arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Eiga að hafna umsókn Íslands

Mér finnst heimskt, að Evrópusambandið vilji aðild Noregs og Íslands. Þessi tvö ríki vilja bara njóta ávaxtanna úr aldingarðinum, en ekki leggja neitt fram á móti. Þau eru líka skipuð útkjálkaliði, sem óttast meginland Evrópu eins og sýslumanninn og hörmangarann. Ef Evrópusambandið þekkti umræðuna á Íslandi, mundi það forða sér hið bráðasta. Mér finnst heimskt, að Bretland fái að vera inni. Bretland spilar líka fríspil, enda er það eyríki eins og Ísland. Meginland Evrópu er á fínni siglingu í átt til framtíðarinnar. Það á ekki að láta eigingjarna eyjaskeggja með mosann í skegginu tefja fyrir sér.
Byrgið, Krossinn, Ekran, Þjóðkirkjan

Fyrst var það Byrgið, síðan Krossinn og núna Ekron. Gleymum ekki þjóðkirkju Íslendinga. Trúin virðist hafa einstakt lag á að laða að sér kynferðisglæpi hér á landi. Það eru ekki bara kaþólskir prestar í útlöndum, sem eiga í vandræðum með sig. Nú þarf að stöðva sorann með því að loka kristilegum meðferðarheimilum. Slík heimili eiga að vera í höndum starfsfólks, sem er til þess menntað. Ofdrykkja er ekki kristilegur vandi, heldur sjúkdómur, viðurkenndur af Alþjóða heilbrigðisstofnuninni. Umönnun barna á líka að vera í höndum menntaðs og hæfs starfsfólks, alls ekki kristilegs ofstækisfólks.
Langþreyttur á kvótagreifum

Nokkrir verkalýðsleiðtogar “eru orðnir langþreyttir á að vera hafðir að ginningarfíflum”. Svo notað sé orðaval Guðmundar Gunnarssonar, formanns Rafiðnaðarsambandsins. Er ósáttur við, að Landssamband útvegsmanna misnoti aðild sína að kjaraviðræðum. Heimtar, að það verði ekki inni í herberginu, annars setjist verkalýðsmenn ekki niður. Þetta er kjarni málsins. Samtök atvinnulífsins hafa leyft kvótagreifum að taka kjarasamninga í gíslingu. En því miður er ekki nein lausn á því önnur en að fara í hart. Verkföll eru það eina, sem getur opnað augu atvinnurekenda fyrir alvöru málsins.
Atvinnuleysi er sáralítið

Vinnumálastofnun reynir af veikum mætti að hamla gegn fölskum kröfum um atvinnuleysisbætur. Sexhundruð manns tóku ekki vinnu, sem þeim bauðst. Af því að þeir voru fyrir í svartri vinnu. Nokkuð er um, að fólk líti á bætur sem uppbót á tekjur. Ég tel, að þriðjungur atvinnulausra sé í raun í svarta hagkerfinu. Útbreitt í hótel- og veitingabransanum og í viðgerðabransanum. Raunverulegt atvinnuleysi er miklu minna en tölur segja. 4000 manns hefur verið synjað um bætur af ýmsum gildum ástæðum. Ísjakinn er samt mun stærri, svindlið er meira. Raunverulegt atvinnuleysi er 5%. Sem er bara sáralítið.
Sannir Íslendingar 30%

í kjölfar þjóðaratkvæðisins eru Sannir Íslendingar hlutfallsfleiri en Sannir Finnar. Helmingur nei-sinna eru Sannir. Standa í lappirnar og láta ekki ofbeldi nýlenduríkja yfir sig ganga. Borga ekki skuldir óreiðumanna og láta þær sízt yfir börn sín ganga. Vita, að fjármála Hollands er skrítinn og Bretlands er fáfróður. Gegn “gungum og landráðamönnum” þarf nýjan flokk með 30% fylgi. Flokksfeður Ólafur Ragnar Grímsson lýðskrumari og Davíð Oddsson hrunstjóri, formaður Sigmundur Davíð. Málgögn eru næg: Mogginn, Saga, Amx og Ínn. Fyrirmyndin er Bjartur í Sumarhúsum. Kjörorðið er: “Beztir og mestir”.
Eðlisfræðingur ruggar báti

Fornleifarannsóknir benda til, að landnám Ísland sé tveimur öldum eldra en segir í Íslendingabók Ara fróða. Páll Theódórsson eðlisfræðingur hefur lengi vakið athygli á þessu, við litlar undirtektir sagnfræðinga. Komnar eru til sögunnar bættar aðferðir við aldursgreininga. Notkun þeirra á viðarleifum í Reykjavík og Vestmannaeyjum benda til landnáms um og upp úr árinu 720. Sama er að segja um rannsóknir bandarískra og brezkra sérfræðinga. Þeir tala um árin upp úr 670. Íslendingar hafa hins vegar átt erfitt með að segja skilið við Ara fróða. Eru líka ósáttir við, að ótíndur eðlisfræðingur ruggi bátnum.
Rógur Lilju Mósesdóttur

Lilja Mósesdóttir birti í gær á fésbókinni fráleitan róg um Jóhann Hauksson, fréttaskýranda DV. Gefur í skyn, að hann sé á launum hjá fjármálaráðuneytinu við að sverta Lilju og aðra stjórnarandstæðinga. Einu rökin eru afar þunn, að Jóhann hafi einu sinni sótt um starf hjá ráðuneytinu. Ekki frambærileg þvæla, ekki einu sinni í pólitík. Ég þekki af eigin reynslu, að Lilja er óvenjulega ósátt við allar efasemdir um sig. Þolir eingöngu stæka aðdáendur á fésbókinni. Páll Vilhjálmsson endurómar svo róg Lilju í morgun án þess að bæta við rökum. Ég hef ört vaxandi efasemdir um Lilju sem stjórnmálamann.
Bandaríkin eru geðveikrahæli

Leyniskýrslurnar um Guantanamo fela í sér skrásetningar á yfirheyrslum. Þær sýna, að fangelsið er botnlaust rugl. Tugir fanga eru saklausir af öðru en að hafa verið á röngum stað á röngum tíma. Eins og fiskar, sem lenda utan kvóta í botnvörpu. Lýsingarnar á framferði fulltrúa Bandaríkjastjórnar minna á geðveikrahæli. Heilt apparat í bandarískri stjórnsýslu er einfaldlega geðveikt. Frásagnir kerfisins af fangelsinu hafa frá rótum verið endalaus og samfelld lygi. Allt er það frosið fast í tíma. Barack Obama lofaði að loka Guantanamo, en mun aldrei gera það. Því Bandaríkin sjálf eru geðveikrahæli.
Guantanamo leyniskjölin birt

Guardian og New York Times birtu í morgun leyniskjöl um Guantanamo. Tugir manna voru fangelsaðir án dóms og laga út á tilviljanir við handtöku í Afganistan. Voru á röngum stað á röngum tíma. Bandaríska kerfið tekur engum sönsum. Fimmtán ára drengur var handtekinn, er búinn að sitja í Guantanamo í níu ár og er þar enn. Einn var 89 ára, þegar hann var handtekinn. Pyndingar eru notaðar að bandarískum ósið. Merkilegust af öllu er linnulaus erkilygi bandaríska stjórnvalda um fangelsið og vinnubrögðin þar. Ofbeldishneigð Bandaríkjanna á sér engan líka. Það er siðferðilega ónýtt og glatað ríki.
Hér þarf bara byltingu

Gera þarf byltingu á Íslandi. Ef einhverjir nenna því, mun ég styðja þá. Hér þarf að afnema alla bankaleynd. Hér þarf að skilgreina fjármál sem opinber mál. Hér þarf að ógilda allar ríkisábyrgðir. Hér þarf að þjóðnýta kvótann, deila honum á byggðir og bjóða út rekstur hans. Hér þarf sólskinslög um, að allar gerðir stofnana og fyrirtækja séu háðar upplýsingaskyldu. Þetta eru atriðin, sem eru í ólagi á Íslandi. Valda því, að bófar stjórna stofnunum og fyrirtækjum. Ríkisstjórnin hefur sannað, að hún bætir ekki þjóðfélagið. Hún er arfur frá spilltum tíma. Burt með hana og burt með allan sexflokkinn.
Bankasýslan pönkast

Bófarnir í Bankasýslu ríkisins vilja sameina sparisjóði í stóran banka. Þeir telja slíkt hagkvæmara. Það er að segja auðveldara verði fyrir þá sem stóran banka að kúga viðskiptamennina. Slíkt er höfuðviðfangsefni banka, hvað sem almannatenglar þeirra segja. Meðal sparisjóðanna eru nokkrir, sem aldrei tóku þátt í hruninu, þjónustuðu bara sitt heimafólk. Það finnst Elínu Jónsdóttur í Bankasýslunni ekki nógu hagkvæmt. Bankasýslan er rekin af bófum með sama hugarfari og bófarnir, sem stjórna bönkunum. Mest stingandi dæmið um óbreytt ástand bankamála, þótt hrunverjar hafi verið hraktir frá völdum.
Verkalýðsrekandi á villigötum

Sem umboðsmaður launafólks hefði Gylfi Arnbjörnsson átt að fagna samningnum við Elkem á Grundartanga. Þar var samið um kjarabætur, sem nema 16% á fyrsta ári, alls 25% á þremur árum. Verkalýðsrekendur Alþýðusambandsins sitja hins vegar slyppir og snauðir taglhnýtingar kvótagreifa. Mánuðum saman tók Gylfi undir grátkór Vilhjálms Egilssonar, handrukkara kvótagreifanna í Samtökum atvinnulífsins. Hafði ekkert upp úr krafsinu fyrir hönd umbjóðenda sinna. Enginn hefur villzt jafn langt af leið og verkalýðsrekandinn Gylfi. Er eins og sauður í hverju sjónvarpsviðtalinu á fætur öðru og veit varla af því.
Hanga í frægðarnöfnum

Lélegir listamenn taka verk góðra listamanna og misþyrma þeim. Það er partur af nútímanum og algengara en menn halda. Stundum eru þeir lélegu að krækja í hluta af frægð hinna góðu. Reyna að lyfta sér upp á henni. Þannig eru teknar frægar bækur og búnar til kvikmyndir, sem eiga sér litla stoð nema nafnið, samanber Jules Verne. Þannig eru tekin fræg leikrit og búinn til meintur nútími úr þeim, samanber Shakespeare. Sá lélegi setur frægt mannsnafn eða titil á rugl sitt til að fá aðsókn. Talar svo um tjáningarfrelsi, þegar hann fer yfir mörk laga og sætir almennri gagnrýni. Það er bara auglýsingatækni.
Voru og eru aumingjar

Sannir Íslendingar vildu ekki borga erlendar skuldir óreiðumanna. Bara innlendar skuldir. Segjast ekki bera ábyrgð á hruninu. Víkja sér ætíð undan ábyrgð. Samt kusu þeir markvisst flokka og menn, sem ræktuðu jarðveg hruns. Kusu Davíð, sem innleiddi eftirlitslausa einkavæðingu. Sem kom sér upp eigin gælubanka, er bjó til IceSave. Kjósendur kusu líka flokka, sem studdu Davíð í ruglinu. Kjósendur bera ábyrgð á stefnu Davíðs sem forsætis og seðlabanka og svo skipbroti hennar. Bera því ábyrgð á erlendum skuldum óreiðumanna sem og innlendum. Sannir Íslendingar eru aumingjar á flótta undan veruleikanum.
Framkvæmd hótunar er máttlaus

Máttur hótunar byggist á, að hún sé ekki framkvæmd. Aflið felst í að hindra. Sé hótun framkvæmd, hindrar hún ekki lengur. Þetta kom vel fram í brottför nokkurra þingmanna Vinstri grænna. Höfðu vægi, er þeir voru óþægir á jaðri uppreisnar. Þegar þeir framkvæmdu hótunina, hættu þeir að vera hótun og hurfu úr sviðsljósinu. Hver man nú eftir Atla? Enn muna sumir eftir Ásmundi, en eftir mánuð verður hann gleymdur. Sama gildir um Samtök atvinnulífsins. Þau voru sterk, þegar þau hótuðu að skrifa ekki undir án samkomulags um óbreyttan kvóta. Svo framkvæmdu þau hótunina og við það varð hún marklaus.
Ekki svör heldur spurningar

Ætla mætti, að sjálfsöryggi og jafnvel skortur á sjálfsgagnrýni sé gott vegarnesti út í lífið. Ég hef oft furðað mig á, hvað menn komast langt á sjálfstraustinu einu. Að minnsta kosti hér á landi. Því varð ég hissa, þegar ég las í New York Times, að forstjórar stórfyrirtækja eru ekki ráðnir út á sjálfstraust. Þar er fjallað um bókina Hornskrifstofan eftir Adam Bryant. Þar eru gefin upp fimm einkenni hins fullkomna forstjóra. Eindregin forvitni er þar efst á blaði. Forvitni um hugsanir annarra, aðrar leiðir, efasemdir, viljinn til að læra nýtt. Hafa ekki svörin, heldur fremur spurningarnar.
Vi vil købe Parken

“Vi vil købe Parken” görguðu þjóðrembdir Íslendingar á grægðistímanum fyrir hrun. “Við borgum ekki skuldir óreiðumanna”, garga þjóðrembdir Íslendingar eftir hrun. Íslendingar eru eins og Ólafur Ragnar Grímsson, skipta um kúrs í einu vetfangi. Voru beztir í braski fyrir hrun, en núna beztir í að hafna alþjóðlegu auðvaldi og umsátri. Sjáið bara kúvendingu Styrmis Gunnarssonar. Þjóðremba er vænleg til áhrifa hér á landi. Hálf þjóðin er þjóðrembd og ábyrgðarlaus að upplagi og uppeldi. Bráðum fáum við í kaupbæti sérstakan stjórnmálaflokk Sannra Íslendinga. Í anda Davíðs, Ólafs Ragnars og Styrmis.
Ríkisábyrgðir eru óeðlilegar

Rétt er hjá Kristjáni Þór Júlíussyni þingmanni, að ríkisstjórnir eiga ekki að ákveða ríkisábyrgðir. Fjárlög væru marklaus, ef ábyrgðir mættu skuldbinda ríkið án aðkomu Alþingis. Risavaxnar ríkisábyrgðir, sem stjórnir Geirs H. Haarde og Jóhönnu Sigurðardóttir veittu, eru óeðlilegar og ómerkar. Gildir um ábyrgðir á bönkum, innistæðum fólks, tryggingafélögum, orkuverum og öðrum gæludýrum. Fjárveitingavaldið er Alþingis. Ríkisstjórnir geta ekki tekið fjárhagslega áhættu án samþykktar Alþingis. Þótt það hafi tíðkazt, er það samt óeðlilegt. Bófar verða sjálfir að ábyrgjast fyrirtæki, sem þeir reka.
Nýr fiskur er lyktarlaus

Nýr fiskur er lyktarlaus. Þannig veit ég, að fiskur er ætur. Erlendis flaka fisksalar fyrst, þegar þeir eru búnir að selja. Þú sérð á augum og tálknum, hvort fiskur er nýr. Hér er allur fiskur í flökum í fiskborðinu. Fisklykt er vond, einkum þegar hún gýs upp við hitun. Alveg eins og joðlykt er vond af rækju. Þorskur þolir vel nokkra daga án lyktar, en rauðspretta fær lykt áður en hendi er veifað. Líf mitt snýst um flótta milli fiskbúða. Þegar ein ofbýður mér, fer ég annað, jafnvel í hring. Fisksalar telja því miður í lagi að selja fisk sem ferskan, þótt hann nýtist bara kaffærður í kryddsósum.
Völtum yfir kvótagreifa

Viðskiptablaðið heldur fram í dag, að ríkisstjórnin sé í “aðför að fólki í sjávarútvegi”. Fjarri sanni, kvótagreifar eru ekki fólk í sjávarútvegi. Hann kemst vel af án kvótagreifa. Skip og skipstjórar og sjómenn, fiskvinnsla, verkstjórar og færibandafólk hafa ekki þörf fyrir kvótagreifa. Lífið heldur áfram sinn vanagang án kvótagreifa. Væri stjórnin í aðför að kvótagreifum, skiptir það fólk í sjávarútvegi engu máli. Hins vegar gerði ríkisstjórnin þau mistök að skipa sáttanefnd um þjóðareign á kvóta. Við þjófa gerir maður enga sátt, heldur valtar yfir þá. Mikill meirihluti þjóðarinnar vill það.
Hálft Ísland er enn ógrætt

Ingvi Þorsteinsson gróðurfræðingur hefur áratugum saman verið samvizkubit þjóðarinnar út af illri meðferð á landi. Hann er enn í baráttunni og sagði í ríkissjónvarpinu í gær, að helmingur landsins sé enn ógræddur. Verra er, að síðari árin snýst umhverfisbarátta meira um virkjanir en uppgræðslu, segir hann. Að vísu er fínt, að jafnvægi hefur náðst milli eyðingar og ræktunar. Landgræðsla, friðun og fækkun sauðfjár hefur gert sitt gagn. En við megum ekki gleyma þeim orðum Ingva, að hálft Ísland er enn í rúst vegna breytinga, frá landnámi. Þjóðin hefur skert mátt landsins til sjálfbærra lækninga.
Flótti myndlistarmanna

Myndlistarmenn hafa lengi verið á flótta yfir í leiklist. Gerningar leysa listaverk af hólmi. Höfundar gerninga reyna að trylla upp umræður til að auglýsa sig. Illt umtal er betra en ekkert umtal, hugsa þeir. Vinsælast er núna að ákalla tjáningarfrelsið, þegar hamlað er gegn öfgum þeirra. Okkur, sem daglega þjáumst af skorti á slíku frelsi, þykir lítið til þess ákalls koma. Við sætum hótunum um milljóna skaðabætur hjá dómstólum fyrir að segja satt. Myndlistarmenn vilja hins vegar maka skít á listaverk annarra og telja sig þar vera í skjóli tjáningarfrelsis. Þeir bulla og hafa enga samúð mína.
Örlagarík mistök neyðarlaga

Þegar ríkisstjórn Geirs Haarde íhugaði, hvaða leið skyldi fara í gjaldþroti gömlu bankanna, komu fjórar leiðir til greina. Sú leið, sem farin var, fól í sér neyðarlög, sem skildu útlendinga eftir á köldum klaka. Afleiðingin af því er til dæmis IceSave hnúturinn. Betra hefði verið að fara aðra leið, sem talin var koma til greina. Hún fól í sér að færa aðeins innistæður upp að hámarki innistæðutrygginga inn í nýju bankana. Komið hefur í ljós, að fyrri leiðin gagnaðist einkum nokkrum tugum stóreignamanna, en síðari leiðin hefði dugað öllum almenningi. Og hún hefði leitt til minni skulda skattgreiðenda.
Tímavilla votta Jehóva

Les í Varðturninum, tímariti Votta Jehóva, að Adam og Eva hafi verið rekin úr Eden um 4000 árum fyrir Krist. Og frá þeim sé allt mannkyn komið. Stingur í stúf við fornleifarannsóknir. Um þetta leyti var landbúnaður rekinn vítt um Afríku, Asíu, Evrópu og Ameríku. Tíuþúsund íbúa borgir voru risnar, þar á meðal Jeríkó fyrir botni Miðjarðarhafs. Kóngar voru víða risnir til valda og virðingar. Korn var ræktað, húsdýr komin til sögunnar, ekki má heldur gleyma bjórnum. Skrítið er, að enn í dag skuli kristnir söfnuðir halda fram firrum, sem rannsóknir hafa hrakið. Vekur ekki traust á öðrum kenningum safnaðarins.
Ritskoðun og skjalaleynd

Minnisvarði ríkisstjórnarinnar er að hafa stofnað ritskoðun fjölmiðla og hert skjalaleynd stjórnvalda. Að baki er sú árátta margra vinstri manna að telja ríkiskontóra bezt fallna til að stjórna. Sjáum þess merki í fjölmennum stofnunum, sem gera fátt nema flækjast fyrir. Senn fá fjölmiðlar áminningar um skort á fylgni við félagslegan rétttrúnað hvers tíma. Í dag vegna ónógs jafnréttis kynjanna, á morgun vegna skrípamyndar af Múhameð spámanni, þriðja daginn vegna samanburðar á Jóhönnu og Hitler. Og þessir ríkiskontórar geta þar á ofan lagzt í enn meiri spillingu í skjóli aukinnar skjalaleyndar.
Meira ræktað en eyðist

Góð frétt er, að við höfum loksins snúið vörn í sókn í landgræðslu. Eftir linnulausa árás þjóðarinnar á landið í þúsund ár er gróður núna loksins í sókn. Þar skipta tvö atriði mestu máli, stórum minni sauðfjárrækt og mikil landgræðsla. Landsvæði hafa verið friðuð og beitarálag annars staðar verið minnkað. Landgræðslan hefur girt víðáttumikil landsvæði og grætt upp hluta þeirra. Mikilvægt er að rjúfa vítahring vinds og beitar og það hefur víða tekizt. Markmiðið er enn fjarlægt; að koma landinu í það horf, sem það var við landnám. Þá höfum við loks skilað því skarti, sem forfeður okkar rændu.
Upptaka af Agli og þrælabörnum

Á einhver hljóðupptöku af auglýsingu Egils Ólafssonar, þar sem hann fjallar um þrælkun íslenzkra barna í brezkum kolanámum fyrr og síðar? Vænt þætti mér um að fá senda kópíu til jonas@hestur.is.
Umsátur umheimsins

Hér er umsátur umheimsins að mati Styrmis Gunnarssonar og Sannra Íslendinga. Létu að sér kveða í baráttunni um þjóðaratkvæðið. Davíð Oddsson hvatti menn til að standa í lappirnar gagnvart nýlenduveldum. Sannir Íslendingar hata útlandið og vélabrögð þess, einkum Evrópusambandið. Íslendingar eru beztir og mestir, en útlendingar eru hyski, samkvæmt þeim, einkum Uffe Elleman-Jensen og Lars Christiansen. Áður vorum við mestir í útrás, samanber Ólafur Ragnar Grímsson, en núna mestir gegn útrás. Áður einkavæðingar-óðir og núna hatursmenn alþjóða kapítals. Í ranghverfu nær vor þjóðremba hæstum hæðum.
Landsbankinn í fjárglæfrum

Jakob Valgeir Flosason er einn fjárglæframanna, er njóta sérstakrar náðar Landsbankans, sem er í eigu ríkisins. Fyrirtæki hans fá milljarða króna afskriftir, meðan bankinn ræðst á venjulegt fólk. Þetta er það nýja Ísland, sem ríkisstjórnin fól Gylfa Magnússyni bankaráðherra að reisa. Nákvæmlega eins og gamla Ísland, rotið í gegn. Bófar sitja í Bankasýslu ríkisins og bófar sitja líka í yfirmannastöðum bankanna. Þetta brenglaða gengi telur, að fjárglæframenn séu rétthærri en annað fólk. Telur þá meira að segja vera allra hæfasta til að reka fyrirtæki. Allt er þetta ávísun á annað hrun.
Galdrakarlinn í Oz er kominn

Ég hef efasemdir um aðkomu galdrakarlsins í Oz að MP-banka. Skúli Mogensen sýndi hæfni í sjónhverfingum, þegar hann stýrði útrásarævintýrinu Oz. Aldrei tókst neitt af því, sem fyrirtækið ætlaði sér. Og árlega urðu markmið þess önnur og ný, en hin eldri gleymdust. Landsbanki Davíðs og Bjögganna varð fyrir miklum búsifjum af hans völdum. Þær búsifjar lentu síðan á þjóðinni. Nú er galdrakarlinn í Oz kominn heim aftur og senn má vænta sjónhverfinga í MP-banka. Þar er byrjað að lofa 15-20% arðsemi í stíl við árið 2007. Þjóðin er einstaklega trúgjörn og hefur sérstætt gullfiskaminni á bitra fortíð.
Þjóðareign á kvóta frestað enn

Ríkisstjórnin á erfitt með efna loforð sitt um þjóðareign á kvóta. Er farin að hugsa um að fresta framkvæmd enn einu sinni. Samþykkja bráðabirgðakerfi í vor, en ýta höfuðatriðunum undan sér. Ástæður eru ýmsar. Í fyrsta lagi er ekki eining hjá Vinstri grænum um fyrningu kvótans. Þar eru ýmsir hallir undir hagsmuni kvótagreifa. Í öðru lagi er vörn kvótagreifanna mjög hörð og skilur víða eftir sviðna jörð. Bezt má sjá það af frestun þess, að fólki fái langþráða kauphækkun. Samtök atvinnulífsins tóku launþega í gíslingu fyrir kvótagreifana. Jóhanna hyggst berjast áfram, en vinstra baklandið er veikt.
Núningur í Stjórnlagaráði

Óþægilegt er, að Stjórnlagaráð kemur sér ekki saman um formennsku í ráðinu og nefndum þess. Bendir til, að pólitískir flokkadrættir hafi myndazt þar. Þjóðin hefur ekki ráð á slíku rugli þar til viðbótar því feni, sem við sjáum á Alþingi og annars staðar í pólitík. Vonandi verður málflutningur þó betri í Stjórnlagaráði en í hálftíma hálfvitanna á Alþingi. Við fáum að fylgjast vel með honum, svo að það kemur fljótlega í ljós. Miklar væntingar eru til ráðsins í mikilvægum þjóðþrifamálum, þjóðareign kvóta og kjördæmaskipan. Og vonandi hangir Alþingi nógu lengi til að kjósa um niðurstöðu Stjórnlagaráðs.
Riddari á hvítum hesti

Ögmundur Jónasson og Sannir Íslendingar sjá forseta Íslands fyrir sér sem riddara á hvítum hesti. Sem heldur út í heim og ræðst á alls konar skrímsli, sem plaga Íslendinga. Skrímslin eru allt frá rugluðum matsfyrirtækjum til enn ruglaðri ráðherra í Hollandi og Bretlandi. Loks til Uffe Elleman Jensen, sem Ögmundur kallar farísea. Líklega er þó álit manna erlendis líkara því, sem Uffe segir: Að Íslendingar séu taldir ábyrgðarlausir vælukjóar, sem geti ekki séð fyrir sér. Ég er alveg sammála þeirri túlkun. Andvígur þjóðrembu Ögmundar og annarra Sannra Íslendinga, sem dá riddara sinn á hvíta hestinum.
Grafa undan þjóðinni

Mafía kvótagreifa, LÍÚ, og handrukkari hennar, SA, grafa undan þjóðinni. Halda úti ófriði á vinnumarkaði til að knýja fram óbreyttan gjafakvóta. Ófriðurinn stendur í vegi fyrir betra mati á Íslandi og bættu áliti landsins hjá erlendum stofnunum. Samtök atvinnulífsins lögðu fram tilboð, sem ekki átti að vera hægt að hafna. Að hætti Guðföðurins. Ríkisstjórnin átti að vera í klemmu sem hagsmunagæzlumaður Íslands. Meðan Samtök atvinnulífsins og Landssamband kvótagreifa hefðu frítt spil í landráðum. Jóhanna forsætis lét ekki valta yfir sig. Það er munur, að Bjarni Ben skuli ekki vera forsætis.
Bófarnir verða illskárri

Hefðbundnu stjórnmálaflokkarnir bjóða fráhrindandi kosti. Við getum valið milli bófa og fasista. Bófarnir eru í Flokknum, Framsókn og Samfylkingunni, sem framleiddu hrunið. Eftir síðustu þingkosningar tóku við sósíal-fasistar félagslegs rétttrúnaðar, sem ráða Vinstri grænum og Samfylkingunni. Síðari flokkurinn hefur sérstöðu, er bæði í hópi bófa og fasista. Eftir harða kosningabaráttu þjóðaratkvæðis bætist líklega flokkur Sannra Íslendinga við þessa flóru. Þá höfum við fasistaflokka bæði hægra megin og vinstra megin. Endar með, að sumum okkar mun finnast gömlu bófarnir vera bara illskástir.
Tær vinstri fasismi

Stóra-bróður-hyggja stjórnarinnar er tær vinstri fasismi. Ríkisstarfsmenn munu taka að sér ritstjórn fjölmiðla. Gæta þess, að þeir fylgi félagslegum rétttrúnaði hvers tíma. Birti til dæmis ekki skrípó af Múhameð spámanni eða Jóhönnu Sigurðardóttur. Leyndarhyggja er fest í sessi og framlengd í 110 ár. Í þjóðskjalasafni mun sitja aleinn stóri bróðir. Hann á að stritast við að stimpla 110 ára leynd á hverjum þeim skjölum, sem honum þóknast að stimpla. Fjölmiðlalögin voru gagnrýnd fyrir fasisma. Slíkt beit ekki á fasista. Voru bara samþykkt. Leyndarlögin eru svo næsti kapítuli í fráhvarfi frá lýðræði.
Markleysi skekur markaði

Tveir íslenzkir hagfræðingar fullyrða, að fyrirtæki í lánshæfismati séu marklaus, því hlutabréf þeirra hafi lækkað. Um leið féllu vísitölur markaða í Bandaríkjunum, því Standard & Poor lækkaði lánshæfi ríkisins niður í óstöðugar horfur. Þannig er tekið mark á matsfyrirtækjum vestan hafs, þótt Ólafur Ísleifsson og Ólafur Arnarson geri það ekki. Þeir nafnar töldu óþarft að fara til New York til að sannfæra fyrirtækin um gott lánshæfi Íslands. Seint mundi ég fylgja hagfræði þeirra nafna, er fréttir stinga í stúf við fullyrðingar þeirra. Hún fer í skjalabunka með titlinum: Hagfræði er bull.
Andsetin ríkisstjórn

Stjórnin fékk Alþingi til að samþykkja lög um opinbera ritskoðun fjölmiðla. Næsta skref var að fá Alþingi til að samþykkja lög um, að auka leyndó hins opinbera. Leyft verður að loka skjölum í 110 ár í stað 30. Hvort tveggja er eitthvað, sem maður á von á frá Gaddafi eða Assad eða Abdúlla kóngi. En alls ekki frá ríkisstjórn, sem gasprar um gegnsæi og nútíma í stjórnsýslu. Ísland er dottið af lista yfir ríki með tjáningarfrelsi í lagi. Og senn dettur það af lista yfir ríki með gegnsæja stjórnsýslu. Fasisminn brýzt ítrekað fram í gerðum ríkisstjórnar okkar og þingmeirihluta hennar. Er hún bara andsetin?
Lánshæfismat skekur markaði

Lánshæfismat Bandaríkjanna lækkaði í gær. Standard & Poor gaf út neikvæðar horfur ríkissjóðs í fyrsta skipti í sjö áratugi. Kom á óvart, því að umræðan hefur meira snúist um ríki í Evrópu, einkum Grikkland. Einkunnin hafði bein og snögg áhrif á markaði. Þar féllu vísitölur unnvörpum. Lánshæfismat hefur mikil áhrif, þótt það hafi áður reynzt vera skakkt. Íslenzku bankarnir gömlu fengu til dæmis fínt mat rétt áður en þeir féllu. En málið snýst minna um, hvort lánshæfismat sé rétt en hvort lánveitendur trúa á það. Og þeir trúa hikstalaust. Lægra mat þýðir hærri vexti og aukinn vanda við að kría út lán.