arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Flokkar deyja – málin lifa

Nánast dautt er hefðbundna vinstrið, sem áður stóð fyrir velferð. Samfylkingin og Vinstri græn eru og verða áhrifalitlir 10% flokkar. Á sama tíma mælist 90% eindreginn stuðningur við málefni þeirra, heilbrigði, skóla og húsnæði fyrir alla. Grimmd og græðgi, einkavinavæðing og pilsfaldur fyrir gæludýr Sjálfstæðis og Framsóknar njóta lítils sem einskis fylgis. Kjósendur treysta ekki vinstrinu fyrir þess eigin málum. Jafnvel ekki hinni sívinsælu Katrínu Jakobsdóttur. Fólk óttast líklega Árna Pál og Möller, Steingrím og Ögmund. Treystir pírötum betur til að leysa hin himinháu vandræði heilbrigðis og skóla og húsnæðis fyrir alla.
Þeir gjaldfelldu sig

Þegar kratískir pólitíkusar taka upp orðfæri hægri sinna til að höfða til miðju kjósenda, gjaldfella þeir velferðina. Þegar þeir styðja bankstera gegn fólkinu, gjaldfella þeir fólkið. Þegar þeir dressa sig upp og segjast tilbúnir í stjórn með bófunum, gjaldfella þeir heiðarleika. Þess vegna eru Árni Páll Árnason og Guðmundur Steingrímsson búnir að vera. Eru orðnir eins konar Vigdís light. Þeir gera grimmd og græðgi gjaldgengar og þeir gjaldfella velferð. Þannig varð líka Samfylkingin sem heild í stjórn Geirs H. Haarde. Varð hluti af helreið grimmdar og græðgi í íslenzku samfélagi. Sem normalt væri hallt undir norræna velferð.
Miðjan færist til

Tony Blair taldi brezkum krötum trú um, að þeir yrðu að fara inn á miðjuna, þar sem kjósendur væru. Labour gerðist Thatcher light, en kjósendur færðu sig meira til hægri. Þannig fer, þegar menn elta fylgi, er vill vera milli aðalflokkanna, hvar sem miðjan er hverju sinni. Útkoman var, að opinber þjónusta í Bretlandi varð lakari en á Vestur-Evrópu, svo sem sjúkrahús og skólar. Leiddi til spennu í Labour, sem lýsir sér í vinsældum Jeremy Corbyn. Hann höfðar til þeirra, sem vilja ekki, að Bretland verði þriðja heims ríki græðgi og grimmdar. Sama ferli er að baki vinsælda Bernie Sanders í Bandaríkjum, afturhvarf til Roosevelt.
Makríl-æsingurinn er froða

Evrópusambandið stendur ekki fyrir viðskiptaþvingunum á Rússland. Bandaríkin höfðu frumkvæði gegnum Nató og þrýstu á tregt Evrópusambandið að vera með. Því er rangt hjá Bjarna Benediktssyni og Vigdísi Hauksdóttur að kenna Evrópu um vanda Íslands. Málið í heild er uppæsingur úr Davíð Oddssyni. Allt árið hefur verið samdráttur í sölu makríls til Rússlands og verð farið lækkandi. Rússland er vita staurblankt og hefur ekki ráð á að kaup makríl af okkur. Viðskiptabannið á makríl er tæpast hefnd. Fremur er það hluti af gjaldeyrissparnaði Pútíns, sem auðvitað grípur til markaðsaðgerða, sker niður innflutning matvæla. Grátur kvótagreifa vegna viðskiptaþvingana er tilbúningur að venju.
Þetta eru terroristarnir

Meginstefna ríkisstjórnarinnar er að rústa ríkinu. Heldur ekki uppi eftirliti með skattsvikum, til dæmis í skattaskjólum og ferðaþjónustu. Tefur líka bætta inniviði ferðamála fram og aftur til að framkalla kaos. Notar sams konar tafir í endurbótum á húsnæðismálum ungs fólks. Skapar óvissu í opinberum störfum með efnisrýrum hótunum um að flytja stofnanir út og suður. Sýnir Landspítalanum algert áhugaleysi. Þetta er ekki bara leti og vangeta ráðherra, heldur markviss stefna að rústa ríkinu sem mest. Búa í haginn fyrir yfirtöku greifa á verkefnum ríkisins, sjá til dæmis sjúkrahótel Ásdísar Höllu. Þetta eru terroristarnir.
Mogginn er öfgablað

Pawel Bartoszek bendir réttilega á, að Mogginn hafi tekið upp stefnu öfgaflokka á hægri jaðri. Líkist National Front í Frakklandi og Fidesz í Ungverjalandi, er vilja haga seglum eftir vindi í alþjóðamálum. Í áratugi var blaðið kjölfestan í stefnu vestrænnar samvinnu, en hefur kúvent í makrílnum. Ræðst af ofsa á Gunnar Braga Sveinsson í einróma kór kvótagreifa, sem raunar eiga blaðið. Að venju er Elliði Vignisson í Eyjum vanstilltastur. Á sömu öfgalínu eru nokkrir þingmenn flokksins, að minnsta kosti Ásmundur Friðriksson, Brynjar Níelsson og Valgerður Gunnardóttir. Flokkurinn kann að klofna í vestrænan og tækifærissinnaðan flokk. Athyglisvert er svo, að Seðlabankinn telur makríldeiluna ekki alvarlegt áfall.

Pawel Bartoszek
Allt fyrir ekkert

Heimssýn og önnur landsins gáfnaljós kenna Evrópusambandinu um makrílvandann. Hafi ginnt Pútín Rússakeisara til að setja makrílbann á Ísland til að refsa landinu fyrir stöðvun aðildarviðræðna. Gunnar Bragi er sendur til Bruxelles til að biðja Evrópu um að kaupa makrílinn í staðinn. Hvaða Ísland, segir Evrópa, er það eitthvert þorp? Næst fer hann til Bruxelles til að biðja Nató um náð. Hvaða makríll, segja þá Bandaríkjamenn, er Ísland ekki aðallega í hvalnum? Dýrt spaug er að spila frítt á öllum köntum og safna að sér óvild allra. Tækifærisstefna Davíðs er rösklega studd kvótagreifum, sem eru vanir að fá allt fyrir ekkert.
Mesta flopp orkusögunnar

Hellisheiðarvirkjun er mesta flopp orkusögunnar, eins ósjálfbær og hægt er að hugsa sér. Á hverju ári þarf að bora holu á nýjum hverasvæðum til að halda uppi framleiðslugetu. Þau svæði átti að nota fyrir nýja stóriðju, eru enn talin upp sem slík. Smám saman verður Reykjanesskagi eyðilagður til að skrapa upp orku fyrir Norðurál. Var þó Hellisheiði ein og sér svo dýr, að hækka varð orkuverð til Reykvíkinga til að bjarga Orkuveitu Reykjavíkur frá gjaldþroti. Hver borgar allar þessar nýju borholur til að halda uppi Norðuráli? Auðvitað Reykvíkingar. Kominn tími til að strika yfir óráðsdrauma og skrúfa fyrir Hellisheiðarfloppið.
Ást og friður á fésbók

Þegar ég renni yfir fésbók, ber mest á færslum, er ég kalla Ást og friður. Fólk býður góðan daginn, sýnir myndir af afabörnum, segir frá grillun með vinum og örum dásemdum tilverunnar. Fésbókin er afar „jákvæður“ miðill, sem hvetur okkur til að vera góð. Þarna er líka fjölmennur hópur, sem vill breyta þjóðfélaginu. Mér sýnist flest af því vera af hinu góða. Tröllin birtast þó í athugasemdum. Mest einnar setningar hrópendur, sem trufla lítið. Almennt er fésbókin miðill, sem gefur innsýn í lífið. Snýst lítið um almannatengsli hliðvarða hefðbundinna miðla. Nöldur um fésbók byggist mest á hatri valdafólks á frjálsum samskiptum.
Hokinn af reynslu

Björt framtíð hagar sér ekki bara undarlega á alþingi, heldur einnig í stjórnum sveitarfélaga. Í Hafnafirði er flokkurinn í samstarfi við Sjálfstæðisflokkinn um mannfjandsamlega framkomu við gamla bæjarstarfsmenn og ráðningu bæjarstjóra út úr kú. Samþykkti að „ráða til starfa bæjarstjóra með víðtæka þekkingu og reynslu af rekstri og fjármálum“. Ráðinn var Haraldur L. Haraldsson í ljósi þess að hann hafði gert fimm fyrirtæki gjaldþrota. Svo hokinn af reynslu, að nauðsynlegt þótti að hækka laun bæjarstjórans um 28%. Störf hans hafa einkum snúizt um gerræði í framkomu við starfsfólk í stíl græðgisvæddra frekjuhunda.
Langversta rekstrarformið

Hlutafélagavæddar stofnanir hins opinbera misnota yfirleitt einokun sína til að haga sér verr en verstu dólgar einkabransans. Þekkt dæmi úr fréttum ársins eru Isavia og Strætó og Sinnum. Isavia breytti Leifsstöð úr flugstöð í okurmarkað og neitar að gefa upplýsingar um undarlega meðferð útboða. Strætó semur við bófa um flutning á varnarlausum öryrkjum. Sinnum rekur sjúkrahótel, þar sem sjúklingar gráta sig í svefn við ömurlegar aðstæður. Ferðinni ráða forstjórar, sem eru viti sínu fjær af græðgi og mannvonzku. Breyta þarf öllum fyrirbærum af þessu tagi í ríkisstofnanir, sem lúta opinberum reglum um heiðarleg samskipti.
Ólöf fattar ekki

Ólöf Nordal kvartar yfir óvæginni umræðu og segir: „Stundum er eins og hér sé ekki eitt þjóðfélag, ekki ein þjóð í landi.“ Ég get upplýst silfurskeiðunga, að hér ERU minnst tvær þjóðir. Ekki von, að Ólöf fatti slíkt, fædd til valdsins. Væru 500 þúsund króna lágmarkslaun lögbundin, væri unnt að tala um eina þjóð. Um daginn var samið um hækkun upp í 300 þúsund krónur á þremur árum, hafi Ólöf ekki tekið eftir. Til að lögfesta 500 þúsund króna mánaðalaun þarf auk vasks á ferðaþjónustu að afturkalla afslátt af auðlegðarskatti og auðlindagjaldi. Slíkt má bófaflokkur Ólafar ekki heyra nefnt. Hún mun því fá fleira að heyra um tvær þjóðir.
Flokkurinn að kúvenda

Á tíma Bjarna Ben fólst utanríkisstefna Flokksins í læstu fylgi við Bandaríkin og Nató. Byrjaði að breytast, þegar Bandaríkin lokuðu herstöðinni á Vellinum, þrátt fyrir ímyndaðan vinskap Bush og Davíðs. Grátur og gnístran tanna fengu því ekki breytt. Síðan leitaði Davíð í fang Pútíns Rússakeisara og þóttist hafa reddað þúsund milljarða láni þar á bæ. Reyndist bara ímyndun hans. Nú er hann málgagn kvótagreifa, heimtar felldar niður viðskiptahömlur á Rússa. Flokkurinn tvístígur í málinu. Er kominn á fremsta hlunn með að taka upp fylgispekt við Rússa, hinn forna óvin. Vantreystið þeim, sem hagar seglum eftir vindi meira en Framsókn.
Þvaðrað um góðæri

Frá sjónarmiði fólks, sem hefur milljón á mánuði, kann að vera hér uppgangur og góðæri. Mikill makríll, góður afli, ferðamenn í milljónatali. Segja má jafnvel, að þeir geti bjargað sér, sem hafa hálfa milljón á mánuði. Sama verður tæpast sagt um þá hálfu þjóð, sem hefur innan við það. Svo sem ekki um þá, sem skríða upp í 300.000 eftir þrjú ár samkvæmt nýjustu kjarasamningum. Þetta fólk tekur ekki þátt í hinum meinta uppgangi og hinu meinta góðæri. Unga fólkið í þessum hópi getur hvorki leigt sér íbúð né keypt. Raunar er hinn mesti dónaskapur við alþýðu þessa lands að þvaðra gáleysislega um uppgang og góðæri í Undralandi.
Linur stuðningur minn

Við höfum tekið þátt í vestrænu samstarfi af ýmsum ástæðum og sumpart af hálfum huga. Þessi ríki hafa svipað þjóðskipulag og svipaðan hugmyndabanka. Við höfum talið okkur hafa vernd í Atlantshafsbandalaginu og gróða af fríverzlunarsvæði Evrópu. Gengum samt ekki í Evrópusambandið, sætum linnulausum áróðri gegn því. Getum því ekki gert kröfu til, að það gæti hagsmuna okkar eða liðki til fyrir okkur vegna Rússa. Við ofmetum líka lýðræði og friðsemd vestrænna ríkja. Höfum einnig að undirlagi Davíðs stutt óhæfuverk Bandaríkjanna í þriðja heiminum. En við megum samt ekki láta grátkór kvótagreifa stjórna utanríkisstefnu okkar.
Slæm reynsla í Noregi

Norsk stjórnvöld hafa látið rannsaka flutning ríkisstofnana út á land. Útkoman er, að kostnaðurinn nemur átján milljónum króna á starfsmann. Jafnframt hefur þjónusta þessara stofnana versnað. Verst er, að bezta starfsfólkið vill ekki flytja og ríkið missir þannig af sínu bezta fólki. Athyglisverðast var, að svokölluð afleidd störf létu á sér standa. Það er eins og í stóriðjunni hér. En Norðmenn eru ákaflega dreifbýlissinnaðir og vilja láta þessa hörmung yfir sig ganga. Útlátalaust hefði samt verið fyrir Sigurð Inga Jóhannsson ráðherra að kynna sér dapra reynslu Norðmanna, áður en hann gerði atlöguna að Fiskistofu.
Ört þverrandi Moggi

Lesendum Morgunblaðsins hefur fækkað um helming á einum áratug, 2006-2015. Áður gat blaðið skrifað söguna og lagt hinar pólitísku línur. Ekki lengur. Moggi er orðinn að fremur hvimleiðri en um leið áhrifalausri sérhagsmunastofnun. Getur ekki ritskoðað sögu síðustu ára til að fegra þátt Davíðs sjálfs og ofstækishóps brauðmolatrúar. Hannes Hólmsteinn er bara neðanmálsgrein og Davíð verður áfram martröð á þjóðarsálinni. Hossar núna Pútín gegn vestrænni samvinnu. Auðgreifum þjóðarinnar mun þó ekki duga Mogginn til lengdar. Hefðbundnir fjölmiðlar víkja hægt og öruggt fyrir samfélagsmiðlum fólksins sjálfs, sem höndla sannleikann.
Klipptu vistarbandið

Skil ekki, hvers vegna þú ert að falsa greiðslumat þitt til að komast í klær bankanna og lenda í bankaþrælkun. Hvað heldurðu, að þú eigir, ef bankinn á 80% í svonefndri eign? Þú kemst að því, þegar þú ert kominn í eignamínus. Þetta er vistarbandið nýja. Miklu nær er að lagfæra pólitíkina. Fara í flokk eða mynda flokk og taka völdin. Til að afnema verðtryggingu, lækka vexti, reka bankstera, setja pólitíkusa Íbúðalánasjóðs í gapastokk og gera Eygló landræka. Ímyndaðu þér ekki, að einhver frjáls eigna- og leigumarkaður leysi vandann. Þú verður að leysa vandann, reka fúskara og öfgatrúarfólk frjálshyggjunnar af höndum þér. Eða flýja land.
Fetar stafkarls stíg

Mér sýnist utanríkisráðherra Heimssýnar vera kominn í það sjokk, að hann vilji ganga í Evrópusambandið til að fá sörvis. Þar fengi hann þjónustu fyrir hádegi, makríl að óskum, tollfrelsi á fisk, Allt á stórum hærra verði en blankir Rússar borga. Í staðinn ber hann sem stafkarl að dyrum Evrópusambandsins og reynir að sníkja góðvild. Hvað segir Heimssýn við þeim ósköpum, að hennar prúðasti sonur er kominn með betlistafinn? Nú þarf að gera hann út með nesti og nýja skó. Ekki mega skrímslin í Evrópusambandinu troða í hann eitruðum mat og bógfrymli. Sem þar er á hverju strái að sögn doktoranna Guðna á Klörubar og Sigmundar Davíðs.
Forstjórarnir þúsund

Mikilvirkustu þjófar landsins eru forstjórarnir þúsund, sem skrá heimili sitt erlendis til þess að komast hjá sköttum og skyldum landsins. Lítið sem ekkert eftirlit er með undanskotinu, enda er stjórnvöldum illa við eftirlit og kalla það eftirlitsiðnað. Þarna hverfa milljarðar árlega úr tekjum ríkisins og stuðla þannig að hruni velferðar. Ekki vantar þó, að forstjórarnir þúsund rífi kjaft og gefi þjóðinni ráð um, hvernig hún skuli haga málum sínum. Þegar viti borin stjórnvöld komast til valda, væri kjörið að gera þá landræka í tíu ár. Eins og tíðkaðist í Grikklandi hinu forna, þegar frekjuhundar gengu fram af fólki.
Ríkisstjórnin er flugslys

Látum vera með illgirnina og trúarofsann; verri vandi er vangeta ráðherranna. Hver um annan þveran eru þeir aumingjar. Horfa á allt hrynja yfir sig, án þess að fá rönd við reist. Eygló er hreint slys í húsnæðismálum. Ungt fólk getur hvorki keypt né leigt og banksterarnir eru viti firrtir af græðgi. Ragnheiður Elín er hreint slys í ferðamálum. Við kaffærumst í tækifærum og vandamálum og hún floppar alla þá leið. Kristján Þór veltir Landspítalanum svo hastarlega, að hann verður vart endurreistur. Og nú er Gunnar Bragi kominn með sjálfan Pútín á bakið. Hjálpi okkur allir heilagir; ríkisstjórnin er meiriháttar flugslys.
Frjálsi markaðurinn brást

Hinn frjálsi markaður í framleiðslu íbúða tryggir okkur ekki réttar stærðir á réttu verði á réttum tíma. Upp úr aldamótum fylltist allt af risastórum íbúðum, sem nú standa auðar í eigu sjóða. Nú er rætt um að byggja markvisst smáíbúðir fyrir láglaunafólk. Þær munu lenda í eigu fólks, sem leigir þær til ferðamanna á svörtum markaði. Bransinn er ævinlega í allt öðrum gír en þarfirnar. Liðinn er tími Henry Ford, er smíðaði ódýra bíla, sem starfsmenn gætu keypt. Nú byggja nýbúar hús, sem þeir geta ekki búið í. Tenging framleiðslu og nota slitnaði og frjálsi markaðurinn ráfar um dauðadrukkinn. Trúarofsi stefnunnar lifir einn.
Jótlandsheiðar kalla

Framtíð Íslendings er þessi. Hann getur fengið vinnu á Jótlandsheiðum. Flýr út og kaupir þar 40 milljóna einbýlishús með 2,4 milljón króna útborgun. Rest fær hann lánaða á 1,2% vöxtum. Fljótlega sér hann, að höfuðstóll lánsins minnkar í stað þess að vaxa. Fær leikskólapláss, tómstundastyrk barna, matvöru fyrir skít og kanil. Það eina, sem hækkar, er upphitun. Í apótekum og heilsustofnunum þarf hann ekki að borga krónu. Kominn úr mannfjandsamlegu umhverfi í mannvænt. Sezt að á Jótlandsheiðunum og gerist Dani. Þannig rætist planið um flutning okkar á Jótlandsheiðar. Þurfum ekki að lesa Egil Helga um uppganginn í helvítinu heima.

Hringbraut
Ekki mér að kenna

Árni Páll Árnason kennir ríkisstjórninni um fylgistap Samfylkingarinnar. Því til stuðnings nefnir hann svikið loforð um kosningu um framhald Evrópuviðræðna. Þetta er furðuleg tilgáta. Í fyrsta lagi er ríkisstjórninni ekki skylt að halda uppi fylgi Samfylkingarinnar. Í öðru lagi ætti svikið stjórnarloforð að leiða til aukins fylgis flokks, sem ákafast studdi kosningu. Því fer fjarri í raun. Skýringa á hruni Samfylkingarinnar er að leita annars staðar, heima fyrir. Að vísu þýðir ekki að útskýra slíkt fyrir Árna Páli. Hann er límdur við stólinn að sið íslenzkra pólitíkusa. Vildi hann yfirgefa rústirnar, mundi þar kvikna líf.
Yfirgangur í Eyjum

Vestmanneyingar sumir taka oft karlrembda afstöðu. Árni Johnsen segir þá kunna að heilsa að sjómannasið. Sýndi það sjálfur í verki, þegar hann kýldi hommann. Talsmönnum þeirra er fæstum gefið að rökstyðja, þeir öskra fremur og baula eins og í boltakeppni. Nauðganir eru taldar vera lífsins gangur, þegar hátíðir eru haldnar, „shit happens“. Lausn þeirra felst í þöggun, svo sem dæmið sannar. Jafnframt eru þeir plága á ríkissjóði, heimta dýrar ferjur og hafnir á kostnað okkar skattgreiðenda. Knúðu í gegn höfn í sandi í trássi við vísindin. Heimta núna nýtt skip, nýja höfn, helzt göng. Karlrembt ég-um mig-frá mér-til mín.
Sænskt og hollenzkt vændi

Vesturlönd hafa mikinn vanda af vændi. Tvær leiðir eru til að laga stöðuna, sú sænska og sú hollenzka, báðar frá 1999. Sú sænska vill lækna og sú hollenzka vill milda vandann. Báðar mistókust, sú hollenzka þó í meira mæli en sú sænska. Hægara sagt en gert er að glæpavæða / afglæpavæða vændi. Í báðum tilvikum stýra bófar vændinu og líf vændiskvenna er grimmt og stutt. Belgar hafa fært sig af hollenzku yfir á sænsku leiðina. Amnesty hefur þó seint og um síðir tekið upp hollenzku leiðina vegna aukinna áhrifa frjálshyggju í samtökunum. Engin vísindi styðja réttmæti þess og Amnesty glataði fyrri stöðu sem verndari ofsóttra.

Leiðirnar tvær
Amnesty í öngstræti

Hvorki hef ég vit né þekkingu til að ákveða, hvort „afglæpavæða“ skuli vændi. Hitt veit ég með vissu, að málið kemur Amnesty International ekkert við. Og að stuðningur þess við „afglæpavæðingu“ mun skaða samtökin. Ég hef alltaf litið svo á, að Amnesty snerist um að hjálpa fólki, sem sætir ofsóknum stjórnvalda, punktur. Önnur atriði eru eingöngu til þess fallin að dreifa kröftum samtakanna og gera þeim starfið erfiðara. Á nú þegar að vera orðið öllum ljóst. Að baki „afglæpavæðingar“ liggur venjulega frjálshyggjurugl, sem víða er til vandræða. Rétt var hjá Íslandsdeildinni að sitja hjá við afgreiðslu málsins á fundinum.
Páll kominn í ruglið

Páll Magnússon ímyndar sér, að Páley Borgþórsdóttir hafi orðað þöggunarbréfið bara óheppilega. Sannleikurinn er hins vegar, að bréf lögreglustjórans í Eyjum var rugl frá A til Ö. Hún var að skipa sér óviðkomandi aðilum að taka þátt í mislukkaðri þöggun Eyjamanna á nauðgunum í bænum. Tilraun til valdníðslu. Páll er sjálfur Eyjamaður og sér ekki það, sem sker í augu. Páley var einnig að fullyrða, að þögn eigi að vera um nauðganir í Eyjum, unz ákæra sé komin fram. Ég hef sjaldan heyrt þvílíkt bull. Allt frá Páli yfir Elliða til Páleyjar er þöggunargengið fast í kjallarabyrgi eyjarskeggja. Ráðuneytið þarf að lesa yfir því.
Fjölmenning að hrynja

Í flestum löndum Evrópu sækja fram flokkar, sem leggja áherzlu á að takmarka fjölda nýbúa. Pólitíkusar sækja fylgi í að magna ótta kjósenda við aðkomufólk. Fjölmenningarstefna er sökuð um að espa nýbúa, einkum múslima, í andstöðu við lifnaðarhætti heimafólks. Og sökuð um að grafa undan lifnaðarháttum heimafólks. Þjóðremba magnast um alla Evrópu. Virðing fjölmenningarstefnu hefur hrunið. Eigi hún að lifa af, þarf að hugsa hana upp á nýtt. Að öðrum kosti mun hún líða undir lok á skömmum tíma. Einkum þarf hún að gera auknar kröfur til nýbúa um að virða meginatriði lifnaðarhátta hins mjög svo veraldlega samfélags vesturlanda.
Þá fyrst hefst vandinn

Þegar píratar hafa sigrað í næstu þingkosningum, hefst vandi þeirra í alvöru. Þeir munu þá komast að raun um, að völd felast ekki í atkvæðaseðlum. Þau hafa alltaf falizt í aðstöðu. Allt kerfið mun vinna gegn árangri ríkisstjórnarinnar. Helztu embættismenn þjóðarinnar eru eign bófaflokkanna, sömuleiðis banksterar, lagatæknar og dómarar, meira að segja Hæstiréttur. Hann ógilti kosningar til stjórnlagaþings, refsaði þjóðinni fyrir heimsku formanns landkjörstjórnar. Það voru verstu landráð Íslandssögunnar. Nýja stjórnarskráin mun mæta breiðsíðum úr orðhenglafræðum Líndalista. Hún var samin af fólkinu, það líða lagatæknar ekki.
Furðufuglinn í Amnesty

Formaður Íslandsdeildar Amnesty er Hörður Helgason, ritstjóri Vefþjóðviljans, sem vill leggja niður Mannréttindaráð, talar gegn mannréttindum, gerir grín að umræðu um pyntingar Bandaríkjahers og hæðist að tillögum um að leggja stein í götu vændis. Óvinurinn sjálfur er semsagt formaður mannréttindafélagsins fræga. Það má telja séríslenzka fyndni. Kannski er þetta sú fjandsamlega yfirtaka, sem er einkenni auðhyggju í dauðateygjunum. Verzlunarmannafélagið hafði innri styrk til að losna við formennsku kolruglaðs „viðskiptasiðfræðings“ úr viðbragðssveit Heimdallar. Líklega losar Amnesty sig við hinn furðufuglinn yzt af hægra jaðri.
Límdur við sætið

Guðmundur Steingrímsson leggur til, að þinghópur Bjartrar framtíðar skiptist á um formennsku á sex mánaða fresti. Að öðrum kosti vilji hann sitja áfram. Ekki er nýtt, að þingmenn límist við sæti sín og tyllur, það er þjóðaríþrótt. Raunar hefur flokkurinn þegar reynslu af fjölgun formanna. Í hálft ár hefur Margrét Marteinsdóttir verið þar meðformaður, án þess að heyrst hafi stuna né hósti frá henni. Guðmundur kallar þetta boðhlaup, sem raunar er ytri formsafgreiðsla á vegtyllu án innihalds. Formennska Guðmundar hefur eingöngu falizt í að sitja snyrtilega klæddur á biðstofu ráðherraefna í næstu stjórn Sjálfstæðisflokksins.
Bréf til Þráins

Ég sakna þín af fésbók. Þú ert einn af þeim fáu, sem lífga hversdagsgrámann með innihaldi og stíl. Ég skil vel, að þér leiðist tröllin, sem vaða um á skítugum skóm. En þú mátt ekki láta þau sigra. Horfðu bara gegnum þau eins og þau séu ekki til, strikaðu þau annars út af þínum vegg. Fésbók er of stutt til að eyða í ólæs tröll, sem hanga á annarra manna veggjum. Eiga alltaf síðasta upphrópið, endurtaka sömu fyrirsögnina án megintexta. Fésbók þarf fólk með skýra og hvassa hugsun og meitlaða frásagnargáfu. Þarf fólk, sem kann að svipta þokunni af hefðbundnum klisjum og möntrum. Komdu aftur á fésbók, Þráinn, þú átt hér heima.
Rio Tinto tuddast

Alræmt Rio Tinto reynir hvarvetna að níðast á starfsfólki og samfélagi. Vill nú færa samningsbundin kjör yfir í verktöku í álveri sínu í Straumsvík. Ýta fólki í alþjóðlegt kapphlaup verkafólks niður á botninn. Það kallast hagvöxtur. Ráða lítilþægt aðkomufólk í stað sjálfstæðra heimamanna. Endastöð auðhyggju er að sprengja stéttarfélög og skrúfa niður tekjur fólks. Gróðafíknin er hömlulaus. Í hálfa öld var álverið í dúnsæng. Fékk orku á kostnaðarverði, skattaafslætti og margvísleg fríðindi. Gróðinn er allur látinn hverfa sem hækkun í hafi. Og samt segir Rannveig Rist gjaldþrot blasa við. Brjálæðingar eiga heima á stofnunum.
Banksterar læknast ekki

Borin von að reyna að hafa vit fyrir Steinþóri Pálssyni bankastjóra. Þótt maður gangi undir manns hönd að reyna að stöðva hann, tuðar hann enn um bankahöll við hlið Hörpu. Vill fresta, ekki hætta við. Ekkert þýðir að tala við bankstera. Eru flestir siðblindir með dollaramerki í augum. Engir aðrir en slíkir komast áfram í bankakerfinu. Helzt vilja þeir lána öðrum siðblindingjum, sem koma með sólgeraugu í bankann til að skipta um kennitölu. Banksterar munu ævinlega hossa verstu viðskiptabófunum og forðast hagsmuni alþjóðar eins og heitan eldinn. Samstæður hópur glæframanna, sem á að læsa inni á þar til bærum stofnunum.
Persónuvernd bófa

Wikileaks og fjölþjóðasamtök rannsóknablaðamanna hafa komið upp um ýmis samsæri auðbófa gegn almenningi og um falið þýfi þeirra. Hefur magnað kröfur bófanna um aukna persónuvernd. Nýjasta atlagan að gegnsæi nútímans er svonefndur „Réttur til að gleymast“. Víða hafa verið sett lög, sem skylda Google og hliðstæð söfn til að loka fyrir aðgengi að upplýsingum um svarta fortíð bófa heimsins. Þetta er framhald af stofnun Persónuverndar bófa, sem líka er komin hingað til lands. Reynir til dæmis að hindra birtingu myndskeiða af bófum að fremja glæpi. Við þurfum að vinda ofan af allri brenglaðri persónuvernd bófa. Eflum allt gegnsæi.
Lyfjaverzlun ríkisins

Einkarekin lyfsala hefur reynzt ófær um að útvega þjóðinni ódýr samheitalyf. Langtímum saman eru þau ófáanleg, svo að sjúklingar verða að kaupa of dýr lyf. Meðal ófáanlegra lyfja eru mikilvæg sýklalyf, hjartalyf, gigtarlyf, ofnæmislyf, augn- og eyrnalyf og húðlyf. Líklega misnota hinir fáu lyfjaheildsalar aðstöðu fáokunar. Ástandið hefur versnað með árunum. Þurfum að rísa upp gegn þessari kúgun lyfsala. Tryggja þjóðinni stöðugt aðgengi að ódýrum samheitalyfjum, sem einkabransinn telur ekki henta sér. Endurvekja Lyfjaverzlun ríkisins. Henni var slátrað á sínum tíma í skjóli úreltra öfgatrúarsetninga gegn ríkisrekstri.