arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gróðuraukningin er vestlæg

Gervitungl greina verulega aukningu gróðurs á vestanverðu landinu frá árinu 1982 til ársins 2010. Nánast allur batinn er vestan línu, sem draga má milli Þorlákshafnar og Sauðárkróks. Blágrýtissvæðið hefur greinilega tekið vel við sér, þegar sauðfé fækkaði á afréttum. Batinn nær ekki til móbergssvæðanna í Rangárvallasýslu og Þingeyjarsýslum. Þar er bergið linara og jarðvegurinn þolir verr samspil sauðfjár og hvassviðris. Spurning er, hvort ekki sé tímabært að banna sauðfé á afréttum þessara tveggja sýslna. Raunar á sauðfé heima í afgirtum högum á láglendi fremur en á tættum afréttum móbergssvæða.
Milljón króna verkfallshetjur

Mér finnst vanta her á Íslandi, þegar ég heyri minnst á flugumferðarstjóra. Þessi hópur milljón króna mánaðartekna tók við af mjólkurfræðingum sem verkfallsóðasta stéttin. Ronald Reagan Bandaríkjaforseti gat lækkað rostann í bandarískum flugumferðarstjórum árið 1981. Hann rak bófana og lét herinn manna stöður þeirra í verkfalli. Við höfum því miður ekki her. Verðum því að sæta ítrekuðu ofbeldi flugumferðarstjóra. Yfirvinnubannið hefur slæm áhrif á ferðaþjónustu á viðkvæmum tíma. Ég flokka yfirvinnubannið sem landráð. Vil láta setja lög um ævarandi bann við verkföllum milljón króna græðgiskarla.
Upp úr tjöru og fiðri

Sigmar Guðmundsson velti landlækni upp úr tjöru og fiðri í Kastljósi í gær. Geir Gunnlaugsson er nýr starfi, hafði áður gefið væntingar. Fær plús fyrir að hafa verið læknir í Afríku. Kannski gat hann hrært upp í mygluðu kerfi embættisins. Gat sagzt vera nýr í starfi og mundu laga ávísanir lyfja strax og taka leyfin af læknabófum. En emæbættið gleypti hann í staðinn með húð og hári. Var allt Kastljósið í stífri vörn fyrir læknabófa, kollegana. Embætti Landlæknis er eins og Umhverfisstofnun og Matvælastofnun, gersamlega ónýtt í eftirliti. Með tugi blýantsnagara á kaupi. Dæmigerð stjórnsýsla íslenzk.
G4 minnkar vonandi okrið

Á sumrin þarf ég oft að blogga utan netsambands. Neyðist þá til að nota gemsa til að koma blogginu og fésbókinni þráðlaust á vefinn. Það gengur átakalaust, en kostar morð fjár. Tæknin er G3, sem símafyrirtækin okra á eins og þau mögulega geta. Nú er boðuð ný tækni, G4. Hún á að vera tífalt hraðari en G3 og nota þó að mestu sama sendingabúnað. Mér leyfist að vona, að senn linni herkví G3 tækninnar. Brýnt er, að kostnaður við gagnaflutninga með gemsum komist í samræmi við annan kostnað á netinu. Meðan svo er ekki, eigum við að geta heimtað, að Fjarskiptastofnun tempri okur símafélaganna.
Blóðþyrstur slátrari klófestur

Mesti slátrari nútímans var tekinn fastur í Serbíu í gær og verður sendur stríðsglæpadómstólnum í Haag. Aðgöngumiði Serbíu að Evrópusambandinu er nú loksins tilbúinn eftir sextán ára leit. Ratko Mladic hershöfðingi stýrði mestu óhæfuverkum Serba í Bosníu, þar á meðal útrýmingunni í Srebrenica árið 1995. Réttlætið náði loksins í skottið á blóðþyrsta skrímslinu, þegar það var orðið gamalt og þreytt og handlamað af heilablóðfalli. Mladic hefði ekki getað verið svona lengi í felum, ef hann hefði ekki notið stuðnings krumpaðs almennings. Nú er sú saga að baki og Serbía getur gengið í samfélag Evrópu.
Krumpaðir blogga og fésbókast

Ég fæ verk fyrir hjartað, þegar ég les krumpað blogg og fésbók fólks, sem skammar Jóhönnu og Steingrím. Fyrir að hafa á tveimur árum ekki tekizt að hreinsa upp mega-sukk Davíðs og Geirs í ríkisstjórn og Seðlabanka. Þeir félagar og svo bankabófarnir settu þúsund milljarða króna slagsíðu á ríkið. Og þar með á skattgreiðendur og velferðarþega. Fólk virðist ætlast til, að hamfarir Davíðs og Geirs verði lagaðar á tveimur árum. Þeir, sem þannig skrifa, eru stórpólitískt vandamál Bara það er kraftaverk, að ríkið skuli lifa og borga niður skuldir. Vandamál Jóhönnu og Steingríms eru allt önnur.
Góðar steikur á Argentínu

Eftir hlé í ár og daga fór ég á veitingahúsið Argentínu. Í krafti tilboðs, sem fylgdi blómagjöf um mat fyrir tvo á verði fyrir einn. Sannreyndi, að Argentína gerir enn vel það, sem staðurinn hefur gert um langt árabil. Fékk góða humarsúpu og fína nautalund lítið steikta. 200 g kostuðu 6.100 kr. Með var hin hefðbundna kartafla bakaða, svo og léttsteikt grænmeti og hlutlaus sósa hvít. Ég hef misst áhugann á blóðsteikum, en áhugamenn um þær verða tæplega fyrir vonbrigðum. Gott er að hafa með sér vasaljós til að sjá, hvað er forvitnilegt á matseðlinum. Þjónusta er fagleg, en ekki sérlega notaleg.
Tekið forskot á sæluna

Gott er, að þeir, sem hafa efni á tólf milljón króna jeppa, geti fengið sér rafdrifinn jeppa á sama verði. Enn betra væri, ef hinir gætu líka, sem þurfa ódýrari bíls. Fyrsta skrefið frá benzíni og olíu er samkeppnishæft verð nýrra bíla. Annað skrefið er svo, að hægt sé að aka nýju bílunum, en svo er ekki. Hleðslan dugir í 200 kílómetra, hálfa leið til Akureyrar. Þá þarf að bíða tvo tíma meðan bíllinn hleðst. Svo er áfylling engin utan Reykjavíkur. Jepparnir nýtast bara í innanbæjarakstri. Gera þarf áætlun um hleðslustöðvar og koma þeim upp víða um land, áður en hægt er að tala í alvöru um rafbíla.
Björn handvaldi dómarana

Árum saman handvaldi Björn Bjarnason dómara landsins út frá flokkshagsmunum. Öll hans frægð í framtíðinni mun snúast um ógeðfelldar ráðningar. Samt dugði þetta ekki til að ná fram fyllsta réttlæti Björns. Hann hefur skrifað heila bók um samsæri útrásarbófa, fjölmiðla, dómara, Samfylkingarinnar og Ólafs Ragnars gegn réttum dómum. Það er vænisýki á háu stigi að telja sína eigin dómara hafa gert samsæri með óvininum. Birni er sótsvart illa við fjölda manns, til dæmis ótal fjölmiðlunga. Sakar þá um að vera “hlöðukálfa” Jóns Ásgeirs Jóhannessonar. Jafnvel Mikael Torfason. Björn ætti að leita sér læknis.
Ævinlega ósammála Ögmundi

Velti fyrir mér, af hverju ég er ætíð ósammála orðum Ögmundar Jónassonar sem ráðherra. Hann er illskárri utan ráðherrastóls. Skil til dæmis ekki stefnu hans í málum útlendinga, þjóðaratkvæðis um Evrópu, skóflustungna og mati á þingmönnum. Er að hallast að því, að Ögmundur sé tækifærissinni og ekkert annað. Hann geti ekki tekið faglegar ákvarðanir, ef þær eru þungbærar. Hann telji stjórnina svo gott sem dauða og sé að staðsetja sig í framhaldinu. Annað hvort innan Vinstri grænna, ef Steingrímur verður nógu óvinsæll, eða hjá nýju afli. Mest hrósar hann þeim þingmönnum, sem latastir eru til verka.
Óburðugt stjórnlagaráð

Langvinnar setur Dominique Strauss-Kahn við kjötkatlana sýna, hversu vond er leyndarhyggjan. Í skjóli leyndar gat hann haldið uppteknum hætti um áratugi. Blaðamenn vildu ekki eða gátu ekki komið upp um hann af ótta við málaferli vegna skerðingar einkalífs. Við sjáum líka, hvernig íslenzk leyndarhyggja tefldi þjóðinni út í hrun. Í skjóli bankaleyndar gátu bófar framið landráð í bönkunum. Því miður bendir ekkert til, að stjórnlagaráð hafi burði til að taka á bankaleyndinni og annarri leyndarhyggju í fjármálum. Þess vegna mun ekkert breytast hér. Þess vegna eru við þegar byrjuð að safna í annað hrun.
Krónan er alger bömmer

Krónan veldur okkur áfram erfiðleikum með því að lækka. Keyrir auðvitað um leið upp verðbólguna með hærra vöruverði. Þannig heldur krónan áfram að þjóna hagsmunum bófanna, sem stjórnað hafa þjóðinni síðan ég man fyrst eftir mér. Krónan tryggir kvótagreifum ofsagróða, sem síðan sáldrast yfir hlýðna stjórnmálaflokka og fjölmiðla. Þeir telja hinum víðáttuvitlausu kjósendum trú um, að kvótagreifar séu sama og sjávarútvegur. Og að Sjálfstæðisflokkur sé bezt fallinn til að lyfta þjóðinni úr skítnum, sem hann sjálfur hratt henni í. Krónan er tæki til að þrælka þjóðina, sem dýrkar sömu krónuna sína.
Flokkslínur eru að skýrast

Við erum að sjá skýrari stjórnmál. Framsókn þokast í átt til þjóðrembuflokks Sigmundar Davíðs. Gælir við hatur á útlendingum og hefur Evrópusambandið að óvini þjóðarinnar númer eitt. Páll Vilhjálmsson ofurbloggari mælir ítrekað með stuðningi við Framsókn. Sjálfstæðisflokkurinn er orðinn mun harðari gæzluflokkur sérhagsmuna, einkum kvótagreifanna. Engu máli skiptir, hvort Bjarni Benediktsson eða Davíð Oddsson stjórnar flokknum. Davíð er þó meira hallur undir kvótagreifana. En Bjarni meira undir aðra greifa, í tryggingum, benzíni, flugi, siglingum; hefðbundnum vettvangi kolkrabbans gegnum tíðina.
Apple eða Android

Ég hef verið makka-maður frá upphafi, hef aldrei lært á tölvu. Man enn eftir Apple II og III. Alla mína hundstíð hef ég bara notað makka, jafnvel þegar ég var ritstjóri dagblaða, sem notuðu fáránlegar tölvur frá Norsk Data. Bjó til ritstjórnarforrit á makka, hrossaættfærsluforrit á makka og set allan minn texta í gagnagrunna á makka. Hef þess vegna aldrei lent í vírusum eða skyldum vandræðum. Alltaf hlógu fíflin að okkur mökkurum. Ekki lengur, þegar iPod og iPhone og iPad hafa sigrað heiminn. Ég held áfram með makka, unz ég dey. Væri ég að byrja í bransanum, mundi ég samt veðja á Linux og Android.
Ópera sem veitingahús

Einboðið er að breyta Gamla bíói í veitingahús. Skorturinn á eldhúsi verður leystur með því að koma eldhúsi fyrir á leiksviðinu. Þar má draga tjald frá og fyrir. Kalla upp kokkana með hrifningarklappi. Þeir, sem eru enn svangir, geta hrópað “encore, encore, encore”. Óperuhús með svölum hentar enn betur en bíósalur sem veitingasalur. Þá geta menn horft af ýmsum svölum á kokkana við vinnu sína. Þegar þjónarnir þyrpast á leiksviðið til að syngja út matinn, getum við staðið upp og klappað. Veitingahús sem ópera. Ekkert skrítnara en veitingahús sem myndlist, þar sem fyrst og fremst er pælt í útliti matar.
Missa sjónar á veruleikanum

Kratar misstu samband við veruleikann í Frakklandi og á Spáni. Í Frakklandi voru þeir afhjúpaðir sem yfirstéttarflokkur. Töldu ekki mega gera það við Dominique Strauss-Kahn, sem gera má við almenning. Á Spáni afhjúpaðir sem tákn atvinnuleysis. 50% atvinnuleysis hjá ungu fólki. Það reis upp á torgum Spánar, barði búsáhöld og rústaði meirihluta krata í helztu borgum landsins. Eftir langvinna stjórnarsetu eru spánskir kratar á leið út úr pólitík. Dæmin tvö sýna greinilega, að hættulegt er að missa sjónar á veruleikanum. Það er líka hættulegt fyrir Steingrím J. Sigfússon að sjá illa eignabruna alþýðu.
Hrunstefna frjálshyggjugaura

Við heyrum stundum, að ekki sé hægt að kenna frjálshyggju um hrunið. Stefnan hafi ekki brugðizt, heldur mennirnir. Til dæmis felist ekki frjálshyggja í ríkisábyrgð á bönkum, mesta áhrifavaldi hrunsins. Satt að segja er á reiki, hvað sé frjálshyggja, svo miklar þverstæður felast í henni. Hún var alltaf blönduð, vildi einkavæða gróðann og þjóðnýta tapið. Ríkisábyrgð á bönkum var gott dæmi um tvöfeldni frjálshyggjunnar. Hér á landi og í öðrum vestrænum löndum. Við megun ekki gleyma, að sú var stefna landsfeðranna, sem kenndu sig við frjálshyggju. Davíðs Oddssonar, Geirs H. Haarde og Árna Mathiesen.
Útlendingahatur Sigmundar

Framsóknarflokkur Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar hefur tekið forustu í að magna útlendingahatur. Sigmundur leggur fram fyrirspurn á Alþingi um þátt útlendinga í glæpum á Íslandi. Markmiðið er ljóst. Hann er að segja okkur, að Framsókn gæti hagsmuna þeirra, sem óttast útlendinga. Hann er kominn í sveit með Marine le Pen í Frakklandi, Geert Wilders í Hollandi, Pia Kærsgård í Danmörku, Jörg Haider í Austurríki. Framsókn mun sækja fylgi í “hvíta ruslið”. Það er í fátæka karlmenn á miðjum aldri, sem óttast, að útlendingar klófesti störf og velferð. Evrópu- og útlendingahatur fer Framsókn mjög vel.
Dómarar styðja móðgaða bófa

Breytt dómvenja gefur bófum færi á að múlbinda fjölmiðla. Svavar Halldórsson fréttamaður er sífellt í réttarsal. Áður voru fréttir taldar nauðsynlegur þáttur lýðræðis, en ekki lengur. Í staðinn kom hugtak einkalífs, sem hefur verið þanið út yfir allan þjófabálk. Fjármál fólks eru talin vera einkamál. Fréttir af græðgi útrásarbófa eru taldar raska einkalífi þeirra. Og einkalíf er það, sem bófarnir sjálfir telja vera einkalíf. Þessarar breyttu dómvenju gætir í Héraðsdómi Reykjavíkur. Engin leið er að hamla gegn hinu nýja rugli. Nema stjórnlagaráðið taki af allan vafa um, að fjármál séu ekki einkamál.
Tveir áratugir þvegnir burt

Davíð Oddsson segir í leiðara Moggans að draga þurfi Jóhönnu Sigurðardóttur og Steingrím J. Sigfússon fyrir Landsdóm. Væntanlega er það liður í breyttri söguskoðun, sem á að þurrka út tveggja áratuga valdatíma Davíðs Oddssonar. Tugþúsundir Íslendinga vilja trúa, að Jóhanna og Steingrímur hafi verið við völd síðan löngu fyrir hrun. Afglöp þeirra eru mjög alvarleg að mati Davíðs. Minnir okkur á, að Davíð hefur enn ekki verið dreginn fyrir Landsdóm, þótt sök hans sé ærin. Meiri en sök Geirs Haarde, Björgólfs Thor Björgólfssonar og Jóns Ásgeirs Jóhannessonar til samans. Því fljúga smjörklípur Davíðs.
Þrjár reglur einræðisherrans

Stígur heitinn Léttisson frá Vík, uppáhaldshestur konu minnar, hafði vit á við Incitatus, konsúl í fornu Róm. Hann sagði mér, að létt væri að stjórna ríkjum. Fyrsta lögmál einræðisherrans væri að segja blátt Nei við öllum bænarskrám. Þær eru bara sérhagsmunir. Annað lögmál væri að hafa flatan 20% skatt á öllu, tekjum, fjármagnstekjum, neyzlu. Engar undantekningar, engin undanbrögð. Þriðja lögmálið væri að segja sig frá völdum áður en maður yrði drepinn. Því að þannig fór fyrir Caligula, vini Incitato. Tvö ár væru góður starfstími einræðisherra, sagði Stígur. Ég hefði hiklaust kosið hann á þing.
Endurfæddir í nýju dulargervi

Ástæða er til að staldra við, þegar Styrmir Gunnarsson lofar umhverfismál og Davíð Oddsson lofar dýravernd. Eitthvað er þar á seyði. Þeir félagar stýrðu í tvo áratugi afar ógeðfelldri pólitík. Hún hafði margar hliðar, ekki bara eftirlitslausa einkavinavæðingu. Bláa höndin terroriseraði samfélagið svo mjög, að fólk þorði ekki að malda í móinn. Þeir slettu smjörklípum í allar áttir og slógu með reglustriku á putta. Svo kom hrunið og þeir félagar hefðu átt að skolast á öskuhauga samfélagsins. En í staðinn rísa þeir upp nýir og endurfæddir sem hægri grænir. Varið ykkur á gömlum jálkum í nýju dulargervi.
Augnstungin og svört

Humarskipið var til skamms tíma ljótasta mannvirki Reykjavíkur. Smíðað í áföngum á skakk og skjön. Nú er það flutt upp á Akranes. Þar elskar fólk allt, sem skapar atvinnu. Fyrst var það peningalyktin úr bræðslunni, síðan sementsrykið frá alkalíinu og nú er það sjálft Humarskipið. Hús Bjarkar við Ægissíðu erfir hlutverkið sem ljótasta mannvirki Reykjavíkur. Augnstungin og svört bygging. Auglýsing fyrir þá skoðun, að félagslegur rétttrúnaður megi með bönnum hafa vit fyrir fólki. Björk hefur vit á músík og stórvirkjunum. Ekki er hægt að ætlast til, að hún hafi líka vita á kjólum eða arkitektúr.
Heimsins frægasta hóra

Hinn sögufrægi London School of Economics er jafnframt ein frægasta hóra sögunnar. Lagðist með hverjum, sem sveiflaði seðlum. Svældi út heiðarlega fræðimenn. Lét einræðisherrann Gaddafi borga sem svarar 500 milljónum króna fyrir að gefa syni hans doktorsgráðu. Howard Davies háskólarektor varð að segja af sér, er kom í ljós, að doktorsritgerðin var stolin. Nú er háskólinn enn að skandalísera. Býður Álvaro

Uribe Vélez, fyrrum harðstjóra Colombia, að flytja fyrirlestur. Uribe er heimsfrægur terroristi og mega-þjófur, sem lá uppi á þjóðinni með sérþjálfuðum morðsveitum. LSE er marklaus stofnun.
Vá, er þetta leyfilegt

Fólk talar um Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson sem hina miklu örlagavalda blöðruhagkerfis tveggja áratuga fyrir hrun. Í skugga þeirra fellur Valgerður Sverrisdóttir, einn mesti ódráttur íslenzkra stjórnmála. Hún hefur ekkert lært og engu gleymt, samkvæmt helgarviðtali í DV. “Vá, er þetta leyfilegt” hugsaði hún upphátt, þegar hún gekk út af kvikmynd Andra Snæs Magnasonar um Draumalandið. Enn sagði Valgerður í viðtalinu: “Það er ekkert grín að þetta skuli vera leyfilegt.” Valgerður er enn þeirrar skoðunar, að banna hefði átt andstöðuna við orkuverið við Kárahnjúka. Þannig hugsar einn ráðherra Davíðs.
Sykur er eitur

Nýlega upplýsti New York Times, að sykur væri eitur. “

Toxic” sagði blaðið og getur það varla verið skýrara. Rannsóknir sýna, að barátta fólks við offitu fer út um þúfur, ef það borðar sykur. Hann truflar boðskipti líkamans og gerir fólk svangt. Flestir sérfræðingar, sem meðhöndla of feitt fólk, vara við notkun sykurs. Og tólf spora samtök gegn offitu hafa sykur efstan á lista sökudólga. Hafsjór slíkra upplýsinga hefur ekki áhrif á suma gamaldags næringarfræðinga, sem telja sykur vera hentugan og ódýran orkugjafa. Einn þeirra er Ólafur G. Sæmundsson, sem oft lofar sykurinn. Varið ykkur á honum.
Froðu- og salteldhús

Íslenzkir vildarkokkar hafa fengið verðlaun í útlöndum. Halda þess vegna, að þeir séu góðir fagmenn. Samt kunna fæstir þeirra að elda fisk, svo að ekki sé meira sagt. Íslenzkt eldhús einkennist af tvennu, froðu og salti. Þeir búa til margvíslega litar froður og kalla mat. Hentar sú fæða þó fyrst og fremst þeim, sem hafa misst tennurnar og þurfa að borða með gómunum. Þeir moka salti í allan mat, þannig að hreina saltbragðið fer í gegn. Kannski stafar þetta af dálæti Íslendinga á saltkjöti og saltfiski. Kokkarnir magna þessa vitleysu. Eins og Mjólkursamsalan hefur vanið þjóðina á sykurát.
Óforsvaranleg sérréttindi

Fjármálaeftirlitið vill að iðgjöld sjóðfélaga í Lífeyrissjóði starfsmanna ríkisins verði hækkuð til samræmis við skyldur sjóðsins. Eðlileg krafa, því að slíkir sjóðir eiga að standa undir sér. Lífeyrissjóðir á frjálsum markaði hafa rýrt réttindi sjóðfélaga vegna hrunsins. Ekki er hægt að ætlast til, að almenningur taki hvort tveggja á sig, eigin tjón og tjón ríkisstarfsmanna. Sjóður þeirra tapaði 50 milljörðum króna í fyrra og slíkt gengur alls ekki. Fjármálaeftirlitið vill, að greiðslur til sjóðsins hækki úr 15,5% í 19.5%. Það er 4% hækkun. Lífeyris-sérréttindi ríkisstarfsmanna eru óforsvaranleg.
Burt með Íslendinga

Dæmin sanna, að Íslendingar eru ófærir um að stjórna stofnunum. Sjáið Útlendingastofnun, Umhverfisstofnun og Fangelsisstofnun. Forstjórar þeirra vekja athygli fyrir heimsku, fáfræði, leti. Eingöngu ber að ráða útlendinga í staðinn. Viti borið fólk, sem ekki tengist neinum flokkum eða fjölskyldum. Einnig tel ég, að ráðherrar skuli vera útlenzkir og af sömu ástæðum. Setja þarf upp ráðningarferli með útlendu sæmdarfólki í valnefndum. Treysti mörgum útlendingum, en bara þremur Íslendingum. Lái mér hver sem vill. Þingmenn mega vera íslenzkir, en fari gegnum greindarpróf. Enda nægja fimm þingmenn.
Skattar eru lágir hér

Lífseigar eru tilraunir Flokksins til að telja fólki trú um, að skattar séu hærri hér á landi en annars staðar. Staðreyndin er hins vegar, að þeir eru lægri hér en á Norðurlöndum. Hvort sem lífeyrisgreiðslur eru taldar með eða ekki. Við leggjum minni hlut til opinberra þarfa en þau lönd, sem á annað borð sinna velferð borgaranna. Líklega hafa margir kjósendur tilhneigingu til að trúa rugli Flokksins. Skoðanakannanir sýna gott gengi hans, þótt hann hafi valdið hruninu, hafi reynzt ófær um að reka ríkissjóð, styðji ævinlega sérhagsmuni á kostnað þjóðarinnar og fari með rugl um skattbyrði fólks.
Veruleikafirring gærdagsins

Stjórnarmenn Samtaka eigenda sjávarjarða eru með óráði og segja: “Eigendur sjávarjarða eru einu eigendur sjávarauðlindarinnar samkvæmt lögum.” Lögin segja hins vegar, að sjávarjarðir eigi netarétt 115 metra út frá fjöru, ekki lengra. Þeir eru því úti á túni að krefjast lögbanns á nýja kvótafrumvarpið. Önnur furðuleg firring gærdagsins birtist hjá Steingrími J. Sigfússyni. Segir ekki hafi orðið mikinn eignabruna hjá venjulegu fólki í hruninu. Samt hafa eignir orðið óseljanlegar eða hrunið í verði, en áhvílandi skuldir bólgnað. Aðgerðir Steingríms vega lítið upp í þennan mikla eignabruna.
Óheft frekja og siðblinda

Björgólfur Thor Björgólfsson segir gamla Landsbankann eiga fyrir skuldum. Það er kolrangt. Hið rétta er, að þrotabúið á næstum fyrir forgangskröfum, en ekki grænan eyri upp í almennar kröfur. Þær skipta hundruðum milljarða og Björgólfur Thor Björgólfsson skuldar þær allar. Fullyrðingarnar sýna óhefta frekju og siðblindu. Ríkið sleppur að vísu við að lenda í frekari hremmingum á alþjóðavettvangi vegna IceSave vanskila. En aragrúi almennra kröfuhafa er brjálaður út í allt, sem íslenzkt er. Það er allt Björgólfi að kenna. Hann ætti að hafa vit á að halda kjafti og koma sér varanlega af landi brott.
Næsti heimsendir

Áhættusamt er að spá heimsendi. Daginn eftir koma hinir illkvittnu og gera grín að spámanninum. Þannig fór fyrir útvarpsklerkinum Harold Camping, sem spáði heimsendi árið 1994. Hann gafst samt ekki upp og spáir aftur heimsendi á morgun. Birtir um það auglýsingar víða um heim. Á sunnudaginn koma hinir illkvittnu og hía á hann. Eitthvað meira en lítið hljóta trúgjarnir að punga út til að svona spádómar borgi sig. Skammtímaminni trúgjarnra er svipað og gullfiskaminni Íslendinga. Sjálfstæðismenn minna mig á Harold Camping. Fóru fyrir löngu að kenna ríkisstjórninni um hrunið 2008. Og tugþúsundir trúa.
Undarlegar væntingar

Ríkisstjórnin og einkum Jón Bjarnason sjávarútvegs gerðu sér undarlegar væntingar um hagsmunasátt og pólitíska sátt um kvótann. Menn gátu sagt sér það sjálfir, að engin sátt um þjóðarvilja næðist við kvótagreifa og fulltrúa þeirra á Alþingi. Enda er komið á daginn, að Sjálfstæðisflokkurinn veinar af skelfingu og Framsókn tekur undir. Aldrei átti að skipa sáttanefnd með aðild kvótagreifa. Það var bara ávísun á vandræði. Ríkisstjórnin á ætíð að gefa sér, að stjórnarandstaðan sé andvíg skerðingu sérhagsmuna. Hún gæti ekki hagsmuna fólksins, heldur þröngra sérhagsmuna. Það er sjálft eðli Flokksins.
Flokkur efri miðstéttar

Lilja Mósesdóttir þingmaður er orðinn helzti baráttumaður þess, að “efri miðstétt” fái fulltrúa á Alþingi. Til þess þurfi að hækka laun þingmanna, svo að Lilja tapi ekki á þingsetu. Tryggvi Þór Herbertsson tók fyrstur upp þennan þráð. Ég hef ekki tekið eftir, að hann og Lilja og aðrir slíkir séu skárri þingmenn en hinir. Hef heldur ekki séð, að þingmenn úr ómerkilegri og lægri stéttum séu lakari þingmenn en Tryggvi Þór og Lilja. Nú þurfa þau tvö bara að stofna business-class flokk um þessa meginhugsjón sína, hærri laun æðri þingmanna. Nýr flokkur þeirra getur þá heitið: Flokkur efri miðstéttar.
Lækjartorg er bílaplan

Í morgun var búið að breyta Lækjartorgi í bílaplan að ítölskum hætti. Gaman að sjá, hversu fljótir Íslendingar eru að þrífa alla hendina, sé þeim réttur litli fingur. Skortur eftirlits og viðurlaga er höfuðeinkenni hins opinbera. Breyttist ekkert við hrunið. Íslendingar eru sjálfs síns kotbændur í sínum Sumarhúsum og beygja sig ekki ótilneyddir undir þarfir samfélags. Og úr því að ég er farinn að skrifa um eftirlit og viðurlög: Af hverju er ekki búið að reka forstjóra Umhverfisstofnunar, 75 manna apparats, sem hefur gert algert aðgerðaleysi að listgrein. Díoxín, flúor, brennisteinn; nefnið það bara.
Gargað í þágu greifa

Nokkrir þingmenn Sjálfstæðisflokksins görguðu á Alþingi í gær. Þar með voru þeir að auka virðingu Alþingis. Þetta var Bjarni Benediktsson, sem frægur er af vafningum fyrir hrun. Einnig Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, sem fræg er af kúluláni fyrir hrun. Einnig Jón Gunnarsson og Ragnheiður Elín Árnadóttir, sem hafa lagt sig fram um að þjóna kvótagreifum. Frammí-gargið tengdist frumvörpum, sem ríkisstjórnin leggur fram um þjóðareign fiskimiða. Að þessu sinni tengdust þingmenn Framsóknar ekki þessari virðingu við Alþingi. Enda efast sumir þingmenn flokksins um, að rétt sé að þjóna kvótagreifum blint.
Greidd viðtöl eru nýjung

Karl Th. Birgisson rekur dæmi úr DV í marz 1998 um, að í aukablaði um vélar og tæki hafi birzt viðtöl við sömu aðila og auglýstu í blaðinu. Getur þess ekki, að viðtöl voru birt við hagsmunaaðila án þess að þeir auglýstu, Né að hagsmunaaðilar auglýstu án þess að birt væru viðtöl við þá. Viðtölin voru ekki greidd. Þegar blaðamenn fjalla um sérmál atvinnugreina, er líklegt, að sumir hagsmunaaðilar komi þar við sögu. Þarf ekki að þýða, að viðtölin séu greidd. Viðmælendur Fréttablaðsins telja enda tilboð blaðsins um seld viðtöl fela í sér nýjung. Af gömlu hatri á DV reynir Karl að slá ódýrar keilur.
Vitræn tillaga um afnám hafta

Páll Harðarson, forstjóri Kauphallarinnar, vill afnema gjaldeyrishöft á sex til níu mánuðum. Hann vill gera það í áföngum, bjóðast fyrst til að greiða krónurnar með töluverðum afföllum og síðan með sífellt minni afföllum, unz jafnvægi er náð. Hann vill, að skrefin verði tilkynnt með góðum fyrirvara og að allt ferlið liggi ljóst fyrir frá upphafi, þar á meðal dagsetningar. Þá geti allir krónueigendur spáð í spilin og hagað sér eftir því. Smám saman muni koma í ljós, hver sé raunveruleg staða krónunnar. Við þurfum að fá að vita það einhvern tíma. Ástæðulaust er að draga veruleikann von úr viti.