arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fólkið styður Evrópu

Íslenzkir álitsgjafar um Evrópu eru undir áhrifum bandarískra og einkum þó brezkra fjölmiðla, sem hafa óbeit á Evrópu. Mest er vitnað í íhaldsblaðið Daily Telegraph, sem gegnir hlutverki Moggans í Bretlandi. Annars staðar í Evrópu er viðhorfið allt annað. Í þjóðaratkvæði studdu Írar fjármálapakka Evrópusambandsins. Syriza flokkurinn sigraði í þingkosningunum í Grikklandi. Styður aðild að Evrópusambandinu, þótt hann hafni hóflausum niðurskurði ríkisútgjalda. Víða um Evrópu er sömu sögu að segja. Andstæðingar sparnaðar styðja eigi að síður Evrópu. Vilja halda aðildinni, en breyta stefnu Evrópu.
Jeppalaus víðátta

Spennandi slóðir göngufólks eru að baki hinna umtöluðu Grímsstaða á Fjöllum. Ein leiðin liggur norður um Mynni upp á Búrfellsheiði, sem er stærsta gróna heiðaland okkar. Algengast er að fara um Álandstungu niður í Áland, en aðra leið er hægt að fara niður í Svalbarð, hvort tveggja í Þistilfirði. Austur frá Grímsstöðum liggur Haugsleið austur í Vopnafjörð. Af þeirri leið liggur leið um vel gróinn Heljardal til Þistilfjarðar. Dimmifjallgarður er syðri leið til Vopnafjarðar. Norður í Öxarfjörð liggur leiðin Hestatorfa. Að baki leiðanna er gífurleg víðátta, þar sem nánast útilokað er að mæta jeppum.
Vestrænir glæpir

Njósnasagnahöfundurinn John le Carré er frægastur fyrir Smiley-sögurnar um brezku leyniþjónustuna í kalda stríðinu. Eftir þær gerðist Carré öflugasti samfélagsrýnir Vesturlanda. Þótt bækurnar séu skemmtisögur, eru þær biturt diss á vestræn stjórnvöld og vestrænt auðvald. Sagnfræðilegir reyfarar um ofurgræðgi lyfjaframleiðenda, vopnaframleiðenda og banka. Um vestræna ábyrgð á eymd þriðja heimsins og um framleiðslu hryðjuverka, sem múslimum er síðan kennt um. Carré skrifaði líka eins konar sjálfsævisögu, The Perfect Spy. Þar er faðir hans í hlutverki ofurbraskara, sem minnir á íslenzka útrásarbófa.
Forseti auðvaldsins

Ólafur Ragnar Grímsson færir sig upp á skaftið. Er andvígur innihaldi nýrrar stjórnarskrár, enda var hún einróma samþykkt í Stjórnlagaráði. Mun reyna að bregða fæti fyrir hana. Er einnig andvígur almannahag í þjóðareign auðlinda sjávar og mun reyna að bregða fæti fyrir hana. Honum er eðlilegt að styðja ríka kvótagreifa eins og hann studdi ríka fésýslugreifa í útrásinni. Málið snýst ekki lengur um málskot til þjóðarinnar. Það snýst um valdafíkn hans sjálfs. Nýja víddin á túlkun hans á embætti forsetans felur í sér, að hann hafi forvirk afskipti af löggjöfinni. Og engum siðareglum vill hann sæta.
Einstæður yfirgangur

Yfirgangur kvótagreifa er einstæður í samfélaginu. Núna segjast þeir stöðva sjávarútveginn, fái þeir ekki sitt fram. Hótunin sýnir í hnotskurn, hvers vegna þjóðin þarf að ná auðlindinni til baka. Kvótagreifar hafa í rauninni rænt henni og veðsett hana upp í topp til að braska í útlöndum. Nota hluta ofsagróðans til að gera út Morgunblaðið og Sjálfstæðisflokkinn til að gæta sérhagsmuna sinna. Ríkisstjórn átti aldrei og á ekki að reyna sættir við þá, heldur þarf hún að sætta þjóðina. Fánýtt er að reyna sættir við sérhagsmuni, sem magnast upp við hverja eftirgjöf. Setjum allan kvóta á markað. Strax.
Gróði hvarf í braski

Skuldir sjávarútvegs stafa að litlu leyti af viðbótum og endurnýjun innan greinarinnar. Helmingurinn af 400 milljarða skuldaaukningu sjávarútvegs á blöðruárunum 1997-2008 stafar af ótengdri starfsemi og af fjárglæfrum erlendis. Mest af restinni stafar af kaupum á auknum kvóta á uppsprengdu verði. Þetta kemur fram í skýrslu Háskólans á Akureyri. Kvótagreifar notuðu ekki gróðann til að efla sjávarútveginn, heldur til að fá lán til að braska með. Kvótagreifar eru ekki sjávarútvegur, heldur sníkjudýr á sjávarútvegi. Grisja þarf eignarhaldið með uppboðum á veiðiheimildum.
Doktorar í drullu

Fyrir löngu er upplýst, að haldlausar með öllu eru ráðagerðir Orkustofnunar, Orkuveitunnar og Landsvirkjunar um virkjun jarðvarma. Þær munu þurrka upp heita vatnið á þremur áratugum, eru ekki sjálfbærar. Samt berja æðikollar höfðinu við steininn enn og aftur. Síðast fékk Arion útlenda hagsmunaaðila til að predika orkustreng til útlanda. Hvaða orku á að flytja í honum að 30 árum liðnum? Hvaða hveri á að skilja eftir til að sýna ferðamönnum? Hugsjón jarðýtunnar virðist stjórna endalausri röð doktora í drullu að hætti Gunnars J. Birgissonar. Ætlar þessi arma þjóð aldrei að læra að fara að með gát?
Steinn klofinnar þjóðar

Halla mér oft að sérfræðingum, þegar mig brestur skilning eða skynjun. Til dæmis í sjónlistum. Þar eru listfræðingar, sem hafa skoðun, og listunnendur, sem kaupa. Samkvæmt mælikvarða þeirra er Santiago Sierra einn af fremstu listamönnum nútímans. Það nægir mér, þótt sumir telji klofna steininn við Alþingishúsið ljótan eða slappan. Mér finnst klofinn steinn vera tákn um klofna þjóð, þar sem annars vegar eru gerendur hrunsins og meðvirka liðið, sem enn er í afneitun. Hins vegar er restin af þjóðinni, sem enn hefur ekki jafnað sig eftir rothögg hrunsins. Steinninn þarf að vera við dyr Alþingis.
Hinn fullkomni glæpur

Lífeyrissjóðirnir eru sérkennileg fyrirbæri langt utan veruleikans. Beztir við þá, sem verst fóru með þá, einkum í Bakkavör. Telja Bakkavararbræður hæfasta í rekstri, gott dæmi um Stokkhólms-heilkenni. Telja sér leyfilegt að sukka með fé sjóðsfélaga á einn hátt, en alls ekki á annan hátt. Það varði við stjórnarskrá að slá af skuldum sjóðfélaga. Skuldir bófa megi hins vegar afskrifa, enda til komnar á fylleríi og ferðalögum. Peningar lífeyrissjóða eru sagðir eign gamla fólksins, sem hefur þó alls engan rétt til afskipta af ráðstöfun þeirra. Þetta er líklega heimsins fullkomnasta aðferð ræningjans.
Kalifornía og Grikkland

Paul Krugman er ágætur pistlahöfundur, en afar amerískur. Rétt getur verið hjá honum, að Grikkir verði að kveðja evruna og taka upp eigin mynt. Þá geta þeir lækkað gengi nýrrar drökmu eins og Íslendingar lækka krónuna. Þannig verður öllum vanda kastað á klafa fólks þar eins og hér. Hins vegar dettur Krugman ekki í hug að halda fram, að Kalifornía eigi að segja skilið við dollarinn. Er þó ríkið gjaldþrota kruss og þvers út á þjóðaratkvæði. Þau hafa snúist um að lækka skatta og auka þjónustu í senn, ávísun á hrun. Sé evran vond fyrir Grikkland, er dollarinn vondur fyrir gjaldþrota Kaliforníu.
Þið berið ábyrgðina

Þið náið aldrei árangri með því að velja pólitíkusa eins og þið hafið hingað til gert. Þótt þið hristið hausinn yfir alþingismönnum, hafið sjálf valið þá. Þið náið ekki heldur árangri með því að velja forseta eins og þennan. Hann hefur langa ævi staðið fyrir illindum og klofningi. Og allra sízt munið þið leysa vanda þingræðis með því að flytja völdin yfir í forsetaræði. Þið þurfið fremur að taka sönsum. Hætta að trúa loforðum og stefnu, gaspri og útúrsnúningum. Þið gerðuð þó eitt rétt, völduð Stjórnlagaráð. Nú þurfið þið að fá lykilmenn ráðsins til að bjóða fram lista um okkar grundvallargildi.
Réttur staður listaverks

Reykjavík getur ekki hafnað höfðinglegri gjöf eins mesta listamanns okkar tíma. Enn síður getur borgin falið verkið annars staðar en þar, sem atburðir málsins gerðust. Búsáhaldabyltingin var gerningur með alþjóðlega vídd. Því er listaverk Santiago Sierra nákvæmlega þar, sem það á að vera. Dæmigert fyrir eymd og fýlu og andlega fátækt forsætisnefndar alþingis er að amast við þessu verki á þessum stað. Þjóðin þarf einmitt að hafa þarna áminningu um, hvernig fór fyrir henni, þegar hún valdi sér aumingja að pólitíkusum. Minning búsáhaldabyltingarinnar mun lengur blífa en forsætisnefndarinnar.
Flokkarnir dauðadæmdir

Enn gat vont versnað í könnum. Sú nýja nær áður óþekktri lægð í skilum, bara 40% úrtaksins taka afstöðu. Tölur um stöðu flokka skortir gildi við slíkar aðstæður. Sjálfstæðisflokkurinn hefur 18% fylgi, ekki 44%. Framsókn er með 7% fylgi, ekki 17%. Samfylkingin er með 6% fylgi, ekki 14%, rétt slefar inn þingmanni. Vinstri grænir ná varla inn manni með 5% fylgi og nýju framboðin eru órafjarri þingmanni. Fráleitt er, að þeir, sem láta ekki ná í sig, neita að svara eða skila auðu, skiptist milli flokka eins og hinir. Könnunin er bara dauðadómur yfir fjórflokknum og nýju framboðunum í senn.
Ófriður um víðan völl

Ólafur Ragnar Grímsson fann gamalkunna aðferð til að dylja forustu sína í skelfilegri útrás fjárglæframanna. Klæðist dulargervi og þyrlar upp ryki til að fela flóttann frá fortíðinni. Samt glittir enn vel í gamla pólitíkusinn. Óralangur stjórnmálaferill hans hefur frá upphafi verið markaður sundrungu. Byrjaði á að kljúfa Framsóknarflokkinn og síðan Alþýðubandalagið. Hvarvetna gengur hann fram með offorsi, sem hefur einkennt allan hans feril. Enginn hefur skipt eins oft um föruneyti og valdið eins miklu ósætti. Sem forseti hefur Ólafur Ragnar vakið ósætti og sundrungu. Alveg eins og í gamla daga.
Veiðimenn á jarðýtum

Jarðýtuhugsun stýrir meðferð okkar á auðlindum lands og sjávar. Við þekkjum flumbru Orkuveitunnar og Orkustofnunar. Vitum líka, að fiskur veiðist bara vegna langvinnrar skömmtunar. Ferðaþjónustan hagar sér eins og aðrir, tekur bara og gefur ekki til baka. Fyrirtæki hafa tugmilljóna tekjur á ári af að sýna hellinn Víðgemli. En verja ekki krónu á móti í að verja hann skemmdum. Fyrirtæki hafa tugmilljóna tekjur á ári af að nýta Silfru til köfunar. Hafa ekki varið þangað krónu. Ekki fyrr en núna, að frumkvæði Þingvallanefndar. Af hverju stjórnast Íslendingar af taumlausri græðgi veiðimanns á jarðýtu?
Frávik frá hefð

Ólöf Nordal og Lilja Mósesdóttir urðu sér til skammar í eldhúsi Alþingis. Slík er orðin venja þingmanna. Athyglisverðara var, að þrír aðaltalsmenn flokka í umræðunni stóðu sig vel. Voru ekki í tuðinu, heldur sögðu eitthvað, sem við þurfum að heyra. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson var þar fremstur í flokki með framtíðarmúsík án lýðskrums. Svo nýtt af nálinni, að kallast má bylting. Sömu sögu má segja af Birgittu Jónsdóttur og Magnúsi Orra Schram. Voru málefnaleg, hvort með sínum hætti, öðruvísi en aðaltalsmenn Samstöðu og Sjálfstæðis. Ósköp væri notalegt, ef fleiri þingmenn skiptu yfir í þann gír.
Sambandsleysið stóra

Lengi hef ég ekki haft áhuga á stefnu manna, horfi heldur á sögu þeirra. Ef forsetaframbjóðandi segist hafa einhverja stefnu, les ég hana ekki, því að hún kemur mér ekki við. Reynslan sýnir, að ekkert samband er milli stefnu frambjóðenda fyrir kosningar og verka þeirra eftir kosningar. Núna fyllist umræðan af útleggingum á orðum frambjóðenda. Ég fullvissa ykkur um, að það er tilgangslaus iðja. Horfið heldur á persónurnar, sem eru í framboði. Og metið, hvort þið treystið þeim til góðra verka eða ekki. Lífsins skóli ætti fyrir löngu að hafa kennt ykkur það, sem ég reyni að segja í þessum pistli.
Firrt fjölþjóðastofnun

Allt er til í heimi stofnana. Vissi ekki, að til er UNTWO, skammstöfun fyrir Ferðamálastofnun Sameinuðu þjóðanna. Ekki er vitað til, að stofnunin hafi nokkurn tíma gert neitt gagn. Að minnsta kosti hef ég aldrei frétt af neinu slíku. Um daginn vann hún það afrek að velja Robert Mugabe, einræðisherra Zimbabwe, sem heiðurs-ferðamálafulltrúa heimsins. Þessi 88 ára gamli dólgur er samt eftirlýstur fyrir glæpi gegn mannkyni og er í ferðabanni til Evrópu og Bandaríkjanna. Svo tjúlluð ákvörðun, að hún er ekki einu sinni fyndin. Fjölþjóðastofnun er svo firrt, að hún gerir Sameinuðu þjóðirnar að athlægi.
Persónur orðum merkari

Hef margra áratuga reynslu í að taka ekki mark á því, sem pólitíkusar segja. Yfirleitt er ekkert mark á því takandi. Ummælin eru bara til brúks líðandi stundar. Allra sízt hefur mér reynzt vera mark takandi á yfirlýsingum Ólafs Ragnars Grímssonar. Hef allan fyrirvara á lýsingum hans á forsetaembættinu. Henti honum annað á morgun, gefur hann nýja lýsingu og segir þá fyrri aldrei hafa verið til. Skemmti mér við að lesa álitsgjafa velta vöngum yfir mismun sjónarmiða forsetaframbjóðenda. Ég lít frekar á persónuna að baki og spyr, hvort forsaga hennar sé traustvekjandi. Hefur reynzt mér farsælli nálgun.
Hrunið var útkoman

Ólaf Ragnar Grímsson flokka ég eins og Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson, Jóhönnu Sigurðardóttur og Steingrím J. Sigfússon. Þessi fimm eru hluti Gamla Íslands fjórflokksins, sem drottnaði yfir þjóðinni áratugum saman. Hrunið var niðurstaða ferils þeirra og hefði átt að vera sjálfgefinn endir á þeim ferli. Nú er færi á að losna við einn þeirra, Ólaf Ragnar, sem var foringi í útrásinni. Lofaði bófana í hástert heima og erlendis, hélt veizlur þeirra og hlóð á þá fálkaorðum. Lykill að endurreisn er að losna við slíka gaura úr pólitískri umferð. Þannig getur mædd og sködduð þjóð hafið sitt nýja líf.
Yndislega Aschinger

Búinn að panta viku í Berlín. Var þar í tvö ár fyrir rúmri hálfri öld, fyrir múr. Hef ekki komið þar síðan múrinn var rifinn. Ætla á Aschinger við hlið Bahnhof Zoo, þar sem námsmenn átu linsubaunasúpu fyrir 50 þýzka aura. Máttu taka eins margar brauðkollur og þeir gátu borið í höndunum. Methafinn bar 21 kollu. Reglan er enn í gildi, en nú kostar súpan tæpar fjórar evrur. Vinsæll staður virka daga, því maturinn á mensunni var óætur. Sunnudaga keyptum við fimm austurmörk fyrir hvert vesturmark á Bahnhof Zoo og fórum austur á Hótel Búdapest. Þar sörguðu þrír fiðluleikarar meðan við svangir átum þríréttað.
Fullrædd þingmál

Hvað þarf að tala lengi um eitt mál á Alþingi til að það teljist fullrætt? Ég tel ekkert mál svo flókið, að það sé ekki fullrætt á 24 klukkustundum. Enda sést, að þingmenn tala stíft um formsatriði á borð við fundarstjórn og fundartíma, en minna um málið sjálft. Ég tel ekki heldur, að þingmönnum beri að sitja í þingsal og hlusta, þegar menn þvaðra út um víðan völl í andsvörum við andsvör við andsvör. Slík umræða má gjarna fara fram á nóttunni. Heimild til stöðvunar umræðu og til atkvæðagreiðslu á að beita, þegar umræðutíminn er kominn í 24 tíma. Og halda ber þingfundi um nætur og helgar eftir þörfum.
Byltingin mesta

WIKIPEDIA er frábær, svipuð að gæðum og Britannica, nákvæm og úreldist ekki eins og alfræðibækur. GOOGLE er frábært, gerir þér kleift að finna allt, sem þú þarft að vita. GOOGLE NEWS er frábært, þar sérðu heimsfréttir ótal miðla á einum stað. Þessi forrit gera þig að fjölfræðingi. TWITTER er frábært, gerir aðgerðasinnum kleift að hafa áhrif á ferli mála á ögurstundu. BLOG er frábært, gerir allan heim að Hyde Park Corner, þar sem sérhver hefur sitt ræðupúlt. FACEBOOK er frábært kaffihús, rýfur órafjarlægðir milli kunningja og vina. Þannig er internetið þegar orðið mesta byltingin í sögu mannkyns.
Botn ósvífninnar

Davíð Oddsson og Ólafur Ragnar Grímsson eru svipaðir að gerð, með afbrigðum ósvífnastir allra pólitíkusa. Þannig hefur það verið um áratugi. Eru mér staðfesting þess, að mikill hluti íslenzkra kjósenda stígur ekki í vitið. Nú er Ólafur Ragnar í baráttu, þar sem hann skeytir engu um staðreyndir. Fyrst biður hann skriflega um skilning á, að hann þurfi hugsanlega að hætta í embætti áður en kjörtímabilinu lýkur. Síðan segir hann fréttir af þessu vera haugalygi. Þreytandi rógberi er hann. Við þurfum að losna við alla þá fugla úr pólitík. Ólafur er næstur í röðinni. Síðan fara Jóhanna og fleiri að ári.
Reynir hallarbyltingu

Munur stjórnarbyltingar og hallarbyltingar er, að það síðara er bylting, sem fer fram innan hallarveggja valdakerfisins. Hér á landi felur Höllin í sér fjórflokkinn og pólitíkusana, sem hafa skipzt á völdum frá ómunatíð. Mestur þeirra er Ólafur Ragnar Grímsson, er setið hefur sextán ár sem forseti eftir óralangan flokkapólitískan feril. Tilraun hans til stjórnarbyltingar má því kalla tilraun til hallarbyltingar. Hann teygir og togar stjórnarskrána til að gera sig að forvirku löggjafarvaldi. Samanber hótun hans um að stöðva frumvarp um kvótann. Reynir að breyta þingbundinni stjórn í alræði forseta.
Trúin sem á bágt

Byltingin vann stríðið í Líbýu, en tapaði friðnum. Allt er þar að færast í fyrra horf einu ári eftir stjórnarskipti. Á sama veg fer í Egyptalandi, þar sem frambjóðendur hers og trúar berjast um forsetavöld. Nútímafólk hefur þar engan séns, þótt Egyptaland sé eitt menntaðasta ríki múslima. Sama verður uppi á teningnum í Sýrlandi, verði Assad hrakinn burt. Í löndum múslima er ekkert hreyfiafl í átt til vestræns nútíma. Mannréttindi verða áfram virt að vettugi og siðir smám saman færðir í átt til miðalda. Nútíminn hentar ekki Múhammeð. Ekki heldur raunvísindi, kvenréttindi, ekki einu sinni gamansemi.
Þráhyggjunni linni

Evrópusambandið er orðið svo óvinsælt, að meirihlutinn vill kjósa um, hvort viðræðum verði fram haldið. Jóhanna Sigurðardóttir og Samfylkingin geta ekki endalaust hunzað vilja fólks. Sá vilji er að vísu vitlaus, en það er eigi að síður lýðræðislegur vilji. Kominn er tími til að taka endasprett í viðræðum um aðild. Jóhanna getur fengið tíma til áramóta til að sjá, hvort eitthvað kemur út úr viðræðunum fyrir þingkosningar. Séu þá ekki horfur á því, ber að kjósa á þessu kjörtímabili um framhaldið. Í síðasta lagi samhliða næstu þingkosningum, liggi samningur þá ekki fyrir. Nóg er komið af þráhyggjunni.
Ógeðfelld söngvakeppni

Þótt Azerbaijan sé í Mannréttindaráðinu og Evrópuráðinu, eru mannréttindi þar fótum troðin. Það er til hneisu evrópsku ríkissjónvarpi að halda þar vinsæla söngvakeppni. Og fráleitt, að Íslendingar láti teyma sig í þeirri för. Svíar eru þeir einu, sem hafa haldið reisn. Atkvæðatölur kosninga eru falsaðar í Azerbaijan. Þar er ekki skoðanafrelsi og ekki tjáningarfrelsi og ekki fundafrelsi. Pyndingar eru daglegt brauð og fólk hverfur sporlaust. Virkilega andstyggilegt glæparíki, sem ekkert siðað fólk kemur nálægt. Páll Óskar er eini íslenzki músíkantinn, sem hefur bent á fáránleika þáttökunnar.
Skrítinn flokkur

Vinstri grænir eru ekki óskiptur flokkur, heldur safn ýmissa sjónarmiða, sem hafa átt sögulega samleið. Dálítið af gamlingjum úr sósíalistaflokknum, sem sumir eru stóriðjusinnaðir. Þjóðernissinnar, sem voru í Alþýðubandalaginu, því að hersetan á Keflavíkurvelli sameinaði vinstri menn og þjóðernissinna. Fjölmennir eru þeir, sem eru sveitarómantískir á gráu svæði milli Framsóknar og Vinstri grænna. Og þar hafa líka lent græningjar nútímans, sem oft eru á öndverðum meiði við gömlu sósíalistana. Flokkurinn heldur næstum saman, því að fáir bjóða þessum sjónarmiðum betri kosti. Til dæmis ekki Samfylkingin.
Fimm flottir staðir

Hef undanfarið notið þess að borða í öllum fimm matarhúsunum, er ég tel bezt í landinu. Þótt öll séu flott, er hægt að finna þætti, sem betur mættu fara. Sjávargrillið er flottara en Höfnin, en bæði eiga það sameiginlegt Þremur Frökkum, að þar hef ég aldrei fengið ofeldaðan fisk. Þessir þrír staðir eru toppurinn. Stælar í eldhúsi leiða stundum til ofeldunar í Fiskfélaginu. Og stælar í þjónustu benda til, að á Fiskmarkaðinum telji sumir þjónar sig vera stórt númer. Öll fiskhúsin fimm njóta verðskuldaðrar hylli. Alla þessa staði hlakka ég til að heimsækja. Og verðlag allra fimm er þolanlegt í hádeginu.
Óbeitin á þingræði

Þingræði er orðið svo óvinsælt á Íslandi, að margir fagna alræði forsetans. Telja hann hafa dularfullt samband við þjóðarviljinn. Geti veitt viljanum farveg framhjá hindrunum gerspillts þingræðis. Nákvæmlega eins og fólk taldi Franco og Mussolini endurspegla hinn sanna þjóðarvilja, framhjá hinum rotnu stofnunum. Þannig hefur forsetinn endurholdgazt. Er ekki lengur klappstýra útrásarinnar og fremstur í bófahasar pólitíska sandkassans. Getur teygt og togað stjórnarskrána úr lýðræði yfir í alræði að hætti danska arfakóngsins. Lamin, kúguð og sliguð þjóð fagnar endurholdgun hins íslenzka Juan Perón.
Kraftaverkið gerðist

Nánast er kraftaverk, að kaupmáttur launa sé aðeins 7,6% lægri núna en hann var í blöðrunni miklu fyrir hrun. Engum hafði dottið slíkt í hug, þegar Geir H. Haarde ákallaði guð almáttugan í sjónvarpinu. Einnig er kraftaverk að atvinnuleysið skuli aðeins vera 6,5% þremur árum eftir hrun. Tölurnar sýna, að atvinnulífið gengur á fullum dampi, þótt það nái ekki hæðum blöðrutímans. Þetta kemur heim og saman við það, sem ég sé í búðinni, þegar fólk gerir innkaup. Það sóar peningum í ótrúlegustu hluti, sem engin þörf er fyrir. Um 90% þjóðarinnar hafa það harla gott og hafa því ekki yfir neinu að kvarta.
Þjóðarhetjurnar

Allt er að verða eins og það var fyrir hrunið. Helztu bófar landsins sitja ekki á Litla-Hrauni, heldur taka þeir við gömlu fyrirtækjunum. Bankastjórar hafa gefið bófunum eftir tugi milljarða og þeir taka til við fyrri iðju. Mér sýnist Samskip komið í fyrri eigu, sömuleiðis Bakkavör og Lyf og heilsa. Fyrri eigendur Bónusveldisins eru að hasla sér völl í verzlunarkeðjum. Eftir afskriftir er útgerð enn í höndum greifa, er borga milljarð á ári í Moggann. Þessu ráða bankastjórar, sannfærðir um, að engir séu betri kaupsýslumenn en einmitt þeir, sem settu fyrirtækin á hausinn. Þetta eru okkar þjóðarhetjur.
Feimnismál lífeyrissjóða

Eðlilegt er, að ljósmyndara fjölmiðils sé kastað út af aðalfundi Bakkavarar. Fyrirtækið er nefnilega feimnismál lífeyrissjóðanna. Þeir keyptu hræið af bankanum og afhentu Bakkabræðrum það að nýju. Skuldir útrásargreifanna voru fyrst afskrifaðar og svo lögðu þeir til fjóra milljarða í hlutafé. Ekki blankir eftir afskriftirnar. Fyrst létu lífeyrisbófarnir greifana stjórna fyrirtækinu og nú eru þeir orðnir með stærstu eigendum. Greifarnir komnir aftur til skjalanna, hvítskúraðir eftir hrunið. Þetta gera lífeyrisbófarnir við peninga gamla fólksins um leið og þeir rýra léleg lífeyrisréttindi þess.
Freistandi megrun

Þar sem ég hef létzt um 40 kíló, þori ég að leggja orð í belg umræðunnar um megrun. Fjölmiðlar fyllast af fáránlegum megrunarráðum. Núna síðast er fólk hvatt til að borða sem mest og sem feitast til að megrast. Súkkulaði, smjör og rauðvín eru sögð hollustuefni. Algengust eru ráð um, hvernig megi gabba kaloríubúskap líkamans. Sumar hitaeiningar eru sagðar brenna hraðar en aðrar og sum hegðun er sögð brenna þeim hraðar en önnur. Eins og stærðfræði, sem segði tvisvar tvo vera allt annað en fjóra. Slík megrun er sjónhverfing. Þær eiga það sameiginlegt, að segja fórnardýrum bara það, sem þau vilja heyra.
Fésbókin til góðs

Undanfarið hef ég lesið nokkra bloggara kvarta yfir fésbókinni. Segja hana samsafn af upphrópunum og ofstæki. Það er ekki rétt. Fésbókin er meira að segja að mörgu leyti skárri en bloggið. Á fésbókinni koma menn oftast fram undir nafni, en í athugasemdum við bloggi er mikið af nafnleysingjum. Þeir eru yfirleitt illskeyttari. Auðvitað birtist fésbókin fólki á misjafnan hátt eftir vinasafni þeirra. En málefnalegir eru flestir, sem fjalla þar um ágreining. Oftast stuttorðir, en stundum með tilvísunum í ýtarefni. Heimur almennings á vefnum hefur raunar Víkkað með fésbókinni, en ekki þrengst.
Ekki leiðum að líkjast

Íslendingar líkjast Grikkjum í stóru og smáu. Góðir heim að sækja og getum verið skemmtilegir og tryggir vinum okkar. Lítum á lög og reglur sem æskileg viðmið, sem gott væri að fara eftir, ef við þyrftum á að halda. Þjóðrembdir með afbrigðum og hlaupum eftir þeim, sem hæst garga í lýðskrumi. Allar aldir ófærir um að stjórna okkur sjálfir og endurtökum sömu villurnar í gríð og ergi. Rökhyggja er fjarri hagsmunum og eðli okkar, kjósum heldur staðlaðar yfirlýsingar. Í afneitun um eigin sök og kennum öðrum um ófærir okkar, helzt útlendingum. Að langfeðgatali afkomendur siðblindingja. Eins og Grikkir.
Þrír Frakkar á stími

Þrír Frakkar halda sínu striki, þótt risið hafi nokkur góð samkeppnishús í fiskréttum. Er einn þriggja matstaða, þar sem ég hef aldrei fengið ofeldaðan fisk. Það er mikið sagt um langan tíma. Hinir staðirnir eru Sjávargrillið og Höfnin. Matreiðsla Úlfars Eysteinssonar er gömul í hettunni, gælir ekki við nútíma stæla í framsetningu. Notar ekki froðuvélar í tíma og ótíma. Ber ekki fram fiskinn kaldan. En maturinn er feitur, steiktur upp úr smjöri og rjóma, oft borinn fram undir ostþaki. Hvergi er annað eins úrval sjávarrétta í boði og hér. Verðið er hæfilegt, 2200-2500 króna fiskréttir í hádeginu, með súpu.
Fullur sigur kvótagreifa

Þingflokkar ríkisstjórnarinnar hafa gefizt upp í kvótamálinu. Niðurstaða þessa mikla hugsjónamáls verður neikvæð. Kvótagreifar fá kvótann til tuttugu ára í stað eins árs í senn, sem áður var. Þar á ofan fá þeir milljarða í sinn hlut. Fara í að kaupa einkaþyrlur, safna í reikninga á Tortola og Kýpur og fjármagna útgerð erlendis. Fara ekki í endurnýjun sjávarútvegs hér heima fyrir, ekki frekar en fyrri daginn. Alþingi er að gera ósæmilegt frumvarp ríkisstjórnarinnar enn verra. Nú á Alþingi bara eftir að gefast upp fyrir málþófi um stjórnarskrá til að öll stóru framfaramál þjóðarinnar séu dauð.