arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gamli tíminn enn við stjórn

Þrátt fyrir breytingar er Fjármálaeftirlitið enn vanhæft. Er undir stjórn vanhæfra manna, sem neita að gefa upplýsingar og kæra blaðamenn fyrir stuld á upplýsingum. Bankarnir eru enn vanhæfir. Eru undir stjórn vanhæfra manna, sem ráða græðgiskarla framhjá lögum um auglýsingar lausra starfa. Rannsókna- eða sannleiksnefnd Alþingis er vanhæf. Er undir stjórn vanhæfs kerfiskarls, sem reynir að sparka nefndarmanni, sem einn nýtur trausts. Matsnefnd um Seðlabankastjóra er vanhæf. Telur aðild að rangri peningastefnu gefa til kynna sérstaka hæfni. Gamli tíminn er enn á fullu á tíma nýrra stjórnvalda.
Páll bauð sátt um lygi

Fjármálaeftirlitið neitar að veita viðskiptanefnd Alþingis upplýsingar. Á grundvelli upplýsingalaga, sem Páll Hreinsson samdi. Sá gaur er nú formaður rannsóknarnefndar Alþingis, sem nú er kölluð sannleiksnefnd. Páll er þó svo andvígur sannleikanum, að hann bauð Sigríði Benediktsdóttur að segja af sér af “persónulegum ástæðum”. Það var tilboð um sátt á grundvelli lyginnar. Ágreiningur Páls og Sigríðar er efnislegur. Páll er kerfiskarl gamla tímans. Hann reynir að bregða fæti fyrir sannleika í nefndinni. Eins og hann reyndi að bregða fæti fyrir veitingu upplýsinga úr kerfinu. Burt með Pál Hreinsson.
Óupplýstar þingnefndir

Páll Hreinsson er meinið í rannsóknanefnd Alþingis um bankahrunið. Reyndi að reka eina nefndarmanninn, sem hefur traust, Sigríði Benediktsdóttur, kennara við Yale háskóla. Glæpur hennar fólst í að segja í Yale almælt og sjálfsögð tíðindi af hruninu. Páll hefur langa harmsögu í kerfinu. Nú síðast í morgun var tveimur nefndum Alþingis neitað um upplýsingar á grundvelli laga, sem Páll samdi um aðgang að upplýsingum. Þau lög eru forkastanleg, enda er verið að breyta þeim róttækt. Páll á ekki að vera í rannsóknanefnd um bankahrun. Hann er kerfiskarl, sem getur ekki séð neitt athugavert við spillt kerfi.
Evrópusambandið tapaði kosningum

Vinstri miðjan að hætti Samfylkingarinnar tapaði um helgina kosningunum til Evrópuþingsins. Kjósendur Evrópusinnaðra krataflokka sátu heima og misstu umbjóðendur róttækra flokka inn á Evrópuþingið. Þeir eiga fátt sameiginlegt annað en að vera andvígir veigamikilum atriðum í Evrópusambandinu. Það er því sambandið sjálft, sem tapaði kosningunum. Það nær ekki lengur að fanga áhuga stuðningsmanna sinna og neyðist senn til að hlusta á aukna gagnrýni á Evrópuþinginu. Ástæðan fyrir sambandsleysi ráðamanna og stuðningsmanna er, að Evrópusambandið hefur fjarlægzt hagsmuni og áhuga almennra kjósenda.
Kerfiskarl hreinsar gagnrýni

Við hæfi er, að Páll Hreinsson reyni að losna við gagnrýnanda kerfisins úr rannsóknanefnd Alþingis um bankahrunið. Páll er frægasti kerfiskarl Íslands. Samdi fáránleg upplýsingalög, sem nú er meiningin að skera upp og lagfæra. Samkvæmt DV reynir hann að ýta út Sigríði Benediktsdóttur, hagfræðikennara við Yale-háskóla. Hún hefur tjáð sig í Yale um andvaraleysi stofnana, sem áttu að vakta banka og fjármálastofnanir. Það finnst Páli ótækt. Frá hans sjónarmiði gera kerfiskarlar aldrei mistök eða vitleysur. Hann hefur klagað Sigríði fyrir forsætisnefnd Alþingis. En trúverðugleiki Páls er ekki neinn.
Jón Kaldal ritstjóri

Jón Kaldal er einn orðinn ritstjóri Fréttablaðsins. Fyrrverandi formaður Sjálfstæðisflokksins og forsætisráðherra er hættur. Jón er fagmaður, hefur komizt þetta eftir brautum blaðamennskunnar einvörðungu. Það á að vera eina leiðin í faginu. Silkihúfur úr pólitíkinni hafa aldrei gefizt vel. Enda skil ég ekki, hvað sé unnið við að flagga þröngum flokkspólitíkusum framan í lesendur. Ritstjórn er margslungið fag, þar sem saman koma margir þættir í blaðamennsku. Ofan á það verður aldrei breidd nein slæða úr silkihúfum. Ég óska Jóni Kaldal til hamingju með að vera verðskuldað orðinn einn á toppnum.
Sökudólgi flaggað

Ég skil ekki, að fjölmiðlar skuli draga versta sökudólg íslenzka hrunsins fram í dagsljósið hvað eftir annað. Sigurjón Árnason á að vera í fangelsi, en ekki á síðum og skjáum fjölmiðla. Hann fullyrðir ævinlega, að eignasöfn IceSave muni standa undir skuldbindingum. Fyrir sér hefur hann ekki neitt, ekki frekar en Jóhanna Sigurðardóttir, sem ítrekað talar um 95% endurheimt. Það er ábyrgðarhluti fjölmiðla að draga fram fólk, sem hefur núll í einkunn á mælikvarða trausts. Og láta það ausa blekkingum yfir hrellda þjóð, sem nú á að moka maðkaðan skítinn eftir Sigurjón Þ. Árnason og Björgólfana báða.
Nýmiðlun er ekki vandamál

Evrópuráðið telur nýmiðlun vera vandamál. Það er hlægilegt, nýmiðlun er fín. Þar er að vísu of mikið af nafnleysi, en auðvelt er að breyta því. Þeir, sem eiga heimasíður með plássi fyrir athugasemdir, geta lokað fyrir nafnlausar athugasemdir. Rugludallarnir hengja texta sinn nefnilega á síður vinsælla höfunda og breiða þannig út ruglið. Einir og sér eru rugludallarnir hins vegar hættulausir. Það er ekki nýmiðlun, sem er vandamál, heldur hefðbundin fjölmiðlun. Hún er að glata viðskiptamynztri sínu á pappír og í ljósvaka, án þess að hafa fundið nýtt mynztur á vefnum. Því kvarta þeir yfir nýmiðlun.
Græðgisvæddar skilanefndir

Árni Tómasson, formaður skilanefndar Glitnis, er samtímis á háum launum hjá Alfesca í eigu Ólafs Ólafssonar útrásarvíkings. Þetta er bezta dæmið um spillinguna, sem enn ríkir í samfélaginu, þrátt fyrir heitstrengingar um nýtt Ísland. Skilanefnd Glitnis heldur á fjöreggi Alfesca og lætur það lifa, þótt það sé gjaldþrota kruss og þvers. Ríkisstjórnin gerir ekkert í málum Árna og annarra spilltra skilanefndarmanna. Því er ástæðulaust að taka mark á fullyrðingum hennar um afnám græðgisvæðingar. Því síður er ástæða fyrir þjóðina að taka þátt í byrðunum, sem stjórnin vill velta yfir á hana.
Lítil hey í haust

Bændur segja mér, að hey verði lítil í haust, þótt sumarið verði ágætt. Þeir kaupa minna af áburði, því að gengishrunið hefur hækkað verð hans. Hey eru meira háð innfluttum áburði en innlendri veðráttu. Landbúnaðurinn er háður útlöndum, aðföng hans eru innflutt að miklu leyti. Olía hefur hækkað. Öll tæki landbúnaðar eru innflutt og hafa hækkað. Þannig eru atvinnuvegir, sem jafnan eru kallaðir íslenzkir, í rauninni útlendir að hluta. Engin atvinna á Íslandi er eyland. Þeir eru allir meira eða minna í samhengi við umheiminn. Við höfum meira að segja tekið upp 75% af regluverki Evrópusambandsins.
Smákóngar og -drottningar

Nokkrir starfsmenn ríkisins komast upp með að vinna gegn stefnu þjóðarinnar í gegnsæi og launum. Fremst fer framkvæmdastýra Landspítala, sem í sjónvarpi lýsti beinlínis frati á hvort tveggja, opinbera launastefnu og opinbera stefnu gegnsæis. Næst á eftir henni koma skilanefndir gömlu bankanna. Þær starfa í leyni undir kjörorði gerræðis. Skammt á eftir koma bankastjórar nýju bankanna. Þær ráða lykilmenn án umsókna og ofan við launarammann. Ríkisstjórnin þykist enn reka stefnu gegnsæis og launajafnvægis. En hefur bilað með því að taka ekki í lurginn á þessum smákóngum og -drottningum.
Þekking talin hættuleg

Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon eru stríðshross af gamla skólanum. Hafa verið á þingi frá ómunatíð. Innrættu sér þá skoðun, að bezt sé, að fólk viti sem minnst. Því meira neyðist það til að trúa fullyrðingum innvígðra. Nú hafa hjúin veðsett þjóðina og afkomendur hennar fyrir 630 milljarða, sem fara á sjö árum upp í 900 milljarða. Sér til afsökunar segja þau, að mest af þessu náist til baka. Hafa brezkan endurskoðanda fyrir því. Útskýra ekki, hvernig meint eign reiknast út, hvernig hún skiptist, hverjar séu innheimtulíkur. Því að fólk getur orðið hættulegt, ef það fær að vita.
Leyndarskýrsla Orkuveitunnar

Leyndarstefna er svo eindregin í fjármálum, að stjórnarformaður Orkuveitu Reykjavíkur talar ekki við stjórnarmenn. Guðlaugur Gylfi Sverrisson kaupir skýrslu um einkavæðingu á tvær milljónir án þess að leyfa stjórnarmönnum að sjá hana. Skýrslan var auðvitað skrifuð af hagsmunaaðila í málinu. Hún stríðir gegn loforði um, að Orkuveitan verði ekki einkavædd í pörtum. Samt pukrast Guðlaugur í leyni með einkavæðingu, sem enginn má sjá. Slík vinnubrögð gengu sér til húðar í hruninu. Nú er þess krafizt, að menn vinni fyrir opnum tjöldum. Guðlaugur Gylfir Sverrisson á eftir að læra það.
Misstu af einstæðu tækifæri

Joseph Stiglitz nóbelshagfræðíngur bauðst í lok október til að liðsinna okkur í hruninu. Því var ekki sinnt. Hann er fyrrverandi aðalhagfræðingur Alþjóðabankans og frægasti gagnrýnandi Alþjóða gjaldeyrisjóðsins. Hann hefði komið okkur að ómetanlegu gagni í þjarkinu við sjóðinn. Hann þekkir kröfur sjóðsins og veit, hvar þeim hefur verið hleypt í framkvæmd með skelfilegum afleiðingum. Hann er maðurinn, sem gat horft framan í fulltrúa sjóðsins og sagt þá vera fól og fífl. Hafa má það sem dæmi um hroka og gæfuleysi vanhæfu ríkisstjórnarinnar, að hún lét þetta einstæða tækifæri fram hjá sér fara.
Innantómar fullyrðingar

Jóhanna Sigurðardóttir lýgur ítrekað að okkur, að 75%-95% fáist upp í skuld þjóðarinnar vegna IceSave. Hefur ekkert fyrir sér í því. Alls ekkert. Það er bara ein af venjulegum fullyrðingum hennar út í loftið. Eins og fullyrðingin um, að hin og þessi mál “verði skoðuð”. Ekkert hefur verið reynt að skýra, hvernig meintar eignir IceSave skiptist. Ekki orð um endurheimtulíkurnar í hverjum útlánaflokki. Og ekki orð um, á hvaða rökum þær séu reistar. Jóhanna vill bara, að fullyrðingum sínum sé trúað. Eftir það sem áður var heyrt í innantómum fullyrðingum hennar, er ótrúlegt, að fólk vilji trúa henni núna.
Ríkisstjórnin lýgur ítrekað

Ríkisstjórnin hefur ítrekað logið að ykkur, að eignir IceSave slagi hátt upp í skuldir, sem hún hyggst ábyrgjast. Lengst í þessum blekkingum hefur gengið Steingrímur J. Sigfússon. Hann hefur meira að segja lofað framgöngu Svavars Gestssonar sendiherra. Markmiðið er að selja þjóðinni þá firru, að meintar eignir IceSave verði seljanlegar. Ríkisábyrgð sé bara formsatriði. Varið ykkur á Steingrími. Ítrekaðar fullyrðingar hans um, að Ísland sleppi vel frá IceSave eru fullkomlega marklausar. Steingrímur hyggst gefa út óútfylltan víxil, sem verður ykkur hundraðfalt þungbærari en ríkisstjórnin fullyrðir.
Landráð ríkisstjórnar

Þrátt fyrir ítrekaðar yfirlýsingar um frábæran árangur í viðræðum við Breta um IceSave er samningurinn reginhneyksli. Hann er mesta hneyksli í allri sögu Íslands frá upphafi. Hann felur í sér, að Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon veðsetja þjóðina fyrir 630 milljörðum króna. Það er gersamlega út í hött. Ekki einu sinni í samræmi við reglur Evrópska efnahagssvæðisins. Í staðinn fyrir “frábæran árangur” hefur Svavar Gestsson sendiherra samið um tómt rugl út í loftið. Núna loks er kominn tími til að gera byltingu. Vanhæf ríkisstjórn var vond, en verri er landráða-stjórnin.
Ekki samþykkja IceSave

Alþingi er næstsíðasti möguleikinn á að stöðva IceSave ríkisábyrgðina. Hún er óútfylltur víxill, sem hæglega getur leitt til þjóðargjaldþrots. Í bezta tilfelli drepur hún afkomendur okkar í skuldadróma um áratugi. Upphæðin er líka langt umfram skyldu Íslands samkvæmt reglum Evrópska efnahagssvæðisins. Ríkisábyrgð á 630 milljörðum króna felur í sér hrein landráð. Alþingi verður að stöðva þennan landráðasamning. Annars verður alþingi götunnar að koma til skjalanna. Látið ekki þennan óútfyllta víxil verða að veruleika. Nú reynir á, hvort þjóðin er endanlega sofnuð eða hefur enn einhverja meðvitund.
Þið ábyrgist öll IceSave

Ríkisstjórnin lýgur að ykkur með IceSave. Í stað þess að segja ykkur frá hrikalegu tjóni er kominn óútfylltur víxill. Ríkisábyrgð verður látin hvíla á allri 630 milljarða skuld IceSave. Eitthvað mun fást upp í það af eignum. Ríkisstjórnin gefur í skyn, að það verði mikið, jafnvel upp í alla skuldina. Sannleikurinn er hins vegar, að ríkisstjórnin þorir ekki að leyfa ykkur að horfast í augu við veruleikann. IceSave ruglið mun kosta núverandi og væntanlega skattgreiðendur hundruð milljarða króna. Það er hengingaról, sem hindrar endurkomu samfélagsins út í sólskinið. Enn er logið að ykkur.
Sjást ekki í ratsjánni

Níutíuogníu af hverjum hundrað fyrirtækjum landsins eru svo lítil, að þau sjást ekki í ratsjá Samtaka atvinnulífsins. Þetta eru rúmlega tuttuguþúsund fyrirtæki og yfirleitt í fullum rekstri. Allur þorri Íslendinga vinnur við þessi litlu fyrirtæki. Þau eru ekki skuldsett upp fyrir haus, því að þau hafa lítinn þátt tekið í græðgisvæðingunni. Talið um að bjarga atvinnulífinu snýst um fyrirgreiðslu í þágu nokkurra stórfyrirtækja. Þau mega gjarna fara á hausinn. Hafi þau einhvern þjóðhagslegan tilgang, geta litlu fyrirtækin sinnt honum. Eins og smábátar geta veitt, þótt kvótakóngar fari á hausinn.
Lítil kjörsókn í Evrópu

Evrópubúar hafa engan áhuga á Evrópu, taka ekki þátt í kosningum til þings. Síðast var kjörsóknin 50% og verður núna 40%. Stafar af, að fólk telur Evrópuþingið ekki þjóna neinum tilgangi. Enda er það næstum valdalaust. Ráðherraráð, embættismenn, kommissarar ráða öllu í Evrópusambandinu. Leiðtogar Evrópu, Angela Merkel og Nicolas Sarkozy, skrifa greinar í dagblöð og hvetja fólk að kjósa. En allt kemur fyrir ekki. Nærtækara væri fyrir leiðtoga Evrópu að stýra Evrópusambandinu í þágu kjósenda. Hrifsa þarf völd af ráðherrum, embættismönnum, kommissörum og færa þau í hendur þingsins.
Dalai Lama og Robert Wade

Dalai Lama sagði þrjú atriði valda hruni Íslands: Græðgi, siðferðisbrest og skort á gegnsæi. Ég vek athygli á því síðasta, sem ekki hefur oft verið til umræðu. Hann telur fjármál ekki vera einkamál. Það er lykilatriði. Brezki hagfræðingurinn Robert Wade er á svipuðum nótum, þegar hann fórnar höndum yfir íslenkri spillingu embættismanna, sem séu gegnsýrðir ættartengslum og klíkuskap. Hann segir þetta vera sérstæða spillingu, sem ekki mælist á skalanum hjá Transparency International. Þar hefur Ísland lengi og ranglega verið talið laust við spillingu. Allur vandi vor á rætur í leyndarstefnunni.
Ginningarfífl lífeyrissjóða

Enn gamna valdaaðilar í hagkerfinu sér við að hafa fé af lífeyrissjóðum landsmanna. Telja af fyrri reynslu, að ráðamenn sjóðanna séu auðginntir bjánar. Tala um, að sjóðunum beri að auka lán til atvinnulífsins. Þýðir á íslenzku, að sjóðirnir skuli lána gegn of lágum vöxtum og of lélegum veðum. Tala um, að sjóðunum beri að flytja erlendar eignir sínar heim. Þýðir á íslenzku, að sjóðirnir skuli setja öll eggin í eina körfu, þvert á spakmælið forna. Lífeyrissjóðir eiga hvorki að lána bjánum græðgisfyrirtækja né lappa upp á tæknilega gjaldþrota Seðlabanka. Eiga bara að vernda eignir fólksins.
Pólitískur vaxtaþrýstingur

Á nýjum forvaxtadegi standa öll spjót á peningastefnunefnd Seðlabankans. Þrýstingurinn er allur pólitískur, ekki fræðilegur. Aðilar vinnumarkaðarins vilja lækka forvexti úr 13% í 9% til að auðvelda rekstur fyrirtækja. Samt eru vextir banka orðnir lægri en forvextir Seðlabankans. Þeir eru síður en svo ofviða frambærilegum fyrirtækjum. Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn vill bara lækka forvexti í 12% til að þrýsta á ríkisstjórnina að afgreiða nokkur mál, sem hafa dregizt. Enginn hagfræðingur telur vera samhengi milli okurvaxta og hærra gengis gjaldmiðla. Hvorugur þrýstingurinn er því málefnalegur.
Fjórða sæti án blóðsúthellinga

Við búsáhaldabyltinguna tapaði Ísland efsta sæti á heimsfriðarskrá Ecomonist í hendur Nýja-Sjálands. Ísland er nú í fjórða sæti. Það hlýtur að teljast nokkuð friðsælt í samanburði við Bretland í 35ta sæti og Bandaríkin í 83ja sæti. Raunar er búsáhaldabyltingin orðin ein merkasta bylting sögunnar. Með þolgóðum barsmíðum á potta og pönnur tókst að hrekja vanhæfa ríkisstjórn frá völdum. Að svæla vanhæfa pólitíkusa úr stólum, Davíð Oddsson, Geir Haarde og Ingibörgu Sólrúnu. Að knýja fram alþingiskosningar. Þetta er stórkostlegt afrek byltingar án blóðsúthellinga. Verður til fyrirmyndar víða um heim.
Skrúfað fyrir vefinn

Tvítugsafmæli morðanna á Torgi hins himneska friðar er á morgun. Því hefur glæpastjórnin í Kína lokað fyrir vefþjónusturnar Twitter, Flickr og Hotmail. Áður var glæpastjórnin búin að loka YouTube og Blogger. Hún óttast umræðu á vefnum um blóði drifna sögu hennar. Veraldarvefurinn er orðinn höfuðóvinur hins ofbeldishneigða og ofurfreka Kínaveldis. Sem teygir arma sína alla leið til heybrókanna Jóhönnu Sigurðardóttur og Ólafs Ragnars Grímssonar. Um allan heim er Kínastjórn til vandræða, styður fjöldamorðingja og stríðsglæpamenn í þriðja heiminum. Er til meiri vandræða en Bandaríkin. Og er þá mikið sagt.
Við erum orðin siðuð

Góðir hlutir gerast í bland við annað á fundum ríkisstjórnarinnar. Hún hefur samþykkt tillögu Svandísar Svavarsdóttur umhverfisráðherra um séríslenzka loftslagsákvæðið. Ekki verður sótzt eftir slíku ákvæði á næsta samningafundi um loftslagsmál. Þetta er í fyrsta skipti, sem Ísland færir sig úr hópi loftslagssóða yfir í hóp siðvæddra ríkja. Siðuð ríki heimsins tilkynna nú hvert á fætur öðru ný og öflugri markmið í hreinsun loftslags. Noregur, Sviss, Ástralía og Evrópusambandið hafa tilkynnt markmið um 30% minnkun á útblæstri hættulegra lofttegunda. Ísland hefur núna tilkynnt 25% minnkun.
Orkuveitan er gjaldþrota

Ótrúlegt tap Orkuveitu Reykjavíkur nemur margfaldri sölu fyrirtækisins á hita og rafmagni til notenda. Tapið nemur 73 milljörðum króna. Það stafar af fáránlegu braski veitunnar í þágu álbræðslna og annarra draumóra. Þetta er óskiljanlega há tala í samanburði við lítil umsvif veitunnar í þágu notenda. Græðgisvæddir ráðamenn hennar hafa árum saman verið úti að aka. Samt eru þeir enn við völd í skjóli Sjálfstæðis- og Framsóknarflokksins. Helzta verkefni kjósenda í næstu byggðakosningum er að koma flokkum helmingaskipta og hruns frá völdum í Reykjavík. Því að Orkuveitan er tæknilega gjaldþrota.
Flóttinn til Möltu

Ráðherrann Össur Skarphéðinsson fór allur að iða, þegar heimsókn Dalai Lama nálgaðist. Össur vildi ekki eiga á hættu að hitta Dalai á rúntinum. Ráðherrann er nefnilega andvígur honum, þótt stjórnarandstæðingurinn Össur sé stuðningskaður hans. “Hvert get ég flúið”, spurði Össur í ráðuneytinu. “Farðu til Möltu, þar eru fatlaðra manna leikar eða eitthvað”, var svarað. “En þú verður að hitta Tonio og tala um Evrópu”. Össur fór til Möltu, hitti Tonio. Á myndinni af þeim var Össur eins og dreginn upp úr götunni, með hálsbindið skakkt og skælt. “Ísland leitar ráða”, var myndatextinn á Möltu.
Taumlaus frekja kínversk

Enn einu sinni verður utanríkisráðuneytið að þola taumlausa frekju Kínverja. Kominn er tími til að sendifulltrúum glæparíkisins verði sagt að halda kjafti og yfirgefa ráðumeytið. Ennfremur er kominn tími til að um slíkt sé gefin út opinber yfirlýsing á hreinni íslenzku. Svo að fyrri kurteisi okkar manna valdi ekki misskilningi. Því miður hefur Össuri ráðherra mistekizt að halda uppi reisn Íslands. Ekkert ríki leyfir froðufellandi sendiherrum að verða sér til skammar inni á opinberum stofnunum. Eins og önnur siðmenntuð ríki velur Ísland sjálft sína eigin gesti án þess að spyrja Kína um leyfi.
Við trúum ekki Gylfa

Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra á bágt. Reynir að afneita orðum sínum við Daily Telegraph, þótt upptökur blaðsins staðfesti þau. Það er langt skref út í pólitíska kviksyndið, þegar menn neita að kannast við orð sín á prenti. Gylfi steig annað skref í átt til gamla tímans á Íslandi, er hann fullyrti án sönnunargagns. Hann sagði enga hótun vera í bréfi frá sérfræðingi í þýzka fjármálaráðuneytinu. Efnislega sagði Gylfi: “Treystið mér”. Það gerir fólk einmitt ekki. Það vill sönnunargögn, ekki fullyrðingar. Sá tími er liðinn, að pólitíkus geti sagt: “Þegar ég fullyrði eitthvað, eigið þið að trúa því.”
Afrekshestar í jökulfljótum

Sjö afreksmenn hafa riðið afrekshestum sínum yfir mörg helztu jökulfljót landsins frá Hornafirði til Selfoss. Þeir sundriðu ýmist eða fóru á vaði eins og Íslendingar gerðu til forna. Þá voru engar brýr og ferjur fáar. Sum jökulfljót voru fjölfarin, svo sem Þjórsá við Árnes. Hross þess tíma voru vön stórfljótum. Sama er að segja um afrekshross nútímans. Þau verða öguð og yfirveguð af reynslunni, stíga upp í strauminn. Að sitja slíkan hest yfir jökulfljót fyllir þig öryggi og sælu. Íslenzki ferðahesturinn er engum líkur að burðum og trausti. Því miður víkur hann í ræktuninni fyrir hopphestum.
Li Peng vofa ráðherranna

Vofa Li Peng svífur yfir ráðherrum Íslands í dag. Li Peng stýrði á sínum tíma ofbeldi Kína gegn Tíbet. Stóð líka fyrir ofbeldi gegn námsmönnum á Torgi hins himneska friðar í Peking. Hin aumi forseti vor og ríkistjórn þess tíma tóku á móti blóði drifnum Li Peng. Við það siðlausa tækifæri sigaði Björn Bjarnason ráðherra fasistasveit löggunnar á Falung Gong, friðsama andófsmenn. Nú vill hinn sami forseti vor og ný ríkisstjórn Íslands ekki hitta Dalai Lama, leiðtoga útlagastjórnar Tíbets. Þeir vilja heldur fara í mútuferðir til Peking og skoða Kínamúrinn. Þeir eru allir hið mesta hyski.
Vanstilltar hótanir glæpastjórnar

Kínverska glæpastjórnin hefur kúgað Tíbet í fimm áratugi. Hefur spillt menningarminjum landsins, jafnað þúsundir klaustra við jörðu. Hefur drepið tugþúsundir Tíbeta, pyndað aðrar tugþúsundir, lokað tugþúsundir í dýflissum. Í höfuðborginni Lhasa eru Kínverjar orðnir fleiri en Tíbetar. Glæpastjórnin stefnir að fleiri Kínverjum en Tíbetum í landinu öllu. Erlendis rekur glæpastjórnin ýfingar við útlagaleiðtogann Dalai Lama af fáheyrðu ofstæki. Hún sendir stjórnvöldum vanstillt hótanabréf, hvert sem hann fer. Danir taka ekkert mark á glæpastjórninni, en íslenzk stjórnvöld bugta sig og beygja.
Einstæður viðburður í borginni

Dalai Lama hefur verið leiðtogi Tíbeta í sex áratugi og landflótta í fimm áratugi. Þá flúði hann með 80.000 manns undan kínverska hernum yfir Himalaya til Indlands. Þar hefur útlagastjórn hans síðan verið. Að fyrirmynd Mahatma Gandhi hefur hann boðað friðsamlegt andóf gegn ofbeldi Kína. Vegna stefnu sinnar fékk hann friðarverðlaun Nóbels fyrir tveimur áratugum. Hann flytur jafnan mál sitt af óvenjulegri sanngirni og léttri lund miðað við aðstæður. Dalai Lama er orðinn aldraður maður. Íslendingar hafa nú færi á að hlusta á hann í Reykjavík. Það er einstæður viðburður, sem aldrei kemur aftur.
Dalai Lama merkastur í heimi

Dalai Lama er einn af fáum ræðumönnum heimsins, sem vert er að hlusta á. Ég hitti hann í Nýju Dehli fyrir átta árum á heimsþingi ritstjóra. Sannfærðist um, að hann væri merkasti maður heimsins um þessar mundir. Verndari fornrar menningar, sem skírskotar til nútímans. Ráðherrar Íslands verða sjálfum sér og okkur öllum hinum til ævarandi skammar með því að hitta hann ekki. Séu það ekki samantekin ráð, er það enn verra. Þá hefur sérhver ráðherra út af fyrir sig tekið ranga, heimskulega og siðlausa ákvörðun. Svei ykkur öllum. Um forseta vorn þýðir ekki að tala, hann hittir bara útrásar- og glæpakónga.
Ríkið fær ekkert til baka

Vanhæfa ríkisstjórnin jós peningum í nýju bankana í vetur. Hún sagðist mundu ná þeim til baka, þegar þeir yrðu einkavæddir að nýju. Nú er hins vegar að koma í ljós, að nýju bankarnir eru verðlausir. Þeir eiga of mikið af meintum eignum, sem eru verðlausar. Raunar ramba þeir á barmi gjaldþrots, því að stóru viðskiptavinirnir reyndust bara vera sápukúlur. Ríkið fær því ekkert af peningunum til baka, þegar bankarnir verða einkavæddir. Tjónið lendir á skattgreiðendum, börnum okkar og barnabörnum. Tjónið af óstjórn Seðlabankans í haust lendir á sömu aðilum. Hvort málið um sig er verra en IceSave.
Þjóðin kvað upp sinn dóm

Stjórnarflokkarnir gengu til kosninga án þess að lofa afslætti af skuldum fólks. Stjórnarandstöðuflokkarnir lofuðu hins vegar 20% skuldaafslætti eða svipaðum lausnum. Stjórnarflokkarnir lofuðu fyrningu kvóta í sjávarútvegi, en stjórnarandstaðan gerði það ekki. Stjórnarflokkarnir sögðu, að hækka þyrfti skatta og tolla, en stjórnarandstaðan gerði það ekki. Þrátt fyrir allt þetta unnu stjórnarflokkarnir kosningarnar í vor og stjórnarandstaðan tapaði. Þjóðin kvað upp dóm sinn. Hún hafnar afslætti af skuldum, sættir sig við hærri tolla og skatta, vill fyrningu fiskikvóta. Þetta eru útrædd mál.
Vanhæfir taldir hæfastir

Snillingar eru í dómnefnd um hæfi seðlabankastjóra. Þeir telja þá hæfasta, sem aðrir mundu telja vanhæfa vegna aðildar að stjórn banka, einkum sjálfs Seðlabankans. Nefndin telur þá hæfasta, sem störfuðu undir væng Davíðs Oddssonar og endurómuðu rugl hans. Allir hafa þeir óhreinkast af nálægð við topp vanhæfninnar. Geta til dæmis núverandi og fyrrverandi aðalhagfræðingar Seðlabankans talizt hæfir? Dómnefndin telur völd eða fyrri völd í bönkum, einkum Seðlabankanum, vera ávísun á hæfni. Dómnefndin skilur alls ekki, að stjórnendur í bönkum, einkum Seðlabankanum, bera mesta ábyrgð á hruninu.