arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Undirmálsþjóðin

Engum blöðum er um að fletta, að þjóðin er óhæf. Um áratugi hefur hún valið undirmálsfólk til að stjórna, einkum úr Sjálfstæðis- og Framsóknarflokki. Umboðsmenn okkar hafa einkum gætt þröngra sérhagsmuna, svo sem í útgerð og vinnslu búvöru. Hafa fyllt embætti ríkisins af undirmálsfólki, sem kemur fáu í verk. Ég hef áður rakið dæmi um óstarfhæf ríkisembætti vegna undirmáls-forstjóra. Umboðsmenn fólksins gáfu líka græðgisliði sínu mjög svo misnotaða friðhelgi fyrir eftirliti. Afleiðingar íslenzks undirmáls sjást alla leið frá barnadólgum, um kvótagreifa, bankstera og víkinga, og upp í forsetakjör.
Bjarni leysir málin

Bjarni Benediktsson vill ekki, að ríkið þurfi að borga alla þessa vexti. Hefur gleymt stuðningi sínum við hrunstjórnina. Hún tók ábyrgð á gjaldþroti Seðlabankans og fjármögnun nýrra viðskiptabanka. Sem gerðist á grundvelli fúsks í ríkisstjórn Geirs og Seðlabanka Davíðs. Bjarni var formaður þingflokksins, þegar þúsund milljörðum var slengt á ríkissjóð. Geðbilaðri fjárhæð. Hann er óhress með vextina af þessu fé. Lausnin er einföld, hentar vel fávitunum, sem styðja flokkinn. Kennir Jóhönnu og Steingrími um vexti af völdum hrunsins og býður nýtt fyllerí og nýtt gjaldþrot að hætti Flokksins.
Takmarkaðar kannanir

Skoðanakannanir segja okkur, hvernig fylgi þeirra, sem hafa gert upp hug sinn, skiptist milli fjögurra deilda fjórflokksins. Þær sýna aukið fylgi Sjálfstæðisflokks, minnkað fylgi Samfylkingarinnar og hrun Vinstri grænna. Þær segja okkur lítið um væntanlega þingmannatölu, því að þær segja okkur ekki, hver verða áhrif nýrra framboða. Það fer eftir stemmningunni í vor, en ekki eftir aðstæðum í janúar. Því er of snemmt að reikna skiptingu í stjórn og stjórnarandstöðu. Ljóst er þó, að innan Samfylkingarinnar er hreyfing í átt til sjónarmiða Sjálfstæðisflokksins, enda hefur fólkið gullfiskaminni.
Óskúrað hjá fjölmiðlum

Fæstir taka mark á hefðbundnum fjölmiðlum og þeim fækkar ört. Stafar einkum af, að þeir hafa lengi ekki nennt að skúra hjá sér. Eigendur fjölmiðla þurfa að lýsa yfir, að fjölmiðlarnir starfi í þágu borgaranna. Ráði forstjóra, sem skilja það. Setji skýrar verklagsreglur á ritstjórn og birti þær. Lýsi yfir, að ritstjórar ráði fréttum afskiptalaust. Blaðamönnum verði kennd siðfræði fjölmiðlunar. Ráðinn verði umboðsmaður lesenda á ritstjórnir. Nafnlaus tröll verði bönnuð í athugasemdum á vefsíðum sem annars staðar. Fyrsta skrefið til að endurreisa traust fjölmiðla er að hreinsa til og skúra síðan reglulega.
Stóri stjórnarfeillinn

Margir ætluðust til meira af ríkisstjórninni en, að hún setti svokölluð hjól atvinnulífsins í gang og afskaffaði atvinnuleysi. Þökkum það, en hörmum, að hún skyldi ekki hrófla við bankaglæpum. Árið 2013 eru bankarnir nákvæmlega eins og þeir voru fyrir hrunið 2008. Hossa bófum og níðast á almenningi. Til þess voru þeir upphaflega studdir af Árna Páli Árnasyni bankaráðherra, sem sótti ráðgjöf til bankabófa. Svo rak Jóhanna hann úr stjórninni með skömm og skít. Síðan hafa þeir verið studdir af Steingrími J. Sigfússyni, sem einnig gætir hagsmuna Samherja og kvótagreifanna á þeim bæ. Fjórflokkurinn, sjitt.
Kristilegt framboð

Kristin stjórnmálasamtök íhuga að bjóða fram til þingkosninga í vor. Þeim þykir “ásókn veraldlegra hreyfinga mjög áberandi hér á síðustu árum og mörg vígi kristin siðferðis fallin”. Þegar ég heyri um síðustu vígi kristins siðferðis, detta mér í hug þeir Ólafur Skúlason biskup, séra Ágúst George, Helgi Hróbjartsson trúboði, Guðmundur í Byrginu og Karl Vignir Þorsteinsson. Töluvert af barnaníði síðustu áratuga hefur verið framið undir englavængjum kristinnar kirkju. Þar með talinni þjóðkirkjunni, þeirri kaþólsku og ýmsum kristnum ofsatrúarsöfnuðum. Því vantar núna kristilega þingmenn til varnar.
Kumbaravogur stinkar

Þar sem kattarþvottur Róberts Spanó um betrunarheimilin illræmdu hefur verið upplýstur, þarf að rannsaka Kumbaravog. Þar virðist Kristján Friðbergsson hafa rekið þrælabúðir barna í gróðaskyni. Þar á ofan lánað óviðkomandi perra skrifstofu sína til að gramsa í börnunum. Einnig misnotaði sonur Kristjáns, Halldór J. Kristjánsson bankastjóri, Landsbankann í ofsókn gegn blaðamanni, sem skrifaði um Kumbaravog. Hælið stinkar til himnaríkis. Kannski er þetta eitt af frægum málum, sem þjóðin á alls ekki að skoða “í baksýnisspeglinum”. Heldur horfa fram eftir gullveginum að hætti stjórnmálabófa hrunverjanna.
Átta gósenárum lokið

Hjartnæm minningargrein Össurar Skarphéðinssonar um góða perrann á Ísafirði markaði upphaf blómaskeiðs barnaníðs á Íslandi. Fjórflokkur og þjóð náðu þá í síðasta skipti saman um eitt hugsjónamál. Um velferð og friðhelgi perra á kostnað barna. Aldrei kom illska og heimska afskekktrar eyþjóðar betur fram á neinum dögum þjóðarsögunnar. Barnaníðingar hafa síðan leikið lausum hala í átta ár. Eftir vel þegið Kastljós urðu snögg umskipti. Húðstrýkt og hnípin þjóð horfir í gaupnir sér. Veit upp á sig hræsnina og þöggunina, þarf að finna sér nýja afneitun. Ætli sú snúist ekki um að hafna baksýnisspeglum.
Fiðringur lukkuriddara

Vil vara nýju framboðin við lukkuriddurum, sem vilja nota þau til að komast til fjár og áhrifa. Þeir eru duglegir við að smala á fundi. Reyna að taka yfir félög á borð við Neytendasamtökin í haust. Ýmsir félagsberserkir hafa síðan sótt grimmt inn í nýju framboðin. Til dæmis frá Hagsmunasamtökum heimilanna og Geðhjálp. Stjórn síðastnefnda félagsins hefur lýst vantrausti á þann fyrrverandi formann sinn. Þótt fjórflokkurinn sé vandræðagripur, má hann þó eiga að halda utanaðkomandi lukkuriddurum frá pólitískum frama. Hef enga trú á, að pólitískir lukkuriddarar verði farsælli en fjórflokkspakkið.
Stjórnin ber ábyrgðina

Ríkisstjórnin leyfir kennitöluflakk og gervirekstur. Þótt ný lög væru ekki afturvirk, mundu þau þó gilda frá dagsetningu. Unnt hefði verið að hindra kennitöluflakk og skuldsetningu fyrirtækja fyrir einkaskuldum síðustu árin. Bankar yrðu að fylgjast með, hvort lánþegar hafi kennitölu-fortíð. Þeim væri bannað að leyfa skuldsetningu eignalausra hlutafélaga fyrir einkaskuldum bófa. Það eru umboðssvik af hálfu bankastjóra, sem eyða þannig tryggingum fyrir endurgreiðslum. Slík lög ættu líka að banna aðkomu fyrri eigenda að afskrifuðum rekstri þeirra. Ríkisstjórnin ber ábyrgð á þessari spillingu.
Brestir í dómgreindinni

Vigdís Hauksdóttir hefur í nærri fjögur ár geisað mikið í pólitík. Farið þar óvægnum orðum um menn og málefni. Þar sem hún er jafnframt málhölt, hefur framganga hennar orðið tilefni frétta um málvillur. Það kallar hún einelti og kvartar sáran í kranaviðtali Fréttatímans í dag. Passar illa við óvægni hennar og ber vitni um dómgreindarbrest. Minnir á Sigurð G. Guðjónsson, sem kærir fyrir hatursáróður gegn Bakkavararbræðrum. Lagaákvæði um hatursáróður voru nýlega sett að undirlagi félagslegs rétttrúnaðar til að gæta hagsmuna minni máttar hópa. Sigurður telur auðuga fjárglæframenn vera minni máttar.
Þriggja glæpa reglan

Tæplega helmingur ríkja Bandaríkjanna hefur tekið upp þriggja ofbeldisglæpa regluna. Þegar menn fremja ofbeldisglæp í þriðja skiptið, fá þeir sjálfkrafa 25 ára dóm eða ævilangt fangelsi án skilorðs. Því miður hræðir þetta ekki verðandi ofbeldismenn, því glæpum fækkar ekki. En reglan frelsar samt fólk undan hræðslu við þessa menn, sem undantekningarlítið eru karlar. Enda er markmið reglunnar ekki að lækna, heldur að losna við ofbeldismenn úr umferð. Það eitt út af fyrir sig er röksemd fyrir að innleiða svipaða reglu hér. Upp er risinn hópur einbeittra síbrotamanna, sem alls ekki má ganga laus.
Skáldið og afkiminn

Guðbergur Bergsson er félagslega röntgentækið, er dýpst hefur skimað í kima íslenzkrar þjóðarsálar. Gerði sálina víðfræga í Tómasi Jónssyni. Guðbergur tjáði sig 2009 um erfiðleika fólks við að laga sig að siðaðra manna háttum og semja um IceSave: “Þegar skip fórst tók öll þjóðin þátt í harminum. Það sem sameinaði þjóðina var harmurinn. Þetta mundi líka sameina þjóðina ef hún myndi ekki borga, einangrast og standa bara með sjálfri sér. Vera ekkert að hugsa um það hvaða álit hinn stóri heimur hefur á okkur. Stóri heimurinn hugsar ekkert mjög mikið um okkur.” Lýsing á þjóðrembu í einangrun eylands.
Meyfæðing væri lausnin

Karlar hafa verið til vandræða í heiminum að minnsta kosti þau 4000 ár, sem við höfum fréttir af. Eins og bitnir og blóðugir, sársvangir og síruglaðir graddar, sem eru til vandræða í stóði. Háðu sí og æ stríð, sem komu niður á konum og börnum. Vildu alltaf meira en þeir gátu gleypt. Hér á landi voru það karlar, sem stóðu fyrir útrásinni alræmdu og afneita núna hruninu, sem þeir ollu. Á sama tíma reyna konur að rækta garðinn sinn og eru farsælli í rekstri fyrirtækja. Vonandi verður hægt að meyfæða mannkynið í framtíðinni. Svo hægt verði að losna við þessi endalausu vandræði af kolrugluðum körlum.
Almenn siðblinda

Fráleit finnst mér tilgátan um, að þöggunin vegna kynferðisbrota á börnum hafi stafað af ótta. Kristilega góðgerðafólkið var ekki hrætt við stuttan karl. Vildi bara ekki heyra neitt ljótt. Þöggunin var á vegum fólks á borð við Kolbrúnu Karlsdóttur, sem stýrði Bergmáli. Þegar kvartað var yfir Karli Vigni við hana, brást hún ókvæða við og gerði ekkert. Svipuð viðhorf voru í góðgerðabransanum almennt. Þá sjaldan Karl Vignir var rekinn, var passað að láta ekki fylgja honum viðvaranir til annarra, sem passa smælingja. Þöggunin stafaði fremur af hinni íslenzku siðblindu í góðgerðabransanum og í kerfinu.
Þjóðarböl góðborgara

Hér er mikið af góðborgurum. Einkum þeir, sem hafa fengið þægilega innivinnu út á pólitík eða undirgefni við athafnamann. Halda eins og Altúnga, að allt sé eins og bezt verði á kosið. Vilja alls ekki, að bátnum sé ruggað. Telja ríkisstjórnir góðar, að minnsta kosti ef Sjálfstæðisflokkurinn er í brúnni. Oft eru þeir kirkjuræknir. Snúast gegn uppljóstrunum um glæpi, til dæmis um kynferðisbrot. Afneita staðreyndum, kenna sögumanni um ótíðindi og heimta þöggun. Flótti brast í lið góðborgara í síðustu alþingiskosningum. Eru nú sagðir munu snúa aftur í faðm Flokksins í vor. Góðborgararnir eru þjóðarböl.
Siðferðissjúk þjóð

Íslenzkt samfélag, sem Kastljós hefur lýst tvö kvöld í röð er siðferðissjúkt glæpafélag í afneitun og þöggun. Ábyrgðarmenn helztu stofnana ríkisins, svo sem biskup þjóðkirkjunnar, hafa reynzt vera siðblindir, eins og raunar allir þeir, sem komu að málum Karls Vignis Þorsteinssonar. Og þetta eru raunar gamlar fréttir, því að mörg ár eru síðan DV sagði frá afrekum Karls Vignis. Svo firrt er þjóðin og forvígismenn stofnana, að mér fallast hendur við að lýsa subbuskapnum. Afneitun og þöggun er eitt helzta einkenni örþjóðar, sem hvað eftir annað sannar, að hún er allsendis ófær um að stjórna málum sínum.
Spæjarinn Spanó

Eftir umfjöllun Kastljóss er ljóst, að Róbert Spanó og rannsóknarnefnd hans um barnaníð á upptökuheimilum eru í vondu máli. Skýrsla vistheimilisnefndar er rúst ein eftir nýjustu fréttir. Niðurstaða nefndarinnar var þvættingur, argasti hvítþvottur. Ekki er skárri hlutur þjóðkirkjunnar, sem heiðraði Karl Vigni Þorsteinsson árið 2011 fyrir manngæzku. Var þó þá þegar uppvíst um marga glæpi hans. Þjóðkirkjan virðist ekki hafa verið með sjálfri sér á tíma Karls Sigurbjörnssonar biskups. En nú er beðið eftir, að Spanó biðjist afsökunar á sjálfum sér og Agnes M. Sigurðardóttir biskup á forvera sínum.
Bugl og ekki rugl

Gaman að lesa forsíðufyrirsögn Fréttablaðsins í dag. Skildi bara helminginn af stöfunum. Þar stóð líka “bugl” og “kynþáttunarvanda”, sem ég skildi ekki. Sem betur fer voru þessi orð skýrð í frétt undir fyrirsögninni. Ég var þá kominn á öfuga leið. Í stað þess að láta fyrirsögn leiða mig inn í frétt lét ég frétt leiða mig tregan inn í fyrirsögn. Stríðir gegn því, sem kennt var í blaðamennsku í gamla daga, að fyrirsögn skyldi freista til lestrar fréttar. En nú er blaðamennska ekki lengur listræn iðngrein, heldur akademísk grein, svonefnd fjölmiðlafræði, partur af stórmerkum vandamálafræðum nútímans.
Bankastjórar eru bófar

Nýju bankarnir enn reknir af sams konar bófum og ráku gömlu bankana. Nýir stjórar hafa tröllatrú á hrunbófum og telja þá manna hæfasta til að reka fyrirtæki. Þótt dæmin sanni, að þeir eru manna sízt hæfir. Hrunbófarnir eru hver á fætur öðrum afskrifaðir og hvítskúraðir og þeim eru afhent fyrirtækin aftur á silfurfati. Ísland nútímans er samfellt World Class. Og aðeins á Íslandi getur sami bófi rekið fyrirtæki sautján sinnum í þrot á sautján kennitölum. Um leið níðast bankastjórar á almenningi eins og þeir mögulega geta. Mistök stjórnmálanna felast í að ráða bófa til að stjórna bönkunum.
Íslenzk þöggun

Ógeðssaga Kastljóss af Karli Vigni Þorsteinssyni í Eskihlíð 16 er samfelld ádeila á góðgerðastofnanir. Hvarvetna vissu menn um ógeðið og vísuðu því frá sér. Í mesta lagi var hann rekinn, af Kumbaravogi, frá Aðventistum og af Sólheimum. En menn létu sér í léttu rúmi liggja, að Karl Vignir mundi halda áfram annars staðar. Samfélagsvitund vantaði í stjórnendur góðgerðastofnana þessara. Bráðum fer fólk að væla um, að Karl Vignir sé sjúklingur, sem eigi bágt. Eins og Matthías Máni, sem flúði upp í Hreppa og Guðmundur Karl, sem var teipaður. Íslenzk ofbeldisvernd og þöggunarárátta láta ekki að sér hæða.
Skrautlegir aðilar

Merkilegt er, að fylgi Dögunar í könnunum nær ekki samanlögðu fylgi þeirra stofnana, sem að flokknum standa. Hreyfingin, Frjálslyndi flokkurinn og Hagsmunasamtök heimilanna höfðu lítið fylgi, en samt meira en Dögun. Ég er sannfærður um, að fáum kjósendum lízt á þessa blöndu. Frjálslyndir eru orðaðir við útlendingahatur og Hagsmunasamtökin eru sérhagsmunasamtök eins og heitið ber með sér. Þingmannsefni Hagsmunasamtakanna fékk nánast ekkert fylgi í forsetakosningunum. Endurspeglar bága stöðu þeirra meðal fólks. Dögun verður að stokka spilin aftur, annars fer gott tækifæri forgörðum.
Meira stríð takk

Mikið fylgi Bjartrar framtíðar bendir til, að fólk sé þreytt og vilji minni átök í pólitíkinni. Ég held hins vegar, að þjóðin þurfi meira stríð áður en hún þarf meiri frið. Meðan hrunið er meira eða minna óuppgert þarf að halda uppi merki hreinsunar. Við þurfum að hreinsa bófana úr bönkum, við þurfum að hreinsa bófaflokkana úr pólitík, við þurfum að hreinsa bófana úr yfirstétt kontórista og skýrslufræðinga. Við þurfum að losa kverkatak kvótagreifa á kjósendum og fulltrúum kjósenda, við þurfum að losna við ruglið um mikilvægi áls í þjóðarbúskapnum. Meðan allt þetta er óuppgert bið ég um meira stríð.
Sannreynsla er horfin

Tvær fréttir fljúga með himinskautum í netheimum fyrstu daga ársins. Önnur er, að ríkið greiði ekki bara vexti af herkostnaði sínum við nýja banka. Sé líka að greiða vexti af óreiðu gömlu bankanna. Vexti af 8000 milljörðum en ekki bara af 1000 milljörðum. Hin fréttin er, að vogunarsjóðir hafi keypt skuldabréf bankanna fyrir slikk, en bankarnir séu samt enn að innheimta af þeim upp í topp. Eigi ekki bréfin og geti ekki einu sinni sýnt þau. Hefðum við fjölmiðla, sem nenna að sannreyna, vissum við sannleikann. En þeir hafa gefizt upp á lífinu, svo sögurnar fljúga villt í ábyrgðarlitlum netheimum.
Fortíðarbyrði flokks

Nokkrum sinnum hef ég vakið athygli á, að Samfylkingin er hrunflokkur, sem ber fulla ábyrgð á hruninu. Hún komst til valda árið 2007 og fékk meira að segja bankaráðherrann í ríkisstjórninni. Hefði hún stungið við fótum árin 2007 og 2008, hefði hún hæglega getað sparað ríkinu helming tjónsins. Sparað svona 500 af 1000 milljörðum, sem lentu á herðum ríkis og skattgreiðenda. En Samfylkingin reyndist hrak og bankaráðherra auli, sem vissi hvorki í þennan heim né annan. Ítrekun þessarar staðreyndar fer í taugar Samfylkingarfólks, sem afneitar hruninu. Og verður lamið með staðreyndinni fyrir kosningarnar.
Ást og friður í klofningi

Þjóðin er klofin í herðar niður. Þriðjungur þjóðarinnar horfir upp á, að helmingur þjóðarinnar fordjarfar kosningarétti allra með sofandahætti og stuðningi við bófa. Við slíkar aðstæður er lítið rými fyrir sættir. Annað hvort sigra bófarnir eða ekki. Kemur þá Guðmundur Steingrímsson með Jóni Gnarr og boða ást og frið í pólitíkinni. Með öllu ósligaðir af stefnuskrá bjóða þeir friðsamlega sambúð með hverjum sem halda vill friðinn. Verð því að segja, að varla lízt mér skuggalegar á neitt framboð en einmitt Bjartrar framtíðar. Aðstæður eru varla þær í gúlaginu, að réttur tími sé fyrir sátt.
Nafnbirting er hefðin

Nafnbirtingar eru engin nýjung, sem komið hefur með prívatmiðlum. Fyrst með nafnið á íslenzka flugdólginum var New York Post sem er gamalt pappírsblað. Frá ómunatíð hafa nöfn ekki verið leyndó í Bandaríkjunum. Þar er ekki hræsni Moggans, sem birti frétt um nafnbirtinguna. En birti þar ekki nafn Guðmundar Karls Arnþórssonar, heldur tengdi inn á vefsíðu New York Post, þar sem fólk gat séð nafnið. Mjög Moggaleg hræsni. Pressan var eini fjölmiðillinn, er var laus við þessa séríslenzku hræsni, birti einfaldlega nafnið. Prívatmiðlarnir juku síðan dreifingu myndar af dólginum reyrðum með límbandi í flugsætið.
Röng orð Björns Vals

Ósammála lýsingu Björns Vals Gíslasonar á forseta Íslands. Hefði notað allt aðra lýsingu sjálfur, en læt hana liggja milli hluta. Orðin ræfill og bjáni eiga við allt annan hóp fólks, kjósendur Ólafs Ragnars Grímssonar. Þeir hafa fengið sameiningartákn við hæfi. En táknið sameinar ekki alla þjóðina, síður en svo. Um ekkert fyrirbæri í samfélaginu er meiri klofningur en einmitt um núverandi forseta Íslands. Klofningurinn þar er svipaður og í afstöðunni til fjórflokksins. Þar vill öflugur minnihluti fólks ekkert hafa með flokkana að gera, sem hafa stýrt þjóðfélaginu síðustu áratugi. Og friður er víðs fjarri.
Íslenzka frjálshyggjan

Hugtakið frjálshyggja kemur oft fyrir í umræðunni, án þess að ljóst sé, hvað það þýði. Upprunalega er það pólitísk heimspeki frá útlöndum, sem þýdd var á íslenzkar aðstæður, einkum af Hannesi H. Gissurarsyni og lærisveinum hans. Vegna tengsla Hannesar við Davíð Oddsson og Eimreiðarhópinn fluttist orðið yfir á stjórnarstefnu Davíðs sem forsætis. Fór að snúast um einkavinavæðingu banka og pilsfaldakapítalisma, er fólst í að misnota aðstöðu ríkisvalds, til viðbótar skorti á eftirliti með framtaki. Hér er þetta núna almennt kölluð frjálshyggja eða nýfrjálshyggja, þótt sé á skjön við erlendar forskriftir.
Lífsþreytt stjórnarlið

Ríkisstjórnin er svo veik, að hún hefur enga burði til að fylgja eftir nýrri stjórnarskrá. Áhuginn er líka svo lítill, að hún nennir ekki að láta Alþingi vera opið fyrri hluta janúar. Þótt aðrir vinnustaðir séu opnir, er Alþingi lokað og læst. Þannig vinnur málþófsliðið sigur. Ekki verður hægt að landa stjórnarskrá, ekki þjóðareign auðlinda og ekki rammaáætlun um orku. Ekki er von, að neitt gangi, þegar ríkisstjórn og stjórnarmeirihluti á þingi hafa ekki orku til að vinna vinnuna sína. Þá tekur stjórnarandstaðan við stjórn. Setur þjóðþrifamál í gíslingu, enda amast forsetinn og þjóðin ekki við því.
Bregðast við, til hvers?

Forsetinn reynir eins og Flokkurinn að hindra framgang nýrrar stjórnarskrár, enda er hann hagsmunaaðili. Ríkiseigendur reyna að hefta aukið lýðræði og einkum að hindra þjóðareign auðlinda. Í því skyni eru sendar fram fylkingar lagatækna, sem segja nýju stjórnarskrána gallaða. Einn garpurinn segir meira að segja, að engin þjóðareign sé til, lagalega séð. Heimtað er, að forsætis bregðist við blaðri forsetans. Til hvers? Stjórnarskráin er í eðlilegu ferli og engin sérstök ástæða til að semja við bófa um útþynningu hennar. Bófarnir verða bara að biðja kjósendur um að kjósa sig í þingkosningunum að vori.
Flottur Fiskmarkaður

Fékk þennan líka fína lax ofurgrillaðan við 1200 stiga hita á koksgrillinu. Fiskmarkaðurinn er einn af þessum átta stöðum, sem ég rölti milli til að fá almennilegt að éta. Laxinn (2090 kr) var hæfilega eldaður og mjúkur, borinn fram snarpheitur í mjög svo skrautlegri uppsetningu meðlætis. Staðurinn er með stæla í framsetningu rétta, án þess að láta þá skyggja á eldamennskuna sjálfa. Stælarnir í þjónustu hafa minnkað, ég hef ekki lengur á tilfinningu, að þjónninn sé atvinnulaus leikari. Enn og aftur stimplar Fiskmarkaðurinn sig inn sem einn toppstaða landsins. Og þar var líka fullt hús í hádeginu.
Hissa á almannatengli

Steinhissa á Ólafi Haukssyni almannatengli. Hef þó unnið með honum og vissi ekki að hann ætti þetta til. Skrifar blaðagrein um fréttir DV og slær fram þeirri spurningu, hvort skrifin séu föl. Enga skýringu gefur hann á þessari furðulegu spurningu, engin rök, ekkert dæmi. Hann slær þessu bara fram eins og hann sé nafnleysingi í athugasemdakerfi veffrétta. Margir vekja athygli á óskammfeilni Ólafs, svo að ég er að bera í bakkafullan lækinn. En ég varð svo miður mín, að ég verð að benda á, að þetta var alls ekki prenthæf grein. Fjölmiðlar verða að halda uppi aga í kjallaragreinum, en það brást þarna.
Kerfið verndar kerfið

Kerfið er þægilegt heiti yfir óformlegt samsæri embætta og sérfræði. Sér um, að því meira sem hlutirnir breytast, þeim mun meira séu þeir eins og þeir hafa alltaf verið. Kerfið sér um að bregða fæti fyrir framfarir. Þar á meðal að gera út flota sérfræðinga til að útskýra, hvers vegna nýbreytni sé mikil skelfing. Höfum virt þetta fyrir okkur í vetur í ferli stjórnarskrárinnar. Höfðum áður séð þetta í kjölfar vanmáttugra tilrauna að efna stjórnarloforð um fyrningu á kvóta greifanna. Enn áður sáum við þetta í vondu uppkasti að rammaáætlun um náttúru. Hugtakið Fjórflokkurinn er nátengt hugtakinu Kerfið.
Nýjasti umbinn Líndal

Síðustu misseri hef ég hallazt að því, að annarleg sjónarmið lagatækna séu Sigurði Líndal prófessor að kenna. Hafi kennt þeim lagatækni að hætti Njálu, sem felst í að snúa út úr og brengla sýn á tilgang laga. Nú hefur Sigurður gengið í hóp umboðsmanna ógreiddra atkvæða. Tekur undir, að ógreidd atkvæði feli í sér eins konar andstöðu við tilefni atkvæðagreiðslunnar. Um allan hinn vestræna heim gilda atkvæðagreiðslur, þótt þátttakan sé minni en frægir umboðsmenn ógreiddra atkvæða telja nægilega. Þjóðarvilji kemur skýrt fram í þjóðaratkvæðagreiðslum, hvað sem Sigurður Líndal skemmtir sér við að bulla.
Hættur að fóta sig

Franski nízkupúkinn Gérard Depardieu hefur fengið hæli í Rússlandi sem nýr ríkisborgari. Hæfir honum vel að búa í himnaríki Vladimirs Pútín, sem kominn er vel á veg með Rússland til gömlu Sovétríkjanna. Depardieu tímdi ekki að borga hátekjuskatt, enda fara miklir peningar í að borga brennivínssektir úr umferðinni í París. Rólegra er að delera í þorpum Rússlands, þar sem auðmenn njóta þeirrar virðingar sem þeim ber. Depardieu er gott dæmi um, að frægð og fyrirmynd fara ekki saman. Og heimsfrægð enn síður. Sennilega hefur hann of lengi haft of mikla aura milli handanna og er hættur að kunna að fóta sig.
Dögun á meira inni

Dögun getur meira en þetta. Hún á að geta fengið mörg þingsæti í vor, sé rétt á spilunum haldið. Þingmenn Hreyfingarinnar eiga að koma að gagni, því að þeir eru næsta óflekkaðir af rugli Alþingis á kjörtímabilinu. Hins vegar eru Hagsmunasamtök heimilanna myllusteinn um háls flokksins. Óeðlilegt er, að sérhagsmunasamtök séu beint að vasast í flokkspólitík. Þótt fjölmennari séu en hagsmunasamtök kvótagreifa, eru þau sérhagsmunasamtök og eiga sem slík að vera á hliðarlínunni. Dögun þarf þungavigtarfólk úr Stjórnlagaráði í efstu sæti á framboðslistum, þá fyrst byrjar flokkurinn að mælast marktækur.
Kastið út moðhausum

Sumpart er gagnlegt að sjá, hvílíkir moðhausar mikill fjöldi Íslendinga er í athugasemdum undir veffréttum. Staðfesta til dæmis þá skoðun mína, að hér gangi menn lausir, sem eigi heima á stofnun. Líklega eru þetta margumtalaðir kjósendur, sem áratugum saman hafa komið okkur í vandræði í kosningum. Samt eru moðhausarnir ekki einir ábyrgir fyrir órum sínum og sérstæðu orðbragði. Viðkomandi fréttamiðlar eru líka ábyrgir, þótt ekki hafi enn reynt á það. Þeir, sem ritstýra miðlum, eiga að fylgjast með skrifum moðhausanna og kasta þeim út eftir þörfum. Texti er texti, þótt hann birtist á veraldarvefnum.
Skipting fjórflokksins

Fjórflokkurinn skiptist svona: Þar er hálfur þriðji bófaflokkur og hálfur annar bjánaflokkur. Bjánarnir lúta þar bófunum. Kvótagreifarnir stjórna fjórflokknum að mestu og hindra þannig framgang stjórnarskrár. Njóta þar stuðnings þjóðarfrelsarans eina, sem telur nýja stjórnarskrá munu takmarka svigrúm sitt til leiksýninga. Ég tek hvern einasta nýflokk fram yfir forseta og fjórflokk eins og hann leggur sig. Undir forustu Sjálfstæðisflokksins hefur hann keyrt þjóðfélagið til andskotans. Við þurfum að eignast nýtt líf án fjórflokksins. Og það gerist ekki meðan hálf þjóðin elskar fjórflokkinn.