arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kvalalosti í boði ÍSÍ

Rassskellingar eru algengasti þáttur kvalalosta í kynferðismálum. Talsmenn Íþróttasambands Íslands kalla þær aðferð við að binda hópinn saman. Urðu frægar í landsliðshópum í fótbolta og handbolta. Hafa síðan lekið niður virðingarstigann og eru orðnar að meiri háttar hneyksli “íþrótta” í yngri flokkum. Íþróttasambandið ver misþyrmingarnar. Verður senn að breyta gömlum kjörorðum á borð við “heilbrigð sál í hraustum líkama”. Er hér með auglýst eftir nýjum útgáfum, sem henta sporti. Til dæmis: “Krumpuð sál í blóðugum líkama.” Eða: “Skítug íþrótt, skarni verri”. BDSM fyrir alla í boði ÍSÍ.
Boltann á læsta rás

Ríkisútvarpið er að nokkru kostað af skattgreiðendum til að veita þjóðlega og menningarlega þjónustu. Til að kveða rímur, lesa þjóðsögur, sýna klassík og þjónusta lýðræðið. Ekki til að kaupa rándýrt efni um boltaleiki. Síðustu misserin hefur misnotkun Ríkisútvarpsins á fé skattgreiðenda flogið langt út yfir allan þjófabálk. Dagskrá er meira eða minna úr skorðum. Ekki einu sinni fréttir fá að hafa frið. Dýra boltaleiki á að sýna á lokaðri rás. Það telst varla til mannréttinda að fá að horfa frítt á rándýrt efni fyrir letidýr.
Verða ekki gómaðir

Enn er von um, að bankamenn og útrásargreifar sæti fangelsi fyrir óhæfuverk í aðdraganda hrunsins. Dómur Hæstaréttar um fjögurra ára fangelsi Exeter-bófa eflir væntingar. Vitum þó ekki, hvernig ábyrgð skiptist milli bankabófa og útrásarbófa. Dofnað hafa væntingar um ábyrgð annarra. Pólitísk ábyrgð er úr sögunni, aðeins Geir H. Haarde var sakfelldur og hlaut ekki fangelsisdóm. Einn skriffinnur situr inni og ekki eru horfur á fleirum. Tæknimenn hrunsins virðast sleppa, lagatæknar, bókhaldstæknar og hagtæknar. Engin merki eru um, að stjórar lífeyrissjóða og sparisjóða verði gómaðir. DO og ÓRG sluppu líka.
Óvenju heimskur bófi

Ármann Kr. Ólafsson bæjarstjóri er óvenjulega heimskur af bófum að vera. Telur sig hafa staðið sig vel í að fækka fólki og lækka laun. Eiga skilið 23% launahækkun sína fyrir dugnaðinn. Orðrétt segir hann um afrek sín: “Við skárum niður allskonar lúxus, sameinuðum skóla til dæmis og hagræddum á ýmsan hátt ég man þetta ekki alveg akkúrat núna, enda á leiðinni í flug.” Meiri dónaskap yfirmanns á fjölmennum vinnustað er varla hægt að hugsa sér. En Ármann er þungt haldinn af frekju- og græðgisvæðingu hinnar pólitísku mafíu, sem framkallaði hrunið. Verðugur eftirmaður Gunnars J. Birgissonar.
Falsanir forsetans

Við þurfum siðareglur fyrir forseta Íslands, þótt Ólafur Ragnar Grímsson hafni þeim. Meðal annars svo að næsti forseti geti ekki falið hegðun sína með fölsuðu bókhaldi. Eins og Ólafur Ragnar gerir. Ferðabókhald hans er ógegnsætt. Minnist ekki á níu ferðir, sem hann fór 2006-2007 með einkaþotum útrásarbófanna. Nefnir ekki heldur, að forsetinn veitti Baugi Jóns Ásgeirs Jóhannessonar útflutningsverðlaun forsetans árið 2008. Þótt Baugur flytti aldrei neitt út, nema kannski fjármagn til Tortola. Siðareglur forseta verða í framtíðinni mikilvæg bremsa á botnlaust siðleysi að hætti Ólafs Ragnars.
Mafía skal hún heita

Örlög Sparisjóðs Keflavíkur eiga að vera dauðadómur Sjálfstæðisflokksins. Hvergi kemur græðgi aðstandenda flokksins betur fram en í linnulausum stuldi úr sjóðnum. Um þetta er versta hryllingsskýrsla hrunsins, svartari en sjálf sannleiksskýrslan. Með ólíkindum er, að fjármálaeftirlitið hafi ekki séð þetta. Og að bófarnir hafi ekki enn verið dregið fyrir dómara. Svartast af öllu er, að Sjálfstæðisflokkurinn hefur gleymt aðild sinna manna að málinu. Rífur kjaft út í eitt á þingi. Þingmenn Sjálfstæðisflokksins ber að hrekja úr pólitík. Alla sem einn, þetta er siðlaus mafía gráðugustu sérhagsmuna.
Burt með gerendur

Gerendur hrunsins voru margir í pólitík, embættum, bönkum og útrás. Fremstir í pólitíska hópnum voru Ólafur Ragnar Grímsson og Davíð Oddsson. Davíð kom upp frjálshyggju í ríkisgeiranum, skipulagði eftirlitsleysi þeirra stofnana, sem áttu að sinna eftirlitinu. Í Seðlabankanum klúðraði hann svo aðdraganda hrunsins á ævintýralega fávitalegan hátt. Ólafur Ragnar var klappstýra útrásarinnar, fundarstjóri víkinganna og partíljón þeirra, orðuveitandi og þjóðrembdur heimspekingur ofurmennsku Íslendinga. Þurfum að losna við slíka dólga úr opinberu lífi, Að losna við Ólaf Ragnar í forsetakosningunum.
Geir og Steingrímur

Verstu mistök Geirs Haarde voru að láta skattgreiðendur að þeim forspurðum taka ábyrgð á innistæðum banka umfram löglegt hámark. Kostar okkur á næstu árum hundruð milljarða, sem við hefðum þurfta að eiga í velferðina. Gerði þetta fyrir hina fáu ríku, sem áttu allan þorra fjárins. Flokkur Geirs hefur ætíð tekið sérhagsmuni ríkra fram yfir hag fátækra. Steingrímur J. Sigfússon endurtók mistök Geirs í smærri stíl. Lét skattgreiðendur að þeim forspurðum taka á sig ábyrgð á innistæðum sparisjóðs. Aftur var gætt hagsmuna auðfólks. Báðir unnu eftir reglunni: Allur gróði er einkaaðila, allt tap er ríkisins.
Éta úr eigin poka

Umræðan um Sparisjóð Keflavíkur sýnir, að almennt éta Íslendingar hver úr sínum poka og hlusta ekki á aðra. Annars vegar segir fólk sjálfstæðismenn suður með sjó eiga sparisjóðsruglið. Hins vegar segir fólk Steingrím J. Sigfússon eiga sóun fjár við björgun sjóðsins. Hvort tveggja getur verið rétt. En menn hlusta bara á annað, ekki hitt. Annars vegar var sparisjóðnum klúðrað og hins vegar var björguninni klúðrað. Mönnum virðist fyrirmunað að skilja þetta og tyggja bara hálfan sannleikann eftir pólitískri þörf. Hitt er svo rétt, að sjálfstæðismenn hafa manna sízt efni á að skamma Steingrím.
Úreltur karlpeningur

Fyrir utan stofugluggann í dag var vinnuflokkur unglinga á Nesinu. Fæstir gerðu handtak, lágu ýmist, sátu eða héngu utan í umferðarskiltum. Þetta eru engin tíðindi, svona er unglingavinnan. Velti fyrir mér, hvernig færi fyrir þessu fólki í lífinu. Minntist umsækjenda um starf blaðamanns. Í þeim hópi voru nokkrir, sem greinilega voru ófærir um að taka upp símtól, hvað þá meira. Töldu mætingu valfrjálsa og afköst valfrjáls. Fyrir utan gluggann í dag unnu tveir. Það voru stúlkurnar. Eins og í hópi umsækjendanna. Undrast ekki, þótt karlar úreldist í þjóðfélaginu, aðeins nothæfir í smáglæpagengi.
Ábyrgð Ólafs Ragnars

Ólafur Ragnar Grímsson ber “siðferðilega ábyrgð á því leikriti, sem leikið var í kringum foringja útrásarinnar og fyrirtæki þeirra. Þau reyndust ekki vera í neinu frekar en keisarinn í sögu H.C. Andersen.” Þannig segir í sannleiksskýrslunni frægu um ábyrgð hruninu. Einnig: “Verður ekki hjá því komist að skoða embætti forseta Íslands sérstaklega, svo hart gekk forsetinn fram í þjónustu sinni við útrásina og þá einstaklinga, sem þar voru fremstir í flokki.” Og “Þegar horft er til baka yfir þá atburði, sem leiddu til hruns í íslensku efnahagslífi, vekur þáttur forseta Íslands sérstaka athygli.”
Bófaflokkarnir sigruðu

Ríkisstjórnin og stjórnarflokkarnir gáfust upp fyrir stjórnarandstöðunni og hættu við fyrningu kvótans. Samið var um hækkun veiðileyfagjalds, en ekki staðið við loforð í stjórnarsáttmála um fyrningu kvótans. Þetta er mikill sigur sérhagsmuna kvótagreifa, er hafa lagt ómælt fé í áróður og auglýsingar svo og útgerð Moggans og tveggja bófaflokka á Alþingi. Um leið er fallið frá rammaáætlun um nýtingu auðlinda, annar sigur bófaflokkanna. Eftir stendur, að hugsanlega verði staðið við þjóðaratkvæði í haust um nýju stjórnarskrána. Þetta er þunnur afrakstur af lélegu verklagi duglausra letingja. Svei þessu.
Mestir og beztir

Ólafur Ragnar Grímsson og Davíð Oddsson eru pólitíkusarnir, sem bezt skilja, að kjósendur ganga fyrir þjóðrembu. Davíð fattaði það raunar í Hádegismóum fyrst, en Ólafur Ragnar hefur vitað það um áratugi, alla sína pólitísku ævi. Kjósendur hugsa ekki fyrst og fremst um efnahag sinn, lífskjör eða gengi sitt í lífinu. “Its the economy, stupid” gildir ekki á Íslandi. Í gamla daga stýrði þjóðremban afstöðunni til varnarliðsins, núna stýrir hún afstöðu fólks til fjölþjóðlegs samstarfs. Klappa þarf eyþjóðinni. Sá fær stuðning, sem segir Íslendinga mesta og bezta í heimi. Á því keyrir Ólafur Ragnar.
Hættulegur Obama

Barack Obama er að verða hættulegri en George W. Bush. Kominn í stríð við Pakistan ofan á stríðið við Afganistan. Hótar til viðbótar stríði við Íran. Sendir ómannaðar flugvélar í sprengjuárásir á Pakistan gegn vilja yfirvalda þar í landi. Öll þjóðin í Pakistan hatar Bandaríkin rétt eins og öll þjóðin í Afganistan. Þetta endar eins og í Víetnam, með þyrlum á þaki sendiráða að bjarga bandarískum landstjórum. Obama telur Bandaríkin nafla alheimsins og hagar sér eins og guð almáttugur. Liggur yfir plönum um, hverja skuli taka af lífi í ómönnuðum loftárásum og hverja ekki. Líkist Nixon í afglöpunum.
Heimagerður vandi

Ég hef ítrekað bent á, að erfiðleikar ríkisstjórnarinnar eru meira eða minna heimatilbúnir. Formenn stjórnarflokkanna valda ekki hlutverki sínu. Eru bæði aftan úr fyrri öld, rétt eins og gamli forsetinn. Þetta gengi gamalla tíma getur ekki lagað sig að nýjum tíma, þar sem reynt er að vinna faglega að málum. Getur ekki hagað þeim á þann veg, að meirihluti myndist réttu megin við strikið. Afleiðingin er, að ríkisstjórnin er nánast máttlaus til góðra verka. Bófar Flokksins og Framsóknar gátu hertekið Alþingi í þágu vondra sérhagsmuna. Þar þarf nýtt fólk og nýja flokka. Eins og nýjan forseta þarf.
Alls engin ráðasmíði

Jóhanna Sigurðardóttir er eini forsætisráðherra lýðræðisríkis, sem ekki fær neina ráðasmíði. Í tali hennar og verkum sést hvergi, að almannatengill hafi komið að máli. Hún blæs bara eins og þokulúður í sjónvarpi. Notar jafnvel hugtakið “sjávarútveg” yfir kvótagreifa. Og fælir þannig frá sér aðra aðila sjávarútvegs. Hvergi örlar á lipurð í samningum eða skilningi á erfiðleikum samstarfsflokksins í Evrópumálum. Þegar við er að eiga á Alþingi bófaflokka, sem gerðir eru út af sérhagsmunaaðilum, gengur ekki, að hafa svona forsætis. Sem lifir enn í heimi þokulúðra ræðumanna á fornum útifundum stéttarfélaga.
Dýrari er Jóhanna

Áðan sagði ég Steingrím J. Sigfússon hafa gert tvenn afdrifarík mistök í ríkisstjórninni, IceSave og sparisjóðina. Annar ráðherra hefur gert sýnu alvarlegri mistök. Það er Jóhanna Sigurðardóttir forsætis, sem keyrði aðild að Evrópusambandinu varanlega út af sporinu. Halda hefði mátt á málum með ögn af lipurð. Ofuráherzlan á Evrópu eitraði sambúð stjórnarflokkanna frá fyrsta degi. Og Jóhanna hefur ekkert gert til að lækna það eða bæta úr því. Kvarnast hefur svo úr meirihluta ríkisstjórnarinnar, að hún varð máttlaus til allra góðra verka gegn bófaflokkum Flokksins og Framsóknar á Alþingi.
Dýr er Steingrímur

Steingrímur J. Sigfússon hefur gert tvenn afdrifarík mistök sem ráðherra. Fyrra var, þegar hann skipaði flokksbróður sinn yfir hina ofur-viðkvæmu IceSave samninga. Ljóst var, að það mundi notað gegn hvaða útkomu, sem orðið hefði. Leið Steingríms stríddi þvert gegn stefnu nútímans um opna og faglega stjórnsýslu. Hélt sig þurfa að halda málinu í eigin fangi og þar sprakk það ítrekað. Síðara var, þegar hann klúðraði endurreisn sparisjóða. Í stað þess að fela verkið þar til bærum fagstofnunum, vildi hann halda málinu í eigin fangi og þar sprakk það. Kostnaður vondrar stjórnsýslu varð 25 milljarðar.
Forðað frá ógæfu

Margt hefði getað farið á annan veg, hefðu sukkarar og skrumarar verið við völd síðustu árin. Efnahag og fjármálum þjóðarinnar hefði verið stjórnað með sjónhverfingum og sýndarmennsku að hætti Grikkja. Hér hefðu getað verið við völd siðlitlir lýðskrumarar á borð við Bjarna Benediktsson og Sigmund Davíð Gunnlaugsson. Svo ekki sé talað um Lilju Mósesdóttur, sem hefur töfralausn á hverjum vanda. Í staðinn fengum við hundleiðinlega fótgönguliða á borð við Jóhönnu Sigurðardóttur og Steingrím J. Sigfússon. Þess vegna dásama útlendir álitsgjafar velgengi Íslendinga aðeins fjórum árum eftir hrun. Hvílík gæfa.
Skoðanir frambjóðenda

Þótt ég hafi meiri áhuga á persónu forseta og trausti á honum en áliti hans á ýmsum málum, kíkti ég á ágætt yfirlit Fréttablaðsins um forsetaefni. Þóra, Ari og Hannes vilja nota málskotsrétt “varlega”, hin tilgreina það ekki. Enginn virðist telja forsetann geta haft aðskilda utanríkisstefnu, aðra en stjórnvalda. Andrea, Ari, Hannes og Þóra vilja siðareglur fyrir forseta, væntanlega af gefnu tilefni, Andrea tilgreinir það ekki. Álit frambjóðenda á skoðunum forseta á stórpólitískum málum er of flókið til að fjalla um það í einni málsgrein. Flest voru þau ágæt, en einn hefur þegar setið of lengi.
Takmörk eignarlands

Allt frá stofnun íslenzka þjóðveldisins hefur þurft að sætta landeigendur og ferðafólk. Í elztu lögum er rækilega fjallað um samskiptin og sú niðurstaða var ítrekuð í náttúruverndarlögum frá 1999. Samkvæmt öllum þessum lögum er teflt saman eignarétti og umgengnisrétti. Í stórum dráttum er öllum heimilt að ferðast að vild um eignarlönd, með nokkrum þröngt skilgreindum skilyrðum. Fara ber varlega um tún og bara tína bláberin upp í sig, svo dæmi séu nefnd. Sumir nýir landeigendur fatta þetta ekki. Telja kannski, að bandarísk eða kínversk lög gildi hér. En íslenzk lög taka í smáatriðum á öllum vafa.
Hugarfar að hætti 2007

Afleggjarar 2007-hugarfars, þau Árni Hjörleifsson og Ingibjörg Davíðsdóttir, hafa lokað ökuleið göngufólks á Skessuhorn. Sem landeigendur Horns mega þau ekki loka leiðum, sem hefð er komin á. Er bannað með lögum. Leiðin er orðin þjóðleið, þótt hún sé ekki skráð í bók minni: “Þúsund og ein þjóðleið”, sem ekki snýst um fjallgöngur, heldur leiðir milli staða. Hugarfar starfskonu utanríkisþjónustunnar sést af orðalagi hennar: “Þvílík fegurð!! Ég áetta” á fésbók. Stöku sinnum sést frekja af þessu tagi, til dæmis hjá Seðlabankanum í Holtsdal. Það mál var leyst með klippum, einu vörn fólks gegn græðgisliði.
Kvótinn: Nú er lag

Kvótagreifar hafa gengið fram af þjóðinni með frekju og yfirgangi, hávaða og þokulúðrum. Aldrei hefur verið meiri stuðningur við þjóðareign á kvóta en einmitt nú. Tækifæri er því til að efna loforð stjórnarflokkanna um fyrningu kvóta og uppboð veiðiheimilda. Gallinn er arfavont frumvarp, sem staðfestir einkaeign kvótans næstu tuttugu ár. Einhverjir þurfa að gera fyrningu kvóta og uppboð veiðiheimilda að hornsteini næstu kosningabaráttu. Þurfum nýjan þingmeirihluta með þjóðarvilja, sem kiknar ekki undir ofurmætti kvótagreifa og þýfis þeirra. Of lengi hafa kvótagreifar brennt auðlindaarði þjóðarinnar.
Friðrik V kominn heim

Aldrei skildi ég, hvers vegna hægt var að reka matstað á borð við Friðrik V í þorpinu Akureyri. Enda reyndist það ekki hægt. Nú er hann kominn á réttan stað í hverfi 101, þar sem menn lepja latté og hafa ekki vit á kvóta. Hefur slegið sér niður gegnt Kjörgarði við Laugaveg í snyrtilegri holu með plássi fyrir fáa útvalda. Þar ögrar hann allri samkeppni með að selja súpu og rétt dagsins á 1600 krónur í hádeginu. Karrísúpa og steinbítur dagsins sýndu, að Friðrik V er betri en nokkru sinni fyrr. Á kvöldin selur hann þriggja rétta málsverð á 5900 krónur og fimm rétta á 7900 krónur. Munið að panta, 4615775.
Stéttaskipting 2012

Þótt menntamenn hati Ólaf Ragnar, þá elska hann auðmenn og alþýða. Hún sér ekki gegnum hagnýta þjóðrembu, sem hefur einkennt allan hans feril. Telur hann hafa bjargað okkur í IceSave. Kannski dugar það honum til endurkjörs. Auðmenn elskuðu hann fyrir hrunið, þegar hann fór níu ferðir með einkaþotum þeirra. Þá var hann fundarstjóri og partístjarna þeirra og mærði víkingseðli þeirra. Nú vænta kvótagreifar þess, að hann hindri þjóðareign á kvóta. Nóg fé er þar til kosningabaráttu fyrir siðareglulausan. Gegn ofurvaldi auðmanna og alþýðu eiga menntamenn lítinn séns. Enda taldir lepja latté í hverfi 101.
Lífsstíll án vinnu

Fréttatíminn segir í dag frá rannsókn Þrastar Sigurðssonar á viðhorfum ungs fólks til vinnu. Þeim fjölgar ört, sem sjá ekki vit í að vinna fyrir litlu hærri tekjum en fást fyrir að skrá sig atvinnulausan. Lítið bil milli launa og styrkja ýtir undir þetta. Athyglisverðara er þó, að sumt ungt fólk er alið upp eins og það sé vafið í bómull. Telur sér ekki skylt að mæta í vinnu og tekur veikindafrí eftir þörfum. Vill heldur hanga á vefnum. Neitar vinnu, sem er óhrein og á vöktum. Útlendir fá slík störf. Laus mið- og hálaunastörf bíða svo eftir fólki, sem nennir að vinna. Atvinnuleysi er orðinn lífsstíll.
Könnuðir eiga bágt

Áður fyrr reyndust símakannanir mjög vel hér á landi. Komu vel heim og saman við kosningaúrslit. Allir höfðu heimasíma og svöruðu um kvöldmatarleytið. Fólk setti ekki í símaskrá, að það hafnaði símtölum af þessu tagi. Pólitíska staðan var stöðug og breyttist hægt. Núna er fólk hætt að nota heimasíma og hafnar því að láta könnuði ónáða sig. Pólitísk staða flýtur hratt. Könnuðir hafa sótt yfir í vefkannanir. Þær hafa þann ókost, að hinir spurðu þurfa að sýna frumkvæði í að svara. Slíkt mengi gefur of lágt svarhlutfall. Síminn orðinn úreltur og netið ekki komið í staðinn. Sá er vandi könnuða dagsins.
ÓRG 22% – Þóra 19%

Ólafur Ragnar Grímsson hefur 22% fylgi samkvæmt netkönnun Gallup, en ekki 46%. Þóra Arnórsdóttir hefur 19% fylgi, en ekki 39%. Engin leið er að sjá, að þau 39%, sem ekki skiluðu sér, hugsi eins og þeir, sem hafa ákveðið sig. Þar á ofan er óvíst, að þau 13%, sem tóku ekki afstöðu, muni taka afstöðu í sömu hlutföllum og hinir. Þannig eru 39% plús 13% kjósenda óráðin gáta, það eru alls 52%. Með tilliti til alls þessa eru rauntölur Ólafs Ragnars og Þóru hálfu lægri en fjölmiðlar segja. Og rauntölur allra hinna eru svo lágar, að þær mælast varla. Fullkomin óvissa ríkir því um úrslit forsetakosninganna.
Byrjaðir að fatta

Fjárhagsvandi evruríkja annarra en Grikklands felst fyrst og fremst í öðru en taprekstri ríkisins. Vandi Spánar, Portúgals og Írlands felst í bönkunum. Þeir eru orðnir svo umsvifamiklir, að ríki getur ekki ábyrgzt þá. Þetta er mildari útgáfa af íslenzka vandanum haustið 2008. Harkalegar aðgerðir í ríkisfjármálum gagnast því ekki. Fremur þarf að endurskoða sambúð ríkis og banka. Eins og Íslendingar urðu að gera nauðugir viljugir. Evrópusambandið er að byrja að átta sig á, að bankar megi fara á hausinn eins og hver önnur fyrirtæki. Þetta eru menn farnir að segja upphátt í sölum Evrópusambandsins.
Þeir brenndu peningana

Kvótagreifum landsins er ekki trúandi fyrir peningum. Ofsagróða síðustu ára notuðu þeir ekki til að endurnýja fiskiskip og fiskvinnslu. Þorri gróðans fór í misheppnaðar fjárfestingar í öðrum greinum og öðrum löndum. Brenndu semsagt gróðann. Fengu þar á ofan risalán út á gróðann og brenndu einnig þau í öðrum greinum og öðrum löndum. Þannig hvarf hagvöxtur þjóðarinnar. Þetta gátu greifarnir gert vegna skorts á alvöru auðlindagjaldi. Ríkið hefði betur notað meiri hluta fjárins til gagns fyrir þjóðina. Nú er verið að reyna það og þá trompast greifarnir gersamlega. Baula í dag á fólk og hóta öllu illu.
Bíður eftir sukkara

Mér varð illt, þegar ég las, að Ólafur Haukur Johnson bíður bara eftir nýjum menntaráðherra til að endurræsa Hraðbrautina. Segir þolandi, að sá verði úr Samfylkingunni. Á tíma sukks Þorgerðar Katrínar var Ólafur sérfræðingur í að misnota pólitísk sambönd. Stal af ríkinu tugum milljóna króna umfram samning skólans. Flokkurinn hefur verið úti í kuldanum í þrjú ár og galdramaðurinn þarf að þreyja þorrann. En er ekki búinn að gefast upp. Telur sína eigin sukkara munu komast senn til valda og þá geti ruglið byrjað að nýju. Ólafur Haukur er eitt grófasta dæmið um ógeðfelldan pilsfaldakapítalisma Flokksins.
Tekizt og mistekizt

Ef við lítum bara aftur til hrunsins, hefur glæsilega tekizt að rétta við fjárhag og efnahag þjóðarinnar. Endurreisn okkar hefur tekizt á undraverðum hraða og allar hagtölur vísa upp á við. Sé litið til lengri tíma og stærri verkefna, hefur hins vegar margt mistekizt. Bankakerfið var ekki siðvætt, kvótinn komst ekki í þjóðareign og ný stjórnarskrá er ekki til. Okkur hefur tekizt það, sem Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn vildi, að koma skútunni aftur á flot. En það er enn gamla skútan frá hrunflokkunum. Enn vantar endurreisn hugarfars og verðmætamats. Gamla Ísland sést alls staðar gegnum skartklæðin.
Margvíslegar persónur

Sjaldan hef ég séð aumari sjón. Einar örn Benediktsson útskýrði spillingu sína með því að segjast vera tvær persónur, Einar Örn pólitíkus og Einar Örn prívatmaður. Pólitíkusinn vissi ekkert um bardús prívatpersónu sinnar, bæri á henni enga ábyrgð. Þessi siðaspeki opnar margvíslega möguleika fyrir frama í spillingu og glæpum. Fólk skiptir sér í ýmsar persónur með sjálfstætt líf. Þær geta raunar verið fleiri en tvær, ef þú þarft snögglega á því að halda. Framkoma Einars Arnar í sjónvarpinu sýndi mér, að Bezti flokkurinn var ekki stofnaður til góðra verka, heldur til að maka krókinn á heimsku kjósenda.
Smala þrælum til skítverka

Kvótagreifar hyggjast smala sjómönnum sínum um borð í skip í nótt og sigla með þá til Reykjavíkur. Til að láta þá mótmæla nýjum kvótalögum á morgun á Austurvelli. Í fyrsta sinn í sögu landsins er fólki smalað til útifundar að hætti einræðisherra og harðstjóra. Ákvörðunin er gott dæmi um æði greifanna, yfirgang og frekju. Sjómenn þora auðvitað ekki annað en að láta smala sér um borð. Annars mundu þeir missa plássið. Þetta verður aumasta stundin í sögu íslenzkrar alþýðu, þegar sjómenn láta skipa sér að steyta hnefann í átt til löggjafans. Greifarnir eru vanir að hafa fólk á kaupi til allra skítverka.
Furðuleg velgengni

Hvar sem ég hitti Evrópumenn, sem fylgjast með, eru þeir undrandi yfir gengi Íslendinga aðeins fjórum árum eftir hrun. Allar hagtölur eru á dúndrandi uppleið. Velsældin leynir sér ekki í neyzlu fólks, utanferðum og eyðslusemi. Þessu hefði enginn spáð fyrir fjórum árum, þegar Ísland varð gjaldþrota á vakt Sjálfstæðisflokksins. Á sama tíma eru aðrir í tómum vanda. Jafnvel Írar eru ekki komnir á beinu brautina, svo ekki sé talað um Grikki. Spánverjar ekki búnir að bíta úr nálinni. Samt borgar Þýzkaland í gríð og ergi. Fjármál og efnahagsmál okkar eru til fyrirmyndar, þótt sumt annað hafi mistekizt.
Kalla sólskinið svartnætti

Þegar Geir H. Haarde mælti hin fleygu orð: “Guð blessi Ísland” fyrir fjórum árum, var svartnætti í aðsigi. Horfur á tuga prósenta atvinnuleysi, þúsundum manna á vonarvöl, skorti á neyzluvörum og sjúkravörum, ríkisskuldum upp á margfalda landsframleiðslu. Ekkert af því gerðist. Efnahagslífið er rekið á fullum dampi, nóg er til af öllu og betlarar eru engir. Evrópumenn taka ofan fyrir stjórn landsins þessi árin. Botninn náðist fljótt og allar hagtölur eru jákvæðar. Ég fer í röðina í kjörbúð og undrast ríkidæmi neytenda. Samt emja bjálfar eins og stungnir grísir, þegar þeir kalla sólskinið svartnætti.
Látið þá rúlla

Varnir Evrópu gegn fjármálahruni byggjast enn á þjóðnýtingu taps bankanna. Angela Merkel Þýzkalandskanzlari og François Hollande Frakklandsforseti eru komin á spönsku línuna frá Mariano Rajoy, forsætisráðherra Spánar. Vill taka seðlabankavaldið frá aðildarríkjunum, svo að evrópskur alvöru-seðlabanki sé að baki evrunnar. Að öðrum kosti fái evran ekki staðizt áhlaup markaðarins. Hagsmunir hans eru, að Þýzkaland bjargi spænsku bönkunum. Útvíkkuð hugmynd Hollande um evrópskt bankabandalag. Merkel vill þá í viðbót miðstýringu fjármála Evrópu. Betra væri að leyfa illa reknum bönkum að rúlla á hausinn.
Fordæmið frá Líbýu

Reynslan frá Líbýu hvetur ekki til vestrænna afskipta af Sýrlandi. Glæpamenn tóku völdin í Líbýu af Gaddafi einræðisherra í fyrra með stuðningi vestrænna ríkja og Atlantshafsbandalagsins. Því meira sem málin breyttust þar í landi, því meira urðu þau eins og áður. Ofstækið og ofbeldið er hið sama og áður. Í síðasta mánuði var þekktasti skurðlæknir landsins, Salem Forjani, tekinn af sjúkrahúsinu og pyntaður í nokkra daga. Forjani er varanlega slasaður eftir meðferðina. Vestræn ríki eiga ekki að hafa afskipti af ríkjum múslima. Þar ráða vitfirringar ríkjum, hver svo sem er ofan á í pólitíkinni hverju sinni.
Auðurinn kúgar okkur

Með frekju og yfirgangi kúga kvótagreifar þjóðina til hlýðni. Með lygum í auglýsingaherferðum og með gráti og gnístran talsmanna. Með gíslatöku áhafna og sveitarfélaga. Með verkbanni og Sjómannadeginum. Með Sjálfstæðisflokknum og Morgunblaðinu. Með Ólafi Ragnari Grímssyni og ótakmörkuðu fjármagni. Fólk skelfur af hræðslu um allt land. Ríkisstjórnin hlýddi ofurvaldinu og lagði fram lagafrumvarp um varanlega leigu auðlindarinnar fyrir skít og kanil. Í stað sáttar við fólkið reynir hún árangurslaust að sættast við bófana. Þar með brestur sjálf forsenda ríkisstjórnar, sem miklar vonir voru bundnar við.