arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Breið víglína lagatækna

Ritskoðunarlög Katrínar Jakobsdóttur eru ekki það, sem reytt fjölmiðlun þarf núna. Fjölmiðlar þurfa miklu frekar stuðning við lagabreytingar, sem auka og treysta tjáningarfrelsi. Nokktit helztu fjármálabófar landsins höfða nú mál gegn blaðamönnum fyrir meiðyrði og rof á friðhelgi einkalífs. Þar á meðal Jón Snorri Snorrason í Sigurplasti, Hreiðar Már Guðjónsson og Eiður Smári Guðjohnsen fjárglæframenn. Einnig útrásarkóngarnir Jón Ásgeir Jóhannesson og Pálmi Haraldsson í Fons, svo og Steinþór Pálsson bankastjóri vegna Horns hf. Lagatæknar bófanna sækja fram gegn rannsóknarblaðamennsku á breiðri víglínu.
Fyrningarleiðin svikin

Jón Bjarnason ráðherra hindraði framgang loforðs stjórnarinnar um fyrningu aflaheimilda. Fyrt bjó hann til sáttanefnd hagsmunaaðila. Loforðið snerist samt ekki um slíka sátt, heldur um framgang þjóðarviljans. Enda fokkaðist nefndarstarfið upp. Jóhanna Sigurðardóttir talar ekki lengur um að efna loforð, heldur um að fara svokallaða samningaleið. Málið hefur lengi verið í höndum Jóns, sem nú beitir öllum tiltækum ráðum til að tefja vinnslu þess. Ljóst er, að það nær ekki fram að ganga í vor. Nú þurfum við að losna við Jón og ríkisstjórnina, kjósa eingöngu tæra fyrningarsinna til nýs Alþingis.
Rétttrúnaður ritskoðunar

Því fleiri sem kynna sér ritskoðunarlög Katrínar Jakobsdóttur, því fleiri átta sig á fasisma þeirra. Sett verður upp apparat, sem metur fjölmiðlun frá sjónarmiði félagslegs rétttrúnaðar. Nefndin metur, hvort fjölmiðlar kyndi undir hatri á trúuðum og trúlausum, hvítum og svörtum, konum og körlum. Eða hvort þeir stundi óheppilegar staðalímyndir um trúaða og trúlausa, hvíta og svarta, konur og karla. Hvort þeir hafi rétta skoðun á búrkum og krossum á opinberum vettvangi. Hvort ég eigi að fara í fangelsi, ef ég segi, að Katrín sé fasisti. Ritskoðunarnefnd fasistans verður falið að úrskurða í því máli.
Bærileg skuldastaða Íslands

Skuldastaða Íslands er bærileg, þótt öðru sé haldið fram. Menn gleyma oft, að skuldir gömlu bankanna hreinsast, þegar þeir verða gerðir upp. Þar hverfa 7000 milljarðar í gjaldeyri með einu pennastriki. Hrein staða þjóðarinnar gagnvart útlöndum er því aðeins neikvæð um 434 milljarða. Að vísu fyrir utan IceSave, sem við vitum ekki um. Gjaldeyrisstaða þjóðarinnar er líka bærileg, sjóðurinn kominn upp í 484 milljarða. Hefur aukizt um 200 milljarða á einu ári. Að vísu er sjóðurinn að miklu leyti fenginn að láni, en nýtist þó til að jafna sveiflur. Fjárhagsstaða þjóðarinnar er bærileg og fer ört batnandi.
Veitir mæðrum mörg atkvæði

Fasistaflokkurinn Fidesz, sem stjórnar Ungverjalandi, hefur fundið nýja leið að hjörtum fólks. Hann leggur til, að börn fái atkvæði og að mæður þeirra fari með það. Þannig gætu mæður fengið mörg atkvæði í sinn hlut. Fidesz fer einnig að dæmi Íslendinga og setti lög um ritskoðun fjölmiðla, sem fara mjög fyrir brjóstið á Evrópusambandinu. Fasistaflokkar eru yfirleitt andvígir fjölmiðlum og hafa mikið dálæti á mæðrum. Nazistaflokkurinn í Þýzkalandi hossaði mæðrum mjög á valdatíma sínum, enda vantaði sárlega fallbyssufóður. Skrítið, að engum íslenzkum þjóðrembingi skuli hafa dottið þetta sama í hug.
Faglega staðið að drápi

Okkur var að þessu sinni hlíft við skagfirzkum skotmannarembingi. Engin mynd var tekin af glottandi skotmanni stíga fæti á ísbjarnarhræ. Því vantar íkon fyrir þá reiði, sem fékk útrás, síðast þegar ísbjörn var felldur. Að þessu sinni var faglega staðið að drápinu og reiðin er því mild. Ísbirnir eru dýr í úrýmingarhættu. Æskilegt er að ná ísbirni lifandi, þegar hann er á vitlausum stað á vitlausum tíma. Og koma honum þangað, sem hann á heima. Að þessu sinni hamlaði þoka beztu aðferðinni. Loka hefði þurft friðlandinu á Hornströndum, ef bíða hefði þurft veðurs til að ná svöngum ísbirni lifandi.
Hefðin eða hefndin

Andrés Magnússon stjórnlagaráðsmaður vill afturvirka eignaupptöku hjá þeim, sem græddu á umsvifum, er leiddu til hrunsins. Væri hefnd þjóðar, sem nær ekki löglegum böndum á skúrkana. Stríðir gegn réttarhefðum á borð við bann við afturvirkni laga og réttláta málsmeðferð. Þjóðin getur auðvitað ákveðið í stjórnarskrá að víkja hefðum til hliðar við tilteknar aðstæður. Í þessu tilviki kannski bara til að sefa reiði fólks. Annar stjórnlagaráðsmaður, Pawel Bartoszek, varar við plaggi Andrésar, telur hefðina betri en hefndina. En því meira sem uppgjör við bófana dregst, þeim mun léttvægari er hefðin.
Þjóðhátíðarformaðurinn

Vegna kynna minna af þingmönnum gegnum tíðina, hef ég ræktað með mér fordóma um meinta heimsku Vestmannaeyinga. Fordómarnir mögnuðust, þegar ég horfði á þátt, sem átti að leysa Spaugstofuna af hólmi í sjónvarpinu. Þar komu fram helztu gáfumenn eyjanna og þóttust vera fyndnir. Minnti mig á ársrit, sem kom út um miðja síðustu öld og hét: Íslenzk fyndni. Nú kemur Páll Scheving, formaður þjóðhátíðarnefndar. Heldur fram, að viðvera Stígamótakvenna á útihátíðum leiði til aukinna nauðgana. Ég geri mér grein fyrir, að ekki er um auðugan garð að gresja í Eyjum. En er ekki Páll einum of mikill ruglari?
Trump vill verða forseti

Donald Trump er dæmi um fenið, sem hefur fangað repúblikana. Hann vill verða forseti eins og Sarah Palin og Mike Huckabee vilja líka. Því tekur hann upp villtustu ímyndanir teboðshreyfingarinnar. Tekur ekki mark á vottorðum og segir Barack Obama fæddan utan Bandaríkjanna. Vitnar í CNN-fylgiskönnun, sem fréttastofan neitar að sé til. Með teboðshreyfingunni hefur skipulögð heimska og ófyrirleitni náð lægstum lægðum í Bandaríkjunum. Donald Trump er dæmigerður málsvari hennar eins og Sarah Palin. Hreyfingunni fylgir aukin fyrirlitning á öllu útlenzku og aukinn vilji til ofbeldis í utanríkismálum.
Styrkur eða mútur

Guðlaugur Þór Þórðarson alþingismaður fékk 25 milljónir í prófkjör sitt. Útvegaði þar á ofan tugi milljóna frá bönkunum til Sjálfstæðisflokksins. Björn Valur Gíslason alþingismaður kallar þetta mútur. Peningavaldið borgi Guðlaugi fyrir að gæta hagsmuna þess í pólitíkinni. Mikið er til í þessu, þótt ekki sé sjálfgefið, að styrkur feli í sér mútur. En þetta eru svo háar upphæðir, að óvenjulegar hljóta að teljast. Eðlilegt er því, að grunsemdir vakni. Fjármagn Guðlaugs hefur sérstöðu og hlýtur því að sæta illu umtali. Ég sé ekkert athugavert við, að Björn Valur neiti að biðjast afsökunar.
Hálf milljón hjá forsætis

Ögmundur Jónasson vill þrefaldan mun á skúringakonunni og Jóhönnu forsætis. Þá fengi Jóhanna hálfa milljón í stað einnar milljónar. Sama er að segja um seðlabankastjóra, bankabófa og aðra toppa samfélagsins. Yfirleitt er þetta sæmilega boðið, því að nóg framboð er af þeim, sem vilja vera forsætis, seðlabankastjórar eða bankabófar. Einstaka stéttir skipta þó máli, til dæmis læknar. Hætt er við, að þeir vilji fá betri díl hjá Ögmundi. Kannski má gera undantekningu með hliðsjón af framboði og eftirspurn. Fara til dæmis upp í sexfaldan mun til að hindra landflótta. Eða draga úr lýðskrumi ráðherrans.
Spuni verkalýðsrekenda

Hlægilegur er sá spuni verkalýðsrekenda, að kvótagreifar hafi staðið fyrir mótmælum á Austurvelli gegn ræðum verkalýðsrekenda. Spuninn sýnir vel skort verkalýðsleiðtoga á jarðsambandi. Hvaða gagn hafa kvótagreifar af mótmælum gegn linkind verkalýðsrekenda í samningum við atvinnurekendur? Mótmælin voru ekki í þágu kvótagreifa. Þau beindust gegn verkalýðsrekendum, sem hafa misst sjónar á hlutverki sínu. Sem hafa tekið að sér aukahlutverk í tilraunum atvinnurekenda til að stýra ríkisstjórninni. Mótmælin á Austurvelli eru bara afleiðing af árlegri og lélegri leiksýningu verkalýðsrekenda þann 1. maí.
Kannski róast Bandaríkin

Osama bin Laden féll í gær í áhlaupi bandarískra öryggissveita á höll í Abbottabad í Pakistan. Og tóku líkið með sér á brott. Nutu aðstoðar pakistanskra öryggissveita. Osama var ein áhrifamesta persóna heimsins síðasta áratug. En áhrif hans voru tekin að þverra upp á síðkastið. En hann verður nú gerður að píslarvætti í hugum róttækra múslima. Annars verða pólitísk áhrif lítil. Pakistan kemst aftur í bandaríska náð. Getur einbeitt sér betur að stuðningi við talíbana. Léttir því ekki stríð vesturveldanna í Afganistan. En kannski róast Bandaríkin pínulítið við fall Óvinarins Mikla.
Burt með ríkisstjórnina

Við þurfum ekki vinstri stjórn til að framlengja eignarhald kvótagreifa á þjóðarauðlindinni. Sjálfstæðisflokkurinn er einfær um það. Við þurfum ekki vinstri stjórn til að framlengja bankaleynd og bankabónusa og glæfrastjórn bankabófa á peningum þjóðarinnar. Sjálfstæðisflokkurinn er einfær um það. Við þurfum ekki vinstri stjórn til að framkvæma úreltar ofstækiskenningar Alþjóða gjaldeyrissjóðsins um göfgi fjármagnsins. Sjálfstæðisflokkurinn er einfær um það. Burt með þessa ríkisstjórn, sem hefur svikið flest, sem hún lofaði í upphafi. Sem víkur sér undan að veita þjóðinni siðferðisforustu.
Siðleysið breyttist ekkert

Samkvæmt könnun Viðskiptablaðsins telur þorri stjórnenda í fyrirtækjum, að slæmt siðferði einkenni íslenzkt viðskiptalíf. Bragð er að, þá barnið finnur. Þetta meinta siðleysi er raunverulegt, eins og kom fram í hruninu. Fjárglæframenn höfðu vaðið áfram undir kjörorðinu: “É áða, é máða”. Gallinn er, að þetta breyttist ekkert eftir hrunið. Nýir bófar tóku við af gömlum bófum í bönkunum og hlíta ráðum sams konar siðlausra lagatækna og bókhaldstækna. Þeir hossa gömlum fjárglæframönnum og afhenda þeim fyrirtækin aftur. Eða finna bara nýja bófa, sem eru eins siðlausir og hinir gömlu.
Leikhúsdagurinn mikli

Í dag er leikhúsdagurinn mikli. Fram stíga verkalýðsrekendur og berja sér á brjóst. Segjast vera miklar verkfallshetjur, sem hafi hagsmuni almennings að leiðarljósi. Nýbúnir að sitja á löngum fundum með atvinnurekendum. Búnir að taka opinberlega undir margvíslegt óráð þeirra. Heimta sátt við kvótagreifa og morð fjár til verktaka í vegagerð. Nokkrum dögum fyrir 1. maí snerist verkalýðsrekendum hugur. Þeir neituðu allt í einu að staðfesta samninga, sem þeir voru búnir að gera munnlega. Er bara leikrit til að gera sig breiða í augum þrælanna. Eftir þrjár vikur byrja aftur faðmlög við Vilhjálm Egilsson.
Þjóðin getur átt eignir

Fjölfróður prófessor emeritus, Sigurður Líndal, fullyrðir, að þjóð geti ekki átt eignir. Átti að vera innlegg í umræðuna um þjóðareign á auðlind sjávar. Samt eru dæmi um hugtakið þjóðareign í lögum, aðskilið frá ríkiseign. Þannig eru listaverk Einars Jónssonar eign þjóðarinnar, en ekki ríkisins. Þannig er Þingvöllur samkvæmt lögum eign þjóðarinnar. Samkvæmt lögunum er hvorki hægt að selja eða veðsetja Þingvöll. Sama er að segja um auðlind sjávarins. Eigi þjóðin hana, er hún hvorki seljanleg né veðsetjanleg. Því þarf að skerpa lög um hana, þannig að ljós sé meiningin. Bezt er að orða þetta í stjórnarskrá.
Íslenzka leiðin er önnur

Íslenzka leiðin úr kreppunni er önnur en erlenda leiðin. Hér varð algert bankahrun, ekki bara nokkurra banka. Bankahrunið leiddi til gengishruns krónunnar. Önnur ríki hafa sterkari myntir, sem ekki hrundu. Þess vegna hrundu lífskjör á Íslandi, en ekki annars staðar. Þorra kostnaðarins af bankahruni var þannig velt yfir á almenning á Íslandi. Í formi dýrari varnings frá útlöndum og verðhækkunar á skuldum í erlendri mynt. Margir fagna þessu og segja krónuna hafa bjargað okkur. Eru jafnframt að segja, að frábært hafi verið að geta velt vandanum yfir á lífskjör almennings.
Gáfust upp á einkaframtakinu

Flestu hefur verið snúið á hvolf, sem okkur var einu sinni kennt um hægri og vinstri í pólitík. Fjármálaráðherra vinstri manna gengur fram fyrir skjöldu til að gæta hagsmuna fjármagnseigenda. Formaður hægri manna gengur fram fyrir skjöldu til að heimta meiri ríkisafskipti. Líf forustumanna Samtaka atvinnulífsins snýst um að fá ríkið til að hefja rándýrar framkvæmdir. Vilhjálmur Egilsson er orðinn svo ruglaður, að hann biður um veggjald. Sjálfstæðisflokkurinn telur, að ríkisstjórnin eigi að útvega mönnum vinnu á Suðurnesjum. Hægra pilsfalda-gengið hefur alveg gefizt upp á einkaframtaki.
Ofstækismaður leikur lausum hala

Ábyrgðarhluti er að velja slíkan ofstækismann sem Gunnar Helga Hálfdánarson sem formann bankaráðs Landsbankans. Starfsmenn bankans eru tvöfalt fleiri en þarf. Er enn mannaður eins og hann sé í geðveikri útrás. Offramboð er af bankamönnum og þeir þurfa aldeilis enga bónusa. Einfalt samkeppnislögmál. Svo er þetta ríkisbanki, sem á að ganga á undan öðrum með sómasamlegt fordæmi. Sannleiksskýrslan benti á hvatakerfi bankanna sem eina af orsökum hrunsins. Hvatakerfi bankanna var og verður stórhættulegt. Það er hrein vitfirring að ráða sértrúar-ofstækisfólk í Bankasýslu ríkisins og bankaráð.
Hvatakerfi í Landsbankanum

Bófarnir láta ekki að sér hæða. Koma úr skúmaskotunum hver á fætur öðrum. Ýta bönkunum í sama farveg og fyrir hrun. Bankasýsla ríkisins hjálpar þeim við að koma sér fyrir. Fulltrúar hennar í bönkunum styðja mótun bankanna í sömu mynd og fyrir hrun. Bankaráð sjálfs ríkisbankans hefur samþykkt að taka aftur upp bónuskerfi að hætti hrunbanka. Formaður bankaráðsins kemur fram í sjónvarpi til að reka áróður fyrir ruglinu. Kallar það hvatakerfi. Sagði þó sannleiksnefndin, að bónuskerfin væru ein af orsökum hrunsins. Bankasýslan valdi Gunnar Helga Hálfdánarson sem formann bankaráðsins. Hvers vegna?
Dagsektir á Seðlabankann

Undir stjórn Más Guðmundssonar hefur Seðlabankinn þá gamalreyndu stefnu að reyna að halda upplýsingum frá fólki. “Vi alene vide” eru einkunnarorðin. Seðlabankinn neitar að afhenda Samkeppniseftirlitinu upplýsingar um útlán banka og sparisjóða. Eftirlitið hefur lagt dagsektir á Seðlabankann vegna þessa. Nema sektirnar 1,5 milljónum króna á dag, 10,5 milljónum á viku, 45 milljónum á mánuði. Og svo framvegis. Már ætti ekki að reyna að sýna, að hann geti pissað lengra en Samkeppniseftirlitið. Í því skyni sólundar hann peningum okkar. Nær væri fyrir hann að fara betur með lánsféð að utan.
Af hverju ekki reknir?

Af hverju eru ekki þeir reknir af Landspítalanum, sem hnýstust í sjúkraskrár frægðarfólks? Væri einföld leið til að spara án þess að þurfa að skammast sín um leið. Billeg lausn er að segja bara: “Skamm”. Máttlítil viðbrögð sjúkrahússins við agabroti er angi af almennri vangetu þjóðarinnar við að halda uppi aga. Hér komast menn upp með að setja þjóðina á hausinn og eru ekki einu sinni settir í gæzluvarðhald. Í Bandaríkjunum væri hver einasti bankabófi og útrásarbófi búinn að sitja í fangelsi síðan haustið 2008. Þar með taldir lagatæknar og bókhaldstæknar. Alvöruleysið er þjóðarsiðleysi.
Marklaus texti um kvóta

Sætti Samtök atvinnulífsins sig við kvótatexta ríkisstjórnarinnar, má bóka, að textinn er út í hött. Þjóðin sættir sig ekki við grautargerð í sátt við kvótagreifa, sem veðsettu þjóðareignina. Lengi hefur verið ljóst, að kvótinn verður ekki leystur með sátt milli hagsmuna. Nýrri skipan verður eingöngu troðið ofan í kok kvótagreifa og umboðsmanna þeirra. Svokölluð sáttanefnd Jóns Bjarnasonar landbúnaðar var rugl frá upphafi. Ríkisstjórnin hefur með sáttaferli klúðrað möguleikum sínum á að verða við þjóðarviljanum. Róttæk breyting á stjórnarskrá er eina lausnin. Ríkisstjórnin hefur svikið þjóðina.
Lífrænan landbúnað skortir

Síðustu vikur höfum við lesið margar fréttir af slæmu ástandi á ýmsum sviðum landbúnaðar. Framboð á íslenzkri búvöru er einsleitt og gerir lítt ráð fyrir kröfum nútímans um hollustu. Einkum er lítið framboð af vörum, sem fylgja reglum um lífrænan landbúnað. Ástandið er mun betra í Evrópusambandinu, þótt Jón Bjarnason landbúnaðarráðherra ímyndi sér annað. Samtök landbúnaðarins hafa lengi hatað lífræna framleiðslu. Haldið fram, að íslenzkur landbúnaður sé vistvænn. Merkir ekkert annað en að hann sé ekki lífrænn. Leitun er að lífrænu grænmeti og kjöti, nema í sérverzlunum, sem kaupa beint frá bónda.
Lofgerð til 101

Fer oft í 101 á ellefta tímanum á morgnana. Sæki rúnnstykki og sting mér stundum inn á Kaffifélagið á Skólavörðustíg. Dáist alltaf að 101, það er svo fjölþjóðlegt. Flestir á röltinu eru ferðamenn, mest ungt fólk, sumt meira að segja með smábarn í kerru. 101 virðist barnvænt. Ferðafólkið er ekki í hópum eins og víða erlendis, heldur á eigin vegum, hvert með sína dagskrá. Hvar værum við, ef við hefðum ekki 101? Fyrir Ísland er 101 eins og Manhattan er fyrir Bandaríkin, partur af evrópskri menningu. Hvernig væri, að 101 gengi í Erópusambandið? Hinir væru áfram með mosann í skegginu. Ég flytti þá í 101.
Framkvæmdastjóri í Undralandi

Framkvæmdastjóri Samtaka verzlunar og þjónustu býr í Undralandi. Leyfir Samtökum atvinnulífsins að ganga erinda kvótagreifa í stað þess að semja um kaup og kjör. Því blasir við verkfall. Þá birtist Andrés Magnússon grátandi og segir fyrirtæki í verzlun og þjónustu muni “hrynja hvert af öðru.” Hann getur sjálfum sér um kennt. Fari menn rösklega fram í ábyrgðarleysi á einum vettvangi, geta þeir reiknað með hastarlegum afleiðingum á öðrum vettvangi. Samtök verzlunar og þjónustu leyfðu fyrir sitt leyti Samtökum atvinnulífsins að reka erindi kvótagreifa og gráta síðan afleiðinguna. Andrés dugir ekki.
Dauðinn í Marrakech

Skrítin tilfinning að lesa um sjálfsvígsárás á kaffihús, þar sem við hjónin vorum að kvöldi fyrir nokkrum árum. Argana kaffihúsið við torgið Jamaa-el-Fnaa í Marrakech í Marokkó er ferðamannastaður. Kaffihúsið veitir frábært útsýni yfir eitt af frægustu torgum heims, sem breytist í Tívolí á kvöldin. Autt á daginn, en breytist á kvöldin í þorp skyndibitastaða og skemmtiatriða með rómantísku yfirbragði úr Þúsund og einni nótt. Pólitík var ekki efst í huga okkar, þegar við virtum fyrir okkur atganginn. Í gær var annar atgangur þar. Kaffihúsið breyttist í rúst, þar sem ellefu ferðamenn lágu í valnum.
Vilja hækka skatta

Samtök atvinnulífsins vilja hækka skatta. Vilhjálmur Egilsson vill útvega fé til vegaframkvæmda með því að hækka skatta. Undir því yfirskyni, að verið sé að breyta benzíngjaldi í veggjald. Við það eitt myndast engir peningar, heldur verður veggjaldið að vera hærra en lækkun benzíngjalds. Vilhjálmur telur, að Íslendingar séu svo vitlausir, að þeir fatti þetta ekki. Líklega er það rétt hjá honum. Þar fyrir utan er óráð að breyta sjálfvirkum skatti í skatt, sem innheimta þarf sérstaklega. Í veggjaldi er rukkunarkostnaður, en ekki í benzíngjaldi. Atvinnuleið Vilhjálms snýst um óhagkvæma skattahækkun.
Kosið um kosti í stjórnarskrá

Sú nefnd stjórnlagaráðs, sem fjallar um þjóðkirkjuna, klofnaði í tvo jafna hluta. Helmingurinn vill ekki ákvæði um hana í stjórnarskrá og fer þannig að vilja þjóðfundarins. Hinn helmingurinn vill óbreytt ástand eða lítið frávik. Það eru Þorvaldur Gylfason, Dögg Harðardóttir, Arnfríður Guðmundsdóttir og Örn Bárður Jónsson, sem vilja bregðast þjóðfundinum. Ástæðulaust er að eyða miklum tíma í svona þras. Ég lagði ítrekað til fyrir löngu, að slíkar deilur verði leystar með því að búa til tvenns konar orðalag. Kosið verði milli tveggja möguleika í nokkrum atriðum í þjóðaratkvæðinu um nýja stjórnarskrá.
Framsókn styður kvótagreifa

Kristinn H. Gunnarsson er fyrrum þingmaður Framsóknar. Lýsir í bloggi sínu flokknum sem baráttutæki kvótagreifa. Framsókn tekur eindregna afstöðu með kvótagreifum gegn þjóðinni. Hjarta Sigmundar Davíðs slær á svipuðum nótum og fyrirrennarans, Halldórs Ásgrímssonar. Báðir gerðu þeir flokkinn að verkfæri fáeinna eignamanna og sérhagsmunaaðila, sem halda þjóðinni í gíslingu. Með velvild formanna Framsóknar hafa kvótagreifar veðsett þjóðarauðinn í sjónum upp í topp. Enda er Sigmundur Davíð alinn upp með silfurskeið í munni. Hún varð til við eftirlitslausa einkavæðingu stöndugs ríkisfyrirtækis, Kögunar.
Leyfislaus ferðaþjónusta

Sérstök könnun hefur leitt í ljós, að stórir þættir íslenzkrar ferðaþjónustu hafa ekki starfsleyfi. Hundrað fyrirtæki starfa án leyfis. Í Reykjavík eru 600 hótelherbergi án leyfis. Fjórar bílaleigur eru leyfislausar. Það er eins og Davíð Oddsson og Hannes Hólmsteinn Gissurarson séu enn við völd. Hér ríkir enn eftirlitsleysi af hálfu eftirlitsaðila. Líka í fjármálaeftirliti og umhverfiseftirliti. Fyrir hrun var þetta opinber stefna. Bófar áttu sjálfir að hafa eftirlit með sér. Eftirlitslaus einkavæðing bankanna var kórónan á vitleysunni. Núverandi stjórnvöld virðast ekki fatta ástandið.
Berst um á hæl og hnakka

Fjármálaeftirlitið berst um á hæl og hnakka við að stöðva upplýsingar um hæfi forstjórans. Gunnar Þ. Andersen rekur eftirlitið að hætti bankabófa ársins 2007. Hann og stofnunin fela sig að baki útúrsnúninga á lagakrókum til að upplýsa ekki um nöfn, sem koma að málinu. Vegna þessarar leyndar er ekki hægt að ákveða, hvort Gunnar hafi brotið af sér. Það er líka einmitt tilgangur leyndarinnar. Þetta er bezta dæmið um, að bankaleynd er úrelt fyrirbæri. Bankaleynd stendur beinlínis í vegi siðvæðingar íslenzkra banka og fjármálaeftirlits. Enn er ekki ljóst, hvort bófinn kemst upp með þetta.
Leifsstöð: Skrípó einkavæðing

Enn eitt dæmið um geðbilaða einkavæðingu að hætti Davíðs og Hannesar er Icepark á Keflavíkurvelli. Virðist vera án eftirlits og taumlaust í græðgi sinni. Hækkaði nýlega gjald á hvern bíl á langtímastæði við Leifsstöð um allt að helming. Fjölmiðlar upplýsa ekki, hvaða apparat á að hemja græðgi einokunarinnar. En sú stofnun hefur greinilega sofið á verðinum. Eins og nánast allar aðrar eftirlitsstofnanir okkar. Samanber Umhverfisstofnun og Fjármálaeftirlitið. Í alvöruríki væri Icepark svipt einokun sinni og forstöðumaður viðkomandi eftirlitsstofnunar sviptur embætti. En við búum því miður í skrípó ríki.
Bankabófar eru ríki í ríkinu

Um allan hinn vestræna heim hafa stjórnvöld tekið með silkihönzkum á þeim, sem gerðu bankana gjaldþrota. Ríkissjóðir ábyrgjast rekstur þeirra, allt frá Bandaríkjunum yfir til Írlands. Í flestum tilvikum halda bankastjórar áfram stólum sínum og halda áfram að skammta sér ofurlaun. Að engu hafa stjórar brezku bankanna tilmæli ríkisstjórnar Bretlands um að reyna að gæta hófs í græðginni. Vestrænir bankastjórar eru ríki í ríkinu. Þeir taka sér marga milljarða á mann í laun og bónusa. Þeir eru gersamlega ábyrgðarlausir, því að ríkið kemur til skjalanna, þegar brask þeirra leiðir bankana í ógöngur.
Skrautlegir brúðkaupsgestir

Skrautlegt lið mun sitja á fremstu bekkjum Westminster kirkju, þegar brezki ríkisarfinn kvænist á föstudaginn. Þar verður sérstakur fulltrúi Robert Mugabe, þekktasta fjöldamorðingja heims. Líka Mswati III kóngur í Swailandi, annar þekktur bófi. Og fulltrúar kóngsins í Sádi-Arabíu og Bahrein. Sá síðasti lætur brjóta fingur lækna, svo að þeir geti ekki sinnt slösuðum. Hann er vinur Ólafs Ragnars Grímssonar, sem ekki er boðið, hvernig sem á því stendur. Ekki er heldur boðið Gordon Brown eða Tony Blair, þótt þeir séu illræmdir skúrkar. Samhengið vantar í skúrka-ást brezku konungsættarinnar.
Gjaldþrota í vellystingum

Hreiðar Már Sigurðsson lifir í vellystingum praktuglega í Lúxemborg. Hreiðar Már Sigurðsson ehf. er hins vegar gjaldþrota upp á sjö milljarða. Sjúkt er það þjóðfélag, sem leyfir slík ólög. Þannig standa mál útrásarvíkinga og útrásarbankabófa. Eignarhaldsfélög þeirra um þá sjálfa eru gjaldþrota, en sjálfir liggja þeir á milljörðum erlendis. Borgarar landsins sæta 20% rýrnun lífskjara að meðaltali til að gera þetta kleift. Eðlilegt er, að fólk telji maðka vera í mysunni. Ef það er lögum samkvæmt, þá eru það hin verstu ólög. Og ekkert hefr verið gert til að hindra hliðstæða fjárglæfra í framtíðinni.
Herkostnaður af Davíðshruni

Hallinn á ríkisbúskap Íslands er 4%. Það er aðeins 1% hærra en hámark þess sem Evrópusambandið telur þolanlegt. Og miklu lægra en hallinn á Írlandi, Grikklandi og Portúgal. Þar er hallinn nálægt 10%. Ríkin þrjú eru á leið í gjaldþrot, en Ísland er að rétta úr kútnum, þótt hægt gangi. Þessi mikli halli stafar af stórauknum vaxtagreiðslum ríkisins í kjölfar hrunsins. Ríkið tók á sig gjaldþrot seðlabanka Davíðs og hinn innlenda hluta af gjaldþroti viðskiptabankanna. Ríkishallinn var síðan lækkaður með samdrætti í velferð og einkum þó með hærri sköttum. Allt er það herkostnaður af Davíðshruninu.
Ætla að velta vöngum

Risaeðlan hefur rumskað. Gylfi Arnbjörnsson segir, að hirð hans þurfi nú að koma saman og hugleiða, hvað gera skuli. Verkalýðsrekendur hans eru semsagt enn ekki byrjaðir að hugleiða, en eru farnir að klóra sér og geispa. Höfðu alla páskana til að nudda stírurnar úr augunum. Viðsemjendur þeirra neituðu að semja, nema kvótagreifar yrðu verndaðir. Kjarasamningar höfðu staðið í hálft ár og voru tilbúnir til undirskriftar, þegar kvótagreifarnir sögðu stopp. Gylfi segist núna þurfa að rjúfa kyrrstöðuna. Þegar hann er búinn að fá sér kaffi? Hann talar um úrræði. Á íslenzku þýðir það að boða verkfall.