arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Forseti sameinar fólk

Er mjög sáttur við lýsingu Þóru Arnórsdóttur á forsetaembættinu eins og hún vill hafa það. Hún segir í bréfi til stuðningsmanna, að forseti geti ekki rækt einingarhlutverk sitt, ef hann rekur eigin stjórnmálastefnu. Hins vegar megi forsetinn taka í taumana, ef brýna nauðsyn krefur. Þannig ætti Þóra sem forseti að geta sett IceSave samninga í þjóðaratkvæði, ef víðtækur vilji er til þess hjá þjóðinni. Hún vill hins vegar ekki grípa forvirkt fram í störf Alþingis. Þannig vill hún málskotsrétt, en ekki forvirk afskipti af pólitík. Það er nákvæmlega svona forseti, sem við þurfum á erfiðum tímum ósættis.
Stöðvið málþóf bófanna

Stjórnarflokkarnir og Hreyfingin hafa skýran meirihluta til að stöðva málþóf bófaflokkanna á Alþingi. Annað hvort beita þeir ákvæði laga um tillögu til dagskrár. Eða þeir opna inn á þinghald til hausts. Stjórnarflokkarnir eru búnir að vera, ef þeir svíkja þjóðina um stjórnarskrána. Allt annað en harka verður túlkað sem leynilegt samsæri með bófaflokkunum. Stjórnarflokkar geta ekki kennt bófum um sína eigin vangetu. Bófaflokkar ná ekki heljartökum á ræðustól nema með þegjandi samþykki meirihlutans. Fnykinn af Flokknum og Framsókn er farinn að leggja um samfélagið og eitra okkur. Mál er að linni.
Dapurt lið Framsókn

Væri Sigmundur Davíð Gunnlaugsson flokksformaður í nágrannalandi, væri búið að hlæja hann út úr pólitík. Fyrst gerir hann nýja stjórnarskrá að höfuðmáli síðustu kosninga. Svo þegar ferlið liggur fyrir á Alþingi tekur flokkurinn þátt í ósiðlegu málþófi gegn stjórnarskránni. Auðvitað getur Sigmundur verið ósammála þáttum í tillögu Stjórnlagaráðs. Hver er það ekki, mér finnst hún ganga of skammt. En það eru smámunir í samanburði við það kraftaverk ráðsins að vera samhljóða um eina tillögu. Þá sneri Sigmundur Davíð bara við blaðinu og reyndi með málþófi að hindra framganginn. Ótrúlega dapurt lið Framsókn.
Tvíeggjað hrós

Gaman er fyrir Steingrím J. Sigfússon að fá óformlegt tilboð um að verða fjármálastjóri Alþjóða gjaldeyrissjóðsins í Grikklandi. Um leið lúmskt gaman fyrir þá, sem þekkja fyrri afstöðu Steingríms til sjóðsins. Tilboðið sýnir, að sjóðurinn telur Steingrím hafa staðið sig vel við að endurreisa hagkerfi landsins eftir hrunið. Segir þó tæpast alla söguna, því að sjóðurinn situr ekki inni með alla vizku endurreisnar. Joseph Stiglitz var aðalhagfræðingur sjóðsins og skrifaði síðan bók um bresti hans. Hér hefur líka verið kvartað yfir, að bankarnir voru ekki siðvæddir. Hrósið til Steingríms er tvíeggjað.
Fjölþjóða í felum

Óvinsældir fjölþjóðastofnana vaxa. Fólk elskar ekki Nato, Ebe eða Ags. Sumar slíkar stofnanir eru ruslakistur aflóga pólitíkusa. Anders Fogh Rasmussen er í Nato og Árni Mathiesen í Fao. Fólki finnst líks ólíklegt, að það hafi nokkuð gagn af slíkum stofnunum. Þær séu fremur til að vernda sérhagsmuni. Spurt er, hvað Nato sé að gera í Afganistan og Ags í Grikklandi. Við því fást lítil nothæf svör. Slíkar stofnanir geta ekki einu sinni haldið fundi nálægt almenningi án þess að allt logi í óeirðum. Til dæmis Nato í Chicago þessa dagana. Helzt þyrfti Nató að halda fundi í afskekktu flugmóðurskipi.
Vandræðin eru samtengd

Var ritstjóri áratugum saman, þegar kerfið var lokaðra en nú. Þótti fremur ódæll og var stundum rekinn. Samt vann ég innan kerfisins og efaðist ekki um grunnstoðir þess. Skrifaði iðulega leiðara um það, sem betur mætti fara, og var oft hvass. En gerði samt sjaldan ráð fyrir, að vandamálin væru hluti af stærri vanda. Það var ekki fyrr en upp úr aldamótum, að sýnin fór að skána. Smám saman kom í ljós, að vandamál þjóðarinnar voru og eru samtengd. Stóra vandinn er, að okkur er stjórnað af vaxandi græðgi bófaflokka sérhagsmuna. Um tíma voru útrásargreifar öflugastir, en núna eru það kvótagreifar.
Ótrúlega sterk evra

Evran stendur ótrúlega sterkum fótum, þrátt fyrir sviptingar í Grikklandi og víðar við Miðjarðarhafið. Gengi hennar helzt stöðugt í samanburði við dollar og pund. Grikkir hamstra evrur af ótta við, að teknar verði upp drökmur að nýju. Asíumenn voru áður búnir að skipta út dollurum fyrir evrur og láta það nú sumpart ganga til baka. Í raun er evran kraftaverk, því að hún hefur ekki að baki sér alvöru seðlabanka og alvöru ríkisábyrgð. Henni var ýtt á flot af taumlausri bjartsýni. Samt hefur hún í tímans rás risið á kostnað dollars. Grikkir vita núna, að evra er betri en drakma. Og ekki taka þeir upp krónu.
Rekstrarvandi Grikkja

Vandi Grikklands er fremur rekstrarvandi en greiðsluvandi. Ríkið hefur nú þegar fengið afskrifaðan meira en helming skuldanna. Fari ríkið þar á ofan á hausinn, strikast yfir restina. Þá mæta Grikkir þeim vanda, að ríkið er ekki sjálfbært. Stendur ekki undir sér, þótt vextir og afborganir hverfi. Til dæmis eru ríkisjárnbrautirnar þannig reknar, að ódýrara væri að leigja taxa undir farþegana. Ríkisgeirinn er troðinn af óvinnufærum kvígildum flokkanna. Um leið fæla Grikkir frá sér einu auðlind landsins, ferðamennina. Er Grikkir í afneitun brenna líkön af Angelu Merkel, þora Þjóðverjar bara ekki að koma.
Ótraustir vísindamenn

Áslaug Helgadóttir, prófessor í búvísindum, segir það áhyggjuefni, ef fólk treysti ekki vísindum. Hún er þar að tala um andspyrnu gegn erfðabreyttum matvælum. Þótt virðulegur listi vísindamanna sé þar í flokki. Ég hefði orðað vandann svona: Áhyggjuefni er, þegar sumum vísindamönnum er ekki treystandi. Við höfum séð ótal dæmi um ofurvald lyfjafyrirtækja og líftæknifyrirtækja í háskólabransanum. Monsanto er frægasta dæmið, enda sennilega verst þokkaða fyrirtæki heims. Ég mundi ekki treysta Áslaugu og öðru ofstækisfólki út í sjoppu, hvað þá fyrir vísindum. Treysti ekki Áslaugu og það er hennar vandi.
Þegar það hentar honum

Ólafur Ragnar Grímsson getur gætt hagsmuna þjóðarinnar. Þegar það hentar honum. Hann gætir líka hagsmuna útrásarbófa, er það hentar honum. Auglýsti þá og krossaði eftir hentugleikum. Hann gætir líka hagsmuna kvótagreifa, er það hentar honum. Getur hótað að sprengja kvótafrumvarp, verði það að lögum. Hann getur verið í Framsókn eða Alþýðubandalagi eftir þörfum hans sjálfs hverju sinni. Stundum þarf hann á þjóðinni að halda, stundum ekki. Táknorð hans er: “Ég um mig frá mér til mín.” Þannig hefur það verið í hálfa öld. Sem forseti er hann ekkert öðruvísi en ævinlega áður. Grófari með aldrinum.
Sultarólinni hafnað

Hótanir bíta ekki á Grikki. Þeir spyrja, hvað geti versnað, þegar ellilaun hafa minnkað um fjórðung og helmingur ungra er atvinnulaus. Brottrekstur úr evru-hópnum virkar ekki lengur sem hótun. Sama er að segja um Spánverja, sem fóru þó gætilegar í fjármálum. Þeir spyrja, hvað geti versnað, þegar allt er hvort sem er í skralli. Róttækir flokkar hafna sultarólinni. Smám saman munu skuldarar eflast svo, að ekki verður lengur hægt að líta á lán sem heilagan sáttmála. Eigendur fjármagns verða að gefa eftir. Peningar flýja af markaði og kreppan dýpkar. Við þurfum að hafna pólitík, þar sem peningar einir ráða.
Vefengdar álitsgerðir

Aðvörunarbjöllur klingja í hvert sinn, sem lögð er fram greinargerð í máli. Fyrst spyrja menn: Er það lögfræðistofa eða endurskoðun eða hagfræðistofa, sem gefur álitið? Sé svo, væla brunalúðrarnir. Ekki er nokkur minnsta ástæða til að taka mark á neinu, sem kemur frá slíkum stofnunum. Þær taka ævinlega afstöðu með umbjóðanda sínum, jafnvel hagfræðistofnun háskólans. Er Deloitte gefur út álit, taka fjölmiðlar það kannski upp, því að þeir fatta fátt nú orðið. Fólk veit af fyrri reynslu, að þetta er marklaust. Sérhagsmunaaðilar eiga sérfræðistofur og sérfræðinga með húð og hári. Svo einfalt er það.
Ljúkum málinu fljótt

Sammála Svandísi Svavarsdóttur. Kjósum um Evrópusambandið á kjörtímabilinu. Verði samningur ekki tilbúinn, þarf að kjósa um, hvort halda skuli áfram viðræðum. Þær hafa staðið lengi og þjóðin hefur á þeim tíma fjarlægzt aðild. Eyðum ekki meiri tíma í mál, sem þjóðin mun hvort sem er fella. Jóhanna er með bandalagið á heilanum. Hún eitraði stjórnarsamstarfið frá upphafi með þrákelkni sinni. Ég styð aðildina, en veit um skoðun meirihlutans og virði hana. Hættum bjölluati í Bruxelles. Gefum stjórninni eitt ár í það og felum henni að vinna betur að framfaramálum, sem ekki fara þvert í samfélagið.
Fyrir rangri sök

Ólafur Ragnar Grímsson og Herdís Þorgeirsdóttir hafa Ríkisútvarpið fyrir rangri sök. Það hossar ekki Þóru Arnórsdóttur. Viðskiptablaðið reiknaði út, að Ólafur fékk 51 frétt meðan Þóra fékk 31 og Herdís 26. Aðrir fengu 29-21 frétt, nema Andrea Ólafsdóttir, sem kom síðar til skjalanna. Ríkisútvarpið leitaði ráða hjá norrænum sjónvarpsstöðvum um meðferð mála af þessu tagi, er starfslið fjölmiðils er grunað um stuðning við samstarfsmenn. Ríkisútvarpið lýsti yfir, að það mundi taka á kosningunum af fagmennsku. Ég treysti því. Tölurnar sýna þó, að sjónvarpið má passa að hossa ekki Ólafi Ragnari um of.
Tsjillað með álfum

Þingmaður hyggst drekka te með sjö álfum í garðinum sínum og ráðherrabróðir telur álfana þurfa aðstoð gegn áfallastreituröskun. Það er von, að útlendir telji Íslendinga vanta eitthvað í toppstykkið. Ekki eru skrifaðar ritgerðir um, hvað komi Vestmannaeyingum til að kjósa sér þingmann beint úr grjótinu. Né um, hvað komi þjóðkirkjunni til að samþykkja smíði lélegrar stælingar á gömlum lager nánast utan í Skálholtskirkju. Fróðlegt væri að kanna ofan í kjölinn fávitavæðingu Íslands um þessar mundir. Það getur verið afslappandi að spila fífl, en stundum breytast fávitalæti í sorglegan raunveruleika.
Sofandi amatörar

Framboð Þóru Arnórsdóttur til forseta hefur rekið á reiðanum í tvær vikur. Enginn virðist passa sjoppuna meðan hún er í fæðingarfríi. Forsetaefni getur aldrei verið i fríi af neinu tagi. Frumkvæði þarf að vera hjá kosningastjóra og ráðgjafanefnd. Ekki dugir að bíða eftir, að eitthvað gerist. Fréttir og skoðanir eru ekki lengur í hægum takti hefðbundinna fjölmiðla. Á vefnum er straumurinn sívirkur og þungur. Í senn þarf að hafa frumkvæði og getu til að mæta frávikum. Svo sem þegar Ólafur Ragnar þjófstartaði baráttu sinni. Síðan hefur framboð Þóru rekið á reiðanum. Þið þarna, rífið ykkur upp af rassinum.
Of háar tölur

Ólafur Ragnar Grímsson og Þóra Arnórsdóttir hafa ekki um 45% fylgi hvort um sig, þótt fjölmiðlar segi það. Þau hafa innan við 35% fylgi hvort um sig. Svörun er léleg í könnunum enn sem komið er og margir gefa lítil svör. Þeir, sem þegar hafa ákveðið sig, eru hinir sannfærðu, sem eru annað hvort með eða móti Ólafi. Þóra fær af taktískum ástæðum allt fylgi þeirra, sem hafna Ólafi. Aðrir frambjóðendur komast varla á blað. Þeir, sem ekki hafa ákveðið sig, munu raðast öðru vísi en hinir, sem eru ákveðnir. Kosningabaráttan er ekki hafin og kannanir hafa enn lítið forspárgildi um slag Ólafs og Þóru.
Kjósa sig úr vandanum

Grikkir halda sig geta kosið sig út úr vandanum. Kusu um daginn og það gekk ekki upp. Ætla að kjósa aftur í júní. Kannski gengur betur þá. Kannski kjósa þeir bara mánaðarlega, þangað til vandamálin hverfa, kannski. Þeir eru eins og Íslendingar. Við töldum okkur geta kosið okkur út úr vandamálum IceSave. Við getum kosið aftur og aftur um IceSave, verið stolt af okkur. En IceSave fer ekki neitt, ekki frekar en vandræði Grikkja. Sum mál eru þess eðlis, að þau verða ekki kosin út úr heiminum. Af því að þau snúast um samskipti við umheiminn. Þennan stóra, vonda umheim, sem við kennum um okkar mörgu ófarir.
Bófarnir á vaktinni

Gamla Ísland bófasamfélagsins ræður enn ríkjum, svo sem í ríkisstofnunum. Persónuvernd var stofnuð á sínum tíma til að verja hagsmuni bófanna fyrir afskiptasemi. Stofnunin lítur svo á, að fjármál séu einkamál. Nýjasta aðför hennar að almannahagsmunum er að ráðast gegn heimildum Seðlabankans til að fást við gjaldeyrisbrask bófa. Segir heimildir ekki samrýmast “sjónarmiðum um einkalífsrétt”. Bófasamfélagið lifir á, að leynd hvíli yfir atferli þess. Þjóðin þarf því að styrkja varnir Seðlabankans gegn græðgi bófasamfélagsins. En Persónuvernd bófanna er á vaktinni sem fyrri daginn og rekur upp vein.
Sundrungartákn Íslands

Forsetinn reynir að magna úlfúð á landsbyggðinni gegn Reykjavík. Fór ófögrum orðum um hverfi 101 í Reykjavík á fyrsta fundinum í Grindavík. Telur slíka umræðu fara vel í landsbyggðina. Gerir ráð fyrir lítilli greind fundarmanna. Í samræmi við aðra framgöngu hans í kosningabaráttunni. Gott er þó, að hann notar ekki strámenn til að þeyta leðju um samfélagið, heldur stendur sjálfur við viftuna. Enginn hefur gert meira til að sundra þjóðfélaginu en Ólafur Ragnar Grímsson. Menn annað hvort elska hann eða hata. Þessi gamli maður er ýkt útgáfa af gamaldags pólitík frá 2007, sem setti þjóðina á hausinn 2008.
Erfðabreytta ofstækið

Umhverfisráðuneytið hélt í vikunni áróðursfund um erfðabreytta ræktun. Þar fengu eingöngu ofsatrúarmenn þeirrar stefnu að tala. Erfðabreytt ræktun er samt umdeild, ekki síður í hópi fræðimanna en leikmanna. Í ljos hefur komið, að fyrirtæki á borð við Monsanto beita gervi-fræðimönnum til að efla trú á erfðabreytta ræktun. Henni hefur verið illa tekið víða um Evrópu. Komnar eru reglur um merkingar á umbúðum, svo að fólk viti. Og bændur reyna að verjast því, að útiræktun erfðabreytts korns dreifist með vindi yfir á aðra akra. Monsanto-liðið berst af harðfylgi gegn vörnum. Og hér með hjálp ráðuneytis.
Fýlan lekur af þeim

Ótrúlegur fjöldi Íslendinga er siðblindur. Biðst ekki afsökunar á mistökum eða glæpum. “Mér þykir leitt, ef einhver hefur misskilið þetta” er innihald fýlulegra afsökunarbeiðna. Nýtt dæmi er hjá aðstandendum tónlistarhátíðar, sem segja handrukkarann Jón stóra ekki tengdan hátíðinni. Þetta “hefur farið fyrir brjóstið á fólki”, segja þeir í fýlu sinni. Auðvitað er ekkert þeim að kenna. Bara einhverjum bjánum úti í bæ, sem misskilja eða láta smámál “fara fyrir brjóstið á sér”. Íslandssagan eftir hrun er samfelld saga siðblindu. Enginn sannur Íslendingur biðst afsökunar á neinu. Allir í afneitun og fýlu.
Friðarbandalag Árna

Árni Páll Árnason alþingismaður er svo langt út á hægri jaðri, að hann segir Atlantshafsbandalagið ekki vera hernaðarbandalag. Sagði það í viðtali við DV. Stangast á við skilgreiningar alfræðirita. Svo má líka spyrja Árna, hvað bandalagið sé að gera í Afganistan. Árni er jafnframt svo brattur, að hann telur sig vera heppilegan framtíðarformann Samfylkingarinnar. Að kosningum loknum mun hann þá mynda nýja hrunstjórn með Sjálfstæðisflokknum. Sýndi sem bankaráðherra róttæka hægri takta. Ber manna þyngstu ábyrgð á, að bankarnir voru endurreistir í fyrri græðgismynd. Samfylkingin á því virkilega bágt.
Þarf ekki peninga

Meira ruglið í Ögmundi. Útlendingastofnun þarf ekki meira fjármagn. Hún er illa rekin stofnun með mörgum tugum starfsmanna. Þá sjaldan sem hún gerir eitthvað, er það svo vitlast, að innanríkisráðuneytið þarf að vanda ofan af hneykslinu. Að grunni til gerir stofnunin bara eitt: Hún segir NEI. Til þess þarf bara einn símsvara, ekki marga tugi starfsmanna. Ekki alls fyrir löngu var þetta bara skúffa í ráðuneyti. Varð að tekjulind óvinnufærra kvígilda Sjálfstæðisflokksins. Ríkið hefur nóg annað við peninga okkar að gera en að brenna þeim í þessari hít. Ögmundur er úti að aka eins og venjulega.
Þvert á flokkapólitíkina

Samkvæmt skoðanakönnun MMR fylkja stuðningsmenn stjórnmálaflokka sér miklu dreifðar um forsetaefni en fjölmiðlar og netmiðlar hafa sagt. Aðeins rúmlega helmingur framsóknarmanna og sjálfstæðismanna styður Ólaf Ragnar og aðeins rúmlega helmingur vinstri grænna styður Þóru. Ástæðurnar að baki mismunandi vals kjósenda eru miklu flóknari en látið er í veðri vaka. Fjölmiðlar hafa enda nú orðið oft sérstök sjónarmið að baki frétta sinna. Nú stefnir í afar spennandi baráttu milli Þóru og Ólafs Ragnars, þar sem fjölbreytt sjónarmið ráða vali fólks. Þannig á baráttan líka að vera, þvert á flokkapólitíkina.
Frumvarp flækjufótanna

Ótrúlega heimskuleg var meðferð flækjufótanna Jóns Bjarnasonar og Steingríms J. Sigfússonar á kvótanum. Þeir áttu að hafa þetta einfalt. Fyrna kvótann á fimm árum, bjóða árlega út fimmtung alls kvótans til fimm ára. Hæstbjóðendur hefðu fengið. Þá vissum við, hvers virði auðlind okkar er. En ráðherrarnir kusu að búa til flókna hnúta og hræra freistingum í potti. Ráðherraúthlutun kvóta lyktar af gamalli fjórflokkapólitík. Nú stendur Steingrímur með allt niðrum sig. Kominn í strand með hallærisfrumvarpið sitt. Sem þó er óralangt frá því, sem ríkisstjórnin lofaði þjóðinni í upphaflegum sáttmála sínum.
Gegn þingi og stjórn

Ólafur Ragnar Grímsson hefur eins og aðrir tekið eftir, að alþingismenn eru almennt taldir botninn á tilverunni. Þar rétt fyrir ofan er ríkisstjórnin, óvinsælasta stjórn allra tíma. Þess vegna býður hann sig fram til 17-21 árs í forsetaferli sínum. Býður sig fram gegn alþingi og ríkisstjórn. Hyggst taka yfir störf þessara óvinsælu stofnana. Hér eftir verða frumvörp aðeins lögð fyrir þingið, ef forsetinn hefur blessað þau. Forsetinn er ekki lengur öryggisventill þjóðarinnar gegn stjórnsýslunni, heldur orðinn stjórnsýslan sjálf. Heimskir kjósendur munu láta sér vel líka og fagna einræðisherranum.
Hangir í tvinnaþræði

Málsvari lífeyrissjóða tönnlast á, að sjóðirnir hafi ekki leyfi til að gefa eftir af eigum sjóðfélaga. Þórey S. Þórðardóttir upplýsir samt ekki, hvers vegna þeir höfðu leyfi til að sukka villt og galið með eigur sjóðfélaganna. Sama fólk stjórnar sjóðunum núna og gerði það fyrir hrun. Klisja hennar er ekkert málsefni, bara tvinnaþráður, er hún umgengst eins og haldreipi. Telji samfélagið sjóðina eiga að taka á sig hluta tjóns af ofmati verðtryggingar, þá gerir samfélagið það. Án samráðs eða skaðabóta. Með því að skattleggja fé sjóðanna við innkomu, en ekki við úttekt. Gott mál, sem framkvæmist strax.
Góð áhrif Hreyfingarinnar

Nánast öll skilyrði Hreyfingarinnar við stuðningi við ríkisstjórnina eru af hinu góða. Hún leggur til dæmis áherzlu á þjóðaratkvæði um stjórnarskrána, eins og tillagan er frá Stjórnlagaráði. Hún vill afnema verðtryggingu, sem líklega er búin að gera nóg af sér. Þar á ofan minnir hún á persónukjör, gegnsæi, upplýsinga- og tjáningarfrelsi. Það eru atriði, sem gamlingjarnir í ríkisstjórninni sýna furðanlega lítinn áhuga. Slíkt er sambandsleysi Jóhönnu Sigurðardóttur við nútímann. Ríkisstjórnin mundi gera rétt í að taka vel við kröfum Hreyfingarinnar. Þær fela í sér, að ríkisstjórnin ranki úr rotinu.
Fipast í sparnaði

Angela Merkel Þýzkalandskanzlari gerði mistök í að styðja Nicolas Sarkozy Frakklandsforseta í frönsku forsetakosningunum. Sá tapaði fyrir Francois Hollande, sem vill draga úr samevrópskri sparnaðarstefnu. Nú verður Merkel að gera hosur sínar grænar fyrir sigurvegara, sem hún hafði sjálf gert að pólitískum andstæðingi. Ekki bætir úr skák, að flokkur hennar fór um helgina illa út úr landskosningum Norður-Rínar og Westfalen. Hún hefur því veika stöðu til að fylgja eftir sparnaðarstefnu. Enda spyrja æ fleiri Þjóðverjar, hvers vegna þeir eigi að skúra eftir annálaða eyðsluseggi í Grikklandi.
Bistro eða brasserie

Veitingahús eru stundum kölluð bistro eða brasserie upp á frönsku, nánast án sérstakrar ástæðu. Orðin eru þá bara notuð til að gefa franska undirtóna í skyn. Bistro er í raun lítið og fjölskyldurekið veitingahús með einfaldri matreiðslu og þjónustu, opið á matmálstímum. Brasserie er hins vegar fremur stórt veitingahús, oftast opið allan daginn sjö daga vikunnar og frameftir á kvöldin. Hvort tveggja er alþýðlegra en hefðarfrönsk veitingahús með hvítum dúkum og einkennisklæddum þjónum. Þrír Frakkar eru bistro og Sjávargrillið er brasserie, en Holtið er restaurant. Flestir matstaðir eru þó í blandstíl.
Sameining eða sundrung

Við þurfum forseta, sem sameinar meira en hann sundrar. Höfum fengið upp í kok af leðjuslag, sem oftast er kenndur við hálftíma hálfvitanna á Alþingi. Þurfum frið til að jafna okkur eftir áfallið 2008. Þurfum forseta, sem setur sér almennar siðareglur í umgengni við umhverfi sitt. Þurfum EKKI forseta, sem ryðst fram vígvellina með gargi og látum að hætti Vigdísar Hauksdóttur. Þurfum að losna við allt gamla hænsnahúsið innan og utan fjórflokksins, sem hefur of lengi ráðið ferð. Setjum á oddinn gott fólk. Ósnortið af leðjuslag fyrri ára, sem vonandi eru senn liðin. Við þurfum forseta fyrir framtíðina.
Grafa undan sjálfum sér

Að undirlagi háskólans hafa heilar kynslóðir lagatækna gert orðhengilshátt að verkfæri sínu. Ekki er fundið út, hvað alþingismenn voru að meina, þegar þeir settu óljós lög. Fremur lesa lagatæknar úr textanum eigin meiningar og hugarflug. Ítrekað þarf að endurbæta lög, því að dómarar líta á þau öðrum augum en sjálfir höfundarnir. Komin er dómahefð, sem varðar ekki um réttlæti eða aðrar hugsjónir lagahöfundanna á Alþingi. Hæstiréttur kveður upp dóma út og suður. Núna nægir ekki prófmálið, heldur verður að flytja tugi prófmála. Dómarar köstuðu út réttlætinu og fólkið kastaði út virðingu fyrir dómurum.
Viðbjóður valdakerfisins

Djúp er fyrirlitning mín á siðareglulausum forseta Íslands. Alþingi er eins og við sjáum það í hálftíma hálfvitanna. Ekki gramm af trausti ber ég til dómsvaldsins, mundi sjálfur aldrei vísa málum til þess. Í stíl við þetta er handónýt stjórnsýsla. Sjáum hana í Matvælastofnun og í embætti Landlæknis, Persónuvernd, Útlendingastofnun og Fjármálaeftirliti, Umhverfisstofnun og Úrskurðarnefnd um upplýsingamál. Stjórnsýslan er eins og dómsvaldið, Alþingi og forsetinn. Hvenær sem er tæki ég alþingi götunnar, dómstól götunnar og embættisvald götunnar fram yfir viðbjóð kerfisins, sem við þurfum að þola.
Biskupaleiðin fundin

Fundin er forn þjóðleið um Ódáðahraun. Hún er vörðuð og liggur frá Kiðagili yfir Suðurárbotna. Um einstigið Bræðraklif í Hafragjá norðan Herðubreiðar til Ferjufjalls við Jökulsá á Fjöllum. Við Ferjufjall andspænis Möðrudal var ferja fyrir margt löngu. Síðar var ferja sett upp mun norðar, við Ferjuás andspænis Víðidal. Og enn síðar og enn norðar andspænis Grímsstöðum. Vörður leiðarinnar hafa verið staðsettar í GPS, leiðin kortlögð og ítrekað farin síðustu ár, enda birt í bókum. Við gefum okkur, að þetta sé Biskupaleið hin forna, þótt ekki sé unnt að sanna það. Engin önnur leið virðist mér álitleg.
Einkamál braskaranna

Undir forustu kauphallarstjórans veina gjaldeyrisbraskarar út af frumvarpi, sem heimilar Seðlabankanum betri vörn gegn gjaldeyrisbraski. Við heyrum sömu gömlu lummurnar og fyrir hrun. Seðlabankinn er sagður munu hnýsast í afar viðkvæm einkamál gjaldeyrisbraskara. Þessir greifar hafa ætíð sagt, að allt eftirlit sé af hinu illa. Þeir framleiddu hugtakið persónuvernd, sem þýðir á íslenzku persónuvernd bófa. Ekki kemur á óvart, að þingmenn Flokksins taka undir kveinstafi gjaldeyrisbraskara. Eru jafnvel farnir að hóta að vinda ofan af öllu hertu eftirliti, sem lamið hefur verið í gegn síðustu árin.
Svefnganga sjóðavinarins

Guðmundur Gunnarsson verkalýðsrekandi er dálítið þreytandi. Virðist hafa gengið í svefni síðan fyrir hrun. Fattar hvorki, að fólk hatar lífeyrissjóði né veit hann hvers vegna. Fólk sér þar sömu bófa og voru þar fyrir hrun. er þeir leyfðu útrásar- og bankabófum að taka almenning í rassgatið. Létu þá valda sjóðunum hundrað milljarða tjóni. Sjá þessa sömu sjóðabófa skipa bófa til að stýra fjárfestingarsjóði, hvar þeir afhenda gömlum bófum fyrirtækin á nýjan leik. Lífeyrissjóðirnir hafa ekkert lært af hruninu og eru enn í sama bófagírnum. Þess vegna græða pólitíkusar á að hóta sjóðunum eignaupptöku.
Stríðshanzki bankanna

Sammála Lilju Mósesdóttur: Bankarnir hafa kastað stríðshanzkanum í þjóðina. Með ólíkindum er framganga þeirra í kjölfar hæstaréttardóma um ólögmæta innheimtu. Jafnvel í kjölfar ítrekaðra hæstaréttardóma. Finna dómunum allt til foráttu og heimta ný og ný fordæmismál. Fá að hafa samráð um endalausa siðblinda hegðun. Ætla greinilega að tefja málin næstu áratugi og rukka fólk jafnframt. Eftir hrun hafa bankastjórar verið valdir af Capacent í prófum, sem siðblindingjar einir geta staðizt. Því er siðleysið i bönkum og öðrum fjármálastofnunum þremur árum eftir hrun alveg eins og það var fyrir hrun.
Færiband rasistanna

Útlendingastofnun tróð lélegasta lagatækni okkar upp á unglinga í hælisleit. Unnar Steinn Bjarndal veit ekkert um lög og nennir ekki að fletta þeim upp. Vísaði meðvitundarlausum dómara því ekki á ákvæði, sem fría þessa unglinga við fangavist. Gunnar Aðalsteinsson er einn af þessum frægu dómurum Héraðsdóms. Unnar kærði rugl Gunnars ekki einu sinni til Hæstaréttar. Allt gerðist þetta í leyni án þess að Barnaverndarstofa og Rauði krossinn fengju neitt að vita. Svo kemur þriðja mannvitsbrekkan, lögreglustjóri, sem telur dóminn byggjast á grunsemdum um aldur unglinganna, sem alls ekki var vefengdur fyrir dómi.