arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Götuleiðtogar í þingsölum

Í frönsku byltingunni sást, að þeir, sem voru beztir á götuvígjunum, voru ekki nothæfir á þingi. Lýðurinn flykktist um vinsæla götuleiðtoga, sem síðan reyndust einskis nýtir í valdastólum. Þaðan kom spakmælið um, að byltingin éti börnin sín. Þannig hefur farið fyrir öllum, líka Búsáhaldabyltingunni. Þremenningar Borgarahreyfingarinnar hafa ekki staðið undir væntingum, ein þeirra kann ekki einu sinni á tölvu. Þau uppgötvuðu samvizku sína og reyndu jafnhraðan að selja hana ríkisstjórninni. Allt vesenið leiddi til uppnáms í flokknum. Hann vill koma böndum á þingliðið, en það lætur sér ekki segjast.
Steingrímur sigurvegari

Steingrímur stendur í eldlínunni sem raunverulegur leiðtogi stjórnarinnar. Jóhanna er í felum, hefur því fallið í áliti, en Steingrímur nýtur mests trausts. Hann hefur líka þurft að glíma við uppreisn í eigin flokki, en nýtur samt trausts sinna flokksmanna. Ekki lítið afrek hjá manni, sem er að moka skítinn eftir Sjálfstæðisflokkinn. Formaður þess flokks getur hins vegar ekki verið sáttur við útkomuna. Bjarni Benediktsson hefur lítinn sem engan stuðning og ekki nema helmings fylgi í eigin flokki. Steingrímur Davíð hefur fylgi, sem hentar smáflokki. Birgittu treystir svo nánast enginn.
Leyndó bankaeigendur

Óþægilegt er að vita ekki, hverjir verða eigendur Kaupþings og Íslandsbanka. Verða það aðilar, sem setja öll vanskil strax á uppboð? Verða það erlendir aðilar eða enn og aftur innlendir viðskiptajöfrar? Við rífumst um, hverjir megi eiga orkuna suður með sjó. En það er dæmigert leyndó, hverjir eignast einkavæddu bankanna. Af hverju mótmæla menn ekki leynimakkinu með bankana? Er ríkisstjórnin að hugsa nákvæmlega eins og borgarstjórn Reykjavíkur? Er hún að losa um fé til að lifa til næsta dags? Verið er að einkavæða tvo stærstu banka landsins án þess að almenningur viti um helztu kaupendur.
Gleymið gjaldeyrislánunum

Ríkisstjórnin verður að hætta að reikna með lánsfé frá gjaldeyrissjóðnum og Norðurlöndum. Peningarnir áttu hvort sem er að liggja á banka í London og ekki vera notaðir. Þeir áttu bara að vera eins konar gervi-gjaldeyrissjóður. Ríkisstjórnin verður að banna Má Guðmundssyni seðlabankastjóra að spila með gjaldeyri á krónumarkaði. Hún verður að setja viðræður við Bretland og Holland í hægagír. Útilokað er að ræða við löndin undir þrýstingi tímahraks. Komumst ekki undan þeim þrýstingi nema hætta að reikna með lánsfé í plat-gjaldeyrissjóð. Höfum lifað af í sjö mánuði án þess og munum áfram gera það.
Ótímabær skoðun

Ég treysti því ekki, sem Jóhanna og Steingrímur segja um viðbrögð Bretlands og Hollands við fyrirvörum Alþingis. Meira getur hangið á spýtunni en þau hafa viðurkennt. Treysti ekki heldur frásögnum stjórnarandstöðunnar. Mæli með, að menn fresti skoðunum á þessum viðbrögðum unz þeir hafa fengið að sjá gögnin sjálf. Sennilega verður að draga þau út með töngum eins og fyrri daginn.
Ofurlaunin virkuðu ekki

Starfsmenn Seðlabankans og Fjármálaeftirlitsins eru í hópi þeirra, sem hafa verið mest yfirborgaðir miðað við árangur í starfi. Voru sagðir þurfa hátt kaup, svo að þeir færu ekki að vinna hjá bönkunum. Stefnan náði ekki þeim árangri, að Seðlabankinn og Fjármálaeftirlitið hindruðu bankana í að fara á hausinn. Hindraði ekki Seðlabankann í að fara á hausinn um svipað leyti. Því er kyndugt, að Seðlabankinn skuli enn beita gömlu röksemdinni gegn hófsemi í kjörum starfsfólks bankans. Sömu fjárkúgun og áður. En rök fjárkúgunarinnar féllu fyrir ári. Ekkert bendir til að ofurlaun leiði til betri vinnubragða.
Vanskil aukast sáralítið

Fjölmiðlar ljúga að okkur, að mikil fjölgun hafi orðið á vanskilaskrá síðan 2007. Þeir sýna gröf því til sönnunar. Eins og venjulega eru gröfin fölsuð. Þau sýna ekki núllpunktinn, klippa neðan af grafinu. Veruleikinn er sá, að vanskil hafa aukizt úr 15.500 í 19.500. Það er aukning, en ekki mikil aukning, allra sízt ef litið er á hrunið í millitíðinni. Fréttin og gröfin um vanskilaskrána eru gott dæmi um, að fjölmiðlar reyna að hræða líftóruna úr fólki. Að eigin frumkvæði eða að frumkvæði hagsmunaaðila. Í rauninni er vanskilaskráin fámenn og gefur alls ekki tilefni til sérstakra aðgerða.
Kerfið í eltingaleik

Skúli Eggert Þórðarson ríkisskattstjóri er kominn í eltingaleik við Jón Jósef Bjarnason. Þann sem gerði forritið um tengsl fjármagns og ofurfólks í viðskiptum, byggt á fyrirtækjaskrá. Skúli segir hann grunaðan um að hafa tekið bannaðar upplýsingar hjá embættinu og ekki hafa skilað ársreikningi. Það síðara er dæmigerður tittlingaskítur. Sigrún Jóhannesdóttir, forstjóri Persónuverndar, reynir líka að hindra Jón Jósef í að safna upplýsingunum, sem hafa nýtzt Fjármálaeftirlitinu. Ástæða er til að ætla, að kerfið sé að reyna að stemma stigu við óæskilegum fréttum af tenglsnetum ofurskúrkanna.
Misskilið hlutverk stjórnvalda

Lýsi frati á Húseigendafélagið, Félag fasteignasala, Húsnæðissamvinnufélagið Búseta á Norðurlandi, talsmann neytenda og Lögmenn Laugardal. Sérstaklega þó á Hagsmunasamtök heimilanna, sem er félag fyrrum bankamanna. Þessi félög og einstaklingar þrýsta á, að ríkið fjármagni afslátt af skuldum heimilanna. Ég tel það ófært, ríkisstjórn Geirs Haarde setti ríkissjóð á kúpuna strax í fyrrahaust. Sízt má fórna fé til að leysa vanda fólks, sem keypti húsnæði fyrir meira en þrjátíu milljónir og bíl fyrir meira en þrjár milljónir. Það er ekki hlutverk stjórnvalda að afnema eðlileg gjaldþrot í þjóðfélaginu.
Gjaldþrot eru náttúrulögmál

Ólafur Arnarson og Tryggvi Þór Herbertsson eru vofur úr hruninu, sem mæla með verðlaunum fyrir neyzlukapphlaup. Þeir, sem misstu stjórn á sér, eigi að fá sérstaka umbun frá skattgreiðendum framtíðarinnar. Þeir, sem keyptu einbýli eða raðhús og jafnvel borgarjeppa í ofanálag. Þetta eru hornsteinar þjóðfélagsins að mati Tryggva Þórs, fólkið, sem ekki má flýja. Ég sé ekkert vit í, að hegðun, sem ætíð hefur leitt til gjaldþrots, megi ekki leiða til gjaldþrots núna. Það er víðáttuvitlaust að ríkið fari að taka á sig hluta af skuldum þessa fólks. Gjaldþrot einstaklinga eru bara gamalt náttúrulögmál.
Sex milljón ára fangelsi

Ungur undirstéttarmaður var í gær dæmdur í sjö mánaða fangelsi fyrir að stela 25.000 krónum úr sjoppu. Jafngildir snærisþjófnaði. Yfirstéttarmaður, sem stelur 250.000.000.000 krónum af þjóðinni, væri þá væntanlega dæmdur í 70.000.000 mánaða fangelsi. Það er nærri sex milljón ára fangelsi. En lög og dómstólar á Íslandi þjóna yfirstéttinni, ekki undirstéttinni. Þau ná fyrst og fremst til snærisþjófa. Við skulum því sjá, hvort réttlæti laganna og dómstólanna nær til þess glæps að setja þjóðfélagið á hliðina. Við skulum sjá, hvort réttlætið hefur sinn gang eða ekki. Veðjar þú á sex milljón ár?
Dæmi um íslenzka lagatækni

Unnur Kristjánsdóttir lagatæknir hefur trúnað Gylfa Magnússonar til að stýra nefnd um erlenda fjárfestingu. Öflugri nefnd, sem sendi fréttatilkynningar áður en hún hafði haldið fund. Unnur veit það, sem kennt er í lagatæknideild Háskóla Íslands: Ekki er því nóg að setja lög um að takmarka eignarhald á orkufyrirtækjum. Lögin þurfa líka að skilgreina, hvernig ekki megi brjóta lögin. Ef þau gera það ekki, má brjóta lögin. Þannig má fyrirtæki í Kanada nota skúffufyrirtæki í Svíþjóð. Af því að lög um takmörkun eignarhalds taka ekki sérstaklega fram, hvernig ekki megi brjóta lögin. Svei Gylfa og Unni.
Frí frá jeppa og laxveiðum

Alltaf er fyndið, þegar menn gefa sér frí frá laxveiðum til að væla, hversu bágt þeir eiga. Geta ekki borgað af fína húsinu sínu, sem þeir byggðu upp á fjörutíu milljónir í skuld. Það er orðið ofursetið skuldum. Ætli Bubbi hafi farið á jeppanum úr laxveiðinni? Tryggvi Þór Herbertsson sagði í sjónvarpinu um daginn, að þjóðin yrði að hugsa um Bubbana sína. Þessa, sem stungu sér á bólakaf í neyzlukapphlaup. Hugmynd Tryggva Þórs og allra Framsóknarmanna er, að afastrákarnir mínir eigi fyrir rest að borga allt þetta Bubba-rugl. Af hverju fá Íslands æðibunumenn ekki að fara á hausinn eins og í gamla daga?
Síðbúið nám í tölvupósti

DV upplýsir í morgun, að Guðni Ágústsson sé að fara að læra tölvuvinnslu í háskólanum. Getur hann ekki tekið helzta stuðningsmanninn með sér, Bjarna Harðarson? Að minnsta kosti, þegar kennt verður á tölvupóstinn. Þið vitiið, um muninn á Send og Send All. Og af hverju fer Margrét Tryggvadóttir ekki á svona námskeið? Getur bjargað starfi margs þingmannsins, að minnsta kosti ímynd hans, að kunna á tölvupóstinn.
Fallið fyrir flagara

Ég sá gegnum Barack Obama áður en hann varð forseti. Sagði ykkur, að hann væri innantómur froðusnakkur, talaði eins og þjóðkirkjuprestur í líkræðu. Munurinn á honum og George Bush sé einkum sá, að Bush sé málhaltur, en froðan velli viðstöðulaust úr Obama. Ég talaði auðvitað fyrir daufum eyrum, svo hrifnir voru menn af Obama, nánast helteknir. Töldu allt mundu breytast með honum. Heimurinn hefði fengið nýjan Kennedy. Það var bull, fólk fellur alltaf fyrir flögurum. Nú er séð, að Obama rekur svipaða loftslags-stefnu dauðans og Bush. Reynir að hindra samning um næsta skref eftir Kyoto.
Obama hafnar loftslags-reglum

Guardian segir í dag, að Barack Obama reki sömu loftslags-stefnu og George Bush. Reyni að hindra alþjóðasamkomulag um minnkun á útblæstri hættulegra lofttegunda. Á fundum í Kaupmannahöfn í desember á að semja um, hvað taki við af Kyoto-sáttmálanum frá 1997. Evrópuríkin telja, að nú verði að herða ákvæðin enn frekar, ef ekki á illa að fara fyrir mannkyninu. Obama telur eins og Bush, að erfitt verði að koma reglum gegnum bandaríska þingið. Því reyna fulltrúar hans að þynna útkomuna eins og hægt er og vilja alls ekki byggja á Kyoto. Obama er málglaðari en Bush, en er eins lélegur leiðtogi.
Fráleitt álver í Helguvík

Fráleitt er að álverið í Helguvík fái að stækka í 360 þúsund tonn. Við eigum ekki orku til að knýja slíkt álver. Virkjanir í neðri hluta Þjórsár eru vafa undirorpnar. Og áætlanir um gufuorku eru of bjartsýnar, gera ekki ráð fyrir rýrnun auðlindarinnar. Við þurfum líka að hafa pláss fyrir netþjónabú og gagnaver, sem veita mun verðmætari vinnu. Álverið í Helguvík er komið langt fram úr sjálfu sér. Ríkisstjórnin og stuðningsflokkar hennar þurfa að segja skýrum orðum, að álverið fái aldrei meira en lágmarksorku. Hugmyndir um 360 þúsund tonn séu langt úti í skógi. Við verðum strax að stinga við fótum.
“Awesome” Grapevine

Grapevine er fínt blað, sem ég les alltaf, dálítið kotroskið. Dæmi um útgáfu á pappír, sem fann sína hillu, þótt flest blöð eigi núna bágt. Ókeypis blað, lifir á auglýsingum, án þess að það sjáist á efni. Í senn túristablað; blað fyrir unga og nýja aðflutta; og blað fyrir vinstri sinna, einkum um tónlist. Ég kvartaði nýlega yfir veitingarýni þess. Pirraðist á lofrullu um lélegt Saffran, líklega aðild að átaki í almannatengslum. Að öðru leyti sæki ég í blaðið og hef gagn af því. Mér þótti vel við hæfi, að ritstjóranum skyldi í nýjasta leiðara takast að nota uppáhalds-lýsingarorð blaðsins, “awesome”.
Fleiri tapa en kröfuhafar

Sumir telja, að mikið af svindli viðskiptasnillinga okkar hafi ekki valdið okkur tjóni. Þar sem það lendi á erlendum kröfuhöfum bankanna. Það er rangt, slíkt tjón veldur þjóðinni ómældum skaða. Reiði útlendinga beinist ekki aðeins að íslenzkum viðskiptasnillingum og bönkum þeirra. Hún beinist líka að þjóðinni allri. Auðvitað vilja menn ekki lengur fjárfesta í landinu. Það er mikið tjón, sem er langt umfram það, sem mælist í bönkunum. Því er alrangt að segja tjónið bara lenda á kröfuhöfum gömlu bankanna. Óbeina tjónið er mikið og getur hæglega verið meira en beint tjón kröfuhafanna.
Félagslegur rétttrúnaður

Guðrún Þóra Hjaltadóttir heimiliskennari í Hagaskóla bloggaði satt um vanda, sem fylgir innflutningi karla frá Austur-Evrópu. Þeir hafa hlutfallslega mikla aðild að smáglæpum og svindli á kerfinu. Innbrotagengi eru yfirleitt pólsk og pólskir byggingaverkamenn vinna svart á atvinnuleysisbótum. Með þessu er hvorki hún né ég að segja, að Pólverjar séu vont fólk. Bara að of margir Pólverjar séu lausir í rásinni hér á landi. Guðrún sætir ofsóknum skólans fyrir að segja satt. Orð hennar stríða nefnilega gegn félagslegum rétttrúnaði. Hann leiðir til þess, að vandinn vex. Eins og víða erlendis.
Ketilkaffi og espresso

Vel þekki ég mann, sem segist ekki borða neitt annað en það, sem hann snæddi áður en hann lærði að segja nei. Fær sér á matstöðum aldrei annan eftirrétt en vanilluís með heitri súkkulaðisósu. Ég hef hins vegar gaman af að prófa eitthvað nýtt. Nú er það kaffið. Í Kaffifélaginu við Skólavörðustíg prófa ég ýmsar tegundir af baunum í espresso. Því miður er tungan ekki nógu næm, mér finnst allt kaffi gott, ef það er nógu sterkt. Á Café Haïti við Tryggvagötu prófa ég hjartastyrkjandi sterkt tyrkneskt og arabískt kaffi. Er ketilkaffi, en ekki eins þykkt og ég minnist frá Tyrklandi og Jórdaníu, órúlega milt.
Hindra þarf annað hrun

Bernie Madoff fékk 150 ára fangelsisdóm í Bandaríkjunum, þar sem dómstólar vinna hratt. Ísland minnir á Madoff, segir Joly. Hér hefur enginn fengið dóm, þótt kerfið hafi lengri tíma til umráða. Kannski ná íslenzk lög ekki yfir snillinga, eru kannski samin fyrir þá. Kannski fá þeir bara 150 mánuði, ekki 150 ár. Of seint er að bæta úr því eftir á. En finna þarf, að hvaða leyti íslenzk lög eru linari en erlend. Leggja fram breytingar, sem hindra annað eins hrun síðar. Breytingin verði við núverandi stjórnarmynztur, því að annað stjórnarmynztur mun í náinni framtíð engan áhuga hafa á breytingu.
Lögin utan við réttlætið

Lagatæknar segja okkur að vera róleg, réttarríkið eigi að fá að hafa sinn gang. Því miður treysti ég ekki svonefndu réttarríki. Tel reynsluna sýna, að lög séu sett fyrir þá, sem betur mega sín, ekki fyrir hina. Þeir eru til dæmis settir inn, sem stela sígarettum, en hinir ganga lausir, sem stela milljarði. Tel reynsluna sýna, að hugtökum hagsmunaaðila sé lætt inn í sérlög og síðan talin gilda almennt. Þannig telja lagatæknar að hugtakið bankaleynd í sérlögum nái út um allt. Íslenzk lög og lagatúlkun er langt fyrir utan allt réttlæti. Það kalla ég ekki, að réttarríkið hafi sinn gang.
Auðmannavernd Persónuverndar

Persónuvernd lét loka aðgangi Jóns Jósefs Bjarnasonar að fyrirtækjaskránni. Sigrún Jóhannesdóttir forstjóri var skelfingu lostin yfir fréttum um tengsli viðskiptajöfra. Jón hafði búið til forrit um tengslin, sem eru meiri en menn óraði fyrir. Forrit Jóns var notað af rannsóknaraðilum hrunsins. Sigrúnu fannst ótækt, að með upplýsingum yrði höggvið nærri persónu viðskiptajöfra. Persónuvernd er í fararbroddi leyndarstefnu ríkisvaldsins. Leggst gegn brýnu gegnsæi í samfélaginu. Hún er partur af hruninu. Atlagan að tengslaforriti Jóns um viðskiptajöfra er liður í markvissri auðmannavernd Persónuverndar.
Ríkisdýrkun atvinnulífsins

Ég skil ekki, hvað ástfangna parið er sífellt að kvarta. Alþýðusambandið og Samtök atvinnulífsins eiga að snúa sér til bankanna með kvartanir sínar. Þeir eru svo yfirfullir af peningum, að þeir eru að springa. Samt lána þeir ekki, heldur setja innleggin í Seðlabankann eða ríkispappíra. Bankar virðast ekki treysta atvinnulífinu fyrir fé. Samtök atvinnulífsins mættu gjarna athuga það nánar. Fá fundi með bankastjórum til að kanna, hvað valdi þessu. Það gera þau hins vegar ekki, heldur væla sífellt utan í ríkisstjórnina fyrir við standa ekki við stöðugleikasáttmálann. Það kalla ég ríkisdýrkun.
Fyrirvari við fyrirvara við fyrirvara

Eðlilegt er, að ríkisstjórn Hollands geri fyrirvara við fyrirvara Alþingis um IceSave. Holland vill, að Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn votti meintan skort á greiðslugetu Íslands. Við skulum taka því rólega, en gera einn fyrirvara við fyrirvara Hollands á fyrirvörum Íslands. Við viljum fá hlutlausa vottun, en ekki vottun frá handrukkara Hollands. Við getum kastað svona fyrirvörum fram og aftur milli landa, en niðurstaðan verður þó sú, að IceSave málið er í rólegum farvegi. Um er að gera, að allir hlusti á alla. En haldi Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn áfram leikaraskap, verðum við hætta samstarfi við hann.
Allt lánsféð er til

Tvö þúsund milljarðar liggja meira eða minna ónotaðir í bankareikningum landsmanna. Bankarnir þora ekki að lána þessa peninga og lífeyrissjóðirnir halda að sér höndum. Þetta eru meira en nógir peningar fyrir atvinnuna í landinu. Við þurfum ekki einkunnir frá Fitch og Poor. Þeir mega setja okkur á rusllista. Við þurfum ekki lán frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum, sem er handrukkari Bretlands og Hollands. Þurfum ekki lán frá Norðurlöndunum. Eigum að hætta þessu rugli, sem byggist á úreltum lögmálum alþjóða fjármagnsins.
Andið djúpt og rólega

Ríkisstjórnin þarf snarplega að verjast atlögu Alþýðusambandsins og Samtaka atvinnulífsins. Hún má ekki stuðla að neinum framkvæmdum, sem kosta erlent lánsfé. Bara þeim framkvæmdum, sem hægt er að fjármagna heima. Tilraunir til að ná í erlent lánsfé eru vopn í höndum Alþjóða gjaldeyrissjóðsins. Hann er handrukkari erlends fjármagns. Við megum ekki spila upp í krumlur hans. Við skulum því hafna væli um erlenda stóriðju. Við skulum bara framkvæma hluti, sem innlendu bankarnir og lífeyrissjóðirnir treysta sér til að fjármagna. Við þurfum að reikna með að vera sjálf okkur nóg á næstu árum. Og getum það.
Embættismenn valda vantrausti

Því meira sem embættismenn hamast við að fela glæpamál viðskiptajöfra, þeim mun minni líkur eru á erlendu fjármagni. Þegar ríkisskattstjóri stöðvar tengslanet Jóns Jósefs Bjarnasonar, eflir það vantraust í útlöndum. Þegar forstjóri Fjármálaeftirlitsins dregur blaðamenn fyrir dómstóla, eflir það vantraust í útlöndum. Þegar skilanefndir og bankastjórar bregða bankaleynd yfir gerræði sitt, eflir það vantraust í útlöndum. Enn eru brennuvargar í brunaliðinu. Sumpart hefur ríkisstjórnin ekki kjark til að losna við þá. En allt þetta gengi dregur úr líkum á, að Íslendingar verði taldir með mönnum.
Jóhanna og Össur eru týnd

Eva Joly og erlendir álitsgjafar genga berserksgang í útlöndum við að bæta málstað Íslands. Þau eru að gera það, sem Jóhanna Sigurðardóttir og Össur Skarphéðinsson eiga að vera að gera. Enginn hefur getað útskýrt, hvar og hvers vegna Jóhanna og Össur hafa falið sig. Kunna þau ekki ensku? Eru þau mannfælin? Eða eru þau bara drukkin uppi í koju? Eitthvað meira en lítið er að, þegar helztu áróðursembætti þjóðarinnar út á við eru í lamasessi. Sem betur fer hafa aðrir hlaupið í skarðið. Legg til, að Joseph Stiglitz verði gerður að forsætis og Eva Joly að utanríkis. Burt með þau, sem ekkert gera.
Kraftaverkamenn flokksformanna

Hjá formönnum Framsóknar hefur lengi verið til siðs að hafa skuggalega náunga sér til halds og tausts. Ólafur Jóhannesson hafði kraftaverkamanninn Kristin Finnbogason. Halldór Ásgrímsson treysti Finni Ingólfssyni bezt allra manna. Og nú hefur Sigmundur Davíð Gunnlaugsson tekið trú á nýjan snilling í fjármálabraski. Það er Magnús Árni Skúlason. Sigmundur vildi koma honum inn á þing, en það tókst ekki. Því næst kom Sigmundur honum í Seðlabankaráð. Í kjölfarið reyndi téður Magnús bankaráðsmaður að komast í gjaldeyrisbrask. Á endanum varð hann að segja af sér. Vægi kraftaverkamanna hefur minnkað.
Setjum stóriðju í bið

Eftir stóra skandalinn hjá borginni er eðlilegt, að við stöldrum aðeins við. Auðlindir á Reykjanesi hafa verið afhentar erlendum aðila á útsöluverði. Aðvörunarbjöllur hafa hringt. Verðið er lágt, að mestu leyti lánað, veð eru skrípó og endurgreiðslur fara eftir arðinum. Þetta er eins og kúlulánin. Ef til vill var staða Orkuveitunnar orðinn svo slæm, að hún átti ekki annars kost. Hins vegar þarf ríkið að meta þennan gang mála. Frekja heimamanna á ýmsum stöðum, svo og samtaka vinnumarkaðarins, er orðinn yfirgengileg. Bezt er að setja stóriðju í salt að sinni og kanna, hvers virði hún eiginlega er.
Leyfum IceSave að klúðrast

Bezt væri, að IceSave samningurinn fokkaðist upp vegna tregðu ríkisstjórnar Hollands. Þá mundum við spara okkur að borga IceSave. Við mundum spara okkur að taka lán hjá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum og Norðurlöndunum. Við þyrftum ekki að borga vexti af lánsfé, sem á bara að sofa á vegum Seðlabankans í geymsluhólfi í London. Við eigum nóga peninga í bönkunum fyrir eðlilegar þarfir atvinnulífsins. Stóriðja er bara vesen, sem skilur lítið eftir í landinu. Við þurfum því engin erlend lán. Rangt er gefið í spili Alþjóða gjaldeyrissjóðsins, sem er í hlutverki handrukkarans. Hættum þessu spili.
Illa falin handrukkun

Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn fer illa með þykjustuna. Hvað eftir annað setja starfsmenn hans mál Íslands á dagskrá. Hvað eftir annað er kippt í taumana eftir símtöl frá Bretlandi og Hollandi. Sjóðurinn er handrukkari eigendanna og getur ekki falið það snyrtilega. Ég hef enga trú á, að lán komi þaðan í náinni framtíð. Að undirlagi Bretlands og Hollands mun sjóðurinn finna upp nýja þröskulda til að kvelja Ísland til undirgefni. En þar er ekkert svigrúm að finna. Ríkisstjórn okkar er við dauðans dyr, fyrirvarar Alþingis björguðu henni. Ef sjóðurinn heldur svona áfram, verður alls ekkert borgað í IceSave.
Bankaleynd truflar samkeppni

Í fámennu hópefli lagatækna um bankaleynd grétu þeir niðurstöðu sérstaks saksóknara. Hafði hafnað ítrekuðum tilraunum Fjármálaeftirlitsins til að fá sex blaðamenn hengda fyrir brot á meintri bankaleynd. Lagatæknar eru ófærir að fjalla um bankaleynd, því að siðferði er utan skilnings þeirra. Það kom skýrt fram í máli lagatæknis Fjármálaeftirlitsins, Árnýjar Guðmundsdóttur. Hún vildi, að málið hefði komizt lengra. Bankaleynd á ekki stoð í hefðum eða stjórnarskrá. Hún er síðbúinn tilbúningur hagsmunaðila. Þeir reyna að fela athæfi, sem ekki þolir dagsbirtu. Bankaleynd truflar heiðarlega samkeppni.
Aðrir taka upp slakann

Bankastjórar fara ekki eftir samkeppnislögum og eigendastefnu ríkisvaldsins. Þeir taka stórskuldug fyrirtæki í gjörgæzlu, pumpa í þau peningum. Draga þannig skóinn niður af heilbrigðum fyrirtækjum, sem eru utan gjörgæzlunnar. Þetta býr til óheiðarlega samkeppni, skaðar langtímahagsmuni viðskiptavina. Það er mat norrænna stjórnenda samkeppniseftirlits, sem funduðu í Reykjavík í vikunni. Ríkisstjórnin áttar sig á, að atvinnuástand fer ekki eftir lífi og dauða einstakra fyrirtækja. Önnur fyrirtæki taka upp slakann, þegar eitt fer á hausinn. Bankastjórarnir hafa hins vegar ekki fattað þetta ennþá.
Georg er kominn á tíma

Georg Lárusson útvegaði ungri konu vinnu sem þyrluflugmaður áður en hún fór í nám í þyrluflugi. Hann er enn ósáttur við Kastljós sjónvarpsins fyrir að fjalla um það. Sýndi Helga Seljan dónaskap. Georg er maður gamla tímans, þegar yfirvöld höguðu sér eins og þeim þóknaðist. Þegar Jón var ekki sama og séra Jón. Georg var ráðinn forstjóri Landhelgisgæzlunnar í skjóli Björns Bjarnasonar og Sjálfstæðisflokksins. Á ekki heima á hinu nýja Íslandi, þar sem strikað er yfir vinnubrögð af hans tagi. Nú er komið að endurskoðun ráðningar í embætti forstjóra gæzlunnar. Minnsta mál er að losna við Georg.
Verkalýðsforingi og viðskiptajöfur

Mér kemur ekki á óvart, að forseti Alþýðusambandsins hafi flækzt í fyrirtæki í Luxembourg og Tortola. Gylfi Arnbjörnsson hefur lengi komið mér fyrir sjónir sem framlengdur armur Samtaka atvinnulífsins. Raunar hef ég efasemdir um Alþýðusambandið í heild, einkum hagfræðinga þess. Hlustaði á einn þeirra á ráðstefnu ungkrata í Háskólanum í vetur. Undraðist samsvörun hans við frjálshyggju gamla tímans. Held, að Alþýðusambandið undir stjórn Gylfa sé á hagfræðilegum villigötum. Það hossar stóriðju, lítur á hana sem lausn allra mála. Samt var það smárekstur, sem stóð undir okkur, þegar risarnir hrundu.
Stemmningin í flokkunum

Hefðbundnir stjórnmálaflokkar hafa stemmningu, sem fylgir þeim. Þótt þeir reynist oft hver öðrum líkir, þegar á hólminn er kominn. Þeir hafa hver sitt svipmót, sem heldur fylgi kjósenda kosningar eftir kosningar. Þeir hafa til dæmis stefnuskrá. Borgarahreyfingin er hins vegar einn af þessum einkosninga flokkum. Myndaður í skyndingu án þess að hafa gróna stefnuskrá, sem þingmenn flokksins fylgja. Meirihluti þingflokksins sagði strax skilið við hrásoðna stefnuna og fór að fylgja samvizkunni. Reyndi jafnvel að selja hana. Slíkt kann ekki góðri lukku að stýra. Enda ólíklegt, að flokkurinn endist lengi.