arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Málfrelsi í hættu

Evrópa er að taka ranga afstöðu með félagslegum rétttrúnaði og gegn málfrelsi, segir Richard Bernstein í International Herald Tribune í dag. Hann bendir á málaferli gegn fólki, sem hefur raskað ró trúaðra í Þýzkalandi, Póllandi og Austurríki og hvellinn út af skrípamyndum af Múhameð spámanni. Bernstein segir, að málfrelsi sé slíkur hornsteinn þjóðskipulagsins, að önnur viðhorf á borð við siðsemi megi ekki skyggja á það. Við þetta má bæta, að persónuvernd hefur læðst inn í stjórnsýslu og dómvenju, þótt málfrelsi sé í stjórnarskrám, en alls ekki persónuvernd.
Sambandslaust

Kosningaloforð eru orðin sambandslaus við veruleikann í baráttunni um borgarstjórn í Reykjavík. Þar leikur harðast Framsókn, sem hefur í ríkisstjórn reynt að skaða borgina, til dæmis með því að skerða vegafé til hennar. Þrátt fyrir andstöðu flokksins við Sundabraut, lofar flokkurinn dýrustu leiðinni við gerð hennar strax. Lengra verður tæpast komizt í sambandsleysi við staðreyndir. Einnig sanna dæmin í ríkisstjórn og á Alþingi, að Framsókn er óvinur gamlingja og sjúklinga, fjölskyldna og barna, en hjá borginni þykist hún vera bezti vinur allra, sem lítils mega sín.
Þrýstihópar dansa

Lagafrumvörp um sambúð þrýstihópa og stjórnvalda mistókust í þessari viku á Evrópuþinginu og á Bandaríkjaþingi. Í Evrópu gerir það ekki ráð fyrir, að þrýstihópar upplýsi, fyrir hverja þeir starfa, hvernig þeir eru fjármagnaðir og hver sé sambúð þeirra við þingmenn. Í Bandaríkjunum er frumvarpið hrein sjónhverfing, bannar til dæmis ekki mútur í gjöfum og greiðslu á ferðakostnaði og matarkostnaði og tekur ekki á hringekju manna milli þingmennsku og vel launaðra starfa hjá þrýstihópum. Enda hefur heimsins mesti spillingarflokkur meirihluta á bandaríska þinginu.
Verkin tala hærra

Tekjur gamals fólks eru tvískattaðar. Fyrst er skertur ellilífeyrir þess, ef það hefur tekjur úr eigin lífeyrissjóði. Svo eru tekjur úr lífeyrissjóði skattlagðar eins og aðrar tekjur. Samtals tekur ríkið 70% og allt upp í 85% af fólki í skerðingu og skatt. Stefán Ólafsson prófessor benti á þetta í erindi í gær. Þetta dæmi sýnir viðhorf stjórnvalda til velferðar í verki. Viðhorf Framsóknar og Sjálfstæðis til velferðar verður svipað hjá borginni, ef þeir komast þar til valda. Þá verður hætt við ókeypis leikskóla, þótt þeir lofi öðru. Verkin tala hærra en loforðin.
Kúgun rofnar

Frakkar hafa lagt til, að hafnar verði að nýju greiðslur til Palestínu, sem lagðar voru niður, þegar Hamas vann sigur í frjálsum kosningum. Þeir vilja, að settur verði upp evrópskur sjóður í Alþjóðabankanum og að úr þessum sjóði verði greitt beint til opinberra starfsmanna í Palestínu, sem nú fá ekki laun. Bush Bandaríkjaforseti er algerlega andvígur, því að hann vill svelta Palestínu til hlýðni. Sem betur fer rennur upp fyrir Evrópu, að ekki má hunza niðurstöðu frjálsra kosninga. Hún stofnar því sjóðinn án aðildar Bandaríkjanna. Þá rofnar hin vestræna kúgun Palestínu.
Endurkoma Hitlers

Pólverjar eru yzt á hægri kanti stjórnmála. Þar er ríkisstjórn Kaczynski-tvíburanna. Hún verndar Marija, ofbeldissinnaða og ofsatrúaða útvarpsstöð, sem er gegnsýrð gyðinghatri. Kaczynski-tvíburar bönnuðu líka árlega göngu samkynhneigðra í vetur. Fulltrúi Páfagarðs hefur opinberlega þvegið hendur sínar af útvarpsstöðinni, sem stríðir gegn lögum gegn gyðingahatri, en samt hafa Kaczynski-tvíburarnir ekkert gert. Þeir hafa hins vegar ráðizt gegn helzta dagblaði landsins, Gazeta Wyborcza, þar sem starfa nokkrir gyðingar. Er Hitler genginn aftur?
Ákveðandinn kominn

Tungutak nútímans minnir í auknum mæli á söguna “1984” eftir George Orwell. George W. Bush segist vera “ákveðandinn”. Fangar “hverfa” í fangelsum Bandaríkjamanna víða um heim. Fangar heita “óvinveittir bardagamenn” til að halda þeim utan við Genfarsáttmálann. Mannfall óbreyttra borgara heitir “óviðkomandi skemmdir”. Lögfræðingar sitja með sveittan skallann á stjórnarskrifstofum við að búa til ný orð til að fara kringum gamalt gildismat. Í “1984” óttuðust menn mest friðarráðuneyti hersins og ástarráðuneyti lögreglunnar. Förum við í “frið” við Íran?
Mafíufrí verzlun

106 kaupmenn í Palermo á Sikiley hafa sameinazt um mafíufría verzlun og fengið undirskrifuð loforð 7000 neytenda um viðskipti. Þetta er mikil breyting á eyju, þar sem 80% viðskiptalífsins gjalda mafíunni mánaðarlegan skatt. Samanlagt nemur þessi skattur 35 milljörðum evra á ári. Mafíufrí verzlun hefur ekki verið til á Sikley í manna minnum. Þess vegna hefur mannleg reisn ekki verið til á eyjunni og þess vegna hef ég aldrei viljað fara þangað, ekki einu sinni til að skoða grískar rústir. Nú fer kannski að líða að því, að ég geti skoðað Sýrakúsu og Agrigentum.
Tvö heilbrigðiskerfi

Bandaríska læknatímaritið Journal of the American Medical Association hefur sýnt, að bandaríska heilbrigðiskerfið er lakara en evrópsk kerfi. Það kostar tvöfalt meira og nær minni árangri. Í Bandaríkjunum eru meiri líkur á, að fólk standi utan kerfisins. Miðaldra fólk þjáist þar meira af margs konar sjúkdómum, sumpart vegna nagandi öryggisleysis. Bandaríkjamenn eru sykursjúkir og taugaveiklaðir, hafa hjartatruflanir og krabbamein. Bandaríska heilbrigðiskerfið er fyrir fáa útvalda og þjónar þessum fáu útvöldu verr en evrópsk kerfi þjóna öllum almenningi.
Blað og vefur

Kosturinn við að skrifa skoðanir á vefinn er, að efnið fer beint á vefinn. Þegar ég skrifaði í blöð, birtist efnið í blaðinu daginn eftir og tveimur dögum síðar á vefnum. Þótt skoðanir í blöðum fari heim til tugþúsunda manna, en aðeins hundruð eða þúsundir manna sæki sér skoðanir á vefnum, verð ég ekki var við neinn mun. Sneggri birting kemur á móti meiri útbreiðslu. Þeir, sem vilja lesa pistla mína, lesa þá, hvort sem þeir eru í blaði eða á vefnum. Fólk, sem ég hitti á förnum vegi, vitnar jafnmikið eða -lítið í pistlana, hvort sem þeir voru fyrst í blaði eða bara á vefnum.
Félagsleg villutrú

Lítið er um félagslega villutrú hér á landi. Hér er tæpast nokkur Galíleó. Flestir syngja sama leiðindasönginn, auðhyggju í viðskiptum og félagshyggju í opinberu lífi. Loforð flokkanna í Reykjavík eru nokkurn veginn eins. Enginn fjölmiðill er á jaðri hins mögulega, kannar útjaðra félagslegs rétttrúnaðar og rambar út fyrir þá. Í auknum mæli ráða þrjú spakmæli Íslandi einu, en ekki öðrum löndum. Fyrsta spakmælið er: “Oft má satt kyrrt liggja.” Annað er: “Þeim, sem guð gefur embætti, gefur hann líka forstand.” Þriðja er: “Allir eiga annan séns.”
Sannleikur lekur út

Bandarískir fjölmiðlar koma vikulega upp um meira svindl og svínarí en samanlagðir evrópskir fjölmiðlar gera á heilu ári. Það stafar af, að vestan hafs vefengja menn þá, sem völdin hafa, og hafna því, að satt megi kyrrt liggja. Samt eru bandarískir fjölmiðlar háðir félagslegum rétttrúnaði hvers tíma. Þeir geta ekki andæft gegn stríði, trúarofstæki, fána og þjóðsöng. Þeir tóku seint við sér í Víetnam og þeir tóku seint við sér í Írak. En þar lekur þó sannleikurinn út um síðir, sem seint mundi gerast í hvimleiðu blaðri íslenzkra fjölmiðla upp úr fréttatilkynningum.
Fríhöfn á Vellinum

Framsóknarmenn geta haft góðar hugmyndir. Einn, sem ég þekki, mælir með, að Keflavíkurvelli verði breytt í fríhöfn upplýsingaiðnaðar eins og Shannon á Írlandi. Ég tel þar líka eiga að vera miðstöð innanlandsflugs, svo að við spörum okkur nýjan flugvöll upp á milljarða. Raunar ætti allt landið að vera fríhöfn. Tollar eru orðnir úreltir, því að flutningskostnaður til landsins er ígildi tolla. Það tekur mig klukkutíma að fara í tollpóstinn að sækja bók, sem kostar mig 600 kr í vask og kostar tollpóstinn meira en 600 krónur að afgreiða. Þetta er hrein og klár della á 21. öld.
Auðræði Framsóknar

Auðræði ríkir, þar sem frambjóðendur verja mestum hluta tímans til að sníkja peninga hjá hagsmunaaðilum. Mesta peninga fá þeir, sem hafa sýnt eindreginn stuðning við hagsmunaaðilann eða lofa honum. Mestum árangri nær frambjóðandi, sem sameinar þetta einlægri framkomu gagnvart kjósendum, sem telja sér trú um, að hann sé að vinna fyrir þá. Úr þessu verður kerfi pólitíkusa, sem blekkja kjósendur. Menn tala lýðræði en fremja auðræði. Þetta bandaríska kerfi er á leið hingað, þar sem fylgislaus Framsókn veður í peningum handa frambjóðendum, sem bezt geta blekkt þig.
Hindra samkomulag

Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn hindra samkomulag í nefnd um fjármál stjórnmálaflokkanna, auðvitað af því að þeir hafa óhreint mjöl í pokahorninu. Málið er ekki flókið, ef menn eru ekki að velta fyrir sér boðum og bönnum. Það eina, sem þarf, er að gera fjármálin gegnsæ, þannig að hver króna, sem gefin er í fé eða fríðu til einstakra frambjóðenda eða framboða, verði gefin upp, gegn skattaafslætti. Þetta er svo sem ekki mikið, sem beðið er um. En Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn telja sér ekki verða refsað í kosningum fyrir þvergirðinginn.
Getulaus ríkisstjórn

Í auknum mæli leggur ríkisstjórnin fram óskamál sín nokkrum vikum og dögum fyrir þinghlé og þinglok og reynir síðan að berja þau í gegn með offorsi gegn ræðugleði stjórnarandstæðinga. Vatnsréttur og fjölmiðlar eru frægustu dæmi vetrarins um þessa vanstjórn. Ráðherrar verða að gefa málum sínum svigrúm til að þau nái fram að ganga á eðlilegan hátt. Það er ekki vitræn stjórnsýsla að vera með allt niður um sig langt á eftir áætlun. Getuleysið er höfuðeinkenni þessarar þreyttu ríkisstjórnar, sem ætti fyrir löngu að vera farin frá völdum.
Gera sig breiða

Menn eru alltaf að hóta einhverju í alþjóðapólitík. Persum er hótað stríði, jafnvel atómstríði, ef þeir haldi áfram að þróa kjarnorku. Serbum er hótað, að þeir komist ekki í Evrópusambandið, ef þeir láti ekki Ratko Mladic stríðsglæpamann af hendi. Sjaldnast er tekið mark á slíkum hótunum, enda er almennt talið, að þær séu marklausar. Evrópusambandið er þekktast þeirra, sem hóta, án þess að vera reiðubúnir að standa við það, ef illa fer. Vont er að flagga innihaldslausum hótunum í heimsmálunum. Menn eiga að láta sér nægja að gorta af því, sem þeir geta staðið við.
Þeir eru reiðastir

Herstöðvaandstæðingar eru ekki lengur reiðastir Bandaríkjunum. Reiðastir eru hernámssinnar, sem árum saman hafa varið erlendan her í landinu. Þeir hafa verið sviknir, svo sem sjá og heyra má á Halldóri Ásgrímssyni forsætisráðherra, sem hefur allt á hornum sér vegna brottfarar hersins. Venjulega hafa Bandaríkin átt fullt af vinum hér á landi, en nú eiga þau engan vin, því að þau hafa sparkað í vinina. Þetta vináttuleysi lýsir sér á öðrum sviðum, því að alls enginn treystir sér til að verja aðrar gerðir Bandaríkjanna í utanríkismálum, svo sem í Írak.
Auðvæðing kosninga

Auglýsingar í pólitík eru margfalt meiri og dýrari núna en þær voru fyrir síðustu borgarstjórnarkosningar. Gjafmildir leynigestir hafa gert flokkum kleift að reka kosningabaráttu, sem senn byrjar að minna á Bandaríkin, þar sem auðræði hefur leyst lýðræði af hólmi. Fremst í auðvæðingu íslenzkra kosninga fer Framsókn, sem ævinlega hefur verið spilltust flokkanna. Stofnanir og fyrirtæki semja í leyni við flokka um hagsmuni, af því að hér skortir gegnsæi í fjármálum stjórnmálanna. Það er séríslenzkur vandi, að stjórnarflokkarnir hafa brugðið fæti fyrir tillögur um gegnsæi.
Evrópa er sek

Stjórnvöld í Evrópu sáu gegnum fingur við Bandaríkin í rúmlega þúsund millilendingum CIA í fangaflugi. Stjórnvöld í Evrópu styðja Bandaríkin í ógnunum í garð Persíu, þótt þær ógnanir feli í sér hótun um bandarískt atómstríð. Stjórnvöld í Evrópu taka þátt í hernámi Afganistans, sem hefur leitt til stórflóðs fíkniefna í Evrópu. Stjórnvöld í Evrópu standa með Bandaríkjunum þversum gegn kröfu þriðja heimsins um tollalausa búvöru. Stjórnvöld í Evrópu hunza álit almennings og flaðra upp um heimsveldi, sem stríðir gegn vestrænni siðmenningu.
Valdabaráttan

Fátæku ríkin felldu breytingar á rekstri Sameinuðu þjóðanna í gær, gegn atkvæðum Bandaríkjanna, Evrópu og Japans. Fátæku ríkin óttast, að hinir ríku ætli að ráðskast meira með samtökin. Atkvæðagreiðslan eykur líkur á, að Bandaríkin hætti aftur að greiða framlög til samtakanna. Hinar felldu breytingar miðuðu að skynsamlegri rekstri þeirra og fólu í sér sátt milli Bandaríkjanna og Evrópu. Þótt efnislega hafi þær að flestu leyti verið til bóta, töldu fátæku ríkin rétt að sýna, hverjir hafa meirihluta. Úrslitin voru innlegg í valdabaráttu heimsmálanna.
Fylgisleysi og fé

Nú þarf að fylgjast með, hve miklum peningum fylgislausi flokkurinn eyðir í kosningabaráttuna. Framsókn er eini flokkurinn, sem mánuði fyrir kjördag er kominn í grimma sjónvarpsherferð. Um leið þvælist hann fyrir gegnsæi í fjármálum flokka. Hann vill sízt allra flokka vestrænar leikreglur í pólitískum fjármálum. Hann hefur um margra ára skeið haft mest kosningafé allra flokka, meira en sjálft Íhaldið. Öllum má ljóst vera, að óheiðarlegt framsóknarsamband er milli peninga og flokks. Þótt kjósendur viti ekki, hvert þetta samband er, eiga þeir að sjá af herferðinni, að það er gerspillt.
Handafl í Frans

Jacques Chirac Frakklandsforseti hefur tilkynnt fransk-þýzka leitarvél, Quaero, sem á að keppa við Google og leita í senn að texta, tali og myndum. Önnur ráðagerð er að koma upp farsímum með sjónvarpi. Alls eru sex sóknarfæri, sem ráðgjafar Chirac vilja styðja með handafli. Áður hefur Frökkum gengið vel með Airbus og hraðlestir, en miður með sumt annað. Frakkland er síðasti sósíalismi Evrópu, þar sem ríkið hlúir með handafli að sérvöldum einkafyrirtækjum. Í haust byrjar fréttasjónvarpið CII, sem er franska svarið við CNN.
Krónan er of lítil

Þeim fjölgar, sem sjá óhagræði við lítinn gjaldmiðil í ólgusjó fjármála heimsins. Nú síðast hefur Arnór Sighvatsson, aðalhagfræðingur Seðlabankans, látið í ljós efa um, að krónan henti Íslandi lengur, þegar hnattvæðingin magnast. Veltingur krónunnar hefur magnast síðustu vikur. Erlendir gengisbraskarar hafa spekúlerað með gengi hennar. Hún er of lítil til að standast slíkan aðsúg. Þótt hún haldi verðgildi sínu til lengdar, er óþægilegt, að hún velti upp og niður frá degi til dags. Og braskið þýðir líka, að vextir í landinu eru mun hærri en ella.
Vinstri grænir fyrstir

Ég er orðinn einn af þessum Íslendingum með þriggja vikna minnið, sem ég hef talað yfirlætislega um nokkrum sinnum. Um daginn hrósaði ég Steinunni Valdísi Óskarsdóttir fyrir að koma snemma í vetur með tillögu um ókeypis leikskóla í áföngum. Ég var þá búinn að gleyma, að þetta hefur árum saman verið eitt af stóru málunum hjá vinstri grænum á Alþingi og í borgarstjórn. Steinunn Valdís og Samfylkingin eru númer tvö. Hitt er svo rétt, að Framsókn og Íhald hafa málið á stefnuskrá í kosningunum, lofa hverju sem er án þess að hafa lyft litla fingri áður.
Hnattvæðing í ógöngum

Sebastian Mallaby segir í Washington Post, að hnattvæðingin hafi lent í ógöngum. Út um þúfur hafa farið fjölþjóðlegir samningar um aukið frjálsræði í viðskiptum. Áhugi hefur minnkað í Bandaríkjunum og Evrópusambandinu, síðan þriðji heimurinn fór að heimta, að ríku löndin legðu meira af mörkum, opnuðu til dæmis markað fyrir búvöru. Samskipti þjóða heims fara í auknum mæli framhjá Heimsviðskiptastofnuninni, Alþjóðabankanum og Alþjóðlega gjaldeyrissjóðnum, sem hingað til hafa einkum gætt hagsmuna Vesturlanda. Það, sem í rauninni amar að hnattvæðingunni, er óeining Vesturlanda.
Lítill umhverfisáhugi

Skoðanakönnun í Bandaríkjunum sýnir, að bandaríska þjóðin hefur ekki séð gegnum þær fullyrðingar róttækra hægri manna, að allt sé með felldu í umhverfismálum. Fréttir af hitnun jarðar og umsvifamiklum breytingum á veðurfari, þar með taldir fellibyljir, hafa ekki sett umhverfismál á oddinn í Bandaríkjunum eins og gerzt hefur í Evrópu. Raunar telja ofsatrúarmenn þar vestra, að Kristur sé í þann veginn að ganga aftur og óþarfi sé að passa upp á umhverfið í fyrirsjáanlegum Ragnarökum. Betra sé að magna stríð við trúvillinga Múhameðs spámanns.
Svigrúm fyrir svindl

Skipulagsráð borgarinnar hefur úrskurðað, að 30 sentimetrar séu innan við mælanlega vegalengd milli vina. Vesturgata 3 má vera 30 sentimetrum hærri en ákveðið var. Gott er fyrir borgarsamfélagið að ákveða í eitt skipti fyrir öll, hvert megi vera svigrúm fyrir svindl. Enda segir í úrskurðinum, að skuggi af 30 sentimetrum “sé óverulegur og nánast ómælanlegur”. Þetta er skilgreining, sem lengi hefur skort. Menn hafa verið með reglugerðir og skipulagspappíra í höndunum og átt erfitt með að fylgja þeim eftir. Gott kjörorð í kosningabaráttunni: “Leyfum 30 sentimetra svigrúm fyrir svindl.”
Reglan er rugl

Ef gott er, að menn eigi bara fjórðung í fjölmiðli með þriðjungs hlutdeild í markaði, hlýtur að vera gott, að ríkið eigi bara fjórðung í Ríkisútvarpi. Einnig hlýtur að vera gott, að enginn eigi nema fjórðung í hvaða fyrirtæki, sem er, ef það er með þriðjungs markaðshlutdeild. Ekki ber að undanskilja Ríkisútvarpið þessari góðsemi þverpólitískrar sáttar. Ekki ber heldur að undanskilja annað atvinnulíf frá vísdómi sáttar í nefnd. Fjölmiðlareglan er rugl, en gaman er þó, ef pólitíkusar geta sameinazt um töfratölur. En svo virðist samstaðan hafa brostið á lokasprettinum.
Kóngurinn í Nepal

Gyanendra kóngur er einræðisherra í Nepal og sigar byssusveitum á fólkið í landinu. Hann er studdur af Bandaríkjunum, sem rægja andstæðinga kóngsins og kalla þá Maóista. Í rauninni hafa sjö stjórnmálaflokkar risið gegn kónginum og vilja koma á lýðræði í landinu. Þekktustu borgarar landsins sitja í fangelsi. Undanfarin ár hafa bandarískir terroristar frá CIA kennt kónginum, hvernig eigi að kúga fólk á útifundum. Kóngurinn er tímaskekkja, einn af “okkar tíkarsonum”, sem hafa verið vinsælir í utanríkisstefnu Bandaríkjanna í hundrað ár.
Sigra heiminn

Unga fólkið er klárt á Íslandi, vel menntað og sumt jafnvel orðið auðugt. Það er að sigra heiminn í kaupsýslu og listum. Á hverju sviðinu á fætur öðru stígur ungt fólk fram og gert hluti, sem áður voru taldir óhugsandi. Of snemmt er að spá um farsæld þessa fólks, en enginn frýr því vits. Þetta eru allt aðrir og betri árgangar en þeir voru í gamla daga, þegar ég kom á vinnumarkað og þurfti bara að geta mætt og vera ófullur til að vera betri en hinir. Unga fólkið í dag er ekki með mosann í skegginu, það er óbilandi bjartsýnt og starfar ýmist í fjármálum eða listum. En sést ekki í pólitík.
Fínn Vilhjálmur

Vilhjálmur er fínn frambjóðandi til borgarstjóra, hæfilega sjóaður af langri reynslu í félagshyggju borgarmála til að stýra flokknum á miðjunni í pólitík. Hann er líka ekta kall, ekki yfirborðslegur eins og títt er um unga menn í pólitík. Þar sem sveitarstjórnamál eru meira fagleg en flokkspólitísk, þarf ekki að rífast á háa séi út af öllu og engu. Og Vilhjálmur hefur gætt hófs í þrasinu, en í staðinn unnið í málum og veit um hvað þau snúast. Hann og Don Alfredo vita mest um pólitíkina í Reykjavík, en Vilhjálmur er ekki nagli eins og hinn.
Frír leikskóli

Svo að ég gleymi því ekki, þá var það Steinunn Valdís Óskarsdóttir borgarstjóri, sem setti fram ráðagerðina um að gera leikskóla borgarinnar ókeypis á nokkrum árum. Það var frábær hugmynd, sem allir voru hneykslaðir á, þegar hún kom fram í vetur. Nú þykjast allir Lilju kveðið hafa og allir flokkar lofa fríum leikskóla í áföngum á nokkrum árum. Ég held hins vegar, að enginn meini það í alvöru nema Steinunn Valdís. Hinir eru bara að keppast við að ljúga upp sem stærstum og flestum kosningaloforðum, svo að menn kjósi þá.
Skrítin Sikiley

Skrítið land er Sikiley. Þar hefur gamall morðingi verið á flótta undan kerfinu í 43 ár. Kona hans hefur búið allan þennan tíma í Corleone, þvegið af honum og sent þvottinn til baka. Þótt Bernardo Provenzano sé forríkur, varð hann að lifa allan þennan tíma eins og flækingur, eina nótt á bedda og aðra nótt í heyi. Á þessum flækingi stýrði hann morðum og mannaráðningum, hverja átti að kjósa og hverja átti að rukka. Öflugt hefur verið það kerfi embættismanna og stjórnmálamanna, sem gerði honum kleift að leynast fyrir réttvísinni í 43 ár. Og nú er þessi merkismaður orðinn tugthúslimur.
Húsnæðisvextir

Af hverju tala pólitíkusar ekki um áhrif komandi verðbólgu á húsnæðislán? Unga fólkið, sem hefur steypt sér í miklar skuldir til að kaupa húsnæði fyrir okurfé, hefur það ekki áhyggjur af þróun mála? Það borgar tugi þúsunda á hverjum mánuði í vexti húsnæðislána og hlýtur að hafa áhyggjur af, að þeir hoppi upp. Það gera þeir, þegar Seðlabankinn fer þá gamalkunnu leið að stórhækka forvexti, sem þegar eru hæstir í heimi. Allt eru þetta vandræði, sem stafa af, að krónan er of lítil fyrir heimsmarkaðinn. Við þurfum evru og evrópska lágvexti, ekki séríslenzkt fúsk.
Sambandslaus

Dagurinn er háður netinu. Þegar ég blogga eða skrifa skýrslu, rekst ég oft á atriði, sem ég er ekki viss um. Þá kemur netið til bjargar, einkum Google, fremur en handbækur eða orðabækur. Ég fletti meira að segja upp í Google, þegar ég er ekki viss um, að ég sé með rétt föðurnafn á Íslendingi. Rétt skal vera rétt. Ég fann, hversu háður ég er, þegar ADSL línan mín frá Símanum dó kl.6 í gærmorgun um leið og ég var búinn að koma bloggi dagsins á netið. Hún var dauð fram á kvöld og auðvitað enga þjónustu að hafa hjá gamla ríkisfyrirtækinu um helgar. Svo lifnaði hún eins og hún dó.
Vegakort friðar

Vegvísir er skilti, sem stendur við vegamót og segir, hvert vegurinn liggur. Vegakort er kort, sem sýnir allan veginn og nágrenni hans. Þegar stórveldi heimsins bjuggu til áætlun um frið í Palestínu, kölluðu þau það “road map to peace”, sem þýðir og er vegakort til friðar, en alls ekki vegvísir til friðar. Blaðamenn erlendra frétta á íslenzkum fjölmiðlum hafa árum saman étið upp hver eftir öðrum orðið vegvísir í þessu samhengi. Tilraunir til að hafa vit fyrir þeim hafa engan árangur borið. Þetta sýnir í senn hugsunarleti og hjarðhvöt í fámennri stétt.
Fljúgandi furðuhlutir

Hvað varð um fljúgandi furðuhlutina, spyr Iain Hollingshead í Guardian. Þeim hefur fækkað síðustu áratugi, einkum vegna rannsókna, sem gefa á þeim eðlilegar skýringar. Upp úr 1950 voru furðuhlutir í hámarki og stofnaðar deildir í hernum í Bandaríkjunum og Bretlandi til að safna upplýsingum um þá. Fljótlega kom í ljós, að furðuhlutirnir voru bara rugl. Eigi að síður voru þeir lengi vinsælir og fengu til dæmis sérstaka og langlífa þáttaröð, sem heitir X-files. Karl Bretaprins er sagður áskrifandi að tímaritinu The Flying Saucer Review. En almenningur hefur misst áhugann.
Skattar allra á netinu

Polly Toynbee vill í Guardian koma álagningu skatta á netið og bendir á Finnland og Noreg sem fyrirmynd. Á Íslandi er ekki hægt að sjá skatta fólks á netinu, bara fara og fletta í skrám takmarkaðan tíma á hverju sumri. Toynbee telur réttilega, að gengsæi sé hornsteinn lýðræðis, meðan útvíkkun einkalífs sé andsnúin lýðræði. Hér á landi vilja menn að líta á fjármál sem einkalíf og fyrirtæki sem handhafa einkalífs. Kominn er tími til, að menn stingi við fótum og flokkarnir fari að gefa kosningaloforð um afnám kontórsins Persónuverndar í núverandi mynd.
Félagslegur rétttrúnaður

Þriðjungur þjóðarinnar er hræddur við fjölgun nýbúa, af því að hann veit, að aðlögun þeirra hefur ekki gengið sem skyldi. Fólk er ekki óttaslegið, af því að Ásgeir Hannes Eiríksson hafi sagt eitthvað, sem ekki samræmist félagslegum rétttrúnaði, heldur af því að Eiríkur Bergmann Eiríksson dósent hefur útskýrt í smáatriðum, hvernig risið hafa vandamál tengd nýbúum og hversu andvaralaus stjórnvöld hafa verið og eru enn. Hann bendir á, að senn komi gettó til sögunnar, sem síðan breytist í púðurtunnur. Tilraunir til að lasta Ásgeir Hannes út af þessu eru félagslegur rétttrúnaður af ódýru tagi.
Séríslenzkar aðferðir

Mig langar alltaf til Evrópu, þegar ég les eða heyri Bjarna Harðarson. Hann skrifar oft af angurværð um Framsókn þess tíma, er menn tóku ekki mark á fjölþjóðlegum straumum í pólitík og leyfðu séríslenzkri spillingu að dafna undir verndarvæng Framsóknar. Séríslenzkar aðferðir hafa ævinlega leitt til bölvunar, allt frá bátagjaldeyri til brennivínseinokunar. Okkur hefur gengið bezt, þegar við höfum stælt útlönd. Reglugerðir Evrópusambandsins hafa 95% verið okkur til gæfu. Mig langar á Caffè Greco í Róm eða Henri IV í París, þegar ég heyri í gúmmískónum og Kaupfélaginu á 21. öld.