arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fóstrur misnota börn

Ljótt er af fóstrum að gefa út yfirlýsingu fyrir hönd leikskólabarna. Það er misnotkun á aðstöðu og misnotkun á börnum. Leikskólabörn geta haft áhyggjur af byggingum í nágrenni leikskóla. En þau gefa ekki út pólitískar yfirlýsingar um það efni eða önnur. Alveg eins og fimm ára börn skrifa ekki minningargreinar um afa sinn og ömmu. Þar bregðast foreldrarnir, sem halda, að þeir geti skrifað og talað fyrir hönd barnanna. Enginn getur komið fram á þennan hátt. Hvort tveggja er óviðeigandi, framtak foreldra og framtak fóstra. Veita þarf tiltal fóstrunum, sem misnotuðu börnin með yfirlýsingu.
Burt með þéttingu

Fyrirhuguð hús við Laugaveg 4-6 eru nýjasta dæmið um ríkjandi áráttu í borgarskipulagi. Langvinn áráttan felst í að byggja ný hús ofan í gömul og þétta byggðina í leiðinni. Ég vil, að áhugamenn um evrópskar virkisborgir og þétta byggð fái að spreyta sig í Álfsnesi. Þar byggi þeir þröng háhýsi, þar sem hver býr ofan á öðrum og bílar komast ekki um götur. Þannig verði þeir sefaðir og láti okkur hin í friði. Sem viljum búa í borg, þar sem langt er milli húsa og vítt til veggja. Þar sem bílfært er um götur. Ýmis samtök gegn þéttingu byggðar sýna, að fólk er farið að átta sig á þessu.
Nafnlausa greinin

Nafnlaus flugstjóri skrifar grein í Moggann í dag. Hann segir, að ásakanir nafnlausrar konu frá Venezuela gegn sér séu rangar. Hann hafi ekki barið hana og nauðgað henni. Hann hafi ekki smyglað henni inn í landið gegn vilja hennar. Hinn nafnlausi flugstjóri hefur hafið ritdeilu undir vernd Mogga. Blaðið segist veita nafnleysið, því að konan sé nafnlaus. Hefur hún þó ekki enn skrifað nafnlausa grein. Þessi grein í Mogganum er skrípó, dæmi um öfgar nafnleysis í fjölmiðlunum. Næst fáum við grein nafnlauss ráðherra, þar sem hann segir nafnlausan ritstjóra Moggans fara með rangt mál.
Ný miðlun slær í gegn

Við sjáum margar tegundir tækja sameinast í eitt, samanber iPhone og iPod. Sími og tölva, vefur og póstur, skilaboð og tónlist, útvarp og sjónvarp, myndavél og hljóðver, bráðum vídeó. Allt þetta er að verða eitt. Ótrúlegur hraði er á breytingum í nýmiðlun þessi árin. Enn hraðari breytingar verða á næsta ári og því þarnæsta. Fyrir nokkrum árum sló iPod í gegn og nú er iPhone að sigra heiminn. Á þessum fyrsta áratug nýrrar aldar kollvarpast meðvitund okkar um fjölmiðla og margmiðla. Ekkert verður í fjölmiðlun árið 2010 eins og það var árið 2000. Þeir tapa, sem ekki sjá þetta gerast.
Ljósvakamiðlum fækkar

Sex fyrirtæki eiga kvikmyndir, sjónvarp og útvarp Bandaríkjanna og hluta í öðrum löndum. General Electric á einkum sjónvarp, svo sem NBC og MSNBC. Time Warner á CNN, AOL, Warner Bros og fullt af tímaritum. Walt Disney á ABC og sæg af sjónvarpsstöðvum. News Corp er Rupert Murdoch, sem á Fox og bunka af sjónvarpsstöðvum. CBS á fullt af sjónvarpstöðvum, Viacom á Paramount og ótal aðra hluti, átti áður líka CBS. Prentmiðlar eru enn í eigu margra, svo sem Gannett, Bertelsmann, Reed Elsevier, Pearson, McGraw-Hill, Tribune, Advance.net, Hearst, CanWest, Knight Ridder, Scripps o.fl.
Grúppur hola fjölmiðla

Tuttugasta öldin var í hefðbundnum fjölmiðlum öld sterkra einstaklinga. Þá fóru fjölmiðlar mikinn og rannsóknir voru hafnar til vegs. Nýhafin er svo öld “groups” í greininni, samsteypna. Þær líta á fjölmiðla sem þjónustu eða vöru, er lúti almennum lögmálum. Fjölmiðlar verða að skila 20% arði. Annars eru þeir holaðir innan, rannsóknum fleygt út og froða sett inn í staðinn. Þegar búið er að hola fjölmiðla, brestur “goodwill”, góðvild notenda. Fjölmiðlar eru komnir í þennan vítahring í Bandaríkjunum. Murdoch er að eignast Wall Street Journal. Hefðbundin fjölmiðlun riðar til falls.
Rugl í ræktun hesta

Íslenzkir hestar hafa ekki fimm gangtegundir, heldur sex. Valhopp var áður fyrr aðalgangtegundin, þegar menn voru að flýta sér. Nú er það ekki einu sinni tekið með í mati á hestum. Ræktun hrossa stælir erlenda montskóla aflagðra kóngaríkja. Unaðslegt, langstígt, skríðandi tölt þykir ekki fínt. Í staðinn hristast menn á heimsleikum á hágengu hopptölti, er gerir hest og mann örmagna á hálftíma. Það getur gengið í minni háttar útreiðum kringum hesthúsið, en dugar hvorki í hestaferðum né í haustleitum. Ræktun hestsins er orðin rugl stælinga á þjálfun hesta frá Slóveníu og Andalúsíu.
Fáfróðir fjölmiðlafræðingar

Blaðamennsku á að kenna þannig, að hún gagnist blaðamönnum á vinnustað, um leið og hún gagnist vinnustöðunum. Þannig er hún kennd í Bandaríkjunum, af kennurum, sem þekktari eru sem blaðamenn og ritstjórar en sem kennarar. Hún er þar ekki kennd sem fjölmiðlafræði, grein af meiði félagsvísinda. Hér er ekki kennd blaðamennska, heldur fjölmiðlafræði. Flestir kennararnir hafa enga reynslu í faginu og aðrir hafa vonda reynslu. Nám í fjölmiðlafræði kemur verðandi blaðamönnum að engu gagni. Þekkt er í bransanum, að umpóla þarf slíku fólki í upphafi starfs, svo að það standi jafnfætis sjómönnum.
Hestar í náttúrunni

Samskipti landvarða og hestamanna eru að batna. Fleiri hestamenn fara eftir almennum reglum í umgengni við náttúruna. Fleiri þjóðgarðs- og landverðir skilja að reiðgötur eru aldagamall þáttur í náttúru landsins. Þeir átta sig á, að ekki gengur að taka götur, sem skeifur hafa búið til, skrá þær sem göngugötur og banna þar hestaskít. Lausir hestar í ferðum lesta sig faglega og halda við leiðum, sem annars mundu afmást. Þegar ég stýri hestaferðum, hef ég þá reglu að hafa snemma samband við land- og þjóðgarðsverði. Sem við þá um, hvernig og hvar skuli riðið og áð. Samtal eflir gagnkvæman skilning.
Vefja um fingur sér

Sumir viðskiptavina félagskerfisins kunna að vefja vandamálafræðingum um fingur sér. Þeir hafa líka lag á að gera fjölmiðla meðvirka. Meðaumkun samfélagsins vekur nokkrar spurningar. Telst til mannréttinda að tala fyrir tíuþúsund krónur á mánuði í farsíma? Telst brýnt að geta keðjureykt sígarettur? Eiga menn bágt, sem eru ekki flottir í tauinu? Ber samfélagið ábyrgð á, að öllum líði vel? Stefna félagslegrar velferðar er sumpart komin út í öfgar hér á landi. Hún var hugsuð sem öryggisnet, en ekki ávísun á bílífi á kostnað skattgreiðenda. Velferðin átti að lina vanda, ekki leysa.
Aumingjarunk samfélagsins

Matvælaeftirlit borgarinnar mælir ekki saurgerla í ísvélum til að börn starfsmanna þess forðist helming ísbúða borgarinnar. Samt hélt eftirlitið kjafti um sökudólgana, þegar nítján ísbúðir féllu í gerlaprófi. Talið var við hæfi, að almenningur æti saurgerla að sinni. Í öðru prófinu hafði hinum seku fækkað niður í sex. Þá loks var sagt frá nafni sökudólga. Feimni eftirlitsaðila við nafnbirtingar er þáttur í hefðbundnu aumingjarunki samfélagsins. Eins og í landbúnaðinum. Allar ísbúðir verða að líða fyrir nítján. Nafnleysið þjónar ekki framleiðendum, það dregur úr ísneyzlu.
Treystið þið mér ekki?

Í rigningu hefðum við beðið í bílunum. Nema þeir, sem komu í strætó. En við röltum í sólskini á stéttinni framan við stofuna. Vefsíða tannlækna og tannlæknasíminn sögðu þar vera neyðarvakt kl. 11-13. Aldrei kom neinn tannlæknir. Brátt tíndist þjáningafólkið brott. Ég sem hélt, að hagkerfið hefði útrýmt lassarónum. Tannlæknirinn kom svo á mánudaginn og baðst ekki einu sinni afsökunar. “Félagið talaði við mig, en ítrekaði aldrei, að ég ætti að vera á vakt,” sagði hann. Hann minnti mig á málarann, sem hafði svikið okkur í þrjá mánuði. “Treystið þíð mér ekki?” sagði hann fyrir rest.
Með mosann í skegginu

Þeir eru með mosann í skegginu, sagði fræðari við mig um framsóknarmenn, þegar ég mætti sjö ára gamall í sveit á góðu íhaldsheimili. Í þá daga var Framsókn græn og þóttist vera handhafi þjóðarsálarinnar innan úr dýpstu dölum og ofan af heiðum landsins. Heilagleikinn draup af henni. Nú hefur Framsókn um skeið verið svartur flokkur stóriðju, með alls engan mosa í skegginu. Það er Halldóri Ásgrímssyni að kenna. Hann fór svo málavillt, að hann gældi jafnvel við Evrópu í draumum. Evrópa er nánast eins langt frá mosanum í skegginu og afdölum Framsóknar og hægt er að komast.
Myllusteinarnir

Dapurt gengi Framsóknar í kosningunum stafar af ýmsum ástæðum. Hin þyngsta er, að áhrifin af auknu frelsi í efnahagsmálum henta ekki hefðbundnum kjósendum flokksins. Önnur þyngsta ástæðan er, að hefðbundnum kjósendum flokksins hentar ekki, að grænum flokki sveita sé breytt í svartan flokk stóriðju. Þriðja ástæðan er, að kjósendur hafa almennt áttað sig á spillingu flokks, sem er vinnumiðlun fyrir flokksprinsa, en er ekki hefðbundinn stjórnmálaflokkur. Með sjónhverfingum bjargaðist flokkurinn tvisvar í þingkosningum. En það tókst ekki í þriðja og síðasta skiptið.
Biðlisti vinnumiðlunar

Fyrir vinnumiðlun, sem skilgreinir sig sem stjórnmálaflokk, er afleitt að tapa kosningum. Vinnumiðlun stendur og fellur með árangri sem vinnumiðlun. Ef hún missir aðstöðu til að útvega sæti, stóla og stöður, er hún einskis virði sem vinnumiðlun. Framsókn bar sem vinnumiðlun skylda til að hanga dauðahaldi í ríkisstjórnina. Það hefði gefið henni fjögurra ára frið við að útvega flokksgæðingum sæti, stóla og stöður. Nú hefur hún ekkert nammi. Eftir fjögur ár verður skortur á fólki á biðlistum Framsóknar. Það hefur þá í millitíðinnni flutt væntingar sínar til betur rekinna vinnumiðlana.
Grímseyingar sekir

Þegar leitað er sökudólga vegna verðs Grímseyjarferju, gleymast heimamenn. Um síðir heimtuðu þeir breytingar, sem kostuðu hundruð milljóna króna. Sturla Böðvarsson, þáverandi samgönguráðherra, varð við kröfum þeirra. Hann lét ráðuneytið grípa fram fyrir hendur vegagerðarinnar. Hún og ráðunautur hennar bera hluta ábyrgðarinnar, en eiga ekki skilið krossfestingu. Þyngsta ábyrgð bera Grímseyingar og Sturla. Að venju var pólitík í spilinu. Faglega ferlið var ekki nógu gott, en úrslitum réð byggðapólitík. Kristján Möller ráðherra geltir upp á ranga menn. Hann á að skamma Sturlu og Grímseyinga.
Tómatlausar Flúðir

Leifar smokkfisksins reka neyzlubúð á Flúðum. Innan um gróðurhúsin selja Samkaup ekki tómata og grænmeti svæðisins. Og auðvitað ekki heimaframleiddu jarðarberin. Það litla, sem til er í búðinni, kemur innpakkað úr Reykjavík. Þetta minnir mig á tilraunina til að kaupa nýjan fisk á Akureyri. Það var alls ekki hægt, þrátt fyrir tvær af stærstu útgerðum landsins. Í miðstöð sjávarútvegs var bara hægt að kaupa frosinn fisk. Svona er nútíminn. Vara fer beint af færibandi í umbúðir og er síðan send í dreifingarmiðstöðvar. Ég keyrði um Flúðir, en sá hvergi skilti um sölu grænmetis úr gróðurhúsi.
Kaupmennskuna vantar

Ekkert skilti er um grænmetissölu á Flúðum. Þar er bara vísað á sjoppu Samkaupa. Með því að aka plássið á enda eftir veginum til Syðra-Langholts má þó finna gróðurhúsið Mela. Þar fást þrenns konar tómatar og margs konar kál. Allt var þetta tekið upp í morgun og býr yfir mögnuðum bragðgæðum nýs grænmetis. Slíkt bragð finn ég ekki í búðunum. Mér finnst, að garðyrkjufólk Flúða eigi að taka sig saman um markað fyrir ferðamenn. Þar sem daglega má fá nýupptekið grænmeti dagsins og jafnvel jarðarber staðarins. Og auðvitað á að merkja hverja vöru framleiðandanum. Það er bissness að monta sig ögn.
Lögreglan er óhæf

Lögregla ríkis og Reykjavíkur er óhæf til að gæta öryggis almennings. Hún vaknar bara til lífsins, þegar góðmenni á borð við Falung Gong koma til landsins. Hún getur ofsótt pólitíska mótmælendur. Svo er það búið. Hún þorir ekki út úr bílunum, þegar dóp- og áfengisóðir menn vaða gargandi um göturnar. Lögreglustjórinn í Reykjavík talar digurbarkalega um “zero tolerance”. Svo er það búið. Miðbærinn í Reykjavík er eini miðbær evrópskra höfuðborga, sem er undirlagður óðum skríl um nætur og morgna. Neyðarlínan anzar ekki einu sinni köllum þar. Því að löggan þorir ekki á svæðið.
Ekkert er marktækt

Hefðbundin fjölmiðlun byggist á trausti. Þótt fólk vantreysti almennt fjölmiðlum meira en þeir eiga skilið, er sambúð fjölmiðla og notenda í föstum skorðum. Ekkert slíkt traust fylgir né getur fylgt nýjum fjölmiðlum, til dæmis bloggi. Í gamla daga treysti fólk að minnsta kosti ljósmyndum, en nú hefur Photoshop gert myndfalsanir hversdagslegar. Klippingar á vefnum fara rangt með upprunaskjalið. Spjallrásir, SMS og vefspuni er notað til að koma rangfærslum á flug. Nafnelysingjar ríða húsum. Enginn veit lengur, hver talar, né hvers vegna. Ekkert er marktækt. Traust er hverfandi.
Glerbrot sóðanna eru verst

Verst eru glerbrot drukknu sóðanna. Plastdósir og málmdósir má tína upp, en glerið sprengja ölraftarnir, þegar þeir grýtta bjórnum í götuna. Þetta sé ég á hverjum degi, þegar ég fer gönguleiðina um Snoppu og Suðurnes á Seljarnarnesi. Aldrei verður hægt að ná brotunum upp, ekki einu sinni með ryksugu. Raunar er fráleitt að leyfa sölu á bjór og gosi í glerflöskum. Við búum í samfélagi, þar sem fjölmennur minnihluti er ekki húsum hæfur. Þar sem uppeldi í heimahúsum hefur týnzt og þar sem skólar hafa bara áhuga á að skemmta nemendum. Við þær aðstæður má ekki sleppa gleri í hendur fólks.
Fáar girðingar duga

Sauðfé er annað hvort talið vera í afgirtum heimalöndum eða á afréttum ofan afgirtra byggða. Svo er ekki, það vill vera á Kaldbak. Í því skyni stekkur það tvo metra yfir vegarist eða syndir yfir Stóru-Laxá. Eða læðist yfir ógirt landsvæði í eigu ríkisvaldsins, til dæmis Hrunaheiðar. Ríkið girðir ekki land, sem það eignast með kröfuhörku í þjóðlendu-málaferlum, telur eignarhald sitt vera án ábyrgðar. Ég er sammála Herdísi Þorvaldsdóttur leikkonu um, að sauðfé eigi að vera afgirt. Frekar en að umheimur sauðfjár þurfi að vera afgirtur fyrir því. En fáar girðingar duga gegn sauðfé.
Terrorismi sauðfjár

Ég reið í klukkustund meðfram landfriðunargirðingu milli Þeistareykja og Grjóta, suðaustan Lambafjalla. Hún er ný, sögð liggja til Sandvatns ofan Mývatns, 60 km leið. Þetta var fín girðing úr hönnuðum einangrunarstaurum og rafmagni í hverjum streng. Samt taldi ég jafnmargar kindur í hrauninu innan girðingar og utan. Eins og girðingin væri engin. Það segir mér, að girðingar séu út af fyrir sig engin lausn á landvernd gegn kindum. Þetta eru terroristar, sem láta ekkert standa í vegi fyrirætlana sinna. Ég tel, að upp sé risinn sauðfjárstofn, sem lætur engar girðingar hindra sig.
Þykjusta gegn sauðfé

Sum landsvæði eru þekktari fyrir riðu en önnur. Hrunamannahreppur er eitt þeirra. Þaðan koma þriðja hvert ár fréttir um riðu. Ætla mætti, að reynt sé að hindra samgang sauðfjár á slíku svæði. Víða er þar að vísu vel girt, en sauðfé sleppur samt í gegn. Það stekkur yfir vegaristar eða syndir yfir ár. Eða er í eigu bænda, sem láta girðingar sínar grotna niður eða opna hliðin. Þetta er látið viðgangast og segir mér, að baráttan gegn riðu sé meira eða minna tilgangslítil. Kannski skipta girðingar litlu máli í vörnum gegn sjúkdómum. En þá eiga menn að viðurkenna það og ekki hafa þykjustuvarnir.
Feilað á fyrirmyndum

Samfylkingin á Íslandi hefur taugar til flokks Tony Blair í Bretlandi. Sá flokkur hefur einkavætt suma innviði þjóðfélagsins, svo sem járnbrautir. Enda eru brezkar lestir verstar og sóðalegastar í Vestur-Evrópu. Með sparnaði hafa verið búnir til biðlistar á sjúkrahúsum. Það gildir jafnt um járnbrautarlestir og sjúkrahús, að staðan er mun betri á Norðurlöndum, í Þýzkalandi og einkum þó í Frakklandi. Miklu nær væri fyrir Samfylkinguna að sækja fyrirmyndir til slíkra landa, einkum hins vanmetna Frakklands. Eftir langvinna stjórn Tony Blair er einkavætt Bretland ekki til fyrirmyndar.
Hótelin í borginni

Hótel Loftleiðir fær lága einkunn á TripAdvisor. Herbergin sögð gömul og léleg, maturinn í veitingasalnum óætur. Verri umsögn fá sum lítil hótel. Eigandi Hotel Atlantis á Grensásvegi sagður ruddalegur í orðbragði og umgengni, húsnæði í lamasessi, skelfileg lífsreynsla segir einn. Næstverst var sagt gistiheimilið Adam á Skólavörðustíg. Eigandinn sagður hræðilegur, með gistingu í útikofa, hafi aðeins áhuga á að hrifsa peninga. Einn sagði það versta hótel ævi sinnar. Turninn TopCityLine Grand í Sigtúni fékk langversta einkunn, skelfilega lýsingu á framkvæmdum, sóðaskap og vanhæfni.
Grétu sig í svefn

Á TripAdvisor er skelfileg lýsing á hótelum á Íslandi, einnig utan borgar. Sögufrægt KEA á Akureyri fær þar á baukinn, herbergi sögð lítil og sóðaleg. Álitsgjafar TripAdvisor hafa líka slæma reynslu af Icelandair Flughotel í Keflavík. Fosshótel Laugar í Reykjavík er sagt vera verra en vítishola, gestirnir grétu sig í svefn. Fosshótel Húsavík er sagt vera þreytt. Hótel Látrabjarg í Örlygshöfn fær niðrandi ummæli fyrir okur og lélegan aðbúnað. Ferðamálaráð þarf að hafa frumkvæði í að koma slíkum upplýsingum áfram til viðkomandi aðila. Ófært er, að tugur hótela varpi skugga á landið allt.
Umbi lesenda

Eitt atriði umfram önnur reynist auka traust notenda á fjölmiðlum. Það er umbinn, sem kominn er til sögunnar í bandarískum fjölmiðlum og raunar víðar. Umbi notenda flytur gegnsæi inn í heim fjölmiðlunar. Því eru margir fjölmiðlungar hræddir. Menn tregðast við að birta leiðréttingar og að birta þær allar á sama stað, á blaðsíðu tvö. Menn vilja ekkert samtal um gæði fjölmiðilsins. Vegna eigin smákónga tregðaðist New York Times lengi við, þótt Washington Post og Guardian hefðu greinilega grætt á umbanum. Nú er New York Times líka komið með umba. En enginn íslenzkur fjölmiðill enn.
Hata friðargæzluna

Tveir af hverjum þremur Þjóðverjum hafna þáttöku ríkisins í friðargæzlu í Afganistan. Brezkur yfirmaður í hernámsliðinu hefur beðið bandarískar sérsveitir um að hætta aðild að aðgerðum á hans svæði. Sérsveitirnar hafa valdið miklu manntjóni óbreyttra borgara. Hann telur þær hindra Breta í að afla fylgis íbúanna við hernámsliðið. Fyrir löngu hefur framleiðsla eiturlyfja í landinu náð heimsmeti. Nánast allir Afganar hata hernámið og friðargæzluna, sem því fylgir, þar ná meðal hina íslenzku. Fyrir löngu er kominn tími til að hætta aðild Íslands að þessum stórglæp vesturlanda.
Umbinn er í stuði

Umboðsmaður neytenda er kominn í fínt stuð, hættur að vera Framsókn. Fyrst setti hann hornin í “fittið”. Það er sjálftekt bankanna á löggjafar- og dómsvaldi og stuldur þeirra á fé almennings og ríkisvaldsins. Strax á eftir kom næsta skot. Hann kvartaði um seðilgjöld, sem ýmis einokunarfyrirtæki leggja á reikninga. Að frumkvæði hans eru þessi gjöld núna til skoðunar í viðskiptaráðuneytinu. Kannski setur hann hornin víðar í einokunina, sem einkennir íslenzkan okurbúskap. Kominn er til sögunnar í kerfinu aðili, sem neitar að fallast á ýmsar tegundir af okri íslenzkrar einokunar.
Frjáls sem fuglinn

Ég er frjáls sem fuglinn. Enginn getur gert mér neitt. Ég er kominn á aldur og hef lagt nóg fyrir, eyddi engu. Get sagt það, sem mér sýnist. Hef ekkert símanúmer og ekkert skiptiborð. Engir æstir valdhafar ná í mig. Þarf ekki að svara fyrir verk annarra. Mér var borgað sem svarar milljón á mánuði fyrir að vera ritstjóri. Það voru skítalaun fyrir erfiða starfsævi. Nú fer ég í fimmtán daga hestaferð, þegar mér þóknast. Fer til útlanda, ef ég nenni. Blogga bara prívat og persónulega um ruglið í þjóðfélaginu. Og leyfi úrillum ekki einu sinni að setja inn athugasemdir. Flott starf.
Þríeini einokunarbankinn

Einokunarbanki landsins er svo sjálfhverfur, að hann telur sig fara með löggjafar- og dómsvald. Kaupþing, Landsbankinn og Glitnir halda, að þeir geti sektað fólk fyrir greiðslufall og haldið eftir sektum. Ríkisvaldið eitt hefur rétt til að sekta og taka til sín sektarfé. Svo firrtur er þríeini einokunarbankinn, að hann segir ekki einu sinni, hvað hann stelur miklu fé af fólki og ríkissjóði með því að setja fólk á “fitt”. Umboðsmaður neytenda hefur vaknað til lífsins og með stuðningi lagaprófessora vakið athygli á lögleysu bankanna. Segir fólk eiga endurkröfu á bankadólgana.
Þeir völdu dópsalana

Neðanjarðarhagkerfið á Íslandi er 63 þingmönnum að kenna. Þeir eru að vísu sáttir við, að ríkið höndli hættulegustu fíkniefnin, áfengi og tóbak. En önnur fíkniefni láta þeir eftir neðanjarðarhagkerfinu. Það mundi hverfa, ef ríkið fengi að höndla fíkniefni almennt. Þá mundu dópsalar og handrukkarar hverfa og siðferði þeirra um leið. Þeir yrðu að selja bimmana sína og fólk mundi hía á þá. En þingmennirnir hafa ákveðið, að dópsalar og handrukkarar skuli vera helztu höfðingjar landsins. Þeir megi hafa um sig hirðir, sem taka reglur neðanjarðarhagkerfisins fram yfir lög og rétt samfélagsins.
Tilbúnir fiskréttir gamlir

Matgæðingar, sem ég tek mark á, kaupa tilbúna fiskrétti í nýtízku fiskbúð til að setja á pönnu. Það þori ég ekki, fer í gamaldags fiskbúð. Ég hef óbilandi trú á, að gamall fiskur sé notaður í tilbúna rétti. Fyrst sé fiskurinn seldur eins og hann er eða afhausaður og slógdreginn, kannski flakaður. Það, sem ekki seljist yfir daginn, fari í tilbúna fiskrétti eða plokk. Þegar ég kaupi nýjan fisk, leynir sér ekki við eldamennskuna, hvort hann er raunverulega nýr eða ekki. Tilbúni fiskurinn leynir hins vegar á sér, ellibragðið af fiskinum er falið bak við krydd og legi og sósur.
Zero tolerance

Ég ók um miðbæinn í mesta hitanum, þegar Austurvöllur var þéttsetinn fólki. Á horni Pósthússtrætis og Austurstrætis stóðu tveir stjarfir og lömdu hvor annan. Voru sæmilega klæddir en augnaráð þeirra var af annarri plánetu. Sama dag las ég í blaði Stefán Eiríksson lögreglustjóra stæra sig af zero tolerance fyrir minni háttar brot og óskunda á almannafæri. Þeir stjörfu vissu ekkert um það, enda hvergi sjáanleg lögga. Ég sé aldrei löggu þarna, í athvarfi öl- og dópóðra. Dag nokkurn mun einhver stjarfur grípa vélbyssu úr pússi sínu og skjóta tugi fólks. Hvar verður zero tolerance þá?
Skúbb aldarinnar í boði

Góður tölvuhakkari og vel skipulagður safnari ummæla nafnlausra álitsgjafa geta eignazt skúbb aldarinnar. Það væri jólabók, þar sem flett er ofan af hinum nafnlausu. Þar væri nafn þeirra, mynd, heimilisfang og sími. Neðan við hvert nafn kæmi svo allur sorinn, sem vellur um veraldarvefinn af völdum þess. Þetta yrði reiðarslag fyrir landssamband klikkusa og alla félagsmenn þess. Ég mundi kaupa svona bók, þótt hún kostaði 10.000 krónur. Því miður hef ég ekki nógu mikið vit á tölvum og ekki nógu mikla þolinmæði til að moka upp soranum. Þess vegna get ég ekki sett saman metsölubókina.
Á eldavél og þarf ekki grill

Ég á forláta eldavél úr keramiki og eldunarofn, sem hefur fleiri stillingar en ég kann að nefna. Því þarf ég ekki að nota grill. Ég er laus við að hanga úti í garði við að forkelast, meðan matargestir sitja inni í hlýju gluggaveðri. Konan keypti einu sinni grill að mér forspurðum, en ég sá við henni. Örlög þess urðu þau, að einn sonurinn fékk það lánað og skilaði því ekki frekar en öðru. Ég sakna þess ekki. Þegar ég kem heim undir kvöld finn ég lykt af kryddaðri, brenndri olíu liggja yfir nálægum götum. Nágrannarnir hamast við að forkelast við að brenna og eyðileggja góðan mat.
Þegar sólin snýst um jörðina

Einn af hverjum fimm Bandaríkjamönnum trúir, að sólin snúist um jörðina. Enn fleiri hafna þróunarkenningunni, sennilega hinir sömu, og svo margir í viðbót. Það eru þeir, sem hafa komið óorði á kristni í heiminum. Enn fleiri vita ekki, hvað er fruma, litningur og geislun. Fólkið, sem trúir róttækum bókstafsklerkum að hætti Gunnars í Krossinum. Kannanir í Bandaríkjunum sýna, að þetta er sama heimska, ómenntaða bókstafsfólkið. Í Evrópu er það jaðarfólk umhverfis stofnanir á borð við Omega. En það er því miður við stjórnborðið í valdamiðstöðvum Bandaríkjanna og við gereyðingarvopn þeirra.
Víða leynist Stóri bróðir

Þótt veraldarvefurinn virðist opinn og frjáls, leynist þar Stóri bróðir. Jón Ólafsson fékk Hannes Hólmstein dæmdan í Bretlandi fyrir efni, sem sett var á vefinn á Íslandi. Vont er, ef menn geta valið sér afturhaldsland til málaferla. Einnig hefur höfundaréttur verið þaninn út. Svo sem til að gera Warner Bros. kleift að elta uppi blogg barna og unglinga. Dómstólar í Bandaríkjunum hafa bannað sumt: Krækjur í efni annarra framhjá heimasíðum. Forrit, sem brjóta læsingar á efni. Að setja upp krækjur í slík forrit. Löggan kemur fljótt í heimsókn og óvænt, ef bloggarar vara sig ekki.
Langur biskupavegur

Biskupaleið hin forna var 450 km. Farið var um Hreppa og Gnúpverjaafrétt, sem nú er vel vörðuð, yfir Sóleyjarvað, um Sprengisand, niður Kiðagil. Síðan yfir vað á Skjálfanda, um Ódáðahraun, að Ferjufjalli, yfir Jökulsá á Fjöllum, um Möðrudalsöræfi í Vopnafjörð. Vegalengdir skiptust þannig: Hreppar 90 km, Gnúpverjaafrétt 90 km, Sprengisandur 90 km, Ódáðahraun 90 km, Möðrudalsöræfi 90 km. Nútímamenn ríða þingmannaleið á dag, 36 km. Við getum varla gert okkur í hugarlund, hvílíkir garpar forfeður okkar voru. Þeir létu sig ekki muna um 90 km á dag, Skálholt-Vopnafjörður á fimm dögum.