arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Einveldi á Íslandi

Með tilskipunum frá Evrópusambandinu hefur skapast sú frumstæða stjórnsýsla hér, að embættismenn skuli öllu ráða í einrúmi, án afskipta pöpulsins. Því fá menn ekki opinn og frjálsan aðgang að stafrænum gagnabönkum, svo sem ökutækjaskrá, fasteignaskrá, þjóðskrá, sakaskrá, skattskrá, kjörskrá og ættaskrár, heldur verða að sæta afar þröngum aðgangi, ekki starfrænum. Til að verja einkaaðgang alvitra embættismanna eru búnar til Persónuvernd og Upplýsingalög, sem skilgreina opinber gögn ýmist sem ríkisleyndarmál eða einkamál að hætti franska einveldistímans og Evrópusambandsins.
Skrár verði opnaðar

Skemmtilegustu kynni mín af íslenzkri stjórnsýslu var, þegar ráðuneyti leigði tveimur aðilum sama landið og veitti þriðja aðilanum skriflegt loforð um nýtingu þess. Ísland er sem fyrirtæki rekið á þeim misskilningi, að embættismenn séu hæfir. Til lausnar þeim vanda er brýnt að setja lög um opnun stafrænna gagnabanka, sem embættismenn hafa út af fyrir sig. Leyfa þarf fólkinu að skoða gögnin, sem embættismenn telja okkur trú um, að séu ýmist ríkisleyndarmál eða einkamál samskiptaaðila ríkisvaldsins. Breyta þarf lokaðri stjórnsýslu í opna stjórnsýslu, setja amerísk sólskinslög.
Eigingjörn ungmenni

Nútíminn er afar eigingjarn, unga fólkið mest. Það hugsar um að koma sér áfram í starfi og ná þaki yfir höfuðið. Það hugsar hóflega mikið um pólitík og lætur sér alls ekki detta í hug að taka af skarið, þegar mikið liggur við. Fyrir aldamótin logaði allt í mótmælum á Vesturlöndum út af eyðingu vistkerfis jarðarinnar og hamförum hnattvæðingar. Nú segir unga fólkið fátt og stöku hræður láta sjá sig við Kárahnjúka. Jafnaldrar þeirra eru að reyna að koma sér vel í vinnunni og reikna út vaxtahækkun á íbúðaláninu. “Hver er sinnar gæfu smiður” hugsar hver fyrir sig í sínu einrúmi.
Daufdumbur fær mál

Al Gore hefur fengið málið á gamals aldri. Hann er farinn að tala eins og ég. Í viðtali við Guardian segir hann, að George W. Bush og ríkisstjórn hans séu “afvegaleiddur flokkur hægri ofstækismanna”. Svona tala virðulegir borgarar ekki. Senn fer hann að segja fleira í mínum stíl, svo sem, að Bush sé heimskur krossfari og hryðjuverkamaður, hættulegur mannkyni öllu. Það er alltaf gott, þegar fjölgar börnum, sem sjá, að keisarinn er ekki í neinu. Gore var eins og vofa, þegar hann bauð sig fram gegn Bush fyrir tæpum sex árum. En nú hefur hinn daufdumbi loksins fengið málið.
Allt ruglið í skuld

New York Times segir, að 43% af 4,8 trilljón dollara skuldum Bandaríkjanna séu í eigu útlendinga, en gleymir því, að Kínastjórn er sá lánardrottinn, sem hraðast eykur hlut sinna. Fyrir fimm árum áttu útlendingar 30%, en síðan hafa 73% nýs lánsfjár komið frá útlöndum. Blaðið segir, að vextir af þessum rosalegu fjárhæðum verði Bandaríkjunum þungbærir á næstu árum. Ennfremur, að útlendingar kunni að fá hland fyrir hjartað og reyni að flytja sig yfir í traustari evrur. Þá getur dollarinn hrunið. Og kannski kemst Kínastjórn bara í vont skap.
Féll á eigin bragði

Ólafur F. Magnússon fór illa út úr meirihlutaviðræðunum. Fyrst reyndi hann að vera í viðræðu á tveimur stöðum. Hann lét Vilhjálm H. Vilhjálmsson ná í sig á vinstri fundi, þóttist þá vera svangur og þurfa heim að éta og skipta um föt. Hann er ekki enn kominn úr þeirri för. Eftir bragðvísina féll hann svo á eigin bragði, þegar hlé varð á viðræðu hans við Vilhjálm. Þá hringdi Vilhjálmur í Björn Inga Hrafnsson og komst að raun um, að eina krafa Björns væri að fá embættisbíl sem formaður borgarráðs, þó ekki Hummer. Ólafur er að vonum súr yfir, að fleiri kunna brögð en hann.
Þola saman sætt og súrt

Heitasta parið um þessar mundir er það, sem saman myndar meirihluta eða minnihluta í flestum stærstu byggðum landsins. Íhald og Framsókn hafa meirihluta í Reykjavík og í Kópavogi og væru saman í minnihluta í Hafnarfirði, ef Framsókn hefði komizt þar inn. Ríkisstjórnarmynztrið endurspeglast í sveitarfélögum, sem hafa samtals helming þjóðarinnar. Flokkarnir tveir geta hvorugur þvegið sig af hinum fyrir næstu kosningar. Hin svarta Framsókn má því búast við enn frekara einelti því nær sem dregur til stóra skellisins í alþingiskosningum að ári.
Halldór er svartur

Halldór Ásgrímsson á að segja af sér sem formaður Framsóknar. Hann hefur leitt flokkinn í fylgishrun í fjölmennustu byggðum landsins. Mistök hans felast ekki í stjórnarsamstarfi eða efnahagsmálum, heldur í landspjöllum og álverum, dálæti á Evrópusambandinu og óvild í garð gamlingja og öryrkja og allra þeirra, sem minnst mega sín í samfélaginu. Allt er þetta á skjön við hefðbundin sjónarmið í Framsókn á fyrri áratugum. Halldór er samnefnari allra þessara mistaka og verður að axla sín skinn til að reyna að þvo flokkinn af svartri hægri stefnu.
Vilhjálmur var fljótur

Vilhjálmur var fljótur að þessu, búinn að mynda meirihluta í Reykjavík hálfum öðrum sólarhring eftir úrslitin. Hann tók frumkvæði, meðan aðrir voru áhorfendur, sem biðu við símann. Fyrst prófaði hann Ólaf hjá Frjálslyndum, sem að venju gerði sér of háar hugmyndir um sjálfan sig. Næstur í röðinni var Björn Ingi hjá Framsókn, sem hafði auðvitað enga skoðun aðra en að verða sá áttundi. Völdin eru hjá þeim, sem er fljótur að kýla á það, meðan aðrir eru vanir tímafrekum samráðum. Enda hef ég áður sagt, að spunnið er í mann, sem veit, hvar Klambratún er í bænum.
Ríkisstjórn í skotlínu

Gott var, að Vilhjálmi tókst að mynda meirihluta í Reykjavík og binda enda á langvinnan valdaferil Reykjavíkurlistans og arfaflokka hans. Mikilvægasta markmið stjórnmála í lýðræði er að skipta um valdamenn án blóðsúthellinga. Nú má vænta nýrra strauma og meiri atorku í borgarmálum, en sósíallinn verður líklega óbreyttur, samanber vinstri stefnu Sjálfstæðisflokksins. Næsta mál á dagskrá þjóðarinnar er að hrinda meirihlutanum í landsstjórninni, sem hefur verið of lengi við völd og er kominn í sama öngstræti og allir lenda í, er fá að vera of lengi við völd.
Eyðimerkur þenjast út

Forbes segir á vefnum, að loftslagsbreytingar séu að stækka eyðimerkur heimsins. Þær skríða nær þéttbýlum svæðum og borgum í Bandaríkjunum, Sahara og Góbí. Þær stækka einkum á mörkunum, sem snúa að pólum jarðar. Frá 1969 til 2005 hafa þessir loftstraumar færst 100 kílómetra nær pólunum og stefna í voða þekktum borgum á borð við Salt Lake City. Skýrasta dæmið um þetta er þó við Miðjarðarhafið, þar sem úrkoma minnkar ár frá ári og þurrkar magnast. Skíðasvæði í Ölpunum munu minnka á næstu árum, þegar snjólínan hækkar. Þessar breytingar eru auðvitað allar af manna völdum.
Frjálslyndir stjórna borg

Sigurvegarar byggðakosninganna í heild voru Vinstri grænir og Frjálslyndir, en Framsókn beið afhroð. Íhaldið stóð sig, þótt það næði ekki meirihluta í Reykjavík, en heldur hallaði á Samfylkinguna, sem glutraði borginni úr höndum sér. Oddaatkvæðið færðist úr höndum arfaflokka Reykjavíkurlistans, ekki í hendur Íhaldsins, heldur til Frjálslyndra, sem sennilega verða hækja hægri stjórnar, þar sem Vilhjálmur verður borgarstjóri og Ólafur læknir forseti borgarstjórnar. Ólafur kom frá hægri inn á græna sviðið og á fremur heima hægra megin í pólitíkinni, þótt hann sé vel grænn.
Framsókn glataði rómantík

Afhroð Framsóknar í byggðakosningunum stafar ekki af ríkisstjórninni. Hún nýtur stuðnings í könnunum og Íhaldið vann á í kosningunum. Hrunið stafar af, að Framsókn hefur glatað rómantíkinni, sem einkenndi flokkinn áður fyrr, þegar Eysteinn Jónsson var grænasti stjórnmálamaður landsins. Fyrir hálfri öld var Framsókn flokkur grænna sveita og menntamanna, en nú er hann svartur og menntasnauður flokkur landskemmda og markaðsgrimmdar. Vinstri grænir hafa tekið upp merki gömlu Framsóknar og munu ekki gefa það eftir. Framsókn flúði á mölina, féll milli pólitískra stóla og er mörkuð dauðanum.
Schumacher í svindli

Gott er, að dómarar í Formúlu 1 höfðu hugrekki til að refsa Michael Schumacher fyrir að drepa á bílnum og parkera í beygju á þröngri brautinni og hindra helztu keppinausta sína til að ná hámarksárangri í síðasta hring forkeppninnar í Monaco. Schumacher hefur stundum áður dansað á gráum svæðum í siðleysi og tími var kominn til að taka á honum. Villeneuve hitti naglann á höfuðið, þegar hann sagði, að Schumacher ætti ekki að hafa keppnisleyfi, ef þetta hefðu verið mistök hjá honum. Svo gróf voru mistökin, að Formúla 1 hefði glatað trausti, ef hún hefði látið Schumacher komast upp með svindl.
Ósýnileg barátta

Þegar ég fór um bæinn í gærmorgun, tók ég eftir, að Reykjavík er ólík öllum erlendum borgum á kosningadegi. Hvergi var áróður, ekki á stuðurum bíla, ekki á ljósastaurum, ekki á plakötum. Aðeins á örfáum flettiskiltum og kosningaskrifstofum voru kynningar frambjóðenda. Útlendingur á ferð um borgina hefði ekki hugmynd um kosningadaginn. Þetta er bezta dæmið um, að baráttan hefur verið á lágum nótum, enda hafa fjölmiðlar gefið framboðum gott svigrúm til að koma sér á framfæri. Sambúð fjölmiðla og stjórnmála er óvenjulega góð hér á landi, þótt menn haldi stundum annað.
Hverfin eru pólitísk

Hverfi borgarinnar eru pólitísk. Grafarvogurinn er Sjálfstæðisflokksins og Vinstri grænir eru öflugir í 101. Sjálfstæðisflokkurinn hefur 60% í Grafarvogi og 35% í 101. Vinstri grænir hafa 20% í 101 og 5% í Grafarvogi. Samfylkingin á ekki séns í Árbænum, aðeins 20%. Frjálslyndir flykkjast í Breiðholtið, þar sem þeir eru 10%, en aðeins 3% í Vesturbænum. Framsókn hefur þar líka lítið fylgi, 2%, en bætir sér það upp í Grafarholti, þar sem hann er með 10%. Framsóknarmenn og Frjálslyndir vilja því búa næst landsbyggðinni og allra sízt við flugvelli sína í Vatnsmýri eða Lönguskerjum.
Misgóðar auglýsingar

Lakastar í baráttunni hafa verið auglýsingar Samfylkingar, kraftlausar og geldar, ólíkar kraftmiklum auglýsingum Framsóknar. Vinstri grænir hafa staðið sig ágætlega í grænmetisstílnum og Frjálslyndir hafa náð árangri með illa teknum ljósmyndum í gamaldags auglýsingum. Sjálfstæðið hefur svo vakið athygli í restina fyrir væga baráttu og einkennilega klippta auglýsingu, þar sem Vilhjálmur var hafður út úr fókus og látinn tala hvellt og stressað, ólíkur sjálfum sér. Komust róttækir “neo-cons” í framleiðsluna?
Misjöfn einkunn

Athyglisverðast í kosningabaráttunni er framlag Sigurðar Björnssonar viðskiptafræðings, sem hefur greint fjárhag og stjórnsýslu nokkurra sveitarfélaga á suðvesturhorninu. Niðurstaða hans er, að Kópavogi, Garðabæ og Seltjarnarnesi hafi verið vel stjórnað undanfarin ár, en Hafnarfirði, Mosfellsbæ og Reykjanesbæ illa stjórnað. Í þremur síðasttöldu stöðunum þarf að skipta um meirihluta, en ekki í þremur hinum fyrri. Ég hefði viljað sjá svona úttekt á Reykjavík og Akureyri líka. Hitt er annað mál, að kjósendur hlíta ekki svona skynsamlegum ráðum.
Barnsleg spilling

Spilling í kosningabaráttu er rekin af meira sjálfstrausti en áður var. Í Kópavogi og Mosfellsbæ undirritaði bæjarstjórinn ávísanir, sem kjósendum bárust rétt fyrir kjördag, eins og hann sé að gefa peninga, sem kerfið þarf að endurgreiða og gjaldkerinn á að undirrita. Það má hafa til marks um blindu kjósenda á spillingu, að fáir kippa sér upp við þetta. Hér á Seltjarnarnesi er stórflóð plagga frá bæjarfélaginu og á kostnað skattgreiðenda um ýmis mál, þar sem mynd og grein bæjarstjórans er í fyrirrúmi. Spillingin er barnslegri en áður og enginn skammast sín neitt.
Dagur selur ekki

Dagur B. Eggertsson virðist ekki selja sem borgarstjóraefni, ef litið er á lágar tölur Samfylkingarinnar í skoðanakönnunum. Ef áfram verður samstarf um vinstri meirihluta eftir kosningar, er ljóst, að hann verður ekki borgarstjóri, heldur Steinunn Valdís Óskarsdóttir, sem meiri sátt er um milli flokka. Einnig er ljóst, að flugvöllurinn fer ekki í slíku samstarfi, því að Frjálslyndir hafna flutningi hans. Ef Sjálfstæðisflokkurinn vinnur kosningarnar, verður svo gaman að fylgjast með ferli hans sem róttæks vinstri flokks samkvæmt kosningaloforðum hans.
Passaðu þig

Uggur sækir að fólki víða um heim og mest í Bandaríkjunum, þar sem menn eru ekki bara hræddir við fuglaflensu, heldur ótal önnur vandræði, allt frá Osama bin Laden til kalkúna, sem sagðir eru farnir að ráðast á fólk í úthverfum, samkvæmt Wall Street Journal. Bílaframleiðendur á borð við Volvo og Lexus auglýsa bílana eins og þeir séu að auglýsa brynvarða skriðdreka. Upp er komin krafa um, að fótboltakrakkar noti hjálma. Og New York Times varar fólk við notkun vatns til baða. Washington Times hefur rosaáhyggjur af X-geislum og gamma-geislum frá Norður-Kóreu og Íran.
Erfðabreytt fýkur

Ræktun venjulegrar og erfðabreyttrar búvöru fer ekki saman. Erfðabreytt sæði fýkur um allt í Evrópu, yfir á venjulega akra, einnig lífrænt ræktaða. Með ræktun erfðabreyttra matvæla á afmörkum stöðum eru allir nágrannabændur í vanda. Þeir, sem áður seldu lífrænt ræktaðan mat á háu verði, verða að brenna akrana til að losna við erfðabreytta sæðið og fá ekki bætur, því að bændur erfðabreyttrar búvöru eru ekki tryggðir fyrir viðskiptatjóni, og eru ekki borgunarmenn. Þetta mun gerast í Eyjafirði og valda vandræðum í hefðbundinni búvöru. Og svo vill enginn selja eða kaupa erfðabreytt í búðum í Evrópu.
Burt með ógifta foreldra

Óvígð sambúð kostar 30.000 krónur á dag í Black Jack, kaupstað í Missouri í Bandaríkjunum, ef fólk eignast börn. Olivia Shelltrack og Fondray Loving eru fyrstu óvígðu foreldrar í bænum og búast við að þurfa að flýja til nútímans. Fleiri staðir hafa horn í síðu ógiftra og sett svipaða reglugerð um siðsemi. Næst í röð þeirra, sem hrakin verða brott frá Black Jack með ógnun um 30.000 króna dagsekt, verða líklega Michael Watson landgönguliði og vinkona hans, sem hefur eignast barn. Norman McCourt bæjarstjóri tekur fram, að Black Jack sé ekki réttur staður fyrir ósiðlegt athæfi.
Dómvenja og fjölmiðlar

Óvæntir dómar hafa fært vestrænum fjölmiðlum nýjar hættur, þar á meðal íslenzkum. Áður þurftu þeir bara að vara sig á meiðyrðamálum, sem hafa orðið sjaldgæfari. Nú er fremur kært fyrir árás á einkalíf. Ekki er lengur nóg til varnar að hafa sagt satt. Málskostnaður leiðir til tilmæla að ofan um að leggja minna upp úr uppljóstrunum og forðast þær, einkum ef þær eru þess eðlis, að öflugir aðilar geti höfðað mál út af þeim. Dómvenja hefur kælandi áhrif á uppljóstranir. Þurfa fréttamiðlar að fá tryggingu til að greiða kostað við málaferli? Gera tryggingafélög þeirra kröfu um geldfréttir?
Óvinsælt málfrelsi

Komið hefur á óvart, að meirihluti Bandaríkjamanna styður málfrelsi aðeins sem hugmynd, en ekki sem veruleika. Meirihlutinn vill í raun, að blaðamenn séu skráðir og þeir verði látnir sæta sektum fyrir óþægilegar fréttir, þótt sannar séu. Rannsóknablaðamennska er víkjandi og einnig vinsældir hennar. Af djúpu vantrausti á fjölmiðlum hafna Bandaríkjamenn forsendu í stjórnarskránni og eru sáttir við að gefa eftir hluta af mannréttindum þjóðfélagsins. Hvernig hefur þetta getað gerst? Það stafar af, að lýðræði er svo sjálfsagt, að menn nenna ekki að sinna því.
Fólkið hefur brugðizt

Fólk í Bandaríkjunum og sennilega á Íslandi líka ímyndar sér, að dómar fyrir uppljóstranir, skráning blaðamanna og önnur beisli á blaðamennsku muni bæta nákvæmni og sanngirni frétta. Hann sér ekki, að þrenging laga og dóma um prentfrelsi og víkkun laga og dóma um einkamál ógnar aðgangi hans sjálfs að upplýsingum og getu hans til að hafa áhrif á stjórnmál og að viðhalda borgaralegu samfélagi. Geldar fréttatilkynningar öflugra aðila koma í stað óþægilegra frétta. Fólkið sjálft hefur brugðizt, ekki bara í Bandaríkjunum, heldur almennt í vestrænu samfélagi.
Gleymd og grafin

Silvia Night hefur aðeins verið nefnd einu sinni á dag á nafn í útlöndum undanfarna daga og þá sem aukalína í fréttum af öðru. Eini markverði miðillinn af þeim er Daily Telegraph í London, sem segir hana heimskulega. Enginn nefndi hana í gær. Fremjendur uppákomunnar í Aþenu hafa gert mikið úr athygli fjölmiðla, sem er alls engin. Það verður enginn frægur af að pruma eða hrækja á almannafæri, nema kannski í íslenzku sjónvarpi. Slíkt getur gengið í 70.000 lúða, sem eru aldir upp við slíkt í íslenzku sjónvarpi, en gengur alls ekki í útlöndum, allra sízt vestan hafs.
Myndin af barninu

Vinur segir: “Mikið er þetta fallegt barn.” Móðir svarar: Þú ættir að sjá myndina af því.” Sýndin skiptir meira máli í þessu samtali en veruleikinn. Þannig snýst nútíminn um ímyndir. Ólæti á útifundi eru gott dæmi um gerviatburð fyrir sjónvarp. Þau byrja, þegar vélarnar fara í gang, og þeim linnir, þegar vélarnar hætta. Gerviatburðir eru framleiddir til að koma þeim í sjónvarp. Oft eru stjórnvöld og flokkar að verki. Stjórnmálamenn þurfa athygli og viðurkenningu og nota sér þörf sjónvarps fyrir myndefni til að framleiða gerviatburði fyrir kjósendur, sem lifa í sýndarveruleika.
Nútíminn er spuni

Þegar George C. Wallace ríkisstjóri neitaði að fara úr anddyri skóla í Alabama á frægum tíma, var það ekki atburður, heldur leikin aðgerð í samráði við John F. Kennedy, þáverandi forseta. Hún hafði það að markmiði, að báðir aðilar kæmu vel út úr málinu. Wallace var að afla sér fylgis svertingjahatara í Suðurríkjunum og Kennedy var að láta sig líta út sem þann, sem vildi flýta fyrir blöndun kynþátta í menntakerfinu. Í samstarfi léku þeir lítinn slag, hvor fyrir sitt lið. Við lifum í heimi, þar sem menn berjast um ímyndir. Fólk telur því ekki neinn sannleik vera til, heldur bara spuna.
Geldfugl í sagnfræði

Fjölmiðlar hafa sagt frá erindi sagnfræðings um hleranir íslenzkra stjórnvalda í kalda stríðinu. Eftir fréttum að dæma hefur framsetning sagnfræðingsins verið geld, fjallaði um ótilgreindar persónur, sem ofsóttu ótilgreindar persónur. Úr þessu efni verður engin sagnfræði fyrr en upplýst er, hverjir skipulögðu og framkvæmdu hleranir og hverjir urðu fyrir þeim. Ímyndið ykkur sagnfræði, sem segði okkur, að bandamenn hafi eftir stríð höfðað mál gegn ónafngreindum þýzkum leiðtogum. Sagnfræðingar, sem hugsa: “Nomina sunt odiosa” eru geldfuglar í faginu.
Eymd samtakanna

Sem dæmi um eymd Sameinuðu þjóðanna má hafa, að blaðamenn frá Taívan mega ekki sækja þing Alþjóða heilbrigðisstofnunarinnar í Genf, af því að Taívan er að kröfu Kína ekki aðildarríki. Fjölþjóðastofnun gerir ríkisfang að úrslitaatriði um, hvort blaðamenn megi starfa eða ekki. Þetta er brot á 19. grein Mannréttindasáttmála Sameinuðu þjóðanna, sem tekur sérstaklega fram, að landamæri skuli ekki hafa áhrif. Með tilliti til dreifingar fuglaflensu um heiminn er undarlegt, að Sameinuðu þjóðirnar skuli meina borgurum eins ríkis aðgang að fjölþjóðlegum heilbrigðisfréttum.
Pyndingaskólinn

Bandaríski herinn og leyniþjónustan pynda ekki aðeins, heldur kenna erlendum bullum sínum pyndingar. Kennslan fer fram í Fort Benning í Georgia, þar sem liðþjálfum og höfuðsmönnum, einkum frá rómönsku Ameríku eru kenndar nauðganir og pyndingar og morð. Þessi skóli hefur lengi starfað undir ýmsum nöfnum, heitir núna School of the Americas og ber ábyrgð á hörmungum fólks í álfunni. Það er merkilegt, að bandarískir fjölmiðlar, sem oft eru góðir, skuli ekki hafa kveikt á perunni og hafið rannsókn á ríkisstofnuninni í Fort Benning.
Notið féð í Huppu

Samkvæmt skoðanakönnunum á Framsókn 3.000 kjósendur í Reykjavík, sem dugar ekki í einn borgarfulltrúa af fimmtán. Ef við gerum ráð fyrir, að barátta Framsóknar, sem einkum er háð í sjónvarpi, kosti 60 milljónir króna, þá eru það 20.000 krónur á hvern kjósanda flokksins. Fylgið hefur ekkert aukizt við þessa galið dýru kosningabaráttu. Skynsamlegra væri að nota peningana í eitthvað gáfulegt, sem mundi verma hjarta okkar, til dæmis að setja upp á Kluftum styttu af Huppu, frægustu kú Framsóknar og formóður allra kúa landsins, sem uppi var fyrir einni öld.
Einkaherir í boði

Einkaherir eru orðnir fyrirferðarmiklir. Flestir eru í Afríku, þar sem þeir gæta hagsmuna vestrænna glæpafyrirtækja. Stærsti einkaherinn er þó Aegis, 20.000 manna her Tim Spicer í Írak. Aegis er ráðinn af bandaríska hernum til að vernda hann fyrir vondu fólki. Eftir því sem vígfúsum ríkjum fækkar og eftir því sem heimþrá bandaríska hersins eykst, þeim mun meiri líkur eru á, að einkaherir taki upp slakann og gæti vestrænna hagsmuna, til dæmis í olíunni. Einn einkaherinn, Blackwater, hefur boðist til að leysa stríðið í Darfur í Súdan og býður þjónustu sína hverjum þeim, sem bezt borgar.
Þriggja-gljúfra-slysið

Grænfriðungar af öllu tagi nota nýju Þriggja-gljúfra-stífluna í Kína sem skólabókardæmi um tap á stíflum virkjunarsinna. Þessi stífla kláraðist um helgina og ryður einni milljón manns úr vegi lónsins. Fiskar deyja í lóninu, af því að hraðinn á vatninu nægir ekki til að hreinsa það. Gríðarleg drulla er farin að safnast við stífluna. Stíflan er dæmi um skelfileg áhrif af lánastefnu Alþjóðabankans, sem hefur hingað til ekki haft í verki neinn sjáanlegan áhuga á umhverfi mannkyns, þótt bankinn tali mikið eins og Landsvirkjun gerir líka.
Rautt Sjálfstæði

“Hver er sinnar gæfu smiður” hefur ætíð verið stefna Sjálfstæðisflokksins. Við sjáum þessa stefnu í kröfum ungliðanna um, að hver borgi fyrir sig í leikskóla og leikhúsi án stuðnings hins opinbera. Þetta er gömul og gróin stefna, sem veldur því, að Sjálfstæðisflokkurinn er talinn til hægri í pólitík. Þar sem þetta er frambærileg stefna, er skrítið, að flokkurinn skuli ekki kannast við hana fyrir kosningar og flaggar í staðinn loforðum um frían leikskóla og aukinn sósíal í borginni. Er það skoðun almannatengla flokksins, að vinstri sósíalismi einn sé seljanleg pólitík?
Varin sem leikhús

Framkoma Silvíu Nætur í Aþenu er varin sem leikhús, er menn eigi ekki að skilja eins og veruleika. Katrín Jakobsdóttir spyr í Mogga, hvort persóna, sem ekki er til, geti verið slæm landkynning. Svarið er já, jafnvel dauðir hlutir geta verið slæm eða góð landkynning. Firnavont er fyrir orðstír Íslands, að sorgarleikur Silvíu Nætur fór úr böndum. Eina grínið í rallinu er, að hún fékk stuðning 70.000 firrtra Íslendinga til að skandalísera í Aþenu. Þannig séð er rétt, að Silvía Nótt er skopmynd af nútíma Íslendingi. En hana skortir stuðning til frekari skemmdarverka erlendis.
Beðið um aðstoð

Það eru gamlar fréttir, að Framsókn verði óróleg í sjálfstæðissænginni, er fylgið fýkur burt. Ef úrslitin fylgja könnunum, má búast við erfiðu samstarfi þetta ár. Hins vegar er óvíst, að Björn Ingi Hrafnsson græði á að sýna veikleika og benda á þetta undir lok baráttunnar. Er hann að biðja sjálfstæðiskjósendur að hlaupa undir bagga með Framsókn, svo að hún verði þolanleg í skapinu? Mér finnst ólíklegt, að slíkrar neyðaraðstoðar sé að vænta. Hver er sjálfum sér næstur í þessum kosningum og fáir munu leggja lykkju á leið sína til að lappa upp á þreytta ríkisstjórn.
Sukkað til einskis

Reykvíkingar eru ekki heillum horfnir, virðast ekki láta blekkjast af gegndarlausum fjáraustri Framsóknar í Reykjavík. Fylgi flokksins er komið niður fyrir 4% og spannar nú aðeins óvinnufæra utanbæjarmenn, sem hafa fengið vinnu hjá ríkinu fyrir að styðja Framsókn. Á tíma þessa hruns hefur Framsókn eytt meira fé í kosningabaráttu en allir aðrir flokkar samanlagt. Kjósendur virðast átta sig á, að Framsókn er rekin á illa fengnu fé og er þar á ofan óvinur höfuðborgarinnar, hefur áratugum saman reynt að níða niður skóinn af Reykjavík.
Vilfreð nýrra tíma

Vilfreð heitir nýr meirihluti í Reykjavík að sögn gárunga, semsettur úr nöfnum Alfreðs og Vilhjálms. Bæjarfulltrúar Sjálfstæðís og Framsóknar hafa komið upp ríkisstjórnarmynztri í borgarstjórn til að gera Alfreð kleift að gauka 25 milljónum króna að gamla félaginu sínu. Fram á þetta skilið, en svona sértæk afgreiðsla framhjá Íþróttaráði hét fyrirgreiðslupólitík löngu fyrir daga Alberts Guðmundssonar. Það felst í að gera ákveðnum mönnum greiða, sem öðrum eru ekki gerðir. Þannig mun nýr Sjálfstæðismeirihluti í Reykjavík starfa, með eða án hjálpar Framsóknar.
Vond landkynning

Sjötíu þúsund Íslendingar féllu á prófinu. Baulað var á fulltrúa þeirra í Evróvisjón. Silvía Nótt var firnavond landkynning. Útlendingar neita að láta hafa sig að fífli, þótt 70.000 Íslendingar hafi gert það. Dónaskapur þarf að hafa innihald til að vera marktækur, hæðast til dæmis að Evróvisjón eða París Hilton eða fjallkonunni. Dónaskapur Silvíu gerði það ekki, var stirður og máttlaus eins og bauluð sýningin. Svo notað sé hugtak ímyndarfræðinga og almannatengla, þá selur Silvía Nótt ekki. Nema í fásinninu.