arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Burt með verndartolla

Landbúnaður kostar innflutt tæki og olíu eins og önnur framleiðsla. Allt í erlendum gjaldeyri. Þetta er tjón, því að innlent vinnsluvirði landbúnaðar felst helzt í opinberum styrkjum á kostnað skattgreiðenda. Mataröryggi hans er ekkert, því að hann stöðvast um leið og olía og benzín kemur ekki hingað. Þótt landbúnaður skapi vinnu, er hún að mestu leyti dulbúið atvinnuleysi, sem seinkar þróun okkar til nútíma atvinnuhátta. Og aðalatriðið er, að afnám tolla eflir kaupmátt neytenda. Hnattstaða og loftslag kalla á samdrátt í hefðbundnum landbúnaði. Því ber að afnema verndartolla landbúnaðarins.
Vissi vel um stöðuna

Fyrir kosningar sagði Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, að fjárlög ársins gæfu fegraða mynd af stöðunni. Eftir kosningar segir hann, að þessi fegraða staða hafi komið sér á óvart. Á óvart? Hann sem hafði sagt það sjálfur! Sigmundur Davíð er að reyna að selja fólki þá hugmynd, að hann geti ekki staðið við ævintýraleg loforð sín. Hann hafi gefið þau í skjóli rangrar vitneskju um erfiða stöðu ríkissjóðs. Mér segir þetta hins vegar, að Sigmundur Davíð hafi frá upphafi vitað, að loforð hans voru út í hött. Var bara að ljúga sig inn á þing. Vissi um heimsku fólks og notaði sér hana. Er bara pólitískur bófi.
Þakkað fyrir kosningafé

Annað mál Silfurskeiðarinnar eftir fjölgun ráðherra er að láta ríkið greiða kosningaslag bófaflokkanna. Sérstakur skattur á kvótagreifa verður afnuminn í sumar. Silfurskeiðungar vilja, að gömlu gæludýrin haldi fríum aðgangi að þjóðarauðlindinni. Kvótagreifarnir fjármögnuðu hernað pólitískra bófa fyrst fyrir prófkjörin og svo í kosningabaráttu Sjálfstæðis og Framsóknar. Kjarni íslenzkra stjórnmála er hernaður um auð og völd. Snýst ekki um uppdiktaða loforðalista, hvort þeir séu nálægt áhugaefnum þínum eða ekki. Þetta var ykkur margsagt og þið vilduð ekki trúa. Nú sjáið þið fíflin veruleikann.
Dansað á gráa svæðinu

Ellisif Tinna Víðisdóttir er dæmi um einstakling, sem dansar um gráa svæðið milli ríkiseftirlits og einkabrasks. Hún varð fræg sem ríkisforstjóri, þegar hún beindi viðskiptum Varnarmálastofnunar til ættingja og tengdafólks. Enn frægari varð hún fyrir hörkuna, sem hún beitti Falun Gong meinleysingja. Hún hefur nú dúkkað upp sem forstjóri ECA á Íslandi. Kyndugs hernaðarfyrirtækis í eigu Melville Peter ten Cate, sem vildi aðstöðu til hernaðarumsvifa á Keflavíkurvelli. Fyrirtækið hefur málaliða til útleigu fyrir hernað á vegum vafasamra gaura í þriðja heiminum. Kannski verður hún aftur ríkisforstjóri.
Ótímabær veizlustjórn

Ótímabært er fyrir Björgólf Thor Björgólfsson að fara að spila veizlustjóra í fjármálaheiminum. Hans mál eru enn ekki útkljáð, þótt honum hafi tekizt að fá banka til að afskrifa lán. Gegn því að greiða sjálfur 22 milljarða upp í tjónið, sem hann olli Landsbankanum. Og lofa 12 milljörðum til viðbótar. Slíkir eru ekki taldir neinn silkipappír í safalaskinni enn sem komið er. Tjón er tjón og afskriftir jafngilda ekki hvítþvotti. Spámaður var sóttur úr Hvíta húsinu í partí á Fríkirkjuvegi 11. Var ótímabær tilraun BThB til að gera sig aftur að gullfiski fjármála. Sum höfum við meira en gullfiskaminni.
Óvinirnir í skóginum

“Öll dýrin í skóginum eru vinir” er leiðasta klisjan. Fékk slæmt rothögg í hruninu, en vaknar nú aftur til lífs. Kjósendum finnst dónalegt að tala illa um spillingu og þjófnað glæpagengja í stjórnmálum. En dýrin í skóginum eru engir vinir. Þar eru rándýr, sem klófesta Lilla klifurmús og félaga. Íslenzk þjóðmál eru þvílík Afríka úti í hafsauga, að um þau verður bara fjallað á kjarngóðri íslenzku. Sé farið að draga í land með lýsingar, ganga bófar bara á lagið og heimta aukna undirgefni þægra kjósenda. Hér vaða uppi hrunverjar, skattsvikarar, einkavinavæddir pilsfalda-kapítalistar og einkum kvótagreifar.
Katrín og gamlingjarnir

Vinstri græn standa betur eftir kosningar en Samfylkingin. Formannaskiptin tókust vel. Katrín Jakobsdóttir þarf bara að hindra gamlingjana í að stýra úr aftursætinu. Steingrímur og Ögmundur eru menn gamla tímans og ekkert malt er í Ögmundi, þegar á reynir. Hann mun klikka, atkvæði hans nýtist ekki til samlagningar. Hann álpast út um tún, þótt hann fari ekki af landareigninni, eins og Lilja og Atli, Jón og Ásmundur. Meiri framtíð er í vinstri grænum flokki en Blair-istum, sem reyna að spila hækju fyrir nýfrjálshyggju. Bófar kvótagreifa og annarra auðgreifa þurfa bara eina Framsókn sér til aðstoðar.
Hataða ljósið skín

Mest af ljósinu, sem skín inn í rottuholuna á Íslandi, kemur frá hinu hataða Evrópusambandi. Við værum Afríka án þess. Frá Evrópu hafa komið tilskipanir um lög um neytendavernd og umhverfismat, lög um samkeppniseftirlit og um hringamyndun, reglur um skaðabætur farþega vegna seinkunar og niðurfellingar flugs. Evrópusambandið hefur líka kúgað símafélög til að snarlækka gjöld á reikisímtölum milli landa. Evrópusambandið hefur nefnilega burði til að setja alþjóðlegum viðskipta-glæpahringjum stólinn fyrir dyrnar. Hér á landi er hins vegar enginn áhugi á skjaldborg Evrópu. Bara tekin upp með semingi.
Harðnandi forgangsröðun

Velferðin er langt frá að vera svo norræn, að ríkið ábyrgist heilsu okkar, langlífi, afkomu og hamingju. Ríkið lætur okkur borga fimmta hluta beint í heilsukostnaði, þar á meðal tannlækningar að mestu. Sumir deyja enn fyrir aldur fram, einkum vegna greiðs aðgangs að fíkniefnum, allt frá áfengi og tóbaki yfir í mildari ósköp. Spítalatækni er orðin svo fullkomin, að bara sjúkrahús við Persaflóa hafa ráð á að beita henni allri. Sum lyf kosta yfir milljón á mánuði á mann. Sundur dregur með takmörkuðum ríkisauði og vilja þjóðarinnar til velferðar. Senn mun ný stjórn láta forgangsraða enn harðar.
Dauða Samfylkingin

Samfylkingin sýnist mér vera dauð. Alþingiskosningarnar drápu hana. Hún er engin samfylking lengur, enginn turn í tveggja turna tali. Banalegan hófst með Blair-ismanum, sem setti nýfrjálshyggju á oddinn. Síðan kom Jóhanna og frestaði andlátinu, en hún var síðasti kratinn og er nú farin. Í staðinn er kominn bankavinurinn bezti, Árni Páll Árnason, sem er eins og klipptur út úr Sjálfstæðisflokknum. Enn eru þarna kontóristar ýmissa stofnana, sem smíðaðar voru á valdatíma flokksins. Í fremstu víglínu eru þar fáir til stórræðanna. Össur faldi sig í kosningaslagnum og hóf kosningaskrif að kosningum loknum.
Þar vildi ég vera

Evrópa er góð. Vildi búa þar, væru hér ekki hestar, óbyggðir og fjölskylda (ekki í þessari röð). Í Evrópu ríkir friður, lítið um hryðjuverk og glæpi. Öflugt félagsöryggi, voldug menningarsaga, virðing við umhverfið. Hvergi minna misrétti og minni spilling en í Evrópu. Ævilíkur eru hvergi meiri og íslenzkir kjósendur eru víðs fjarri. Gæti vel hugsað mér að búa mitt á milli Parísar, Bruxelles og München. Sennilega í Alsace, kannski Þýzkalandsmegin því að ég tala sæmilega þýzku. Evrópa er engin miðja alheimsins, en hún er öllum álfum til fyrirmyndar. Ber af Íslendingum eins og gull af eiri.
Lofgerð til þjóðarinnar

Þú getur gabbað alla einu sinni og suma oftar. En þú getur aldrei gabbað alla alltaf. Sölumenn snákaolíu geta samt gabbað 25% þjóðarinnar ævinlega. Svonefnd heimska Íslendinga felst fyrst og fremst í pólitískri heimsku, sem sumpart felst í óskhyggju, trúgirni og von um vinning í happdrætti. Örþjóð á hjara veraldar hefur um aldir þurft aukaskammt af bjartsýni til að lifa af hallærin. Tengd óbilandi bjartsýni og trúgirni er minnimáttur kotkarla, sem lýsir sér einkum í þjóðrembu og vissu um, að fjölþjóðlegar lausnir gildi ekki um sérstöðu Íslands. Þess vegna ræður hér geðþótti fremur en regluverk.
Brenglað og hentugt

Margoft hef ég sagt, að lýðræði er brenglað þjóðskipulag. Engin uppgötvun mín frá síðustu kosningum. Fjórði hver Íslendingur er flón, sem tekur engum sönsum og veldur vandræðum í kosningum. Eins og dæmið sýnir núna. Hins vegar hef ég líka margsagt, að lýðræði er hentugt þjóðskipulag. Hindrar flónin í að kenna pólitíkusum eða útlendingum um vandræði sín. Lýðræði er aðferð til að koma ábyrgð á rugli yfir á herðar þjóðarinnar. Þannig er hægt að skipta um landsfeður á fjögurra ára fresti á tiltölulega friðsaman hátt. Eftir kosningar hjaðnar svo þvaðrið, til dæmis um forsendubrest og hrægammasjóði.
Spuna ýtt úr vör

Tilraunir silfurskeiðunga til stjórnarmyndunar eru erfiðar. Ekki vegna þess að stjórn landsmála sé erfið. Snýst bara um að kunna að spara. Fjölga til dæmis ekki ráðherrum. Vandi bófaflokkanna snýst um annað, að ljúga sig út úr kosningaloforðum, er ekki verða efnd. Láta líta svo út, sem úr sauðarleggnum hafi hrokkið forsendubrestur, er meini þeim örlætið. Þeim spuna hefur fálega verið tekið. En vilji er allt sem þarf. Vilji silfurskeiðungar eignast völd og spillingu, verða þeir að finna lausnina. Finna nýja sjónhverfingu, sem skýrir fyrri sjónhverfingar bófanna. Finna lausnina, sem bjánarnir kaupa.
Sjálfhverfir í vanskilum?

Sighvatur Björgvinsson hefur lag á að æsa menn, enda fer hann með viðkvæmt mál: Forsendubrest sjálfhverfra vanskilamanna. Fleiri hafa fjallað um þetta, til dæmis forsíða Time: “Me-Me-Me”. Hallgrímur Óskarsson samskiptafræðingur segir, að fólk hugsi núna meira um sjálft sig. Þetta má kalla “ég um mig frá mér til mín” kynslóðina. Sighvatur segir, að 16.000 heimili hafi verið á vanskilaskrá fyrir hrun. Hafi aðeins fjölgað um 9.000 við “forsendubrest” hrunsins. Ekki er nóg að æsa sig gegn Sighvati, betra er að koma með rök. Er risin kynslóð sjálfhverfra vanskilamanna, sem vilja láta redda sér úr sukki?
Mælt með skattþrepum

Samkvæmt Efnahags- og framfarastofnuninni OECD sker Ísland sig úr löndum, sem lentu í fjármálakreppu. Hér hélst óbreytt bil milli ríkra og fátækra, en í öðrum löndum jókst það. Efnamenn héldu til dæmis sínu á Spáni og Ítalíu, en fátækir látnir taka kreppuna á sig. Munurinn felst í, að þar var velferð skert. Hér reyndi ríkisstjórn að verja fátæka, einkum með hærri skattþrepum á auðmenn. Skattþrep eru nú í flestum nálægum ríkjum, nema í Sádi-Arabíu og Austur-Evrópu. OECD hvetur til slíkra þrepa. Silfurskeiðungar hafa samt uppi hótanir um að afnema skattþrepin, að kröfu bófa Sjálfstæðisflokksins.
Landsvirkjunarfroðan

Við þekkjum tungutakið, froðuna og bullið. Hjá Landsvirkjun hljóðar það svo: “Auk þeirra ítarlegu umhverfisrannsókna og vöktunar sem Landsvirkjun hefur staðið fyrir er einnig unnið að úttekt á gildandi mati á umhverfisáhrifum Bjarnarflagsvirkjunar, með aðstoð ráðgjafa, þar sem tekið er tillit til tæknibreytinga og reynslu af rekstri jarðvarmavirkjana og umhverfisáhrifum þeirra sem komið hafa fram frá því að Skipulagsstofnun úrskurðaði um allt að 90MW Bjarnarflagsvirkjun árið 2004.” Þyrlað er upp ryki. Landsvirkjun reynir að hindra, að óháð umhverfismat leysi gamla, gallaða matið hennar af hólmi.
Bófi eða bjáni

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson lætur eins og honum einum pólitíkusa hafi ekki verið kunnugt um, að ríkið á ekki þrjúhundruð milljarða. Hann einn hafi ekki lesið blöð, hlustað á útvarp eða horft á sjónvarp. Allir fjölmiðlar og allir bloggarar voru á kafi í fjárskorti ríkisins. Hann lætur eins og hann sé bara bjáni. Meiri líkur eru þó á, að hann hafi logið upp loforðum sínum í fullri vissu um að efna þau ekki. Ætlað að bera við hinum víðfræga forsendubresti. Vegna heimsku fjórðungs kjósenda tókst honum þannig að ljúga sig inn á þing og kannski inn í ríkisstjórn. Því er sennilegra, að hann sé bófi en bjáni.
Hellar verði friðaðir

Samráðsnefnd um verndun hella leggur til, að hellar verði friðaðir á þrennan hátt. Sumum verði beinlínis lokað, sumir gerðir að sýningarhellum og sumir hafðir opnir sem ferðamannahellar. Mér virðist þetta skynsamleg sátt milli umgengni og friðunar. Yfir okkur vofir margföldun ferðamanna, er leiðir til álags, sem þarf að mæta á skipulegan hátt. Neyðaraðgerðir að undangengnum skemmdum eru síður fýsilegar. Betra er að mæta vanda fljótt og skipulega. Við eigum að hafa lært af Þingvöllum og Geysi. Gullfoss er dæmi um betri tök á vanda. Ríkið þarf að leggja fram fé og hafa öll tök á málum af þessu tagi.
Einkavæðing Dettifoss?

Hef enga trú á, að eignarhaldsfélag Reykjahlíðar geti lokað Dettifossi fyrir almenningi. Umgengni fólks um Ísland er tryggð í lögum frá 1999. Ríkið hefur beinlínis lagt veg að Dettifossi í samráði við eignarhaldsfélagið. Félagið getur reynt að girða fossinn af fyrir tugi milljóna, en þá girðingu verður fólk að klippa. Girðing mundi lækka ferðamannatekjur í Suður-Þingeyjarsýslu og leiða til ófriðar í héraði. Gjaldtöku þarf sums staðar, en hún á ekki að renna um vasa eignarhaldsfélaga. Ekki við Dettifoss fremur en Kerið. Kannski reynir yfirvofandi ríkisstjórn að einkavæða náttúruna um leið og spítalana.
Sigmundur Davíð fattar

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson hefur loksins fattað, að honum mistekst að efna stóra kosningaloforðið. Fátækt ríkissjóðs er samt gömul frétt. Og horfur eru litlu verri núna en þær voru í síðasta mánuði. Fjöldi manns vissi um fátækt ríkisins, þótt kjósendur Framsóknar hafi ekki fattað og Sigmundur Davíð komi af fjöllum. Svona er að vera silfurskeiðungur og vita lítið um veruleikann. Tíu milljarðar til eða frá spila litla rullu, þegar heimtaðar eru efndir á þrjúhundruð milljarða loforði. Skamman tíma tók að koma í ljós, að innistæða loforðsins vinsæla var engin. Skuldarar húsnæðislána fá ekki tékka í pósti.
Þriðja heims rottuhola

Í stórblöðunum birtast listar yfir mestu þjófa heimsins, sem eiga stórfé í skattaskjólum. 2,5 milljón skráningar listans ná yfir skattsvikara allra landa, þar á meðal Íslands. Skattaeftirlit flestra Vesturlanda hefur tekið upp þráðinn. Fjölmiðlar eða Skattrannsóknastjóri þurfa að taka upp samband við

ICIJ, alþjóðasamband rannsóknablaðamanna, til að kanna okkar anga, finna nöfnin. Lítil áhugi virðist vera hér, enda fjölmiðlar í eigu skattsvikara og ríkið í eigu bófa. Og skattrannsóknastjóri virðist vera skelfingu lostinn. Ísland er og verður áfram þriðja heims rottuhola. Í boði kjósenda.
Skjaldborgin er að birtast

Forgangsmálin að eru farin birtast. Auðvitað eru þau önnur eða í annarri röð en í kosningaloforðum. Fólk veit, að það er regla, nema íslenzkir kjósendur. Þeir taka próf í kosningaloforðum til að sjá, hvaða loforð passa bezt við sinn vilja. Fremsta mál á dagskránni er að gefa fleiri silkihúfum færi á að vera ráðherrar. Eyðir peningum, það vissu allir, er það ekki? Annað mál á dagskrá er að hætta við veiðigjald á kvótagreifa. Glatar peningum, það vissu allir, er það ekki? Silfurskeiðungar slá skjaldborg um sína auðstétt, kemur það einhverjum á óvart? Kjósendur geta sjálfum sér kennt um þá skjaldborg.
Brjóstvörn litla mannsins

Evrópusambandið er helzta brjóstvörn mannkyns gegn ofbeldi ofurforstjóra, sem telja fyrirtæki sín ofar þjóðríkjum. Heldur uppi skæruhernaði gegn ósæmilegum viðskiptaháttum risafyrirtækja á borð við Google, Microsoft og Apple. Eltir líka fjármagn fyrirtækja, sem telja sig geta borgað skatta að eigin mati á stöðum að eigin vali. Risafyrirtækin stefna siðblint að einokun og einkaleyfum. Reyna að þrengja kosti neytenda, en Evrópusambandið teflir mótleiki. Hefur ítrekað aukið réttindi flugfarþega gagnvart yfirbókunum og seinkunum. Kemur Íslendingum að gagni, þótt óbeint sé. Og ver Evrópufriðinn.
Heimskt eða viturt Excel

Vissulega er forritið Excel hættulegt og hefur leit margan fræðinginn á villigötur. Reikningur hefur tilhneigingu til að skilja brýna þætti eftir utan dæmis. Athyglisverð eru þó atriði í niðurstöðum samráðavettvangs um aukna hagsæld. Þar kemur fram, að íslenzka grunnskólakerfið er óvenju dýrt. En skilar þó litlum árangri samkvæmt fjölþjóðlegum Pisa prófunum. Nefndin útskýrir misræmið þannig: Vinnutími kennara fer of mikið í skipulag og stjórn, en of lítið í kennslu, 34%. Á Norðurlöndum fer 40-50% vinnutímans í kennslu. Þessar tölur tala sínu máli og þeim verður ekki sópað af borðinu.
Geir barst ekki á

Þegar ég var yngri, flaggaði yfirstéttin ekki auði sínum. Lífsstíll hennar var í grundvallaratriðum svipaður og annarra. Bjó jafnvel á hæð í tvíbýlis- og þríbýlishúsi. Geir Hallgrímsson barst ekki á, þótt ríkur væri. Síðan kom kenning Hannesar Hólmsteins: “Græðgi er góð”. Þá hófst geggjun, sem endaði með hruni á ofanverðu 2008. Eitthvað brast í höfðinu, nýríkir fóru að berast á, flagga auði. Þjóðin samþykkti. Svo langt gekk ruglið, að 40% þjóðarinnar lögðu á sig aktygin. Veittu tveim silfurskeiðungum brautargengi til að mynda stjórn í glæsilegum sumarhöllum ættanna. “Auðstétt með auðstétt” er málið.
Ég um mig frá mér til mín

Hallgrímur Óskarsson samskiptafræðingur telur, að meira en áður sé um, að fólk hugsi mest um sjálft sig. Það er “ég um mig frá mér til mín” kynslóðin. Um hana er fjallað á nýjustu forsíðu Time, “Me-Me-Me” kynslóðin. Þetta fólk hugsar minna um heildina og meira um, hvað það hafi sjálft út úr hlutunum. Sjálfhverft fólk er mjög veikt fyrir innantómum loforðum, sem fela í sér eftirgjöf skulda. Þannig vann Framsókn þingkosningarnar. Vegna sjálfhverfu eru kjósendur ófærir um að gegna hlutverki sínu. Þeir hlaupa bara eftir þeim, sem leiða þjóðina “veginn til vítis”, sem “varðaður er góðum áformum.”
Verkefni handa doktorista

Búinn að týna enskri bók um vísindi á alþýðumáli. Þar var meðal annars sagt, að vinstri handar vettlingur, sem færi kringum heiminn, kæmi til baka sem hægri handar vettlingur. Innhverfa yrði úthverfa, og svo framvegis. Þetta var einhver Einsteinsk skýring, sem ég skildi ekki. Hins vegar tel ég, að þetta geti átt við pólitíkina. Hægri maður, sem fer svo langt til hægri, að hann missir jarðsamband og þýtur umhverfis heiminn, kemur til baka sem vinstri maður. Og öfugt. Höfum við ekki dæmi um, að fólk færi sig af einum jaðri til þess eins að birtast aftur á hinum jaðrinum. Er það Einsteinskt?
Veruleikafirrt kauptilboð

Tilboð í hlutabréf benda til, að margir hafi lítið lært af hruninu. Einkum standa eftirlitsaðilar sig illa. Leyfa mönnum leggja fram kauptilboð upp á milljarð króna, þótt ljóst sé, að þeir séu engir borgunarmenn. Er að verða eins og í aðdraganda hrunsins, þegar græðgin hljóp með braskarana í gönur. Markaðsverð hlutabréfa endurspeglar veruleikafirringu þeirra. Hún mun fyrr eða síðar koma í kennitöluflakki niður á þjóðinni. Hér á landi eru menn svo áhættufíknir, að eftirlit þarf að vera óvenjulega strangt. Það er hlutverk eftirlits að hindra siðblinda fíkla í að hleypa öllu aftur í bál og brand.
Hættulegir verkfræðingar

Orkuveita Reykjavíkur hefur ekki burði til að hafa eftirlit með vatnsöryggi höfuðborgarsvæðisins. Olíutankurinn, sem datt úr þyrlunni, er dæmi um, að vinnuferli eru í ólagi. Orkuveitan hyggst stefna vatnsöryggi okkar í voða með lagningu raflínu yfir Heiðmörk. Lagning slíkrar línu veldur miklu raski. Reynsla er fyrir því, að þar á bæ er staðið glannalega að verkum. Og þar á ofan finnst verkfræðingum Orkuveitunnar í lagi að leggja risavaxin rör út og suður um orkuöflunarsvæði. Allur Reykjanesskagi er í hættu fyrir verkdólgum Orkuveitunnar og HS Orku, sem hafa sannað vanhæfni í umgengni við umhverfið.
Að poppa upp fjölmiðil

Alexander Hjort í framhaldsþættinum Borgen er dæmigerður fyrir markaðshyggju á kostnað ritstjórnar. Spennan milli hans og Torben Friis fréttastjóra er menúett, sem víða er stiginn á ritstjórnum. Í þættinum snerist það um, hvort Hjort mætti poppa upp umræðuþátt flokksformanna í sjónvarpi. Frægasta dæmið um dansinn var Mark Willes, sem varð útgáfustjóri Los Angeles Times. Hugðist auka söluna um hálfa milljón kaupenda með markaðshyggju. En tapaði hálfri milljón kaupenda. Siðleysið rústaði þessu áður fræga dagblaði. Sumt í Borgen snýst óbeint um spennu raunverulegs valdatafls og það eykur gildi þáttanna.
Tillaga að stjórnarsáttmála

1. Vín selt í 247 búðum, svo silfurskeiðungar fái ætíð hvítvín með humri.

2. Skattprósenta flöt, svo silfurskeiðungar geti keypt meira hvítvín.

3. Niðurfærsla stórskulda, svo silfurskeiðungar geti keypt meiri humar.

4. Lækkuð renta á aflakvótum, svo silfurskeiðungar geti keypt atkvæði.

5. Meiri Moggastyrkir ríkisbankans, svo áróður silfurskeiðunga eflist.

6. Fleiri Macau-vafningar, svo silfurskeiðungar fái víðar humar og hvítvín.

7. Meiri Kögunar-einkavinavæðing, svo silfurskeiðungar fái fleiri sumarhús.
Hvítvín með humrinum

“Hvítvín með humrinum” er orðið helzta slagorð Sjálfstæðisflokksins. Þótt umtalsverður fjöldi lepji dauðann úr skel, er ekki hægt að ætlast til að ættarlaukar bíði mánudags. Er búsáhaldabyltingin komst á skrið um áramótin 2008-2009, var helzta þingmál Flokksins að auka frelsi til vínsölu. Hugsjón þessi náði þá ekki fram að ganga, en nú er öldin önnur. Silfurskeiðungar eru að ræða stjórnarmyndun. Enn setur því ungliðahreyfing Flokksins frelsismálið mikla á dagskrá. Flestum þykir sjónarmiðið léttúðugt, miðað við erfiðleika almennings. Gott dæmi um, að tvær þjóðir búa í tveimur heimum í litlu landi.
Uppvakinn pilsfaldatími

Kapítalismi eftir kennslubókinni hefur verið fjarri Íslandi alla mína tíð. Hér var og er svonefndur pilsfaldakapítalismi. Menn hefjast af forgangi á borð við einkavinavæðingu og ódýrt aðgengi að þjóðarauðlindum. Alls ekki af dugnaði eða verðleikum. Nær allur auður hér er stolinn í skjóli einokunar og fáokunar. Fámenni er slíkt, að hér þrífast bara eitt-þrjú fyrirtæki á hverju sviði og þau hafa samráð. Því er verðlag hamslaust. Gamla Ísland var smíðað af íhaldi og framsókn. Hástig var hrunblaðran, er græðgi pilsfalda-gæludýra rauk í hæstu hæðir. Nú eru tveir silfurskeiðungar að vekja upp gamla Ísland.
Okurvextir fyrir ræfla

Enn erum við lágt skrifaðir í alþjóðlegum peningamálum. Orkuveitan þarf að borga 3,75% vexti ofan á fljótandi Libor-vexti til að fá lán hjá Goldman Sachs. Þurfti lánið til að fleyta sér milli afborgana. Afleiðingin af dansi hennar við gullkálfinn á Hellisheiði. Af dansinum stafar ekki bara mengun, heldur einnig stóraukið álag á orkukostnað þjóðarinnar. Stóriðjudraumar OR færðu ekki borgurunum velsæld, heldur aukinn kostnað af vöxtum og þjónustu. Nýir órar um stóriðju verða aðeins að veruleika í skjóli ofurvaxta erlendra hrægamma og milljarða innspýtingu ríkisins í boði Steingríms J. Sigfússonar.
Fyndið puð kjósenda

Fyndnast í kosningabaráttunni var áhugi fólks og fjölmiðla á stefnu flokka. Fólk, sem tók sig alvarlega, safnaði gögnum um loforð flokka og bar saman. Fjölmiðlar ýttu undir með hugvitsamlegum aðferðum við að samkeyra loforð flokka og væntingar kjósenda. Glæsilegir voru langir listar spurninga, sem áttu að skera úr um, hvar í flokki fólk ætti heima. Samt var allt þetta puð marklaust og tilgangslaust og allir máttu vita það, sem vita vildu. Aldrei er neitt samband milli orða og gerða. Loforð flokka eru einskis virði. Áhugi fólks og fjölmiðla á loforðum eru merki um alkunna pólitíska þjóðarheimsku.
Bíður eftir jólasveininum

Við skulum ekki vera óþolinmóð. Sigmundur Davíð og Bjarni þurfa tíma. Vita ekki, hvernig þeir eiga að snúa sig út úr loforðunum. Sigmundur Davíð hefur auðvitað ekki hugmynd um, hvernig á að galdra þrjúhundruð milljarða út úr vondum köllum í útlandinu. Kjósendur hans stíga að vísu ekki í vitið, sem er til bóta. Þeir hafa samt vit á að brjálast, ef peningum fer ekki fljótt að rigna. Það er verulega erfitt að standa eins og álfur út úr hól með fangið fullt af loforðum, sem aldrei verða efnd. Hugsanlega er Sigmundur Davíð bara eins og hver annar kjósandi Framsóknar – að bíða eftir jólasveininum.
Þröngt um sjónhverfingar

Stjórn ríkisfjármála er að þessu sinni erfiðari en oftast áður, því að ýktar sjónhverfingar eru úreltar. Ekki dugir að segjast ræna fé erlendra fjárfesta en láta samt ríkið borga skuldurum það, sem upp á vantar. Ríkið hefur ekki ráð á neinu og hefur heldur ekki ráð á að punga í Íbúðalánasjóð. Ríkið þarf að rétta af Landsspítalann og vernda velferðina, þótt Brynjar segi rétt að skera hana. Og ekki er svigrúm til að dreifa peningum yfir skuldara. Svigrúm er heldur ekkert til að lækka skattprósentu á hátekjufólki. Reynslan hefur hrakið síngjarna tilgátu um, að lægri prósenta leiði til hærri ríkistekna.
Kínversk umhverfisást Elkem

Ekki kemur á óvart, að járnblendi Elkem á Grundartanga skori hæst í mengun orkufreks iðnaðar, komið í kínverska eigu. Í Kína er umhverfið lágt skrifað, svo og í fyrirtækjum, sem þeir reka erlendis. Raunar er Kína heimsins mesta bæli umhverfissóða, andstæða Japans, þar sem umhverfið er hátt skrifað. Ekki kemur á óvart, að Ólafur Ragnar Grímsson lofsyngur kínverska umhverfisást. Ferill forsetans er samfelld öfugmælavísa. Brennisteinsoxíð á Grundartanga er komið að þolmörkum. Stjórnendur fyrirtækisins fela sig fyrir blaðamönnum. Virðingarleysi þeirra fyrir náttúrunni er tífaldur Jón Gunnarsson þingmaður.