arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hitler er hér

Evrópa skilur ekki prentfrelsi. Þungamiðjan í bandarísku stjórnarskránni lætur undan síga fyrir öðru frelsi í Evrópu, svo sem persónuvernd og pólitískum rétttrúnaði. Í Evrópu eru menn dæmdir fyrir rangar skoðanir í pólitík, t.d. sagnfræðingurinn David Irving. Margir menningarvitar í Evrópu gagnrýndu skrípamyndirnar í Jyllandsposten. Þeir sögðu, að betra væri að vera kurteis en að lasta skálkinn. Evrópa bannaði Yahoo að halda uppboð á minjagripum nazista. Evrópudómstóllinn hefur tekið afstöðu með persónuvernd gegn prentfrelsi. Var einhver að kenna Hitler um bókabrennur? Hann er hér.
Múslimar sýna tennur

Ríki múslima herða reglur gegn fjölmiðlum á hverju ári. Fremst fara þar í flokki vinaríki Bandaríkjanna, einkum Egyptaland, Sádi-Arabía, Jórdanía og héraðið Kúrdistan í Írak. Fleiri blaðamenn eru drepnir og morðingjarnir finnast aldrei. Ef blaðamenn segja satt orð, eru þeir dregnir fyrir rétt og látnir borga milljónir. Eins og raunar er líka gert á Íslandi. Bannlistar um, hvað blaðamenn megi ekki skrifa um, lengjast með hverju árinu á fundi, sem spunamálaráðherrar íslamskra ríkja halda um þessar mundir. Að þessu sinni beinist athyglin að Al Jazeera, sem nú fer varlegar að Sádi-Arabíu.
Japanskt ævintýri

Fiskmarkaðurinn er japanskt matarævintýri Ísafoldarhússins við Aðalstræti. Hann er annar af tveimur beztu veitingastöðum landsins, öðruvísi en aðrir öndvegisstaðir. Innréttingar eru þrauthannaðar með speglaverki í japönskum skógarstíl með þungum tréborðum á trégólfi. Þarna prófaði ég 3.900 króna smakk-matseðil í hádeginu og var í hálfan annan tíma að komast gegnum hann. Smakkseðillinn kostar 6.900 krónur á kvöldin. Tvírétta af matseðli í hádegi kostar 3.350 krónur að meðaltali og þríréttað að kvöldi kostar 8.000 krónur að meðaltali. Fiskmarkaðurinn er kjörinn miðbæjarstaður til hádegisverðar.
Röð af réttum

Á Fiskmarkaðinum í Aðalstræti byrjaði hádegisveizlan með krónhirti og okra á stökku rækjubrauði austrænu. Síðan kom rauður linkrabbi, djúpsteiktur í tempura, og smokkfiskur í jalapeno-piparsósu. Þriðji réttur var furðulega fagurt klettasalat með mangó og klementínum. Næst kom hrár fiskur, maki-rúlla með laxahrognum, smálúða sashimi, svo og barri og smokkfiskur á sushi. Í aðalrétt fékk ég viðargrillaðan lax í koparlaufi með risotto-pylsu, sveppum og jarðarberjum. Seinni aðalrétturinn fólst í tvenns konar skötusel. Að lokum birtist brenndur búðingur og súkkulaðiís. Ég stundi.
Menningarmiðstöðin

Helzti kostur Fiskmarkaðarins er, að maturinn er ekki nýklassískt franskur. Allir toppstaðir og flestir miðjustaðir landsins eru nýklassískt franskir. Hótelskólinn kennir slíka matreiðslu og allur þorri kokka vill elda upp á þau býti. Hér er ruðst út úr boxinu, horft til þess lands, sem gengur næst Frakklandi í heiminum að matargerðarlist. Japan er hér á landi einkum þekkt fyrir sushi, sashimi og maki, hráan fisk á ýmsa vísu. Að baki er aldagömul og þróuð matargerðarlist, sem alltaf hefur lagt ofuráherzlu á gæði umfram magn. Þessi fulltrúi hennar er núna ein mesta menningarmiðstöð landsins.
Enskur skaðræðistexti

Marklaus er afsökunarbeiðni Extrabladet og skaðabæturnar, sem blaðið hefur greitt Kaupþingi. Blaðið gerði mistök, þýddi efni sitt á ensku. Þannig gaf það bankanum færi á að kæra í Bretlandi, þar sem tjáningarfrelsi er lítið. Fjölmiðlar eru þar sjálfvirkt dæmdir fyrir að segja satt eins og á Íslandi. Slík niðurstaða segir ekkert um málsefni og bætir stöðu bankans ekki neitt. Samkvæmt dönskum lögum hefði Kaupþing ekki náð neinum árangri í kærumálum í Kaupmannahöfn. Þetta mál er alveg eins vaxið og þegar Jón Ólafsson kærði Hannes Hólmstein Gissurarson í London fyrir texta, sem var þýddur á ensku.
Ég datt í það

Pólitíkus “lendir í” að villast á fyrrverandi borgarlögmanni. Annar lenti í að keyra fullur á ljósastaur. Hinn þriðji lenti í tæknilegum mistökum við flutninga á byggingavöru milli lands og eyja. Hver á fætur öðrum neita menn getu til að hafa áhrif á umhverfi sitt. Þeir lýsa sér sem rekaldi í lífsins ólgusjó. Þeir lenda í örlögum. Ólánið kemur aðvífandi úr himingeimnum og ræðst á þá. Spurning er, hvort kjósendur vilji hafa pólitíkusa, sem eru eins og strá í slíkum vindi örlaga. Eru mannlegir og gera mistök. Eins og karlinn, sem “lenti í” að halda framhjá. Eða á íslenzku: “Ég datt í það.”
Pantað háskólaálit

Háskóli Íslands fær peninga hjá Landssambandi íslenzkra útvegsmanna til að kanna lögmæti kvótakerfisins. Það er ekki nýtt. Gamli, góði háskólinn hefur lengi látið hagsmunaaðila borga fyrir sig rannsóknir. Allar hafa þær leitt til hagstæðrar niðurstöðu fyrir hagsmunaaðilann. Hagfræðistofnun háskólans var til skamms tíma duglegust við þetta. Hún samdi ótal hagfræðiálit eftir pöntun hagsmunaaðila. Nú er Lagastofnun háskólans að verki. Það er skaðlegt fyrir fræðimenn og niðurlægjandi fyrir háskólann. Í hvert sinn, sem hann leggst undir hagsmuni á hóruhúsum sínu, saxast pínulítið af trausti hans.
Evrópa vill ekki stríð

Nató tók ekki að sér að heyja stríð gegn Afganistan. Og það tók ekki að sér að vera þar hernámslið. Bandalagið fór til Afganistans til að halda frið og reisa landið við. Það hefur greinilega ekki tekizt. Bandaríkin vilja, að Nató fari í stríðið, fari að drepa fólk. Það vilja Þjóðverjar alls ekki og raunar ekki heldur ýmsar aðrar þjóðir Evrópu. Bandaríkin saka Þjóðverja um heigulskap og benda til samanburðar á Bretland og Kanada. Í Evrópu er engin sátt um slíka stríðshyggju á vegum Nató. Togstreitan um frammistöðu ríkja í Afganistan er tilgangslaus. Ekki er til nein sátt um markmið Nató þar á bæ.
Heimurinn skánar ekki

Haldið þið, að heimurinn sé að skána? Þið ættuð að líta á nýjustu spá Associated Press um úrslit næstu forsetakosninga í Bandaríkjunum. Samkvæmt henni mun Barack Obama rétt merja John McCain með 48% gegn 42%. Enn tæpar mun standa hjá Hillary Clinton, sem fær 46% gegn 45% hjá McCain. Þar að auki eru allir þessir frambjóðendur pólitískt líkir George W. Bush. Ekki er hægt að gera ráð fyrir miklu fráviki frá þeirri stefnu, sem hefur stefnt mannkyni í volæði síðustu sjö árin. Vandræðin í heiminum eru ekki Bush einum að kenna. Þegar hann verður leystur af, verður ekki himnaríki á jörð.
Skammbyssa Spears

Skammbyssa SpearsBritney Spears er bezta dæmið um, að fjölmiðlum er kennt um ófarir fólks. Versti spunakarl heimsins, Alastair Campbell, fyrrum hægri hönd Tony Blair, skrifar, að hún kunni að fremja sjálfsmorð út af blaðaskrifum. Alltaf kenna menn sögumanni um ótíðindi. Kevin Federline gaf Britney Spears skammbyssu og fór síðan í lögguna með áhyggjur af byssu á heimili hennar. Þetta fólk er auðvitað galið, allt frá Federline, um Spears yfir í Campbell, frá séra Hjálmari Jónssyni um Hjálmar Árnason yfir í Össur Skarðhéðinsson. Fjölmiðlar drepa ekki fólk, það er fyllilega einfært um að gera það sjálft.
Sætisbelti Díönu

Dánarorsök Díönu prinsessu var einföld. Hún fór í bíl með dauðadrukknum bílstjóra, sem keyrði á súlu í veggöngum, og Díana var ekki í sætisbelti. Papparassar drápu ekki prinsessuna. Enginn þeirra hefur verið dæmdur fyrir aðild að láti hennar. Samt talar fólk enn um, að papparassar hafi drepið hana og séu nú að drepa Britney Spears. En það var Kevin Federline, sem gaf henni skammbyssu og hringdi síðan í lögregluna til að lýsa áhyggjum af, að hún væri dauðadrukkin með smábarni. Tugmilljónir vilja lesa, sjá og heyra um sjúka þotuliðið. Þeir, sem flytja fréttirnar, drepa ekki þotuliðið.
Slúbbertavernd

Farsímafélög geta rakið efni símtala þinna og sagt, hvar þú ert staddur hverju sinni. Þessar upplýsingar eru geymdar að minnsta kosti fimm ár og líklega endalaust. Ungt fólk er sátt við þetta. Það tekur þátt í YouTube, MySpace og Facebook, setur þar persónulegar upplýsingar. Í sumum tilvikum afar persónulegar. Í samanburði við þetta mikla gegnsæi er gegnsæi í birtum dómum bara smámunir. Dómar hafa frá upphafi Íslandsbyggðar verið kveðnir upp í heyranda hljóði. Persónuvernd vill láta ritskoða dóma fyrir birtingu. Það gagnast ekki venjulegu fólki, heldur slúbbertum einum í feluleik.
Borgaralegt andóf

Ritstjórar og útgefendur hafa hland í buxum út af nafni og mynd af fólki í fréttum. Því að dómstólar hafa síðustu árin afskaffað ákvæði í stjórnarskrá um tjáningarfrelsi. Sá er munurinn á Burma og Bandaríkjunum. Í Burma komu nafnlausir borgarar fram fréttum og myndum með því að setja á vestrænt internetið. Eins geta menn gert hér. Notað YouTube, Facebook, MySpace eða aðra frjálsa miðla, sem vistaðir eru í Bandaríkjunum. Þar geta dulnefni sagt: “Maðurinn, sem sagt er frá í DV í gær, að hafi beitt fyrrum eiginkonu ítrekuðu ofbeldi, heitir Jón Jón Jónsson og hér er mynd af honum.” Með þarf að vera stikkorðið “Iceland”, svo að við hin finnum fréttina.
Tvíeggjað andóf

Sem ritstjóri og síðar sem kennari í blaðamennsku hef ég ætíð verið á móti nafnlausum höfundum frétta og skoðana. Hef raunar samið siðareglur fyrir DV og Fréttablaðið, sem fela slíkt í sér. Skoðun mín byggist á, að hér sé vestrænt lýðræði, en ekki austræn harðstjórn eins og í Burma. En ég fer að efast, er ritstjórar og útgefendur þora ekki lengur að birta nöfn og myndir af ótta við milljónasektir frá krumpuðum dómurum. Meðan svo er, getur fólk, sem er utan siðareglna fjölmiðla, komið í stað hefðbundinna fjölmiðlunga. Með því að setja slíkt efni undir dulnefni í frjálsa bandaríska netmiðla.
Skósveinn ofsaríkra

Barack Obama er skósveinn hinna ofsaríku, sem borga kosningaslagi. Þeir dá hann mest allra, því að þeir vita, að hann mun gæta vel hagsmuna þeirra. Hann er fullur af innantómu orðskrúði, sem fer vel í kjósendur. Án efa mesti lýðskrumari heims um þessar mundir. Í samanburði við hann er Hillary Clinton sæmilega ábyrg stjórnmálakona og John McCain sjálfstæður gagnvart auðvaldinu, sem hatar hann. Gallinn við McCain er hins vegar stríðsást hans. Og gallinn við Clinton er, að hún hefur lengst af stutt Íraksstríðið. Obama var andvígur því frá fyrsta degi, en það er líka eini kostur hans.
Einkarekstur er siðlaus

Einkarekstur er í eðli sínu siðlaus. Þar ná þeir aðeins framgangi, sem nota göt á lögum og reglum til hins ítrasta. Við höfum nýlega séð framvinduna í atlögu FL-group gegn Orkustofnun og Reykjavíkurborg. Höfum séð viðskipti innherja í Spron-sparisjóðnum. Höfum heyrt dómana yfir olíufélögunum. Og bíðum þó enn eftir, að höfuðpaurarnir fari á Litla-Hraun. Lög og reglur um einkareksturinn í landinu eru máttlaus, þar á meðal eftirlitsstofnanir hins opinbera. Sjáið, hvernig bankar fara með svonefnda viðskiptavini. Það er grundvallaratriði í siðferði, að ekki má treysta neinum, sem er í bissniss.
Hórdómur Moggans

Eitt af siðleysisblöðum Moggans kom út á laugardaginn. Þar var Kína til umræðu. Texti blaðsins var eingöngu áróður fyrirtækja, sem vilja hagnast á viðskiptum við Kína. Ekkert kom þar annað fram, en að Kína væri eins konar himnaríki. Hvergi í blaðinu var minnzt á, að Kína er með verstu ríkjum heims. Kína er höfuðborg harðstjórnar og einræðis í heiminum um þessar mundir. Þar er veraldarvefnum stjórnað með harðri hendi og allt andóf kæft í fæðingu. Þegar Mogginn hyggst birta fleiri hórdómsblöð, má hann muna, að lýðræði og gegnsæi er gott. Betra en bissniss við heimsins mesta ósóma.
Lögmenn sjá dollara

Af þeim sem sækja til arfs eftir Bobby Fischer hefur Miyoko Watai ein gert eitthvað fyrir hann. Fyrir utan hana er eini lögerfinginn dóttir hans, Jinky Young. Ættingjar Fischers í Bandaríkjunum eru aumingar, sem aldrei gerðu neitt fyrir hann, afneituðu honum meira að segja. Þeir munu ekki komast að troginu. Íslenzk lög eru einföld. Sambýliskonan á helming og fær helming af rest, samtals þrjá fjórðu. Börn fá samtals einn fjórða á móti. Aðrir eru ekki lögerfingjar eftir Fischer. Eina ágreiningsefnið er röfl um gildi sambúðartexta Fishers og Miyoko, væntanlega tekinn gildur hér á landi.
Sjóslys Moggans

Stýrihópur hét það, ekki rannsóknanefnd. Egill Helgason útskýrði í bloggi sínu, að rannsóknanefnd finnur sannleika, stýrihópur kemst að málamiðlun. Samt sýnir niðurstaða stýrihópsins, að nokkrir þurfa að fjúka hjá borginni og Orkustofnun. Morgunblaðið birti sjóslysamynd af öllum fjórum á forsíðu í gær. Það eru Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson, Hjörleifur B. Kvaran, Guðmundur Þóroddsson og Haukur Leósson. Þetta eru mennirnir sem efndu til fjárglæfra undir stjórn FL-Group. Viðskiptalífið er siðlaust og grúppur reka engan, þar ræður villta vestrið. En borgin verður að reka sína ágjörnu kúreka.
Hvar eru netþjónabú?

Bankarnir sögðu um daginn, að Íbúðalánasjóður væri óþarfur. Nú hafa þeir skrúfað fyrir íbúðalán. Við skulum muna það næst, þegar þeir rífa kjaft á opinberum vettvangi. Undir stjórn Samfylkingarinnar heldur velferð áfram að dragast saman, einn nagli á viku í líkkistuna. Nú er uppbygging stóriðju að verða búin og hvað á að taka við til að tryggja lífskjör? Ríkisstjórnin hefur tuldrað um netþjónabú, en ekki tekið lifandi forustu í málinu. Við höfum árum saman búið við ríkisstjórn, sem steinsvaf undir sæng stóriðju og gerði ekkert. Nýja ríkisstjórnin virðist ætla að sofa vært undir sömu sæng.
Góð ameríska

Stundum er kvartað yfir amerískum áhrifum á íslenska tungu. En góð ameríska spillir ekki íslensku. Það sem menn kvarta raunar um, eru þýðingar og endursagnir af vondri amerísku. Vond ameríska verður vond íslenska. Góð ameríska er hins vegar svipuð góðri íslensku. Sjáið þennan flotta texta úr upphafi fréttaskeytis frá Associated Press: “Stundum horfir Mary Freedland á son sinn og man eftir barninu, sem hjólaði niður Colonel Bell Drive með félögum sínum. Síðan horfir hún aftur og veruleikinn síast inn. Það eru liðnir tveir áratugir og hann er ennþá þetta sama barn.”
Góð íslenzka

Góður stíll er Halldór Laxness og Íslendingasögur. Góður stíll er Ernest Hemingway og George Orwell og Graham Greene. Alls staðar nota menn sömu aðferðir við að spúla texta og snurfusa hann. Svo að hann verði frambærilegur fyrir venjulegt fólk. Stíll menntamanna er hins vegar svona: “Skilningur á orsakasamhengi í tengslum við óhóflega drykkju þeirra gæti leitt til betri meðferðar þeirra.” Í samræmi við stíl Íslendingasagna, Halldórs Laxness og almennings verður textinn svona: “Við gætum hjálpað þeim, ef við skildum, hvers vegna þeir drekka úr hófi.”
Texti lagaður

Grisjaðu textann þinn. Byrjaðu á að hreinsa smáatriði á borð við “upp”, eins og í “lyfta upp”. Það er nefnilega ekki hægt að “lyfta niður”. Einnig “núna”, eins og í “hann er núna þingmaður”. Það er ekki hægt að vera þingmaður án þess að vera það núna. Víða sjáum við bólgnar setningar í fjölmiðlum, yfirleitt eftir þá, sem skólagengnir eru í félagsvísindum: “Ríkisstjórnin ætlar að halda áfram þrátt fyrir þá staðreynd, að andstaða í þinginu fer vaxandi.” Styttra og skiljanlegra er þetta: “Ríkisstjórnin ætlar að halda áfram, þrátt fyrir vaxandi andstöðu á þinginu.”
Ráðherra og húsbóndi

Merking orðsins Herra hefur skekkzt. Upprunalega var það ekki kyntengt orð eins og í samsetningunni: “Herrar mínir og frúr”. Áður þýddi það Húsbóndi. Á miðöldum gátu frúr verið herrar, ef þær voru húsbændur. Herra var orð, sem táknaði stéttaskiptingu, ekki kyn. Aðalsmenn og aðalskonur voru herrar þeirra, sem undir þá og þær voru settir. Því er vel við hæfi, að ráðherrar heiti ráðherrar, hvort sem þeir eru karlar eða konur. Orðið hefur líka þann kost, að það gerir mannamun. Sumir ráðherrar eru jafnari en annað fólk. Svo sem þegar þær þurfa að veita tengdadætrunum ótímabæran ríkisborgararétt.
S24 býður okurlán

Í ruslpóstinum hjá mér er tilboð frá S24 okurbanka um 17,2% vexti á láni, sem bankinn vill veita mér. 17,2% vextir óverðtryggðir meðan verðbólgan er 2-4%. Vissulega dónalegasta tilboð, sem ég hef fengið. Felubanki í eigu annars banka, sem heitir Bros eða eitthvað álíka, vill koma mér í þrælkun hjá sér. Ákæra þarf svona banka. Fólk þarf lán fyrir íbúðum og á að geta fengið þau með 4% vöxtum. Ef þjóðfélagið væri í lagi. Fólk á ekki að þurfa lán fyrir neinu öðru, alls ekki fyrir ferðum, bílum, flatskjám eða pítsum. Glæpsamlegt er að hvetja fólk til að taka lán á 17,2% okurvöxtum.
Eins manns flokkur

Ríkisstofnunin Persónuvernd er eins manns stjórnmálaflokkur, sem reynir að knésetja lýðræði. Stjórnmálaflokkurinn er angi fjölþjóðlegs sértrúarhóps embættismanna og vandamálafræðinga. Þeir vilja byrgja fyrir sýn almennings á gangverkið í samfélaginu. Þeir vilja breiða slæðu yfir gegnsæi, sem er helzta forsenda lýðræðis. Gegnsæi er að minnsta kosti eins mikilvægt og kosningar. Fyrst og fremst eru það mafíur, ofbeldishópar, einræðisherrar, harðstjórar og aðrir slúbbertar, sem hafa hag af stefnu sértrúarhópsins. Stofnunin Persónuvernd er óvinur lýðræðisins nr. 1. Hana ber að afskaffa.
Sannleiksflytjendur

DV tapar áttum í nafnbirtingum, en 24 stundir sækja sig í veðrið. Fyrir helgi birti DV nokkurra síða grein um nafnlausan ofbeldismann, sem lengi hefur lagt fyrri konu sína í einelti. Greinin hrópaði á nafn, sem ekki var birt. Ömurleg frammistaða blaðsins. Ótti og skelfing eru slæmir förunautar rannsókna í blaðamennsku. 24 stundir komu hins vegar í gær fyrst fjölmiðla með nafn axarmannsins. Sem grunaður er um, að hafa ógnað fólki í Glitni við Lækjargötu í fyrradag. Líklega eru 24 stundir að verða sannleiksflytjandinn meðal fjölmiðla. Væri gott, því að nóg er til af aumingjum í þeim hópi.
Stéttarfélög í kulda

Forustumenn stéttarfélaga kvarta um áhugaleysi stjórnvalda á viðræðum um nýja kjarasamninga. Guðmundur Gunnarsson talar um “forkastanleg vinnubrögð” og “algert ábyrgðarleysi”. Hann hafði dreymt um, að koma Samfylkingarinnar í ríkisstjórn mundi veita aðgang að áhuga stjórnarinnar. Hann áttar sig ekki á, að Samfylkingin hefur breyzt. Hún er ekki lengur Arbejderparti eða Labour. Hún er nýtt íhald, flokkur að hætti hins illræmda Tony Blair, sem hatar verkalýðsfélög. Hún telur þau standa í vegi framfara. Hún vill, að markaðurinn leysi velferðina af hólmi. Telur verkalýðsfélögin tímaskekkju.
N.N. var dæmdur

Persónuvernd vill strika út nöfn í dómum áður en þeir eru birtir. Svo firrt er stjórnsýslan orðin. Slúbbertar skulu verndaðir með því að hylja nöfn þeirra. Því miður nýtur stefnan vaxandi fylgis meðal valdhafa. Það er að undirlagi félagslegra vandamálafræðinga, sem harma erfitt hlutskipti slúbberta. Fræðingar leggja sig í líma við að gefa Steingrími Njálssyni farsíma, svo að hann geti auðveldar ofsótt fólk og látið sér líða betur. Vandamálafræðingarnir eru haldnir þeirri firru, að hinir dæmdu séu hinir ofsóttu. Og þeim draumi, að síbrotamenn muni læknast einn góðan veðurdag.
Kommi stýrir njósnum Nató

Sandor Laborc er orðinn njósnastjóri Nató. Kommi, sem hlaut uppeldi sitt hjá KGB í Sovétríkjunum 1983-1989. Var þá í hinum illræmda Dsersinsky-skóla. Arftaki kommúnistaflokksins í Ungverjalandi er í stjórnarsamstarfi og gerði Laborc að njósnastjóra landsins. Um síðustu áramót varð hann svo njósnastjóri Nató. Hefur fetað langa leið frá KGB, sem þá rak ofbeldi gegn Afganistan. Staða hans hjá Nató er dæmi um, hversu langt þessi samtök eru komin af leið. Nató stundar nú einkum ofbeldi gegn Afgönum. Nató hefur tekið við því ofbeldi af KGB. Svo að Laborc er vel við hæfi hjá Nató.
Íhaldssaga

Íhaldssaga

Íslenzka hefur lítið breytzt frá upphafi. Engin þáttaskil hafa orðið í tungumálinu eins og urðu annars staðar á Norðurlöndum. Í Bretlandi urðu málskil milli 15. og 17. aldar. Nútímafólk getur ekki lesið Geoffrey Chaucer á frummálinu, en Shakespare er talinn til fyrirmyndar í nútímamáli. Svipuð skil urðu á Norðurlöndum í mannanöfnum á 16. öld, þegar föðurnöfn viku fyrir ættarnöfnum. Slík nafnskil urðu aldrei hér á landi. Breytingar gerast yfirleitt hægt á löngum tíma. Af og til verða síðan byltingar, þegar breytingar gerast hratt. Íslendingar eiga að þessu leyti íhaldssama sögu.
Vextir út úr kú

Þjóðfélagið vex um 2% á ári, um 2% á mann á ári, ef það er heppið. Vöxtur meðalfyrirtækis er svipaður. Arðsemi vinnu og fjármagns eykur samanlagt verðgildi um þessi 2% á ári. Þeir, sem taka lán upp á hærri vexti en 2%, telja sér bara trú um, að þeir geti notað handbært fé með meiri árangri. Tíu prósent vextir eru rugl og tuttugu prósent refsivextir ættu að varða við Litla-Hraun. Fjárglæframenn og fölmiðlar telja okkur trú um, að við getum grætt tíu-tuttugu prósent á hverju ári. Samt enda flest ævintýri í sorg. Tvö prósent árangur er eðlilegur. Vextir á Íslandi eru út úr kú.
Pólitíska löggan

Skelfilegt er, ef ölvertum í miðborginni tekst með stuðningi löggunnar að hnekkja reykbanni. Löggan hefur einu sinni sem oftar tekið pólitíska ákvörðun. Að þessu sinni um að framfylgja ekki banni. Án stuðnings hennar verður því ekki framfylgt. Þau eru meðal annars sett til að vernda heilsu starfsfólks. Sérstök reykherbergi gera það ekki og eru því ólögleg. Ef ölvertarnir komast upp með lögbrotið, stafar það af tvöfeldni Alþingis. Það samdi lögin og hefur samt sjálft sett upp reykherbergi. Fyrir siðlausa þingmenn, sem neita að fara eftir lögum, er þeir hafa sjálfir sett.
Þjóðverjar skjóta ekki

Bandaríkin og Þýzkaland skiptast á hnífstungum vegna hernáms Afganistans. Robert Gates, stríðsráðherra Bandaríkjanna, sendi þýzka stríðsráðherranum harðort bréf um lélega frammistöðu Þýzkalands í hernáminu. Hún hafi “valdið vonbrigðum”. Þjóðverjar svöruðu fullum hálsi, sögðu bréfið frá Gates vera “ósvífið og ófyrirleitið”. 3.200 þýzkir hermenn taka þátt í hernáminu, en þeim hefur verið bannað að skjóta fólk. Gates telur slíkt auðvitað vera lélegt hernám og stuðla að erfiðleikum þess. En Þjóðverjum er illa við mannréttindabrot, sem þykja í Bandaríkjunum vera hið brýnasta og bezta mál.
Hinn ítalski Berlusconi

Dálæti Ítala á svindlaranum Silvio Berlusconi er óskiljanlegt. Hann hefur leynt og ljóst notað pólitík til að búa til svigrúm spillingar fyrir sig. Látið semja klæðskerasniðin lög, sem efnislega snúast um friðhelgi hans sjálfs. Nú er ríkisstjórn Romano Prodi fallin og Berlusconi er talinn eiga vísan meirihluta í nýjum kosningum. Þótt heiðarleg pólitík eigi góðan fulltrúa í Walter Veltroni, borgarstjóra Rómar. Ítalir hafa lengi þolað spillingu í pólitík. Mafían á Sikiley, Camorran í Napólí og Ndranghetan á Kalabríuskaga eru dæmi um firringu og pólitískan vanþroska margra Ítala.
Mbl.is á Windows

Ég hló upphátt í morgun, sem gerist sjaldan. Þá var ég að skoða fjölmiðlun, sem ég missti af vegna fjarveru erlendis í vikunni. Mbl.is hélt upp á tíu ára afmæli sitt. Ég gat ekki opnað fréttina á vefsíðu Mbl. Ég varð að nota Windows Media Player til að sjá hana. Eitthvað er skrítið við tækniþróun fyrirtækis, sem þykist vera mest og bezt í vefmiðlun. Það notar þó tækni, sem er er læst við einn framleiðanda. Og reynir að krefja notendur til hins sama. Í nútíma opins hugbúnaðar.
Rothögg á reiðmennsku

Íslenzk reiðmennska hefur orðið fyrir rothöggi. Hún liggur í hringnum, búið er að telja upp í tíu og gestirnir eru farnir. Hún getur ekki einu sinni rökrætt, hvað kom fyrir hana. Þekktasta hestatímarit Evrópu, Cavallo, fór á heimsleika íslenzka hestsins í Hollandi. Notaði hörð orð um reiðmennskuna og birti myndir því til skýringar. Skeið og tölt eru illa riðin að mati sérfræðinga blaðsins. Hestarnir þjást og blóðgast jafnvel, sumir hoppa út úr hringnum. Hestar fást ekki til að leggjast í skeið. Cavallo segir, að hægt sé að ríða skeið og tölt mjúkt og fallega, en það gefi lægri einkunn.
Hopp og lóð

Sum íslenzk reiðmennska hefur oft verið mér undrunarefni. Hestum er haldið á skeiði með taumkippum í hverju spori. Þeir eru á hófhlífum, svo að þeir slái sig ekki, sem er merki um, að þeir geti raunar ekki skeiðað. Hestum er lyft í tölti í brattan háls og látnir tæta völlinn. Það finnst Íslendingum flott, en öðrum þykir það ljótt. Hestarnir eru þyngdir að framan til að framkalla óeðlilegt framfótahopp. Knapar skekjast um í hnakki í stað þess að líða fram í lygnum straumi. Keppnisreglur og dómvenjur stuðla að slíkri vitleysu. Ræktun hrossa miðast ekki við hross með áreynslulausum góðgangi.
Mýktina í hásæti

Grein hestaritsins Cavallo um skandalinn á heimsleikum íslenzka hestsins er komin og farin. Hún hefur ekki leitt til umræðu um meðhöndlun á góðgangi. Menn afsaka sig með, að myndirnar sýni óheppilegt andartak í reiðinni. Með því að góðgangur geri aðrar kröfur en brokk og stökk. Með því, að brekkan heimti tætingar á sýningum. Betra væri að taka mark á sérfræðingum Cavallo, setja nýjar dómreglur og breyta dómum. Við eigum ekki að sýna hlunka, sem þurfa róttækar aðgerðir til að komast á skeið og tölt. Við eigum bara að sýna eðlismjúk hross. Og leiða þau til hásætis í hrossarækt hér á landi.