arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Nató tapar í Kabúl

Utanríkisráðherra Bandaríkjanna kvartaði um daginn um lélega frammistöðu Nató í Afganistan. Hann dró það að vísu til baka daginn eftir, þegar menn höfðu móðgazt. Raunar er bandalagið ekki til margra hluta nothæft, síðan Sovétríkin sáluðust. Bandaríkin hafa beitt því til óhæfuverka í Afganistan, en lítið hefur gengið. Bandalagið er þó drjúgt með sig af engu tilefni, segir ástandið batna. Talíbanar fara sínu fram um allt land, meira að segja í sjálfri höfuðborginni. Í vikunni réðust þeir þar á þekkt hótel og drápu m.a. norskan blaðamann. Atlantshafsbandalagið er á undanhaldi í Afganistan.
Nomina sunt odiosa

Fjölmiðlar eru ekki hluti dómskerfis. Þeir fella ekki dóma, þegar þeir segja hver gerði hvað. Það er fyrsta og síðasta skylda fjölmiðils að svara slíku. Hver ruddist með exi inn á móður með smábarn? Hver handrukkaði í Vogunum um svipað leyti? Í svona málum er enginn vafi á, hver var að verki. Það náðist í mennina. Auðvitað á að birta nöfn þeirra og sýna mynd af þeim. Annað er ræfildómur. Því miður hefur félagslegur réttrúnaður kúgað íslenzka fjölmiðla til að játast undir okið: Nomina sunt odiosa. Þjóðfélag er ekki frjálst, þar sem fjölmiðlar svara ekki spurningunni: Hver gerði hvað?
Byrgið, Krossinn, Goldfinger

Mér kemur ekki á óvart, að eigandi næturklúbbsins Goldfinger gefi hluta gróðans til safnaðar Krossins. Ekki heldur, að til skamms tíma gaf hann slummur til uppeldisheimilisins Byrgisins. Leyniþræðir milli ofstækisfulls kristindóms, kjöltudans súlnameyja og sadó-masókísks uppeldis óreglusamra kvenna ungra. Mér finnst frábært að sjá þetta heilaga bandalag Gunnars Þorsteinssonar í Krossinum, Guðmundar Jónssonar í Byrginu og Ásgeirs Þórs Davíðssonar á Goldfinger. Guðspjallamaðurinn Jóhannes, markgreifinn af Sade og soldán Miklagarðs í einni sæng. Veruleikinn er skrítnari en skáldsagan.
Stéttaskipting í snjónum

Stéttaskipting í snjómokstri er þessi: Að næturlagi eru götur hreinsaðar, svo að bílstjórar komist leiðar sinnar, ef þeir brjótast út í bíl. Þegar börnin eru komin í skólann, er farið að hreinsa gangstéttir. Það endist að vísu skammt. Tveimur stundum síðar eru heflarnir búnir að skófla snjó upp á stéttir. Ekki er reiknað með, að skólafólk og smælingjar þurfi að komast út að næstu stoppistöð strætó. Nema kannski úti á götum. Stéttaskiptingin í snjómokstri segir allt sem segja þarf um áhuga sveitastjórna á samgöngum fólks. Annars flokks eru þeir, sem ekki hafa bíl eða geta ekki keyrt.
Flokksbræður hata McCain

Helmingur repúblikana, fjórðungur þjóðarinnar, hatar forsetaframbjóðandann John McCain eins og pestina. Enginn frambjóðandi repúblikana er jafn mikið ausinn auri og hetjan frá Víetnam. Engu máli skiptir, þótt hann fylgi náið stefnu George W. Bush forseta í utanríkismálum og stríðsmálum. Kristilega ofstækið hatar hann, svo og þeir, sem styðja pyndingar. Einnig þeir, sem hata ólöglega innflytjendur, og þeir, sem hata fóstureyðingar. Slíkir ferns konar geðsjúklingar fylgja honum organdi og æpandi við hvert fótmál. Þetta er róttæki fjórðungurinn, sem hefur stjórnað bandaríska ríkinu í sjö ár.
Geldmiðlarnir

Fjölmiðlarnir hafa ekki sagt mér eða sýnt mér, hverjir ógnuðu Söru Rós Kavanagh. Þeir ruddust inn á hana og tveggja ára son hennar, sveifluðu exi og hótuðu lífláti. Þeir náðust skömmu síðar og höfðu þá víðar gert óskunda. Ekki einu sinni DV hefur sagt frá nöfnum þeirra eða birt mynd af þeim. Ég veit ekki til hvers fjölmiðlar eru, ef það er ekki til að svara fyrstu spurningu hvers blaðamanns: Hver? Spurningunni, sem fyrst allra er kennd í blaðamannaskólum. Svo kúguð er þjóðin orðin, svo geldir eru fjölmiðlarnir orðnir af félagslegum réttrúnaði. Nafnleysið er niðurlæging geldmiðlanna.
Dómarar hunza stjórnarskrá

Blaðamannafélag Íslands hefur tekið undir gagnrýni á dómstóla fyrir að virða ekki tjáningarfrelsi í nýlegum dómum. Dómar í héraði og hæstarétti taka ekki lengur tillit til, að skrifað sé í góðri trú og satt sagt frá. Í sumum þessara réttarhalda var ekki vikið orði að því, að satt og rétt var sagt í fjölmiðli. Nýja dómvenjan holar lýðræðið og mun fljótt verða þjóðinni til vandræða. Við þurfum á því að halda, að fjölmiðlar skyggnist bak við tjöldin og segi okkur frá því, sem þeir sjá. Þótt einhverjir móðgist. Með framferði sínu valta dómarar landsins yfir stjórnarskrána.
Nyhedsavisen lifir

Íslenzka dagblaðinu Nyhedsavisen í Danmörku er borgið. Auðjöfurinn Morten Lund keypti meirihlutann. Það tryggir fríblaðinu úthald fram á næsta ár, þegar það kemst vonandi á réttan kjöl. Eftir sjö milljarða íslenzkra króna tap 2006-2008. Aukna hlutaféð er líklega á lágu verði, því að lítið var um kaupendur. Meiri fyrirstaða er í Danmörku en á Íslandi gegn dreifingu fríblaða heim til fólks. Þar þarf meiri þolinmæði til að koma slíku blaði fyrir vind. Fríblöð eru að verða meirihluti dagblaðaútgáfu sums staðar í Evrópu. En heimsend fríblöð hafa hvergi enn fest rætur nema á Íslandi.
Fólk er fífl

Ritstjórn Fréttablaðsins hafnaði afslætti á benzíni hjá Skeljungi í samræmi við siðareglur blaðsins. En ritstjórn Stöðvar tvö í sama fyrirtæki hafði ekki hafnað þessu, þegar ég síðast vissi. Þetta endurspeglar mun á dagblaði og sjónvarpsstöð. Dagblað fylgir gömlum hefðum og setur sér siðareglur, sem notendum eru birtar. Sjónvarpsstöð gerir slíkt ekki. Hefð dagblaðs felst í fréttum, en hefð sjónvarps er skemmtun. Fréttatengt efni líkist þar æ meira skemmtiefni. Það sérkennilega og hlægilega er, að fólk treystir sjónvarpi betur en dagblöðum. Enda sagði frægur olíuforstjóri: “Fólk er fífl.”
Bölvaðir túristar

Bandaríkjastjórn er með á prjónunum að herða aðgerðir gegn ferðafólki frá Evrópu, þar á meðal Íslandi. Þetta kom fram í viðtali BBC við Michael Chertoff síðdegis í gær. Hann er ráðherra heimavarna. Hafa Íslendingar þó ekki verið par hrifnir af móttökum, sem nú gilda. Chertoff telur hættu á, að hryðjuverkamenn komi frá Evrópu. Eins og raunar flest illt, að mati sumra Bandaríkjamanna. Evrópa er stökkpallur terrorista og hryðjuverka gegn Bandaríkjunum, segir hann. Vill fá að samþykkja hvern fyrir sig fyrir hverja ferð hans. Íslenzkir túristar mega eiga von á hastarlegum móttökum.
Rasismi leyfður

Hér á landi er sem betur fer enn leyfilegt að tjá skoðanir. Einnig er leyfilegt að tjá rangar skoðanir. Það er að segja skoðanir, sem falla ekki að félagslegum réttrúnaði. Fólki leyfist til dæmis að vera rasistar. Það má vera andvígt búsetu fólks, sem ekki rekur ættir til íslenzkra langfeðga. Það er ekki fyrr en rasismi verður að ofbeldi, að lögin taka á honum. Af því að ofbeldi er ólöglegt, þótt rasismi sé löglegur. Alveg eins og menn mega vera í mótorhjólaklúbbum og tjá þar sérkennilegar skoðanir. Þangað til þeir fara að beita ofbeldi. Þá kemur löggan. Það er vendipunkturinn.
Skap Bjarkar

Ég trúi nýsjálenzkum blaðamanni betur en íslenzkum almannatengli Bjarkar. Hef langa reynslu af, að Íslendingar ljúga, unz þeir eru orðnir bláir í framan. Hins vegar hef ég enga slíka reynslu af útlendingum öðrum en almannatenglum, Bandaríkjastjórn og starfsliði Atlantshafsbandalagsins, einkum Jamie Shea. Ég held, að Glenn Jeffrey hafi ekki verið að abbast upp á Björk, áður en hún reif bolinn hans. Það stafar af, að Björk hefur áður misst stjórn á skapi sínu og látið það bitna á ljósmyndara. Hins vegar játa ég, að fréttir af málinu eru of óskýrar til að taka eindregna afstöðu.
Mikið, lítið og nokkuð

Gaman er að lesa viðbrögð landsfeðranna og sérfræðinganna við niðurstöðu mannréttindanefndar Sameinuðu þjóðanna. Þeir velta fyrir sér, hversu mikið mark skuli taka á henni. Mikið, segja sumir; lítið, segja aðrir; nokkuð, segja nokkrir. Önnur ríki hafa ekki alltaf tekið mark á nefndinni, segir einn. Eins og þegar “ofsatrúarmaðurinn” Árni Mathiesen afsakaði sig með, að fyrri ráðherrar hafi oft hunzað góða siði í mannaráðningum. Dæmigerð er öll þessi umræða landsfeðra og sérfræðinga um undanbrögð í kvótakerfismálinu. Þeir gerast aðilar að samstarfi, en vilja samt láta eigin hentisemi ráða.
Götustrákur í ofsatrú

Sigurður Líndal, prófessor í lögum, hefur kallað Árna Mathiesen götustrák og ofsatrúarmann. Tilefnið er, að Árni tók son Davíðs Oddssonar af botni umsækjenda og setti hann upp fyrir hæfari menn. Sigurður segir, að ofsatrúarhópar í Sjálfstæðisflokknum hafi “valdboðið eitt að leiðarljósi”. Orð Sigurðar vega þyngra eins og orð Péturs Hafstein, því að báðir hafa hingað til verið taldir hallir undir Sjálfstæðisflokkinn. Ástæðan fyrir andófi Sigurðar og Péturs er auðvitað þessi: Vörn Árna, eins og raunar fleiri ráðherra flokksins, einkennist af algeru áhugaleysi um röksemdir.
Viðskiptapólitíkin

Lífeyrissjóðirnir eiga að stunda viðskiptapólitík, hvað sem Baugur segir eða Gunnar Sigurðsson forstjóri. Sjóðirnir eiga að fjárfesta í fyrirtækjum, sem sætta sig við afskipti stéttarfélaga. Í fyrirtækjum, sem reyna ekki að hindra aðild starfsfólks að stéttarfélögum. Í fyrirtækjum, sem reka siðræn viðskipti, til dæmis gagnvart þriðja heiminum og umhverfi mannkyns. Þótt viðskipti séu siðlaus í sjálfu sér, rekin í siðlausu umhverfi ágirndar. Lífeyrissjóðir stéttarfélaga eru hluti af allt öðru og siðlegra hagkerfi. Fyrirmynd er frá Noregi. Viðskiptalífið getur ekki vænzt hlutleysis sjóða.
Lesist aftan frá

Mogginn er hannaður til að vera lesinn aftan frá. Eins og í gamla daga, þegar erlendar fréttir voru á forsíðunni og þær læsilegustu voru á bakinu. Nú er forsíðan hrein fréttasíða, en kynningar á efni blaðsins taka stórt pláss á baksíðunni. Ekki eins vitlaust og það virðist vera. Bandarísk rannsókn sýnir, að þriðjungur fólks flettir blöðum og tímaritum aftan frá. Erlend tímarit taka tillit til þessa, setja fyrirsagnakennt efni aftarlega í margra síðu greinar. Mogginn er ekki lengur strætisvagn allra, heldur sérrit eins og flokksblöðin gömlu, góðu. Nú er hann málgagn aftanfrálesara.
Röng skoðun bönnuð

Tjáningarfrelsi er misjafnt á Vesturlöndum. Víðast hvar er leyfilegt að segja satt, nema á Íslandi. Á meginlandi Evrópu eru þó sums staðar bannaðar skoðanir. David Irving var dæmdur í fangelsi í Austurríki fyrir að gera lítið úr helför gyðinga. Sums staðar er umtal bannað. Í Frakklandi var eBay knúið til að hætta við uppboð minjagripa frá tíma nazista. Þýzkaland er líka afar viðkvæmt fyrir öllu, sem gerðist á tíma Þriðja ríkisins. Fólk er enn hrætt við það, sem gerðist fyrir sextíu-sjötíu árum. Fyrir tveimur kynslóðum. Það lýsir sér í lögum og dómum aðildarríkja síðustu styrjaldar.
Prenthæfur sannleikur

Minna ber á fólki, sem gagnrýnir skrif um atriði, sem það vill ekki sjá. DV hefur ekki verið gagnrýnt harðlega fyrir að birta viðtal við fólk suður með sjó, sem kallar sig rasista. Stundum hefði hvinið meira í tálknunum út af slíku. Kannski er á undanhaldi sú skoðun, að fjölmiðlar framleiði vandamál með því að birta um þau. Betra sé að þegja óþægileg mál í hel. Hitt er augljóst, að vandamál fara ekki, þótt menn stingi haus í sand. Enginn vandi er slíkur, að ekki beri að fjalla um hann. Sannleikurinn hefur alltaf gert menn frjálsa. Mun einnig gera það hér á landi um síðir. Nema í héraðsdómi.
Private Eye

Tímaritið Private Eye gerði á sínum tíma grín að hræsni fólks við andlát Díönu prinsessu. Það birti skrípó af syrgjendum við hlið Buckingham hallar. Þrjár blöðrur stigu upp af hópnum: “Blöðin eru til skammar.” “Já, ég fékk þau hvergi.” “Fáðu mitt lánað, það er með mynd af bílnum.” Myndin sýndi hræsni alls almennings í hnotskurn. Enda varð fólki svo hverft við, að blaðsöluturnar neituðu að hafa blaðið í sölu. Það hefur lagast aftur, en enginn vill auglýsa í Private Eye. Enda ber það af fréttablöðum Bretlands. Það segir fólki og auglýsendum napran sannleika, sem enginn vill heyra
Ping-pong skemmtun

Ping-pong blaðamennska tröllríður íslenzkum ljósvaka. Andstæðingar eru dregnir ókeypis að borði og látnir rífast um mál í brennidepli. Sannleikur finnst ekki í ping-pongi andstæðinga. Allar pólitískar skoðanir segja samanlagt ekki sannleikann. Hann fæst aðeins fram í rólegu spjalli fróðra manna, sem ekki eru fulltrúar skoðanahópa. Slíkt þykir því miður ekki nothæft í sjónvarpi, þar sem allir eiga að vera hressir og hafa hátt. Ping-pong sjónvarpsþættir eru fyrst og fremst ókeypis sjónvarpsefni á erfiðum tímum, ódýrara en skemmtiþættir. Ping-pong þættir villa á sér heimildir.
Drekka sjaldan og illa

Íslendingar drekka sjaldan og illa. Sturta í sig um helgar, fara á bari og skandalísera, jafnvel til vandræða. Fáir drekka daglega að hætti Suður-Evrópu. Þar drekka menn mikið, en ekki til vandræða. Skorpulifur er þar algeng, en til skamms tíma nánast óþekkt á Íslandi. Hér fær lifrin að hreinsa sig milli helga. Við höfum aðrar tegundir áfengiskvilla en þjóðir bjórs og rauðvíns. Við höfum alkóhólisma, sem þekkist varla á Spáni og Ítalíu. Heildarmagn áfengis segir takmarkaða sögu. Meira máli skiptir hversu oft og hversu illa er drukkið. Íslendingar drekka sjaldan og illa.
Goldfinger í biðröð

Mér kemur ekki á óvart, að Goldfinger-stjórinn höfði mál gegn Vikunni fyrir að segja óþægilega satt. Hann hefur séð langa röð slúbberta, rugludalla og skemmtikónga höfða mál með árangri. Dómstólar dæma fjölmiðla ætíð fyrir að segja satt. Í hvert skipti dæma þeir hærri sektir en samanlagðar sektir allra nauðgara og ofbeldismanna Íslandssögunnar. Firrtir dómstólar kalla á kærur af þessu rangsnúna tagi. Í Bandaríkjunum vinna fjölmiðlar málaferli, ef ekki er hægt að sanna, að þeir ljúgi. Hér telja dómstólar það bara vera verra brot, að fjölmiðlar segi satt. Hér tapar sannleikurinn sjálfvirkt.
Skáldbörn ofsótt

Börn um allan heim skálda Harry Potter. Vefurinn www.fictionalley.org/ hefur 30.000 sögur úr draumaheimi Hogwarts, þar af nokkur hundruð heil skáldrit. Höfundarnir reyna að lúta lögmálum upprunalegu bókanna. Sögur Rowling eru eins konar stillansar fyrir ótal höfunda, sem flestir eru börn. Warner Bros eignaðist réttinn 2001 og fór að ofsækja börnin. Varð illræmt, börnin tóku til gagnaðgerða og fyrirtækið varð að biðjast afsökunar á fíflaskap. Nú er Warner Bros enn á kreiki, búið að kæra www.hp-lexicon.org/ fyrir að gefa út alfræðirit um flókinn heim Rowling og skáldbarnanna.
Dagblöð að hrynja

Dagblaðaútgáfa er að hrynja í Bandaríkjunum. Á Wall Street hefur verðgildi bandarískrar dagblaðaútgáfu lækkað um 42% á þremur árum og um 26% á aðeins einu ári, 2007. Þetta felur ekki í sér sveiflu, heldur er það hrun. Búast má við geigvænlegum sparnaði á bandarískum dagblöðum árið 2008. Samt má reikna með, að margir stórforstjórar í bransanum verði búnir að kveðja hann áður en árið 2009 rennur í garð. Hrunið kemur í enda linnulauss undanhalds bandarískra dagblaða í fjármálum um áratugi. Hrunið byggðist fyrst á hvarfi smáauglýsinga yfir á vefinn og síðan á hvarfi annarra auglýsinga þangað.
Herferð Fréttablaðsins

Fréttablaðið er í herferð fyrir nýjum húsum verktaka við Laugaveg. Birti leiðara, þar sem Mál & menning var sögð hjarta bæjarins. Eins og traffík í húsinu stafaði af æsku þess og sex hæðum. Sama umferð væri þar, þótt húsið væri gamalt úr timbri; kjallari og tvær hæðir. Síðan kannaði blaðið skoðanir. Slengdi saman svörum þeirra, sem vildu nýsmíða arkitektúr og hinna, sem vildu nýsmíða fornmiðjar. Gegn hinum, sem vildu varðveita fornminjar. Meiri skyldleiki er með þeim, sem vilja varðveita eða nýsmíða fornminjar en hinum, sem vilja byggja arktitektúr. Herferðin er vanhugsuð.
Skipulagsslys á Nesinu

Meirihluti Sjálfstæðisflokksins á Seltjarnarnesi undirbýr núna stórslys í skipulagi í þágu Þyrpingar. Reisa á þétta byggð vestast á Nesinu, við Nes og Bygggarða, við hlið fuglaverndarsvæðis. Þéttleiki byggðarinnar á að vera þrefalt meiri en annars staðar á Nesinu. Þetta er í annað sinn sem Þyrping ræðst gegn fjárhagslegum hagsmunum Seltirninga og vistfræðilegum hagsmunum þeirra. Allra síðustu árin hafa ágjarnir verktakar á höfuðborgarsvæðinu náð taki á sveitastjórnarmönnum, fjölmiðlum og embættismönnum. Samtals er sókn verktaka í nýtingarhlutfall orðin umfangsmesta spilling nútímans á Íslandi.
Collateral damage

Davíð Arnórsson lítur mildum augum á Davíð Smára Helenarson og fyrirgefur honum fótbrotið. Davíð fyrri lítur á sig sem “collateral damage”, mann, sem óvart var á röngum stað á röngum tíma. Hann telur sig bara hafa verið óheppinn. Kannski voru það bara örlögin. Það sé hins vegar Davíð síðari, sem sé hið raunverulega fórnarlamb. Hann þurfi að fá hjálp við sinni ofbeldishneigð. Eins og þið vitið hefur Davíð síðari vaðið árum saman um borgina með ofbeldi og stuðningi vandamálafræðinga. Hefur orðið eins konar þjóðhetja, sem löggan þorir ekki í. Jafnvel fórnardýrin bera blak af honum.
Baugur og Formúlan

Baugur hefur keypt þriðjung í akstursliðinu Williams, sem keppir í Formúlu 1. Þetta segir Brad Spurgeon á vefsíðu International Herald Tribune í morgun. Meðal annarra eigenda liðsins er Hamleys, sem einnig er í eigu Baugs. Williams er miðlungs lið í bransanum, varð frægt árið 1997, þegar Jacques Villeneuve var ökumaður. Ökumenn á þessu ári verða Nico Rosberg, sem varð níundi í fyrra, og nýliðinn Kazuki Nakajima.
Falsað myndband

Bandaríkjastjórn hefur gefið út falsað myndband af meintu áreiti íranskra hraðbáta við bandarísk herskip. Það minnir á fölsuðu myndirnar, sem Colin Powell utanríkisráðherra sýndi í öryggisráðinu. Þá voru Bandaríkin að ljúga atómvopnum upp á Írak. George W. Bush forseti þurfti að komast í stríð til að vinna forsetakosningar. Nú vill hann aftur komast í stríð og í þetta sinn gegn Íran. Stjórn hans hefur logið atómvopnum upp á Íran. Þótt allar leyniþjónustur hans hafi birt skýrslu um hið gagnstæða. Ástæða er til að óttast, að Bush sé á atkvæðaveiðum að þreifa sig fram til nýs stríðs.
Hilary vann fjölmiðla

Hilary Clinton vann forkosningarnar í New Hampshire á síðasta sólarhring baráttunnar. Skýringin er, að konur hunzuðu kannanir og flykktust yfir í hennar herbúðir á allra síðustu stundu. Þær risu upp gegn fjölmiðlum, sem gátu ekki dulið gleði sína yfir óförunum í Iowa. Karlrembdir bandarískir fjölmiðlar ögruðu þessum konum. Álitsgjafinn Libby Brooks rekur í Guardian Unlimited ótal dæmi um gróið hatur fjölmiðlunga á frambjóðandanum. Fremstur fer þar Carl Bernstein, sem skrifaði undarlega bók um Hilary, “A Woman in Charge”. Nú fá fjölmiðlarnir á baukinn, sem þeir eiga vissulega skilið.
Flokkar og fjölmiðlar

Íslenzkir stjórnmálaflokkar taka sérhagsmuni yfirleitt fram yfir hagsmuni almennings. Dæmi um það eru kvótakóngar, landbúnaður, lóðir fyrir verktaka, sala einokunar ríkisins og innviða samfélagsins í hendur einkaaðila, verndun fáokunar á borð við tryggingar, olíu og benzín, flug og síma. Flokkarnir þjónusta ofbeldi í umheiminum án þess að leita ráða almennings. Hefðbundnir fréttamiðlar hafa nánast ekki veitt almenningi neina vörn í aðför stjórnvalda gegn hagsmunum og vilja hans. Þeir líta á neytendamál og andstöðu við orkuver sem ómarktæka sérvizku. Fyrirlíta fólk.
Vilhjálmur og Dagur

Viðhorf til gamalla hverfa er að breytast og nær til allra stjórnmálaafla. Fyrrverandi borgarstjóri Sjálfstæðisflokksins og núverandi borgarstjóri Samfylkingarinnar eru á svipuðu róli. Hinn fyrri út af brunahúsum við Lækjartorg og hinn síðari út af neðstu húsum Laugavegs. Þeir vilja vinda ofan af æðibunugangi við gerð nýrra húsa í gömlum hverfum. Og geta hugsað sér að leggja í kostnað vegna þessa. Fólk er farið að átta sig á, að of mikið tillit hefur verið tekið til óska fyrirtækja um aukið verðmæti lóða. Og of lítið tillit tekið til hverfisfegurðar og gamalgróins nágrennis.
Skörðóttur hundskjaftur

Vandi borgarinnar er frekja lóðaeigenda og verktaka og vanheilög sambúð pólitíkusa við þessa aðila. Sambúðin hefur gert miðbæinn að skörðóttum hundskjafti. Þar rísa brattir steypukassar yfir gömul hús, sem sæta augnstungum og misþyrmingum. Betra hefði verið að byggja nýjan miðbæ við Suðurlandsbraut í framhaldi af gamla bænum og laga hann í staðinn betur að gamla stílnum. Alls ekki má byggja nýja bæi ofan í gamla. Úr því verður skörðóttur hundskjaftur, þar sem annað hvort verður að víkja. Hingað til hefur því gamla verið sparkað, en nú eru teikn á lofti um góð sinnaskipti.
Rífið nýju húsin

Góð stefna í skipulagi miðbæjarins þarf aðeins tvö boðorð. Í fyrsta lagi þarf að rífa Morgunblaðshöllina við Ingólfstorg og húsið milli Apóteksins og Hótels Borgar við Pósthússtræti. Í öðru lagi þarf að rífa öll hús, sem eru yngri en þessi tvö. Það eru allt saman hús í dauðum arkitektúr síðustu þrjátíu ára. Einfaldast er að strika yfir hann. Í stað húsanna, sem rifin verða, komi hús, sem brúi vel svipmót gömlu húsanna, sem eftir standa. Í arkitektúr gildir einföld formúla: Því yngra, því verra. Auk þess legg ég til að strax verði reknir allir stjórar og stjórnarmenn borgarskipulagsins.
Spuni viðskiptaráðherra

Undir forustu Moggans komu fjölmiðlar að litlu gagni í fréttum af góðsemi viðskiptaráðherra. Að ráði almannatengla spann hann ímyndaða flík úr tvinna. Fjölmiðlarnir sögðu frá flíkinni, en nefndu fáir þráðinn. Björgvin G. Sigurðsson bætti ekki hag skuldunauta íbúðalána eða þeirra, sem greiða alls kyns seðilgjöld mánaðarlega. Aðgerðir hans gegn bankasvindli voru einkum sýndarmennska, sem vék hjá veigamestu greiðslum fólks. Ástæða væri til að klappa, ef hann fengi Alþingi til að setja almennt og algert bann við fitti, seðilgjöldum og uppgreiðslugjöldum í samfélaginu. En ekki fyrr.
Stjórnlaus Strætó

Frétt gærdagsins var í DV. Forstjóri Strætó hefur ráðið eiginkonuna til að líta eftir veikindasvindli vagnstjóra. Hún er forstjóri einkafyrirtækis, sem í boði Strætó sendir trúnaðarlækni til veikra vagnstjóra. Þetta er skólabókardæmi um spillingu. Augljóst má vera, að Strætó getur ekki skipt við fyrirtæki eiginkonu forstjórans. Punktur og basta. Það er hlutverk stjórnar fyrirtækja að hindra svona lagað. En stjórn Strætó er ekki starfi sínu vaxin. Það hefur oft komið fram, enda er Strætó æ í vondum fréttum. T.d. fyrir að hella brennivíni í vagnstjóra og kæra þá svo fyrir fyllerí.
Camorran og ruslið

Camorran er sterkari í Napolí en mafían á Sikiley. Til dæmis verða allir læknar borgarinnar að borga henni skatt. Hún ræður mestu í bæjarstjórninni og græðir á ruslinu eins og aðrar glæpaklíkur. En ræður greinilega ekki við það. Sérkennilegt er, að ríkisstjórnin skuli grípa inn í þetta með því að senda herinn. Íbúar í borginni hafa spillt fyrir tilraunum til að koma ruslinu burt. Er almenningur í Napólí hallur undir camorruna? Kannski er Romano Prodi forsætisráðherra á flókinn hátt að nota tækifærið til að grafa undan glæpahringnum. Með því að taka að sér hlutverk, sem camorran átti.
Baneitrað borgarskipulag

Ólafur F. Magnússon borgarfulltrúi hefur góðar skoðanir á borgarskipulagi. En hann hefur verið næsta áhrifalaus árum saman. Reykjavíkurlistinn fyrst og síðan Samfylkingin hafa stýrt eyðileggingu gamla miðbæjarins. Með því að byggja stóra steypukassa innan um lítil bárujárnshús. Kannski er kjósendum illa við fögur hús, finnst þau fátækleg. Kannski hafa FAÍ arkitektar í borgarskipulaginu verið látnir ráða ferðinni. Kannski hafa verktakar stýrt málum með spillingu, sem er alþekkt erlendis, einkum í Bandaríkjunum. Árum saman hefur borgarskipulagið verið baneitrað. Fólk er loks farið að kvarta.
Patrísear og plebejar

Samkvæmt leyndri fókuskönnun skiptust vinir dagblaða 2005 í fjóra flokka: Patrísea og rétttrúaða, uppreisnarmenn og plebeja. Patrísear vildu Moggann, voru hræsnarar, valdshyggjumenn. Félagslega rétttrúaðir vildu Fréttablaðið og voru opnir fyrir gagnrýni. Uppreisnarmennirnir vildu gamla DV eins og það var til 2001, töldu allt vald spilla. Plebejarnir vildu DV eins og það var til 2006, vildu blóð og tár. Fókuskannanir geta ekki upplýst stærðir hópa, svo að við vitum þær ekki. Ég hef trú á, að hér á landi geti lifað prentmiðill, sem sameinar tvo notendahópa: Uppreisnarmenn og plebeja.
Rétttrúnaður og uppreisn

Rétttrúnaður og uppreisn

Pólitískar andstæður eru aðrar en í fornu Róm. Valdshyggjumenn, hræsnarar og patrísear eru í andstöðu við uppreisnarmenn, sem telja allt vald spilla. Forvitnir fylgismenn félagslegs rétttrúnaðar hallast sumir að valdshyggju, aðrir að valdsótta. En almennt eru þeir andvígastir plebejum, saka þá um hvers kyns fordóma. Milli patrísea og plebeja eru hins vegar leyniþræðir, því að patrísear vilja hafa plebeja til að vinna fyrir sig. Landinu hefur lengi verið stjórnað í samstarfi patrísea og félagslega rétttrúaðra. Þeir stjórna líka fjölmiðluninni, með kjörorðinu: Oft má satt kyrrt liggja.