arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hræsni og gerræði

Ríkisstjórnin þykist fylgja almennri sparsemi, þegar hún sker velferð og heilsu þjóðarinnar niður við trog. Erfitt er að taka mark á slíku, þegar forsætis er búinn að ná sér í sjö aðstoðarmenn. Sparsemishugsjónin er hræsnin ein. Sá hinn sami gekk af göflunum á síðasta kjörtímabili, þegar Jóhanna fékk sér þriðja aðstoðarmanninn. Jóhanna gekk of langt, en hvað má þá segja um Sigmund Davíð. Svona er pólitík stjórnarflokkanna. Hún byggist mest á lygi og hræsni og einkum þó gerræði. Eins og þegar forsætis á lokamínútu tók Hornafjörð úr Suðurlandi og færði til Norðausturlands. Enginn hafði hreyft breytingu á stöðu Hornafjarðar.
Reiðileysi stjórnarandstöðu

Samfylkingin er í reiðileysi með lítið fylgi. Á tíma árása á velferð og öryggi almennings, ætti fólk að fylkja sér um hana. En svo er ekki. Mestu veldur, að formaður er gamall bankavinur frá síðasta kjörtímabili, er fátt getur og ekkert selur. Vinstri grænir eru í svipuðu reiðileysi, en hafa þó formann með kvóta, sem kemst upp með að gera fátt. Hér er enginn velferðarflokkur láglaunafólks. Björt framtíð er í fyndnum málum á borð við breyttan mælikvarða tímans. Hún er með ótryggt fylgi á undanhaldi. Það litla, sem til er af stjórnarandstöðu, er hjá pírötum. En enginn hefur grætt á andstöðu við teboðsstefnu stjórnarinnar.
Munaðarlausu málin

Sem kjósandi pírata í síðustu kosningum reyni ég að gera mér grein fyrir stöðu flokksins núna. Flokkurinn stendur sig bezt allra flokka í málum, sem snerta upplýsingafrelsi og opinn aðgang að upplýsingum. Hann hefur líka pönkast meira en aðrir flokkar í að ýta fram stjórnarskránni, sem þjóðin samþykkti. Þetta eru tvö af mikilvægustu málum samfélagsins og hart að hafa ekki nema 10% fylgi út á þau. Birgitta hefur lítillega tjáð sig um þriðja stórmálið, fiskveiðikvótann. Í fjórða málinu, launum almennings, nægir ekki tillaga að þingsályktun. Ég held, að á sviði auðlindarentu og velferðar vanti flokk með öfluga frambjóðendur.
Þrjár þjófaborgir

Þrjár borgir í Evrópu eru þekktar fyrir þjófnað á eigum ferðafólks, Róm, Madrid og Barcelona. Sú síðasta er verst og þar er minnstan stuðning að hafa af hálfu lögreglunnar. Tíðastur þar er töskuþjófnaður á breiðgötunni Rambla. Í Madrid er hann tíðastur við torgið Porta del Sol og í Róm nálægt aðaljárnbrautarstöðinni. Þessar þrjár borgir hafa löngum verið erfiðar, sennilega vegna skorts á áhuga borgarstjórnar. Tvisvar reyndu sígaunabörn að ræna mig í Róm, í kirkjunni Santa Maria dei Angeli og á götunni Coronari. Á Rambla horfði ég á rán og gat brugðið fæti fyrir þjófinn. Hann missti fótanna og ferðakonan endurheimti töskuna sína.
Hættuleg Barcelona

Hafði lengi ímugust á Barcelona eftir að hótel þar reyndi að hafa af mér fé. Tók við fyrirframgreiðslu upp í gistingu og kannaðist svo ekki við neitt, þegar ég veifaði kvittun. Það tók mig ár að slíta endurgreiðslu út úr því. Margir á sömu ráðstefnu urðu fyrir því á ýmsum hótelum. Félagið hefur síðan ekki haldið aðra ráðstefnu þar í borg. Löggan í Barcelona nennir ekki að sinna ræningjum á götum úti. Er líklega á mútum hjá sígaunum. Reynt var árangurslaust að ná af mér tösku á Rambla og ég horfði í tvígang upp á hið sama í sömu götu. Ræningjar starfa fyrir opnum tjöldum í Barcelona og eru mikilvirkir í hótelrekstri þar.
Vill spila með fólk

„Við vitum auðvitað, við höfum farið yfir það áður, að þessi Rannsóknarskýrsla og þetta allt saman er að þvælast eitthvað fyrir okkur tímabundið“. Þessi orð Ólafar Nordal við útkomu Rannsóknarskýrslu alþingis eru brennd í huga mér. Þá var Ólöf hugmyndafræðingur þess, að Flokkurinn skyldi bara hunza skýrsluna, enda mundi heimskur almúginn fljótlega gleyma henni. Sú hefur orðið raunin. Nú er þessi sama Ólöf orðin innanríkisráðherra. Hún var tekin fram yfir þingmenn, enda hefur hún meiri myndugleika en þorrinn af undirmálsfólkinu þar. En hún er þrátt fyrir hæfileikana þeirrar skoðunar, að almúginn sé bara til að spila með.
Einkavæðing vatnsins

Peter Brabeck, stjórnarformaður Nestlé, segir vatn ekki vera mannréttindi. Hann er forvígismaður einkavæðingar á vatni. Nestlé hefur komizt yfir vatnið á ýmsum þriðja heims svæðum og selur fátækum það á okurverði. Græðgin þykir honum vera til fyrirmyndar. Svipaðar skoðanir koma fram hjá öðru græðgisliði, til dæmis í bandaríska teboðinu. Þar reyna menn að tæta velferðina í sundur, þessa dagana einkum í heilbrigðiskerfinu. Hér á landi höfum við ríkisstjórn, sem gengur lengra í teboðshyggju en allar fyrri ríkisstjórnir. Hún mölvar alls staðar úr velferð, mest í heilbrigðismálum. Hannes Hólmsteinn er ekki nógu róttækur fyrir hana. Nú er

Margrét Pála í Hjallastefnunni orðinn spámaður íslenzka teboðsins.
Vilja velferðina feiga

Munurinn á þessari ríkisstjórn og forvera hennar er afstaðan til velferðar. Sú fyrri reyndi að vernda velferðina á erfiðum árum eftir hrunið. Þessi stjórn vill hins vegar velferðina feiga. Fyrri ríkisstjórnin var með Landspítalann og ýmsa aðra þjónustu úti á yztu nöf. En þessi ríkisstjórn ýtir þjónustunni fram af brúninni. Það er eins og silfurskeiðungarnir hati þjóðina og vilji, að hún drepist. Það getur engan veginn talizt normalt að slá skjaldborg um greifana, þegar sverfur að almenningi og heilsa fólks er í hættu. Þá er rétt að muna, að Sjálfstæðis og Framsókn eru bófaflokkar og að forsætisráðherra er siðblindur.
Fólk vill meiri velferð

Þótt Íslendingar séu auðsveipir og seinþreyttir til vandræða, eru þeir ekkert líkir Bandaríkjamönnum. Hér vilja menn almennt hafa ókeypis almannaþjónustu í lagi. Fólk vill velferð með svipuðum hætti og á Norðurlöndunum. Það skilur samt að þjónustan verði fátæklegri hér en þar. Meirihlutinn veit líka, að það stafar af skjaldborginni, sem ríkisstjórnin hefur slegið um kvótagreifa og aðra greifa landsins. Fylgi ríkisstjórnarinnar hefur hrunið af þessari ástæðu. Íslendingar eru ekkert sérstaklega gefnir fyrir öfgar bandaríska teboðsins. Í auknum mæli sjá kjósendur, að það er af ásettu ráði, að ríkisstjórnin rústar velferðinni.
Vitlausasta heimskan

Af mörgum heimskuverkum ríkisstjórnarinnar er náttúrupassinn sá vitlausasti. Ragnheiður Elín Árnadóttir var hálft annað ár að undirbúa málið. Margir bentu henni á, að gistináttagjald væri vitlegra, ódýrara og einfaldara, enda víða framkvæmt á áfangastöðum flugvélanna. Og að erfitt yrði að selja Íslendingum hugmyndina um náttúrupassa. Allt kom það á daginn og náttúrupassinn er almennt aðhláturs- og hneykslunarefni. Ráðherrann er hins vegar svo ruglaður, að engin leið var að hafa vit fyrir henni. Því fór sem fór. Náttúrupassinn er orðinn viðameira hneyksli en önnur stjórnarhneyksli, sem minna hafa hreyft við fólki
Mállausir valdamenn

Með vaxandi vanhæfni pólitíkusa og embættismanna færist í vöxt, að þeir neita að tjá sig. Sjáum það vel í ráðherrum, sem vikum saman geta ekki svarað fyrir embættisverk sín. Til dæmis Kristján Þór Júlíusson með heilbrigðismálin í steik eins og þau leggja sig. Og líka í embættismönnum. Sigríður Björk Guðjónsdóttir lögreglustjóri getur ekki falið embættisglöp sín. Frægasta dæmið er Sigmundur Davíð forsætis. Til skamms tíma þótti ekki sæmandi, að fólk í ábyrgðarstörfum léti svona, en andverðleika-væðingin lætur ekki að sér hæða. Líka má segja um marga, sem eru ófeimnir að tjá sig, að betra er heima setið en af stað farið.
Hættulegur ofsi

Skoðanakönnun hefur leitt í ljós, að kjósendur hafa mun meiri áhuga og áhyggjur af heilbrigðismálum en öðru. Yfir 90% fólks setur þau mál í efsta eða næstefsta sæti. Því er misráðið hjá ríkisstjórn og stjórnarflokkum að níðast sérstaklega á heilbrigðismálum. Það kostar í almenningsálitinu að rústa Landspítalanum, drepa fólk á ört stækkandi biðlistum og hrekja lækna til útlanda. Kristján Þór hefur lítið sagt trúverðugt um þessi mál og er að mestu farinn í felur. Ofsinn í hatrinu á ríkisrekinni þjónustu fer þó ekkert minnkandi. Ríkisstjórnin hagar sér að hærri bandaríska teboðsins. Fer sínu fram, þótt hún ögri 90% kjósenda.
Sjö aðstoða Sigmund

Sigmundur Davíð hefur slegið Íslandsmet í fjölda aðstoðarmanna. Er kominn með sjö. Eins og Parkinson benti á, tekur mikinn tíma að stjórna slíkum fjölda manns. Ekki er von, að forsætis hafi tíma aflögu til að mæta á ríkiskontórinn eða á alþingi. Hins vegar hefði maður getað reiknað með, að einhver þessarra silkihúfna gæti sett saman frambærilegar ræður fyrir SDG. Eða kennt honum að umgangast gagnrýnendur án þess að fara á hvolf. En hvorugu er til að dreifa. Ætli silfurskeiðungurinn loforðaglaði þurfi ekki að fá sér áttundu og níundu silkihúfuna til að redda þessu. Búinn að skera svo mikið í heilbrigðisþjónustu.
Auglýst eftir flokkum

Til að ná árangri þurfa nýir stjórnmálaflokkar að höfða til fjölda. Píratar leggja mikla áherzlu á upplýsingafrelsi og upplýsingaflæði. En enginn flokkur, leggur áherzlu á minnkaða stéttaskiptingu, til dæmis hærri laun láglaunafólks. Þar standa í vegi verkalýðsleiðtogar og fjórflokkurinn. Þá er enginn flokkur, sem leggur áherzlu á staðfestingu nýju stjórnarskrárinnar. Þar standa í vegi fjórflokkurinn og lagatæknar. Loks er enginn flokkur, sem leggur áherzlu á endurheimt þjóðarauðlinda. Þar standa í vegi kvótagreifar, sem eiga tvo flokka og ítök í öðrum tveimur. Slíkir nýir flokkar geta boðið fram hver í sínu lagi og síðan komið sér saman í stjórnarmyndun.
Neyðaróp auðgreifanna

Þær eru fyndnar grátkerlingar atvinnurekenda, þegar þær segja alþýðuna þurfa að standa undir nýrri þjóðarsátt um stöðugleika. Þetta eru menn, sem hver um sig hefur milljónir króna í tekjur á mánuði hverjum. Þetta eru menn, sem undanfarið hafa hækkað laun sín um tugi prósenta. Svo koma þeir vælandi og segja alþýðuna þurfa að semja um 3% hækkun. Hræsnin er auðvitað í hámarki hjá þessum herrum. Svo halda þeir uppi linnulausum áróðri um, að fólkið vilji sjálft hafa lág laun og fórna margvíslegri velferð. Til þess hafa þeir botnlausa peningaskjóðu, sem fyllist af fjármunum, sem þeir hafa stolið af þjóðinni, til dæmis af auðlindum okkar.
Stokkum spilin aftur

Margir þurfa hærri laun, því þeir hafa minna en 500.000 krónur á mánuði fyrir skatta. Þeir hafa ekki nægar tekjur til að lifa mannsæmandi lífi í landi með fullt af auðlindum. Aðrir þurfa hærri laun, því þeir fá auðveldlega miklu hærri laun í útlandinu, til dæmis læknar og hjúkrunarfólk. Í fyrra tilvikinu er það réttlætismál, í síðara tilvikinu er það samkeppnismál. Einskis virði er áróður samtaka atvinnurekenda um jafnvægi og þjóðarsátt. Þar tala menn, sem hafa milljónir króna í tekjur á hverjum mánuði. Þeir hafa rakað saman fé á lygum um, að mannsæmandi laun valdi verðbólgu. Stokkum vitlaust gefin spil upp á nýtt.
Stóriðju gefið fé

Ríkið og hinn frægi Reykjanesbær hyggjast gefa Thorsil kísilmálmverksmiðjunni 770 milljónir króna í skattalækkunum. Það er fyrir utan raforku á tombóluverði. Þannig er haldið áfram þeirri ógæfustefnu að afsala sér auðlindarentu og gera þjóðina fátækari en ella. Stóriðjusaga landsins er löng harmsaga flutnings á auðlindarentu frá þjóðinni í erlend skattaskjól. Hækkun í hafi hét það einfalda arðrán, sem enn er í fullu gildi. Á sama tíma er einnig verið að naga innviði samfélagsins, svelta velferðina, mölva út úr kerfinu. Þjóðin er svikin um rentu af auðlindum sínum til sjávar og sveita. Þjóðin verður að endurheimta þýfið.
Samsæri í hverju horni

Jón Steinar Gunnlaugsson er harður nagli, sem lætur menn ekki eiga neitt inni hjá sér. Í starfssögu sinni lætur hann ýmsa samferðamenn heyra það, sem er hið bezta mál. Raunar er svo komið, að maður spyr sig, hvort einhverjir séu eftir. Það eru þeir fáu, er ekki hafa reynzt honum, Davíð og þjóðinni þungir í skauti. Þetta þrennt virðist vera einn og sami hlutur. Hann sér samsæri í hverju horni. Jafnvel samstarfsmaður hans á lögmannsstofu til fjölda ára fær vænar gusur. Frægt er, að hann telur dómara við Hæstarétt vera hina verstu dólga. Því er ég hjartanlega sammála, samanber ógildingu þjóðaratkvæðis um nýja stjórnarskrá.
Glæpurinn lögfestur

Ríkisstjórnin hyggst lögfesta heimild til að færa stofnanir út og suður til að eyðileggja þær. Markmiðið er ekki að færa atvinnu frá Hafnarfirði til Akureyrar í tilviki Fiskistofu. Markmiðið er að mölva úr ríkisstofnunum. Fá hæft fólk til að segja upp, eins og til dæmis gerist á Fiskistofu. Og eins og er líka farið að gerast á Landspítalanum. Það er bandaríska teboðsstefnan í framkvæmd: Mölvum úr kerfinu, sveltum velferðina, nögum innviði samfélagsins. Gefum okkar bófum færi á að skafa út auðlindir þjóðarinnar og koma peningunum fyrir í reikningum í skattaskjólum erlendis. Kjósendur Sjálfstæðis og Framsóknar bera ábyrgðina.
1989-2002 Bækur um hross

Raunar var sala hlutabréfa minna 1995 ærið tilefni fyrir mig að draga mig í hlé frá amstri blaðamennskunnar. Einhverra hluta vegna mannaði ég mig ekki upp í það og hengslaðist áfram til ársloka 2001. Þessi árin skrifaði ég jafnframt árbækur um hrossarækt, sem komu út á tímabilinu 1989-2002. Þau bættu úr brýnni þörf hrossaræktenda. Fram að þeim tíma, er gagnabankar í tölvum á veraldarvefnum tóku við hlutverki bókanna. Voru þungavigtarbækur í bókstaflegum skilningi, mældust tvö kíló hver bók á vog. En áreiðanlega tóku þær frá mér orku, sem kannski hefði betur átt heima á DV eða í hestamennsku.

Bækur mínar um hrossarækt höfðu yfirlitssíður um helztu stóðhesta og hryssur ársins. Þær birtu falleg ættargröf, sem náðu sex kynslóðir aftur í tímann. Einnig ljósmyndir og árangur í mótum. Hver bók hafði einnig sitt sérefni: Frægðarhross fortíðar og tengsl þeirra við nútímann. Skrá yfir 5500 eigendur ræktunarhrossa og hrossaeign þeirra. Afkvæmi þekktra stóðhesta og hryssna. 3000 hrossajarðir og hross þeirra. Ræktunarsýningar frá upphafi. Erlend ræktun íslenzkra hrossa og tengsl hennar við Ísland. Langstærsta nafnaskrá íslenzkra hrossa með skýringum 7000 hrossaheita á íslenzku og ensku.

Ég fullvann bókaflokkinn um hrossarækt sem fyrri bókaflokk um ferðaborgir heimsins. Eiríkur Jónsson hrossaljósmyndari tók myndirnar, en annað gerði ég sjálfur. Annaðist myndvinnslu, grafík, hönnun og umbrot. Grafíkin skipti miklu máli í hrossabókunum og tókst vel, að mínu auðmjúka viti. Öll þessi tæknilega vinna veitti mér vellíðan. Þótti gott að koma frá mér prentgripum, þar sem öll handtök voru mín eigin. Þessi nána snerting við fagið bætti mér upp fjarlægðina, sem er frá ritstjóra til fjölmiðils á fjölmennri ritstjórn. Aðferðin var líka nauðsynleg til að halda í skefjum kostnaði við bækurnar.

Að baki bókanna var mikill og fjölvíður gagnabanki um hross, sem ég setti á veraldarvefinn. Þar gátu notendur leitað fram og til baka. Eftir hrossum og eigendum þeirra, forfeðrum hrossa og afkomendum, ræktunarjörðum og þátttöku í mótum. Um tíma seldi ég aðgang að bankanum, fyrst einn sér. Síðan í góðri samvinnu við Bændasamtök Íslands, sem ráku hliðstæðan gagnabanka, Veraldar-Feng. Alþjóðasamtök um íslenzka hestinn fóru í samstarf við bændasamtökin um nýjan World-Feng og vildu ekki hafa einkaaðila með. Bændasamtökin stóðu með mér, helzt Jón Baldur Lorange, en fengu ekki að ráða. Ég datt úr samstarfi.

Nokkru síðar lenti ég í tæknilegum erfiðleikum með bankann og tímdi ekki að uppfæra hann. Ég hef þó alltaf haldið honum við og nota hann sjálfur. Hef fært inn nýjar upplýsingar eftir þörfum. Get samt ekki veitt öðrum aðgang að upplýsingum bankans. Væri þó gagnlegt. Þær eru sumpart töluvert ýtarlegri en samkeppnisbankans, ná sumpart lengra aftur í tímann og eru sumpart á öðrum sviðum. Aðgangur hestamanna að bankanum mínum mundi auka víddina í þekkingu þeirra á viðfangsefninu. En uppfærsla mundi kosta mig töluvert fé, sennilega nokkur hundruð þúsund krónur. Þess vegna hefur hún setið of lengi á hakanum.

Næsti kafli
Þeir mölva kerfið

Ríkisstjórnin fylgir stefnunni: Sveltum velferðina. Í framhaldi af forsetatíð Ronald Reagan og Bush-feðga í Bandaríkjunum. Íslenzka útgáfan er frá Margréti Pálu Ólafsdóttur í Hjallastefnunni: Mölvum út úr kerfinu. Teboðskonan tók við af Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni sem hugmyndafræðingur. Enda er Hannes ekki nógu róttækur fyrir stjórn, sem hyggst rústa kerfinu á bara einu kjörtímabili. Hvarvetna er fé flutt frá fátækum til hinna bezt stæðu. Heilbrigðiskerfið er allt að hruni komið, ekki bara Landspítalinn, og læknar byrjaðir að flýja land. Ríkiseignir eru einkavinavæddar og helzta auðlindin afhent bófum til frambúðar.
Við erum gamlir kúnnar

Engin ástæða verður til að hækka orkuverð til almennra neytenda um 10-20%, þótt rafkapall verði lagður til útlanda. Orkuverð er meira en nógu hátt miðað við eðlilegan framleiðslukostnað. Landsvirkjun hefur hins vegar samið ferlega af sér í samskiptum við stóriðju. Hefur selt orkuna á miklu lægra verði en gengur og gerist. Þessa samninga þarf að hækka, svo að rífleg auðlindarenta fáist, í stað þess að níðast á almennum neytendum. Það eru ekki gild rök, að orka til almennings sé 10-20% dýrari erlendis. Íslenzkir notendur eru gamlir kúnnar og eiga að njóta sérkjara. Landsvirkjun þarf hins vegar að bæta samninga sína.
Ertu nógu trúgjarn?

Samtök atvinnulífsins reyna að telja þér trú um, að þú viljir ekki hækkað kaup umfram 2-3%. Fengu Capacent til að taka skoðanakönnun um, að þú viljir heldur efnahagslegan stöðugleika en launahækkun. Eins og það séu einhverjar andstæður. Samt veizt þú, að kaup láglaunafólks hefur dregizt langt aftur úr kostnaði við að lifa. Ætli 500.000 krónur á mánuði fyrir skatta dugi ekki til mannsæmandi lífs. Fátækt fer vaxandi. Ekki bara eru gamlingjar, öryrkjar, sjúklingar og einstæðar mæður undir fátæktarmörkum, heldur líka láglaunafólk. Fyrirtæki, sem hafa ekki ráð á hálfri milljón á mánuði, eru eins illa rekin og kvótagreifar.
12. Udaipur – Lake Palace

Lake Palace

Á annarri eyju í Pichola er marmarahöllin Lake Palace, sumarhöll konungsins. Henni hefur verið breytt í glæsilegt 83 herbergja hótel, eitt af þeim rómantískustu í heiminum.

Á þeim stað látum við staðar numið í skoðunarferð okkar um hin gömlu konungsríki hindúa í Rajasthan suður af Delhi mógúlanna í Indlandi.
11. Udaipur – City Palace

City Palace

Skreyting í City Palace

Mesta mannvirki borgarinnar er City Palace, stærsta höll í Rajasthan. Hún er röð halla á vatnsbakkanum, byggðar á ýmsum tímum í 400 ár, allt frá 1559, með glæsilegu útsýni yfir stöðuvatnið. Meginhluti hallanna er núna fornminjasafn.

Næstu skref
10. Udaipur

Udaipur City Palace

Udaipur

Jagdish Temple

Ein af mörgum gömlum höfuðborgum í Rajasthan er Udaipur, 306 km sunnan við Jodhpur, á bökkum mikils stöðuvatns, Pichola. Á vatninu er gömul konungshöll, Lake Palace. Jagdish Temple

Í miðri borginni er hindúamusterið Jagdish frá 1651, dæmigerð hönnun frá þeim tíma.

Jag Mandir Palace

Á eyju í Pichola er höllin Garden Palace frá 1551, veizluhöll hinna fornu konunga staðarins.

Jag Mandir Palace, Lake Palace í baksýn

Næstu skref
9. Jodhpur – Meharangarh

Meharangarh Fort

Meharangarh

Mesta túristaundur í Jodhpur er Meharangarh virkið uppi á 125 metra háum kletti í borgarmiðju, reist 1460 á vegum Rao Jodha, leiðtoga Rathore ættarinnar. Þarna uppi eru margar hallir innan voldugra 36 metra hárra virkisveggja. Krókóttur vegur liggur upp að virkinu.

Hallirnar eru núna áhugaverð söfn um sögu Rajasthan. Mikið er um glæsileg myndefni þarna uppi og við látum myndirnar sjálfar segja frá.

Næstu skref

Meharangarh
8. Jodhpur

Jodhpur

Næststærsta borg Rajasthan er Jodhpur, 377 kílómetrum vestan við Jaipur, nálægt miðju ríkisins. Þarna erum við komin langt inn í Thar eyðimörkina. Borgin var áður höfuðborg konungsríkisins Marwar. Frægust er hún fyrir reiðbuxur, sem kallaðar eru Jodhpurs.

Blár litur er áberandi í húsum borgarinnar, svo að hún er oft kölluð Bláa borgin. Gamli bærinn nær hringinn í kringum volduga klettaborg Meharangarh virkisins.

Umaid Bhawan Palace

Áður var Umaid Bhawan eitt stærsta íbúðarhús heimsins, aðsetur Maharaja Umaid Singh, sem var konungur hér. Höllin er úr gullnum sandsteini, 347 herbergi og hefur verið breytt í lúxushótel.

Næstu skref

Umail Bhawan Palace hótel
7. Jaipur – Amber Fort

Jai Mandir höllin í Amber Fort

Amber Fort

Í nágrenni Jaipur er Amber Fort uppi á fjallstindi. Þangað kemstu á fílsbaki eftir krókóttum römpum. Hallirnar eru á fjórum þyrpingum úr sandsteini og marmara, byggðar á ýmsum tímum, allt frá 1036. Aðalinngangur er um Suraj Pole, sólarhliðið.

Virkishöllin er á heimsminjaskrá Unesco.

Ganesh Pol

Diwan-i-Aam

Ganesh Pol er inngangurinn að einkahöll konungs, þriggja hæða höll, þar sem hirðin horfði á hersýningar á torginu fyrir utan. Efsta hæð inngangsins var fyrir hirðkonurnar.

Diwan-i-Aam

Fyrir innan Ganesh Pol er áheyrnarsalur konungs, þangað sem almenningur gat komið til að flytja kvartanir og önnur erindi. Þetta er upphækkaður súlnasalur með 27 súlnaröðum.

Jai Mandir

Jai Mandir speglaverk

Í næsta hólfi hallanna í virkinu er höllin Jai Mandir eða Sheesh Mahal með miklu og margvíslega lituðu speglaverki.

Andspænis Jai Mandir er Sukh Mahal loftkælingarhöllin, sem notar vatn og vind til að kæla mannskapinn.

Kesar Kyari

Við förum aftur á fílsbaki niður rampana að stöðuvatninu Maota.

Blómagarður hallarinnar er Kesar Kyari í stöðuvatninu Maota fyrir neðan höllina.

Næstu skref
6. Jaipur – Rambagh Palace

Albert Hall Museum

Albert Hall Museum

Í úthverfi borgarinnar er Albert Hall Museum eða Central Museum, sem er ríkislistasafn sögulegra minja í Rajasthan.

Rambagh Palace

Rambagh Palace hotel

Eitt frægðarhúsið enn og opið almenningi er lúxushótelið Rambagh Palace, fyrrum aðsetur maharajans í Jaipur, 8 km utan borgarinnar.

Næstu skref
5. Jaipur – Jantar Mantar

Jantar Mantar

Narivalaya Yantra

Við hliðina á City Palace er Jantar Mantar, stjörnuskoðunarstöð frá 1728-1734, ein merkasta slík stöð heims frá þeim tíma. Þar eru sextán tæki og sum eru enn í notkun.

Í stöðinni er stjörnuathugunartækið Narivalaya Yantra, sem sýnir stundir dagsins.

Ishwar Lat

Ishwar Lat

Á sama svæði og höllin og stjörnuskoðunarstöðin er

Ishwar Lat, sigurturn Ishwari Singh frá 1749

Birla Mandir

Hindúamusterið Birla Mandir, stundum kallað Laxmi Narayal, er þekkt fyrir hvíta marmarann.

Birla Mandir

Næstu skref
4. Jaipur – Chandra Mahal

Chandra Mahal

Sjö hæða höllin Chandra Mahal er mesta mann

virkið á svæðinu. Þar búa enn arftakar fyrri konunga Jaipur, en hlutar eru opnir almenningi. Þar eru meðal annars til sýnis teppi og skinnhandrit. Pritam Chowk

Garðurinn Pritam Chowk framan við sjö hæða höllina er þekktur fyrir fjóra fagurlega skreytta innganga.

Næstu skref
3. Jaipur – City Palace

Mubarak Mahal

Mubarak Mahal

Ein af silfurkrukkunum stóru

Tveggja hæða gestamóttaka hallarhverfisins, Mubarak Maha

l, er byggð úr sandsteini. Þar er ýmiss konar textíl til sýnis. Diwan-i-Khas

Einkafundahöll konungs, Diwan-i-Khas, hefur að geyma stærstu silfurmuni heims, 340 kílóa risavaxnar krukkur, sem hver um sig rúmar 4000 lítra af heilögu vatni úr Ganges-fljóti.

Næstu skref

Diwan-i-Khash
2. Jaipur – Hawa Mahal

Hawa Mahal

Í miðbænum er Höll vindanna, staðartáknið Hawa Mahal, var reist 1799 af Pratab Singh í indverskum hlaðstíll. Afar þunn fimm hæða útsýnishöll kvennabúrsins. Þaðan gátu konurnar fylgst með lífinu á aðalgötunni fyrir framan. Næstu skref
C. Rajasthan – Jaipur

Jaipur

Jaipur er á jaðri Thar eyðimerkurinnar, 243 kílómetrum vestan við Agra og svipaða vegalengd frá Delhi. Hérna erum við komin í Rajasthan, land hinna indversku konunga, sem vörðust ágangi mógúlanna. Jaipur er höfuðborg þessa landshluta. Íbúarnir eru sjö milljónir og þar er margt að sjá. Stundum er borgin kölluð rauðgula borgin vegna málningar, sem víða er notaður í fræg mannvirki. Næstu skref
3. Agra – Fatepur Sikri 2

Jama Mashid, Fatepur Sikri

Jama Masjid

Buland Gate, Jama Mashid

Til hliðar við hallarhverfið er Jama Masjid, moska konungs og Sahim Chishti, grafhýsi spekingsins Sahim Chishti.

Jama Masjid moskan var byggð 1571-1575 á vegum Sahim Chishti. Hlið moskunnar heitir Buland Darwaza.

Sahim Chishti

Sahim Chishti er líkhús samnefnds sufi-spekings, reist á vegum Akbar shah 1580. Hvítur marmari líkhússins stingur í stúf við sandstein annarra halla á svæðinu.

Næstu skref

Sahim Chishti