arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Grikkir spiluðu frítt

Grikkir hafa frá upphafi spilað frítt í Evrópusambandinu. Ríkissjóður lifði á lánum, sem fengust út á væntingar um evrópska ábyrgð á skuldum Grikklands. Ríkið notaði peningana til að raða grísum við trogið. Til að gefa óþörfum kontóristum sínum alls kyns fríðindi, svo sem ellilaun við 55 ár aldur. Til að forða hátekjumönnum undan skatti. Evrópusambandinu voru sendar falsaðar skýrslur um þjóðarhag og ríkishag. Harðast í því gekk fram hægri Karamanlis-ættin, en vinstri Papandreou-ættin tók líka þátt. Grikkland er nú komið á hausinn og þýzkir kjósendur tregðast auðvitað við að borga einstætt sukkið.
Ef nauðsyn ber til

Gef ekki túskilding fyrir uppkast stjórnlagaráðs að nýrri stjórnarskrá. Þar sjást fingraför lagatækna. Orðalagið “ef nauðsyn ber til” gefur valdhöfum umboð til að víkja frá grunngildum stjórnarskrár. Tjáningarfrelsi má hefta, “ef nauðsyn ber til”, sömuleiðis upplýsingafrelsi og fundafrelsi. Skráin heftir ekki grunnmúraða leyndarhyggju. Kosningareglur eru flóknar að hætti Þorkels Helgasonar, svo sem “kjördæmavarið landskjör”. Atkvæði greitt Katrínu í Reykjavík lendir hjá Ásmundi Einari í Dölunum. Þjóðkirkjan hefur óbreytta stöðu. Ekki tekur því að skipta um stjórnarskrá upp á þessi býti.
Gott ferli – vond útkoma

Þótt ég sé andvígur niðurstöðu stjórnlagaráðs, styð ég ferlið að baki. Tel, að ferli ráðsins sé til pólitískrar fyrirmyndar. Þjóðin vantar ekki kríur til að garga í hálftíma hálfvitanna á Alþingi Þjóðin þarf þingmenn, sem vinna saman í einlægni og ná sameiginlegri niðurstöðu þvert á flokkalínur. Ferli getur oft verið mikilvægara en útkoma. Lýðræði er ferli, sem kemur að gagni, burtséð frá ákvörðunum lýðræðis. Ég er eindregið andvígur uppkastinu að stjórnarskrá sem niðurstöðu, en ég er jafn eindregið fylgjandi ferli ráðsins. Tel, að við þurfum að fá slíkt ferli í pólitíkina á Alþingi.
Að komast á fyllerí

Útihátíðir hvers sumars í Reykjavík eru orðnar þrjár, 17. júní, Gay Pride og Menningarnótt. Stýrimenn hátíðanna telja Reykvíkinga aðeins þrá eitt: Að komast á fyllerí á Arnarhóli. Fyrst voru þetta þrenns konar hátíðir, en þær eru allar orðnar eins: Útitónleikar við Arnarhól. Í skuggann fellur margs konar bjástur fólks á sviði menningar. Stýrimenn segja, að popp sé menning, en ég held þeir eigi við, að bara popp sé menning. Svo tekur við nýr morgunn hreinsunardeildar, sem sér um, að útlendir túristar sjái ekki leifarnar af eðlislægum sóðaskap Íslendinga. Bilaða jólaserían í Hörpu var vel við hæfi.
Sjálfbær fiskveiði vottuð

Áhrif Marine Stewardship Council aukast hratt. Þrettán hundruð fyrirtæki hafa tekið upp vottunarreglur samtakanna um sjálfbæran sjávarútveg. Jafnvel nokkur íslenzk, svo sem Icelandic. Samtök kvótagreifa hafa lengi hatast við MSC og viljað sjálf gefa út eigin vottorð. Alveg eins og landbúnaðurinn vill sjálfur votta, að íslenzkur landbúnaður sé “vistvænn”. Slík eigin vottun er auðvitað marklaus. Tregða samtaka kvótagreifa skaðar íslenzkan sjávarútveg, því að í hratt auknum mæli vilja kaupendur, að fiskur hafi MSC-vottun. Fyrir rest verður íslenzkur fiskur óseljanlegur vegna sérdrægni og heimsku kvótagreifa.
Svandís kaus að klúðra

Svandís Svavarsdóttir ber ábyrgð á lokun Kvikmyndaskólans. Hún hafði ekki burði til að höggva á hnútinn. Setti málið að lokum í langvinnan farveg, sem gerir skólanum ókleift að hefja kennslu. Þetta er dæmigert mál, þar sem báðir aðilar hafa nokkuð til síns máls. Í stað þess að leysa málið með einu pennastriki, hefur Svandís komið því í illleysanlegan hnút. Verkleysa hennar er í ósamræmi við vilja ríkisstjórnarinnar og stuðningsliðs hennar á þingi. Ráðherrar eiga að hafa burði til að höggva á hnúta, sem kontóristar þeirra framleiða. Einhver millivegur hefði verið fær, en Svandís kaus að klúðra.
Þjóðarsátt um orkuver

Rammaáætlun um orkuver er orðin að tillögu til þingsályktunar. Hún leggur grundvöll að þjóðarsátt um, hvar verði virkjað og hvar ekki. Hingað til hefur þjóðin verið klofin og pólitíkusar þurft að taka ákvarðanir án þess að sjá heildarmyndina. Samkvæmt áætluninni má virkja í neðri hluta Þjórsár, en ekki í efri hlutanum, vegna Þjórsárvera. Virkja má á Þeistareykjum, en ekki í Gjástykki. Að baki rammaáætlunarinnar liggur mikil fræðileg vinna og sátt milli Iðnaðarráðuneytis og Umhverfisráðuneytis. Hér eftir ætti því að fækka virkjanadeilum og menn farið að einbeita sér að hámarka söluverð orkunnar.
Kastað í djúpu laugina

Kvikmyndaskólinn hefur útskrifað nemendur með góð tök á faginu. Hann hefur aflað sér virðingar heima og erlendis. Kennsluhættir eru líka sérstæðir, nemendum er strax kastað í djúpu laugina og sagt að taka sundtökin. Af því leiðir, að skólinn menntar nemendur sína hraðar og þéttar en hefðbundnir skólar. Faglegt gengi skólans fer í taugar kontórista ríkisins, sem vilja hafa allt hefðbundið. Þeir hafa rekið fleina í gangverk samninga um framhald skólans. Svo lítið ber samt í milli ríkis og skóla, að fáránlegt er að láta ekki samninga takast. Klúðrun samninga er fyrst og fremst verk kontórista.
Fylgir ekki sannfæringu

“Fylgi eigin sannfæringu”, segir tilvísun á forsíðu Fréttablaðsins í viðtal við Bjarna Benediktsson, formann Sjálfstæðisflokksins. Hið rétta er, að hann fylgir einmitt ekki sinni sannfæringu. Tök hans á Flokknum eru svo veik, að hann þarf að haga seglum eftir vindi. Frægasta dæmið er, þegar Davíð Oddsson ruddist inn á landsfund og hakkaði í sig evrópustefnu Bjarna. Gamli bófinn átti enn pláss í hjarta fundarmanna, sem klöppuðu. Bjarni varð að skipta um skoðun, gerast andstæðingur aðildar til að halda völdum í flokknum. Nú vill hann slíta aðildarviðræðum. Bjarni hefur þá skoðun, sem hentar hverju sinni.
Aðvörunarmiði á Pétri

Í hvert sinn, sem ég sé Pétur Blöndal alþingismann í sjónvarpi, hugsa ég um “fé án hirðis”. Pétur var hugmyndafræðingur að breytingu sparisjóða úr eins konar samvinnufélögum í hlutafélög. Hélt fram, að fyrirtæki án hluthafa væri fé án hirðis. Hluthafa þyrfti til að sparisjóðir fengju sína fjárhirða, sem pössuðu upp á peningana. Þetta reyndist bara rugl. Fjármagnseigendur hér á landi eru af því tagi, sem skefur banka að innan og hleypur með peningana til aflandseyja. Sparisjóðirnir urðu gjaldþrota hver um annan þveran. Þegar Pétur birtist í sjónvarpi, þarf að sjást aðvörunarmiði eins og á sígarettum.
Uppsöfnun og gegnumstreymi

Frá því ég man eftir mér hefur verið deilt um uppsöfnun og gegnumstreymi í lífeyrissjóðum. Í umræðunni fór gegnumstreymi hallloka. Á því er einföld skýring. Aldurspíramídi þjóðarinnar breytist stöðugt. Starfandi fólki fækkar í hlutfalli við aukinn fjölda eftirlaunafólks. Á endanum verða gamlingjar fjölmennari. Með uppsöfnun hafa þeir fjármagn til að halda uppi veltu og vinnu í samfélaginu. Með gegnumstreymi verða of fáir til að borga kostnað af gamlingjum. Gegnumstreymi hrynur fyrir rest, en uppsöfnun er sjálfbær. Varið ykkur á pólitíkusum, sem vilja pissa í skóinn með að taka upp gegnumstreymi.
Allir eru óvinsælir

Ríkisstjórnin fær lítinn stuðning í könnunum og stjórnarandstaðan fær líka lítinn stuðning. Fólk vill hvorki ríkisstjórn Samfylkingarinnar og Vinstri grænna né ríkisstjórn Sjálfstæðis og Framsóknar. Samt fær fjórflokkurinn alls um 70% alls fylgis í könnunum, þegar þeir eru taldir með, sem segja pass. Flokkurinn á 27%, Samfylkingin 17%, Vinstri grænir 13%, Framsókn 12%, Hreyfingin 2% og Bezti flokkurinn 0%. Þriðjungur kjósenda er opinn fyrir nýjum flokkum og er haldreipi okkar. Mikilvægt er, að vel takist til um ný framboð, svo við þurfum hvorki að þola vinstri stjórn né stjórn hrunverja.
Getur ekki útskýrt hækkun

Seðlabankanum og Peningastefnunefnd tókst ekki að útskýra fyrir okkur, að vaxtahækkun sé málið. Flestir gagnrýna 0.25% hækkun stýrivaxta í morgun. Það er eins og bankinn vilji slá á þenslu, en hver er sú þensla? Engin merki eru um, að fjármagn sé að koma inn á markaðinn. Lífeyrissjóðirnir eru raunar eini lánveitandinn, því að bankarnir eru bara útblásnar rukkunarblöðrur. Kannski þurfa sjóðirnir vaxtahækkun til að fást til að makka. Hitt er svo rétt, að engin kreppa er í atvinnulífinu, þótt margir trúi því. Atvinnulífið keyrir á 95% dampi. En Seðlabankinn hefur ekki burði til að útskýra þetta.
Einkaframkvæmd er lán

Samkvæmt dómi Hæstaréttar er kaupleiga eins og hver önnur lántaka. Í stað þess að skilgreina lánið sem lán er búin til lagatæknilegur orðhengill um kaupleigu til að falsa bókhaldið. Orðið einkaframkvæmd er sama eðlis, frá lagatæknum komið til að fela lántökur. Endurgreiða þarf einkaframkvæmd eins og hvert annað lán, svo sem Álftnesingar ráku sig á. Þegar ríkið setur Vaðlaheiðargöng og fangelsi í Hólmsheiði í einkaframkvæmd, er það að taka dýr lán framhjá bókhaldi. Og getur ekki lengur falið lántökuna fyrir ríkisbókhaldinu, því að Hæstiréttur hefur úrskurðað, að þetta séu lán.
Ríkisstjórnin er einsdæmi

Ráðherrar treystu sér ekki til að tala við blaðamenn að loknum mikilvægum og löngum ríkisstjórnarfundi í morgun. Hafa má það til marks um eymd og volæði ríkisstjórnarinnar. Hún er einsdæmi á Vesturlöndum. Í fyrsta lagi er hún nánast stjórnlaus, því að hver ráðherra fer sínar eigin leiðir. Í öðru lagi er hún heltekin af ótta við, að fólk frétti, hvað hún sé að bralla. Ræðir um fjárlagafrumvarp, fangelsi og önnur umdeild mál á þriggja tíma fundi. Enginn má vita, hvernig straumar liggja í stjórninni. Þannig fer fyrir ríkisstjórn, sem er einu hóstakasti frá verðskulduðu andláti. Ég hef gefizt upp á henni.
Í orði eða á borði

Hef engan áhuga á orðum Davíðs Oddssonar í einkasamtölum við Geir Haarde og aðra í aðdraganda hrunsins. Hef þeim mun meiri áhuga á gerðum Davíðs í aðdraganda hrunsins. Davíð segist hafa varað menn við hruninu. Hins vegar hagaði hann sér ekki þannig. Leyfði viðskiptabönkunum að skuldsetja sig út yfir allan þjófabálk, þótt reglur Seðlabankans banni það. Á síðustu metrunum fyrir hrun leyfði hann viðskiptabönkunum að skafa Seðlabankann að innan og skilja þar eftir veðlaus og verðlaus ástarbréf. Það skiptir máli, sem Davíð gerði. Ekki það sem hann þykist hafa sagt í óstaðfestum einkasamtölum.
Ríkisstjórnin versnar

Ríkisstjórninni hefur smám saman verið að fara aftur. Jóhanna Sigurðardóttir hefur ekki lífsorku eða karisma til að taka þjóðina á hné sér og ávíta hana fyrir græðgi og sérgæzku. Að segja henni að hærri skattar og fleira ógeð sé nauðsynlegt í stöðunni. Hún og Steingrímur Sigfússon eru frosin í gamalli pólitík, þar sem leyndó var alfa og ómega stjórnmála. Hann er heltekinn af leyndó, ráðskast með fjármálafyrirtæki eins og þau séu hans einkaeign. Fylgi og þinglið kvarnast af ríkisstjórninni. Að lokum mun henni takast það afrek að verða óvinsælli og hataðri en stjórn Geirs Haarde var orðin við andlátið.
Bjarni hrunverji

Formennska Bjarna Benediktssonar sýnir, að Sjálfstæðisflokkurinn hefur ekki lært af hruninu. Bjarni stóð framarlega í tveimur fyrirtækjum, sem voru illa rekin og lentu á ríkissjóði eftir hrun. Hann var stjórnarformaður í N1, sem olli skattgreiðendum milljarða og jafnvel tuga milljarða króna tjóni. Hann var líka framámaður í Sjóvá, Mætti og Vafningi, sem valda skattgreiðendum milljarða króna tjóni. Bjarni Benediktsson var einn af gerendum hrunsins. Vegna brasks hans hafa skattar verið hækkaðir og velferð þjóðarinnar rýrð. Formennska hans er hreinn og beinn dónaskapur gagnvart grátt leikinni þjóð.
Brennuvargur dansar enn

Guðlaugur Þór Þórðarson er enn í pólitík, furðulegt nokk. Brennuvargur úr hruninu, sem gerir hróp að brunaliðinu. Var milligöngumaður tugmilljóna mútugreiðsla viðskiptabankanna til Sjálfstæðisflokksins. Þær áttu að tryggja, að þáverandi ríkisstjórn léti bankana í friði. Guðlaugur Þór var þá heilbrigðisráðherra og fór þrjá milljarða króna fram úr fjárlögum á hverju ári. Á þeim tíma réð hið fullkomna ábyrgðarleysi ferðinni og Guðlaugur var þar fremstur. Eftir hrun ætti hann að vera hættur í pólitík. Samt dansar brennuvargurinn enn kringum brunaliðið, sakar það um seinvirkt slökkvistarf.
Áhorfandi og uppfyllingarefni

Forstjóri Fjármálaeftirlitsins er einn hrunverja. Árin 2001-2002 sat hann fyrir hönd Landsbankans í stjórn tveggja glæpafyrirtækja. Hann segist bara hafa verið áhorfandi, ekki gerandi í glæpunum, eins konar uppfyllingarefni. Stjórnarmanni er þó skylt að amast við glæpum fyrirtækis. Samkvæmt lögum bera stjórnarmenn ábyrgð, en eru ekki uppfyllingarefni. Gunnar Andersen hefur sérkennilega siðlausa sýn á stöðu stjórnarmanna, sem hentar alls ekki forstjóra Fjármálaeftirlitsins. Siðlausir “áhorfendur” glæpa, sem telja sig “uppfyllingarefni”, eiga ekki að vera í valdastöðum brunaliðsins eftir hrun.
Límið í samfélaginu

Óeirðir á götum vestrænna stórborga eiga sér eðlilegar skýringar. Helstefna frjálshyggjunnar hefur í tvo áratugi grafið undan samfélaginu. Blair-isminn í Bretlandi eyðilagði límið í samfélaginu. Hinir ríku urðu ríkari og hinir fátæku urðu fátækari. Bandaríkin hafa gengið lengst þessa braut og Bretar koma næst á eftir. Allur hagvöxtur síðustu tveggja áratuga hefur runnið til þeirra, sem mest mega sín. Stéttaskipting er orðin hvöss og gengur í ættir. Botninn skrapar öreigastétt ungs fólks utangarðs. Það hefur hvorki aðgang að né efni á menntun og fær enga vinnu. Hefur alls enga von, alls enga framtíð.
Látið Landspítalann í friði

Meira verður ekki skorið niður á Landspítalanum. Frá hruni hefur þar verið skorið niður 23% og það er meira en nóg. Vanti 1,5% í viðbót, má ekki leita í þeim stofnunum, sem veita almenningi beina þjónustu. Velferðin má ekki bíða meiri hnekki. Hins vegar má skera duglega niður miðlægar stofnanir, sem blómstruðu á valdaskeiði Geirs Haarde. Sérstaklega þær, sem undanfarna mánuði hafa vakið athygli fyrir getuleysi og vandræðagang. Einkum eru þar Umhverfisstofnun og Útlendingastofnun. Þar eru líka Fangelsisstofnun og Matvælastofnun og fleiri slíkar. Skera má niður án þess að snerta velferð.
Óhollt að vera á sterum

Les vikulega, að koma þurfi hjólum atvinnulífsins í gang. Hvílíkt bull, þau eru í fullum gangi. Erfitt er að fá fólk í vinnu á mörgum sviðum. Annar hver atvinnuleysisskráðra eru í svartri vinnu og annar hver hinna hefur tamið sér lífsstíl atvinnuleysis. Raunverulegt atvinnuleysi er mun minna en annars staðar á Vesturlöndum. Atvinnulífið er á fullu, en ekki á sterum. Margir telja atvinnu lélega, nema álver og orkuver séu í smíðum. Þeim finnst allt þurfa að keyra í botn, en hugsa minna um varanlega atvinnu og varanlegan auðlindaarð. Það er óhollt að vera á sterum, líka fyrir atvinnulífið.
Atvinnuleysi er lítið

Sífellt kemur betur og betur í ljós, að atvinnuleysi er bara hluti af skráðu

atvinnuleysi. Útilokað er að fá smiði, málmiðnaðarmenn, rafvirkja, vélvirkja eða bílaviðgerðamenn til starfa. Sumir eru að vísu fluttir til Noregs. Allur þorri er þó í svartri vinnu og skekkir samkeppnislögmálin. Vinnumálastofnun og fleiri aðilar hafa reynt að kanna þetta, en sú vinna gengur of hægt. Yfir þúsund fyrirtæki hafa verið heimsótt, en úrvinnsla situr á hakanum. Á meðan grefur svarta vinnan undan siðferði samfélagsins. Setja þarf í forgang að koma böndum á svörtu vinnuna og láta alla vinnu sitja við sama hvíta borðið.
Marklaus hagsmunaaðili

Allir hefðbundnu fjölmiðlarnir lepja upp lygi Samtaka atvinnulífsins um háa skatta. Hún stangast á við upplýsingar Efnahags- og framfarastofnunarinnar. Sú stofnun er viðurkennd um allan heim. Hún er líka hlutlaus, sem ekki er hægt að segja um Samtök atvinnulífsins. OECD segir skatta á Íslandi vera samanlagt 34% af vergri landsframleiðslu. Það er neðan við miðju vestrænna ríkja. Samtök atvinnulífsins segja líka, að Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn vari við háum sköttum hér á landi. Þvert á móti er skattlagning hér í samræmi við tillögur sjóðsins. Fjölmiðlar ættu að taka lygi hagsmunasamtaka með varúð.
Íhaldsfrúr fá vasapening

Fyrsta áratug aldarinnar urðu til og þöndust út opinberar stofnanir. Úr nánast engu urðu til 75 manna stofnanir. Fylltust af lagatæknimenntuðum íhaldsfrúm, sem fengu þar peninga fyrir ferðalögum fjölskyldunnar. Fæstar þessar stofnanir gers neitt af viti. Þegar á reynir, valda þær vandræðum. Frægustu dæmin eru Útlendingastofnun og Umhverfisstofnun. Skera ætti þær niður við trog fremur en að skerða velferðina. Næsta niðurskurðarhrina ætti að beinast að bákninu sem slíku, ekki að forsendum velferðar. Báknið varð til í sukkinu á valdaskeiði Davíðs og Geirs og kemur þjóðinni ekkert við.
Hér er ekkert fæðuöryggi

Íslenzkur landbúnaður er ekki sjálfbær. Hann leggur ekkert af mörkum til fæðuöryggis þjóðarinnar. Hann stöðvast um leið og skipaferðir stöðvast til landsins vegna hernaðar eða náttúruhamfara erlendis. Án díselolíu er hann dauður. Án tilbúins áburðar er hann dauður. Án erlendra landbúnaðarvéla er hann dauður. Að baki mjólkurfernu og lambakótilettu í matvörubúð er löng röð erlendrar framleiðslu. Sjálfbærni og fæðuöryggi eru ekki hugtök, sem hægt er að nota landbúnaði til varnar. Sjávarútvegur er ekki heldur sjálfbær. Gæti þó orðið það með því að finna upp íslenzkt eldsneyti fyrir fiskiskipavélar.
Ungir bændur garga

Samtök ungra bænda garga án raka samkvæmt íslenzkri umræðuhefð. Segja Þórólf Matthíasson prófessor fara með rangt mál um sauðfjárrækt. Samtökin útskýra hvorki í stóru né smáu, hvernig ummæli Þórólfs séu röng. Þau garga bara eins hátt og þau geta. Þannig er íslenzk umræða. Nokkrir reyna að útskýra með rökum og tilvísunum, hvað þeir eigi við. Þórólfur er einn af þeim. Þeir eru baulaðir niður. Flestir garga bara eins og Samtök ungra bænda. Mjög erfitt og tilgangslaust er að eiga orðastað við þessi frumstæðu öfl, sem bera enga virðingu fyrir rökum. Framámenn samtakanna skilja bara ekki, hvað rök eru.
Gæzlumenn sérhagsmuna

Ekki kemur á óvart, að Bjarni Benediktsson og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson séu andvígir auðlindaskatti. Þeir staðfestu í vor, að þeir gæta hagsmuna kvótagreifa gegn almannahagsmunum. Þeir styðja hina ríku gegn almenningi, enda fæddir með silfurskeið í munni. Í ríkisstjórn um árabil höfðu flokkar þeirra bara áhuga á vinnu og veltu í tengslum við álver. Trössuðu að leggja auðlindaskatt á álverin til að binda hluta gróðans í samfélaginu. Þannig munu þeir haga sér, komist þeir til valda. Þeir munu gæta sérhagsmuna hinna fáu. Skrítið er, að samt vill fjöldi kjósenda leiða gæzlumennina til valda.
Missti allt í hákarlana

Árni Sigfússon bæjarstjóri er dæmigerður sjálfstæðismaður. Afneitar öllum staðreyndum og snýr öllu á hvolf. Nú síðast skrifar hann í Mogga um frábæra stjórn sína á Reykjanesbæ og um meðfylgjandi öfundsýki ríkisstjórnarsinna. Staðreyndin er hins vegar, að Árni er langversti bæjarstjóri, sem sögur fara af í landinu. Hann missti allar eigur bæjarins úr höndum sér, nema kúkinn í klóakinu. Innviðir Reykjanesbæjar eru komnir í eigu hákarla og Árni þarf að borga leigu fyrir notkun þeirra. Árni er með allt niðrum sig í fjármálum. Hefur samt sjálfstæðisflokks-ósvífni til að kalla sig fjármálasnilling.
Ofsatrú á óhæfu liði

Steingrímur J. Sigfússon virðist halda, að fyrri eigendur fyrirtækja séu þeir einu, sem geti rekið þau. Þess vegna lét hann ríkið spýta í Byr, Saga Capital, Hildu, SpKef, VBS og Sjóvá. Er samt rekstrarsaga þeirra skelfileg. Öll hefðu þau átt að fara á hausinn. Hæstbjóðendur hefðu tekið við rekstri þeirra, þar á meðal skuldbindingum þeirra. Nógu hart lék okkur Geir Haarde, þótt Steingrímur hagi sér ekki eins og hann syndi í gulli skattgreiðenda. Gjaldþrot eru aðferð til að skipta út óhæfu liði. Sama er í sjávarútvegi. Hann á að fá að fara á hausinn og hæstbjóðendur að taka við honum.
Matarskatturinn hækkar ekki

Engar pólitískar forsendur eru fyrir hækkun matarskatts. Í hagfræðilegu tómi væri rétt að hafa aðeins eitt vaskþrep. En málið snýst um fjölda fólks, sem rétt á til hnífs og skeiðar. Hærri matarskattur mundi kljúfa þjóðina frá meirihluta stjórnarflokkanna á þingi. Steingrímur J. Sigfússon kemst ekki upp með þetta. Umræðan um þessa tilraun til sjálfsvígs er af öðrum toga spunnin. Ríkisstjórnin sýnir Alþjóða gjaldeyrissjóðnum, að hún hafi reynt að fara þessa leið, en ekki tekizt. Alþingi sér alvöru málsins og sættir sig frekar við aukinn niðurskurð. Hærri matarskattur er hótun án innihalds.
Evran mun lifa af

Evrópusambandið gerir núna það, sem það gerir bezt. Þráttar og þrefar. Nær sambandi við veruleikann, en stígur alltaf of stutt skref. Þrefar meira og stígur svo annað lítið skref. Þannig er saga bandalagsins, ótrúlega farsæl þrátt fyrir allt. Viðlagasjóður evrunnar tvöfaldaður og síðan þrefaldaður eftir meira þref. Berlusconi og aðrir valdamann við Miðjarðarhafið látnir lofa bót og betrun. Þeir munu svíkja það. Sambandið mun setja hörð skilyrði fyrir næstu greiðslu. Þannig mun dansinn halda áfram: Tvö skref áfram, þrjú skerf út á hlið, eitt afturábak. Sambandið mun lifa þetta af og evran líka.
Skerum niður stofnanir

Steingrímur J. Sigfússon er lokaður fyrir kröfum um að skera suma þætti úr ríkisbákninu. 75 manna og næsta óþarfar stofnanir lifa góðu lífi, meðan reynt er að klípa af velferð þjóðarinnar. Hvað höfum við svo sem að gera við Útlendingastofnun eða Umhverfisstofnun, sem reglubundið taka rangar eða engar ákvarðanir? Hvað höfum við að gera við Fangelsisstofnun, sem stendur í vegi afplánunarfangelsis á Reyðarfirði? Hvað höfum við að gera við Matvælastofnun, sem reynir að hindra bakstur í heimahúsum? Með því að skera slíkar stofnanir niður við trog getum við frekar verndað velferðina.
Vond tillaga Lilju Mós

Vond er tillaga Lilju Mósesdóttur um útflutningsskatt. Hann skattleggur enga sérstöðu. Fyrirtæki með rekstur víðar um heim hætta bara framleiðslu hér og færa sig til staða án útflutningsskatts. Öðru máli gegnir um auðlindaskatt. Hann skattleggur notkun sérstæðra auðlinda landsins. Áður voru ráðamenn í svo miklum spreng við að fá álver, að þeir sömdu af sér. Sömdu ekki um neinn auðlindaskatt. Þá voru þeir líka hallir undir kvótagreifa og afhentu þeim auðlindina alveg frítt. Ég fær alltaf nábít, þegar ég les um einhverjar tillögur Lilju. Hún er á sama plani og Sigmundur Davíð, sölumaður snákaolíu.
Lærum af Rannsóknarnefndinni

Það gengur ekki, að nýr Geir Haarde geti komið og látið ríkið ábyrgjast greiðslur úr óviðkomandi sjóðum. Né, að nýr Davíð Oddsson geti komið og fyllt kjallara Seðlabankans af verðlausum ástarbréfum. Skattar til hins opinbera eiga að reka samfélagið og kosta velferðina. Eiga ekki að standa undir vöxtum af sukki bankabófa og pólitíkusa. Skattgreiðendur borga núna 94 milljarða á ári í vexti af sukki þeirra Geirs og Davíðs. Enda segja margir: Við borgum ekki. Með lögum þarf að banna hvers kyns ríkisábyrgðir og aðkomu pólitískra glæframanna að Seðlabankanum. Lærum af skýrslu Rannsóknarnefndar.
Heppnari en Grikkir

Kreppan, sem steðjar að Vesturlöndum, er ólík íslenzka hruninu. Þar reyna menn að endurfjármagna erlendar óreiðuskuldir ríkisins og nokkurra banka. Hér hrundu bankarnir einfaldlega. Hér töpuðu erlendir fjármagnseigendur 7378 milljörðum á einum degi. Við þurfum ekki að endurfjármagna þá óreiðu. Við þurfum bara að borga óreiðu og gjaldþrot Seðlabankans og kostnaðinn við að reisa nýja banka á rústum hinna gömlu. Til þess fengum við lán hjá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum og víðar. 1307 milljarða. Lánin þurfum við að greiða niður og borga 94 milljarða á ári í vexti. Heppin samt í samanburði við Grikki.
Flugfélag frá helvíti

Varla líður svo dagur, að ekki birtist fréttir af óbeit Iceland Express á viðskiptavinum. Börn eru skilin eftir á flugvöllum víðs vegar um Evrópu. Vélarnar eru yfirbókaðar reglubundið, en ekki sem undantekning. Skaðabætur eru ekki greiddar, en fólki boðnir farseðlar í sárabætur. Verður þó sumum óglatt við tilhugsunina um að fljúga aftur með flugfélagi frá helvíti. Iceland Express fer ekki eftir reglum um áætlunarflug og er oftar en ekki of seint á ferð. Hegðun Iceland Express er ekki dæmigerð fyrir lággjaldaflug. Hef oft ferðast með Ryan Air og Easy Jet og aldrei séð neitt þessu líkt.
Vitfirringin í Seðlabankanum

Stjórn Davíðs Oddssonar á Seðlabankanum er bezt lýst sem vitfirringu. Ári fyrir hrun átti hann að stöðva bankana. Láta þá fylgja reglum Seðlabankans um skuldsetningu og leggja á þá bindiskyldu. Í stað þess studdi Davíð græðgi bankanna. Hann afhenti þeim gjaldeyrissjóð þjóðarinnar á síðustu metrunum og fékk í staðinn verðlaus ástarbréf. Enginn seðlabanki hagaði sér þannig. Því varð gjaldþrot Seðlabankans margfalt verra en það þurfti að verða. Þannig gerði hann þjóðina næstum gjaldþrota. Þannig fer fyrir þjóð, sem gerir aflóga pólitíkus og vasaútgáfu af Mussolini að gæzlumanni gjaldeyrisins.