arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Margra eða allra meina bót

Fyrir nokkrum áratugum var ég hallur undir kenningar frjálshyggju. Taldi frjálsan markað vera margra meina bót. Enda byrjaði ég blaðamennsku á tíma Eysteinskunnar og fylgdist með árangri Viðreisnarinnar. Munurinn á mér og Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni var, að ég taldi frjálshyggju marga meina bót, en Hannes taldi hana allra meina bót. Eftir því sem árin liðu, náðu fleiri markmið frjálshyggju fram að ganga. Hún fór hins vegar út af sporinu í kjölfar einkavinavæðingar bankanna. Í framhaldi hefur komið í ljós, að ýmis vandræði fylgja of hart keyrðri frjálshyggju. Til dæmis þjóðarhrun.
Séð-og-heyrt væðingin

Þegar dagblöð fóru að eiga bágt fyrir mörgum árum, kom séð-og-heyrt væðing til bjargar. Fóru að fjalla um bágindi erlends frægðarfólks. Mogginn var í broddi fylkingar. Síðan fóru fjölmiðlar líka að tala um bágindi innlends frægðarfólks. Til varð sérstakur fjölmiðill um það efni og dafnar vel. Nú hafa pólitíkusar og bankastjórar í erfiðleikum einnig séð-og-heyrt væðzt. Koma í fjölmiðla til að tala um persónuleg vandræði. Tilgangurinn er að draga athygli frá frammistöðu sinni á opinberum vettvangi. Athyglisvert verður að fylgjast með framvindu þessarar tegundar séð-og-heyrt væðingar.
Flokkur ójafnaðar

Við þurfum ekki að spyrja um skoðanir Samfylkingarinnar. Við sjáum gerðir hennar. Hún hækkaði vinnutekjuskatt undirstéttarinnar og neitaði um leið að hækka fjármagnstekjuskatt yfirstéttarinnar. Neitaði líka hátekjuskatti. Hún sagði slíka skatta bara vera táknræna, gefa lítið af sér. Verkin tala líka táknrænt. Komið hefur skýrt í ljós, að Samfylkingin er flokkur yfirstéttar, flokkur ójafnaðar. Sú staðreynd hefur enn ekki síazt inn. En hún mun síast inn í tæka tíð fyrir kosningar.
Síðasta sort Ásmundar

Hrokinn er alls staðar samur. Ásmundur Stefánsson getur ekki ungað út úr sér, hvers vegna innri endurskoðandi Landsbankans hætti störfum. Var það vegna þess að hann var áður yfirmaður alþjóðasviðs? Þar sem hann bar ábyrgð á IceSave? Var þrýstingur almennings orðinn nógu mikill? Ásmundur getur engu svarað um það, sem máli skiptir. Allra sízt getur hann játað, að þrýstingur almennings skipti máli. Það væri aldeilis síðasta sort, ef yfirstéttarmaður játaði eitthvað slíkt. Ásmundur getur sem formaður bankaráðsins ekki lýst neinni skoðun á afstöðu bankaráðsins til útrásarvíkinga gamla Landsbankans.
Huldumaður Reynis

Réttmæt er krafa fólks um, að Reynir Traustason segi, hver leynimaðurinn sé. Sá, sem hótaði ritstjóranum að stöðva útkomu DV, ef birt væri meinlaus frétt um Sigurjón Árnason, fyrrum bankastjóra. Þar var sagt, að Sigurjón væri að vinna sem ráðgjafi í húsnæði bankans. Reynir segist ekki geta sagt, hver hótaði. Það er hálfkveðin vísa að segja, að það sé einhver, en ekki hver. Lesendur og starfsmenn blaðsins eiga það inni hjá Reyni, að hann upplýsi málið. Allar stofnanir í samfélaginu líða fyrir skort á trausti. Við þurfum því á auknu gegnsæi að halda. Reynir getur riðið sínum fjölmiðli á vaðið.
Fjölbreytni í góðu bloggi

Blogg í útlöndum er upp og ofan, aðallega ofan. Þar er þraut að finna gott blogg. Hér er hins vegar auðvelt að finna gott blogg. Ég á við alvöru texta, sem á erindi til fólks. Blogg.gattin.is birtir lista yfir 25 vinsælustu bloggara vikunnar. Sá, sem fylgist með þessum 25, fær fréttir og skoðanir, er skipta máli. Lítið er um rugl eða óviðkomandi efni. Leitun er að eins þroskuðum bloggheimi og þeim íslenzka. Myndazt hefur fjölmennur hópur nafngreinds fólks, sem setur efni sitt fram á skiljanlegan og rökréttan hátt. Sem betur fer hefur hópurinn fjölbreyttar skoðanir á framvindu mála.
Umhverfisbylting Obama

Mesta stefnubreytingin í Bandaríkjunum við forsetaskiptin er í umhverfinu. Barack Obama hefur skipað þekktan vísindamann sem umhverfisráðherra. John Holden prófessor byltir vafalaust stefnu Bush-stjórnarinnar. Hefur skýra og eindregna umhverfisstefnu. Telur að mannkyni stafi hætta af breytingum á umhverfinu. Þá hefur Obama skipað Carol M. Browner sem stjórnanda átaks í vörnum gegn lofslagsbreytingum. Hún er þekktur umhverfissinni. Telur brýnt að ráðast strax gegn loftslagsbreytingum af mannavöldum. Með mannaskiptum þessum taka Bandaríkin forustu í umhverfismálum í stað þess að reka lestina.
Samfylking fjármagnsins

Ríkisstjórnin og stjórnarflokkarnir hafa hækkað launatekjuskatt á fátæka. Án þess að hækka fjármagnstekjuskatt á ríka. Og án þess að stofna skattþrep fyrir hátekjufólk. Að baki liggur sannfæring Ingibjargar Sólrúnar og Geirs Haarde um, að sauðsvartum almúganum beri að borga mistök stjórnvalda. Hins vegar beri ekki að leggja harðar að þeim, sem betur mega sín. Þessi ákvörðun segir meira en margar grátræður Jóhönnu Sigurðardóttur um Samfylkinguna. Hún er flokkur fyrir hina ríku gegn hinum fátæku. Ekkert sem ráðamenn flokksins koma til með að bulla, getur trompað það, sem þeir gera, verja fjármagnið.
750 milljarða spekúlantar

Valdaliðið, sem stjórnar ríki og bönkum, hyggst gefa spekúlöntum eftir hundruð milljarða króna. Spekúlantar hafa sett Milestone í gjaldþrot upp á 115 milljarða, Samson upp á 120 milljarða, Stoðir upp á 260 milljarða og Exista upp á 255 milljarða. Samtals eru þetta 750 milljarðar hjá aðeins fjórum spekúlöntum. Þeir mega alls ekki fá annan séns. Þeir hafa tapað fénu, mega ekki fá afslætti á borð við víkjandi lán og skuldbreytingu í hlutafé. Stjórnvöldum ber að stöðva þessa siðlausu gerninga í bönkunum. Vantraust manna á yfirstéttinni verður algert, ef Milestone-stuldurinn verður fordæmi.
Milestone-stuldurinn

Glitnir ætti að taka gjaldþrota fyrirtækið Milestone úr höndum þeirra, sem fóru með það á hausinn. Þannig á að endurreisa íslenzk fyrirtæki eða láta þau gossa. Ekki gefa 115 milljarða brennuvörgum annan séns. Það er siðlaust og gefur vont fordæmi. Eigendur bankans eru skattgreiðendur og þeim ber ekki að leysa spekúlanta úr snörunni. Ríkisbankinn ákvað þó að draga spekúlantana að landi. Framlengja skuldir, breyta sumum í gjafir, sem kallast víkjandi lán. Breyta öðrum í hlutafé, sem troðið verður upp á fávísa bjálfa á borð við lífeyrissjóði. Milestone-málið er ekkert flókið, það er hreinn stuldur.
Við fellum trúarofstækið

Hversu mikið hefur fólk haft það of gott vegna bankafrelsisins? Kannski tíu prósent, það er allt og sumt. Fæstir voru að sukka, að minnsta kosti ekki þú og ég. Restin af tjóninu reiknast á óstjórn landsins, skort á regluverki og eftirliti. Að svo miklu leyti sem lífskjörin versna um meira en tíu prósent er fólk að borga kostnað við meðvitundarlitla ráðamenn, Geir H. Haarde og Ingibjörgu Sólrúnu. Í því er falið atvinnuleysi, hrun bankareikninga, hærri skattar, dýrtíð, minni velferð. Allt þetta og meira er herkostnaður okkar af trúarofstækisliði í landsstjórninni. Við fellum það allt í næstu kosningum.
Bandarískar lækningar

Í Bandaríkjunum skipta nýir forsetar um æðstu embættismenn. Af ráðningum Barack Obama hefur nýr forstjóri fjármálaeftirlitsins vakið mesta athygli. Mary Schapiro er í stjórnmálaskýringum talin vera hörð járnfrú. Öfugt við Chirstopher Cox, sem sætir gagnrýni fyrir að láta bankamenn vaða uppi. Þar á meðal hleypti hann lausri Ponzi-svikamyllu Bernard Madoff með 50 milljarða dollara tjóni. Hann stýrði embættinu að hætti frjálshyggjunnar með “light-touch”, “laissez-faire” og “hands-off”. Minnir á stöðu mála hér. Nú munu regluverk og eftirlit hefjast í Bandaríkjunum. Auðvitað með mannaskiptum.
Forsendur úr fortíðinni

Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn kennir stóriðjuæði og stórvirkjanaæði að nokkru um hrun landsins. Langsótt er að leita til fortíðar til að finna sökudólg. Sjóðurinn gæti eins kennt Framsókn um hrunið eða Valgerði Sverrisdóttur, þáverandi orku- og álráðherra. Engin svört fortíð gat þó þvingað núverandi ríkisstjórn til að renna sér fótskriðu út í hrunið. Það er núverandi skortur á eftirliti og aðhaldi, sem olli hruninu. Núverandi ríkisstjórn hunzaði aðvaranir mánuðum og misserum saman eins og rækilega hefur verið kortlagt. Það bætir ekki stöðu hennar að flytja sök yfir á forsendur úr fortíðinni.
Blogg án tilgangs

Tilgangslítið er að blogga. Ríkisstjórnin er lokuð fyrir gagnrýni. Hún fer sína leið án tillits til umræðunnar. Það eina, sem virkar, er uppreisn. Þá er ég alls ekki að tala um rúðubrot í Fjármálaeftirlitinu og hurðarbrot á lögreglustöðinni. Íslendingar eru hins vegar svo þægir, að þeir gera ekki uppreisn. Þótt þeir séu seldir í ánauð, þá halda þeir flestir kjafti og gera eins og þeim er sagt. 20% þjóðarinnar styðja Sjálfstæðisflokkinn ennþá. Flestir eru Íslendingar ófærir um að draga eðlilegar ályktanir af framvindu efnahagsmála. Þess vegna einmitt er stjórnin lokuð fyrir allri gagnrýni.
Tvö haldreipi úr tvinna

Tvennt er haft til afsökunar höfundum hrunsins. Það fyrra er, að hrunið hafi komið eins og þruma úr heiðskíru lofti frá útlöndum. Er einhvers staðar úti í heimi verið að veðsetja þjóðir út af hruni? Aldeilis ekki, þar er kreppa, en hér er hrun. Samt talar Geir Haarde eins og aðrar þjóðir séu á sömu leið og við. Hið síðara er, að Davíð hafi varað stjórnvöld við hruninu. Er það birt í einhverjum gögnum Seðlabankans? Aldeilis ekki, þar er útrás bankanna hrósað í hástert. Viðvaranir Davíðs eru aðeins munnmælasögur. Báðar þessar kenningar eiga að vera haldreipi. En haldreipin eru bara úr tvinnaþræði.
Ófaglega skrifuð frétt

Afspyrnu léleg frétt birtist áðan á DV.is um sýknudóm í meiðyrðamáli Hjalta Úrsusar Árnasonar gegn Fréttablaðinu. Merkt Sigurði Mikael Jónssyni. Ekkert er þar fjallað um dómsorð að öðru leyti. Við fáum til dæmis ekki að vita um skiptingu málskostnaðar. Fréttin er samfelldur reiðilestur Hjalta Árnasonar út af niðurstöðunni. Þar talar Hjalti fyrir hönd sannleikans og réttlætisins og boðar áfrýjun til Hæstaréttar. “Lygin á sér talsmenn alls staðar”, segir Hjalti og á væntanlega við Héraðsdóm Reykjavíkur. Sjaldan hef ég séð svona einhliða og ófaglega fjallað um dómsorð.
Benzínverð í svikalogni

Heimsmarkaðsverð á olíu er komið niður fyrir fjörutíu dollara. Stafar af, að kreppan dregur úr olíunotkun. Framboðið er meira en eftirspurn. Þetta mildar hrun krónunnar. Við borgum enn svipað í krónum fyrir olíu og benzín og við borguðum fyrir hrun. Þetta er auðvitað svikalogn. Smám saman kemst jafnvægi á framboð og eftirspurn. Þá rís verð á olíu og benzíni upp úr öllu valdi, mælt í krónum. Allt skiptir þetta miklu, því að eldsneyti er stór liður í kostnaði flestra. Hrunið kemur ekki að fullu fram í fjárhag fólks fyrr en olíuverð hefur jafnað sig. Það getur orðið með vori og hækkandi sól.
Auðginnt sumarhúsafólk

Sumir eigendur sumarhúsa á Spáni áttu fyrir húsinu, en fengu verðið samt að láni. Létu blekkjast af gróðafýsn. Bankamenn töldu þeim trú um að betra væri að leggja peningana í sjóð og taka í staðinn lán. Áttu að græða vaxtamun. Síðan hrundi krónan og þeir geta ekki borgað afborganirnar. Sjóður þeirra átti að borga þær, en hann hrundi með bankanum. Mikil heimska reyndist vera að láta ginnast af kostaboðinu. Minnir á, hversu létt Íslendingar falla fyrir píramídakerfum og fjárgróðaplönum frá Nígeríu. Þeir, sem ekki kunna með fé að fara, geta ekki krafizt endurgreiðslu fjárins hjá skattgreiðendum.
Ritskoðunar-upphlaupið

Örfáir bloggarar trúðu Símoni Birgissyni, þegar hann sagðist hafa hætt á ritstjórn vegna ritskoðunar. Það voru þessir venjulega grunuðu. Jafnvel Egill Helgason varð sér til skammar. Síðan dró Símon texta sinn til baka, hafði gefið ónákvæmar upplýsingar. Svo rangar, að ritskoðunarhneykslið var alls ekki neitt. Útrásarvíkingarnir fyrirfundust ekki. Svona er vefurinn, svona er bloggið. Þar koma upp rokur, sem hreyfa við mörgum. Síðan kemur hið rétta í ljós og uppþotið lognast útaf. Við þurfum ekki bara að vantreysta fréttum, heldur líka skoðunum á fréttum. Halda ró okkar, gefa okkur tíma.
Skilanefndir stela fé

Skilanefndir eru enn að stela peningum af skattgreiðendum. Voru áður búnar að niðurgreiða tjón eigenda fjár á peningamarkaðsreikningum. Skilanefnd Landsbankans er nú að fella niður hluta af kröfum á sjávarútveginn vegna gjaldeyrisskiptasamninga. Hvort tveggja er á kostnað skattgreiðenda, eins og eftirgjafir í þágu sérvalinna gæludýra, einkum útrásarvíkinga. Samt er oft búið að segja, að jafnt eigi yfir alla að ganga. Skilanefndir bankanna eru samt heyrnarlausar og skilanefnd Landsbankans sýnu verst. Hafa má til marks um vanhæfni Fjármálaeftirlitsins að hafa ráðið spillt fólk í skilanefndir.
Vanhæft val skilanefnda

Ofan á algera vangetu árum saman í bankaeftirliti hefur Fjármálaeftirlitið einnig sýnt vanhæfni í hruninu. Það valdi illa í skilanefndir bankanna. Þær standa sig illa, mismuna skuldurum og neita að gefa upplýsingar. Neita líka að upplýsa skattinn. Ráðherra hefur neyðst til að heimta verklagsreglur fyrir óhæfu skilanefndirnar. Fyrir löngu kom í ljós, að Fjármálaeftirlitið stóð ekki undir nafni. Það flækist enn fyrir tilraunum til björgunaraðgerða í bönkunum. Einkum og sér í lagi er því illa við allt gegnsæi. Það reynir að halda upplýsingum frá fólki eins og frekast er unnt. Nýtur einskis trausts.
Kjaftfor landstjóri

Bráðabirgða-landstjóri Alþjóða gjaldeyrissjóðsins er kjaftfor. Samkvæmt Vísi.is segir Paul Thomsen pólitíska sátt vera um niðurskurð fjárlaga. Hann er þá að tala um sátt milli sjóðsins og stjórnvalda, ekki við aðra aðila, til dæmis ekki stjórnarandstöðuna. Næsta ár verður kosið og eftir það verður enginn landstjóri hér. Thomsen segir líka, að skera eigi enn meira niður útgjöld árið 2010. Um slík mál mun verðandi stjórnarmeirihluti fjalla, ekki leppar Alþjóða gjaldeyrissjóðsins. En Thomsen telur sig vera svo sérvalinn landstjóra, að hann geti fyrirskipað landsmönnum langt fram yfir kosningar.
Huldueigendur alþingismanna

Flestir alþingismenn neita að segja frá greiðslum og öðrum stuðningi, sem þeir hafa þegið. Einkum eru þingmenn Sjálfstæðis og Framsóknar tregir að upplýsa, hverjir hafi borgað þáttöku þeirra í prófkjöri. Vilja auðvitað ekki upplýsa, hverjir eiga þá. Vilja ekki játa fyrirgreiðslur í bönkum umfram aðra viðskiptamenn. Sömu flokkar tregðast við að opna bókhald sitt fyrir ríkisendurskoðanda samkvæmt lögum. Helzt eru það þingmenn Vinstri grænna, sem telja sig ekki þurfa að fela neitt. Hér skortir lög um gegnsæi í kostnaði og tekjum og fríðindum þingmanna. Þeim er auðvitað ekki treyst.
Bíllinn fannst og síminn líka

Jón Kristinn Cortez fann stolinn bíl sinn aftur með hjálp veraldarvefsins. Þar eru margir boðnir og búnir að hjálpa öðrum, þegar löggan má ekki vera að. Vefurinn er mikilvægt tæki til samhjálpar framhjá yfirvöldum. Frægasta dæmið er Ivanna í New York, sem náði stolna farsímanum sínum með hjálp netverja. Lögreglan þvældist fyrir og raunar kerfið allt, en Ivanna fékk símann. Clay Shirky lýsir þessu í bókinni Here Comes Everybody. Kenning hans er, að veraldarvefurinn gefi fólki færi á að mynda félagstengsl á áður óþekktan hátt í nútímanum. Miðaldaþorpið hafi verið endurvakið á vefnum.
Stóra ritskoðunarmálið

Hið stóra ritskoðunarmál Símonar Birgissonar er upplýst. Ég ritskoðaði hann stundum, en ekki nógu oft. Hann hætti ekki vegna ritskoðunar, heldur við allt annað tækifæri og þá vegna launa.

Bergsteinn Sigurðsson á Fréttablaðinu upplýsir, að umrædd ritskoðun hafi byggzt á samkomulagi mín og Sigurjóns M. Egilssonar, þáverandi fréttaritstjóra Fréttablaðsins. Það snerist um, að DV stæli ekki frétt frá Fréttablaðinu, sem síðara blaðið hafði unnið og birti síðan. Til gamans má geta þess, að meðan Jón Ásgeir átti DV töluðum við bara einu sinni saman. Að mínu frumkvæði. Um sameiginlegt áhugamál, kappakstur.
Trúarofsi rústaði okkur

Kreppan rústaði gildandi hagfræði heimsins. Jafnvel Alan Greenspan, fyrrum seðlabankastjóri Bandaríkjanna, viðurkennir það. Hann var æðstiprestur trúar hagfræðinga á skilvirkni hins frjálsa og óhefta markaðar. Nú segist hann hafa haft rangt fyrir sér. Enginn nema Hannes Hólmsteinn talar lengur um haftalaust frelsi. Allir vita nú, að frelsið þarf regluverk og eftirlit. Hér á landi stofnuðu Davíð Oddsson og Geir Haarde til bankafrelsis með nánast engu regluverki og eftirliti. Þeir voru sannfærðir trúmenn á kenningar Hannesar og Greenspan. Sá trúarofsi er ástæðan fyrir hruni okkar samfélags.
Grískt andóf og íslenzkt

Óeirðirnar í Grikklandi koma á óvart. Forsendurnar eru þó svipaðar forsendum andófsins á Íslandi. Fólk er orðið dauðþreytt á pólitískri spillingu. Límið er farið úr samfélaginu. Enginn treystir lengur neinu. Fullorðið fólk tekur þátt í andófi á báðum stöðum, Grikklandi og Íslandi. Munurinn er sá, að hér stunda menn ýtingar og ýfingar. Þar kasta andófsmenn grjóti og löggan skýtur táragasi. Líklega felst munurinn í, að Grikkir eru vanir að tjá tilfinningar sínar, en Íslendingar eru í meira lagi tempraðir. Grikkir virðast líka hafa meira úthald til andófs. Þeir eru á fullu dag eftir dag, gefa ekkert eftir.
Sæstrengir eru innviðir

Gott er, að íslenzka ríkið var ekki kært fyrir verkið. Tók þátt í kostnaði við að leggja háhraða sæstrenginn E-Farice frá Evrópu. Strengurinn er ekki samkeppnisvandi, heldur lífsspursmál fyrir þjóðina. Vonandi vill góður og ríkur aðili leggja háhraðastreng í hina áttina, frá Íslandi vestur til Bandaríkjanna. Þá á íslenzka ríkið einnig að taka þátt. Sum atriði varða innviði þjóðfélagsins fremur en samkeppni. Háhraðastengir til beggja átta eru forsenda þess, að hér verði hægt að reisa tugi netþjónabúa. Þau eru skynsamlegri nýting innlendrar raforku heldur en álverin umdeildu.
Aðspurður ritskoðari

Aðspurður sagði ég blaðamanni Vísis.is í dag, að ég myndi ekki, hvort ég hefði ritskoðað tiltekna frétt. Ég ritskoðaði svo margt í gamla daga. Samt var aldrei nóg að gert. Um það mætti skrifa heila bók. Mér skildist, að fréttin snerist um, að allt annar fjölmiðill lægi á upplýsingum án þess að birta! Ég kom auðvitað af fjöllum. Gleymdi að vísa blaðamanninum á ritstjóra fjölmiðilsins, sem sagður var liggja á upplýsingum. Gleymdi líka að vísa á Moggaritstjórann, sem er sérfræðingur í geymdum fréttum í skúffum. Kannski vinnur blaðamaður Vísis.is samt vinnuna sína án þess að segja upp starfi.
Andófsfólk lærir skærur

Mér lízt vel á breytinguna á andófi gegn glæpahirð Haarde. Of fyrirsjáanlegt er að hittast einu sinni í viku á Austurvelli. Listin við andóf felst í að koma á óvart. Skipuleggja með stuttum fyrirvara og skipta svo um vettvang á síðasta andartaki. Nú er andófsfólk farið að læra af hefð skæruliða. Herlist þeirra felst í að hætta aldrei á opna bardaga við heilt hernámslið hvers tíma. Læðast heldur fram eins og þjófur á nóttu og vera horfinn til baka í birtingu. Með skipulögðum sveigjanleika andófsliðs getur löggan ekki reiknað það út. Þannig var andófið vel heppnað í Landsbankanum í morgun. Menn læra.
Fórna ekki einu sinni peði

Björgvin Sigurðsson neitar að hætta, segist ekki hafa gert neitt ólöglegt. Segist hafa fengið að vita um margt, þótt frægustu dæmin séu um hitt. Þar sem hann hættir ekki, segir enginn annar af sér. Ekki seðlabankastjórar, ekki forstjóri fjármálaeftirlits, ekki ráðherra fjármála. Engum hrók hefur verið fórnað, engum riddara, engu peði. Því endar ábyrgðin öll fyrir rest á forustu ríkisstjórnarinnar. Það eru Geir Haarde og Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, sem axla alla ábyrgðina. Sú ábyrgð er pólitísk og innkallast ekki fyrr en í kosningum. Þá fyrst getur þjóðin hefnt sín á flokkum þeirra.
Hræddur Jón í draumalandi

Eins og Bjarni Harðarson er Jón Gunnarsson kynlegur kvistur meðal kjörinna alþingismanna. Hann er frægastur fyrir óbeit á allri náttúruvernd. Í grein í Fréttablaðinu í dag kallar hann Kárahnjúkavirkjun eina af náttúruperlum landsins. Hann hefur um skeið barizt fyrir, að Þórunn Sveinbjarnardóttir umhverfisráðherra verði rekin úr ríkisstjórninni. Hann hefur raunar upp á síðkastið gert það áhugamál umræðuhæft, því að fleiri tala nú um það. Þá er hann andvígur umhverfismati á krepputíma og vill beinlínis leggja það niður. Jón er erkitýpa Íslendingsins í bókinni um draumaland hræddrar þjóðar.
Ofát er heilasjúkdómur

Erfðafræðilegar

offiturannsóknir deCode hafa vakið athygli erlendis, enda voru niðurstöður birtar í virtu tímariti, Nature Genetics. Samkvæmt þeim er offita ekki efnaskiptasjúkdómur, heldur heilasjúkdómur, ættgengur að nokkru. Hausinn höndlar ekki mat og vill fá hann étinn út í eitt. Þetta er sennileg skýring. Ofát er raunar fíkn eins og áfengisfíkn, eiturlyfjafíkn, spilafíkn o.s.frv. Fólk ræður ekki við sig, þótt það reyni. Allt stafar þetta af eins konar boðefnarugli í heilanum, sumpart ættgengu. Meðferð ofáts sem sjúkdóms hlýtur að breytast, þegar menn sjá, að það er fíkn, með áhættu í erfðum.
Brot á saltfiskhefðinni

Í gamla daga elduðu sumar portúgalskar húsmæður útvatnaðan saltfisk alla daga ársins og notuðu aldrei sömu uppskrift. Þær voru raunar 1000 talsins. Saltfiskur var þjóðartákn Portúgals, segir

Elaine Sciolino í International Herald Tribune. Nýjar kynslóðir eru annarrar skoðunar. Þær borða ekki gamla saltfiskinn. Taka saltaðan freðfisk fram yfir hefðbundinn saltfisk. Gamla fólkið fýlir grön yfir nýja saltfiskinum. Stærsta breytingin er þó ekki misjöfn söltun, heldur verðið. Áður var saltfiskur ódýrasti matur landsins, en nú er hann einn sá dýrasti.
Dragnót og botnvarpa

Opinberlega hefur Hafró ekki tekið eftir, hvers vegna fiskistofnar minnka ár eftir ár. Hún ráðleggur sífellt minni afla, en stofnar minnka samt. Hún hefur sér það til varnar, að ráðherrar hafa endalaust ekki tekið fullt tillit til óska um minni sókn. En Hafró minnist lítið á það, sem erlendir fiskifræðingar telja mikilvægustu orsökina. Hún felst í veiðarfærunum. Dragnót og botnvarpa eyðileggja fiskimið. Botnvarpan eyðileggur heimkynni ungfiskanna. Dragnótin felur í sér rangt úrval fiskjarins, sem lifir af. Hafró er undir hæl útgerðarmanna, má ekki minnast á dragnót og botnvörpu.
Fín mótmæli ungmenna

Ég er stoltur af unga fólkinu, sem mótmælir kröftugt við Ráðherrabústaðinn, Stjórnarráðið og lögreglustöðina. Það talar fyrir marga okkur hina dálítið bældu. Unga fólkið hefur tekið að sér að mótmæla fyrir þá, sem í mesta lagi fást til að þegja í sautján mínútur á Austurvelli. Við búum því miður ekki í lýðræði, heldur í þjófræði og fíflræði, hvar löggan verndar þjófa og fífl. Enginn dónaskapur er að æpa á getulausa ráðherra í fínimannsleik, þótt Þórunn Sveinbjarnardóttir haldi svo. Fínt er, að Björgvin Sigurðarson og Guðlaugur Þór Þórðarson þurfi að læðast bakdyramegin á fund. Lækkar rostann í þeim.
Reynir segi ekki af sér

Vont er, ef Sigurjónsmálið leiðir til afsagnar Reynis Traustasonar sem ritstjóra. Ég vona bara, að fundur starfsmanna á ritstjórn DV leiði ekki til slíks. Hann er hæfasti blaðamaður og ritstjóri landsins um þessar mundir. Jafnvel þótt honum hafi orðið á í messunni í Sigurjónsmálinu. Sannkallaða kraftaverkamenn þarf til að stýra áskriftardagblöðum nú á tímum og Reynir er einn fárra slíkra. Við hæfi er, að hann biðji þjóðina einfaldlega afsökunar á þessu máli. Hann kasti því síðan aftur fyrir sig. Haldi áfram að gera DV að dagblaði, sem sé utan valdasviðs yfirstéttar Íslands. Lífið heldur áfram.
Baggalútur er saklaus

Um helgina birti ég nokkur orð um nafngreinda og ónafngreinda bloggara. Mín skoðun er, að allt efni á vefnum eigi að vera merkt eiganda sínum. Það eigi að vera bundið í lögum. Nafnleynd er ekki þáttur lýðræðis, bara skálkaskjól fyrir truflaða. Ég gerði þau mistök að nefna Baggalút sem eitt af dæmum um nafnlaust blogg. Baggalútur er hins vegar nafn á fjölmiðli, sem nafngreindir menn ábyrgjast. Biðst ég afsökunar á að hafa nefnt hann í þessu samhengi. Nógir eru huldumennirnir, þótt ég bæti ekki einum saklausum við.
Fátækt skerðir sjálfstæði

Ég skil ekki, hvers vegna DV tók út greinina um Sigurjón Árnason. Þetta var meinlaus grein, sem hallaði hvergi réttu máli. Ég skil heldur ekki, hvers vegna einhver hafi nennt að hóta stöðvun prentunar vegna greinarinnar. Mér skilst, að átt sé við Björgólf Guðmundsson. Hann ritskoðaði efni hjá Eddu bókaútgáfunni, sem kannski hefur komið honum á bragðið. Ég veit hins vegar ekki, hvort Björgólfur var svo valdamikill í Árvakri, að hann gæti stöðvað prentun. Eða svo hrokafullur, að hann vildi gera það. En svona mál gerast bara vegna þyngri rekstrar dagblaða núna en nokkru sinni var í mínu minni.