arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Uppþot við Mývatn?

Svokallað mat á umhverfisáhrifum var marklaust á valdatíma Sjálfstæðisflokks og Framsóknar. Framleitt af starfsmönnum Landsvirkjunar og öðrum, sem voru þóknanlegir. Væri það neikvætt, komu framsóknarkerlingar til skjalanna, Siv Friðleifsdóttir og Valgerður Sverrisdóttir. Þær völtuðu bara yfir matið, svo einfalt var það. Vegna þessarar fortíðar er marklaust að nota tíu ára gamalt umhverfismat á orkuveri í Bjarnarflagi við Mývatn. Þar þarf nýtt mat, sem er óháð Landsvirkjun og óháð ráðherra hverju sinni. Hugmynd Harðar Arnarsonar forstjóra um notkun tíu ára gamals mats er fráleit og mun valda uppþotum.
Þrælaþjóðin

“Það er álitið að fáar þjóðir hafi þolað kúgun og yfirgáng af meiri kurteisi en Íslendíngar. Um aldaraðir alt fram á þennan dag lifðu þeir í skilníngsríkri sáttfýsi við kúgun, án þess að gera nokkru sinni tilraun til uppreistar. Eingri þjóð var byltíngarhugtakið jafn hulið. Ævinlega voru Íslendíngar reiðubúnir að kyssa þann vöndinn er sárast beit og trúa því að kaldrifjaðasti böðullinn væri sönnust hjálp þeirra og öruggast skjól.” Orð Halldórs Laxness hæfa vel, þegar íslenzkir kjósendur láta sig stjórnarskrá engu varða, hunza pólitískt gegnsæi og kalla gerspillta hrunverja til valda.
Kosningabandalag

Sumir hafa efasemdir um, að pennastrik virki vel í stórpólitískum málum. Nú síðast er deilt um aðferðir við að láta hluta af íbúðaskuldum hverfa bara si svona. Var helzta ástæða þess, að sumt stjórnlagaráðsfólk og gegnsæisfólk taldi sig ekki geta verið í Dögun. Stofnaði annars vegar Lýðræðisvaktina og hins vegar Pírata. Lýðræðisvaktin og Píratar gætu hugsanlega sameinast. En ég held, að kosningabandalag við Dögun liggi ekki í augum uppi. Andstaða við skítamix kosningabandalaga rís ekki á of fyrirferðarmiklum persónum, heldur á ágreiningi um lykilmál. Betra er, að sérhvert sjónarmið sitji að sínu.
Allt er eins og ævinlega

Ekkert hefur gerzt í þessu landi, hér varð ekkert hrun. Stjórnarskráin er gleymd og grafin. Niðurgreiðsla skattgreiðenda til stóriðju hafin að nýju. Kvótagreifar eiga þjóðarauðlindina sem fyrr. Hrossakaup og kjördæmapot eru í blóma. Einkavinavæðing bankanna verður endurtekin. Kjósendur ætla að ákveða, að hér færist allt aftur í gamla stílinn. Enga nýja flokka takk, segir fólk, gamla góða Framsókn er nógu góð fyrir mig. Fjórflokkurinn stígur menúettinn, sem stiginn hefur verið um áratugi. Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur taka við stjórninni í vor. Allt verður þá eins og ævinlega hefur hér verið.
Lamaði þriðjungurinn

Vænn hluti þjóðarinnar, kannski þriðjungur, er ekki borgarar, sem skipta sér af pólitík. Eru þegnar, sem hlýða yfirvaldinu, eru trúir fjórflokknum. Þeir biðja ekkert um stjórnarskrár eða afslætti af húsnæðislánum, hvað þá aukið gegnsæi og upplýsingafrelsi. En þeir móðguðust margir við hrunið og refsuðu Sjálfstæðisflokknum. Nú lízt þeim illa á rifrildið, vilja hafa frið. Sumir hafna enn fjórflokknum, nema þeir styðji Framsókn. Sumir fara yfir á Bjarta framtíð, því að hún snýst um aukna kurteisi í rifrildinu, ekki um andstöðu við fjórflokkinn. Þessi þriðjungur verður ekki vakinn til pólitísks lífs.
Orðnir enn ógeðslegri

Allur fjórflokkurinn og varadekk hans ættu að fara illa út úr kosningunum. Vinsælustu hlutar hans gæta þröngra sérhagsmuna á ógeðslegri hátt en nokkru sinni fyrr. Stjórnarhlutinn sveik á lokasprettinum allt, sem gæti fyrirgefið honum fjögurra ára völd. Eins og Styrmir ritstjóri hef ég í hálfa öld fylgst með pólitíska mynztrinu, sem hann átti mikinn þátt í að búa til. Hann segir: “Ég er búinn að fylgjast með þessu þjóðfélagi í 50 ár. Þetta er ógeðslegt þjóðfélag, þetta er allt ógeðslegt. Það eru engin prinsipp, það eru engar hugsjónir, það er ekki neitt. Það er bara tækifærismennska, valdabarátta.”
Ekki er öll nótt úti enn

Skekkjumörk í könnunum eru því áhrifameiri, sem flokkurinn er minni. Segjum, að skekkjumörkin séu fimm prósentustig. Flokkur, sem reiknast með 30% fylgi, gæti þá í raun verið einhvers staðar á bilinu 25% til 35%. Flokkur með 2% fylgi í könnunum gæti þá verið með frá 0% upp í 7%. Það þýðir, að hann getur komið mönnum á þing, ef skekkjan er í þá áttina. Píratar hafa mælst í 3,5%, enda hafa þeir verið ötulir í kosningabaráttunni. Kunna greinilega betur á pólitíkina heldur en til dæmis Lýðræðisvaktin, sem höktir enn. Þegar þessir og fleiri nýflokkar eru komnir vel á skrið, er ekki öll nótt úti enn.
Spáð í fylgið

Lágar fylgistölur Sjálfstæðisflokks, Samfylkingar og Vinstri grænna breytast tæpast að ráði fram að kosningum. Þessir flokkar hafa á ýmsan hátt brugðist fjölmennum hópum fylgismanna. Framsókn hins vegar á skilið minna fylgi, enda eru loforð hennar vanstilltari en nokkru sinni fyrr. Framsókn er og verður þröngur sérhagsmunaflokkur, er lifir á að ljúga að fólki, sem fattar fátt. Um fylgi hennar má endurtaka orð Vigdísar Hauksdóttur: “Það hálfa væri nóg”. Sé farið út fyrir fjórflokkinn og varadekk hans, er of snemmt að spá í nýflokka. Tveir eða þrír þeirra gætu komið fólki á þing. Sem er brýnt mál.
Rétt skal vera rétt

Geirfinnsmálið er óleyst og verður óleyst. Engin lík fundust og engin sönnun fyrir glæp neins. Bara ógildar játningar og líkur, sem núna væru ekki taldar nægja til að fella dóm. Réttarfari í landinu hefur sem betur farið fram á þessum áratugum. Því er rétt að taka það formlega upp að nýju til að hreinsa loftið. Við verðum þó að viðurkenna, að kerfi þess tíma var barn þess tíma. Og dómar þess tíma voru barn þess tíma. Vitum núna meira og viljum strangari skilyrði til sakfellingar. Þetta er eins og með hrunið. Þjóðfélagið hefur gott af að stanza um stund og hugleiða gerendur og þolendur fyrri mistaka.
Orð og borð er misjafnt

Sumir fjölmiðlar birta úrdrátt úr stefnu stjórnmálaflokka, rétt eins og það skipti einhverju máli. Engum gagnast að fræðast um mismunandi stefnur flokka. Það eru bara orð og orð eru ódýr, ónýt. Miklu nær er að kanna það, sem pólitíkusar gera. Til dæmis má kanna gerðir þeirra þingmanna, sem eru í framboði. Stuðluðu þeir að hagsmunum heimila, þjóðareign auðlinda og auknu gegnsæi kerfisins? Útskýra þarf, hvernig Framsókn berst á Alþingi gegn þjóðareign auðlinda sama dag og flokkurinn þykist í pósti styðja þjóðareign. Þú lærir ekkert af orðum pólitíkusa. Lærir af að fylgjast með gerðum þeirra.
Árni Páll segi af sér

Árni Páll Árnason á að segja af sér sem formaður Samfylkingarinnar. Framtak hans í stjórnarskrármálinu var vægast sagt út úr kú. Nema hann hafi spillt því af ásettu ráði. Fyrirfram var ekki hægt að reikna með, að bófaflokkur á framfæri kvótagreifa mundi fallast á málamiðlun. Eftirgjöf mætir Flokkurinn jafnan með aukinni hörku. Telur eftirgjöf réttilega vera merki um ræfildóm og staðfestuleysi. Enda kom það á daginn, Árni Páll fékk ekki fimmeyring fyrir stjórnarskrána. Hann átti að beita ákvæði 71 í fundarsköpum Alþingis og fá afstöðu þingmanna upp á borðið. Er hér eftir stimplaður sem ræfill.
Konur og margmiðlun

Með breyttri fjölmiðlun eflist margvíð hugsun á kostnað tvívíðrar. Prentað mál er fullt af mósaíki með stuttum klausum, sem lesa má í hvaða röð sem er. Veraldarvefurinn er allur meira eða minna í krækjum, sem beina fólki í alls konar áttir. Þar á ofan er hann gagnvirkur, ekki línulaga eins og sjónvarp. Miðaldra karlmenn, sem stjórna fjölmiðlum, hugsa oft línulaga eins og margir karlmenn gera. Margar konur eru hins vegar næmari fyrir fjölmiðlun í mósaíki og hliðarskrefum. Of lítið er um slíka hugsun í fjölmiðlum, þar á meðal í valdastöðum. Fleiri konur þar mundu færa fjölmiðla nær margmiðlun nútímans.
Alþingi er svívirða

Efast um, að nokkurs staðar á Vesturlöndum sé eins ömurleg stofnun og það alþingi, sem lauk störfum í nótt. Sekust er stjórnarandstaðan, sem breytti þingstörfum í skrípaleik málþófs. Nærri jafnsekir eru stjórnarsinnar, sem misstu tök á liðinu og misstu við það kjark til að stjórna. Niðurstaðan var að svíkja okkur um stjórnarskrána. Hún hafði verið í löngu ferli og hlotið eindreginn stuðning í þjóðaratkvæðagreiðslu. Þetta var ekki okkar alþingi, þetta var þing sérhagsmuna. Þetta var siðblint alþingi. Næsta þing verður vonandi ekki skipað neinum þeim þingmanni, sem sveik þjóðina að þessu sinn.
Skrítið ferli kjósenda

Ekki eru það Evrópusinnar, er flýja Sjálfstæðisflokkinn yfir í Framsókn, sem er enn andstæðari Evrópu. Og ekki flýja þeir yfir í Samfylkinguna, sem er rúin fylgi. Flóttinn í Framsókn hlýtur að eiga aðrar skýringar. Til dæmis að þetta sé bara vinsamleg aðvörun, flóttamennirnir fara eins skammt og unnt er. Ekki er heldur hægt að skýra fylgishrun Samfylkingarinnar með Evrópu. Stuðningur við Evrópu er þrefalt meiri en sem nemur fylgi Samfylkingarinnar í könnunum. Stórslys var þar að velja Sjálfstæðismann sem formann. Hann fór beint í að rústa stjórnarskránni og öðru því, sem angrar Flokkinn.
Fólkið fagnar bófunum

Samkvæmt skoðanakönnunum fær svikuli fjórflokkurinn með varadekkinu alla þingmenn kjörna. Þar með lýkur uppgjöri þjóðarinnar við hrunið, sleginn er botn í búsáhaldabyltinguna. Allt verður eins og áður var, bófaflokkar við völd. Gætt verður hagsmuna pilsfaldakapítalista og kvótagreifa á kostnað fólksins. Engar opnanir verða á aðgangi almennings að pólitísku valdi. Og það eru kjósendur sjálfir, sem ákveða þetta, samkvæmt skoðanakönnunum. Að vísu á annar hver eftir að ákveða sig, en hvað eftir annað sýna tölurnar yfirburði fjórflokksins og varadekksins. Þetta er ferleg uppgjöf fólksins.
Alger uppgjöf á þingi

Fjórflokkurinn með varahjólinu náði samkomulagi á þingi í gærkvöldi. Nýju stjórnarskránni var fleygt út á hafsauga. Þjóðaratkvæði gerð marklaus vegna óyfirstíganlegra þröskulda um þáttöku. Náttúruverndarlögum frestað, þangað til annað kemur í ljós. Ekkert ákvæði um þjóðareign auðlinda. Stóriðja á Húsavík ríkisstyrkt að hætti bófaflokkanna. Ríkisstjórnin og fylgilið hennar gáfust endanlega upp fyrir yfirgangi andstöðunnar á Alþingi. Bófaflokkarnir hafa tekið þar völdin. Aumingjastjórnin er í minnihluta. Samkvæmt ákvörðun kjósenda munu stóru bófaflokkarnir tveir taka við lyklavöldum eftir mánuð.
Sauðsvarti þriðjungurinn

Sjálfstæðisflokkurinn býður okkur enn lukkuriddara úr hruninu til að stjórna landinu. Berst harðar en nokkru sinni áður fyrir sérhagsmunum kvótagreifa og pilsfaldakapítalista. Eðlilegt er, að slíkur flokkur fái nú botnfylgi sitt, sauðsvartan almúgann, 25% þjóðarinnar. Hins vegar er fráleitt, að sama gildi ekki um Framsóknarflokkinn. Hann stendur eins þéttan vörð um kvótagreifa og sérvalda braskara og systurflokkurinn. Stefnuskrá hans er í algerri andstöðu við gerðir hans á Alþingi. Framsókn á bara að hafa 10% fylgi, sauðsvartasta almúgann úti á landi. Alls er hópur hinna sauðsvörtu um þriðjungur fólksins.
Evra tekin upp í laumi

Júlíus Sólnes verkfræðingur er greindur maður með athyglisgáfuna í lagi. Var í Tyrklandi og tók eftir, að Tyrkir hafa tekið upp evru á laun án þess að spyrja kóng eða prest. Allt verð á vörum og þjónustu er auglýst í evrum þar í landi. Þegar Júlíus reyndi að borga með tyrkneskum lírum, settu menn upp svip og reiknuðu honum óhagstætt gengi. Það er semsagt ódýrara að borga þar með evrum er lírum. Allir nota evru, auglýsa bíla og lausamuni í evrum og semja um laun sín í evrum. Þetta sama eigum við að gera hér, taka í ró og mag upp alvöru evru samhliða krónunni án þess að biðja evrugreifana leyfis.
Óreiðan send til baka

Evrópusambandið og Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn hafa breytt um stefnu í málum banka, sem ofkeyra sig. Hér eftir telst skattgreiðendum ekki skylt að leysa banka og sjóði úr óreiðunni. Lánardrottnarnir verða að borga brúsann. Einnig eigendur banka og sjóða, svo og þeir, sem eiga inni háar fjárhæðir. Aðeins þeir fá greitt, sem eiga inni minna en 100.000 evrur. Stjórn Geirs H. Haarde hefði átt að fara þessa leið í neyðarlögunum 2008, þá hefði tjón ríkisins orðið skaplegt. Hér eftir mun Evrópusambandið svara svona málum með að senda vandann bara aftur til bankanna. “Kemur okkur ekki við”, mun Evrópa segja.
Vægur áhugi á breytingum

Stórmál líðandi stundar verða sum hver smærri í sniðum eftir mánuð, þegar kemur að kosningum. Þá kemur í ljós, að svonefndir hagsmunir heimilanna eru tilfinningamál minnihlutahóps. Vægi hagsmuna heimilanna verður í hófi. Og þá kemur í ljós, að stjórnarskráin er ekki efst á áhugalista meirihluta þeirra, sem í sjálfu sér styðja nýja stjórnarskrá. Vægi stjórnarskrárinnar verður líka í hófi. Sama er að segja um áhuga fólks á upplýsingafrelsi og gegnsæi. Hann brýst ekki út í kosningunum. Af þessum ástæðum mun stór hluti kjósenda áfram halla sér að hefðbundnum bófaflokkum, þótt þeir eigi það sízt skilið.
Lagatækni í hundahaldi

Sumir hundaeigendur telja hund sinn svo ljúfan, að um hann gildi ekki reglur um hundahald. Því má hvarvetna sjá lausa hunda á ferð. Í einstaka tilviki er hætta á ferðum, svo sem sýnir dæmi Fréttablaðsins í dag frá Reykjanesbæ. Þar hafði hundur ítrekað verið laus og kvartað yfir honum, hafði bitið mann. Í þessu tilviki þorðu kennarar við leikskólann Gimli ekki að setja börnin út vegna hundsins. Hann beit illa hundafangara, sem kom á staðinn. Hundinum var auðvitað lógað hið snarasta. Dæmi um íslenzka frekju er, að hundeigandinn fékk sér lagatækni í málið. Af því að hann hafði ekki notið andmælaréttar.
Bankakerfið er ónýtt

Bankakerfi Vesturlanda er ónýtt alla leið frá Kýpur til Íslands. Meginvandi þess er, að græðgin fékk að leika lausum hala í bönkunum. Þekkjum það úr hruninu. Taumlaus auðhyggja án raunverulegs ríkiseftirlits virkar ekki. Forsenda Hannesar Hólmsteins fyrir íslenzka ævintýrinu reyndist firra. En það skrítna er, að firran ríkir hér enn. Íslenzku bankarnir eru enn ofvaxnir og raka þó saman fé. Erfitt er að reka grunnstoðir velferðar, því bankarnir þrífa tugi milljarða árlega úr veltu þjóðarinar. Þetta gengur ekki lengur. Ríkið þarf að grípa í taumana, setja bönkum skorður og afnema bankaleynd.
Skiptum út 100%

Framboðslistar nýju flokkanna eru óðum að birtast og gefa mér von um góðan árangur þeirra í kosningunum. Mér líst almennt vel á tvo efstu frambjóðendur hvers lista í hverju kjördæmi. Hjá Lýðræðisvaktinni, Pírötum og Dögun. Hin framboðin virðast flest vera eins manns framboð eins og Samstaða Lilju Mós. Mér sýnist, að minnsta kosti þessi þrjú framboð séu með frambjóðendur, sem ég treysti margfalt betur en bófum og bjánum fjórflokksins og fimmta hjóli hans, varahjólinu Bjartri framtíð. Kjósið það af þessum þremur framboðum, er samræmist bezt hugmyndum ykkur. Aðalatriðið er að skipta út á Alþingi 100%.
Þeir gargi út apríl

Flott væri að hafa alþingi í skrípó fram undir kosningar. Gargandi bófar eru til þess fallnir að hrista upp í kjósendum, sem hingað til hafa yppt öxlum. Málþófið er til þess fallið að sannfæra fólk um, að enginn þingmaður megi ná endurkjöri. Verði stjórnarskráin til umræðu, man fólk á kosningadegi eftir þvermóðskunni á þingi. Að kröfu kvótagreifa og annarra, sem bezt mega sín, eru bófaflokkarnir tveir andvígir auknu lýðræði. Óbeit á stjórnarskránni nær einnig inn í raðir stjórnarsinna. Því lengur, sem alþingi bullar, því meiri líkur á, að fólk átti sig á þjónustu alþingismanna við þrönga sérhagsmuni.
Að tala eða að gera

Þingmenn Framsóknar berjast á þingi gegn nýrri stjórnarskrá, einkum ákvæði, sem segir þjóðina eiga þjóðarauðlindir. Varaformaður Framsóknar segir þetta sósíalisma. Endurspeglar þá staðreynd, að Framsókn er og verður varðhundur kvótagreifa. Halldór Ásgrímsson vomir þarna enn að tjaldabaki. Sama dag og varaformaðurinn tjáir óbeit sína á auðlindaákvæðinu dreifir flokkurinn sínum kosningaáróðri. Þar lofar hann þjóðareign auðlinda á næsta kjörtímabili. Þetta getur Framsókn gert, því að margir kjósendur spyrja bara, hvað flokkar segja og lofa. En skoða ekki, hvað þeir gera. Þannig komast bófar til valda.
Losum okkur við fjórflokkinn

Kosningarnar í vor snúast um að losna við fjórflokkinn, sem kom okkur á kaldan klaka. Snúast hins vegar ekki um, að fávitar flýi stóra bófaflokkinn til að kjósa hinn bófaflokkinn. Snúast um að færa okkur stjórnarskrá með gegnsæi og þjóðareign auðlinda að leiðarljósi. Snúast hins vegar ekki um að velja, hvaða hórur megi fara uppí hjá stóra bófaflokknum. Snúast um að gera landið þess virði að lifa hér. Snúast um að hafa þjóðaratkvæði um stórmál, sem valda deilum, svo sem stjórnarskrá og Evrópuaðild. Annað hvort grípa kjósendur tækifæri nýrra framboða eða dæma sig til ævilangrar fangavistar.
Misþyrming á móðurmálinu

Sífellt rek ég mig á misþyrmingar lagatækna og dómara á móðurmálinu. Nýjasti frasinn er markaðsmisnotkun, sem er bara þjófnaður. Áður heyrðust umboðssvik og innherjasvik og þar áður skattasniðganga. Markmiðið er að forðast tal um þjófnað karla með hálsbindi. Hæstiréttur bjó um daginn til mun á skoðun og rannsókn. Síðan kom í ljós, að skoðunin var rannsókn, þrátt fyrir orðhengil dómstólsins. Fyrir nokkrum árum fann lagatæknir upp orðið einkalífeyrissjóð yfir þjófnað bankastjóra. Slíkar misþyrmingar á móðurmálinu þarf að reka ofan í kengúrudómara og lagatækna. Með kærum til alvörudómstóla í Evrópu.
Horfinn spuni um Árna Pál

Spuninn er horfinn um reddingu Árna Páls á leifum stjórnarskrár. Séð er, að hann fær engar leifar. Stuðningsmenn hans á fésbók eru þagnaðir. Það segir sína sögu. Ég hef talið, að hann hafi fyrst og fremst verið að reyna að geðjast Sjálfstæðisflokknum. Aðrir telja, að hann sé bara svona vitlaus. Frá sjónarhóli stjórnarskrár var útspil hans arfavitlaust. Enda var það ekki í samráði við þingflokkinn og ekki í samráði við samstarfsaðila á þingi. Þetta var einleikur út í loftið. Sjálfstæðisflokkurinn gerir ekki svona díla. Hann hyggst drottna eftir kosningar án þess að leita ráða hjá Árna Páli Árnasyni.
Steingrímur umskiptingur

Steingrímur J. Sigfússon hefur ekkert gert í stóriðjusköttum, þrátt fyrir ábendingar Alþjóða gjaldeyrissjóðsins. Þvert á móti undirbýr hann meira af fyrri undirlægjuhætti að hætti Davíðs. Hyggst láta skattborgara punga út milljörðum til að greiða niður stóriðju í kjördæmi sínu á Húsavík. Lofar að borga lóðir, vegi og innviði fyrir frekjuhundana. Nákvæmlega eins og hann sveik loforð um fyrningu kvótans. Samdi í þess stað frumvarp um afhendingu þjóðarauðlindar í tuttugu ár til Samherja og félaga. Við höfum ýmis dæmi um pólitíska bófa, en Steingrímur er sá, sem verst hefur svikið sína huldumey.
Hamfarir svínvirka

Framsókn fer hamförum í loforðum. Varaformaðurinn segir ákvæði um auðlindir í uppkasti stjórnarskrár vera lið í “að koma á sósíalistísku hagkerfi”. Á sama tíma sendir flokkurinn fólki kosningabækling með loforði um að “tryggja sameign þjóðarinnar á auðlindum”. Þingmenn flokksins berjast af hörku gegn sameign þjóðarinnar á auðlindum. Flokkurinn lofar samt að tryggja sameignina á næsta kjörtímabili. Frægt er, að Framsókn hefur einnig að venju slegið öll met í öðrum loforðum. Lofar, að afskrifa skuldir fólks um 240 milljarða, sem ríkið á hvergi. Þetta svínvirkar á fávitana. sem flykkjast til Framsóknar.
Veltan og verðmætið

Pólitíkusar eru sannfærðir um bezta kosningamálið. Skýra fylgi Framsóknar sem afleiðingu af bezt heppnuðu sjónhverfingunni. Samt er Flokkurinn með sömu sjónhverfingu, bara varlegar orðaða. Kosningamál vinsælu flokkanna felst í að láta skuldir hverfa og framleiða peninga með sjónhverfingum. Í lýsingu snákaolíu-sölumanna flokkanna gerist þetta þannig: Horfnar skuldir leiða til aukinnar veltu, sem skapar gróða í peningum. Nýir seðlar birtast bara eins og riddaralið með lúðrablæstri í bíó. Kjósendur taka þessu eins fagnandi og þeir taka Nígeríubréfum, Ponzi-braski og keðjubréfa-faraldri.
Níutíu milljarða tjón á ári

Skattgreiðendur borga níutíu milljarða á hverju ári í vexti. Refsingin fyrir óstjórn Sjálfstæðisflokksins og meðreiðarflokka hans. Kostar okkur á hverju ári meira en heilt hátæknisjúkrahús. Það er dýrt spaug að skulda þúsund milljarða vegna gjaldþrots Seðlabankans og stofnun nýrra viðskiptabanka. Drjúgur viðskiptajöfnuður fer langt með að borga þetta, en samt vantar upp á. Stórar afborganir falla á næstu árum, svo að nauðsynlegt verður að lengja í sumum skuldunum. Skattar þurfa áfram að vera háir næstu árin. Ekkert fé verður aflögu í að borga kosningaloforð um afslátt af “skuldum heimilanna”.
Auglýst eftir sannreynslu

Sannreynslu er lítið beitt í blaðamennsku hér á landi og í minnkandi mæli. Skýrast kemur þetta fram í viðtölum við stjórnmálamenn og hagsmunaaðila. Þeir fá að tjá sig og flytja þvætting, án þess að blaðamenn bendi á augljósa annmarka í málflutningi. Blaðamenn þurfa að kunna heimavinnuna sína, þegar þeir lenda í klóm þjálfaðra lygara. Að öðrum kosti verða þeir að leita til fróðra manna. Sem geta bent þeim á, hvar og hvernig á að spyrja til botns. Í bandarískum blaðamannaskólum er sannreynsla ein fyrsta starfsreglan. Hér virðist hún hins vegar hafa lent ofan garðs og neðan hjá ungum blaðamönnum.
Þingmenn óttast stjórnarskrá

Þessar eru nokkrar helztu ástæður þess, að Alþingi telur sig verða að salta frumvarp um stjórnarskrá: Þingmenn óttast, að vald færist frá þingmönnum til þjóðar. Þingmenn óttast aukið gegnsæi í þjóðfélaginu, vilja áfram sitja að sínu leyndó. Þingmenn óttast, að þjóðin endurheimti þjóðarauðlindir, vilja áfram gauka þeim að fjárhaldsmönnum kosningaslagsins, kvótagreifunum. Því þurfti að gera umba Sjálfstæðisflokksins að formanni Samfylkingarinnar. Og fela honum síðan að slátra stjórnarskránni. Að reyna að breyta þjóðarsátt í sátt við Flokkinn, sem auðvitað mun aldrei takast. Málið er fast, bingó.
Nægur tími á alþingi

Alþingi hefur svo mikinn tíma til ráðstöfunar, að það hafði tíma til að taka frí í dag. Þótt tugir mála séu á dagskrá og stjórnarskráin frosin í miðjum klíðum. Þótt umbi Sjálfstæðisflokksins í Samfylkingunni segi tímann ekki nægan fyrir stjórnarskrá. Þótt málþófsmenn Flokksins vilji ræða í hundruð klukkustunda um, að fara þurfi að ræða stjórnarskrá. En ræða bara annað, svo sem um fundarstjórn forseta. Ekki veit ég, hvort þeir kjósendur hugsa, sem ramba ráðvilltir milli Flokksins og Framsóknar. Horfa aldrei í sjónvarpi á skrípaleik Flokksins og Framsóknar á verklausu alþingi. En þetta vilja þeir.
Halldór er með það

Halldór Baldursson skopteiknari er bezti rýnirinn. Ber saman bankastjóra ársins 2007 og pólitíkusa ársins 2013: “2007: Við lánum einhverjum gullkálfi alla peningana, sem við eigum ekki, gegn því, að hann kaupi hlutabréfin okkar. Þau hækka geðveikt og allir græða svo mikið, að vinurinn þarf ekki einu sinni að endurgreiða lánið.” “2013: Við borgum skuldir heimilanna með peningum, sem eru ekki til. Þá eykst neysla almennings svo mikið, að hagvöxtur rýkur upp. Ríkissjóður græðir geðveikt og enginn þarf að borga skatta. Reisum sjúkrahús fyrir afganginn” Ruglið 2013 er sama og árið 2007.
Eigin ógæfu smiður

Andartaks veiklun olli því, að ég fór á Buddha í hádegi í gær. Borgaði 1800 krónur, svipað og ég geri á beztu stöðum. Át hvítpóleruð hrísgrjón og núðlur úr hvítahveiti, svínabita djúpsteikta í eggjadeigi og kjúklingabita á floti í sterkri karrísósu. Líklega 1800 kaloríur og í gæðum langt að baki staða, sem ég sæki. Ekki beinlínis vont og ég slafraði þessu í mig, enda ofæta. Þyngdist um 600 grömm. Með sama áframhaldi yrði ég aftur 125 kíló á árinu. Fer því í hóflegt aðhald, það sem eftir er vikunnar. Hér eftir passa ég að borða bara á beztu stöðum. Í dag í Höfninni, á föstudaginn á Friðriki V.
Stærsti vaxtarbroddurinn

Internetið er stærsti vaxtarbroddur atvinnulífs heimsins og farsíminn er þar ekki síðasta orðið. Mikilvægt er, að Stóri bróðir, hvort sem hann heitir Ögmundur eða eitthvað annað, fari ekki að reyna að miðstýra veraldarvefnum. Betra er, að það fái að þroskast áfram án þess að safna valdi á fáa staði. Hlutverk ríkisins á að vera að greiða fyrir virkri aðild Íslands að þessari þróun. Til dæmis með greiðu og ódýru net sambandi austur og vestur um haf. Hlutverk ríkisins er þjóðvegakerfi á láði, lofti, legi og neti, en ekki innihald flutninga. Framtíðina sjáum við ekki, en hún verður spennandi.
Íslenzk mistök lærdómsrík

Rétt er að reyna að vernda litlar innistæður í bönkum á Kýpur. Þær eru ekki vandinn. Ekki frekar en almenningur er vandinn. Böl Kýpverja er það sama og Íslendinga árið 2008. Stjórnvöld hafa hleypt bönkunum í margfalda stærð þjóðarbúsins, leyft þeim að soga inn erlent lánsfé. Hér var allt sparifé verndað, sem reyndist vera röng ákvörðun Geirs Haarde. Aðeins hefði átt að vernda litlar upphæðir. Nú er verið að reyna slíkt á Kýpur. Því miður vinnur tíminn ekki með lausn. Rússar reyndu auðvitað að ná út fé sínu. Bönkunum á Kýpur hefur því verið lokað. Vonandi lærir Evrópa betur af mistökum Geirs.