arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Duglaust góðærislið

Hvað er Katrín Jakobsdóttir að gera, er hún að æfa brosið? Hvað er hálfur ríkisstjórnarflokkur Samfylkingarinnar að gera, er hann ekki í ríkisstjórn? Og stóra spurningin er: Hvar er Jóhanna? Ef ríkisstjórnin hunzkast ekki til að taka fast á móti stjórnarandstöðunni, tapar hún stríðinu. Lætur óvinum þjóðarinnar eftir að framleiða umræðuefni stjórnmálanna. Hvað er stjórnin að gera með kjördæmispotarana Jón Bjarnason og Kristján Möller? Hvað er Katrín Júlíusdóttir að hlaupa í flæmingi undan græðgisúlfum gjaldþrota verktaka og sveitarfélaga? Eru ráðherrar okkar meira eða minna duglaust góðærislið?
Óvinir þjóðarinnar nr …

Sérhagsmunahópar eru eðli sínu samkvæmt óvinir þjóðarinnar. Elztur og númer eitt í röðinni er landssamband útvegsmanna, sem áratugum saman hefur þaulæft grátkórinn. Síðan koma aðrar hagsmunadeildir í Sjálfstæðisflokknum, svo sem viðskiptaráð, samtök atvinnulífsins og samtök iðnaðarins. Þetta eru allt gæzlumenn sérhagsmuna og því óvinir þjóðarinnar. Mikilvægt er, að fólk rísi upp til varnar gegn þessum óvinum. Sérhagsmunir hafa bitið í skjaldarrendur í haust í skjóli máttleysis ríkisstjórnarinnar. Þar virtist löngum vera bara einn ráðherra á vakt, Steingrímur. Svona vaknið þið hin og grípið til vopna!
Ráðherrar vakna til lífs

Dauðaþögn ríkti hjá stjórninni í sumar, þegar Ögmundur Jónasson reyndi að afla fylgis stjórnarandstöðunnar við IceSave fyrirvarana. Sýndi henni alltof mikla linkind. Tapaði frumkvæði í pólitískri umræðu. Síðan missti hún bezta ráðherrann úr stjórninni, Ögmund sjálfan. Fylgið gufaði upp. Skyni skroppnir kjósendur kenndu stjórninni um vandræði sín. Smám saman vakna ráðherrar af doðanum þessa daga. Svandís Svavarsdóttir tugtaði græðgiskarla Suðurnesja og Orkuveitu. Árni Páll Árnason tugtaði frjálshyggjugaura Alþýðusambandsins. Vonandi vakna aðrir ráðherrar og láta svipuna ganga á óvinum þjóðarinnar.
Vildu skerða greiðslugetu

Fyrst vill Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn að við staðfestum ríkisábyrgð á skuld við Bretland og Holland. Það reyndist vera skilyrði fyrir láni sjóðsins. Hann skammaðist sín að vísu fyrir kröfuna og vildi sem minnst um hana tala. Á grunni ábyrgðar ætlaði hann að lána Íslandi stórfé. Vitandi um, að ábyrgð án fyrirvara gerði Ísland vanfært um að standa við aðrar skuldbindingar. Þar á meðal endurgreiðslu til sjóðsins á risaláninu. Sama er að segja um Norðurlönd og önnur ríki, sem buðu Íslandi lán. Gerðu þau sér ekki grein fyrir, að ábyrgðarkrafan skerti getu okkar til annarra endurgreiðslna?
Strikað yfir fortíðina

Sjálfstæðisflokkurinn lætur á þingi eins og tímatalið hafi byrjað í febrúar á þessu ári. Hann lætur eins og fortíðin sé ekki til. Eins og Davíð og Geir séu ekki á ábyrgð flokksins. Eins og Bjarni hafi ekki verið liðsforingi í hlaupinu fram af brúninni. Eins og Þorgerður Katrín sé ekki kúludrottning. Eins og Davíð og Árni Mathiesen hafi ekki sjálfir játað IceSave skuldina með undirskrift 15.11.2008. Þessi samræmda fjöldagleymska virðist koma sér vel í pólitík, því að stuðningsmenn flokksins sýnast sáttir. Þeir hafa líka gleymt atburðarásinni frá valdatöku Davíðs árið 1991 til hruns bankanna árið 2008.
Flokkurinn er sjálft hrunið

Sjálfstæðisflokkurinn er sjálft hrunið. Hann (Davíð) tók upp frjálshyggju og einkavinavæddi bankana. Hann (Davíð) bjó til skort á regluverki með bönkum. Hann (Davíð) grýtti 300 milljörðum í gjaldþrota banka árið 2008, og allir peningarnir týndust. Hann (Geir) tók hagsmuni fjármagnseigenda fram yfir hagsmuni skattgreiðenda. Grýtti 280 milljörðum í banka og sjóði. Hvort sem Sjálfstæðisflokkurinn gengur undir nafni Hannesar, Davíðs, Geirs, Bjarna eða Þorgerðar Katrínar, er hann hrunið sjálft. Það var óhugsandi án atbeina Flokksins og kjósenda hans. Sem bera ábyrgð á þessum ógeðfellda flokki.
Tveir Jónasar sættust

Bernskuvinur minn er Sigurður Steinþórson, síðar jarðfræðiprófessor. Hann er sonur Auðar, dóttur Jónasar frá Hriflu Jónssonar. Með Sigurði fór ég oft til Jónasar að Hnitbjörgum á Hávallagötu. Fyrir mér var það höll. Ég var sex ára, þegar Jónas fékk mig í ökutúr með sér og Sigurði heim til Jónasar afa míns Kristjánssonar að Gunnarsbraut 28. Þeir höfðu átt í illu á Alþingi, þar sem afi minn sagði Hriflu-Jónas geðveikan. Hittum afa minn og þeir nafnar fóru í göngutúr eftir Gunnarsbraut. Ég man eftir baksvipnum … (Úr bókinni: Jónas Kristjánsson: Frjáls og Óháður, 2009)
Árni Páll rassskellti Gylfa

Árni Páll Árnason félagsráðherra vaknaði til lífs í dag. Tók auðmagnsvini Alþýðusambandsins og rassskellti þá á ársfundi þeirra í morgun. Sagði ekki koma til greina að verða við kröfu Alþýðusambandsins um, að gengið verði að afarkostum óforskammaðra kapítalista. Ríkisstjórnin muni ekki semja um óendanlega skattaafslætti. Hann talaði um grátkór og kveinstafi útgerðar og álbræðsla. Ítrekaði, að veiðiheimildir yrðu innkallaðar og komið á hóflegum auðlindaskatti. Tortola-Gylfi Arnbjörnsson og hinir frjálshyggju-gaurarnir í afvegaleiddu Alþýðusambandi fengu loksins að heyra það frá ríkisstjórninni.
Auðmagnsvinur Alþýðusambandsins

Ömurlegt er að hlusta á helzta málsvara frjálshyggju hér á landi, forseta Alþýðusambandsins, Gylfa Arnbjörnsson. Vill samkvæmt réttri lýsingu Árna Páls Árnasonar félagsráðherra “sæta afarkostum óforskammaðra kapítalista”. Gylfi vælir sífellt um, að ríkisstjórnin dragi lappirnar við að koma upp álbræðslu í Helguvík. Gylfi telur það varða við stöðugleikasáttmála að fara að lögum og reglum. Er æstari út af töfum á bræðslu en nokkru öðru. Gylfi reynir líka að grafa undan stjórninni, segir hana haft misst meirihluta. Af hverju gengur Tortola-karlinn ekki í Sjálfstæðisflokkinn? Hann á þar heima.
Sammála Lilju Mósesdóttur

Ég er sammála Lilju Mósesdóttur. Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn rauf samkomulag við Ísland. Með töfum á afgreiðslu lána vegna þrýstings frá ríkisstjórnum Bretlands og Hollands olli sjóðurinn okkur miklu tjóni. Lánið sjálft skipti ekki mestu máli, heldur orðsporið út á við. Sjóðurinn auglýsti beinlínis, að Ísland væri fjárhagslega ekki í lagi. Jafnframt laug sjóðurinn ítrekað um raunverulega orsök tafanna. Vegna þessa slls þarf að semja upp á nýtt við sjóðinn. Um örari vaxtalækkanir, um lánalínur í stað lána með vöxtum, og um minni niðurskurð velferðar. Afgreiðsla IceSave á að liðka fyrir endurskoðun.
Gæla við nýja hrunstjórn

Frjálshyggju- og hagsmunaaðilar í Samfylkingunni vilja losna úr samstarfi við Vinstri græn og taka aftur upp hrunstjórn. Með Jóhönnu sem forsætis í stað Geirs. Þeir telja stóriðju ekki komast ella á koppinn. Samt er Björgvin Sig. ekki með neina lausn á ósætti Samfylkingar og Sjálfstæðis um IceSave. Enn síður með lausn á ósætti þeirra út af aðild að Evrópusambandinu. Varla eru þeir með lausn á ósættinu í kvótamálinu. Og víst eru þeir ekki með lausn á ósætti um, hvort og hvernig varðveita skuli velferðarkerfið í niðurskurði. Samstarf við hrunflokk er flóknara en bara Elsku Álbræðslan hans Björgvins.
Þvættingur Guðmundar Andra

Morgunblaðið gætir fjölþættra hagsmuna Davíðs Oddssonar vegna hrunsins. Það er engin nýjung, að blaðið gæti þröngra sérhagsmuna. Blaðið var ekki skárra fyrir einum áratug, tveimur eða þremur. Fullyrðingar um slíkt eru þvættingur Guðmundar Andra Thorssonar. Hann virðist hafa notið einhverrar fyrirgreiðslu Moggans eins og sumir vinstri menn, sem gráta gamla Moggann. Í rauninni var gamli Mogginn afspyrnu vont blað, varla blað í hefðbundnum skilningi. Frekar stofnun, sem skipti fólki í vini sína og hina. Nafnlausar greinar hans voru ætíð illa skrifuð hagsmunagæzla og þráhyggja. Sem Guðmundur Andri hrósar nú.
Útlandið snuprar Rögnu

Að ósk Mannréttindadómstóls Evrópu frestaði dómsmálaráðuneytið áður boðaðri frávísun hælisleitanda til Grikklands. Dómstóllinn notaði bara part úr degi frá komu kærunnar til að kveða upp úrskurð sinn. Svo augljóst var gerræði dómsmálaráðuneytisins. Efldist á tíma Björns Bjarnasonar sem ráðherra og Rögnu Árnadóttur sem ráðuneytisstjóra. Þá var byggð upp gríðarlega fjölmenn Útlendingastofnun, full af lagatæknum, sem leita lagakróka til að losna við hælisleitendur. Nú er Ragna ráðherra í vinstri stjórn og heldur áfram að ofsækja aumingja. Svo mjög, að vekur snörp viðbrögð Mannréttindadómstólsins.
Skötuselur í blaðdeigi

Mér láðist að útskýra í morgun, hvers vegna mér líkaði ekki við skötusel í uppvafinni blaðdeigsrúllu í Fiskmarkaðinum. Matreiðsla af því tagi er gamal-frönsk, ættuð frá Caréme. Þá veltu menn ekki fyrir sér, hversu langa eldun fiskur þolir. Né heldur, hvort eldamennskan varðveitir hráefnisbragð. Menn þjösnuðust bara á matnum með hugvitsamlegum hætti með sem mestri fyrirhöfn. Þá var nóg til af kokkum í aðalshöllum. Nú til dags hentar flókin matreiðsla ekki. Hún er andsnúin léttri og nærfærinni og nútímalegri eldun að japönskum hætti. Sem annars er yfirleitt stunduð á þessu landsins bezta veitingahúsi.
Sem lengi hefur vantað

Fiskmarkaðurinn í Ísafoldarhúsinu í Aðalstræti býður ekki bara frábæran mat, heldur líka glæsilegan stíl. Staðurinn hefur slegið í gegn í hádeginu, þegar fjörlegur brasserí-stíll ræður ríkjum í þjónustu og hraða. Brasserí verður til, þar sem vertinn býr til réttar aðstæður, sem gestir kunna vel að meta. Það eru gestirnir, sem gera stað að brasserí. Í gær var Bjarni Benediktsson flokksformaður og Vilhjálmur Þorsteinsson nýsköpunarmaður hvor við sitt borð með erlendum gestum. Góðir þjónar voru á þönum fyrir fullu húsi, glaðværð ríkti við flest borð. Einmitt matstaður, sem lengi hefur vantað á Íslandi.
Fiskmarkaðurinn er beztur

Fiskmarkaðurinn í Ísafoldarhúsinu í Aðalstræti er orðinn bezta veitingahús landsins, betri en Friðrik V á Akureyri. Var þar í hádeginu í gær og fékk átta rétta syrpu fyrir 3.900 krónur á mann. Flestir réttirnir voru frábærir og allir góðir nema einn, skötuselur í blaðdeigi. Staðurinn byggist jöfnum höndum á ný-franskri og ný-japanskri matreiðslu. Frábært dæmi um blandstíl, fusion. Ég tek slíkan mat fram yfir ný-franskan eða ný-norrænan mat. Hann er frískandi og óvenjulegur í senn, kemur mér sífellt á óvart. Beztu kaup í hádegi eru fjórtán stykki af sushi og sashimi á 1.400 krónur, frábært verð.
Innrásarvíkingarnir

Sérstaða Björgólfsfeðga í hópi víkinga var, að þeir voru innrásarvíkingar. Þóttust koma með fullar hendur fjár frá Sankti Pétursborg. Fengu Davíð Oddsson til að gefa sér Landsbankann í einkavinavæðingunni. Gjafverð bankans fjármögnuðu feðgarnir með láni hjá forvera Kaupþings, sem þeir endurgreiddu svo aldrei. Eldri Björgólfur notaði bankann og peningana til að spila greifa í samfélaginu. Yngri Björgólfur notaði bankann og peningana til að kaupa aðstöðu erlendis. Feðgarnir skófu bankann að innan með aðstoð forstjóra Flokksins. Að lokum fundu þeir upp á IceSave og settu þjóðina á hausinn.
Næturlíf nú og fyrir hálfri öld

Fyrir fimmtíu árum var ég háskólastúdent í borg, sem þá hét Vestur-Berlín. Það var frjálslyndur staður. Baristar máttu loka, þegar þeir vildu loka, og þeir lokuðu, þegar kúnnarnir vildu fara. Ég kynntist þar í fyrsta skipti vinstra fólki, sem kveikti í húsum til pólitískra mótmæla. Og kynntist líka hægra fólki, sem barðist með sverðum í leyniklúbbum. Bjó hjá fjölskyldu, sem vildi bara leigja “aríum”. Bjó líka í Studentendorf, sem varð gróðrarstía stúdentauppreisna. Allt þetta var opinberun frá stöðnun og doða Íslands. Enn er Berlín á oddinum. Þar ólgar að minnsta kosti næturlífið sem aldrei fyrr.
Draumaland varð martraðarland

Draumalandið var til skamms tíma Kalifornía. Þar rann fé stríðum straumum. Þar fæddust nýjar stefnur í lífsstíl. Þar voru haldnir ekki bara AA-fundir um áfengisvanda, heldur hliðstæðir fundir um yfir hundrað önnur vandamál. Þar var bandaríski draumurinn framleiddur í kvikmyndaverum. Þar blómstruðu blómabörn og þar var The Terminator gerður að ríkisstjóra. Í efnahag var ríkið sjöunda stærsta ríki heims. Nú er Kaliforníu-draumurinn að breytast í Kaliforníu-martröðina. Ríkið rambar á barmi gjaldþrots í dauðagildru laga, sem takmarka skatta á ríku fólki. Lífsstílnum hentaði ekki að borga skatta.
Tryggvi Þór er þingdóninn

Fundarsköp gera ráð fyrir, að sá hafi orðið, sem stendur í ræðustól. Dóninn á Alþingi í gær var Tryggvi Þór Herbertsson, sem æpti skammir utan úr sal. Steingrímur svaraði hins vegar úr ræðustól. Þingmenn Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins halda sig vera á málfundi í gagnfræðaskóla. Forsetar Alþingis þurfa að fara að reyna að siða þá til. Benda þeim á, að þeir séu á Alþingi. Því miður er Tryggvi Þór einn af þeim, sem kann ekki að skammast sín. Í hruninu var hann aðstoðarmaður Geirs Haarde. Gaf honum vond ráð og skrifaði skýrslur um, að bankarnir væru í fínasta lagi. Hann er skrípakarl.
Steyptu okkur fram af brún

Bjarni Benediktsson og Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir voru liðsforingjar í hernum, sem steypti þjóðinni fram af bjargbrúninni. Hrunið var ekki bara herstjórunum Davíð Oddssyni, Geir Haarde og Árna Mathiesen að kenna. Bjarni og Þorgerður voru ötulir liðsforingjar frjálshyggju, einkavinavæðingar, skorts á regluverki, innleiðingu Björgólfsfeðga í samfélagið, peningaaustri ríkisins og Seðlabankans í fyrra. Fyrir þetta er þjóðin nú að gjalda. Aðrir eru að hreinsa til eftir hrunið. Bjarni og Þorgerður standa álengdar og gera hróp að þeim. En Bjarni og Þorgerður steyptu okkur samt fram af brúninni.
Heilinn fremur en hjartað

Nýi IceSave samningurinn er þolandi og við skulum samþykkja hann. Mun betri en sá fyrri og fer nálægt vilja meirihluta Alþingis frá í sumar. Meirihluti verður fyrir þessum nýja samningi og Ögmundur Jónasson mun taka afstöðu með heilanum fremur en hjartanu. Svo notað séu hans eigin orð. Nú er einmitt sú staða, að heili dugar betur en hjarta. Við þurfum að ná friði við umheiminn og fá aðstoð hans við að leysa vandamálin. Þótt við séum ekki fyllilega sátt við meðferðina á okkur. Munum, að gervallt ruglið er Sjálfstæðisflokknum að kenna. Og munum að ná okkur niður á honum við fyrsta tækifæri í kosningum.
Áratugi í öndvegi

Fór í Holtið í hádeginu. Sami öndvegisstaðurinn áratugum saman. Samt ekki á pari við stjörnustaði Michelin. Humar- og rækjusúpa var sú minnsta, sem ég hef séð á ævinni, að rúmmáli eins og egg. Dádýrakæfan kom við kæliskápshita, ekki við stofuhita. Í stað piparsósu með rib-eye steik kom béarnaise-sósa. Steikin var með afar hversdagslegu meðlæti. Að öðru leyti var þetta góður matur, einkum smávaxna humar- og rækjusúpan, svo og kálfakjötsneiðar á fínum hýðishrísgrjónum. Eftirréttirnir voru flottir, bæði heit súkkulaðikaka og ananas á rommís. Verðið var bara 3.200 krónur, 2.900 krónur án eftirréttar.
Gott og vont fjölmiðlafrumvarp

Nýja fjölmiðlafrumvarpið er bæði vont og gott. Það er vont að því leyti, að það linar ekkert á forneskjulega þungum reglum um meiðyrði og einkalíf. Reglurnar lama frjálsa fjölmiðlun í umfjöllun um fjármál, því að þær flokka fjármál ranglega sem einkamál. Mikilvægara er að slaka þar á taumunum en að eltast við nafnlausar athugasemdir. Hins vegar er í sjálfu sér gott að losna við nafnleysingjana. Einhver verður að bera ábyrgð á hverju efni fyrir sig. Bloggarar bera ábyrgð á því, sem birtist á bloggsvæðum þeirra. Eðlilegt er, að vefmiðlar beri líka ábyrgð á nafnlausum athugasemdum við efni þeirra.
Flóknara útstáelsi

Vegna Davíðs-hruns fyrir ári tími ég ekki að borða á Michelin-stjörnustöðum í Gent. Sá ódýrari, C-Jean, selur kvöldmatinn á 20.000 krónur áður en kemur að drykkjum. Sem betur fer gat ég klórað í bakkann með því að koma þar einu sinni í hádeginu. Á 7.000 krónur, sem flestum mundi samt þykja nokkuð stíft. Hér í Gent er helzt hægt að borða úti í hádeginu. Nokkrir Michelin-staðir án stjörnu bjóða tvíréttaðan hádegismat á 3.000 krónur, sem er þolandi. Café Théâtre, Pakhuis og Belga Queen. Svo þakka ég almættinu fyrir, að Davíð er bara ritstjóri. Getur ekki framið fleiri efnahagsleg hryðjuverk á mér.
Var bara að verja sig

“Í mínum huga er það grundvallarréttur og skylda hvers manns að verja sig og sína fjölskyldu fyrir áföllum og forða tjóni þar sem það er hægt.” Svona ver Hermann Guðmundsson forstjóri sölu Baldurs Guðlaugssonar ráðuneytisstjóra á hlutabréfum í Landsbankanum. Baldur mátti semsagt stunda innherjaviðskipti á grundvelli viðtals við fjármálaráðherra Bretlands. Því að hann var bara að verja sig og fjölskyldu sína. Orð Hermanns eru stefnuyfirlýsing græðginnar, sem kollvarpaði þjóðfélaginu. Flestallir hinna gráðugu hafa hægt um sig, en löglaus græðgi er Hermanni svo náttúruleg, að hann birtir hana á prenti.
Sýning fyrir fávitana

Von er, að Sjálfstæðisflokkurinn gargi. Hann bjó sjálfur til IceSave ruglið, sem nú er komið á gjalddaga. Fjármálaráðherra og seðlabankastjóri Flokksins viðurkenndu ábyrgð Íslands fyrir ári með undirskrift. Svínaríið var líka á ábyrgð þáverandi þingflokksformanns og varaformanns flokksins. Það eru þau Bjarni Benediktsson og Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, sem nú eru að ganga af göflunum. Eins og geðveikir rónar hoppa þau með svívirðingum kringum björgunarsveitirnar, sem reyna að ljúka málinu. Lætin eru sýning fyrir þann þriðjung þjóðarinnar, sem er svo fávís, að hann skilur ekki sekt Flokksins.
Reikningar á Davíð og Geir

Er ekki hægt að senda Davíð Oddssyni reikning fyrir 300 milljörðum? Börnum okkar mundi muna um það. Aurarnir, sem Davíð fleygði í bankana, þegar hann vissi, að þeir römbuðu á barmi gjaldþrots. Ríkissjóður tók yfir þessa skuld, svo að Seðlabankinn yrði ekki gjaldþrota. Er ekki hægt að senda Geir Haarde reikning fyrir 280 milljörðum? Börnum okkar mundi muna um það. Aurarnir, sem Geir fleygði í banka og sjóði, er þeir fóru á hausinn í hruninu. Það er féð, sem afabörnin verða að borga fyrir siðlausan Sjálfstæðisflokk, sem er nú án sektarkendar. Áður en kemur að greiðslum í IceSave Davíðs og Björgólfsfeðga.
Hrunistar leynast víða

Hinir kvöldu vilja uppgjör, vilja að sökudólgum sé refsað. Þeir óttast, að lögin nái ekki til hrunista. Vilja ekki taka á sig byrðar, nema hrunistum sé refsað í leiðinni. Þeir eru raunar á sama báti og erlendir fjárfestar, sem treysta ríkinu ekki, meðan hrunistar ganga lausir. Því er í allra þágu, að hrunistar verði gripnir sem fyrst. Menn hafa þá einkum í huga auðjöfra og bankamenn, bókhaldstækna og lagatækna. Við megum samt ekki gleyma, að allt hrunið stafar af Sjálfstæðisflokknum, stefnu hans og mannskap. Hann er rót vandans, sem hvolfdi Seðlabankanum og næstum ríkisvaldinu. Á okkar kostnað.
Hundrað orða kort af Gent

Borgarmiðjan í Gent í Belgíu er á torginu Korenmarkt við Nikulásarkirkju. Þaðan eru 500 metrar til suðurs að lúðrasveitartorginu Kouter, þar sem verzlanahverfið er. Þar á milli er háskólinn. Til norðurs eru 500 metrar að markaðstorginu Vrijdagmarkt. Þar á milli eru hótelin. Austur frá Korenmarkt er röð smátorga við turnana Belfort og Baafs-dómkirkju. Til vesturs í 100 metrum er áin Leie með útivistarbökkum, þar sem eru matar- og kaffihúsin. Á öllu þessu svæði með kortérs gönguradíus eru mest um fínar göngugötur. Undir torgunum Kouter og Vrijdagmarkt eru svo bílageymslur fyrir fólk í bæjarferð.
Grín eða martröð

Er þetta bara grín? Af hverju sitja Björgólfsfeðgar ekki í steininum? Af hverju sitja Bakkabræður og Wernerssynir ekki í steininum? Af hverju sitja Hannes Smárason og Ólafur Ólafsson ekki í steininum? Af hverju situr Jón Ásgeir Jóhannesson ekki í steininum? Af hverju sitja ekki allir bankastjórar gömlu bankanna í steininum? Og af hverju er verið að hossa sjálfum höfuðpaur hrunsins. Sem fréttaritið Time telur vera einn af 25 mestu vandræðamönnum heimsins. Erum ekki fyrr búin að losna við Davíð Oddsson úr Seðlabankanum, þegar hann dúkkar tvíefldur upp á Mogganum. Er þetta allt grín eða martröð?
Farsi hamfara-prests

Alls staðar verður eldur, þar sem er séra Gunnar Björnsson. Allt fór á hvolf í Fríkirkjunni í Reykjavík, þegar hann var prestur þar. Sama gerðist í Holti í Önundarfirði. Nú hefur presturinn sett Selfoss á hliðina. Þar skipa menn sér í fylkingar, sem ná langt út fyrir bæjarmörkin. Gunnari fylgja að málum öðlingspersónurnar Árni Johnsen og Auður Eir Vilhjálmsdóttir. Þau eru orðin eins konar Þrjú á palli að syngja “Fyrr var oft í koti kátt”. Biskupinn yfir Íslandi reyndi að losa Selfoss við hinn mikla hamfaraprest, sem perrast við ungar stúlkur. Séra Gunnar neitar að færa sig, svo að farsinn heldur áfram.
Vil sjá nýja samninginn sjálfan

Ber svo lítið traust til stjórnarinnar, að ég þori ekki að tjá mig um nýja IceSave samninginn. Fyrst vil ég sjá hann sjálfan, ekki byggja á lýsingum stjórnvalda á honum. Eitt þori ég þó að segja: Ef Ögmundur Jónasson fellst á hann, samþykki ég hann líka. Öðrum pólitíkusum, sem ég man eftir, treysti ég ekki. Pólitíkusar eru til þess að treysta þeim, þannig getur maður sofið á nóttunni. Því miður komast íslenzkir pólitíkusar upp með að rugla út í eitt. Þar ber hæst þá framsóknarfélaga Sigmund Davíð og Höskuld Þórhallsson. Aðrir gleyma fortíð sinni, einkum Davíð og aðrir oddvitar Sjálfstæðisflokksins.
Smjörklípa Jónasar Haralz

Missti af grein Jónasar Haralz um Joseph Stiglitz, sé blaðið sjaldan. Komst samt yfir gamalt eintak. Sé, að nafni minn lýgur um skilnað aðalhagfræðings Alþjóðabankans við bankann. Þorvaldur Gylfason prófessor hefur hrakið slúður Jónasar. Þegar Stiglitz var hættur í bankanum, skrifaði hann bækur um röng vinnubrögð hans og Alþjóða gjaldeyrissjóðsins. Þær ollu reiði manna eins og Jónasar, sem trúa blint á hagfræði þessara stofnana. Sagan hefur hins vegar liðið í mörg ár og staðfest gagnrýni Stiglitz. Jónas Haralz forðast að tala um málsefni, en einbeitir sér að smjörklípu um aðskilnað aðalhagfræðingsins.
Litlu verður Vöggur feginn

Ríkisstjórnin og Seðlabankinn eru varfærin í afnámi gjaldeyrishafta. Síðar í þessum mánuði verður stigið fyrsta skrefið. Á að lofa erlendum fjárfestum, að þeir geti haftalaust tekið út úr landinu peninga, sem þeir leggja inn í landið. Peninga, sem þeir leggja inn eftir að breytingin tekur gildi. Þetta er ekki svo merkilegt skref, að taki því yfirleitt að tala um það. Ég fyrir mitt leyti skil engan veginn, hvers vegna nákvæmlega þessi höft þurftu að vera. Og raunar hefur enginn reynt að útskýra það fyrir almenningi. En Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra er vissulega litlu feginn eins og Vöggur forðum.
Sjónvarps-símafundir spara fé

Fróðleg er umræðan um ferðakostnað Daniel Gros á ráðsfundi Seðlabankans. Á Seðlabankinn að borga, Framsóknarflokkurinn eða Gros sjálfur? Auðvitað á Seðlabankinn að borga. Það getur hins vegar orðið dýrt, ef stjórnarmenn eftirlitsstofnana verða margir erlendir. En það er herkostnaðurinn við að reka ríkisstofnanir, sem enginn treystir. Enginn vill hafa íslenzk fífl í stjórnum lengur, ekki einu sinni Framsókn vill það. Hins vegar gleyma menn nytsamlegu atriði, sem ferðaóðir Íslendingar hafa of lítið sinnt. Það eru sjónvarps-símafundir. Erlent einkaframtak notar þá mikið. Þeir spara fé.
Nýjung sjónvarpskokksins

Nanna Rögnvaldsdóttir hefur rétt fyrir sér, þegar hún segir Jóhönnu Vigdísi Hjaltadóttur elda spaghetti vitlaust. Ítalir hafa margra kynslóða pasta-reynslu og vita, hvernig á að gera það. Eins og Nanna segir, en ekki eins og Jóhanna Vigdís segir. Af því að hún er sjónvarpsstjarna, ber hún sig vel og segir nauðsynlegt að prófa eitthvað nýtt. Þannig tala stjörnur jafnan um fáfræði sína. Að vísu er rétt, að engar framfarir verða, ef ekki er sífellt verið að prófa nýjungar. Það gildir á öllum sviðum, líka í spaghetti. En ég efast um, að nýjung Jóhönnu Vigdísar eigi eftir að slá í gegn í heiminum.
Undarleg afstaða nokkurra ríkja

Mannréttindanefnd Sameinuðu þjóðanna greiddi í gær atkvæði um Goldstein-skýrsluna. Fjallar um stríðsglæpi, sem framdir voru á Gaza-svæðinu í janúar. Goldstein er dómari af gyðingaættum í Suður-Afríku. Skýrslan kemst að þeirri niðurstöðu, að stríðsglæpir hafi verið framdir. Nokkrir af hálfu Hamas, en allur þorri af hálfu Ísraels. Merkileg var atkvæðagreiðslan, sem viðurkenndi skýrsluna. Fjarstödd voru Frakkland og Bretland og þrjú önnur ríki! Hjá sátu Belgía, Japan og Noregur og átta önnur ríki. Á móti birtingu voru sex ríki, Ítalía, Holland, Ungverjaland, Slóvakía, Úkraína og svo auðvitað Bandaríkin.