arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sviknir kjósendur

Fyrir kosningar þóttust Viðreisn og Björt framtíð vilja bjóða upp kvóta, tryggja meiri almannatekjur af þjóðarauðlindinni. Benedikt Jóhannesson fjármála sagði þá: „Veiðigjald hefur verið lækkað og öllum almenningi er misboðið. … Það er stefna Viðreisnar, að afgjaldið ráðist á markaði, þar sem ákveðinn hluti kvótans verði boðinn upp á hverju ári.“ Þó segir ekkert bitastætt í stjórnarsáttmála um uppboð kvóta og hækkun auðlindarentu. Viðreisn og Björt framtíð hafa gefið fullkomlega eftir í sjávarútvegsmálum. Stjórnarsáttmálinn gefur raunar til kynna, að stjórnin ætli sér að tryggja enn frekar sterka stöðu útgerðarinnar með langtímasamningum.
Hann faldi skýrsluna

Sannað er, að skýrslan um aflandsfélögin barst þáverandi fjármála- og núverandi forsætisráðherra um miðjan september. Hann faldi hana fram yfir kosningar og viðræður um myndun ríkisstjórnar. Í fjóra mánuði. Þetta er meiri háttar svindl, sem varðar afsögn. Nú snýst umræðan um, að dagsetningin hafi eða hafi ekki verið hvíttuð út. Og hvernig hún hafi getað horfið á annan hátt. Píratar kunna vel á forrit og ræða mikið, hvernig of lítið textabox hafi látið dagsetninguna hverfa. Ekki er enn óyggjandi upplýst, hvernig það gerðist. En það breytir engu um, að forsætisráðherra lét þessa skýrslu hverfa fram yfir kosningar og stjórnarmyndun.
Síkvika lýðræðið

Sem oftar kemur Gunnar Smári með mjög skynsamlega tillögu. Að „síkviku lýðræði“. Felst í að geta skipt út atkvæði sínu, hvenær sem er. Tillagan er mjög í anda pírata, enda notuð í þeim stafrænu kosningum, sem þeir halda innan sinna vébanda. „Ef flokkurinn stendur sig ekki, geta kjósendur tekið atkvæði sitt og fært það yfir á annan flokk. Ef til dæmis stór hópur kjósenda Viðreisnar eða Bjartrar framtíðar eru ósáttir við þátttöku flokkana í ríkisstjórn Sjálfstæðisflokksins, geta þeir sagt flokkunum upp og fært atkvæði sitt annað.“ Þetta er svo gáfuleg tillaga, að ekki er séns á, að hún verði nokkru sinni samþykkt á íhaldseyjunni.
Sátt er minn vilji

Samgönguráðherra heldur uppteknum hætti sínum frá því hann var bara þingmaður. Gefur yfirlýsingar um, hvernig þingið muni afgreiða mál. Kallar það sáttaferli, þegar kröfur hans eru samþykktar óbreyttar. Jafnvel þótt þær falli ekki að sáttmála ríkisstjórnarinnar. Þannig hefur hann gefið út yfirlýsingar um, að innanlandsflug verði áfram í miðbæ Reykjavíkur og alls ekki flutt til Keflavíkur. Segist vilja hafa samráð og sátt við alla um þessi mál og að þetta verði útkoman. Jón Gunnarsson hefur mjög óvenjulegar skoðanir á, hvað felist í samráðum og sátt. Vasaútgáfan af einræðisherra telur, að það snúist um sinn eigin gráðuga vilja.
Nú opnast augu fólks

Þegar ég gef mér tíma til að rúlla yfir fésbókina, sé ég snögga breytingu eftir myndun hægri ríkisstjórnar. Margir eru óskaplega reiðir og fleiri eru sárir. En mjög fáir taka til varna fyrir nýju ríkisstjórnina. Hún virðist vera orðin afar óvinsæl á fyrsta degi. Mannval er greinilega lélegt og sumpart hættulegt, ekki bara aflendingurinn í skattaskjóli, Bjarni Ben. Fólk býst við frekari tilræðum, einkum við húsnæðismál unga fólksins og við heilsukerfi ríkisins, gamla fólkið og öryrkjana. Fólk er líka eðlilega hrætt við einkavæðingu þjóðarauðlindanna. En það er til lítils að væla, þegar fólk er búið að láta hafa sig að fífli í kosningum.
Norræn skattþyngd er fín

Þótt firrt sé að segja skatta vera ofbeldi, er eðlilegt að segja hóf þurfa að vera á sköttum. Til dæmis er eðlilegt, að skattar séu svipaðir og þeir eru í löndum þeirrar velferðar, sem við væntum hér. Það þýðir, að skattar séu líkir sköttum á Norðurlöndum. Skattar á einstaklinga hækki ekki. Skattar á tekjur af fjármagni verði þeir sömu og skattar á launatekjur. Refsað sé fyrir skattsvik greifa, til dæmis á fé í skattaskjóli. Að auðlindarenta ráðist af verðgildi hennar samkvæmt mælingu uppboða á frjálsum markaði. Auknar tekjur af slíku tagi nægja til að halda hér upp sömu velferð og gildir að meðaltali á Norðurlöndum.
Er sama um þá óheppnu

Tveimur slagorðum tók ég bezt eftir í kosningabaráttunni. Píratar voru lengi búnir að vera með ENDURRÆSINGU á oddinum. Vildu vekja fólk úr doða stuðnings við öflin illu, sem höfðu eignað sér samfélagið og beitt því sér til gróðasöfnunar á aflandseyjum. Þessi skoðun virtist eiga mikið fylgi fyrri hluta ársins, en fékk þó bara 15% upp úr kjörkössunum. Sumir kenna því um, að ungt fólk nenni ekki á kjörstað. Sjálfstæðisflokkur tefldi fram öðru, gagnstæðu slagorði, STÖÐUGLEIKA. Því var stefnt að þeim mikla fjölda, sem hafði það nokkuð gott og vildi enga endurræsingu. Í kosningunum og viðræðum um stjórnarmyndun kom í ljós, að mikill meirihluti kjósenda valdi STÖÐUGLEIKA umfram ENDURRÆSINGU. Er sama um þá óheppnu.
Afbragðs blanda

Stefna ríkisstjórnarinnar á einfaldri íslenzku er þessi: Við styðjum öll góð mál með því að setja þau í nefnd, meta þau, endurskoða og hafa samráð um þau, greina og endurmeta, kanna og hafa áhyggjur af. Ræðum þau að minnsta kosti. Hins vegar verður engu fé ráðstafað til þessara góðu mála og engar tekjur innheimtar í því skyni, þótt slíkar séu greiddar í næstu löndum, svo sem fjármagnstekjuskattur, auðlindarenta og skattasniðganga. Góðvild ríkisstjórnarinnar er alltumlykjandi, en tekjuöflun „pólitískur ómöguleiki“, því að „skattar eru ofbeldi“. Annars vegar velferðarstefna og hins vegar íhaldsstefna. Telst vera „afbragðs blanda“.
Gerir grín að Íslendingum

Washington Post gerir grín að íslenzkum kjósendum: Losuðu sig við einn

pamamista sem forsætis og fengu svo annan panamista í hausinn. Það er ýmist í ökkla eða eyra hér á landi. Gengur vel fyrir leikhlé, en spilinu glutrað niður eftir hlé. Þannig urðu skiptin á Gunnlaugi Davíð (á að vera Sigmundi Davíð) og Bjarna Ben. Skoðanakannanir voru lengi góðar, píratar með 30%, en kosningarnar urðu verri, píratar með 15%. Lengi var nýrri stjórnarskrá ýtt fram, en allt í einu missti fólk móðinn. Íslendingar falla aftur og aftur fyrir gömlum brögðum, til dæmis ofsafengnum kosningaloforðum og ótrúverðugri eigin staðsetningu gerviflokka, svo sem kom í ljós núna um áramótin.

Washington Post
Kurteisir við bófa

Engum þarf að koma á óvart, að Björt framtíð fer í ríkisstjórn með bófum. Hún hefur aldrei haft neina stefnu af hefðbundnu tagi. Allt frá tíma Guðmundar Steingrímssonar hefur flokkurinn mælt með, að menn hætti að rífast. Verði vinir eins og Dýrin í Hálsaskógi. Forustufólk flokksins hefur lagt áherzlu á að vera kurteist og forðast æsing. Það var alveg eins til í fimm flokka stjórn núverandi stjórnarandstöðu eins og þá hægri stjórn sem varð svo niðurstaðan. Eða í hvaða stjórn sem er. Ég hefði aldrei getað hugsað mér að kjósa svona flokk í því ástandi, sem hér hefur ríkt í aldarþriðjung. Bófar voru og verða við völd. Þeim þarf að sparka út í yztu myrkur. Björt framtíð gerir slíkt aldrei, núll og nix.
Aflendingurinn falsar

Bjarni Benediktsson tafði útgáfu Panama-skýrslunnar í næstum fjóra mánuði, því að hún var mjög gagnrýnin á gerðir og aðgerðaleysi Sjálfstæðisflokksins. BB frestaði henni fram yfir kosningar. Og fram yfir viðræður um stjórnarmyndun, svo að hann gæti sjálfur orðið forsætis. Skýrslan gefur hér og þar innsýn í þann bófaflokk, sem Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið síðan fyrir aldamót. Allt frá tíma Davíðs Oddssonar. Þar að auki reyndi Bjarni árangurslaust að falsa útgáfudag skýrslunnar og lét fikta við hana í ráðuneytinu til að fegra skattsvik aflendinga. Nú verður sjálfur aflendingurinn forsætis og brennimerkir þannig verðandi ríkisstjórn.

Um Panama-skýrsluna
Óþægileg kúvending

Allir gátu sagt sér fyrirfram, að Viðreisn mundi fara í samstarf með Sjálfstæðis. Ekkert kom þar á óvart nema hvað útibúið var fljótt að hverfa frá aðalstefnumáli sínu, þjóðaratkvæði um viðræður við Evrópusambandið. Þetta er hvort tveggja sama yfirstéttin í þjóðfélaginu. Undarlegra er, hversu auðvelt Björt framtíð á með að kyngja hægri stefnu Sjálfstæðis. Að vísu hefur flokkurinn lítið gert af því að staðsetja sig í pólitík. Talað meira um ný vinnubrögð, rétt eins og píratar hafa gert. Kjósendur flokksins gátu vænzt samhljóms þar á milli. En rennsli Bjartrar framtíðar yfir á hægri kantinn kom mörgum þessara kjósenda óþægilega á óvart.
Skattsvik verðlaunuð

Ef ríkisvaldið væri réttlátt, mundi það skattleggja þá tugmilljarða, sem árlega hverfa skattfrjálst úr umferð. Þegar það finnst í skattaskjólum, eru bófarnir hvattir til að koma skattfrjálst með það heim. Í verðlaun fá þeir 20% afslátt af gengi krónunnar. Þannig verða skattsvikarar að hrægömmum, sem kaupa fyrirtæki og íbúðir af hrægammabönkum fyrir slikk. Okra síðan á leiguverði til almennings. Það er með eindæmum, að þjóðin skuli hafa fallizt á þennan margfalda þjófnað. Með því að kjósa þrjá bófaflokka til valda, Sjálfstæðis, Viðreisn og Bjarta framtíð. Oft hefur þjóðin verið í ruglinu í kosningum, en aldrei eins og á þessum vetri.
Simmi fór og Bjarni kom

Þegar Sigmundur Davíð varð uppvís að fé í skattaskjóli, mótmæltu tugþúsundir á Austurvelli. Hann varð að segja af sér forsætis. Nú er vitað meira um upphæðir, sem hafðar voru af ríkinu á þennan hátt. Og vitað er, að verðandi forsætis er uppvís að fé í skattaskjóli, svo og öll hans ætt. Við sjáum til, hvað verður um mótmæli og hvort bófinn verður hrakinn úr virðingarsessi. Íslendingar kunna að kvarta og kveina, en gefast jafnan upp í miðjum klíðum. Kom í ljós í kosningum þessa vetrar, þegar Engeyingar hlutu aukinn stuðning til að hafa fé af þjóðinni. Ef skattamál væru hér eins og á Norðurlöndum, hefðum við efni á þeirra velferð.
Rangt gefið í skattaspili

Með því að fela 580 milljarða í skattaskjóli plús vexti, eru hafðir af ríkissjóði 115 milljarðar. Þess vegna eru ekki til peningar í velferð. Þess vegna er ekki hægt að hafa húsnæðisvexti sömu og annars staðar. Þess vegna er ekki hægt að koma Landspítalanum og heilsuverndarstöðvum í samt lag. Þess vegna er ekki hægt að greiða öldruðum og öryrkjum sömu hækkanir og öðrum. Undanskotið í skattaskjólum er nógu mikið til að hindra eðlilegt skattfé fyrir þarfir ríkisins. Enda segja vitfirringar nýfrjálshyggjunnar, að skattar séu ofbeldi og að græðgi sé góð. Á þennan hátt var rangt gefið í spilunum, sem lögð voru fram í kosningabaráttunni.
Bjarni Ben veldur fátækt

Bjarni Benediktsson lá í fjármálaráðuneytinu í nokkra mánuði á skýrslu nefndar um íslenzkt skattaskjól á aflandseyjum. Eins og orðin tjá, er fé haft í skattaskjóli á aflandseyjum til að koma því undan skatti. Fjármálaráðherra lá á skýrslunni, því þar var fjallað um undandrátt hans sjálfs og hans Engeyinga. Lagðist á skýrsluna, því hann vildi hvorki, að fjallað yrði um falið fé í kosningabaráttu vetrarins né í stjórnarmyndunartilraunum. Skýrslan gefur upp miðgildi, sem segja, að óhreina féð í skattaskjólum nemi 580 milljörðum og að ríkið hafi misst af 115 milljörðum fyrir utan vexti á nokkrum árum. Af þessu stafar fátækt fátæklinga.
Staðreyndavaktir

Erlendis hafa verið settar upp staðreyndavaktir til að fylgjast með og segja frá lygi í fréttum og fyrirtækjum á því sviði. Flókin tölvureiknirit eru notuð til að finna villur á sjálfvirkan hátt, án þess að mannshöndin komi nærri. Google og Facebook eru að þróa þessa tækni til að geta sagt notendum, hversu áreiðanlegar heimildir eru. Er þá líka miðað við umrædda frétt, svo og forsögu þess, sem fréttina skrifar og þess fjölmiðils, sem birtir hana. Vissulega má búast við, að upp rísi falskar staðreyndavaktir til að sveigja almenningsálitið að tilteknum hagsmunum. Í heild ætti þó að koma úr þessu betra fréttamat almennings.
115 milljarðar á lausu

Óhreint fé Íslendinga í skattaskjólum á aflandseyjum nemur 580 milljörðum. Sú er útkoma nefndar hins opinbera um misnotkun á frjálsum fjármagnsflutningum. Þetta er einkum þrennt, hækkun í hafi, eignastýring erlendis og vanskráðir flutningar peninga. Skattatap ríkissjóðs af þessu braski hefur numið 4,6 milljörðum á ári eða 115 milljörðum alls fyrir utan vexti. Upphæðin er miklu hærri en sem nemur því fé, sem vantar í húsnæði fyrir ungt fólk, heilbrigðismál og í bætt lífskjör aldraðra og öryrkja. Ekki hefur frétzt af neinum tilraunum til að ná inn þessum útistandandi peningum. Varla verður það meðan skúrkarnir sitja í ráðherrastólum.
Ekki er sopið kálið

Á fjölmiðlum er vart hægt að sjá nein tilþrif við að grafa upp sjónarmið í stöðu stjórnarmyndunar. Vitað er um ýmsa fýlu meðal þingmanna flokkanna, en fátt um viðhorf almennra flokksmanna. Sennilega finna þeir ekki orð til að lýsa þjáningum sínum á fésbók. Líklega tekst Benedikt Jóhannessyni og Óttarri Proppé að fela sig fyrir blaðamönnum. Slíkt hefur verið tízku í nokkur ár. Hvergi er viðtalið: „Ég kokgleypti allan pakkann“. Dauðaþögnin er einkennislýsing þess, að Viðreisn og Björt framtíð hafa fallið frá öllum helztu málum sínum. Kálið beizka er komið í ausuna og nú gildir að súpa á. Hver verða svo hóstaköstin, þegar kálið er sopið?
Bara stefna Sjálfstæðis

Viðreisn og Björt framtíð hafa gefið eftir öll sín helztu stefnumál í viðræðum við Sjálfstæðis um nýja ríkisstjórn. Ekki verður minnzt á framhald viðræðna við Evrópusambandið á kjörtímabilinu. Ekki verður rætt um breytingar á kvótakerfinu, engin uppboð og engin hækkun á auðlindarentu. Benedikt hefur fallizt á óbreytta stefnu gömlu stjórnarinnar og Óttarr þá væntanlega líka. Hugsanlegt er þó, að einstakir flokksmenn þessara meintu breytingaflokka maldi í móinn, þegar til kastanna kemur. Nýja stjórnin hefur bara eins þingmanns meirihluta. En hætt er við, að óbreyttir þingmenn séu allir úr sama lina vaxinu og formenn flokkanna.
Hinsegin markaðssinnar

Hvergi geta pólitíkusar rætt af skynsemi um augljós mál. Svonefndir markaðssinnar mega ekki heyra það nefnt, að veiðiheimildir verði leigðar út á frjálsum markaði. Eingöngu píratar heimta það. Aðrir flokkar vilja í mesta lagi tilraunir af því tagi á örfáum prósentum aflans. Svonefndir markaðssinnar geta ekki hugsað sér nein markaðslögmál, vilja eingöngu sjá pilsfald ríkisins. Þar liggja hagsmunir hinna allra ríkustu. Markaðssinnar almennt hata hvers konar frelsi. Klikkað fólk, sem vegsamar stöðugleika og hatar breytingar. Þingmenn Viðreisnar eru þar fremstir í flokki. Við lifum svo sannarlega í Undralandi klikkaðra kjósenda.
Íslenzkur lausagangur

Svokölluð einkavæðing er á Íslandi í því formi, að þeim gráðugustu er hleypt inn undir pilsfald ríkisins. Og síðan passað upp á, að eftirlit sé í skötulíki undir forstjórn jólasveina. Þannig kemst Kumbaravogur árum saman upp með að framkvæma engar kröfur Landlæknis. Þannig kemst United Silicon hjá því að hindra útblástur eiturefna, því Umhverfisstofnun gerir ekkert. Allir vita, hvernig eftirlitsleysi hefur verið háttað hjá Matvælastofnun. Engin stofnun tekur að sér að hindra kvótagreifa í að hækka fiskinn í hafi og koma mismuninum fyrir í skattaskjólum. Þúsundir vinna á ýmsum stofnunum, sem hafa það verkefni að láta græðgina í friði.
Píp frá seðlabankastjóra

Seðlabankastjóri spyr háðslega, hvaða aðhald eigi að koma í stað hávaxta, þegar þensla sé á eftirspurn eins og núna. Hann bítur sig fast í skólabækurnar, þótt komið hafi í ljós, að flestar tilgátur í hagfræði eru píp. Hvenær hefur tekizt að láta háa vexti tempra eftirspurn á Íslandi? Húsnæðisskortur hefur til dæmis ætíð verið öflugri efnahagsstærð en vextir. Fikt við gengi hefur heldur ekki verið nein efnahagsstærð, aðeins aðferð við að flytja fé frá launafólki til auðgreifa. Aðferð við að draga launahækkanir til baka. Og svo er spurning, hversu lengi er hægt að muldra úrelt píp um aðhald, þegar pólitíkusar hækka sín laun um 40%.
Stjórn fjórflokksins

Allt í einu er hægri stjórn ACD flokkanna að detta úr sögunni áður en hún fæðist. Í staðinn er stjórn BDV gamlingjaflokkanna orðin mál dagsins. Í stað þess að díla við nýju hægri flokkana er Sjálfstæðis farinn að díla við gamla óvini í fjórflokki gamla tímans. Ekki er hægt að segja annað en, að snögglega skipti um vindátt í landsmálapólitíkinni. Þingmenn Sjálfstæðis eru misjafnlega ánægðir með samneyti við samkeppnisflokka á hægri væng. Kjósa heldur gamla andstæðinga sem þekktar stærðir um áratugi. Semsagt hægri-vinstri hjónaband. Gamli Davíð fyrirskipaði þetta. Líklega fylgir þó, að puttum Sigmundar Davíðs verði haldið víðs fjarri.
Nú vantar Pétur sjómann

Í gamla daga, fyrir daga Davíðs, var Sjálfstæðisflokkurinn flokkur allra stétta. Þar voru verkalýðsleiðtogar á borð við Pétur sjómann. Flokkurinn þóttist vera fyrir alla, líka fyrir þá fátækustu. Pétur passaði þá. Enn hefur flokkurinn slíkt fylgi af gömlum vana fólks, þótt hann hafi umturnazt. Nú er þar enginn Pétur sjómaður. Heldur fólk eins og Óli Björn Kárason og Sigríður Á. Andersen, sem hefðu verið rekin úr flokknum í gamla daga fyrir félagslegan Darwinisma. Núna takmarkar hann sig við þann helming þjóðarinnar, sem hefur það gott. Ráðandi öfl í flokknum hafa lokað augunum fyrir vanda á vegum excel-skjala Darwinistanna.
Katrín slátraði sjálf

Á óvart kom, að Katrín Jakobs skyldi slátra fimm flokka stjórnarviðræðunum. Það var hvorki Steingrímsliðið né Svandísar-Svavars liðið, sem rak stöng í teinana. Þau voru jákvæð og lausnarmiðuð allt til enda, líkt og Benedikt og Óttar. Katrín sjálf sá hins vegar annmarka á öllu á síðasta fundinum. Hún og hennar lið höfðu þá talið sér trú um, að ekki yrði farsælt fyrir hana persónulega að fara í slíka stjórn. Líklega hafði farizt fyrir að bjóða henni forsætis nógu tímanlega. Allir voru tilbúnir til að samþykkja hana, en aldrei kom til þess. Athyglivert er líka, að það voru hvorki Benedikt né Óttarr Proppé, sem ráku stöngina í teinana.
Sex flokkar gegnumlýstir

Síðustu dagar hafa varpað endanlegu kastljósi á stöðu stjórnmálaflokka. Vinstri græn og Framsókn uppgötvuðu samhljóminn og eru farin að tala saman í laumi. Tveir flokkar í eigu kvótagreifa, tvennt íhald, sem vill engar breytingar. Áður var ljóst, að Sjálfstæðis og Viðreisn er sama tóbakið. Viðreisn hangir í hugsjónum úr fortíð Sjálfstæðis. Á eftir að slípast í stjórn Engeyinga undir Tortola-leiðsögn. Björt framtíð snýst um bjarta fínimennsku í ráðherrastólum. Samfylkingin er farin að nudda sér utan í Framsókn. Margir voru á kjördegi ómeðvitaðir um hjartslátt þessara sex stjórnmálaflokka. Margt kemur síðan í ljós við nánari gegnumlýsingu.
Þrjár leiðir til fátæktar

Auðgreifahópurinn, sem á pólitíkina, hefur einkum þrjár aðferðir við að flytja verðmæti frá fátækum til ríkra. Í fyrsta lagi er hægt koma peningum til Tortola með hækkun í hafi. Það gerist með því að standa gegn útleigu veiðiheimilda. Í öðru laga er hægt að margfalda skuldabyrði almennings með okurvöxtum, einkum á húsnæði. Þannig er láglaunafólk hneppt í ævilanga fjötra. Í þriðja lagi er hægt að lækka kaupmátt fólks með gengislækkunum. Ein slík er í uppsiglingu um þessar mundir. Auðgreifar hafa pólitískan stuðning við allar þessar þrjár leiðir. Gegnum Sjálfstæðis, Framsókn, Viðreisn og Bjarta framtíð, svo og jafnvel Vinstri græn.
Græðgi er eitruð

Fjölmennur minnihluti Íslendinga býr við fátækt, þar af 11.000 börn. Erfitt er að meta hlutdeild fátæklinga, gæti verið um 10%. Það er vont og það versnar. Fátækir gæta ekki hagsmuna sinna, kjósa bófaflokkana, sem haldið er uppi af hinum, sem hafa það gott. Miklum efnum fylgir mikil græðgi og meira skeytingarleysi um þá, sem ekki njóta. Mikið vill meira, svo einfalt er það. Þess vegna hafa Sjálfstæðis og Framsókn getað níðst á fátækum til að auka enn frekar ríkidæmi hinna freku. Hér þarf byltingu, byltingu hugarfarsins. Við verðum að hætta að velja bófa til að stjórna landinu. Hætta að kjósa hvað eftir annað þá, sem hraðlygnastir eru.

Ræða forsetans
Hryðjuverk ríkisstjórnar

Íslenzk heilsugæzla er góð tæknilega og hæfnislega. Vandinn felst fyrst og fremst í ágengum tilraunum últra-hægri ríkisstjórnar til að einkavæða reksturinn. Gerir það með því að svelta Landspítalann og heilsugæzlustöðvar. Kannanir sýna, að stór meirihluti kjósenda hafnar tilrauninni. Meirihlutinn vill, að ríkisstjórnin hætti fautaskap, sem kostar mannslíf. Því miður ber nærri helmingur kjósenda ábyrgð á þessum ósköpum. Þeim er siðferðilega skylt að neita bófaflokkum um atkvæði sitt. Sjálfstæðisflokkurinn og fylginautar í Bjartri framtíð og Viðreisn þurfa að fá varanlega hvíld frá óhæfu sinni. Kannanir sýna, að allur þorri þjóðarinnar vill opinbera heilsuþjónustu.
Siðlaus og svikull

Í stað lýsingarorðanna Siðlaus og Svikull hafa pólitíkusar búið til orðskrípið Stjórntækur. Pólitíkusar og pólitískir flokkar eru taldir stjórntækir, vilji þeir gefa eftir öll yfirlýst stefnumál fyrir ráðherrastóla. Sýnishorn af slíku eru Viðreisn og Björt framtíð, sem sitja í stjórn með bófaflokki. Pólitíkusar og pólitískir flokkar, sem vilja negla stefnuna í gerðum ríkisstjórnar, eru nefndir Óstjórntækir. Þessari skrítnu hugsun er einkum haldið fram í DV upp á síðkastið. Endalaust hafa verið gefin loforð um nýja stjórnarskrá, norræna velferð og uppboð veiðileyfa, án þess að meint sé neitt með því. Það kallast að vera Stjórntækur.
Siðblinda sem listgrein

Siðblindingjar eru flestir í Sjálfstæðisflokknum. Gerðir hans stefna yfirleitt að auknu svigrúmi til skattsvika og skattalækkana ríkra. Þær stefna að forgangi svonefndra pilsfaldakapítalista, sem mjólka ríkið. Auðveldast er að sjá gegnum siðblindingja af orðum þeirra, því að lygin er þeim töm. Þeir ljúga því sem þeim hentar hverju sinni. Oft má sjá þetta ferli um vikur, mánuði og ár. Þeir lofa tilteknum gerðum fyrir kosningar og gera svo allt annað og gagnstætt strax eftir þær. Margir kjósendur láta sig þetta litlu eða engu skipta. Þegar siðblindir sjá, að þeir komast upp með lygina, magna þeir hana og reyna að gera að listgrein.
Í grænum hvelli

Orkuveita Reykjavíkur og borgarstjórnin ætluðu að þegja í hel umhverfisslysið við Faxaskjól. Þar runnu á hverri sekúndu 750 lítrar af óhreinu skólpi út í fjöruna síðan 26. júní. Í tíu daga var ástandið slíkt. Heilbrigðiseftirlit og Orkuveitan segja þetta „bagalegt“. Bagalegt? Burt með orkuveitustjórann og aðra þá, sem sinntu ekki eftirliti með skólpi í Reykjavík. Ekki náðist í Dag B. Eggertsson borgarstjóra í tvær vikur. Fram að þessu var hann daglega í fréttum að klippa borða af minnsta tilefni. Hvorki dugir að þegja sem fastast né kalla þetta bagalegt. Laga þarf ástandið í grænum hvelli og biðjast opinberlega afsökunar.
2 toppar og 1 fífl

Efast um, að Donald Trump hafi nokkuð að gera í búrið með Vladimír Putín. Sá síðari er skarpgreindur og slægur, veit hvað hann vill. Yfirleitt er vont fyrir Trump að fara mikið úr landi, því að hann er vond auglýsing fyrir Bandaríkin. Heimskur maður og ófarsæll, algerlega laus við nokkra þekkingu á utanríkismálum. Gráglettið var, að Angela Merkel skyldi bjóða konu hans og dóttur í ferð um grænan iðnað í Þýzkalandi. Hún er eini leiðtoginn í hinum vestræna heimi nú um stundir. Ætti að vera í búrinu með Pútín. Mundi stíga þétt í báða fætur. Sjáið, hvernig hún hefur höndlað hægri stefnu samhliða miklum stuðningi við flóttafólk.
Úldin lögguepli

Um daginn var kallað í lögreglu vegna árásar. Hún kom og setti fórnarlambið í handjárn og fangelsi, en sleppti árásarmanninum. Fórnarlambið er frá Palestínu, en lengi búsett á Íslandi. Löggan laug, að fórnardýrið hafi verið með hníf, en tókst ekki að sýna neitt sönnunargagn, Löggan laug, að árásarmaðurinn hafir verið vopnlaus, en hann var með hnúajárn. Starfsfólk á staðnum staðfesti þessa frásögn, svo og öryggismyndavélar. Engar skýringar hafa fengizt hjá löggunni, þrátt fyrir ítrekaðar óskir. Hreinsa þarf rasista úr löggunni og sömuleiðis þá yfirmenn, sem vernda rasistalöggur. Sum eplin við Hlemm eru greinilega úldin.
Einangraður Trump

Trump einangraðist í loftslagsmálum á stórveldafundinum í Hamborg. Öll nítján ríkin fyrir utan Bandaríkin ítrekuðu þá stefnu sína að verja lofslagið hér á jörð. Theresa May frá Bretlandi og Angela Merkel frá Þýzkalandi skömmuðu Trump fyrir framgönguna. Ekki fer hjá því, að almenningur í þessum nítján ríkjum standi með ályktuninni og fólki þyki Trump vera ómerkilegur. Öðru máli gegnir um Bandaríkin, þar sem fólk hefur afar brenglaða sýn á umheiminn. Það sér þó, að þeirra eigið fífl stendur eitt gegn öllum. Niðurstaða fundarins í Hamborg er ekki líkleg til að stuðla að vilja til að halda áfram aðild að Atlantshafsbandalaginu.