arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sjanghai

Sjanghai við Laugaveg hefur farið fram í þjónustu, en matreiðsla staðarins hefur dalað, einkum í hádeginu. Það kom meðal annars fram í djúpsteiktum rækjum með öldrunarlykt. Rækjan var að vísu meinlaus og ekki ólík því, sem matargestir þurfa að sæta í fiskréttahúsum sums staðar erlendis, en er sem betur fer nokkurn veginn óþekkt fyrirbæri hér í landi frábærlega fersks hráefnis.

Mér sýnist Sjanghai vera orðin skrautlegri og þrengri en áður. Kínverskar lugtir hanga í gylltu reitalofti og svört skilrúm hólfa staðinn niður í smærri einingar. Til viðbótar við gyllt og svart er svo rautt í dúkum undir glerplötum borðanna. Kínversk tréskurðarverk, blævængir og önnur austræn list skreytir veggina. Útibú í svipuðum ferðamannastíl er uppi á næstu hæð.

Þótt þetta sé nokkuð ferðamannalegur staður, er hann mest sóttur af Íslendingum, sem láta sig matreiðsluna litlu varða og sækja mest í slappt hádegishlaðborð, þar sem grænmetissúpa og sex réttir kosta aðeins 790 krónur.

Súpan var tær og sölt, afar bragðsterk. Djúpsteiktur fiskur var í miklum hjúp og óvenjulega seigur. Sama mátti segja um djúpsteiktu rækjuna. Sætsúrir kjúklingar voru hins vegar ágætir, bezti hluti hlaðborðsins. Svínakjöt í Sechuan-sósu var bragðsterkt og sæmilegt, og nautakjöt í grænmeti var nokkru betra. Mildur grænmetisréttur var sæmilegur. Hlaðborðinu fylgdu tvær sósur, súrsæt og Sechuan, svo og stökkt Poppadum-brauð.

Í annað skipti var grænmetissúpa dagsins fremur dauf; og rækjur í sætsúrri sósu eins og sagt var frá í greinarbyrjun. Súpa og val milli tíu stakra hádegisrétta kosta um 500 krónur, sem væri mjög gott, ef matur væri betri.

Á kvöldin hefur Sjanghai reynzt mér mun betur, enda er verðið þá nokkru hærra. Þá eru boðnar ýmsar syrpur fyrir þrjá eða fleiri á 1.990-2.750 krónur á mann, svo og Kanton-kvöldverður fyrir tvo á 1.290 krónur á mann. Á kvöldin fá gestir volga dúka eftir mat að austrænum sið og þá eru pappírspurrkurnar ágætlega þykkar.

Í síðastnefndu syrpunni var krabbasúpa, rækjur, kjúklingabitar, svínarif, nautakjöt, óvæntur réttur og eftirréttur. Súpan var tær og góð, vel heit, með eggjarauðuþráðum, baunum og maís. Rækjurnar voru með þykkum hjúp. Kjúklingabitarnir voru nokkuð góðir. Nautakjötsstrimlar voru góðir, með sterkri sósu og pönnusteiktu grænmeti. Það óvænta reyndist vera meyr harpa í súrsætri sósu, borin fram með stökkum þráðum. Svínarifin vantaði. Eftirrétturinn var ís með ananas og ávaxtahlaupi.

Ein syrpan fyrir fjóra gesti fól í sér tæra og góða villisveppasúpu með svartsveppum og fiskbitum; mjög góða smálúðu pönnusteikta með grænni og rauðri papriku; meyra hörpu með afar sterkri Satay-hnetusósu; afar smáan, en frambærilegan humar með kúlusveppum; sætsúra kjúklingabita nokkuð góða; ekki merkilegt nautakjöt í sterkri Hui Kuo sósu; steikt svínakjöt með blaðlauk; og mikið af deigi utan um djúpsteiktan banana.

Humar og kjúklingabitar komu í stað rækju og svínarifja, sem áttu samkvæmt matseðli að vera í syrpunni.

Eitt einkenna staðarins er, að hrísgrjón eru ekki hnöttótt og austræn, heldur löng og mjó að vestrænum smekk. Prjónar eru fáanlegir, en þeim er ekki haldið að gestum.

Jónas Kristjánsson

DV
Hansen

Hansen í Hafnarfirði er notaleg matstofa, þótt matreiðslan sé ekki upp á marga fiska, að minnsta kosti ekki upp á fiskrétt dagsins, sem stundum er ekki frekar fáanlegur en helmingurinn af eftirréttum matseðilsins.

Veitingasalurinn er í einu af elztu húsum bæjarins, við hlið húss Bjarna Sívertsens og sjóminjasafnsins. Bindingsverk er í veggjum með dökkbrúnum stoðum og bitum og hvítmáluðu á milli. Gamalt og traust parkett er á gólfi. Ramminn hentar vel rekstri af þessu tagi.

Bætt hefur verið við sívölum stoðum og bitum í stíl, sem hófst hér á landi í Halta hananum. Milli þessarar nýsmíði eru mikil og dimm tjöld, sem stúka salinn niður. Sams konar tjöld eru í borðdúkum, sem ýmist eru óhreinir eða undir gleri. Litur tjaldanna stingur dálítið í stúf við ljóst blómaflúr í vönduðum stólum.

Skenkur er í ljósari og sléttari viði en aðrar innréttingar, ungar sem gamlar. Að baki hans eru enn ljósari hillur. Þetta er tæpast smekklegt frekar en aðrar innréttingar, en truflar þó ekki hina notalegu stemmningu, sem vingjarnleg þjónusta staðarfólks treystir í sessi.

Aðaltromp Hansens er að spara gestum sínum leigubíla. Gestir eru sóttir og þeim er skilað heim á öllu höfuðborgarsvæðinu. Flutningurinn er innifalinn í verði á súpu dagsins, aðalrétti að eigin vali af matseðli og eftirrétti að hætti kokksins, samtals á 2.900 krónur á mann.

Matseðillinn er stuttur og óbreyttur frá ómunatíð. Súpur voru að mestu rjómi, bæði súpa dagsins og skeldýrasúpa. Fyrir utan rjóma hafði hin fyrri að geyma nokkrar sveppaflísar úr dós og hin síðari fremur góðar rækjur, hörpu og humar. Sætar brauðkollur minntu á snúða.

Léttreyktur sjófugl var góður og meyr, en nokkuð grár, borinn fram með títuberjahlaupi. Gratineruð öðuskel var grimmdarlega elduð, með dökkbrúnni ostskorpu, borin fram með eggjasósu, sem var út í hött í þessu samhengi.

Fremur aldrað jöklasalat var með öllum aðalréttum, sömuleiðis bökuð kartafla, jafnt með fiski og kjöti.

Lúða dagsins var mikið elduð og eftir því þurr, með agnarögn af karrísósu með rækjum og seigri hörpu.

Lamafillet, sagt léttsteikt á seðlinum, reyndist vera þungsteikt, borið fram með miklu af mildri kryddjurtasósu og pönnusteiktu grænmeti, fremur ómerkilegu.

Fiskur dagsins var ekki fáanlegur í einni heimsókninni, þótt ekki séu nema nokkur skref frá höfn til húss. Í staðinn var mælt með grillaðri sjávarréttafantasíu matseðilsins. Rækjur voru í lagi, humar smár og mikið grillaður. Gratineruð harpa og rækja í karrísósu í öðuskel var ekki sérlega lystugt. Lax var sérstaklega þurr af völdum ofgrillunar. Lúða var sæmileg, en steinbítur háður sama þjösnaskap í eldun. Þetta var eftirminnileg fantasía, en verður áreiðanlega ekki endurpöntuð.

Ostakaka og eplakaka voru ekki til, þótt fáir væru gest ir og kvöldið ungt. Í eldhúsinu virtust menn ekki einu sinni nenna að standa við stuttan og óumbreytanlegan matseðil, hafa sennilega misst trú á framtíðina.

Súkkulaðikaka með þeyttum Amarettorjóma var þétt og góð, borin fram með jarðarberjum og kiwi. Í eitt skiptið var kaffi sæmilegt, í annað skipti með sápubragði. Mig grunar, að Hansen sé orðinn þreyttur í eldhúsinu.

Jónas Kristjánsson

DV
Næstu grös

Fagurmálað hús gefur væntingar um ljúfa innviði að baki litlum glerrúðum. Heiti matstofunnar Á næstu grösum gefur væntingar um aldingarðinn Eden eða að minnsta kosti grænmetis- og ávaxtadeild Hagkaups.

Salurinn kastar köldu vatni á væntingarnar. Ekkert er rómantískt við tréveggi og trégólf. Þetta er eins og mötuneyti í herbúðum. Staðurinn er ber og kaldur. Naktir gluggar og rytjuplöntur enduróma í óþægilegum stálstólum með tréplötur í sessi og baki við eyðileg hringborð, klædd ljótum rúðudúkum, brúnum og hvítum, svo og óbrjótandi vatnsglösum. Hér er ekki vottur af stíl.

Staðurinn er nákvæm staðfesting þeirra fordóma, að neyzla náttúrufæðu hljóti að vera afneitun og meinlæti, ef ekki hrein refsing fólks, sem upp úr magasári hafi glatað lífslyst og fegurðarskyni og er orðið svo innhverft, að það sé orðið ónæmt fyrir umhverfi sínu.

Skenkurinn í horninu staðfestir, að þetta sé mötuneyti. Í stað hafsjávar af grænmeti og ávöxtum er þar fátæklegt hrásalat, aðallega jöklasalat, sízt merkilegra en hrásalatið á öðrum hverjum stað við Laugaveg. Það er langur vegur frá litadýrð allsnægtaborða heilsuhælisins í Hveragerði yfir til þessa fátæklega hlutleysis.

Ekkert val, ein súpa og einn réttur. Annar hver matstaður í bænum býður jafnmarga heita grænmetisrétti, þar á meðal þeir austurlenzku og ítölsku, sem byggja á matargerðarhefðum, er leggja áherzlu á jarðargróða. Hollustufæði er fáanlegt víðar í bænum en hér.

Verðið er ekki í mötuneytisstíl. Um 1.220 krónur kostar að fá sér súpu og fullan skammt af aðalrétti, svipað og víða annars staðar, þar sem framboð er meira. Í hádeginu er þetta raunar dýrt í samanburði við önnur hús, sem bjóða súpu og grænmetisrétti á þriggja stafa verði.

Á þessu verði á að vera hægt að gera út náttúruhús með klassa í gömlu timburhúsi á borð við þetta. Þar á að vera hægt að hafa blóma-, grænmetis- og ávaxtahaf, sem höfðar til þeirra, sem vilja náttúrulega fæðu, en hvorki meinlæti eða sjálfsafneitun. Stað fyrir venjulegt nútímafólk, sem lítur á heilsurækt sem sjálfsagða.

Súpur og réttir dagsins breytast frá degi til dags, svo og eldamennskan. Austurlenzkir réttir eru tíðir, einkum indverskir. Stundum eru þeir bragðmiklir og persónulegir og stundum renna þeir út í daufa bragðleysu. Raíta, sem er indverskt jógúrtsalat, hafði í eitt skiptið dauft gúrkubragð, en var í annað sinn hæfilega hressilegt.

Mild lauksúpa varð bragðgóð, þegar sesamsalti hafði verið stráð í hana. Tómatsúpa var mikil og sterk, með góðu oregano-bragði, full af káli og grjónum. Stundum er heimabakað og gott brauð boðið með súpum.

Fylltar pönnukökur með smjörbauna-pottrétti voru volgar, hlutlausar og þurrar, gerðar úr krydduðu heilhveiti og fremur þykkar. Volgt Gado-gado grænmeti í Indónesíustíl með tofu-baunahlaupi var ákveðnara í bragði. Ágætis hýðishrísgrjón voru með öllum mat.

Margt er fyrirgefið, þegar kemur að tertunum. Þær eru ekki bara ein eða tvær, heldur fimm eða sex. Þar á meðal fékk ég mjög góða súkkulaðitertu og enn betri gulrótarteru, góða döðlu- og eplatertu, bananaköku með sultu og með beztu ostatertum bæjarins, sérstaklega mjúka.

Jónas Kristjánsson

DV
Hornið

Hornið á Tryggvagötu og Pósthússtræti hefur nærri ekkert breytzt frá því að þessi litla matar- og kaffistofa tók virkan þátt í reykvísku veitingabyltingunni fyrir rúmum ártug. Miklar sviptingar hafa orðið í greininni á þessum stutta tíma, en Hornið hefur alltaf verið klettur í hafinu og raunar notið sívaxandi vinsælda sem samkomustaður.

Stílhreinn svipur og búnaður Hornsins hefur haldizt óbreyttur. Risastórir og tjaldalausir gluggar og ljósbrúnir og víðáttumiklir loftljósaskermar einkenna staðinn. Á steinflísagólfi standa léttir stólar úr sveigðum viði og hringlaga marmaraborð á stálfótum. Blár liður er í körmum, súlum og bitum, viðarlitur í veggjum og hvítt í lofti.

Plaköt og listaverk hanga á veggjum eins og til þess að undirstrika, að Hornið ætlar sér að vera óformlegur og notalegur samkomustaður uppalegra menningarvita, sem tekst raunar. Listsýningar og tónleikar hafa stundum verið í Djúpinu, kjallaranum undir veitingasalnum. Þar bíður fólk oft hópum saman eftir að borð losni.

Þjónusta og matreiðsla hafa dofnað. Nýjabrumið er farið af ítalska stílnum. Starfræktar eru matstofur, sem gera þeim matarstíl betri skil, Pasta Basta, Primavera og Ítalía, en þær eru óneitanlega dýrari. Hornið situr eftir sem hálfgerður pizzustaður, ekkert betri en ótalmargir slíkir, en auðvitað miklu notalegri. Það dregur ekki úr vinsældunum, enda stendur verðlagið fyrir sínu.

Pöstur kosta 920 krónur og pizzur 850. Betri kaup eru í tveimur réttum dagsins, sem taldir eru upp á krítartöflu. Meðalverð þeirra er um 875 krónur, að súpu innifalinni, og virðist það verð gilda jafnt að kvöldi sem í hádegi. Að þessu leyti er staðurinn samkeppnishæfur í hádeginu og sérstaklega áhugaverður að kvöldi, því að þá er meðalverðið hærra víðast annars staðar. Af fastaseðli hússins kostar þríréttuð máltíð 2310 krónur.

Rjómalöguð grænmetissúpa úr tómatkrafti var fremur illa hrærð í eitt skiptið, en vel í annað. Betri var svipuð sjávarréttasúpa, sem hafði aðallega að geyma rækjur. Brauð var einfalt og hálfsætt, volgt og minnti á snúð.

Ofnbakaðir sveppir með kotasælu og hvítlauk voru bragðgóðir, stinnir og stórir. Eggjakaka með sveppum og papriku var fremur létt. Þetta eru forréttir á fastaseðli.

Pasta með pepperoni, sveppum og hvítlauk í rjómalagaðri tómatsósu var frambærileg. Sama er að segja um pizzu með pepperoni, sveppum og ananas.

Tindabikkja með steinselju og sítrónusmjöri var hæfilega elduð og eftir því bragðgóð. Steinbítspiparsteik með hrísgrjónum og salati var afar mikið pipruð, en að öðru leyti góð. Afleitar voru hins vegar ofsteiktar og seigar lundabringur. Meðlæti staðarins var algerlega staðlað, nema hvítar kartöflur með fiski og bökuð kartafla með kjöti. Grænmeti var yfirleitt mildilega soðið.

Terta Hornsins var létt og ljúf ávaxtafroðuterta með búðingi milli laga. Heit eplabaka með rjóma og ís var sæmileg. Bezt eftirrétta var Pecan Pie möndlubaka.

Vinsældirnar stafa ekki af matnum, sem er upp og ofan, heldur af stílnum og stemmningunni. Stíllinn er heilsteyptur og léttur kaffihúsabragur svífur yfir vötnum. Þetta kallar á þá tegund matargesta, er fylla myndina, sem staðurinn er að skapa. Þannig gengur dæmið upp.

Jónas Kristjánsson

DV
Óðinsvé

Óðinsvé hafa færzt upp virðingarstiga veitingahúsa borgarinnar. Einkum er það matreiðsla og aðbúnaður gesta, sem hafa tekið framförum í þessum hótelsal, en verð hefur líka hækkað, en ekki alveg að sama skapi.

Þar að auki hefur hádegisverðlagið setið eftir, svo að óvenjulega góð kaup eru nú í hádeginu. Þá fá gestir sams konar matreiðslu, sömu þjónustu, sams konar tauþurrkur og borðdúka og á kvöldin, en borga ekki nema 950 krónur fyrir súpu og nokkuð úrval af aðalréttum.

Á kvöldin er meðalverðið 3105 krónur, auk þess sem þá eru boðnar sælkeramáltíðir, þríréttuð á 2690 krónur og fimmréttuð á 3490 krónur. Þetta eru háar tölur, sem gefa Holti ekki eftir, en eru þó ekki þær hæstu, sem sjást í veitingasölum, þar sem tróna Perlan og Grillið og, furðulegt nokk, einnig Óperan, Mávurinn og Skólabrú.

Innréttingar hafa verið óbreyttar í tæpan áratug. Þær eru óslitnar, en hafa gamalt yfirbragð, eru í fúnkis-stíl, sem minnir á framúrstefnu-matstaði millistríðsáranna. Speglaverk á eldhúsvegg, flókinn og mikill skenkur, svo og rifflar á súlum og skenk minna á hina gömlu tíma.

Salurinn skiptist í hefðbundinn hluta með bláum dúkum og garðhús með bleikum dúkum. Málverk eftir Hring Jóhannesson eru á veggjum og þau eru ekki í fúnkis, né heldur kassavélin, sem hvílir í hásæti á skenknum og dregur niður stílinn, þótt hún sé ekki hávær.

Í hádegi og að kvöldi var borið fram tvenns konar brauð með súpunni, hvítar og grófar bollur, volgar og góðar, sérstakar í bragði, en ekki með smjöri. Kjötseyði var afar gott, með eggjarauðu, sem mildaði bragðið, og portvíni í sérstöku staupi, svo að gestir gátu blandað að vild.

Einiberjagrafinn lax með sólseljusósu og ristuðu brauði var mjög góður, betri en hefðbundinn sólseljugrafinn lax. Tónar hafsins voru skemmtilegur og fallega settur forréttur, sem fól í sér dálítið þétta fiskikæfu, mjög góðan reyktan fisk, góðan reyktan lax og appelsínuleginn silung; hvern tón hafsins með sinni eigin sósu.

Bleikja að hætti Doria var einstaklega hæfilega lítið elduð með skemmtilega snarpgrilluðu roði, borin fram með sítrónum og sterksýrðum gúrkum heimagerðum, sem yfirgnæfðu í bragði, svo og gífurlegu magni af bráðnu smjöri, sem mætti kannski minnka í hjartaverndarskyni.

Pönnusteiktur skötuselur var góður, borinn fram með hvítlauksristuðum sveppum, lauk, hrísgrjónum og tómati. Smálúða var skemmtilega krydduð harðsteiktum lauk, borin fram með sveppum og hvítlauksbrauði.

Léttsteiktur lambavöðvi var fremur góður, borinn fram með bragðdaufum og stórum lerkisveppum, sem kokkarnir höfðu sjálftir tínt á Héraði; léttilega gufusoðnu grænmeti; og eplasalati í stökkum stauk.

Lerkisveppirnir voru gott dæmi um framtak í eldhúsi. Sama var að segja um nýtínd bláber frá Barðaströnd, sem voru afar vel þegin á berjadaufu hausti. Ég átti von á innfluttum og bragðlausum, en þau reyndust vera ekta.

Gljáðir og heitir ávextir með þeyttri eggjahvítu og rjóma, svo og tvenns konar ís, nefndust Frangipane á seðli. Gulrótarterta með möndluspónum var mjög góð og lagskipt konfektterta gaf henni lítið eftir.

Jónas Kristjánsson

DV
Hard Rock

Hard Rock Café hefur sérstöðu. Staðurinn er engum líkur hér í bæ, hefur sitt eigið stef, sem gengur upp, því að oftast er mikið um að vera. Maturinn er góður, móttökur alúðlegar og broshýr þjónusta í bezta lagi. Samt er staðurinn fremur ódýr, að frátöldum hamborgurum. Meðalverð aðalrétta er 1390 krónur, þiggja rétta 2275 krónur.

Þessi víði og hái salur í stíl glæsilegrar kúrekakrár í tamda vestrinu, en ekki villta vestrinu, er þakinn rokkminjum og poppminjum, hljóðfærum, gullplötum og plakötum. Skipulegt kraðakið er listaverk út af fyrir sig.

Í miðjum sal trónir eftirlíking af styttu Ingólfs Arnarsonar með gítar á bakinu. Tónarnir í andrúmsloftinu eru ekki eins stríðir og ætla mætti af nafni staðarins. Eiginlega ætti hann að heita Soft Rock Café eða Disco Café.

Matreiðslan er bandarísk, með áherzlu á viðarkolagrillun og á þá Texas-matreiðslu, sem er undir áhrifum frá Mexikó og kölluð er Tex-Mex þar vestra. Þetta er góð blanda, sem hæfir vel kúrekaímynd staðarins.

Chips og salsa er nafn á forrétti, sem fól í sér stökkar tortilla-flögur og fremur milda, mexíkóska tómatdýfu. Öflugri forréttur var Super nachos, tortilla-flögur með margs konar sósum, ostasósu, chilisósu, salsasósu, avocadosósu, sýrðum rjóma, svo og hakki, góður matur.

Fajitos voru kryddlegnir nautakjötsstrimlar, sem komu snarkandi á pönnu með ýmsu grænmeti, svo sem lauk og chili-baunum og nokkrum sósum. Til hliðar voru volgar og mjúkar tortilla-flögur í einangrunarboxi. Gestir raða kjöti, grænmeti og sósum á flögurnar, brjóta þær eins og pönnukökur og hakka þær síðan í sig. Soft tacos var önnur og einfaldari útgáfa af mjúkum tortillaflögum.

Í hádegi var nýlega boðin fremur sterk og nokkuð góð, mjúk en ekki seig, pepperoni-pitsa dagsins með lauk, gráðosti og grænum pipar á 695 krónur, svo og hæfilega grillaðar og ekki fituskornar lambakótilettur með hrásalati, frönskum kartöflum og rauðvínssósu á 895 krónur. Þessum réttum fylgdi óvenju góð blaðlaukssúpa með litlu hveiti og miklum rjóma. Í annað sinn var brokkálssúpa dagsins í sama gæðaflokki, borin fram með góðu brauði.

Djúpsteiktir kjúklingavængir í sterkri sósu voru nokkuð góðir, ekki áberandi mikið steiktir. Sterkt kryddlegnar kjúklingabringur voru enn betri, bornar fram með hrásalati, krydduðum hrísgrjónum og bakaðri kartöflu.

Hæfilega sinnepskryddaðar grísasneiðar komu fram með tvenns konar kartöflum, bakaðri og frönskum, svo og mildri ostasósu og hrásalati. Franskar eru úr raunverulegum kartöflum. Viðarkolasteiktur steinbítur var lítillega ofeldaður og töluvert mikið kryddaður.

Eftirréttir staðarins eru máltíðir út af fyrir sig. Hot fudge er nafn á sætum og góðum, þunnum og þéttum súkkulaðikökubotni með vanilluís, súkkulaðisósu og þeyttum rjóma. Mjólkurhristingur staðarins var svo þykkur, að hann náðist tæpast gegnum rörið, ekki eftir minnilegur á bragðið. Heimatilbúin eplakaka með þeyttum rjóma var lágpunktur staðarins, afar þykk og virtist vera tilbúinn réttur úr pakka. Hápunkturinn var hins vegar risastór sneið af djöflatertu með þeyttum rjóma.

Hard Rock Café er einn af tiltölulega fáum matstöðum borgarinnar, sem mig langar til að heimsækja aftur.

Jónas Kristjánsson

DV
Potturinn og pannan

Tveir áberandi þéttvaxnir ferðamenn sátu sinn við hvort borð og töluðu saman yfir ganginn, meðan þeir röðuðu í sig með augljósri velþóknun. Potturinn og pannan við Nóatún ofanvert er einn af hlaðborðsstöðunum, þar sem svangir geta farið aftur og aftur til að fylla á diskana.

Súpa dagsins, brauð og salatborð og kaffi kosta 790 krónur; 890 krónur með eftirréttaborði og frá 980 krónum og upp í 1390 krónur, ef með fylgir einn af tveimur til fjórum heitum aðalréttum dagsins. Barnamatseðill er á 390 krónur og sérstakt leikherbergi á staðnum.

Potturinn og pannan hefur verið rekinn á þennan hátt árum saman og hefur hægt og sígandi orðið örlítið þreytulegri með árunum. Það gerist afar hægt, en gildir um alla þætti; matreiðslu, þjónustu og umhverfi. Staðnum hefur farið lítillega aftur á sama tíma og samkeppni hefur aukizt, til dæmis af hálfu pastahúsa bæjarins.

Staðurinn hefur það umfram flesta samkeppnisstaðina, að verðið gildir jafnt að kvöldi sem í hádegi. Flestir eru aðeins með slík tilboð í hádeginu. Þetta þýðir, að staðurinn er áhugaverður kvöldmatarstaður í viðlögum fyrir fjölskyldur, til dæmis ferðafólk utan af landi. Hjón með tvö börn fá fullkomna kvöldmáltíð fyrir samtals 2.640 krónur, sem er algengt eins manns verð í bænum.

Tónar eru oft hátt stilltir og ekki alltaf áheyrilegir, til dæmis grúttimbrað væl í stíl Johnny Cash. Þetta er raunar algengur galli við hversdagsleg veitingahús hér á landi. Starfsólk telur, að gestir deili sama smekk á tónum.

Einnig fælir frá staðnum, að við borð, þar sem gestir ganga að afgreiðsludiski, situr stundum maður og mælir út gesti af augljósri forvitni og einsemd. Stammgestir af þessu tagi eru betur geymdir á afskekktum stöðum í veitingasal, svo að minna beri á þeim.

Oftast eru tvær súpur á boðstólum, önnur tær og hin hveitilöguð. Þær eru afgreiddar í örlitlum skálum, en gestir geta fengið ábót, ef þeir vilja. Tæru súpurnar hafa verið betri, einkum grænmetissúpa, en blómkálssúpa var einnig nokkuð góð, með vænum blómkálshnöppum.

Brauð úr Breiðholtsbakaríi er helzta trompið. Það er um þessar mundir betra en nokkru sinni fyrr, fjölbreytt og bragðgott. Hver getur skorið sér sneiðar að vild.

Salatborðið er líkt því, sem sjá má víða annars staðar í bænum, ekkert sérstaklega spennandi, en frambærilegt. Þar er ferskt grænmeti, þar á meðal sveppir, ennfremur pastaréttur, hrísgrjónaréttur og kartöflusalat.

Smjörsteikt smálúða dagsins var fremur þurr, borin fram með of mikið soðnum kartöflum og gulrótum, svo og ferskum sveppum og estragonsósu. Sjávarréttafantasía dagsins hafði að geyma lax, smálúðu og ýsu, fullmikið soðin, nema laxinn, og borin fram undir hlaða af ofelduðum rækjum og hörpufiski. Blandaðir sjávarréttir hússins, bornir fram á pönnu, voru of mikið eldaðir, eins og oftast vill verða með sjávarrétti á þessum stað.

Kryddlegnar lambalundir dagsins voru líka of mikið eldaðar, bornar fram með ágætri og sterkri grænpiparsósu. Sinnepskryddað lambafillet var heldur betra.

Á eftirréttaborði eru oftast þrjár tegundir af ís, tvær eða þrjár tegundir af niðursoðnum ávöxtum, kaldur búðingur og stundum sæmilegasta rjómaterta að auki.

Jónas Kristjánsson

DV