arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Margir aðstandendur hrunsins

Hinir raunverulegu þjófar hrunsins voru bankastjórarnir og aðrir yfirmenn bankanna, sem skófu bankana að innan. Kringum þá standa hópar meðsekra. Þar eru fremstir fjárglæframenn, sem fengu peninginn. Einnig endurskoðendur sem skrifuðu upp á falsaða reikninga. Svo og þeir, sem bjuggu til þetta spillta kerfi með einkavinavæðingu. Og þeir, sem áttu að hafa eftirlit, en sinntu því ekki. Að baki þessa þrönga hóps meðsekra er svo meirihluti þjóðarinnar, sem kaus yfir sig þá allra verstu pólitíkusa, sem völ var á. Því má segja, að þjóðin hafi fengið það bankahrun og þjóðargjaldþrot, sem hún átti skilið.
Yfirlýðskrumarinn í klemmu

Samningamaður stjórnarandstöðu, Lárus Blöndal, og samtök vinnumarkaðar reyna þessa daga að fá stjórnarandstöðuna til að fallast á síðustu útgáfu IceSave samninganna. Benda á, að lánsfé sé allt frosið og að ekki sé hægt að fara í ýmsar framkvæmdir fyrr en það þiðni. Sjálfstæðisflokkurinn er kominn á fremsta hlunn með að fallast á það. En lýðskrumsflokkarnir tveir, Framsókn og Hreyfingin eru öllu tregari. Samt dugar samþykki Flokksins til afgreiðslu málsins. Yfirlýðskrumari landsins á Bessastöðunum mun tæpast treysta sér til að framleiða endurnýjuð vandræði gegn eindregnum meirihluta Alþingis.
Ríkisstjórnin lét kúga sig

Raunar er það ríkisstjórnin, en ekki Sjálfstæðisflokkurinn, sem fer verst út úr leka tölvupósta bandaríska sendiráðsins. Hún lækkaði ráðgerðan orkuskatt álbræðslna úr einni krónu á kílóvattstund í tólf aura. Fyrir milligöngu bandaríska sendiráðsins, sem tók að sér málflutning fyrir álbræðslurnar. Sendiráðið sagði ríkisstjórninni, að orkuskatturinn mundi skaða þær og leiða til minni sóknar í vatnsorku. Er þó slíkur orkuskattur almenn regla um alla Evrópu. Áróður sendiráðsins beygði ríkisstjórnina. Miklu nær hefði verið að halda einni krónu og þurfa ekki að rústa þáttum í heilbrigðisþjónustunni.
Heimsveldi á undanhaldi

Þótt Pakistan lifi á framlögum Bandaríkjanna, fæst ríkið ekki til að hætta stuðningi við talíbana í Afganistan. Gott dæmi um minni áhrif Bandaríkjanna í heiminum. Lekarnir á Wikileaks sýna heimsveldi á skipulögðu undanhaldi. Á fáum stöðum í heiminum eru bandarísk fyrirmæli tekin alvarlega. Helzt er það í Bretlandi, að ráðamenn eru púðluhundar Bandaríkjanna. Og á Íslandi, þar sem orkuskattur álvera lækkaði úr krónu í tólf aura fyrir tilmæli sendiráðs Bandaríkjanna. Þeir tímar eru þó liðnir, þegar Björn Bjarnason og Davíð Oddsson voru á hnjánum að grátbiðja um framlengda dvöl á Keflavíkurvelli.
Ekki til að borða, heldur horfa

Woody Allen snæddi þar á hverju kvöldi. Þriðja hvert borð er skipað frægu fólki, leikurum, rithöfundum, útgefendum, íþróttahetjum. Elaines við 2ra breiðgögu og 88da stræti á Manhattan, með húsbúnaði af flóamörkuðum. Í gær dó Elaine Kaufmann, eigandi og kokkur. Víðfræg fyrir vondan mat og ruddaskap við fólk, lamdi einn gestinn. Yfirþjónninn var engu skárri. Fáar stjörnur fengust hjá alvöru álitsgjöfum um veitingahús. En selebbin elska að koma og láta misþyrma sér í mat, húsbúnaði og viðmóti. Sálfræðin segir, að slíkir safnist á staði, þar sem fólk kemur ekki til að borða, heldur til að horfa.
Reynt að mjólka ríkissjóð

Við lesum hástemmdar lýsingar á frábærum tækifærum. Síðast eru það þúsund rafbílar, sem á að setja saman hér á landi. Áður voru það hafnir handa álbræðslum. Enn hafa vaknað ljúfir draumar um sjúkrahús á alþjóðlegum markaði. Lengi hafa gagnaver verið talin allsherjar lækning á vandræðum okkar. Gallinn við draumana er, að mönnum dettur helzt í hug, að ríkið komi að málum. Leggi fram fé eða aðstöðu, gefi eftir í sköttum og skyldum, veiti einkaleyfi eða ríkisábyrgð. Sameiginlegt öllum þessum hugmyndum er, að þær eru ómengaður pilsfalda-kapítalismi. Ætlunin er bara að mjólka ríkissjóð.
Aflátsbeiðni Samfylkingar

Samfylkingin hyggst biðjast afsökunar á aðild sinni að hruninu í samstjórn með Sjálfstæðisflokknum. Vissulega er tími til þess kominn, tveimur árum eftir hrun. Sjálfstæðisflokkurinn hefur ekki beðið þjóðina afsökunar og mun aldrei gera það. Hann mun mæta gallharður í mæstu kosningum. Og fá þriðjungs fylgi út á tröllheimsku þjóðarinnar, sem heldur, að núverandi stjórn hafi framleitt hrunið. En Samfylkingin lofar hins vegar bót og betrun. Fyrsta skref afturbatans felst í að segja skilið við ráðherra og þingmenn hrunsins. Það gerði Framsókn og það eiga aðrir ábyrgðaraðilar hrunsins strax að gera.
Furða sig á þjófi á þingi

Lekinn úr bandaríska sendiráðinu segir okkur fátt, sem við vissum ekki áður. Ég efast um, að Bjarni Benediktsson hafi reynt að sníkja farareyri fyrir utanríkismálanefnd í sendiráðinu. Gef ekki heldur mikið fyrir túlkanir á atferli íslenzkra pólitíkusa. Lekinn segir meira um viðhorf í sendiráðinu. Einkum um efasemdir þess í garð ráðamanna Sjálfstæðisflokksins. Og um þá skoðun, að Davíð Oddsson hafi verið ábyrgur fyrir hruninu, hafi bullað út í eitt eftir hrunið. Merkast finnst mér, að diplómatar furða sig á, að dæmdur þjófur hafi verið endurkosinn til Alþingis. Slíkt væri óhugsandi þar vestra.
Rafbyssur ríkislögreglustjóra

Ríkislögreglustjóri gengur enn með þá lausu skrúfu að ná í rafbyssur. Telur sig þannig útbúinn mundu hafa getað hindrað búsáhaldabyltinguna. Mánaðarlega berast okkur samt fréttir að utan af mannvígum lögregluþjóna með slíkum byssum. Dánarorsök er oftast hjartaslag í kjölfar raflosts. Til skamms tíma hélt Wikipedia skrá yfir manndráp með rafbyssum og var komið í mörg hundruð dauðsföll. Ríkislögreglustjóri er fulltrúi gamla Íslands, þar sem eigendur landsins vildu halda þjóðinni niðri. Hann vildi þá líka brynvarða bíla, sem hann flutti til landsins á laun. Ríkið þarf að losna við skrítna gaurinn.
Bjarni hafnaði lýðskrumi

Bjarni Benediktsson sagðist fyrir hönd Flokksins vera sáttur við aðgerðir í þágu heimila. Vildi samt skoða þær betur, áður en hann tjáði sig frekar um þær. Skynsamlega talar þarna maður, sem virðist hafa slitið sig frá fyrra lýðskrumi. Við gamla, sama heygarðshornið voru hins vegar Sigmundur Davíð og Þór Saari. Þeirra fag er lýðskrum, en Sigmundur var þó minna æstur en áður. Kannski lagast hann eins og Bjarni, en lítil von er í Þór. Deila má um aðgerðirnar, en allir vita, að þær líkjast kjarasamningum. Eru útkoma úr þrúkki, þar sem flestir fá lítið og allir fá mun minna en þeir stefndu að.
Braskari gengur enn laus

Ég skil bara ekki, hvers vegna Fréttatíminn tekur tvisvar í röð sykursæt drottningarviðtöl við einn helzta gjaldeyrisbraskara krónunnar. Er hann eigandi blaðsins? Eignarhald blaðsins hefur ekki verið upplýst. Braskarinn hefur höfðað mál gegn DV fyrir að hindra kaup sín á Sjóvá. Sé það rétt, á Reynir Traustason ritstjóri að fá Fálkaorðuna. Tryggingafélög eiga að vera rekin af varfærnum maurapúkum, sem eru alger andstæða gjaldeyrisbraskarans. Að afhenda gjaldeyrisbraskara tryggingafélag er meiriháttar geðveiki. Er ekki hægt að koma braskaranum í grjótið eða gera hann útlægan ævilangt?
Skattgreiðendur borga 20 milljarða

Nýjustu aðgerðir í þágu heimilanna eru sagðar kosta 90 milljarða. Þar af lenda 60 milljarðar á bönkunum, 20 milljarðar á Íbúðalánasjóði og 10 milljarðar á lífeyrissjóðunum. 20 milljarðar Íbúðalánasjóðs færast svo yfir á ríkið, sem þarf að styrkja eiginfjárstöðu sjóðsins um sömu upphæð. Ríkið verður að halda sjóðnum gangandi til að hægt sé áfram að lána íbúðaeigendum. Þetta eru háar fjárhæðir, raunar of háar. Og ósanngjarnt er að láta allar lausnir bitna á skattgreiðendum. Við verðum þó að sætta okkur við þetta sem hluta af eins konar þjóðarsátt um skiptingu tjóns af hækkun íbúðalána.
Slapp fyrir horn með 8437 atkvæði

Landskjörstjórn hefur reiknað atkvæði til stjórnlagaþings eftir hefðbundnu reglunum, sem notaðar eru í prófkjörum. Val fulltrúa hefði orðið annað en eftir nýju reglunum. Út hefðu fallið Arnfríður Guðmundsdóttir, Ástrós Gunnlaugsdóttir, Pawel Bartosek, Pétur Gunnlaugsson og Dögg Harðardóttir. Inn hefðu komið Þorgeir Tryggvason, ég, Jón Ólafsson, Birna Þórðardóttir og Sigurður G. Tómasson. Sjálfur fékk ég atkvæði á 8437 seðlum, sem þýðir 19da sætið. Það er harla gott. En leikreglur eru leikreglur og þær gilda. Feginn er ég að hafa fengið þetta góða traust, en sleppa við að þurfa að þjóna.
Stuðlað að næsta hruni

Allt gengur í haginn hjá þjóðinni. Allur jöfnuður við útlönd er hagstæður, vöruskiptajöfnuður, þjónustujöfnuður, þáttajöfnuður. Svo tugum milljarða skiptir í hverjum mánuði. Ríkisstjórnin notar tækifærið til að efna til nýs hruns. Hún endurnýjar tök bankabófanna í helztu áhrifastöðum stóru bankanna. Og hún framlengir ríkisábyrgð á innistæðum í bönkunum. Hvort tveggja leiðir óhjákvæmilega til áhættusækni og fjárhættuspils siðblindra bankabófa. Fælni stjórnarinnar við að taka fast á helzta geranda hrunsins einkennir stefnu hennar. Stjórnin leiðir okkur upp úr hruni ársins 2008 yfir í næsta hrun.
Orsökin: Einkareknir bankar

Einkareknir bankar voru orsök Íslandshruns og eru orsök fjárhagsvandræða í nokkrum vestrænum ríkjum. Ísland er eina landið, sem slapp við að reyna að lækna gjaldþrota banka. Í öðrum löndum er bankatap tekið á ríkissjóð, síðan lagt á skattgreiðendur. Einkum í Bandaríkjunum og Bretlandi, höfuðstöðvum alþjóðlega pilsfalda-kapítalismans. Í skjóli ríkisábyrgðar hafa snarbilaðir bankastjórar stundað fjárhættuspil. Og greitt sjálfum sér stjarnfræðilegar summur í kaupbæti. Eftir björgunaraðgerðir halda bófarnir uppteknum hætti. Líka hér stjórna bankabófar öllum stóru bönkunumm. Við stefnum í annað hrun.
Hliðaratriði þrefalda verðið

Reikna má heildarverð borðhalds á veitingahúsi út frá verði aðalréttar. Ef fólk snæðir þríréttað, má reikna með, að forréttur og eftirréttur jafngildi samanlagt aðalrétti, tvöfaldi verðið. Kaffi og hálf borðvínsflaska á mann jafngildir verði aðalréttar í ofanálag. Með forrétti, eftirrétti, kaffi og borðvíni er allt borðhaldið orðið þrefalt verð aðalréttar. Kosti aðalréttur 5000 krónur, má búast við 15000 króna kostnaði alls á mann. Kosti aðalréttur 2000 krónur, má búast við 5000 króna heildarkostnaði. Skynsamlegra væri fyrir veitingahús að hækka verð aðalrétta og lækka verð í hliðaratriðum.
Slapp tvisvar sama daginn

Tvisvar var reynt að ræna mig sama daginn í Róm. Var í kirkju sankti Maríu hjá englunum. Búinn að dást að píslarvætti sankti Sebastíans og var að fara út. Sá þrjá unglinga koma hvern úr sinni átt. Fór til baka, prófaði skömmu síðar og þá gerðist það sama. Beið eftir þýzkum ferðahópi, fór út með honum, sýndi strákunum fingurinn. Var svo í fáfarinni götu fornsala, Via Coronari. Að mér kom hópur barna, þreif í myndavél og axlartösku. Ég hélt fast í hvort tveggja, sveiflaði mér tvo hringi og hljóp. Klær barnanna náðu bara merki framleiðandans af töskunni. Margir í Róm vilja losna við sígauna úr landi.
Við öflum meira en við eyðum

Vöruskiptajöfnuður við útlönd er jákvæður um tíu milljarða króna á mánuði, mánuð eftir mánuð og ár eftir ár. Þjónustujöfnuðurinn er líka jákvæður um tíu milljarða króna á mánuði. Þetta þýðir á íslenzku, að þjóðfélagið aflar meiru en það eyðir. Íslendingar eru að græða. Eru búnir að vera að græða í tvö ár eftir hrun. Miklu máli skiptir sjávarútvegurinn, en ferðaþjónusta er ört vaxandi gróðafyrirrtæki. Samgöngur og ferðaþjónusta skila afgangi upp á tíu milljarða á mánuði. Þetta sýnir, að við erum sem þjóð eða fyrirtæki að sigla hraðbyri til framtíðar. Þótt sumir pólitíkusar hafi allt á hornum sér.
Ábyrgðarlausir bókhaldstæknar

Samkvæmt yfirlýsingu PriceWaterhouseCooper bera endurskoðendur þess enga ábyrgð á fölsuðum reikningum Landsbankans. Fyrirtækið neitar ábyrgð á tjóni þjóðfélagsins upp á hundruð milljarða króna. Staðfestir fyrri skoðun mína, að ófært sé að láta endurskoðendur skrifa upp á reikninga. Til þess þurfum við siðfræðinga. Endurskoðendur eru siðlausir og segjast sjálfir líka vera marklausir, þegar þeir standa andspænis tjóninu. Nauðsynlegt er að banna þeim að nota starfsheitið endurskoðendur. Þeir eru bókhaldstæknar. Þeir eru teinar í hjóli taumlausrar gróðafíknar rétt eins og lagatæknar og hagtæknar.
Útrunnin söluvara á Alþingi

Fylgi stjórnarandstöðunnar er enn minna en fylgi ríkisstjórnarinnar segir Gallup. 36% styðja stjórnina og 16% styðja andstöðuna. Hálf þjóðin styður hvorugt. Þjóðin fjarlægist pólitíkina eins og hún kemur fram á Alþingi. Sú stofnun nýtur nánast engrar virðingar lengur. Verst er útkoma andstöðunnar, þar sem vitgrannir Morfís-drengir og Vigdís vaða uppi með skrípalátum og frekju. Bjarni Benediktsson og Sigmundur Davíð og Þór Saari eru útrunnar söluvörur. Jafnvel enn verr farnir en Jóhanna og Steingrímur, sem eru þó í eldlínunni. Væntingar þjóðarinnar í vetur mumu beinast að stjórnlagaþingi.
Evran er traustur gjaldmiðill

Evran hefur hækkað of mikið á gjaldeyrismarkaði. Fyrst var hún verðminni en dollar, en er nú komin langt upp fyrir hann. Sennilega er hún orðin of dýr og þarf að lækka um 10% til að ná traustara jafnvægi. Þar með lækka laun í Evrópu sem því nemur og útflutningur eykst á vöru og þjónustu. Þetta eru allt viðráðanlegar sveiflur í samanburði við fyrra ris evrunnar. Líkist ekki verðhruni krónunnar í bankahruninu, sem rýrði lífskjör okkar um 25%. Evran mun eiga í erfiðleikum næstu mánuði vegna erfiðrar stöðu banka í mörgum jaðarlöndum myntsvæðisins. Samt er evran einn traustasti gjaldmiðill heims.
Vond lykt af 33 milljörðum

Misráðið er af ríkinu að leggja 33 milljarða til Íbúðalánasjóðs, sem ekki þarf alla þessa upphæð. Sjóðurinn hefur 8 milljarða í eigin fé. Það er að vísu fremur lítið, en ekki of lítið. Stöðu sjóðsins má bæta á löngum tíma. Staða ríkissjóðs gefur ekki tilefni núna til peningagjafa. Nema ætlunin sé að einkavæða sjóðinn, en þá væri ríkisstjórnin að fara bakvið þjóðina. Ef ástæðan er kostnaður vegna aðgerða gegn skuldavanda heimila, er eðlilegt, að ríkið borgi hann beint, án sjónhverfinga. Tillaga meirihluta fjárlaganefndar Alþingis um 33 milljarða framlag lyktar af einhverju, sem ekki má segja frá.
Maðkar í Landsbanka-mysunni

Skrítið er, að slitastjórn Landsbankans stefnir bara gömlu bankastjórunum fyrir samninga við Björgólfsfeðga. Þeir feðgar fengu samt peningana, sem bankastjórarnir skófu út úr bankanum. Væntanlega eru feðgarnir því meiri borgunarmenn en bankastjórarnir fyrir 37 milljarða þjófnaði. Furðuleg er öll meðferð slitastjórnar og skilanefndar Landsbankans á eigendum bankans. Stingur í stúf við hliðstæðar aðgerðir í Kaupþingi og Glitni. Sama er að segja um Sérstakan ríkissaksóknara. Hann ryðst fram með mál Kaupþings og Glitnis, en Landsbankinn situr á hakanum. Maðkar hljóta að vera í mysunni.
Ástæðulausar biðraðir

Biðraðir eftir mat eru fráleitar og ástæðulausar. Samtök ríkis og góðgerða eiga að gefa út greiðslukort fyrir þá, sem skortir fé fyrir mat. Þau eiga að semja við Bónus og Krónuna um að taka þessi kort gild fyrir aðrar vörur en sælgæti, snakk og goss. Mánaðarlega á síðan að leggja inn á þessi kort sem nemur fjölskyldustærð. Ef ástæða er til að hafa sérstakan lager fyrir gefnar vörur, á hann að vera opinn alla virka daga og taka við þessum kortum. Biðraðirnar skaða sjálfstraust fólks og eru þar að auki að hálfu skipaðar fólki, sem ekki þarf aðstoð. Svo sem fólki, er kemur beint frá Kanarí.
Cantona er til fyrirmyndar

Bankarnir og andrúmsloft bankanna voru þungamiðja hrunsins. Með andrúmslofti á ég við bankaleynd, dálæti stjórnenda á fjárglæframönnum og yfirgengilega græðgi stjórnenda. Með því að koma á bankafrelsi á Íslandi fór þjóðin beint á hausinn. Svipað er að gerast annars staðar á Vesturlöndum. Bankarnir eru óviðráðanlegt ríki í ríkinu. Hér mistókst ríkisstjórninni að koma böndum á þá. Þeir stefna óðfluga á sama hengiflugið. Brýnast allra verka er að fjötra bankana, afnema bankaleynd, fangelsa stjórnendur og banna þeim að skipta við fjárglæframenn. Árás kappans Cantona á frönsku bankana er til fyrirmyndar.
Hörmulegar ríkisábyrgðir

Hörmulegt er, að bónbjargamaður gerist ábyrgðarmaður bankabófa. Ríkið hefur ekki efni á að ábyrgjast þá. Ríkið hefur meira en nóg með ábyrgðir af gömlu bankabófunum. Ábyrgðir á nýju bankabófunum æsa þá bara til ábyrgðarleysis í skjóli bankaleyndar. Á sama tíma standa þeir í vegi fyrir afgreiðslu á ýmsum skuldamálum heimila. Í sumum nágrannalöndum okkar hafa ríkisstjórnir leiðst út í að halda bankabófum á floti. Með afleiðingum, sem geta á endanum orðið hrikalegri en við þekkjum hér. Ríkisvald má aldrei ábyrgjast viðskiptabanka. Það má aldrei aftur leyfa sér að veðsetja skattgreiðendur framtíðarinnar.
Flokkurinn skipti um hest

Sjálfstæðisflokkurinn fór illa út úr kosningunni til stjórnlagaþings. Geldur þess að hafa skipt um hest í miðri á. Flokksmenn og Mogginn töluðu þingið niður og reyndu að fæla fólk frá þáttöku. Samt buðu sig fram um 30 manns, sem tengjast flokknum. Einum degi fyrir kosningu skipti apparatið um skoðun. Dreift var tveimur listum þóknanlegra frambjóðenda. En sinnaskiptin komu of seint. Af víðari listanum komust þrír inn og enginn af þrengri listanum. Þetta er eitt mesta áfall, sem apparatið hefur orðið fyrir. Og byggist að mestu á að hafa ekki samræmda skoðun á stjórnlagaþinginu fram á kjördag.
Gott stjórnlagaþing

Gott lið hefur valizt til stjórnlagaþings. Mér sýnist þorri kosinna vilja töluverðar breytingar á stjórnarskránni. Ég sé lítið um fulltrúa hagsmuna eða stjórnmálaflokka, sem er frábært. Of lítið er að vísu af þeim, sem eiga að erfa landið. Atkvæði þeirra hafa væntanlega dreifst of mikið. Mest er um þekkta einstaklinga, sem hafa staðið sig ágætlega í lífinu. Vonandi hefur stjórnlagaþingið bein í nefi til að vinna sjálfstætt að verki sínu. Til dæmis án samráðs við Alþingi. Ég tel, að léleg kjörsókn leiði til þess, að tillögur þess hljóti að fara í þjóðaratkvæðagreiðslu til frekari áherzlu.
Wikileaks lekur líka

Wikileaks ritskoðaði diplómatapósta sendiráðanna áður en þeir voru birtir. Sama var gert við stríðspóstana frá Írak og Afganistan. Til þess að vernda viðkvæmar upplýsingar. Þannig komst Wikileaks í hóp ritskoðara. Ekki dugði það, því að óritskoðaðar útgáfur af efni Wikileaks eru fáanlegar. Það, sem lekur til Wikileaks, lekur frá Wikileaks. Stafræn gögn þekkja nefnilega enga ritskoðun, þau bara leka og leka. Bandarísku gögnin voru í höndum hundraða þúsunda, sem höfðu rétt á að sjá leyndargögn. Það eru fleiri en þrír, sem er ávísun á vanda. Þjóð veit, þá þrír vita. Og bankar leka líka, sem betur fer.
Lekur allt heimsins leyndó

Leki tölvupósta diplómata er eins lítils virði og leki stríðspósta frá Írak og Afganistan var mikils virði. Stríðspóstanir sýndu okkur inn í marklaus stríð, sem Bandaríkin hafa tapað. Diplómatapóstarnir sýna inn í marklítinn heim manna, sem vita lítið um starf sitt. Meiri fengur verður í bankapóstum, sem leka núna í stríðum straumum inn á Wikileaks. Þið munið eftir lánabók Kaupþings sálaða. Við áttum alltaf eftir að sjá lánabók Landsbankans og Glitnis. Við fáum vonandi að sjá þær líka. Allt heimsins leyndó er stafrænt og það mun allt leka. Bylting nútímans felst í stafrænum gögnum gegnsæjum.
Berlusconi hlær bara

Leki tölvupósta bandarísku utanríkisþjónustunnar á Wikileaks gefur frábæra innsýn í heim diplómata. Hafa minni þekkingu á málum en hægt er að fá úr greinum beztu sérfræðinga dagblaða. Eru fullir af slúðri á borð við að hinn og þessi séu að deyja úr krabbameini. Þótt þeir eigi langa ævi framundan. Diplómatar Bandaríkjanna efast ekki um, að Ísrael hafi rétt fyrir sér í smáu sem stóru. Eru harðvíraðir rugli um Miðausturlönd. Leggja ber niður þessa marklausu iðju. Fá bara nokkra menn til að lesa New York Times. Ég efast um, að margir fari á taugum í Evrópu vegna lekans. Enda hlær Berlusconi bara.
Hættið þessum eltingaleik

Ég er búinn að fá upp í háls af hagsmunasamtökum 400 fermetra íbúða. Tími er kominn til að hætta eltingaleik ríkisstjórnarinnar við þessi samtök. Hann gerir ekki annað en að halda við rugluðum hugtökum um forsendubrest og skort á greiðsluvilja. Búið er að gera heilmikið til að létta fólki byrðar af gengishruni krónunnar og tilheyrandi verðbótum. Nú þarf sértækar aðgerðir fyrir ungt fólk, sem keypti litlar íbúðir á síðustu árunum fyrir hrun. Ríkistjórnin þarf að loka þessu máli og fara að sinna öðru. Ríkissjóður er búinn að taka á sig meira en skattgreiðendur og þjónustuþegar ráða við.
Vonlaust kosningakerfi

Tugþúsundir mættu ekki ekki á kjörstað. Vissu, að kosning yrði þeim ofviða. Tíuþúsund mættu á kjörstað og reyndu að kjósa, en gátu það ekki. Ekki er hægt að ætlast til meira af fólki en að það þekki D og geti krossað við þann staf. Að skrifa hundrað tölustafi í 25 línur er Íslendingum alveg ofviða. Eins og ég hefur áður sagt var nær að nota kerfið sem Sjálfstæðisflokkurinn notar í prófkjörum sínum. Það kerfi er einfalt, hentar fávitum og virkar vel, er sæmilega réttlátt. Að hleypa stærðfræðingum í kerfið voru alvarleg mistök. Tilraunin til að magna réttlæti í talningu mistókst herfilega.
Andskotinn hitti ömmu sína

Ekki er einleikið með guðsmenn, hvað sumir eru gefnir fyrir að káfa á fólki, sem vill ekki láta káfa á sér. Gunnar í Krossinum líkist Gunnari á Selfossi. Hvorugur þó eins kræfur og gamli biskupinn yfir Íslandi. Líklega ekki eins myndarlegir, svo notað sé hugtak Jónínu. Svona mál tröllríða þjóðkirkjunni, Krossinum og Fíladelfíu. Haga múslimar sér svona? Ekki er síður einleikið með vandræðin, sem Jónína lendir í. Fyrst lenti hún í vondum útrásarbófum. Lenti svo í að þurfa að beita fjárkúgun til að bjarga fjármálum sínum. Lenti loks á bóksala, er falsar sölutölur. Hitti andskotinn ömmu sína í Krossinum?
Svo einfalt er lýðræðið

Stjórnlagaþing hefur umboð til að gegna starfi, sem því var ætlað að gegna. Þingmenn þess einir geta ákveðið að fara á taugum og gera minna úr umboðinu en ætlast var til. Hafa fylgi að baki, tvöfalt fylgi Sjálfstæðisflokksins í síðustu kosningum. Þeir, sem ekki mættu á kjörstað, afsöluðu kjósendarétti sínum í hendur hinna, sem mættu. Svo einfalt er lýðræðið. Framhaldið ræðst svo af starfi stjórnlagaþingsins. Ef það vinnur vinnuna sína eins og fólk gerir, verður það marktækt. Ef það einkennist af rifrildi að hætti Alþingis, verður það einskis virði. Valið er þeirra, sem kosnir voru, engra annarra.
Reykjanes senn gjaldþrota

Að frágengnu Álftanesi verður Reykjanes næsti bær í gjaldþrot. Þar hefur sukkstefna að hætti fjárglæframanna ráðið ríkjum um langt skeið. Bærinn skuldar ríkinu meira en milljarð króna í sköttum. Höfnin er vandræðabarn Reykjaness. Hún skuldar lánasjóði sveitarfélaga tæpan milljarð króna, sem eru komnar í innheimtu. Sjóðurinn fellst ekki á að taka þátt í frystingu skulda hafnarinnar, sem nema alls meira en fimm milljörðum. Þar af tæpur hálfur milljarður í vanskilum. Allt stefnir því að gjaldþroti Reykjaness. Ekkert sveitarfélag hefur burði til að yfirtaka svo geigvænlegt sukk.
Heilögum Mammon bjargað?

Engin leið er að fá bankahólf í Þýzkalandi, Þau eru öll upptekin og þau eru öll full af gulli og silfri. Margir hafa tekið út bankainnistæður sínar og keypt gull í hólfið. Þar eru auðvitað engir vextir, en fólk treystir bönkunum ekki lengur. Auðvitað hefur þetta áhrif á peningastöðu bankanna, þótt langt sé í vandræði af írskri stærðargráðu. Þýzkaland er hornsteinn sameinaðrar Evrópu og tekur á sig vandræðin á jöðrum Evrópusambandsins. Allt stendur og fellur með þýzkum bönkum. Ef Þýzkaland stendur storminn af sér, er heilögum Mammon og Evrópu borgið. Annars fara heimsviðskiptin á hliðina.
Sannleikurinn um þá útdauðu

Kynslóð eftirstríðsáranna fékk ekkert upp í hendurnar, enda voru lífskröfur litlar. Ég fékk ekki námslán og enga námsstyrki. Fékk þó lán upp í 35% af húsverði. Keypti aldrei neitt nema út í hönd. Óráðsíumenn lifa í villu og svima um, að gamla fólkið hafi fengið allt upp í hendurnar. Líklega hafa þeir fallið fyrir áróðri hagsmunasamtaka 400 fermetranna. Ég vann með námi, lifði á kartöflum í Berlín einn vetur. Keypti notaða bíla af bílaleigum. Þá voru engir flatskjáir. Stuðningslið 400 fermetra óráðsíumanna fullyrðir, að hálf-útdauða fólkið hafi haft það svo gott. Skuldir þess hafi brunnið upp.
Skákmenn fá peningasektir

Í flestum menningarborgum heims eru skáktorg, þar sem fólk situr og teflir. Eitt slíkra torga er Inwood Hill garðurinn við Emerson leikvöllurinn í efri Manhattan. Þetta er einn af 536 stöðum í New York, þar sem fólk teflir undir beru lofti. Nú hefur lögregla 34. hverfis bannað taflmennsku í Inwood Hill, svo að börnin á Emerson lendi ekki í höndum kynóðra gamlingja. Reynt var að benda löggunni á, að eftirlaunamenn við skákborð væru ekki hættulegir. En allt kom fyrir ekki. Gamlingjarnir eru sektaðir um fimmtíu dollara, ef þeir reyna að tefla. Þetta er nýjasta dæmið um, að margt er skrítið í Ameríku.