arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Múslimar frekjast enn

Enn frekjast múslímar vegna teikninga af spámanni sínum, í þetta sinn í Svíþjóð. Sænska ríkisstjórnin segir hefðbundin og hrædd, að hún stjórni ekki fjölmiðlunum. Kominn er tími til harðari viðbragða. Ríkisstjórnir eiga að kalla í sendiherra múslima og segja þeim að harma viðbrögðin í löndum þeirra. Þær eiga að kalla í formenn félaga múslima og heimta, að þeir fordæmi morðhótanir úr heimi múslima. Full ástæða er til að gera grín að Múhameð spámanni. Ekki gengur lengur, að stjórnir fari með löndum andspænis frekjunni. Múslimar á Vesturlöndum þurfa að fara að skilja, hvar þeir búa.
Afnám Spaugstofunnar

Spaugstofan hefur hingað til verið vinsælasta sjónvarpsefni landsins. Þeir, sem hafna spaugi hennar, hafa aðgang að öðru gríni, svo sem Strákunum og Stelpunum. Kominn er grínþáttur um að ljúga að fólki, Tekinn. Samt er alltaf verið að heimta afnám Spaugstofunnar, nú síðast Atli F. Bjarkason í Blaðinu. Ég skil ekki, af hverju helmingur þjóðarinnar má ekki hafa sitt grín í friði. Nú hefur Ríkissjónvarpið orðið við frekjunni. Komnir eru til skjalanna tízkuleikarar, sem ekki bæta þáttinn. Meira er um fimmaura, sem nóg er af í öðru sjónvarpsgríni. En nú get ég hætt að horfa á Spaugstofuna.
Orðum stolið á víxl

Búvörumafían kvartar yfir stuldi í Bandaríkjunum á orðinu “skyr”. Það er sagt vera bandarísk vara, framleidd annan hátt en íslenzkt skyr. Það steli íslenzku vörumerki, sem Ísland eigi. Úr því að mafían hefur þessa skoðun, hví stelur hún erlendri vöru og stælir hana, stelur erlendum vörumerkjum? Hvers vegna tekur hún orðið “feta”, sem er grískur geitaostur, og slengir því á allt annan kúaost hér á landi? Hvers vegna stelur hún vörumerkjunum Camembert og Brie, sem eru vörumerki frá héruðum í Frakklandi? Búvörumafían er dæmi um botnlausa hræsni Íslendinga. Við megum, en aðrir mega alls ekki.
Hræsnin og þjóðernið

Hræsnisfull þjóðernishyggja Íslandinga sést glöggt í viðhorfi til frétta af einkalífi fólks. Fjölmiðlum er undir forustu Moggans heimilt að velta sér daglega upp úr einkamálum og vandræðum útlendinga. En þeim dettur ekki í hug að ræða einkamál og vandræði Íslendinga. Til þess eru höfð sérstök tímarit. Menn fussa og sveia, þegar þau eru nefnd. Hér eru menn hræsnarar, sem hafa þá skoðun, að til sé tvenns konar fólk. Annars vegar Íslendingar, sem eiga að njóta róttækrar persónuverndar, og hins vegar eru réttir og sléttir útlendingar. Um þá má slúðra þindarlaust. Einkum í Mogganum.
Naipaul skildi íslam

Lauk við að lesa Among Believers, ferðasögu nóbelshöfundarins V.S. Naipaul um lönd múslima árið 1981. Ég hef lesið nokkrar bækur um þessi lönd, einkum Pakistan. Bók Naipaul kemst ein þeirra að kjarna málsins. Íslam er trú, sem spannar pólitík, lög og annað veraldlegt. Múslimar nota vestrænu á borð við tækni og kapítal, en telja samt Kóraninn veita svör við öllu. Selja olíu og kaupa allt að vestan, hafna samt vestrinu og vilja reisa trúarríki. Eftir lesturinn skil ég, að múslimar á Vesturlöndum samlagast ekki. Þeir hafna vestrænum gildum og halda fast í vonda siði, sem stríða gegn vestrinu.
Dula á berum keisurum

Var að skoða brot úr svörum forsetaframbjóðenda í Bandaríkjunum við erfiðum spurningum. Í sjónvarpinu komu þeir vel fyrir og virtust hafa sómasamleg svör við öllu. Síðan bar ég þau saman við sömu svör í bókstöfum, eins og þau sjást á prenti. Þá fyrst sá ég gegnum svörin, hvílíkt rugl þau voru. Prentmiðlar eru óvæginn vettvangur skoðana, þar sjást keisarar án klæða. Í sjónvarpinu kemur karisma, meintur persónuleiki, til sögunnar og varpar dulu yfir keisarana. Þess vegna vilja stjórnmálamenn koma fram í sjónvarpi, en ekki í prentmiðlum. Sjónvarpið blekkir fólk, en textinn frelsar það.
Tilveran er toppstaður

Eini galli Tilverunnar er að vera í Hafnarfirði, þangað sem ég á sjaldan erindi. Hún býður sex ferska fiskrétti í hverju hádegi. Þeir kosta að meðaltali bara 1.500 krónur með súpu dagsins. Hún er að vísu hveitigrautur að íslenzkri hefð. En fiskurinn er fínlega eldaður, betur en í flestum sparistöðum landsins. Hann á að vera heillegur, lyktarlaus, með fiskbragði. Eldað er sér fyrir hvern kúnna. Ég prófaði hlýra með plómusósu og stöðluðu grænmeti, bakaðri kartöflu góðri og ágætu hrásalati smásöxuðu. Þetta var svo gott, að ég verð að finna upp tækifæri til að koma tíðar í Hafnarfjörð.
Bjartara yfir pólitíkinni

Mér finnst pólitíkin vera málefnalegri núna en hún hefur verið undanfarin haust. Það er bjartara kringum hana. Meira er talað málefnalega um mikilvæg mál eins og kvóta og veiðiheimildir, evru og Evrópu. Ástæðan fyrir þessu er, að Framsókn er dottin út úr pólitík. Hún hvarf í vor í kosningunum. Hún var ætíð plága í pólitíkinni, vinnumiðlun undir yfirvarpi stjórnmála. Hún var öflugasta tæki hræsninnar, sem áður einkenndi pólitíkina. Nú hefur þetta tæki legið forsmáð utan garðs í nokkra mánuði. Mikilvægasta verkefnið í pólitík er að hindra þessa vinnumiðlun í að komast aftur til valda.
Nostalgía án rauðgrauts

Ég kem ekki á Jómfrúna við Lækjargötu vegna brauðsneiðanna. Þó fæ ég mér alltaf frábæran rækjuturn með stórum og glansandi rækjum. Ég kem vegna nostalgíu. Sem barn fékk ég hjá ömmu hakkebøf, rødspætte, ribbensteg, mørbrad, leverpostej og frikadeller. Allt gamlir vinir. Hún gaf líka bolsjer og bilæt í bíó. Í gær fékk ég rauðsprettu með remúlaði, mjög fínt eldaða, betri en í gamla daga. Það eina, sem vantar í Jómfrúna er rødgrød med fløde, mér minnisstæðastur úr fortíðinni. Jómfrúin er ætíð full gesta í hádeginu. Rauðsprettan kostar bara 1350 krónur, rækjuturninn 1180 krónur.
Víðfeðmt hugmyndaflug

Bæklingur um tímaritið Lifandi vísindi kom inn um lúguna. Þar er auglýst í bak og fyrir, að menn borgi 790 krónur fyrir áskrift og ódýra myndavél. Á áskriftarseðlinum er þessari upphæð slegið upp. Annars staðar í bæklingnum segir í smáu letri, að menn skuldbindi sig til að borga til viðbótar 6.786 krónur á hálfs árs fresti. Það eru 13.572 krónur á ári. Einnig skuldbindur fólk sig til að borga árbók á 3.990 krónur. Samtals virðast ársviðskiptin því nema 17.562 krónum, þótt aðeins sé flaggað 790 króna startgreiðslu. Ég hef ekki áður séð svo víðfeðmt hugmyndaflug við að plata sveitamanninn.
Lexía frá Cronkite

Walter Cronkite er nestor fréttaþátta í sjónvarpi heimsins yfirleitt. Í ævisögunni gerir hann skemmtilega upp sakirnar við oflátunga, sem tóku við rekstri sjónvarpskeðja. Þeir fóru að laga það, sem ekki var bilað, losuðu sig t.d. við Cronkite. Alveg eins og nú er verið að laga það, sem ekki er bilað í Ríkissjónvarpinu. Spaugstofuna, sem hefur flesta viðskiptavini. Á CBS tókst oflátungunum skjótt að minnka áhorf og rústa fyrirtækið. Ég hef ekki trú á, að breytingar á Spaugstofunni auki notkun hennar. Vitlegra er að breyta þáttum, sem áhorfendur nota lítið. Og láta hina þættina í friði.
Þýzkaland er blóraböggull

Bandaríkjastjórn undirbýr árás á Íran vegna meintra atómvopna. Þótt Mohamed ElBaradei, eftirlitsstjóri Sameinuðu þjóðanna, segi Íran fara að tilmælum. Bandaríkjastjórn réðst á Írak af sama tilefni, þótt eftirlitsmennirnir Hans Blix og Scott Ritter segðu landið fara að tilmælum. Bandaríkjastjórn lýgur nú eins og hún laug þá. Hún veður fram og lætur ekki staðreyndir aftra sér. Þýzkaland hefur ákveðið að taka engan þátt í ofsa Bandaríkjanna gegn Íran. Stjórn Bandaríkjanna segir þeim mun meiri ástæðu til að ráðast á Íran. Fasistastöðin

Fox segir fyrirhugaða árás vera þýzkri linkind um að kenna.
Fela sig bak við trúna

Trúað fólk fremur ekki færri glæpi en vantrúaðir. Trúað fólk hegðar sér ekki betur en vantrúaðir. Trúað fólk er ekki siðaðra en vantrúaðir. Jafnvel þótt yfirlögregluþjónn úr Fíladelfíu haldi því fram á Ómega. Þvert á móti eru trúaðir að meðaltali til meiri vandræða í samfélaginu en vantrúaðir. Yfirleitt eru vantrúaðir bezta fólk. Þeir eru ekki og þurfa ekki að fela sig bak við neitt. Algengt er hins vegar, að fólk, sem er eitthvað skrítið eða afbrigðilegt, feli sig. Bak við útbreidd trúarbrögð og önnur “sannindi” í samfélaginu. Án sannana fullyrðum við ekki, að vantrúaðir brjóti gler.
Samfylkingin rústar land

Samfylkingin er ekki umhverfisflokkur. Afstaðan er svipuð og Framsóknar, þegar hún var í stjórn. Ekkert hald er í iðnaðar- og umhverfisráðherrum flokksins. Smám saman mun koma í ljós á einu ári, að óbreyttur hraði er á stóriðju. Tvær virkjanir verða reistar í Neðri-Þjórsá. Borað verður í Gjástykki, virkjað á Þeistareykjum og víða um Reykjanes. Ekkert verður reynt að hægja á fullu ferðinni. Áfram verður hræsnað “newspeak” upp úr bókinni “1984” eftir George Orwell. Talað verður um að fara varlega, en farið geyst í raun. Talað um að vernda land, en því rústað í raun.
Frítt fyrir alla

Fólk, sem vill ekki fara í strætó, vill enn síður borga fyrir það. Nánast allir, sem geta, fara sinna ferða á bíl, hvað sem menn predika. Nú hefur verið prófað að gefa skólafólki frítt í strætó. Margir virðast sætta sig við að fara í strætó upp á þau býti. Skipulagsvitringar telja, að aukin notkun á strætó létti á umferðinni og spari framkvæmdir. Rökrétt framhald þeirrar skoðunar er að gefa öllum frítt í strætó. Sums staðar erlendis er farið að gera það. Tekjutapið ætti að jafnast upp með sparnaði í kostnaði við umferð og mannvirki. Frítt fyrir alla er sanngjarnt næsta skref.
Þreyta lélegs verkmanns

Þægilegt er að liggja í laut og horfa á annan járna. Hann var að járna fyrir mig níu hesta fyrir sumarferðir. Ég gæti ekki járnað einn á dag. Er slakur í erfiðisvinnu og verð fljótt þreyttur. Sem bóndi þarf ég að sinna girðingum, nýjum og gömlum, nokkra daga á sumri. Alltaf verð ég jafnþreyttur. Verð líka þreyttur af að sitja á hestbaki. Sex tímar í hnakk á dag eru nóg, tíu tímar of mikið. Þegar hestar eru komnir í næturhaga og ég í skála, á ég nánast enga orku eftir í bloggið. Engar hugmyndir, tómur að innan. Kannski gerir þessi tæming hestaferðir svo unaðslega þægilegar.
Bilað eldhús á Geysi

Þjónusta er góð á Geysi, nýjum og björtum stað ofan við Sjávarkjallarann austast í Vesturgötu. Stílhreinn er hann ekki. Ég kann ekki við mislitt burðarvirki og enn síður við spegilglansandi diner-stíl á rauðum skenk. Ljósakrónur eru smart. Geysir hefur náð vinsældum ungs fólks, sem étur pöstur og hamborgara. Sápulykt var að vatnsglasinu. Spergilkálssúpa var hveitigrautur að hefðbundnum hætti íslenzkum. Ýsa var fyrst pönnusteikt og svo gratíneruð með meðlæti. Aðallega meðlæti, hrísgrjónum, sveppum og rækjum. Áhugaverður samkomustaður, en ekki innlegg í gastrónómíu bæjarins.
Draumur fjölþjóðafyrirtækis

Icelandair lætur Letcharter taka yfir flug, sem íslenzkir flugmenn hafa áður sinnt. Að því leyti er flugfélagið að brjóta á Íslandi. Flugfólk getur hins vegar ekki ætlast til að fá störf, sem lettneskt flugfólk hefur áður sinnt. Deilan milli Icelandair og flugmanna er ekki spurning um svart og hvítt. Sumpart hefur félagið samt verið að færa verkefni frá íslenzku flugfólki yfir til ódýrara fólks. Það er draumur fjölþjóðafyrirtækja að kaupa vinnu, þar sem hún er ódýrust. Sá draumur er ástæða þess, að Ísland verður að taka fast á slíkum fyrirtækjum. Aðgerðir flugmanna eru réttmætar.
Þjóðin áttar sig á Evrópu

Þótt Evrópusambandið sé ekki fullkomið og evran ekki fullkomin, eigum við að vera með. Þótt embættismenn séu fyrirferðarmiklir í sambandinu, eru þeir ekki vanhæfir eins og þeir íslenzku. Þeir evrópsku kunna stjórnsýslu, en íslenzkir embættismenn kunna ekkert í henni. Þótt lýðræði sé lítið í sambandinu, er það enn minna hér á landi. Mestu máli skiptir, að krónan er orðin hættuleg hagkerfinu. Hún rambar út og suður, viðkvæm fyrir árásum fjárglæframanna. Sem betur fer er þjóðin loksins eftir dúk og disk að átta sig á, að fullyrðingar Davíðs Oddssonar í evrópumálum eru hlægilegar.
Bandaríkjamönnum að kenna

Stríðið í Írak er ekki bara George Bush að kenna. Það er Bandaríkjamönnum að kenna. Þeir kusu hann og endurkusu hann meira að segja eftir að eðli hans var orðið ljóst. Hvar eru milljónir manna að mótmæla á götum borga í Bandaríkjunum? Hvergi. Hér og þar eru hundrað manns. Hvar er hin heilaga reiði, sem drap stríðið gegn Víetnam? Hvergi. Demókratar malda í móinn, en eru meira eða minna sammála repúblikönum. Obama frambjóðandi vill meira að segja ráðast á Íran. Clinton frambjóðandi studdi stríðið gegn Írak fram á þetta ár. Veruleiki almennra Bandaríkjamanna er firrtur sýndarveruleiki.
Fín steik á Flúðum

Nú þarf ég ekki lengur að elda á Kaldbak, ef mér leiðist það. Stekk bara upp í bíl og fer niður að Flúðum. Þar er komið veitinga- og kaffihúsið Grund andspænis hótelinu. Ég hef haft ýmsar efasemdir um matinn og verðið á keðjuhóteli staðarins. En nú er komin samkeppni. Matseðillinn á Grund er að vísu fullur af borgurum, nöggum og pöstum, sem ég fýli grön við. En þar fékk ég eðalfína lambasteik, rétt eldað filet með piparsósu, þessu líka glæsilega hrásalati og milt pönnusteiktum kartöflum. Nú bíð ég bara eftir, að nýja Grund geri eitthvað sniðugt við glæsiafurð Gullhreppa. Grænmetið.
Yztu mörk einkavæðingar

Ríkisrekstur er ekki lengur vandi á Íslandi. Við erum komin á yztu mörk þess, sem hægt er að einkavæða með árangri. Við skulum heldur líta kringum okkur. Við sjáum í Bandaríkjunum, að heilsugæzla er mun lakari en í Evrópu. Við sjáum í Bretlandi, að skólar reknir af trúfélögum eru mun lakari en ríkisskólar á Íslandi. Við sjáum í Kaliforníu og víðar, að einkarekstur á rafmagni skaðar neytendur. Við sjáum í þriðja heiminum, að einkarekstur á vatni að kröfu Alþjóðabankans drepur fólk. Helztu innviðir samfélagsins einkavæðast illa. Syfjuleg ríkiseinokun breytist í gráðuga einkaeinokun.
Hagkerfi fáokunar

Samkeppni ríkir ekki í hagkerfi Íslands. Á flestum sviðum ríkir fáokun, þar sem þrjú fyrirtæki eða færri ráða markaðinum og hafa sama verð. Leitun er að greinum frjálsrar samkeppni. Það er helzt í innflutningi á bílum, fötum og raftækjum, að margir koma við sögu. Fáokun ríkir í síma, tryggingum, olíu og benzíni, flugi, vöruflutningum, neytendavörum, byggingavörum og landbúnaðarafurðum. Allur þorri útgjalda íslenzkra heimila rennur til fáokunarfyrirtækja, sem hafa eitt verð eða eins verð. Við verðum öll að hafa fulla atvinnu og vinna myrkranna milli til að seðja íslenzka fáokun.
Lögga vaknar til lífs

Löggan í Reykjavík hefur vaknað til lífsins. Hún hefur lagt til hliðar þráhyggju um Falung Gong og Saving Iceland. Er farin að þora af stöðinni og niður í miðbæ. Farin að taka menn fasta fyrir að brúka kjaft, sóða götur og brjóta flöskur. Bravó. Lögreglustjórinn segir, að það séu bara þrjátíu menn, sem valda vandræðum í borginni. Hann var ekki að grínast. Þeir eru auðvitað miklu fleiri, sennilega þrjúhundruð, bara í ofbeldinu einu. Þá þarf að taka fasta, setja inn og sekta. Dag eftir dag. Með síhækkandi fjárhæðum. Nú byrjar löggan að bæta fyrir það, sem hún áður vanrækti.
Manhattan við Geirsnef

Mér finnst góð tillaga Sturlu Snorrasonar um nýjan miðbæ í iðnaðarhverfum austan og norðan við Geirsnef. Ég lít á hana sem afbrigði af tillögu minni um nýjan miðbæ á Álfsnesi. Aðalatriðið er að hlífa gamla miðbænum vestan Snorrabrautar við byggðaþéttingu verktaka og fanatíkusa. Þeir mega frekar fá útrás í eins konar Manhattan við Geirsnef. Mér sýnist Sturla líka gæta hagsmuna hunda á Geirsnefi, en veit ekki um laxinn í Elliðaánum. Þar fyrir utan tel ég hugmyndir hans um sparnað í umferð vera tóma þvælu. Fræðingar ímynda sér, að fólk flytji í nágrenni vinnustaða. Það gerir fólk alls ekki.
Kvaddi fjallmenn í gær

Fjallmenn í Hrunamannahreppi hófu leitir frá Kaldbak í gær. Við kvöddum þá með vöfflum og flatkökum og rommi út í kaffið. Afréttin nær upp í Hofsjökul og Kerlingafjöll. Nú eru aðeins 1.300 ær á fjalli plús lömb. Eins og tveir bæir í Þistilfirði. Kindurnar á Skeiða- og Flóamannaafrétt eru bara brot af þessu. Hrepparnir eru ekki lengur sauðland, enda skít og kanil upp úr því að hafa. Enn geta fjárbændur mannað sex daga göngur. En þeim fækkar með hverju árinu. Á föstudag verða réttir. Þá kemur Árni Johnsen og spilar og Dagbjartur úr Grindavík syngur. Kvenfélagið er hætt að baka, það er frat.
Fínn matur á 950 krónur

Ég verð að leiðrétta mig. Á föstudaginn sagði ég, að mörk góðs og vonds hádegismatar á veitingahúsum væru við 1.600 krónur. Ég gleymdi Kínahúsinu. Þar borða ég súpu og þrjá rétti fyrir 950 krónur í hádeginu. Grænmetissúpan var fín og réttirnir séreldaðir fyrir hvern kúnna, ekki upp úr hitakössum. Það voru rækjur, kjúklingur og lambakjöt. Staðurinn er friðsæll, þægileg tónlist frá Singapúr, vel í sveit settur á horni Lækjargötu og Skólabrúar. Ekki er til neinn sambærilegur staður í lágu verði og góðum mat hér á landi. Hér hef ég borðað oft í áratug. Aldrei orðið fyrir vonbrigðum.
Skortur á kvennaskólum

Tim Harford segir í

Slate, að strákar eyðileggi skóla fyrir stelpum. Vísar í rannsóknir, sem sýna, að stelpuskólar séu betri en blandaðir skólar og strákaskólar. Strákar trufla kennslu, gera kennara gráhærða. Strákar í skóla kalla á endanum á vopnaleit við innganginn eins og í Bandaríkjunum. Foreldrar vita raunar af þessum vandræðum. Þess vegna er mikil skortur á kvennaskólum, sem ekki hleypa strákum inn. Í Bretlandi eru langir biðlistar eftir plássi á slíkum skólum. En auðvelt er að komast í skóla fyrir stráka. Í hreinum kvennaskólum er friður til að læra og ná árangri í námi.
Blöðin lugu upp á Gore

Bandarískir fjölmiðlar eru lakari en þeir eru sagðir vera. Evgenia Peretz lýsir dæmi í

Vanity Fair: New York Times, Washington Post, Boston Globe og fleiri réðust á Al Gore forsetaframbjóðanda árið 2000. Fjölmiðlarnir lugu upp á Gore fullyrðingu um, að hann hefði fundið upp internetið. Hann væri söguhetjan í Love Story og margt fleira, sem Peretz rekur í greininni. Blöðin gáfu þá mynd af Gore, að hann væri stórmennskubrjálaður, ekki við hæfi almennings. Lygar blaðanna réðu úrslitum um, að Gore náði ekki kjöri. Á sama tíma skrifuðu þau um, að George W. Bush væri hvers manns hugljúfi.
Þroskað fólk í MR

Sat í hádeginu í gær í Kínahúsinu og horfði á tolleringar Menntaskólans í Reykjvík. Þær voru eins og þær voru fyrir hálfri öld. Nemendur voru ekki að slá út aðra skóla eða fortíðina í vitleysu. Þetta er bara erfðavenja gamals skóla, sem hefur sjálfstraust. Honum virðist takast að koma fólki til þroska. Annað er uppi á teningnum í sumum öðrum menntaskólum. Á Ísafirði fólst busun í barnaskap og skrílmennsku með ívafi af sadisma. Þar vantar greinilega sjálfstraust. Þar komast nemendur lítt til þroska. Sú er einnig raunin í flestum fjölbrautar- og menntaskólum landsins. Eru bara gaggó.
Unaðslegt í Laugaási

Í hádeginu eru mörk vonds og góðs matar um 1600 krónur. Eftir nokkur hádegi á fiskbitastöðum, sem afgreiddu upp úr hitakössum, var unaðslegt að koma í Laugaás. Þar má velja í hádeginu milli fimm rétta dagsins með súpu. Fín grænmetissúpa var með rjóma og litlu eða engu hveiti. Rauðsprettan var nákvæmlega milt pönnusteikt. Borin fram með sítrónu, fersku grænmeti og fallegum, íslenzkum kartöflum soðnum. Eggjasósan með fiskinum var þunn og mild. Fiskbitastaðirnir verðlögðu matinn á 1200-1300 krónur, en Laugaás er með 1700 króna meðalverð. Gæðamunurinn er miklu meiri. Enda ætíð fullt hús.
Starfsmenn án skrifstofu

IBM hefur lengi haft frjálsar reglur um vinnuskyldu. 40% starfsmanna þess erlendis hafa engan fastan vinnustað. Þeir vinna heima, hjá kúnnum, á kaffihúsum, í nærtækum tölvuverum IBM. Vinna og sumarfrí fólks er ekki skráð, það sér um þau sjálft í samráði við næsta millistjórnanda. Þetta hefur gilt í áratugi og virðast gefast vel. Flestir eru taldir taka minna frí en þeir eiga inni. Þeir taka sér frí, þegar tækifæri gefst og koma úr fríi, þegar mikið liggur við. Öfugt við IBM reyna starfsmannastjórar flestra stórfyrirtækja að vera Stóri bróðir úr “1984”. Sauma að starfsfólki, festa það í spennitreyju.
Össur hótar enn

Össur Skarphéðinsson ráðherra hótar Birki Jóni Jónssyni framsóknarmanni á bloggsíðu sinni. Efnislega er hótunin þessi: Ef þú hættir ekki að heimta rannsókn á Grímseyjarferju, mun ég bæta við tillöguna kafla um rannsókn á Byrgismáli. Össur hefur oft hótað. Til dæmis hótaði hann embættismönnum, þegar hann var umhverfisráðherra. Og hótaði kaupsýslumanni, sem vildi ekki hafa bróður hans í vinnu. Fleiri pólitíkusar hóta en Össur einn. En þeir gera það í kyrrþey, því að þeir vita, að það er siðlaus iðja. Össur einn gerir það opinberlega. Hann virðist ekki skilja, að hótanir eru siðlausar.
Stinkaði af hvítlauk

Fylgifiskar hafa dalað. Fyrir 1.300 krónur á súpu og fisk dagsins í hádegi færðu fiskinn óhjákvæmilega upp úr hitakassa. Þannig verður hann að minnsta kosti ofeldaður og aldrei góður. En óþarfi var að setja svo mikinn hvítlauk í silunginn, að ég stinkaði fram á kvöld. Fleiri íslenzkir kokkar misnota því miður hvítlauk, sem beita þarf í hófi. Rétturinn var ætur, en ekkert umfram það. Kartöflurnar voru pönnusteiktar. Nú er haust; hvítar kartöflur, lítið soðnar, hefðu verið betri. Karríkrydduð fisksúpa dagsins var hins vegar góð. Þrír aðalréttir voru í boði. Hinir voru langa og saltfiskur.
Síðasti hernámsliðinn

Utanríkisstefnan batnar. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir hefur kallað heim síðasta Íslendinginn í hernámsliði Bandaríkjanna & Co í Írak. John Craddock, skólameistari Bandaríkjanna í Atlantshafsbandalaginu, kom til Íslands til að reyna að hindra þetta og lýsa áhyggjum sínum. Bandalagið hefur undanfarin ár verið að breytast úr varnarbandalagi í skálkaskjól fyrir Bandaríkin í miðausturlöndum. Það er komið á kaf í hernám Íraks og Afganistans. Valgerður Sverrisdóttir lagaði stöðu Íslands með því að kalla “teppagengið” frá Afganistan. Ingibjörg gerir nú betur. Gott hjá henni.
Kynórar repúblikana

Hátt skrifaðir repúblikanar hafa vikulega í ár lent í kasti við lög og siði. Kynferðismál og mútur ber þar hæst. Árið hófst með Scott Eller Cortelyou, sem notaði netið til að komast yfir börn. Ágúst lauk með, að öldungadeildar-þingmaðurinn Larry Craig var tekinn fyrir að reyna kynóra á klósetti flugstöðvar. Listinn er á

Senate 2008 Guru. Þeim, sem flagga guði, fjölskyldu og gagnkynhneigð, er hætt við að gera það, sem þeir fordæma. Barnaníðingar verða kaþólskir prestar, samkynhneigðir verða baðverðir, ofbeldismenn verða löggur. Um þetta hafa verið skrifaðar ýmsar fræðibækur.
Verndarenglar rugludalla

Enn eru menn að tala um Díönu. Time segir á forsíðu, að andlát hennar hafi breytt Bretlandi. Hvílíkt rugl. Telegraph kemst nær sanni í fyrirsögn á forsíðu: “Diana just another dead glamorous celebrity”. Nú eru blóm alls staðar um London, ekki bara við Kensington og Buckingham hallir, heldur við dyr veitingahúsa og heilsuræktarstöðva, sem hún sótti. Samt er allt eins og það var áður, líka kóngafjölskyldan. Díana var bara frægðarfólk, lesefni í Séð og heyrt. Dellan um hana er eins og dellan um Graceland, sveitasetur Elvis Prestley. Elvis og Díana eru verndarenglar rugludalla, sjá

Slate.
Þrjúhundruð hættulegir

Tölfræði mín er engin, en hugboðið segir mér, að dreifing áfengisvandans sé þessi: Virkir drykkjurútar eru 30.000 í landinu, þar af 3.000, sem drekka iðulega frá sér ráð og rænu. Þar af eru 300 hættulegir umhverfinu, einkum vegna ofbeldis. Þessi vandræði verða yfirleitt ekki læknuð frekar en önnur vandræði. Þegar drykkjurútar eru komnir á ofbeldisstigið, verða sjónarmið meðvirkra vandamálafræðinga um lækningar og meðferðir að víkja fyrir þörf samfélagsins um öryggi. Ríkisstjórn, lögregla, dómstólar og borgarstjórn hafa svikist um að gæta öryggis borgaranna. Hafa framleitt miðbæjarvandann.
Björgólfur ritskoðari

Fjölmiðlar fjalla um ritskoðun Björgólfs Guðmundssonar á tveimur bókum, er hann átti Eddu. Observer segir Björgólf játa að hafa fargað bókinni um Thorsarana. Hann lét taka úr henni kafla um hjónaband Þóru Hallgrímsson og bandaríska nýnazistans George L. Rockwell. Fréttablaðið staðfestir svo í morgun, að Björgólfur hafi látið taka kafla úr annarri bók, um Sverri Hermannsson. Í kaflanum voru bréfaskriftir milli Moggans og Landsbankans. Björgólfur Guðmundsson hefur í krafti peninga hagað sér ósæmilega, svikið hefðir í vestrænni bókaútgáfu og orðið af því réttilega illræmdur erlendis.
Súpa úr reyktum silungi

Sjávarbarinn á Granda selur fiskihlaðborð á 1200 kr í hádegi og 2400 krónur að kvöldi. Hádegið er þjóðlegt fyrir verka- og kaupsýslumenn, kvöldin með fjölþjóðlegra ívafi fyrir hina. Í hádeginu í gær var gratíneruð ýsa og ufsi, hvort tveggja gott, en ofeldað. Það er óhjákvæmilegt í hlaðborði með hitakössum. Til hliðar var góð súpa úr reyktum silungi; vondur saltfiskur; ágætis laxafroða; og hefðbundnar fiskibollur og plokkfiskur með rúgbrauði. Hlaðborðið er svipað frá degi til dags. Magnús Ingi Magnússon kokkur og veitingamaður þessa snyrtilega staðar tekur ljúflega á móti gestum sínum.