arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hráefnið og matreiðslan

Þeir, sem verið hafa skemur eða lengur í útlöndum, kannast yfirleitt við hin mikið seldu dagblöð og vikublöð, sem stundum eru kölluð “gula pressan”. Þessi blöð eru að efnisvali og framsetningu mjög ólík því, sem þekkist hér á landi.

Morð og slys og persónulegt ólán af ýmsu tagi fyllir hverja síðuna á fætur annarri í þessum blöðum. Aðeins ein og ein frétt á stangli eru úr atvinnulífinu eða af alþjóðamálum. Kjallaragreinar með margvíslegum sjónarmiðum þekkjast varla og sums staðar vantar jafnvel leiðara.

Þessi erlendu dagblöð virðast vera skrifuð fyrir fólk, sem hefur svipuð áhugamál og það fólk og hér á landi les tímarit með svokölluðum “sönnum sögum”. Sem betur fer hafa íslenzku dagblöðin látið þennan markað eiga sig.

Við erum þó ekki alveg laus við sorpið, því að sum flokkspólitísku dagblöðin stunda í misjafnlega miklum mæli sóðaleg skrif í gamalkunnum moldviðrisstíl, þar sem flokkspólitíkin er látin vera upphaf og endir alls.

Að undanförnu hefur Tíminn gengið lengst á þessu sviði. Blaðið hefur brigzlað pólitískum andstæðingum sínum í Alþýðuflokknum og Alþýðubandalaginu um alls konar vammir og skammir án þess að geta sannað mál sitt. Tíminn bætir sér þetta upp með margvíslegum dylgjum og hálfkveðnum vísum.

Tíminn bendir blaðamönnum annarra blaða á að kynna sér hitt og þetta, og spáir því, að þá komi eitthvað gruggugt í ljós. Tíminn sakar marga helztu menn Alþýðuflokksins um skattsvik, án þess að nokkur fótur sé fyrir slíku. Og sí og æ er Tíminn að hnýta með ýmsum hætti í menn, sem blaðinu er illa við, svo sem Kristján Pétursson tollvörð.

Þetta sorp Tímans er hefnd blaðsins fyrir þau óþægindi, sem Framsóknarflokkurinn hefur af tengslum ýmissa fjáraflamanna við flokkinn. Ýmsir blaðamenn hafa verið ötulir við að grafa upp ýmsar staðreyndir, studdar margvíslegum skjölum og gögnum, sem hafa þrengt svigrúm ýmissa vandræðamanna í þjóðfélaginu.

Tíminn ver þessa menn með því að þyrla upp flokkspólitísku moldviðri um, að hinir og þessir menn í öðrum flokkum séu í rauninni ekkert skárri. Gallinn er bara sá, að sönnunargögn skortir yfirleitt í skrifum Tímans.

Einnig ver Tíminn þessa menn með því að rugla rannsóknum blaðamanna á öðrum dagblöðum saman við sorpskrif “gulu pressunnar” í útlöndum. Bendir blaðið á, að töluvert drama sé í ýmsum skrifum um spillinguna í íslenzku þjóðfélagi.

En því miður eru það staðreyndirnar sjálfar, sem eru æsilegar, en ekki framsetning þeirra Í dagblöðunum. Það er hráefnið sjálft, en ekki matreiðslan, sem gerir þessar spillingarfréttir æsilegar.

Kjarni málsins er sá, að hér á landi hefur vaxið margvíslegt illgresi í skjóli þagnar undanfarinna áratuga. Blaðamenn þurfa áfram að vinna ötullega að því að grafa upp þetta illgresi og sýna það lesendum blaða sinna. Þannig gera þeir blöðin betri, ábyrgari og heilbrigðari,

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Enn við öfugan enda

Fjármálaráðherra og ríkisstjórnin hafa greinilega gefizt upp við stóru orðin um baráttuna gegn útþenslu ríkisbáknsins. Í þriðja skiptið hefur þessi ríkisstjórn lagt fram frumvarp til fjárlaga, sem felur í sér meiri hlut af þjóðartekjunum en vinstri stjórnin þorði nokkru sinni að taka til opinberra þarfa.

Í þriðja skipti hefur fjármálaráðherra notað gömlu og úreltu vinnubrögðin við gerð fjárlagafrumvarpsins. Enn er byrjað á öfugum enda með því að óska fyrst eftir útgjaldatillögum frá einstökum stofnunum hins opinbera.

Því sniðugri sem forstjórar þessara stofnana eru, þeim mun meira ofáætla þeir fjármagnsþörf sína. Áætlanir þær, sem þeir senda fjármálaráðuneytinu eru oft hreinir óskalistar með himinháum upphæðum.

Þegar allir þessir óskalistar eru lagðir saman, sér fjármálaráðuneytið auðvitað, að út úr dæminu kemur allt of há tala. Þá er byrjað að skera niður, sumpart á alla línuna og sumpart með þrúkki við einstakar stofnanir.

Samt sem áður segir í öllum kennslubókum Í fjármálastjórn, að þessi tegund niðurskurðar sé versta tegund niðurskurðar. Þeir sleppi bezt, sem mest hafa ofáætlað, en hinir líði, er lagt hafa fram raunhæfar áætlanir, sem síðan eru skornar niður. Smám saman venji allir sig á að ofáætla.

Eftir japl og jaml og fuður kemur fjármálaráðuneytið saman því frumvarpi, sem lítur dagsins ljós á Alþingi (eða í Dagblaðinu). Vinnubrögðin valda því, að frumvarpið er jafnan miklu hærra en síðasta frumvarp, að minnsta kosti sem nemur verðbólgu ársins. Og núverandi ríkisstjórn hefur jafnan misst fjárlögin langt upp fyrir verðbólgu.

Með þessum vinnubrögðum verður ríkisrekstrinum aldrei haldið grönnum og heilsugóðum. Enda hafa menn fyrir löngu erlendis tekið upp á öðrum aðferðum. Þar byrja menn á hinum endanum, sjálfum niðurstöðutölum fjárlagafrumvarpsins.

Niðurstöðutölurnar eru ákveðnar í samræmi við verðbólgu og efnahagsástand. Þeim er síðan skipt milli einstakra ráðuneyta og málaflokka. Síðan er þeim upphæðum skipt milli einstakra stofnana.

Þegar þessu er lokið, byrja forstjórar hinna einstöku stofnana að áætla reksturinn á næsta ári. Þeir sjá, að þeim er þröngt skammtað. Þeir fara að velta fyrir sér sparnaði. Þeir hugleiða, hvort þetta og hitt sé í rauninni nauðsynlegt.

Ef til vill má harðviðurinn og hægindastóllinn bíða, flosteppið og flísalögnin. Ef til vill er Í lagi, að þetta eða hitt verkefnið bíði í að minnsta kosti ár. Ef til vill er unnt að nýta húsnæðið betur, starfskraftinn betur. Rekstrarhagfræðin kennir, að menn gera sér sjaldnast grein fyrir öllum þeim sparnaðarmöguleikum, sem til eru.

Aðeins með slíkum aðferðum er unnt að skera niður fjárlög og létta skattaáþjáninni af almenningi. Ríkisstjórninni hefur nokkrum sinnum verið bent á þetta hér í blaðinu. En hún hefur því miður ekki gæfu til að þiggja góð ráð.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Ratljós í moldviðri?

Í umræðum manna um þá fjölmiðlun, sem hefur verið að ryðja sér til rúms á undanförnum mánuðum hér á landi, rugla menn oft saman þrenns konar blaðamennsku. Fyrir bragðið vita sumir ekki sitt rjúkandi ráð í moldviðri dagblaðanna og óska þess jafnvel helzt, að allt falli aftur í ljúfa löð.

Ein tegund þessarar blaðamennsku er hin svonefnda rannsóknablaðamennska. Dæmi um hana er ýtarleg greinargerð Ómars Valdimarssonar blaðamanns Í Dagblaðinu um mál flugfélagsins Vængja. Þar var skýrt frá, hvaða menn seldu og keyptu hvaða hlutabréf hvenær og með hvaða kjörum.

Þar var skýrt frá, hvaða víxlar og hversu háir voru teknir úr innheimtu og hvaða víxlar og hversu háir voru greiddir af hvaða öðrum aðilum en upphaflegum skuldurum. Þar var og skýrt frá því, hver tók út hvaða milljónir fyrir hvaða handhafaávísanir. Þar var loks skýrt frá í einstökum atriðum, hvaða fjárhæðir það voru, sem einstakir stjórnamenn hafa áhyggjur af og leitt hafa til afsagnar eins stjórnarmanns og kröfu endurskoðanda um bókhaldsrannsókn á vegum félagsins.

Allar voru þessar frásagnir studdar skjölum, sem sum birtust á myndum í blaðinu, svo og minnisblöðum og segulbandsupptökum af fundum blaðamannsins með hópum manna, sem málið snertir.

Enginn rógur var í greininni, engar dylgjur, engar hálfkveðnar vísur og ekki einu sinni neinar umtalsverðar túlkanir á staðreyndum málsins. Staðreyndirnar voru sjálfar látnar tala.

Önnur tegund blaðamennsku er hin svonefnda gagnrýna blaðamennska. Dæmi um hana eru greinar Vilmundar Gylfasonar í Dagblaðinu. Þessar greinar eru að grunni til rannsóknablaðamennska, en höfundurinn bætir síðan við ýtarlegum útleggingum og persónulegum skoðunum, svo og siðferðilegum áminningum.

Báðar þessar greinar hinnar nýju blaðamennsku eru gildar og góðar og ættu að geta þrifizt hlið við hlið. Það skyggir hins vegar á þær, að upp hefur verið vakinn draugur fyrri tíma, moldviðri pólitískra blaða, þar sem allt er mælt með strangasta flokkspólitískum mælikvarða. Dæmi um þetta er dagblaðið Tíminn, einkum Víðavangur Alfreðs Þorsteinssonar.

Í slíkum dálkum úir venjulega og grúir af dylgjum og hálfkveðnum vísum, en ekki hirt svo mjög um að afla staðreynda. Dæmigert fyrir slíkan dálk er orðalag á borð við: Alvörublaðamaðurinn Jón Jónsson ætti að kynna sér þetta mál og þá kynni hið ónefnanlega að koma í ljós. Ennfremur er þar fjallað um meinlaus mál eins og um glæpi væri að ræða. Dæmi um það eru árásir Tímans á þá Alþýðuflokksmenn, sem dreifðu skuldum Alþýðublaðsins á herðar sínar. Loks eru ofsóttir menn á borð við Kristján Pétursson tollvörð, sem draga úr svigrúmi ýmissa ævintýramanna í þjóófélaginu.

Að sjálfsögðu fá menn ógeð á þessu moldviðri, sem beint er gegn saklausum mönnum. En það má alls ekki blanda þessum þrælslega flokkspólitísku skrifum saman við rannsóknablaðamennsku og gagnrýna blaðamennsku, sem stunduð er við önnur dagblöð, einkum Dagblaðið.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Heimska, forneskja, lúxus

Í nýútkomnu fjárlagafrumvarpi er staðfest hin gamla og sérkennilega skoðun stjórnvalda, að landbúnaður sé merkastur atvinnuvegur á Íslandi, en iðnaður og verzlun síztir atvinnuvega.

Samkvæmt frumvarpinu vill ríkisstjórnin, að á næsta ári renni 9122 milljón krónur til mála landbúnaðarins, 1730 milljón krónur til sjávarútvegs, 536 milljón krónur til iðnaðar og 97 milljón krónur til verzlunar.

Það er engin furða, þótt Ísland sé fátækt láglaunaland, þar sem nútíma atvinnuvegir eiga erfitt uppdráttar, þegar slík atvinnustefna ræður ríkjum. Meira en tíunda hver króna ríkisins fer beinlínis til þess að halda uppi landbúnaði.

Ef stjórnvöld væru að hugsa um efnahagslega framtíð þjóðarinnar, væru þessar tölur allt öðru vísi. Þá væri t.d. 1200 milljón krónum varið til sjávarútvegs, 1000 milljón krónum til iðnaðar, 600 milljón krónum til landbúnaðar og 500 milljón krónum til verzlunar.

Leggja mætti niður 5100 milljón króna kostnað af niðurgreiðslum landbúnaðarafurða, 1800 milljón króna kostnað af útflutningsuppbótum landbúnaðarafurða, 950 milljón króna framlag til Stofnlánasjóðs landbúnaðar og 130 milljón krónur til Búnaðarfélags Íslands.

Sömuleiðis mætti leggja niður 493 milljón króna framlag til Fiskveiðasjóðs, 63 milljón króna framlag til Fiskifélags Íslands og 50 milljón króna verðuppbætur á fisk. Ef þetta væri allt gert mætti hækka framlög til iðnaðar um 400 milljónir og til verzlunar um 400 milljónir og ná þeim tölum, sem taldar eru æskilegar hér að framan.

Í heild mundi ríkið spara 8160 milljón krónur á slíkum aðgerðum. Þá upphæð mætti nota til að afnema tekjuskatt, eða það sem betra er, til að lækka söluskatt úr 20% í 15% og bæta neytendum þannig upp brottfall niðurgreiðslna landbúnaðarafurða.

Ekki er unnt að sjá neina ástæðu til að ríkið kosti Búnaðarfélag og Fiskifélag fremur en félög iðnaðar og verzlunar. Ekki er heldur unnt að sjá neina ástæðu til beinna styrkja til framkvæmda í landbúnaði og sjávarútvegi.

Stofnlánasjóðir þessara atvinnugreina eiga líka að standa undir sér án fjármagns úr ríkissjóði. Um langan aldur hefur verið fjárfest óhóflega í landbúnaði og nú er svo einnig komið í sjávarútvegi. Það er ekki til nægur fiskur í sjónum til þess, að öll hin dýru skip okkar hafi næg verkefni.

Meginatriðin eru þó niðurgreiðslur og útflutningsuppbætur landbúnaðarafurða, sem hafa löngum verið dýrasti bölvaldur efnahagslífsins hér á landi. Þær hafa nú vaxið svo, að á næsta ári eiga þær að verða nærri tíundi hluti ríkisútgjaldanna. Engin þjóð, hversu dugleg sem hún er, fær staðið af sér slíka heimsku, slíka forneskju, slíkan lúxus.

Hvenær gerir almenningur uppreisn gegn þessu oki?

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Níu milljarða gamansemi

Kjósendur geta fengið ýmsar fróð'legar upplýsingar í frumvarpi ríkisstjórnarinnar til fjárlaga ríkisins á næsta ári. Þar kemur meðal annars fram misjafnt mat ráðamanna þjóðarinnar á gildi einstakra atvinnugreina.

Gildi landbúnaðar virðist samkvæmt frumvarpinu hafa aukizt atvinnuvega mest milli ára. Gert er ráð fyrir, að útgjöld á vegum landbúnaðarráðuneytisins aukist um 65%. Ekkert annað ráðuneyti nær slíkri aukningu.

Samtals eiga útgjöld landbúnaðarráðuneytisins og niðurgreiðslur á landbúnaðarafurðum að nema tæpum tíuþúsundmilljón krónum eða tíu milljörðum á næsta ári.

Sumir segja, að niðurgreiðslur séu að minnsta kosti jafn mikið fyrir neytendur og bændur. En það er orðið erfitt að halda slíku fram, þegar 312 milljón króna framlag til lífeyrissjóðs bænda er talið með niðurgreiðslum í fjárlagafrumvarpinu.

Ef niðurgreiðslur væru almennt á neyzluvörum, án tillits til þess, hvort þær eru landbúnaðarafurðir eða ekki, mætti tala um þær sem stuðning við neytendur fremur en bændur. hið sama væri uppi á teningnum, ef niðurgreiðslum væri breytt í fjölskyldubætur eða lækkaður söluskattur á lífsnauðsynjum.

En auðvitað eru niðurgreiðslurnar einmitt hafðar eins og þær eru til að hjálpa landbúnaðinum til að losna við afurðir sínar.

Sumir segja, að ekki sé sanngjarnt að telja framlög til skógræktar, landgræðslu, veiðimála og búnaðarskóla með framlögum til landbúnaðar. Ef við tökum tillit til þessa og drögum liðina frá, á kostnaður ríkisins af landbúnaði að nema rúmlega 9.000 milljón krónum á næsta ári, níu milljörðum króna.

Með sams konar útreikningi verður kostnaður ríkisins af sjávarútvegi 1.730 milljón krónur á næsta ári. Er þá búið að draga frá sjávarútvegsráðuneytinu kostnað við sameiginlega skrifstofu rannsóknastofnana atvinnuveganna.

Kostnaður ríkisins af iðnaði verður 536 milljón krónur á næsta ári samkvæmt frumvarpinu. Er þá búið að draga frá iðnaðarráðuneytinu kostnað við Orkustofnun, Orkusjóð og Rafmagnseftirlit ríkisins.

Og loks verður kostnaður ríkisins af verzlun 97 milljón krónur. Þá er búið að draga frá viðskiptaráðuneytinu kostnað við niðurgreiðslur og olíustyrki.

Meðan landbúnaðurinn fær 9.000 milljónir, fær sjávarútvegurinn 1.730 milljónir, iðnaðurinn 536 milljónir og verzlunin 97 milljónir.

Ráðamenn þjóðarinnar telja landbúnaðinn því fimm sinnum mikilvægari en sjávarútveg, sautján sinnum mikilvægari en iðnað og níutíu og þrisvar sinnum mikilvægari en verzlun.

Segið svo, að Matthías Á. Mathiesen og félagar hans í ríkisstjórninni séu ekki húmoristar. Það er óneitanlega meira en lítið fyndið, að kostnaður við landbúnað skuli vera komin n yfir 10% af útgjöldum ríkisins.

Meðan slík gamansemi ræður fjármálum þjóðarinnar, þarf enginn að furða sig á, að Ísland skuli vera láglaunaland, þar sem atvinnurekstur berst í bökkum.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Vængir til góðs

Í skýrslu Dagblaðsins á föstudaginn um Vængjamálið voru rakin þau gögn og aðrar heimildir, sem hafa leitt til harðra tilrauna stjórnarmanna, endurskoðanda og almennra hluthafa til að finna, hvað raunverulega sé á seyði í fyrirtækinu.

Endurskoðunin á bókhaldi Vængja mun væntanlega leiða í ljós eðli ýmissa tilfærslna í fjármálum þess. Hitt er svo ljóst af gögnum málsins, hvernig áhugasamir menn gætu leikið á kerfið og haft nokkurn arð af verðbólgu þeirri, sem stjórnmálaflokkarnir hafa framleitt.

Þú leitar uppi fyrirtæki, sem þjónustar landsbyggðina og er illa statt fjárhagslega. Þú kaupir aðaleigendur þess út úr fyrirtækinu og lætur það sjálft lána þér fyrir kaupverðinu. Síðan sezt þú við stjórnvölinn og tekur úr innheimtu víxla þá, sem þú átt að greiða fyrirtækinu.

Ef þú átt í vandræðum vegna fyrri ævintýra í fjármálum, getur þú farið í kassann, tekið þar út peninga og kvittað fyrir móttöku þeirra. Koma tímar, koma ráð.

Síðan ferðu til Ólafs formanns og færð leyfi til að láta fyrirtækið sjálft eiga 30% hlutafjárins. Þú selur fyrirtækinu á háu verði hlutabréfin, sem þú átt í því, og hummar um leið fram af þér að kaupa hlutabréf af öðrum hluthöfum, sem bjóða þau á lægra verði.

Þar með hefurðu losnað við hlutafjárskuldina við fyrirtækið. Sem ráðamaður fyrirtækisins ferð þú áfram með atkvæðisrétt fyrir hin seldu hlutabréf. Tök þín í fyrirtækinu eru því hin sömu og áður, þótt hlutafjáreign þín hafi minnkað.

Þessar aðgerðir rýra að sjálfsögðu lausafjárstöðu fyrirtækisins. Þú ferð því til ráðamanna þeirra sveitarfélaga, sem hafa hagsmuni af rekstri fyrirtækisins og færð hjá þeim meðmæli um gífurlegar lánveitingar úr Byggðasjóði.

Lánin úr Byggðasjóði notarðu svo til fasteignakaupa, sem halda verðgildi peninganna á sama tíma og verðgildi lánsins minnkar. Verðbólgan sér um, að allir fái sitt um síðir, en þú situr eftir forríkur maður.

Stjórnvöld ættu nú að nota tækifærið til að draga nokkurn lærdóm af þessu dæmi.

Í fyrsta lagi þarf að hindra, að byggðastefna sé notuð sem skálkaskjól til að komast yfir ódýra peninga.

Í öðru lagi má ekki veita heimild til aukningar á hlutafjáreign fyrirtækja í sjálfum sér nema að vandlega athuguðu máli.

Í þriðja lagi verður að banna með lögum, að einhver geti farið með atkvæði þess hlutafjár, sem fyrirtæki á í sjálfu sér.

Í fjórða lagi þarf að setja lög til eflingar eftirliti með hlutafélögum til að vernda hagsmuni almennra hluthafa, sem oftast eiga mjög erfitt með að afla sér staðreynda um ástandið í fyrirtækinu.

Ef Vængjamálið leiðir til slíkra endurbóta í þjóðfélaginu, má segja, að það hafi þrátt fyrir allt orðið til góðs.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Getuleysið er fullsannað

Sýndarmennska er háþróuð í stjórnmálum lands okkar. Einn og sama daginn er upplýst, að ríkisstjórnin óskar víðtæks samstarfs um aðgerðir gegn verðbólgu og að hin sama ríkisstjórn hefur kynt undir verðbólgunni með því að leggja fram fjárlagafrumvarp, sem er 41% hærra en fjárlögin voru fyrir þetta ár.

Það er von, að menn taki lítið mark á orðum stjórnmálamanna, þegar slíkir atburðir gerast. Í rauninni sýnir fjárlagafrumvarpið megnustu fyrirlitningu ráðamanna. þjóðarinnar á kjósendum þeirra. Og svo er höfuðið bitið af skömminni með óskum um víðtækt samstarf gegn verðbólgunni.

Nú er ríkisstjórnin búin að leggja fram sitt þriðja fjárlagafrumvarp. Þar er gert ráð fyrir, að ríkisútgjöldin verði áfram 30% af þjóðarframleiðslunni. Sveitarfélögin taka 6% þjóðarframleiðslunnar, svo að næsta ár á hlutur hins opinbera að verða um 36% eins og verið hefur undanfarin tvö ár.

Menn eru jafnvel farnir að tala með trega um tíma vinstri stjórnarinnar, þegar hið opinbera tók þó ekki nema 32% þjóðarframleiðslunnar til sinna þarfa og þótti mikið. Og ekki er ógrátandi hægt að minnast á viðreisnartímann, þegar hið opinbera gat sætt sig við 28% þjóðarframleiðslunnar.

Þessi óheillaþróun hefur að sjálfsögðu þrengt alvarlega að einkaneyzlu almennings og greiðslugetu atvinnuveganna. Þess vegna hafa lífskjör verið að rýrna og þess vegna skortir atvinnuvegina fjármagn til uppbyggingar. Ríkið tekur einfaldlega of stóran bita af kökunni, sem er til skiptanna.

Útþensla þessarar ríkisstjórnar á bákni hins opinbera úr 32% í 36% er veigamesta orsök verðbólgunnar, sem hefur tröllriðið húsum í tvö ár og magnað pólitíska spillingu um allan helming. Verðbólgan er að verulegu leyti heimatilbúin hjá ríkisstjórninni, þessari verstu ríkisstjórn íslenzka lýðveldisins.

Hver á svo að trúa því, að 41% hækkun fjárlaga milli ára sé góð byrjun á víðtæku samstarfi um aðgerðir gegn verðbólgu? Það geta allir séð, sem skilja vilja, að með slíku fjárlagafrumvarpi eru þeyttir lúðrar til nýs verðbólgukapphlaups í stíl undanfarinna ára.

Þegar þessi ríkisstjórn lagði fram sitt fyrsta fjárlagafrumvarp fyrir tveimur árum, afsakaði hún sig með því, að hún væri nýtekin við og gæti ekki markað nein umtalsverð spor í frumvarpinu. Þegar annað frumvarpið var svo lagt fram í fyrra, var afsökunin sú, að kerfið væri svo þungt í vöfum, að fjármálaráðherra þyrfti eitt ár til viðbótar til að ná tökum á því.

Nú gilda slíkar afsakanir ekki lengur. Ríkisstjórnin er búin að vera við völd nógu lengi til þess, að fullsannað er, að hún er eyðslusamari og aðhaldslausari en nokkur önnur ríkisstjórn, meira að segja eyðslusamari en vinstri stjórnin, og er þá mikið sagt.

Svo hefur forsætisráðherra sálarstyrk til að efna til víðtæks samstarfs um aðgerðir gegn verðbólgu!

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið
Glýja í augum

Ráðamenn Tímans sjá nú óvígan óvinaher sækja að Framsóknarflokknum úr öllum áttum. Fremst telja þeir fara Dagblaðið og í fátinu telja þeir það steðja að frá hægri og vinstri í senn.

Annan daginn segir Tíminn, að Dagblaðið sé málgagn “afturhaldssömustu” afla Sjálfstæðisflokksins, svonefndra “Glistrupista”, sem séu svo hægrisinnaðir, að þeir haldist varla við í Sjálfstæðisflokknum.

Hinn daginn segir Tíminn, að Dagblaðið sé málgagn vinstri flokkanna í stjórnarandstöðu, fullt af “kommadekri” og “hrifið af ýmsu austan járntjalds”.

Þeir, sem verjast með þessum hætti, vita greinilega ekki sitt rjúkandi ráð. Enda er það orðið eina haldreipi Tímans, að fleiri sú vondir en framsóknarmenn. leita ráðamenn Tímans langt til fanga því til stuðnings.

Reiði Tímans í garð Þjóðviljans er að sumu leyti réttlætanleg. Þjóðviljinn þagði á sínum tíma um húsakaup Halldórs E. Sigurðssonar ráðherra, þegar málið komst upp á dögum vinstri stjórnarinnar. Það er því kyndugt, er Þjóðviljinn gerir nú svo miklu meiri kröfur til hægri stjórnar, að hann heimtar daglega afsögn Halldórs vegna húsakaupanna. Þjóðviljinn ætti raunar forsögunnar vegna að þegja þunnu hljóði um það mál.

Í hefndarskyni hefur Tíminn blásið út skattamál Lúðvíks Jósepssonar og reynt að gera hann tortryggilegan. Nánari upplýsingar virðast þó leiða í ljós, að Lúðvík beri eðlilega skatta miðað við lög og reglur.

Gagnvart Dagblaðinu reynir Tíminn að hefna sín með því að tala um afskipti framkvæmdastjóra þess af Ármannsfellsmálinu sem saknæm. Gerði hann þó ekki annað en að reyna að afla gjafa til hins nýja sjálfstæðishúss eins og margir fleiri og eins og menn í öðrum flokkum reyna að útvega gjafir til húsbygginga sinna flokka.

Sakadómsrannsókn leiddi ekki í ljós neina milligöngu hans, er Ármannsfelli var úthlutað lóð í Reykjavík, enda liggur það í augum uppi af þeirri staðreynd einni, að hann var um þessar mundir að selja þau 4%, sem hann átti Í fyrirtækinu, og hafði því ekki hagsmuna að gæta.

Ennfremur virðist Tíminn telja það saknæmt athæfi að kaupa og selja sumarbústaði.

Þá reynir Tíminn líka að hefna sín á Alþýðublaðinu, m.a. með því að fjalla um gjaldþrot blaðsins sem saknæman hlut. Flestir munu þó fremur hafa samúð með þeim Alþýðuflokksmönnum, sem bundust samtökum til að dreifa tapi blaðsins persónulega á sínar herðar. Þarf enginn að verða hissa, þótt þeir reyni að fá skattafrádrátt vegna þeirra kárína.

Þau skrif, sem ráðamenn Tímans hafa reiðzt, hafa yfirleitt verið hófsamlega ritaðar ábendingar um, að skjalfest gögn bendi til óhæfilegs fjármálalegs frjálslyndis ýmissa manna í tengslum við Framsóknarflokkinn. Hins vegar er ákaflega þunnur þrettándinn Í hefndarskrifum Tímans.

Ráðamenn blaðsins þurfa raunar ekki að leita óvina sinna á öðrum blöðum eða í öðrum flokkum. Þeir eiga að líta sér nær. Hinir raunverulegu óvinir Framsóknarflokksins eru þeir menn, sem hafa haft flokkinn að skálkaskjóli í braski með lán og peninga, völd og verðbólgu.

Jónas Kristjánsson

Dagblaðið