk óafvitandi.

Hinir nytsömu sakleysingjar í Keflavíkurgöngum draga úr möguleikum Afgana til að fá frið í eigin landi og úr möguleikum Pólverja til að fá að lifa í friði í eigin landi. Sakleysingjarnir svíkja þessar þjóðir óafvitandi.

Hinir nytsömu sakleysingjar í Keflavíkurgöngum draga síðast en ekki sízt úr möguleikum Vesturlandabúa til að beina fjármagni sínu til arðbærari verkefna en vígbúnaðar. Sakleysingjarnir svíkja þetta fólk, nágranna sína, óafvitandi.

Fleiri eru nytsamir sakleysingjar en Keflavíkurgöngumenn. Þingmannsræflarnir þrír, sem nýlega létu hafa sig að fíflum í opinberri heimsókn til Sovétríkjanna, stuðluðu líka að viðhaldi hinnar brengluðu og undnu forlagatrúar.

Þeir létu sig í stórum dráttum hafa það að sitja undir áróðursræðum án þess að mega svara í sömu mynt, að því er virðist aðeins til að geta haldið áfram lystireisum og veizluhöldum. Slíkir menn grafa undan Vesturlöndum.

Við eigum engan kost betri en að halda áfram eins konar köldu stríði, meðal annars í formi Atlantshafsbandalagsins, – í þeirri von, að um síðir vakni ráðamenn Sovétríkjanna af heimsvaldadraumum og láti af forlagatrú sinni.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Herfangi útbýtt.

Síðustu embættaveitingar sýna, að siðferði stjórnmálanna hefur ekki batnað á undanförnum árum, þótt um það hafi verið fjallað meira en áður. Að gagnrýna stjórnmálamann fyrir spillingu er eins og að stökkva vatni á gæs.

Stjórnmálamenn líta nokkuð almennt á flokka sína sem eins konar ræningjaflokka til að safna herfangi handa hinum útvöldu, embættum og bitlingum handa þeim sjálfum og ódýrum lánum handa fjárhagslegum hornsteinum þeirra.

Menn raðast svo sem að nokkru leyti í flokka eftir pólitískum hugmyndum. En þess sjást næstum engin merki í stjórnarathöfnum flokkanna. Enda eru margir eingöngu í eiginhagsmunaskyni þáttakendur í stjórnmálum.

Björgvin Guðmundsson hefur verið ráðinn forstjóri Bæjarútgerðar Reykjavíkur og Ingi R. Helgason hefur verið skipaður forstjóri Brunabótafélags Íslands. Hvort tveggja er misbeiting valds fyrir opnum tjöldum.

Að máli Björgvins var skynsamlegar staðið, af því að baki hans stóð ekki einn flokkur, heldur borgarstjórnarmeirihlutinn og partur af minnihlutanum. Samt sem áður er veitingin pólitísk og efnislega út í hött.

Bæjarútgerðin þurfti engan nýjan forstjóra til viðbótar við hina tvo. Þeir halda báðir áfram á fullum launum, þótt annar þeirra heiti nú ráðunautur. Enda getur Björgvin ekki rekið útgerðina og ætlar sér ekki að reyna það.

Annars vegar verður hann kvígildi á stofnuninni og hins vegar mun hann taka að sér að útvega vildarmönnum vinnu hjá henni. Hinn opinberi drungi bitlinga og getuleysis mun spilla stofnun, sem hingað til hefur verið rekin af fagmönnum.

Að baki Inga stóð maðurinn með meinlætasvipinn, Svavar Gestsson, heilbrigðis- og tryggingaráðherra. Þar var ekki verið að hafa fyrir hrossakaupum, heldur gengið svo beint til verks, sem austantjaldsmönnum einum er lagið.

Ingi R. Helgason er að vísu mun hæfari starfsmaður en Björgvin og kann sitthvað til annarra verka en stjórnmálabrasks. Það er engan veginn víst, að hann valdi hinu öfluga tryggingafélagi vandræðum eða sé því gagnslaus.

En Ingi er ekkert inni í starfssviði félagsins. Í starfið hefði átt að fá reyndan tryggingafræðing, reyndan uppgangsmann í einhverju hinna minni tryggingafélaga eða bara fráfarandi forstjóra áfram, enda var það hægt.

Báðar þessar veitingar eru dæmi um kjark siðleysingja stjórnmálanna. Þeir víla ekki fyrir sér að misbeita valdi í allra augsýn, þótt þeir eigi von á gagnrýni. Þeir eru vissir um, að málið verði gleymt í næstu kosningum.

Og líklega hafa þeir rétt fyrir sér. Hvar man núna eftir siðlausum embættaveitingum síðasta árs eða ársins þar á undan? Og eru þeir ekki líka margir, sem telja slíkar veitingar vera eðlilegan þátt stjórnmálanna?

En þetta er ekki öll sagan. Almennir, heiðarlegir borgarar muna að vísu ekki, hvort þessi ráðherrann eða hinn hagaði sér verr á þessu kjörtímabilinu eða hinu. En þeir gera sér grein fyrir, að ekki er allt með felldu.

Hver stjórnmálamaður, sem gerir sig sekan um afglöp af þessu tagi, tekur dálítið af sameiginlegu álitsforðabúri stéttarbræðra sinna. Hann magnar þögula og ráðalausa fyrirlitningu almennings á stjórnmálunum.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið