arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Þjóðernissinnar eflast

Mikill stuðningur við framboð Nicolas Sarkozy til forseta í Frakklandi, sýnir, að fólk í Frakklandi er orðið þreytt á stækkun Evrópusambandsins og vill til dæmis alls ekki fá Tyrki inn. Þetta er eitt dæmið af mörgum um vaxandi ótta við útlendinga, einkum áhangendur Íslams. Þar með minnka líkur á sögulegum sáttum milli menningarheima. Ef Tyrkland gerðist aðili að sambandinu og fjölmörgum reglum þess um frelsi og lýðræði, mundi heimur íslams hafa eitt dæmi um aðlögun trúarinnar að nútímanum. Þjóðernissinnum í Evrópu virðist munu takast að hindra þá merkilegu tilraun.
Fréttir eru vandinn

Fínt apparat, sem heitir Hverfisráð Miðborgar, leitar leiða til að standa vörð um öryggi fólks í miðbæ Reykjavíkur. Í því skyni þykir ráðinu brýnast að bæta ímynd borgarinnar með því að draga úr neikvæðum fréttum fjölmiðla, sem segja frá ölæði og barsmíðum. Þótt ofbeldi hafi aukizt í borginni og harðnað að mun, þykir ráðinu happasælast, að okkur sé talin trú um, að ofbeldi fari samt minnkandi. Stutt er í, að ráðið krefjist banns á neikvæðar fréttir úr miðborginni, svo að ferðafólk og fólk utan af landi verði síður hrætt. Gott er að vita, að Hverfisráð Miðborgar hafi eitthvað fyrir stafni.
Dagleg afbrot í viku

Liður í daglega lífinu í borginni eru hamfarir ungmenna, sem kerfið hefur vanið á dagleg afbrot. Í stað þess að loka þau inni, eru þau látin leika lausum hala. Í sjö daga í júní var sami maður tekinn fastur oftar en einu sinni á dag og jafnharðan látinn laus aftur. Aldrei var maðurinn settur í síbrotagæzlu. Samt var hann á skilborði og sat ekki af sér glæpi, sem hann hafði áður framið. Löggan mat málin svo, að ekki væri þörf á slíkri gæzlu. Hún telur sennilega, eins og Hverfisráð Miðborgar, vandann ekki felast í glæpum, heldur í fréttum af glæpum.
Grátbiður um meira

Bandarískur yfirmaður Atlantshafsbandalagsins í Afganistan grátbiður ríki bandalagsins um að senda sér fleiri og betri vopn og menn til að stríða við talíbana. Þeir hafa fært sig upp á skaftið og hrella bandalagið, er hefur tekið við af önnum köfnum Bandaríkjunum, sem stynja undir hermámi Íraks. Talíbanar urðu frægir fyrir nokkrum árum fyrir að afnema ræktun eiturlyfja í landinu. Sú ræktun er aftur orðin meiri en fyrr, undir stjórn villtra herstjóra og bandalagsins. Því má spyrja, hvað hálfdautt bandalag úr Evrópu sé að gera þarna austur frá. Hefur það ruglast í landafræðinni?
Auðir ratsjárstólar

Landið hefur þegar verið varnarlaust í þrjá mánuði. Ratsjárstöðvunum fjórum var lokað í maí. Varnarliðið stóð þá upp úr stólunum og hvarf á brott. Við töldum þær vera hlekk í keðju ratstjárstöðva um alla álfu Natós norðan frá Grænlandi suður til Tyrklands, en það var þá bara misskilningur. Þetta er bara dót, sem Bandaríkin nenna ekki að nota. Stólarnir við skjána eru auðir. Án ratsjárstöðva er ekkert eftirlit með leyndu flugi og án þeirra er ekki hægt að stjórna herþotum, þótt þær kæmu hingað aftur til varna. Þetta segir allt, sem segja þarf um hernaðarlega stöðu Íslands.
Skrítni formaðurinn

Hinn sérkennilegi formaður Framsóknar telur hæfa kjósendum að segja þeim, að stóriðjustefnan sé liðin. Ríkisstjórninni komi þessi stefna ekkert við, því að það séu alls konar aðrir aðilar, sveitarfélög og einkafyrirtæki, sem reki stefnuna. Landsvirkjun ragar ríkisstjórnina alls ekki neitt. Það á semsagt að reisa þrjú risaver til viðbótar Reyðarfirði án þess að það komi stjórninni neitt við. Valgerður Sverrirdóttir hefur ekki verið að reka neina stóriðjustefnu fram á þennan dag, heldur er hún bara að rækja samkvæmislífið í heimi álfursta og Landsvirkjunar. Er formaðurinn á lyfjum?
Nánast frítt rafmagn

Í fréttabréfi sínu ráðleggja Stansberry & Associates fjárfestum að kaupa hlutafé í álverum, sem hyggist reisa verksmiðjur á Íslandi. Þar sé nefnilega nánast frítt rafmagn í boði hjá Landsvirkjun. Steve Sjuggerud segir í fréttabréfinu, að þetta sé ávísun á mikinn gróða bandarísks álfyrirtækis, sem hafi komið sér fyrir á Íslandi, væntanlega Alcoa. Álverð muni hækka og verið sé að loka álverum víða um heim vegna þungaverðs á rafmagni. Því sé ekki til að dreifa á Íslandi, því að þar sé rafmagnið nánast frítt. Enda fréttum við áður frá Alcoa, að verðið hér sé hálft brazilíuverð.
Minnkandi stuðningur

Fjölþjóðleg könnun sýnir aukna andstöðu Evrópubúa við hernaðarstefnu Atlantshafsbandalagsins. Stuðningur við bandalagið hefur fallið úr 69% árið 2002 í 55% á þessu ári. Í Póllandi, einu helzta stuðningsríki Bandaríkjanna og bandalagsins, hefur stuðningurinn fallið úr 64% í 48%. Meirihluti Evrópubúa vill nú sjálfstæðari afstöðu álfunnar til öryggismála. Stjórnarskipti á Spáni og Ítalíu hafa fært Miðjarðarhafið pólitískt fjær Bandaríkjunum. Í Tyrklandi, sem lengi hefur verið einn af hornsteinum bandalagsins, hefur stuðningur við það minnkað úr 53% í 44%.
Fangi þriggja kvenna

Sidney Blumenthal segir í Guardian, að þrjár konur einangri George W. Bush frá umhverfinu, haldi honum í blöðru vanþekkingar á stöðu mála. Þær séu Condoleezza Rice utanríkisráðherra, Karen Hughes almannatengill hans og Harriet Miers, lögmaður hans. Hann segir Rice ganga harðast fram, haldi frá honum öllum neikvæðum fréttum og segi honum að hunza gagnrýni. Ennfremur segi hún honum, að hann sé einn af mestu mönnum mannkynssögunnar. Samkvæmt þessu er Bush fangi í búri, sem hann hefur búið til. Konurnar þrjár spinna honum stríð, þótt engin áætlun sé til um árangur þess, segir Blumenthal.
Stríð er ekki lausn

Fjölþjóðleg skoðanakönnun sýnir, að beggja vegna hafsins ríki vaxandi ótti við hryðjuverk, 79% í Bandaríkjunum og 66% í Evrópu. Jafnframt hefur minnkað traust manna í Evrópu á forustu Bandaríkjanna í heiminum. Fyrir þremur árum höfðu 64% evrópumanna jákvæða afstöðu til stjórnvalda í Bandaríkjunum en núna aðeins 37%. Í Bandaríkjunum sjálfum er meirihluti fólks orðinn andvígur utanríkisstefnu stjórnvalda, 58%. Fæstir hafa trú á hernaðarlegri lausn deilnanna við Íran, aðeins 15% í Bandaríkjunum og 5% í Evrópu. Fólk er ekki eins vitlaust og við höfum sumir haldið.
Aumir ríkisforstjórar

Vangeta forstjóra nokkurra ríkisstofnana leiðir til, að ríkið fær ekki skatta og skyldur af útlendingum og að börn þeirra fá sums staðar ekki skólavist. Lélegu embættismennirnir eru forstjórar Útlendingaeftirlits, Þjóðskrár og Vinnueftirlits. Þeim finnst til dæmis eðlilegt, að börn séu látin líða fyrir vangetu forstjóra. Nokkrir skólastjórar á landinu hafa gripið í taumana og leyft kennitölulausum börnum skólavist, þar á meðal skólastjórar Austurbæjar- og Bolungarvíkurskóla, sem vísa í barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna. Þeirra reisn er jafn mikil og eymd forstjóranna.
Útkallstími lengist

Útkallstími vegna endurlífgana hefur á tveimur áratugum lengst úr 4,9 mínútum í 6,1 mínútu. Á tíma hraðvaxandi tækni veitir heilbrigðiskerfið þjóðinni lakari þjónustu en áður á þessu sviði eins og ýmsum fleirum. Almenn innleiðing farsíma á tímabilinu hefur ekki snúið við öfugþróuninni. Hluti af skýringunni kann að vera í Neyðarlínunni, sem stundum virkar ekki sem skyldi. Auknar vegalengdir á höfuðborgarsvæðinu eru önnur skýring. Finna þarf á þessum vandræðum bæði skýringu og lausn, því að hver mínúta í hjartastoppi minnkar lífslíkur um 7-10%. Kannsski þarf þyrlur í þetta.
Háværir Ísraelsvinir

Stuðningsmenn Ísraels eru háværir, einkum á ofsatrúarstöðinni Omega og í kjallaragreinum Moggans. Þeir fara frjálslega með staðreyndir og mikla fyrir sér falsaðar stríðsfréttamyndir frá Líbanon. Við höfum öll séð þessar falsanir og vitum, að þær skipta nánast engu máli. Staðreyndin er, að Ísrael hefur háð tryllt stríð gegn almenningi í Líbanon eins og lengi áður í Palestínu. Klasasprengjuríkið Ísrael er fremsti fulltrúi hins illa í heiminum um þessar mundir. Því fer vel á, að ríkið sé stutt af rugluðum trúarofstækismönnum og kjósendum Framsóknar samkvæmt skoðanakönnunum.
Herskáir Ísraelar

Sunday Times segir, að Ísrael sé að undirbúa stríð gegn Sýrlandi og Íran, sem hafa stutt Hizbolla í Líbanon. Ísrael óttast, að Íran komi sér upp kjarnorkuvopnum, og vill grípa í taumana í tæka tíð. Vitnar blaðið í Eliezer Shkedi flughershöfðingja, sem er yfir Íransdeildinni í hernum. Sýrland og Íran eiga þegar flugskeyti, sem ná til Ísraels, þar sem farið er að reisa sprengjuheld skýli. Hugmyndir Ísraels fara saman við hugmyndir forseta Bandaríkjanna, sem bíður færis að ráðast á Íran. Það er hrollvekjandi að vera í bandalagi við hin herskáu hryðjuverkaríki, Ísrael og Bandaríkin.
Óttast gyðingahatur

Gyðingahatur hefur magnazt í Bretlandi í kjölfar sífelldra árása Ísraels á nánasta umhverfi sitt, Palestínu og Líbanon. Stuðningur við Ísrael fer þar ört þverrandi. Andúð á stefnu Ísraels slær út í gyðingahatur, segja sumir þingmenn. Observer fjallaði um málið um helgina. Sérstaklega er kvartað um, að brezkir háskólakennarar neiti að eiga samskipti við háskólakennara frá Ísrael. Ósagt er í fréttinni, að stuðningsmenn Ísraels hafa reynt að hefta gagnrýni á Ísrael með því að setja jöfnunarmerki milli andúðar á Ísrael og gyðingahaturs. Mér finnst þó, að þetta hljóti að vera tvennt ólíkt.
Tíu ár til stefnu

Brezkir náttúruvísindamenn reyna að opna augu ráðamanna fyrir yfirvofandi breytingum á loftslagi. Á ráðstefnu um helgina sagði Peter Smith prófessor, að einungis tíu ár séu til dómsdags. Fyrir þann tíma þurfi að grípa til róttækra ráðstafana, annars verði veðurbreytingar ekki viðráðanlegar. Hann telur lausnina felast í virkjun sjávarfalla. Virkjun í mynni fljótsins Severn eins muni leysa 10% af orkuþörf Bretlands. Hann kvartar yfir afskiptaleysi stjórnvalda af þessum kosti. Og óttast, að menn vakni ekki, fyrr en þinghúsið í London stendur í tvegja metra djúpu vatni.
Íslendingabók

Íslendingabók er einstæður gagnabanki DeCode Genetics á vefnum. Þar getum við rakið ættir okkar til forfeðranna. Mikið hefur verið grisjað burt af óskhyggju og rökhyggju af Snorra-Njálu tagi, það er Snorri hefði getað skrifað Njálu og því skrifaði hann Njálu. Jón gæti hafa verið faðir Péturs og því var hann faðir Péturs. Vísað er til heimilda í annálum, kirkjubókum og öðrum gögnum. Þessi gagnabanki þarf að verða gagnvirkur, svo að gildir persónufræðimenn skrifi inn athugasemdir, sem gaman væri að lesa. Þannig yrði bankinn að inngangi í persónufræðina.
Skammt til fortíðar

Fáar eru kynslóðirnar aftur í tímann til nafngreindra forfeðra okkar. Ef við kíkjum á nöfn, sem allir hafa í ættum, þá er Jón biskup Arason aðeins tólf kynslóðum að baki, Snorri Sturluson 21 kynslóð og Ingólfur Arnarson 29 kynslóðum að baki okkur. Frá upphafi Íslandsbyggðar eru bara þrjátíu kynslóðir. Við þekkjum flest nöfnin á þeirri leið, getum staðsett þau í tíma og höfum í flestum tilvikum fæðingarár eða dánarár. Fortíðin færist nær okkur, þegar við sjáum, hversu langan tíma hver kynslóð spannar, um og yfir fjóra áratugi.
Hundgamlir forfeður

Heilsa forfeðra okkar var góð. Þeir voru einkum prestar og góðbændur, sem gátu skilað afkomendum til nútímans, en ekki vinnufólk og smábændur, sem dóu út í hallærum. Þetta vel stæða fólk í fortíðinni varð hiklaust mjög gamalt, ef það komst á legg. Karlar komust almennt á sjötugsaldur og konur á áttræðisaldur, dóu ekki í barneignum. Þetta sparifólk sleit sér ekki út á erfiði, en bjó við vosbúð, ferðalög, óþrifnað og aum húsakynni þess tíma. Samt var heilsan góð, tennur heilar fram í gröfina. Til samaburðar sá ég, að ættir Bartólína og Jakobæusa í Danmörku fyrir fimm öldum lifðu mun skemmra æviskeiði, fimm áratugi á mann.
Mogginn skorar

Davíð Logi Sigurðsson og Morgunblaðið skoruðu mark á fjölmiðlamarkaði í gær með heimsókn hans til Guantánamo og ítargrein í blaðinu. Allt of sjaldan fara íslenzkir blaðamenn á vettvang. Þeir reiða sig á frekar á útlenda fjölmiða annars vegar og hins vegar á símann innanlands. Þeir láta til dæmis lögguna segja sér, hvað sé í lögreglufréttum. Nú hefur Davíð farið sjálfur á staðinn, talað við ýmsa málsaðila, þar á meðal fanga, og skrifað skýra grein í blaðið. Þar hefur 450 föngum verið haldið án dóms og laga árum saman í miðaldastíl. Flestir þeirra eru vafalítið saklausir.
Miltisbrandur

Sama blað skorar sama dag í sagnfræði af miltisbrandi. Þar er sagt frá rúmlega hundrað urðunarstöðum búfjár með miltisbrand. Hann lifir í jörðu í allt að tvö hundruð ár. Því var misráðið á sínum tíma að grafa hræin í stað þess að brenna þau og ganga vel frá málum. Sú bót er í tafli, að Sigurður Sigurðarson dýralæknir hefur kortlagt staðina, svo að þeir eru þekktir og merktir. En málið í heild er dæmi um skeytingarleysi stjórnvalda á ýmsum tímum. Greinin í Morgunblaðinu í gær er umhugsunarefni um frammistöðu ráðuneytisstjóra fyrri áratuga.
Stjórnarskrárpatt

Enginn sátt hefur náðst í stjórnarskrárnefnd. Formaður nefndarinnar hefur gefizt upp og vill slá málinu á frest og takmarka niðurstöðuna við eina grein. Hann vill sjálfvirkt þingrof og nýjar kosningar, ef alþingi samþykkir breytingu á stjórnarskránni. Aðrir eru andvígir þessu og vilja frekar þjóðaratkvæði, sem er önnur aðferð. Svo má ekki gleyma því, að margir telja brýnt að staðfesta þjóðareign á auðlindum hafsins og að setja umhverfiskafla í stjórnarskrána. Lítið er langt starf nefndarinnar. Verkstjórn hefur greinilega engin verið, hver étið úr sínum poka.
Sértrú í Framsókn

Framsóknarmenn eru eina pólitíska aflið hér á landi, sem styður Ísrael umfram aðra aðila í miðausturlöndum, samkvæmt nýrri skoðanakönnun Gallup. Það fer saman við, að sértrúarsöfnuðir hafa haldið innreið sína í flokkinn og yfirtekið eitt af félögum hans í Reykjvík. Þessir söfnuðir skilja biblíuna á þann hátt, að hún krefjist stuðnings kristinna söfnuða við Ísraelsríki. Framsókn er orðinn flokkur þessa skrítna fólks, en hefur samt ekki aukið fylgi sitt, því að venjulegt fólk hefur flúið flokkinn í staðinn.
Engin herskylda

Munurinn er herskyldan, segir Andrew Rosenthal í New York Times um andmæladeyfð í Bandaríkjunum. Vegna herskyldunnar flykktist unga fólkið á fundi út af Víetnam, en lætur Írak eiga sig, af því að nú er ekki lengur herskylda. Ungt fólk er eins mikið á móti stríði gegn Írak og stríði gegn Víetnam, en það lætur lítið fara fyrir sér, af því að því er ekki lengur ýtt á vígvöllinn. Hernám Afganistans og Íraks eru bókhaldsatriði, sem meira að segja er haldið utan við fjárlög ríkisins. Stríð gegn fólki í þriðja heiminum eru orðin abstrakt fyrirbæri, sem þrýsta ekki á tilfinningar fólks í Bandaríkjunum. Þau halda því áfram.
Auður sáldrast ekki

New York Times segir í leiðara, að venjulegir Bandaríkjamenn fari halloka í góðærinu. Allur plús síðustu ára lenti hjá fjármagnseigendum, en kaupmáttur launafólks minnkaði. Aðrir hafa bent á, að víða eru laun orðin svo lág, að fólk er innan fátæktarmarka, þótt það sé á launum. 37 milljónir manna eru neðan markanna, samkvæmt tölum bandarísku hagstofunnar, 13% þjóðarinnar. 47 milljónir manna hafa engar sjúkratryggingar. Hagfræði Reagans, að ríkidæmið sáldrist niður til alþýðunnar, hefur ekki virkað síðustu árin þar vestra. Bandaríkin eru fyrst og fremst gósenland hinna ofurríku.
Aumt Kastljós

Hallærislegt var hjá Ríkissjónvarpinu að láta Valgerði Sverrisdóttur ráðherra kúga sig til að hrekja Steingrím J. Sigfússon úr Kastljósinu, svo að hún gæti verið þar ein að ráðast á Steingrím. Bréf Páls Magnússonar og Þórhalls Gunnarssonar um efnið segir lítið annað en: Af því bara. Engin verðbólga á orðum er að kalla þetta niðurlægjandi valdþjónkun. Það æsir frekjuna upp í ráðherrunum að leyfa þeim að hrekja stjórnarandstöðuna úr þætti. Teygja þarf ímyndunaraflið til að kalla þetta ritstjórnarlega ákvörðun. Það var bara eymdin eins og ég sá hana fyrir fimmtíu árum.
Hver byrjaði?

Erfitt verður um svör, þegar Gallup spyr, hvort Ísrael eða Hezbolla hafi átt upptökin að stríðinu í Líbanon. Það magnaðist stig af stigi, byrjaði sem mannrán og endaði með klasasprengjum á smábörn. Málið snýst ekki um, hvaða atburður er talinn vera upphafspunktur atburðanna. Það snýst um siðlausa framgöngu hryðjuverkaríkis. Hún er metin siðlaus af öllum nema Bandaríkjunum og Framsóknarflokknum, sem hefur tekið upp á sína arma ofstæki bókstafstrúarmanna Gamla testamentisins. Sameinuðu þjóðirnar segja framgöngu Ísraels siðlausa. Það er rétt lýsing.
Fátækir málaliðar

Dýrt er að draga bandamenn til að gera stríðin lögmætari, segir Patricia Weitsman í The New York Times. Bandaríkin borga fátækum löndum, Póllandi, Eistlandi, Albaníu og Tékklandi, fyrir hermenn í Afganistan og Írak. Önnur stuðningslönd eru farin, Spánn og Ítalía, og Tékkland og Pólland eru á förum. Aðeins Bretland og Danmörk draga bandaríska vagninn nokkurn veginn frítt. Weitsman telur Bandaríkin borga ríflega fyrir þjónustu fátæklinganna. Til dæmis fær Albanía 6 milljón dollara fyrir 155 hermenn, næstum þrjár milljónir króna á mann, auk tækja og þjónustu.
Afsökun Samfylkingar

Mér finnst Samfylkingin fara nokkuð geyst í stífluna við Kárahnjúka. Flokkurinn samþykkti stífluna á sínum tíma og fæst ekki til að segja, hvort leyndar upplýsingar hefðu breytt afstöðu flokksins, ef þær hefðu komið fram í tæka tíð. Ef Samfylkingin ætlar að skafa af sér landníðslustimpilinn, á hún annað hvort að segjast mundu hafa verið andvíg á alþingi eða biðjast afsökunar á framgöngu sinni þar í málinu. Hún getur ekki kastað málinu svona létt aftur fyrir sig. Hún þarf að gera upp sakirnar við fortíðina, annars verður litið á æsing hennar þessa dagana sem slátt á pólitískum keilum.
Vilja matartolla

Hluti verkalýðshreyfingarinnar er andvígur lækkun matartolla, því að það geti tekið vinnu frá innlendum matvinnslufyrirtækjum. Sautján formenn félaga á landsbyggðinni gáfu yfirlýsingu um þetta. Hjarta þeirra slær nær landbúnaðinum en umbjóðendum þeirra. Þetta er árekstur meiri og minni hagsmuna. Hinir víðtæku hagsmunir launafólks í landinu verða að víkja fyrir sérhagsmunum í matvinnslu. Verkalýðshreyfingin er klofin í málinu og getur því ekki beitt sér fyrir framförum, sem bezt eru til þess fallnar að bæta lífskjör félagsmanna. Heilir sautján formenn vilja halda uppi matartollum.
Forgangur og biðlistar

Formaður samninganefndar bæklunarlækna segir í fjölmiðlum, að það sé “eins og fólk með stoðkerfissjúkdóma verði alltaf útundan” í heilbrigðiskerfinu. Það er eins og hann sé að tala um veðrið eða náttúruöflin. Auðvitað gerist það ekki af sjálfu sér, að bæklað fólk þurfi að þjást og bíða í hálft ár eftir þjónustu. Það er meðvituð ákvörðun lækna og opinberra aðila. Þessir aðilar hafa búið til biðlista og forgang á biðlistum, meira eða minna án þess að þolendur kerfisins séu spurðir neins. Einn tíu milljón króna sjúklingur er tekin fram yfir tíu milljón króna sjúklinga.
Frambjóðandinn

Í fjarveru Ólafs Ragnars Grímssonar gátu handhafar forsetavalds, Geir H. Haarde, Gunnlaugur Claessen og Sólveig Pétursdóttir tekið Flokksákvörðun um að veita Árna Johnsen uppreisn æru, að ósk Björns Bjarnasonar, ráðherra hermála. Flokksákvörðunin er utan við lög og rétt, því að forseti má ekki veita sakamönnum uppreisn æru fyrr en fimm árum eftir að hann hefur tekið út refsingu sína. Aðeins tvö ár eru liðin hjá Árna. En Flokkinn vantar góðan frambjóðanda og því eru lögin brotin af hermálaráðherra og staðgenglum forsetans. Eins og að drekka vatn. Í bananalýðveldinu.
Tilraunatofan

H.D.S. Greenway bendir í Boston Globe á, að stefna Bandaríkjanna í málum miðausturlanda felist í hugmyndafræði Nýja-Íhaldsins, sem þekkir ekkert til fólksins á því svæði. Mistekizt hafa aðgerðir hugmyndafræðinganna við að móta heimshlutann í bandarískri mynd, til dæmis með kosningum, af því að þeir virðast ekki hafa hugmynd um, að þar býr fólk, sem hefur allt önnur viðhorf til lífsins og tilverunnar. Greenway segir, að stjórn Bandaríkjanna skilji ekki erlent þjóðerni, erlenda trú, erlenda ættflokka. Tilraunastofa Nýja-Íhaldsins í Írak hefur því farið út um þúfur. Fólkið var ekki spurt, bara sprengt.
Gegn þróunarkenningunni

Ratzinger nazistapáfi í Róm hefur tekið upp andstöðu við þróunarkenningu Darwins, sem er undirstaða náttúruvísinda nútímans. Hann er í flokki með trúarofstækismönnum í Bandaríkjunum, sem ritskoða kennslubækur og banna kenninguna í skólum. Hún var fyrir tíu árum óbeint samþykkt af forvera hans, Jóhannesi Páli páfa. Að undirlagi Ratzingers, sem nú heitir Benedikt páfi, er í þessari viku haldin ráðstefna kaþólskra róttæklinga til að undirbúa harðara afturhald Páfastóls í ágreiningsmálum trúar og vísinda. Meginþáttur afturhvarfsins felst í að falla frá þróunarkenningunni.
Klúbbur stríðsblaðamanna

Blaðamenn hafa átt sína klúbba í London eins og aðrar stéttir fínimanna. Lengi var The Wig & Pen Club sameiginlegur klúbbur lögmanna og blaðamanna í Fleet Street. Honum var lokað 2003, enda höfðu blaðamenn upp úr 1980 flutt sig yfir í Groucho Club, þar sem mikið var drukkið. Á síðasta áratug aldarinnar færðu sumir sig yfir í Soho House, sem á sér raunar útibú í New York. Nú er kominn nýr klúbbur til skjalanna, The Frontline Club, stofnaður af stríðsfréttariturum undir forustu Vaughan Smith. Árgjaldið er 250 pund eða rúmar 30.000 krónur. Þetta er sagður vera hinn skemmtilegasti klúbbur.
Óskipulögð alfræði

Wikipedia er óskipuleg alfræðibók á vefnum, samin af ókeypis áhugafólki. Hún er orðin ein bezta heimildin á vefnum, mikið notuð af blaðamönnum. Þegar vel gengur, koma skemmdarvargar auðvitað á vettvang, búa til brenglaða texta til að hossa öðru og lasta hitt. Nú er svo komið, að stýrimenn Wikipedia eru að haga svo málum, að nýjar upplýsingar fari um nálarauga umsagnaraðila, áður en þau eru sett í alfræðibókina. Áður hafði ákveðnum skráningum verið lokað til að hindra skemmdarvarga í verki. Hætt er við, að sjálfboðavinna við gerð Wikipedia dofni eftir breytinguna.
Íslenzk leyniþjónusta

Patrick Gray játaði fyrir bandarískri þingnefnd að hafa eytt gögnum til að verja Nixon Bandaríkjaforseta falli. George J. Tenet gerði það sama fyrir George W. Bush forseta, en var frægastur fyrir að segja það vera “piece of cake” að finna gereyðingarvopn í Írak. Þetta eru frægustu forstjórar CIA, ágæt dæmi um, að leyniþjónustur fara úr böndum, þótt þær séu vel meintar. Hið sama mun gerast með leyniþjónustu Björns Bjarnasonar dómsmálaráðherrra. Hún mun gefa rangar upplýsingar, verða staðin að svínaríi og hafa afskipti af innlendum stjórnmálum, til dæmis með njósnum um stjórnarandstæðinga.
Auðveld ævisöguritun

Við munum eiga náðuga daga í ellina við að rita ævisögu okkar. Google hefur frá upphafi safnað allri leit okkar á veraldarvefnum. Þar er hægt að sjá, hvað við keyptum, hvað við sögðum, um hvað við spurðum. Þetta komst upp fyrir tilviljun í marz, þegar AOL netþjónustan birti fyrir mistök leitarferla 650.000 viðskiptamanna sinna. Hún tók þá út aftur, en þá voru óprúttnir aðilar búnir að ná afritum af öllu gumsinu, sem nú má finna á fjórum stöðum á vefnum. Persónuvernd hefði áreiðanlega gaman af að tala við Google með tveimur hrútshornum, en hún má ekki við ofurefli heimsleitarkerfisins.
Klasasprengjur gegn börnum

Ísrael notaði bandarískar klasasprengjur í stríðinu gegn Ísrael. Þetta eru sprengjubúnt, sem springa ekki við lendingu, heldur dreifast um stórt svæði. Þar finna börn þær, skoða þær og örkumlast eða deyja. Klasasprengjur má aldrei nota á þéttbýlum svæðum. Það eru aðeins illmenni, sem gera slíkt, þar á meðal herinn í Ísrael. Bandaríkin bera hálfa ábyrgð, því að þau afhentu fólum sprengjurnar. Tímafrekasta og erfiðasta verk frönsku friðargæzluliðanna í Líbanon er að finna þessa sprengjur og gera þær óvirkar áður en börnin finna þær.
Far vel sauðfé

Ég reið í gær í fyrsta sinn í sumar hjá Torfdal í Kaldbakslandi. Unun er að sjá, hvernig uppblástursflög hafa dregizt saman á sumri hverju síðan sauðfé var aflagt. Þau eru orðin græn og verða orðin vel gróin næsta sumar. Víða er kominn víðir, sem áður sást ekki. Kvisturinn bindur moldina og ver landið gegn uppblæstri. Þúsund hektara jörð er að breyta um svip. Þyngst er að verjast sauðfé, því að landlitlir menn láta girðingar sínar grotna niður, svo að sauðfé þeirra komizt í grænni haga á Hrunaheiðum. Það á að vera skotleyfi á sauðfé, sem ferðast milli jarða á riðusvæði.
Hættulegir hlutir

Í Observer í gær sagði Ruaridh Nicoll frá viðbrögðum sínum við fréttum af grunsamlegum hlutum í vörzlu 11 manna, sem taldir voru undirbúa hryðjuverk. Hann leit í kringum sig og sá þar fullt af grunsamlegum hlutum. Þar var pennahnífur; þrjú kort af Afganistan; handbók um eiturefni; loftbyssa; bók með mynd af manni að henda Mólótoff-kokkteil inn í skriðdreka; Stóra bókin um leynda staði; tölva með Google Earth forritinu; The Times Atlas of the World. Samtals voru þetta fleiri terroristahlutir en hinir ellefu höfðu hjá sér. Nicoll sá fyrir sér sefasjúkar fréttir löggunnar af húsleit hjá sér.