arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kosningar auðfólksins

Sigurvegarar kosninganna á laugardaginn verða hinir ríku. Er urðu ríkir á aðgangi að fjármagni og annarri fyrirgreiðslu, sem almenningi er ekki opin. Loforð Framsóknar og Sjálfstæðis snúast um flatar gjafir, sem lenda að mestu leyti hjá ríkum vinum silfurskeiðunga. Kúgaðir fátæklingar ættu að mótmæla kosningaloforðunum. Þau fela í sér hótun um tilfærslu tugmilljarða króna til yfirstéttar og höfuðborgarsvæðis. Aularnir skilja þetta ekki, heldur þramma í breiðfylkingum til örlaga sinna. Halda, að Framsókn og Sjálfstæðis muni galdra fram að nýju blessað árið 2007, þegar þjóðin djammaði á dýrum lánum.
Góð staða ríkisins

Þótt sumt hafi farið illa á ferli ríkisstjórnarinnar, hefur hún gert fjármál ríkisins heilbrigð að nýju. Hagnaður er af rekstri ríkisins aldrei þessu vant, þótt flest vestræn ríki búi við halla. Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn hefur reiknað þetta. Þegar fjármagnsliðir eru reiknaðir inn, kemur út 1% halli hér, en 7% í Bretlandi og Bandaríkjunum. Þetta sýnir, sem sífellt er að koma betur í ljós, að vinstri stjórnir eru sparsamari en hægri stjórnir. Það er líka gott, að vinstri stjórnin hér búi í haginn fyrir verðandi sukk hægri stjórnar undir forustu Framsóknarflokksins, sem lofar fólki gullregni.
Dagur gullfiskanna

Laugardagurinn næsti er dagur gullfiskanna. Þá streyma þeir á kjörstað og nærri annar hver mun kjósa kvalara sína. Gullfiskar setja X við flokka, sem gæta hagsmuna auðsins og handhafa hans. Velja formenn, sem fæddir eru með silfurskeið í munni og vita ekkert um líf og vandamál venjulegs fólks. Svo gleymnir eru Íslendingar, að bófar stjórnmálanna geta endurnýtt loforð sín á fjögurra ára fresti. Gullfiskarnir eru þá fyrir löngu búnir að gleyma. Heyra bara, hverjir lofa mestu brauði og mestum leikjum. Nú lofa þeir kræfustu að láta skuldir fólks hverfa með hókus pókus. Það er gaman að vera gullfiskur.
Eyðing atkvæðaseðils

Glæpsamleg heimska er að kjósa yfir sig Sjálfstæðis og Framsókn aðeins fimm árum eftir hrun. En líka er vont að kjósa Samfylkinguna og Vinstri græn. Það er eins og að kasta atkvæðinu í ruslatunnu. Höfum reynslu af því. Þessir ræflar hafa ekki bein í nefi til að standast frekju og yfirgang bófaflokka, sem telja það vera rétt sinn að ráða öllu. Þess vegna sviku Samfylkingin og Vinstri græn stjórnarskrána og þjóðareign auðlinda. Betra er að kjósa nýja flokka en þá, sem við vitum að eru gagnslausir. Taktísk atkvæðagreiðsla af ótta við of rýrt fylgi nýflokka er næsti bær við eyðileggingu atkvæðisins.
Próflausi Hriflu-Jónas

Jónas frá Hriflu fór til útlanda í skóla, en tók engin próf. Ekki ómerkari pólitíkus fyrir að vera próflaus. Enda flaggaði hann aldrei námi sínu, taldi sig bara vera að auka lífsreynsluna. Sigmundur Davíð fer öðru vísi að. Ótal sinnum hefur hann stært sig af námi erlendis, þótt hann hafi aldrei tekið þar nein próf, ekki kennarapróf, ekki meistarapróf, ekki doktorspróf. Hefur sveipað sig ýmsum titlum, sem hann hefur ekki rétt til að bera. Segist hafa verið í undirbúningi doktorsnáms án þess að hafa um það tilskilin vottorð. Öfugt við Jónas frá Hriflu vill Sigmundur Davíð sýnast meiri en hann er.
Tröllin eiga múginn

Er bara inni í mínum helli eins og flestir aðrir. Heyri umferðarhávaða af pólitík, sumpart í bloggi, en mest á fésbók. Finn þar ekki þennan hófaslátt Framsóknar, sem kannanir boða okkur. Heyri bara í fólki, sem er reitt og sárt út í mállausan múginn, sem vill færa okkur tröllastjórn Sjálfstæðis og Framsóknar. Fyrir mér er samfélagið klofið í tvær þjóðir, sem ekki þekkjast. Fjölmenni hópurinn kýs meirihluta í þágu hagsmuna auðs og græðgi. Gegn þeim múgi dugar hvorki stuðningur við svikula stjórnarflokka né margs konar góð nýframboð. Fyrir mér eru einhver tröll þarna úti að hertaka þjóðfélagið.
Þjóðin mun falla á prófi

Á laugardaginn fer þjóðin í próf. Þar kolfellur hún sem fyrr. Hún á það svar eitt við svikum Samfylkingar og Vinstri grænna að fara úr öskunni í eldinn. Hún ætlar að kjósa meirihluta flokkanna tveggja, sem eiga mestan þátt í að koma þjóðinni á hausinn í hruni árið 2008. Helmingaskiptastjórnin gamalkunna blasir við, stjórn hinna efnuðustu með hagsmuni auðsins í forgangi. Lækkar skatta á því liði og hækkar skatta fátæklinga á móti og dregur úr velferð. Það eru ekki nýjar fréttir, hefur alltaf verið svona. En gullfiskaminni meirihluta kjósenda nær ekki heila viku til baka, hvað þá heilt kjörtímabil.
Allt á fullt – ekkert stopp

“Brjálæði er að endurtaka sama hlutinn aftur og aftur og vænta annarrar niðurstöðu.” Gott spakmæli, þótt ekki sé eftir Albert Einstein eins og sumir telja. Íslendingar eru mikið fyrir að endurtaka sig. Við höfum sára reynslu af ofkeyrslu í atvinnu og lántökum. Með tilheyrandi verðbólgu og að lokum með hruni. Nýjasta dæmið um slíkt er frá 2008. Nú eru Sjálfstæðisflokkur og Framsókn enn að bjóða sama “allt á fullt og ekkert stopp”. Lofa að sáldra yfir þjóðina peningum, sem ekki eru til. Allir skulu grilla bara og græða. Vonin mun þó ekki rætast, heldur er sama, gamla hörmungin bara endurtekin.
Fjórði hver sér ljósið

Fjórflokkurinn er skipaður tveimur bófaflokkum og tveimur bjánaflokkum. Að kjósa bófaflokkana er fráleitt, en einnig vont að kjósa bjánaflokkana. Þeir skúruðu að vísu eftir hrunið, komu upp hagvexti og fullri atvinnu, komu svo og ríkisbúskapnum í jafnvægi. Eigi að síður sló hjarta bjánanna í takt við allan fjórflokkinn. Klúðruðu nýju skipulagi íbúðaskulda, þjóðareign auðlinda og nýrri stjórnarskrá. Allt reyndist þetta þykjusta án innihalds. Af ýmsum slíkum ástæðum hefur fjöldi kjósenda yfirgefið bjánaflokkana og styður ný framboð af ýmsu tagi. Nægir þó ekki, aðeins fjórði hver kjósandi sér ljósið.
Framsókn er vandinn

Meðan Framsókn var í 10% fylgi var hægt að láta sér önnur vandamál í léttu rúmi liggja. En ástæða er til að hafa áhyggjur, þegar hún slær upp í 30% fylgi í könnunum. Þetta er spilltasti flokkur landsins með stórkarlalegustu loforðin upp í erminni. Og með forustu, sem fær kalt vatn til að renna milli skinns og hörunds. Ofan á loforð um glás af peningum fyrir almenning eru herforingjar hans farnir að tala um notkun ofbeldistækja, haglabyssur og kylfur. Þetta er ekki í lagi og verst er, að almenningur sér það ekki. Af gamalkunnu auðnuleysi mun hann láta teyma sig á asnaeyrum inn í kjörklefann.
Lýsing á litrófinu

Stutt lýsing á pólitíska litrófinu: Sjálfstæðisflokkurinn: Bófaflokkur, sem annast hagsmuni kvótagreifa og annarra auðgreifa, lækkar skatta á auðmenn. Framsókn: Þjóðrembdur og lyginn bófaflokkur, annast hagsmuni kvótagreifa, rústar ríkisfjármálum. Samfylkingin: Undir stjórn hægri sjálfstæðismanns, sem eflir stjórn bófa á bönkunum. Vinstri grænir: Reisa stóriðju á Húsavík og annast hagsmuni Samherja, þegar á reynir. Björt framtíð: Tveir siðprúðir þingmenn vilja verða ráðherrar. Burt með þetta fúla lið. Kjósið einhvern af nýju flokkunum. Þeir gefa von, sem hvergi finnst í fjórflokki og varadekki.
Ferðalangur úr hrægammasjóði

Frosti Sigurjónsson hvarf í kyrrþey úr stjórn vogunarsjóðsins Arctica, sem varð umdeildur upp úr hruni. Fannst viku síðar í efsta sæti á nyrðri lista Framsóknar í Reykjavík. Vogunarsjóðir þessir, sem keyptu eignir fyrir slikk eftir hrunið, eru af Framsókn nefndir “hrægammasjóðir”. Víða um vefinn heimta frammarar, að eignir þessara sjóða verði þjóðnýttar og þeir reknir öfugir úr landi. Þetta eru auðvitað ýkt viðbrögð fólks, sem varð fyrir tjóni í hruninu. Framsókn mun auðvitað ekki verða við þessum kröfum, þegar Frosti úr “hrægammasjóðnum” er orðinn fjármálaráðherra eftir yfirvofandi kosningar.
Kylfur og haglabyssur

Látum vera, þótt Framsókn gangi allra flokka lengst í sölumennsku snákaolíu. Látum vera, að Framsókn lofi fólki gulli og grænum skógum. Ekkert nýtt. En dokum við, þegar helztu frambjóðendur flokksins grípa til óviðurkvæmilegra hótana. Hvað á Sigmundur Davíð Gunnlaugsson við, þegar hann segir, að bezt sé að beita kylfunni? Og hvernig dettur Frosta Sigurjónssyni í Arctica í hug að segjast eiga haglabyssu heima? Og hvers vegna tekur Eygló Harðardóttir undir óðra manna rugl? Er eitthvað ekki í lagi hjá Framsókn? Hví eru þeir foringjarnir farnir að tala eins og Framsókn sé “Blut und Boden” flokkur?
Aldursgreinið vörðurnar

Þjóðleiðir göngumanna og reiðmanna eru víðtækustu fornminjar landsins. Eru margar varðaðar og vörðurnar því með merkustu fornminjum okkar. Mosavöxnum steinum var hlaðið í vörðurnar og við það breytist mosinn, þannig að hægt er að aldursgreina hleðsluna. Flestar vörður voru endurhlaðnar, svo að þar má væntanlega finna hleðslusteina frá ýmsum tímum. Fróðlegt væri að komast að, frá hvaða tíma elztu hleðslusteinarnir eru. Til dæmis í vörðum á þekktum þjóðleiðum, svo sem á sögufrægri Biskupaleið um Ódáðahraun. Kannski er hún frá kaþólskum tíma. Þetta væri verðugt verkefni fyrir fornleifafræðing.
Lygin – ekki menntunin

Umræðan um meinta menntun Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar snýst um lygina, en ekki um gildi menntunar. Mér finnst eins og mörgum öðrum varhugavert að fá forsætisráðherra, sem er fjórsaga um menntun sína. Getur ekki einu sinni logið einfalt og skipulega um hana, heldur hrekst úr einni lygi í aðra. Við sjáum beint samband milli þessa og sjónhverfinga Framsóknarformanns um að kasta hundruðum milljarða í peningaþyrsta einstaklinga. Fremsti sölumaður snákaolíu í landinu lýgur bæði um menntun sína og fyrirhugaðar gerðir sínar sem forsætisráðherra. Því miður hafa hinir peningaþyrstu slökkt á heilanum.
Sérstæðir vísindamenn

Ein margra lyga stjórnarandstöðunnar í kosningabaráttunni er, að vísindamenn hafi raðað virkjunarkostum í svonefndri Rammaáætlun. Þeir voru pólitíkusar, Unnur Brá Konráðsdóttir þingmaður frá Sjálfstæðisflokki, Elín R. Líndal varaþingmaður frá Framsóknarflokki, Svanfríður Jónasdóttir bæjarstjóri frá Samfylkingunni og Hjörleifur Kvaran hjá Orkuveitunni. Enginn þeirra getur flokkast sem vísindamaður. Flokkurinn og Framsókn vilja hverfa aftur að sérstæðum tillögum þessa fólks. Enda var rammaáætlunin, sem frá þeim kom, nánast bara óskalisti orkufyrirtækja fyrir hrun. Úrelt plagg einskis virði.
Undrandi útlendingar

Egill Helgason vekur athygli á, að erlendir blaðamenn eru hissa á óvinsældum ríkisstjórnar Íslands. Þeim finnst hún hafa “staðið sig vel – með lítið atvinnuleysi, lítinn ríkissjóðshalla og nokkurn efnahagsbata.” Rétt er það miðað við venjuleg viðmið á vesturlöndum, menn skoða atvinnu, ríkishalla og hagvöxt. En fleira hangir á spýtunni. Stuðningsfólki ríkisstjórnarinnar var lofað aðgerðum í stjórnarskrá, afskriftum húsnæðislána og upplýsingafrelsi, sem runnu út í sandinn. Á alþingi gáfust stjórnarsinnar upp fyrir taumlausri frekju bófaflokkanna. En að mestu byggjast óvinsældirnar á heimsku kjósenda.
Stjórnarskráin dauðvona

Þegar kosið var um helztu atriði nýrrar stjórnarskrár, greiddi annar hver kjósandi atkvæði. Mikill meirihluti þeirra studdi stjórnarskrána, margir tugir þúsunda manna og kvenna. Hvar er allt þetta fólk núna, þegar óvinir nýrrar stjórnarskrár virðast hafa upp undir 60% atkvæða? Hvers vegna mælist fylgi Lýðræðisvaktar í könnunum bara upp á örfá þúsund kjósendur? Ættu að vera nokkrir tugi þúsunda. Menn segja, að stjórnarskráin sé neðarlega á áhugalista margra, sem studdu hana í þjóðaratkvæðinu. En fyrr má nú rota en dauðrota. Fari svo, sem horfir, er ný stjórnarskrá hreinlega dauðans matur.
Þáttaskil í verðmætamati

Fallinn er meirihluti fyrir eyðileggingu náttúruverðmæta vegna orkuvera og fleiri stóriðjuvera. Helmingur þjóðarinnar er samkvæmt könnunum andvígur virkjun Bjarnarflags. Og helmingur þjóðarinnar er andvígur fleiri álverum en þegar hafa verið reist. Aðeins þriðjungur styður virkjun Bjarnarflags og aðeins þriðjungur styður fleiri álver. Veruleg breyting á þjóðarviljanum, sem rímar að vísu illa við stuðning meirihlutans við flokka stórvirkjana og stóriðju, verðbólguflokkana tvo. Ljóst er þó, að senn má búast við harðnandi styrjöld milli stuðnings og andstöðu við stórvirkjanir og stóriðju.
Burt með fimmta gírinn

Nýr forstjóri greiningardeildar Arion banka er jafngalinn og fyrirrennarinn, sem frægur var í hruni. Sú nýja vill, að atvinnulífið fari úr fyrsta gír í svokallaðan fimmta gír. Hún er dæmi um bankabjána, sem hefur ekkert lært af hruninu. Atvinnulífið er í góðum gír, sem sést af lágum atvinnuleysis-tölum. Allt óráðshjal um gífurlega innspýtingu verkefna er ávísun á fjölbreytt böl. Efst þar á blaði er verðbólga og skuldsetning. Líka óþolinmóðir samningar um stóriðju á grunni gjafaverðs á orku frá alltof skuldsettum orkuverum. Höfum fengið upp í kok af slíku. Og fengið nóg af óðs manns hjali um fimmta gír.
Hinir seku eru fundnir

Einkennilegt þetta fólk, sem ráfar fram og aftur milli Sjálfstæðisflokks og Framsóknar. Varla eru þeir sauðir, er geta fært sig milli flokka, sem áður töldu sig höfuðandstæðinga í pólitík. Þetta er fólk í fýlu, sem veit ekki, hvað það á að gera í málinu. Rúmast í þröngum kassa hægra megin við miðju. Telur sig ekki geta kosið til vinstri, enda er þar fátt um fína drætti. Enn síður getur það meðtekið nýjar skoðanir, sem fara á skjön við gamla hægri-vinstri tvívídd. Þetta ráfandi lið pólitískra analfabeta í vanhæfri fýlu ber þyngstu sök á, að þjóðin spólar í hjólfari úreltra stjórnmála hrunverjanna.
Því meira því betra

Birting skoðanakannana hefur áhrif á úrslit kosninga. Og hvað með það? Víða sé ég texta, þar sem menn lýsa áhyggjum af þessu. Ég deili þeim ekki. Allar fréttir hafa áhrif á úrslit kosninga. Þær mega gera það. Því meiri fréttir, þeim mun upplýstara er fólk. Eða getur verið það, ef það kærir sig um. Ekki veitir af, að fólk hafi aðgang að sem mestum og beztum upplýsingum. Óhætt er að treysta þeim, þegar gott samræmi er milli kannana samkeppnisaðila. Við höfum sem betur fer aðgang að úrvali kannana. Hugmyndir um að banna birtingu þeirra í nokkra daga fyrir kosningar eru paranoja taugaveiklaðra málsaðila.
Gáttaður á Framsókn

Því meira sem ég hugsa málið því meira gáttaður verð ég á fylgi Framsóknar í könnunum. Einn höfuðpaura hrunsins undir forustu landsins mesta lygalaups og sjónhverfingamanns. Í heila sex áratugi hef ég ekki séð neitt þessu líkt. Framsókn ætti að vera með öllu fylgislaus. Þingmenn hennar styðja auðgreifa og einkum kvótagreifa. Fela fyrirhugaðar afskriftir af skuldum auðfólksins í búning hagsmuna heimilanna. Verulega ógeðfellt. En kjósendur falla unnvörpum fyrir falsinu. Þótt ég hafi oft talað illa um Íslendinga, hef ég vanmetið ótrúlega heimsku fólks í pólitík og fjármálum og skort þess á mannþekkingu.
Hugtakið fjórflokkur

Fjórflokkurinn er ágætt hugtak, sem skýrir vel áratuga kyrrstöðu íslenzkra stjórnmála. Flokkarnir eru ekki alltaf þeir sömu, en þeir eru alltaf fjórir plús einn. Bófaflokkarnir tveir eru kjarni fjórflokksins og hafa að mestu ráðið landstjórn um áratugi. Eru nú meiri sérhagsmunaflokkar auðs og kvóta en nokkru sinni fyrr. Bjánaflokkarnir tveir eru svo stjórnarandstaðan í fjórflokknum. Flytja ágætar hugmyndir og tillögur, en hafa ekki bein í nefi til að knýja þær fram. Ekki einu sinni þegar þeir skipa ríkisstjórn. Vesöld þeirra svíður fólki sárast, þegar það er hrakið til liðs við nýju flokkana.
Nýflokkar á Alþingi

Píratar snerta streng hjá mörgu ungu fólki, sem sumt mundi ella ekki mæta á kjörstað. Það er flott. Greinilegt er, að píratar starfa eins og flokkur og geta háð kosningabaráttu í nýmiðlum á veraldarvefnum. Framtíðin er þarna, hálsar góðir. Lýðræðisvaktin minnir frekar á klúbb miðaldra vitringa, sem allir þekkja að góðu einu. Eiga hins vegar erfitt með svo veraldlegan hlut sem rekstur kosningabaráttu. Voru seinir í gang og seinir að komast á flug. Ég tel þó, að Vaktin muni fyrir rest ná inn þingmönnum. Líka Dögun, þegar fleiri átta sig á, að loforð Framsóknar eru ósvífin sjónhverfing og lygi.
Klisjan löguð til

Klisjan segir, að þú getir platað flesta einu sinni, en getir ekki alltaf gabbað alla. Höfundur klisjunnar segir okkur ekki, að hlutföllin í dæminu eru misjöfn. Eiginlega ætti klisjan að hljóða svona: “Þú getur platað flesta einu sinni og fæsta aldrei. Ef þú ert Sigmundur Davíð geturðu platað 30% fólksins 70% tímans.” Aldrei fyrr hef ég verið viðstaddur kosningabaráttu, þar sem heimska og fáfræði of margra kjósenda ber ofurliði tilraunir til túlkunar. Óánægjufylgi úr öðrum flokkum gerir ekkert gagn hjá Framsókn, gerir bara illt verra. Ætti heldur að sitja heima eða skila auðu. Framsókn er eitur.
Misjafnir systurflokkar

Flokkurinn og Framsókn eru eins flokkar í efnahags- og peningamálum. Enda eru formenn þeirra silfurskeiðungar auðstéttanna og gæta hagsmuna greifanna. En í mikilvægu atriði eru þeir misjafnir og það skýrir sókn Framsóknar á kostnað Flokksins. Framsókn skilur þjóðrembu Íslendinga og kom sér fyrir í forustu gegn IceSave. Skilur líka heimsku Íslendinga og kom sér upp skyndifixi á skuldavanda húseigenda. Lofar landslýð peningi fyrir ekki neitt, það elska Íslendingar eins mikið og þeir elska þjóðrembuna. Kjósendur Flokksins kunna betur við sig í hópi, er þjónar rembu þeirra, heimsku og græðgi. Í Framsókn, sem kann þetta bezt.
Fjórsaga um ferilinn

Sigmundur Davíð er lygnasti pólitíkusinn á markaði. Er fjórsaga um menntun sína til að reyna að ýkja hana og fegra. Á alþingisvef er ein útgáfa, önnur á Linked-in, sú þriðja á fésbókarsíðunni. Fjórða útgáfan var í viðtali í Mogganum, þar sem hann segist vera kominn að lokum í doktorsnámi. Sem hann stundaði aldrei. Telur sig ýmist vera stjórnmálafræðing, arkitekt eða skipulagshagfræðing, allt eftir þægindum hverju sinni. Stýrir flokki, sem á Alþingi berst af hörku gegn þjóðareign auðlinda í stjórnarskrá, en þykist í áróðri styðja sömu þjóðareign í stjórnarskrá. Sigmundur Davíð gerði Framsókn að landsins mestu sjónhverfingu.
SjálfstæðisFramsókn

Skil vel, að fylgismenn Sjálfstæðisflokksins flykkist í Framsókn. Nokkurn veginn sami flokkurinn með meiri þjóðrembu og stórkarlalegri kosningaloforðum. Framsókn er stóriðjuflokkur, sem vill virkja alls staðar. Um það eru til vitnis þingmenn hans. Framsókn er kvótagreifaflokkur, sem hafnar ákvæðum í stjórnarskrá um þjóðareign auðlinda. Um það eru til vitnis þingmenn hans. Þrátt fyrir loforð flokksins um annað voru þeir harðari á þessu en Sjálfstæðis. Yfirvofandi gerðir flokka sjást af málflutningi á Alþingi, ekki af loforðum. Engu máli skiptir, hvernig kjósendur raðast á þessa tvo flokka. Saman eru þeir SjálfstæðisFramsókn.
Hugdettur stórforstjóra

Sé Frosti Sigurjónsson höfundur tillögu Framsóknar um hókus-pókus peningakerfi, minnir það á annan stórforstjóra. Slíkir hafa jafnan um sig hjörð sýkkófanta, sem segja þeim daglega, að hugdettur þeirra séu frábærar. Þeir fara sjálfir að trúa þessu. Til dæmis Hermann Guðmundsson, sem hrökk frá N1 eftir dúndrandi tap. Hann þóttist til dæmis ætla að kenna útgefendum, hvernig ætti að gefa út bækur. Gaf út nokkrar. Þær seldust ekki og upplaginu var ekið á haugana. Þótt menn séu forstjórar stórra fyrirtækja, þýðir það ekki, að taka beri í alvöru hugdettur þeirra. Jafnvel Frosti hjá DoHop getur ekki galdrað peninga með sjónhverfingum.
Málefnahalli kosningafunda

Kosningafundir ríkissjónvarpsins snúast mest um leiðigjörn og gamaldags mál fjórflokksins. Lítið hefur þar enn verið fjallað um einkavæðingu spítala og skóla, einkavæðingu auðlinda, fiskveiðistjórnun. Nánast ekkert um uppkastið að stjórnarskrá. Það var þó stóra málið á kjörtímabilinu og felur í sér ótal umbætur af lýðræðislegum toga. Ekkert er minnst á umhverfisvernd, né heldur um stöðu bankanna í samfélaginu. Fjögurra ára gamalt bankahrun hefur enn ekki verið gert upp. Meðan pólitíkusar komast upp með að flagga nýrri útgáfu gamall loforða á borð við peningagjafir til húseigenda. Helzt til eigenda stórra einbýlishúsa.
Valitor-greifi aðlaður

Höskuldur H. Ólafsson bankastjóri er dæmigerður fyrir óstand íslenzkra fjármála. Hann var forstjóri Valitor árin, sem bófafélagið braut samkeppnislög ítrekað á umsvifamikinn hátt. Forstjóri síbrotafélagsins var verðlaunaður með bankastjórn Arion banka. Menn ættu að hafa þetta bakvið eyrun, þegar þeir blaðra um, að nú þurfi að hætta að glápa í baksýnisspegilinn. Við þurfum einmitt að BYRJA að sjá í hann. Sjálfstæðis og Framsókn munu ekki bæta stöðuna neitt. Þvert á móti munu þessir pólitísku bófaflokkar stöðva málaferli. Samfylkingin og Vinstri grænir munu ekkert gera hér eftir sem hingað til. Öllum fjórflokknum þarf að sópa burt.
Næstu tölur spennandi

Ellefu listar eru í boði í öllum kjördæmum og fjórir að auki sums staðar. Áhugaverðari framboð en fjórflokkurinn, sem hefur sýnt og sannað, að hann hefur gengið sér til húðar. Þjónar ekki þjóðfélagi nútímans. Tveir stærstu flokkarnir ganga beinlínis erinda þröngra sérhagsmuna kvótagreifa og annarra auðgreifa. Nýju stjórnmálaflokkarnir endurspegla hugsanir samfélags dagsins miklu betur en þeir gömlu. Því miður hefur flestum nýflokkum gengið illa að tosa fylgið í könnunum upp í markverðar tölur. Síðasti séns til þess verður í könnunum eftir þessa helgi. Margir bíða því spenntir eftir næstu tölum.
Fésbók og framboð

Vandræði pírata með suma frambjóðendur geta valdið flokknum þingmannafækkun. Segja okkur, að almennt þurfi að vanda betur til vals. Einkum skoða fortíðina vel, þótt þeir séu aftarlega á listum. Annars lenda flokkarnir í hremmingum rétt fyrir kosningar, þegar upplýsingum er lekið. Vandinn mun aukast allra næstu árin, ekki bara í pólitík, heldur líka í atvinnu. Sumt ungt fólk er gálaust og lætur sér líka að á fésbókinni birtist myndir af því í fyllerís-samkomum. Eða birtur vafasamur texti, sleginn í ölvímu á lyklaborð. Fyrirtæki kíkja í fésbókina, þegar nýtt fólk er ráðið í vinnu. Ungæðishátturinn hefnir sín.
Hanna Birna hrunin

Niðurstaða sviptinga í Sjálfstæðisflokknum um formennsku er, að áður góð staða Hönnu Birnu Kristjánsdóttur hrundi. Hún er ekki lengur vonarpeningur flokks, sem leitar að sjálfum sér. Stuðningsmenn hennar stóðu fyrir könnun í Viðskiptablaðinu um Bjarna Benediktsson og afsögn hans. Það finnst mörgum vera hnífstunga í bak. Friðrik Friðriksson varð að segja af sér formennsku í kosningastjórn kjördæmisins. Hann og Hanna Birna eru pólitískt tengd í hópi með Kjartani Gunnarssyni fyrrum forstjóra flokksins. Langur tími mun líða, áður en flokkurinn sættir sig við Hönnu Birnu. Það verður kannski aldrei.
Heimskan er vanmetin

Stundum hef ég verið skammaður fyrir að segja Íslendinga heimska. Eftir á að hyggja held ég, að ég hafi frekar vanmetið heimskuna en ofmetið. Bendi bara á rosalegt fylgi sjónhverfingamanna Framsóknar. Raunar má einnig segja, að aldrei hafi pólitíkus liðið fyrir að ofmeta heimsku kjósenda. Það sannast nú á Sigmundi Davíð. Tillaga hans um, að skattgreiðendur og leigjendur greiði niður ofurskuldir fjögurhundruð fermetra heimila, rennur ljúflega um kvarnir kjósenda. Hálfur Sjálfstæðisflokkurinn hljóp til Framsóknar. Í blindri trú á, að hægt sé að galdra hundruð milljarða úr töfrahúfu að hætti ársins 2007.
Keppt í svörtum listum

Heimsveldin setja skrifborðsbófa hvors annars á svartan lista. Ferðafrelsi þeirra er heft og eignir gerðar upptækar, séu þær tagltækar. Upphafið var, að lögmaðurinn Sergei Magnitsky dó af pyntingum í rússnesku fangelsi eftir baráttu fyrir mannréttindum. Bandaríkin settu lög í hans nafni, Magnitsky-lögin, gegn skrifborðsbófum rússneska kerfisins. Átján embættisbófar voru samkvæmt þeim settir á svartan lista. Rússar svöruðu með því að setja átján ameríska skrifborðsbófa á svartan lista. Lagatækna, sem tengjast lögleiðingu pyntinga og Guantanamo-búðunum. Vonandi fara flestir slíkir á svarta lista.
Fuglar leita ætis

Karríeristar, sem í vetur létu sjá sig á fundum Sjálfstæðisflokksins, sjást þar ekki lengur. Eru farnir að læðast inn á fundi Framsóknar, spjalla þar um snilli formannsins með silfurskeiðina. Að venju flögra karríeristar, þar sem ætis er von. Sama er að segja um kvótagreifa. Nú sjatnar fjárstreymi bófanna í kosningasjóði Sjálfstæðisflokksins. Í staðinn fer fjármagn bófa í stríðari straumum í sjóði Framsóknar. Þessir fuglar vita allt um æti, hvar það er að finna. Umboðsmaður, sem ekki stendur sig, fær aðvörun ríkiseigendanna. Hinn, sem spjarar sig, fær pláss við allsnægtaborðið fyrir og eftir kosningarnar.