arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Jeppastjóri gamla tímans

Hannes Sigurgeirsson er maður gamla tímans. Hann taldi mikið afrek hjá sér að reka sextán manns frá Steypustöðinni. Fyrir það bæri sér að verðlauna sig með einum LandCruiser á kostnað fyrirtækisins. En ég hefði talið afrek hjá honum að auka svo veltu fyrirtækisins, að ekki þyrfti að reka neinn. En Hannes er frá tíma græðgisvæðingarinnar. Þótt hann sé forstjóri fyrirtækis í eigu ríkisbanka. Þeir, sem sjá um ríkisvæðingu á vegum bankanna, verða að sjá um, að verðandi forstjórar fari í þrifabað. Þeir læri að gera mun á gamla tímanum, sem er úti. Og nýja tímanum, sem hefur allt annað gildismat.
Meira lull og valhopp

George H.F. Schrader gaf 1915 út bók sína: Hestar og reiðmenn á Íslandi. Þá voru lull og valhopp algengar gangtegundir, lull er milliferð á skeiði. Þær voru þægilegar fyrir hest og reiðmann. Lullið þó bara, ef ekki var í því of mikil hliðarhreyfing, sem er óþægileg. Á lulli og valhoppi ferðuðust menn milli landshluta. Þeir riðu óraleiðir án þess að hestarnir þreyttust. Nú er reynt að ríða eingöngu á tölti og hringvallar-hestar gefast upp á hálftíma. Dómkerfi og kynbætur hrossa ættu að taka tillit til gangtegunda, sem stóðu undir samgöngum Íslendinga fram á jeppaöld. Það þýðir meira lull og valhopp.
Afturför í samgöngum

Ég var einn af mörgum, sem notuðu Iceland Express til Stansted við London. Það var vegna tengiflugs lággjaldafélaga út um alla Evrópu, einkum EasyJet og Ryanair. Fyrir mig er færsla Iceland Express frá Stansted til Gatwick til mikils skaða. Þótt tengiflug sé gott frá Gatwick, er minna um lággjaldaflug þaðan. Ég flaug ekki með Iceland Express til að komast til miðbæjar London, heldur til að komast út í heim. Ef ég þarf að fara til London, er hvort sem er fljótlegast að fljúga með Icelandair til Heathrow. Álit mitt á Kristjáni Möller sukkráðherra minnkaði enn við að sjá hann klippa borða vegna Gatwick.
Talsmaður án trausts

Það gengur ekki, að talsmaður neytenda sé á daglegum fundum áróðursstjórnar Framsóknar síðustu vikur fyrir kosningar. Hann getur ekki í senn verið embættismaður og áróðursmaður flokks. Allt sem hann gerir í embætti sínu veldur vantrausti vegna þessa. Hvenær er hann talsmaður Framsóknar og hvenær er hann talsmaður neytenda? Hve mikil prósenta af hvoru? Dæmi um þetta rugl er krafa hans um lausn á vanda húsnæðisskuldara. Hann vill velta skuldunum yfir á ríkissjóð, sem er annað nafn á börnum okkar og barnabörnum. Gísli Tryggvason verður að ákveða, hvar hann stendur. Velja annað og hafna hinu.
Púað og baulað á líkið

Alþýðusambandið er dauð stofnun, gerir ekkert fyrir alþýðuna. Ráðamenn þess og forseti sjá ekkert annað en Evrópusambandið. Á banabeði hinnar vanhæfu stjórnar Geirs Haarde hélt það að sér höndum. Hlustaði á hagfræðing þess um miðjan vetur, hljómaði eins og Björgvin Sigurðsson. Gylfi Arnbjörnsson og hagfræðingar sambandsins hafa löngum hljómað eins og frjálshyggjudrengir. Alþýðusambandið fór alls ekki á Austurvöll, því síður barði það búsáhöld. Stórpólitískir atburðir fyrstu mánaða ársins fóru alveg framhjá steindauðu Alþýðusambandi. Því er sjálfsagt, að 1. maí sé púað og baulað á Gylfa.
Fyrst flensa og svo fakír

Meiri háttar rugl er á ríkisfréttum sjónvarpsins. Daglega eru fluttir langir fréttaþættir til að magna upp ótta manna við flensu ársins. Eftir nokkra daga af slíku eru áhorfendur orðnir þreyttir. Ekkert bendir til að flensan sé skæðari en hverjar aðrar flensur. Eftir enn eina flensuhátíð kvöldfrétta í gær kom svo Kastljós, sem snerist um bandarískan fakír. Hann hyggst kenna Íslendingum jóga eða innhverfa íhugun. Lyftir þó ekki fólki með hugarafli. Líklega er þægilegra að birta svona rugl en alvörufréttir af íslenzkum veruleika. Að minnsta kosti sigar það ekki dómurum á fréttamenn.
Óbeit á fjölmiðlum

Fjölmælisdómar í málum Geira Goldfingers og Bubba Morthens sýna eindregna óbeit íslenzkra dómstóla á fjölmiðlum, einnig Hæstaréttar. Hún eru svipaðs eðlis og gjafsókn ofursmyglara fíkniefna, Rúnars Þórs Róbertssonar. Allt ber þetta að sama brunni. Heiðarleg blaðamennska vestræn er álitin verri glæpur en nauðgun. T.d. þýðir ekki að segja dómurum frá hefðbundnum skilgreiningum orðabóka. Þeir fara bara eftir þeim skilgreiningum, sem sækjendur velja sér. Telji einhver sig móðgaðan, þá gildir það. Ábyrgð samkvæmt prentrétti hefur líka verið snúið á haus. Dómvenju tuttugustu aldar hefur verið umturnað.
Ríkisstjórnin óttast gegnsæi

Við þurfum að sjá, hvernig nýtilorðnar skuldir ríkisins skiptast. Hversu mikið hafa nýju bankarnir kostað. Hvað hefur farið í að milda tap eigenda innistæðna. Hefur fé verið notað til að koma fólki eða fyrirtækjum fyrir horn. Við lesum hrikafréttir af heildarupphæð ríkisskulda, en fáum ekkert að vita um skiptingu þeirra. Við fáum ekki heldur að vita um niðurstöðu mats Oliver Wyman endurskoðenda á eignum gömlu bankanna. Okkur var lofað birtingu 15. apríl, en hún er ekki komin enn. Ríkisstjórnin hefur gleymt loforði sínu um aukið gegnsæi í stjórnsýslu. Henni finnst bezt, að fólk viti sem minnst.
Þjóðaratkvæði bjargar öllu

Við verðum að sækja um aðild að Evrópusambandinu og stefna að upptöku evru í stað krónu. Það er síðbúinn þáttur í endurreisninni, en ekki brýnn. Verðum líka að meina aðild í alvöru. Við fáum altjend þjóðaratkvæðagreiðslu á endanum. Þá getum við metið, hvort aðildin skerðir auðlindir landsins. Hvort hún hleypir Spánverjum í landhelgina. Hvort hún hleypir hákörlum í fossa og hveri og hreint vatn. Við getum ekki sífellt talað um þessi atriði án þess að standa andspænis veruleikanum. Evrópusambandið getur illa haldið að okkur kröfum, sem verða kolfelldar í þjóðaratkvæði. Við skulum alla vega sjá til.
Allt í heiminum færist

Þegar ég var háskólanemi í Berlín fyrir hálfri öld, var borgarmiðja á horni Kudamm og Joachimstaler Straße. Steinsnar frá Kempinski fínimannshótelinu, Gedächtnis-kirkju og Zoo-brautarstöð. Fyrir hundraðkall átum við baunasúpu á Aschinger með eins mörgum brauðsnúðum og við gátum borið frá deskinum. Nú er borgarmiðjan í gamla austurbænum, þar sem mætast Unter den Linden og Friedrichstraße. Engin stúdentastofa er þar í grennd og verðlag himinhátt. Rétt hjá er fínimannshótelið Adlon (400 evrur) og fínimanns-veitingastofan Fischers Fritz (100 evrur á mann). Allt í heiminum færist í rúmi og verði.
Davíð dreginn fyrir dóm?

Ólafur Arnarson, höfundur Sofandi að feigðarósi, telur Sjálfstæðisflokkinn og Davíð Oddsson bera höfuðábyrgð á hruni landsins. Meiri en útrásarbankar og útrásarvíkingar. Rót Davíðsvandans sé erfðaréttur í Sjálfstæðisflokknum, þar sem Geir Haarde var sjúklega hollur Davíð. Allur flokkurinn er með sama sjúkdóm, svo sem sjá mátti af viðbrögðum landsfundar við ræðu Davíðs. Hann einkavæddi banka, setti upp eftirlitsleysi, gerðist seðlabankastjóri með furðulegum ákvörðunum, afnam bindiskyldu. Fulltrúaráð verkalýðsfélaganna vill nú, að höfundar hrunsins verði dregnir fyrir dóm. Davíð, Flokkurinn?
Vextir út og vextir inn

Kominn er tími til að segja þjóðinni frá stöðu vaxtagreiðslna ríkisins. Hvað borgar ríkið og seðlabankinn í vexti af erlendum lánum, sem þessir aðilar hafa tekið eftir hrunið? Hvað fá þeir í vexti af þessum peningum, að svo miklu leyti, sem þeir liggja í varasjóðum? Er mikill vaxtamunur á þessu tvennu? Er það tilfellið, að ríki og seðlabanki borgi háa vexti, en fái litla sem enga vexti á móti? Þótt öll kurl séu ekki komin til grafar, þurfa stjórnvöld að upplýsa fólk. Kominn er tími til að láta gegnsæi leysa þoku af hólmi. Það var ein helzta krafa fólks í vetur og stjórnin hefur lofað því.
Viðræður og þjóðaratkvæði

Svona hljóðar stefna þeirra: “Vinstrihreyfingin grænt framboð telur nú sem fyrr, að hagsmunum Íslands sé best borgið utan Evrópusambandsins. Sjálfsagt er og brýnt, að fram fari opin og lýðræðisleg umræða um samskipti Íslands og sambandsins. Landsfundur VG leggur áherslu á, að aðild Íslands að ESB eigi að leiða til lykta í þjóðaratkvæðagreiðslu. Landsfundur telur mikilvægt, að fyrirkomulag þjóðaratkvæðagreiðslu fái rækilega umræðu og að hliðsjón verði höfð af væntanlegum stjórnarskrárbreytingum og hvað eðlilegt getur talist þegar afdrifaríkar ákvarðanir eru teknar um framsal og fullveldi.”
Firrtur frjálshyggjusjóður

Kröfur Alþjóða gjaldeyrissjóðsins um aukinn niðurskurð velferðar eru út úr kú. Engin stjórnvöld geta staðið að slíkum niðurskurði, enda gera helztu ríki sjóðsins það ekki. Bretland og Bandaríkin halda úti feiknarlegum ríkishalla til að hamla gegn kreppunni. Ef sjóðurinn heldur hinni ömurlegu stefnu til streitu, þarf að grípa til varna. Núna neitar hann að afgreiða næsta lánaskref til Seðlabankans unz meira verði þjarmað að þeim, sem miður mega sín. Þessa firrtu kröfu þarf að auglýsa sem og önnur hneyksli í kröfum sjóðsins. Við þurfum að sýna þennan frjálshyggjusjóð í réttu ljósi.
Stýrivexti strax í 3%

Verðbólga er nánast engin. Síðustu þrjá mánuði hefur hún verið 1,4% miðað við heilt ár. Sé reiknað heilt ár aftur í tímann, er hún hins vegar 11,9%. Við það miða Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn og Seðlabankinn. Inni í þeirri tölu er sjálft bankahrunið, þegar krónan hrundi. Nú hefur verið traust staða í þrjá mánuði og miklu nær er að miða við hana. Vextir Seðlabankans eiga því ekki lengur að vera uppi í skýjunum. Umsvifalaust þarf að lækka stýrivexti niður í 3%. Þar með leggst niður það rugl, sem er á vöxtum atvinnulífsins og húsnæðislána. Vaxtalækkun er mikilvægur hlekkur í endurreisn þjóðfélagsins.
Far vel Halldór

Halldór J. Kristjánsson bankastjóri hyggst flýja land. Segist hafa fengið vinnutilboð erlendis. Það er fínt, hann er annar bankastjórinn, sem telur sér vegi færa erlendis. Ingimundur Friðriksson seðlabankastjóri var áður farinn til Noregs. Halldór er einn af höfundum hrunsins. Hann notaði hin fleygu orð: “Hver er sinnar gæfu smiður”. Síðan hrundi Landsbankinn og Halldór varð atvinnulaus. Vonandi vegnar honum vel í útlöndum og vonandi kemur hann ekki aftur til landsins. Nema til að svara til saka fyrir aðild sína að fáránlegum rekstri Landsbankans, samanber IceSave. Far vel Halldór.
Hvítflibba-fangelsi vantar

Þarf ekki í tæka tíð að reisa eða gera upp fangelsi fyrir hvítflibba? Litla-Hraun annar ekki þörfinni, þegar stórmennin hrannast inn. Pláss þarf fyrir bankastjóra og millistjórnendur banka, útrásarvíkinga og kúlufólk. Kannski verður hægt að nýta hálfkaraðar byggingar. Til dæmis nýja turninn við Borgartún, þaðan er útsýni yfir fjárglæfrahverfið við Sæbraut og Kirkjusand. Ekki er ráð nema í tíma sé tekið. Senn á að fara að loka Guantanamo, kannski verður hægt að fá það leigt, það er nálægt Tortola. Bezt við hæfi væri þó að innrétta tónlistar-glerhúsið mikla við Kalkofnsveg sem hvítflibba-fangelsi.
Evrópuaðild fjarlægist

Við bítum í það súra epli, að stuðningur fólks við Evrópuaðild er lítill og fer minnkandi. Skoðanakannanir sýna, að mikill meirihluti er andvígur aðild. Meira að segja er meirihluti andvígur viðræðum við Evrópusambandið. Þetta er ekki góður jarðvegur fyrir þrýsting á aðild. Samfylkingin ein fer ekki með þjóðina inn í sambandið. Til þess þarf hún stuðning annarra flokka, sem ekki liggur á lausu. Ekki hjálpar talsmáti kommissara sambandsins. Í hvert sinn sem Olli Rehn stækkunarstjóri opnar munninn hrynur fylgið af Evrópuaðild. Þetta endar allt með skelfingu í þjóðaratkvæði. Síðan verður tíu ára hlé.
Fótapláss á vefnum

Hafið þið skoðað seatguru.com? Þar eru sýnd kort af sætaskipan í flugvélum margra flugfélaga, þar á meðal Icelandair. Góð sæti með fótaplássi eru merkt græn og rauð með vondu fótaplássi. Í Boeing 757-300 vélum Icelandair eru flest sæti hvít, sem þýðir meðallag. Vond eru öftustu sæti framan við eldhús eða salerni, þeim er ekki hægt að halla aftur. Góð eru sæti við aftanverðan öryggisútgang, þar er fótapláss. Hliðstæðar upplýsingar eru ekki á þessum vef um Boeing 737-700 vélar Iceland Express. Mín reynsla er sú, að fótapláss sé þar heldur skárra en hjá Icelandair, en samt ekki forsvaranlegt.
Græðgisfólk flokksins

Margir þeirra, sem fóru verst út úr bankahruninu, voru langvinnir kjósendur Sjálfstæðisflokksins. Þeir, sem trúðu og töldu frjálshyggju allra meina bót. Gráðuga fólkið, sem vildi fá að vera með. Keypti pappíra fyrir lánsfé og taldi sig mundu verða ofurríkt. Einkunnarorðin voru: Grillum á kvöldin og græðum í svefni. Ofan á pappíra keypti það sér einbýli og lúxusjeppa. Þeir allra gráðugustu náðu sér í kúlulán. Síðan kom hrunið og allar eignir þessa fólks reyndust vera tálsýn ein. En skuldirnar voru margar raunverulegar. Græðgisfólkið var til skamms tíma kjölfesta Flokksins. Hvað kaus það núna?
Þið trúið röngum spuna

Samfylkingin spinnur betur en aðrir flokkar, enda studd ágætum spunakörlum og ímyndunarfræðingum. Hún hefur fengið hálfa þjóðina til að trúa röngum niðurstöðum kosninganna. Fólk trúir, að Samfylkingin hafi unnið sigur. Hins vegar unnu Borgarahreyfingin og Vinstri græn kosningasigur, +7,2% og +7,4%. Framsókn og Samfylkingin bættu stöðu sína miklu minna, +3,1% og +3,0%. Fólk trúir, að Evrópuaðild hafi unnið sigur. Þar er ég alveg mát, sé engar tölur því til stuðnings. Hafi einhver ætlað að kjósa Evrópu, hefur hann kosið Samfylkinguna, mest 29,8%. Aðrir flokkar efast um gildi Evrópuaðildar.
Dagur og Katrín leysa málið

Dagur Eggertsson og Katrín Jakobsdóttir leiða viðræðuhóp stjórnarflokkanna um Evrópumálin. Össur Skarphéðinsson og Ögmundur Jónasson eiga þar einnig sæti. Ég hef trú á, að þetta fólk nái samkomulagi. Það er sáttfúst og ekki sundurlynt. Evrópa hindrar því ekki samstarf Samfylkingar og Vinstri grænna. Ýmsir æðikollar úr þingmannaliði flokkanna frussuðu ógætilega, en nú hefur verið stungið upp í þá. Haldnir voru þingflokksfundir, þar sem þeir voru teknir í gegn. “Ordnung muss sein” segir þýzkt spakmæli. Það gengur auðvitað ekki, að sjálfmiðjaðir froðusnakkar spilli samstarfi um björgunaraðgerðir.
Kjölfesta stjórnmálanna

Þótt Samfylkingin hafi ekki unnið kosningasigur í samanburði við 2003, hefur hún samt sterka stöðu. Vegna hruns Sjálfstæðisflokksins er hún kjölfesta íslenzkra stjórnmála, svo notað sé gjaldþrota orð úr útrásinni. Sem eins konar kjölfestu-fjárfestir getur Samfylkingin leitað samstarfs við flokka, sem sættast á Evrópustefnu hennar. Hún getur boðið ráðherrastóla. En hún getur ekki falið þá staðreynd, að sjö af hverjum tíu kjósendum eru meira eða minna andvígir Evrópustefnu hennar. Kjölfestu-fjárfestirinn kemst ekki yfir þann þröskuld í þjóðaratkvæðagreiðslunni, sem bíður við brautarendann.
Evrópa verði þingmannamál

Hugmynd Ögmundar Jónassonar er fín. Ríkisstjórnin semur um að vera ósammála um Evrópuaðild og vísar málinu til Alþingis. Þar kemur fram þingsályktun frá þingmönnum, sem verður samþykkt eða felld. Að samþykktri tillögunni getur utanríkisráðuneytið farið í gegnsæjar samningaviðræður við bandalagið. Ef það samþykkir. Þegar þeim er lokið, fær fólk þjóðaratkvæði að ákveða aðild eða ekki aðild. Á þennan hátt getur ríkisstjórnin einbeitt sér nú að brýnum björgunaraðgerðum. Evrópa fer í sérstakt ferli, sem truflar ekki vinnu við að komast út úr kreppunni. Er bezta leiðin til að koma stjórninni á koppinn.
Sætar freistingar Jóhönnu

Meirihluti er sagður á nýju Alþingi fyrir skjótri umsókn um aðild að Evrópu. Jóhanna Sigurðardóttir getur reynt að mynda um það stjórn með Framsókn og Borgurum. Meðreiðarsveinar Sjálfstæðisflokksins í frjálshyggju væru þá báðir í stjórn með búsáhalda-byltingunni. Það væri dálítið sætt. Fljótlega mun þó Samfylkingin fatta, að málið er ekki svona einfalt. Leiðin til Evrópu er lengri og flóknari. Skjót umsókn nær kannski ekki fram að ganga og jafngildir heldur ekki skjótri aðild. Í alvörumálum stefnir Jóhanna til norræns kratisma. Hún nær honum bara fram í samstarfi við vinstri græn.
Útlendingar sjá sannleikann

Öllum heimsmiðlum ber saman um, að stórfrétt íslenzku kosninganna hafi verið vinstri sigur. Um þetta bera vitni fyrirsagnir Times og Telegraph, Guardian og Euronews, Wall Street Journal og New York Times, UPI og AFP, Reuters og BBC. Íslenzku dagblöðin eru á öðru máli. Fyrirsagnir þeirra eru þessar: Morgunblaðið: “Óbrúuð gjá í ESB máli.” Fréttablaðið: “Efnahagsmálin eru brýnustu verkefnin.” Í vefútgáfum íslenzku blaðanna á sunnudaginn var hvergi fyrirsögn um stórfrétt kosninganna. Eins og oftast áður varð ég að lesa erlenda fjölmiðla til að fá sannleikann um íslenzkan veruleika.
Álitsgjafar telja ekki tennur

Bjarni Harðarson, flúinn framsóknarþingmaður, segir meirihluta þingmanna Framsóknar vera andvíga aðild að Evrópusambandinu. Síðan rekur hann skoðanir hvers þingmanns fyrir sig. Bjarni virðist fara fræðilegar í hlutina en álitsgjafar ríkisútvarpsins. Þeir skelltu heilli Framsókn á vogarskál sambandsins. Sögðu, hversu margar tennur væru í hesti, án þess að gá upp í hann. Bjarni hefur þó opnað kjaftinn á honum og talið tennurnar. Snöggt æði evrópuaðildar virðist ekki eiga við rök að styðjast. Ekki er í vændum nein ríkisstjórn Samfylkingar, Framsóknar og Borgara um skjóta Evrópuaðild.
Urðu sér til skammar

Á sjónvarpsfundi flokksforingja í gærkvöldi vænti ég þess að hlusta á þjóðarforeldrana Jóhönnu og Steingrím. Í stað þess sá ég illa uppdregna stráka í sandkassa. “Ég er stærri en þú.” “En ég hef stækkað meira en þú.” “Pabbi minn er sterkari en pabbi þinn.” Sama gamla rausið og ævinlega áður. Þarna áttaði ég mig á, að tími gamlingjanna er liðinn. Þau eru orðin svo gegnsósa af þjarki og röfli fortíðarinnar, að þau haldast ekki í nýjum gír. Kannski voru þau þreytt og hugsuðu ekki, keyrðu bara á sjálfstýringunni. Þau urðu sér til skammar, Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon.
Enginn vegvísir um Evrópu

Risin er deila milli Jóhönnu Sigurðardóttur og Steingríms J. Sigfússonar um túlkun kosningaúrslitanna. Auðvitað er það Evrópusambandið, sem skilur þau að. Steingrímur túlkar stóraukið fylgi við Vinstri græn ranglega sem ósigur aðildar. Hann lítur framhjá heildarútkomu allra flokka. Jóhanna túlkar stöðu Samfylkingarinnar eftir kosningar ranglega sem sigur aðildar. Hún lítur fram hjá, að áður hefur Samfylkingin fengið betri útkomu. Steingrímur og Jóhanna stunda hefðbundið og hættulegt þjark pólitíkusa. Kosningaúrslitin má túlka út og suður. Einkum eru þau þó hvorki vegvísir til Evrópu né frá Evrópu.
Þráinn öfundaður

Nokkrir bloggarar sjá ofsjónum yfir, að Þráinn Bertelsson verði á tvöföldu kaupi sem þingmaður. Hann eigi að afsala sér heiðurslaunum listamanna meðan hann sé þingmaður. Heiðurslaun eru hins vegar ekki starfslaun. Þau eru ekki veitt til að efla listamenn til dáða. Eru veitt í þakklætisskyni fyrir löngu áður unnin störf. Þráinn hefur fyrir löngu unnið fyrir heiðurslaunum, er ekki að vinna fyrir þeim núna. Þess vegna er hann ekki í tvöfaldri vinnu sem listamaður og þingmaður. Ég reikna samt ekki með að öfundsjúkir bloggarar taki mark á þessari eða annarri röksemdafærslu. Þeim er bara illa við Þráin.
Þurfum enga kvótagreifa

Við höfum sjómenn og skipstjóra og skip, þurfum ekki kvótagreifa. Þurfum ekki þessa gamaldags grínista, sem hleypa öllu í skuldir og væla síðan utan í ríkisvaldið, samanber texta Halldórs Laxness. Þurfum ekki landráðamenn, sem veðsetja kvóta þjóðarinnar. Séu þeir of skuldsettir, mega þeir sökkva. Ríkið hirðir kvótann. Nóg er af sjómönnum, skipstjórum og skipum. Þar er hornsteinninn, kvótagreifar eru það ekki. Valdalaus er orðinn pólitískur armur greifanna, Sjálfstæðisflokkurinn. Við látum hann ekki standa í vegi fyrir hreinsun á blóðsugum sjávarútvegsins.
Að halda sjó var sigur

Sigur Samfylkingarinnar er ekki meiri en svo, að fylgið stendur í stað, ef litið er til þriggja síðustu kosninga. Raunar fékk flokkurinn meira fylgi árið 2003. Sigurinn felst í að veðra ábyrgðina á hruninu. Þjóðin fyrirgaf flokknum ábyrgðina, því að hann sleit stjórnarsamstarfinu og fann heilaga Jóhönnu. Það var Jóhanna, sem dró sigurvagninn, ekki frjálshyggjudrengir, sem fengu frítt far inn á þing. Varið ykkur á Björgvin Sigurðssyni og Árna Páli Árnasyni, þeir hafa ekkert reformerast. Þeir munu ekki telja sig þurfa á Jóhönnu að halda, þegar frá líður. Þeir eru alls engir kratar norrænir.
Fljótleg umsókn um aðild

Ekki er jafnræði með stjórnarflokkunum eftir kosningar. Vinstri græn hafa ekki styrk til að hafna viðræðum um aðild að Evrópu. Væntanlega verða þau að fallast á aðildarumsókn með þjóðaratkvæðagreiðslu í kjölfarið. Það verður aðgöngumiði þeirri að ríkisstjórninni. Þau fá ekkert í staðinn, til dæmis ekki meiri tilslökun Samfylkingarinnar í álbræðslum. Ég sé fyrir mér, að umsókn um aðild að Evrópu verði fljótlega lögð fram til að nýta forsæti Svía í Evrópusambandinu síðari hluta ársins. Þetta segir ekkert um, að þjóðin muni styðja aðild, þegar til kastanna kemur í atkvæðagreiðslu.
Tveggja sólarhringa tapið

Vinstri græn töpuðu lokaslagnum á tveimur síðustu sólarhringunum. Töpuðu á tímanum frá síðustu skoðanakönnun til lokunar kjörstaða. Fylgið sópaðist yfir til Samfylkingarinnar. Heimskulegt tal Kolbrúnar Halldórsdóttur um olíuleit hafði áhrif. Einnig valdhroki flokksins í garð Evrópusambandsins vegna þjónustutilskipunar þess. Og hörð ummæli Steingríms J. Sigfússonar um enga aðildarumsókn eftir kosningar. Slíkt fældi kjósendur frá flokknum á síðustu stundu. Þeir töldu höfnina öruggari hjá Samfylkingunni. Vinstri græn skorti “damage control”, tæknina að kunna að takmarka tilfallandi skaða.
Þjóðin kvaddi Flokkinn

Kosningarnar snerust varla um Evrópu, ekki um álbræðslur, ekki um eftirgjöf lána. Þær snerust um Sjálfstæðisflokkinn. Þær snerust um algert getu- og skilningsleysi Flokksins í fjármálum. Þær snerust um styrk- og mútuþægni fulltrúa flokksins. Þær snerust um stuðning flokksins við sérhagsmuni og græðgi. Þær snerust um ofsatrú flokksins á gjaldþrota hugmyndafræði frjálshyggju. Í kosningunum sagði þjóðin skilið við stjórnmálaflokk, sem framdi landráð af gáleysi, heimsku og græðgi. Nú fáum við tveggja áratuga tímabil, þar sem fjármálaráðherra verður ekki úr Sjálfstæðisflokknum.
Allir skamma Sjóðinn

Nærri daglega sé ég gagnrýni á Alþjóða gjaldeyrissjóðinn á vefjum fjölmiðla. Mark Weisbrot skrifar í dag í New York Times. Hann telur sjóðinn vera úr takti við þekkingu tímans. Hafa gert illt verra og framkallað hrun víða um heim. Weisbrot segir sjóðinn vera að endurtaka sín fyrri mistök. Öll ríki berjist við kreppu með aukinni eyðslu og þenslu. Sjóðurinn heimti hins vegar samdrátt ríkisútgjalda, sem jafngildi atvinnuleysi og aukinni fátækt. Þessu eigi sjóðurinn að hætta og taka upp sömu hagfræði og ríkisstjórnir nota í nútímanum. Hann telur brýnt að þvinga fram stefnubreytingu hjá sjóðnum.
Eitt kíló á viku

Lengi hef ég talið hestana eiga að ganga og hlaupa, en ég ætti að sitja sem fastast. Þetta er einföld verkaskipting. Læknir rauf þægindin, sendi mig ofþyngdar vegna í Hveragerði. Þar lærði ég að borða ekki utan máltíða og fá mér ekki aftur á diskinn. Einnig að verða daglega örmagna í þar gerðu tæki. Eftir heimkomu hélzt þetta áfram. Þannig hef ég rýrnað um 22 kíló á fimm mánuðum. Eitt kíló á viku og rýrna enn. Mér skilst, að ég þurfi að vera í ströngum lífsstíl um ókomna tíð. Framtíðin leiðir í ljós, hvort ég get sætt honum til langs tíma. Rannsóknir sýna, að flestir bæta öllu við sig aftur.
Umpólaðar skoðanir mínar

Hesta hef ég haldið í áratugi. Skrifaði snemma bækur um hesta, varð ritstjóri Eiðfaxa 2003-2005. Í báðum tilvikum starfaði ég innan kerfis, þar sem allir voru sammála. Smám saman breyttust skoðanir mínar á hrossarækt, snerust loks við. Sem ritstjóri skrifaði ég ýmsa gagnrýni á stefnuna, en ekki skipulega. Nú er ég að verða sjötugur bloggari. Sem slíkur hef ég öðlazt frelsi, er ég hafði ekki sem hluti af kerfum. Nú get ég sagt það, sem mér þóknast, án þess að hafa áhyggjur af viðbrögðum. Of seint er orðið fyrir mig að rækta eða kaupa hesta eftir nýjum kenningum mínum. Get samt sagt, að ræktunin sé rugl.
Diamond og Íslendingar

Tveir höfundar gáfu árið 2005 út bækur um afdrif Grænlendinga, frænda okkar. Guðmundur J. Guðmundsson skrifaði bókina Á hjara veraldar. Og Jared Diamond bókina Collapse. Var að endurlesa þær. Athygli mína vekur, að Diamond er vel heima í fornleifagreftri í Grænlandi, einkum í öskuhaugum Grænlendinga og Inúíta. Þetta fer að mestu framhjá Guðmundi. Diamond getur á grundvelli öskuhauganna metið líffskilyrði á Grænlandi úti við strönd og inn til dala á ýmsum tímum. Úr því fær hann skemmtilegar og traustar niðurstöður um afdrif Grænlendinga. Sem hafa farið framhjá einangruðum íslenzkum fræðimönnum.