arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Loksins komin góð auglýsing

Nýja auglýsingin segir: “Hvað ef við segjum já: Við ljúkum langri deilu með sátt. Við öðlumst meira traust. Við forðumst áhættusöm dómsmál. Við eyðum óvissu. Við lækkum vexti. Við tryggjum hagvöxt, Við örvum fjárfestingar. Við bætum lánshæfismat okkar. Við minnkum atvinnuleysi. Við eflum með okkur bjartsýni og kraft.” Þetta er ólíkt betra en aðrar auglýsingar, sem ég hef séð síðustu daga. Er kjarni málsins. Bæta má við tveimur tilfinningalegum röksemdum: Já í þjóðaratkvæðagreiðslunni er í senn siðferðilega rétt og jafnframt góð ákvörðun fyrir afkomendur okkar. Höldum okkur á þessu plani.
Röng vitni í sýningarglugganum

Því meiri stéttaskipting í baráttunni um þjóðaratkvæðið, því verra. Margir eru sannfærðir um, að yfirstéttin sé að valta yfir sig. Segja því nei. Löng reynsla er af vitlausum ákvörðunum íslenzkra kjósenda. Með því að stilla upp fúlu gengi gamalla pólitíkusa sem vitnum, breikka já-sinnar gjána. Hver vill gera útbrunna pólitíkusa að leiðtogum lífs síns? Margir munu segja nei, bara til að sparka í yfirstéttina. Ég veit ekki, hvort það nægir til sigurs nei-sinna og framlengingar kreppunnar. En hættulegt er að ögra fólki með því að stilla upp pólitíkusum, sem voru jafnmiklir vandræðamenn og kjósendur eru.
Við beitum endurkröfurétti

Þegar við erum búin að segja Já við ágætum samningi í þjóðaratkvæðagreiðslu, vendum við okkar kvæði í kross. Við sendum reikninginn beint til Björgólfs Thor Björgólfssonar. Hann tók 32 milljarða út úr Landsbankanum sama dag og bankinn hrundi. Peningarnir fóru til pappírsfélaga, sem Björgólfsfeðgar áttu eða stjórnuðu, einkum til Straums. Þetta jafngildir IceSave og er bara hluti af því fé, sem feðgarnir stálu úr bankanum. Sérstakur saksóknari höfðar senn sakamál gegn þeim. Í kjölfar þess á ríkið að höfða skaðabótamál gegn þeim. Við verðum að borga IceSave, en höfum endurkröfuréttinn og beitum honum.
Framtíðin fer framhjá fjölmiðlunum

Hefðbundnir fjölmiðlar þróast yfir í fjölbreytta útgáfu á pappír, í útvarpi og sjónvarpi og á vefnum. Bezta dæmið um það er visir.is, sem tengir saman Fréttablaðið, Stöð 2 og Bylgjuna. Á þeim vettvangi mæta þeir nýjum vefmiðlum á borð við Pressuna. Eins og víðar á Vesturlöndum veitir gömlu fjölmiðlunum betur í samkeppninni. Hafa burði og úthald, sem nýliðarnir hafa síður. Samt hefur þeim gömlu ekki tekizt að fylgja þessari sókn eftir. Fjölmiðlaneyzla ungs fólks fer framhjá þessu öllu. Það sækir upplýsingar til Facebook og YouTube, Twitter og Google og Wikipedia. Framtíðin fer framhjá fjölmiðlunum.
Landsbankinn á fyrir kröfum

Okkur er sagt, að gamli Landsbankinn nái 89% heimtum upp í forgangskröfur. Þar af á bankinn þriðjung í reiðufé nú þegar. Mér er sagt, að skilanefnd bankans gefi upp vægar tölur til að valda ekki síðari vonbrigðum. Þegar í ljós kemur, að bankinn á fyrir forgangskröfum, mun skilanefndin fá þakkir almennings. Þá gleyma menn sjálftekt skilanefndarinnar á launum og klappa henni á bakið fyrir frammistöðuna. Niðurstaðan verður, að tekjur bankans gleypa kostnaðinn af IceSave. Það verður frábært. Margfalt meiri líkur eru á, að sú spá rætist en heimsendaspár áhættufíklanna, sem heimta dómsmál.
Allt gott kemur að utan

Flest framfaramál Íslands eru orðin til fyrir þrýsting frá Evrópusambandinu. Umbætur í réttarfari, náttúruvernd, neytendavernd, öryggi á vinnustöðum. Frá Evrópu kemur líka krafan um lága vexti, lága verðbólgu og lágan ríkishalla. Í vegi aðildar að Evrópu standa sérhagsmunir kvótagreifa og búvörugreifa. Óttast góða stjórnsýslu, vilja varðveita gerræði, frændhygli, flokkshygli, hagsmunagæzlu. Stjórnmálasaga Íslands frá stofnun lýðveldis sannar, að við getum ekki stjórnað eigin málum. Vondir eru pólitíkusarnir, verri er sjálf þjóðin. Einkum þegar hún tryllt nær höndum saman í þjóðaratkvæðagreiðslum.
Vaknið til veruleikans

Slagurinn um já eða nei í þjóðaratkvæðagreiðslunni snýst ekki lengur um rök og staðreyndir. Snýst um tilfinningar. Næstu daga verður spilað á strengi þjóðernis, barnaástar, réttlætis, reiði og haturs. Já-menn gerðu mistök með auglýsingu, sem ýtir undir tilfinningu stéttamunar milli reiðrar alþýðu og hóglífrar yfirstéttar. Nei-menn telja fyrrverandi ráðherra ekki trúverðuga. Ekki dugar heldur að flagga forstjórum og verkalýðsrekendum. Já-menn verða að taka á gaspri um, að alþýðan “standi í lappirnar”, “borgi ekki skuldir óreiðumanna” og “láti ekki börnin axla byrðarnar”. Vaknið til veruleikans.
Tuttugu manna sjóslys

Hvaða mannvitsbrekku datt í hug að stilla upp síðu af fyrrverandi ráðherrum til að mæla með IceSave? Fisksalinn minn segir, að þjóðaratkvæðið snúist um almenning gegn silkihúfum. Við vorum já-menn í góðum gír með rökum að juða og japla baráttunni upp í nauman sigur. Koma þá ekki einhverjir vitringar og spilla henni. Sennilega eru það blaðurfulltrúar. Þeir halda, að það sé góð auglýsing fyrir vöru að stilla upp 20 fyrrverandi valdamönnum þjóðarinnar! Sem segjast hafa hugsað málið og viti vel, hvað sé þjóðinni fyrir beztu. Myndasyrpan minnir á sjóslys. Henni verður vonandi ekki aftur stillt upp.
Kjarklausir verkalýðsrekendur

Verkalýðsrekendur treysta sér ekki til að sækja launahækkanir í gullkistur atvinnurekenda. Forustan er rúin kjarki og vælir utan í ríkisstjórninni. Krefst þess, að skattgreiðendur borgi meira en eitt stykki IceSave fyrir vinnufrið. Í vaxandi mæli hafa kjaraviðræður Alþýðusambandsins snúist um aðgerðapakka ríkisstjórna. Gíslataka atvinnurekenda í umboði kvótagreifa er nýjasta útspilið af þessu tagi. Kominn er tími til að þjóðin rísi upp gegn bófum vinnumarkaðarins. Verstur er hlutur ráðamanna Alþýðusambandsins. Þeir leyfa atvinnurekendum að stýra farvegi kjaraviðræðna. Feta hlýðnir í sporin.
Ónæm fyrir kosningabombum

Fólk er smám saman að gera upp hug sinn. Óákveðnum fækkar hægt og bítandi. Þeir, sem taka ákvörðun, skiptast jafnt milli já og nei. Þannig helzt bilið samkvæmt skoðanakönnun Capacent. 43% eru núna fylgjandi samningi og 36% eru andvígir. Þetta er ekki mikill munur. Ég hef hingað til haldið, að fleiri já-menn muni sitja heima, en Capacent fann hið gagnstæða fyrir viku. Því vil ég leyfa mér að vona, að niðurstaðan verði já. En mjótt verður á mununum. Nú má búast við flugeldum og skotkökum á næstu dögum. Örvæntingarfullir munu spila út síðustu trompunum. Ég held, að þjóðin sé ónæm fyrir kosningabombum.
Afdrifaríku ákvarðanirnar

Í október 2008 tók ríkisstjórn Geirs Haarde afdrifaríka ákvörðun, sem var staðfest af Alþingi fyrir árslok. Ákveðið var, að þjóðin mundi borga skuldir óreiðumanna. Og ákveðið var, að kostnaðurinn mundi lenda á börnum okkar og barnabörnum. Var gert með því að taka yfir gjaldþrot Davíðs í Seðlabankanum og gjaldþrot útrásarbófanna í viðskiptabönkunum. Var gert með því að tryggja innlendar innistæður umfram lögbundið lágmark. Þessar afdrifaríku ákvarðanir hvíla nú þegar á herðum okkar og afkomendanna. IceSave kemur þessu máli ekki við og skiptir nánast engu máli í samanburði við ákvarðanir í október 2008.
Með bókhaldið í ólagi

Löngu fyrir áramót sendi ég Ríkisskattstjóra tölvubréf með uppgjöri mínu af kostnaði við framboð til stjórnlagaþings. Þar kom fram, að hann var enginn. Ekki var ég virtur svars. Í vikunni fékk ég svo hótunar-tölvubréf hans um, að ég kæmist ekki á lista yfir skilamenn, nema ég skilaði uppgjörinu. Sendi tölvubréf í gær til svars, endurtók uppgjörið og óskaði eftir staðfestingu á móttöku þessa síðara bréfs. Mér hefur auðvitað ekki borizt nein staðfesting. Ríkisskattstjóri vinnur eins og bankamaður. Sendir hótunarbréf út og suður, tekur ekki mark á svörum og ítrekar hótunarbréfin. Með bókhaldið í ólagi.
Áhættusæknir segja nei

Hinir áhættusæknu segja nei við IceSave. Vilja láta málið fara fyrir dóm, þótt það geti margfaldað tjónið. Sumir telja beinlínis, að eðlilegt sé að leysa samskipti með málaferlum. Nei jafngildir ekki heimsendi. Framlengir þó kreppuna, hægir á uppgangi. Fé mun skorta til framkvæmda, því að lánsfé verður minna en ella og vextir miklu hærri. Lánshæfi Íslands verður metið verra, burtséð frá skuldastöðunni. Lánshæfi fer meira eftir greiðsluvilja en greiðslugetu. Það er bara einföld staðreynd lífsins. Við tókum of mikla áhættu í aðdraganda hrunsins. Nú er komin tími fyrir áhættufælni. Fyrir Já.
Slöpp forsíðublaðamennska

Ég varð í morgun fórnardýr slapprar blaðamennsku. Í Fréttatímanum er bútur af viðtali við mig um nafn- og myndbirtingu afbrotamanna. Sá texti er eftir Heiðdísi Lilju Magnúsdóttur og er í fínu lagi. Sá, sem sá um forsíðuna, skildi hins vegar ekki textann. Hann hefur það eftir mér, að fréttaumfjöllun sé eins og opinberar aftökur áður fyrr. Það sagði ég ekki og meinti ekki. Ég sagði, að fréttir nútímans af glæpum ættu að vera eins og fréttir gamla tímans af dómum og aftökum á torgum þess tíma. Þarna varð samsláttur og skammhlaup í meiningunni hjá forsíðustjóra blaðsins. Léleg frammistaða þar.
Óhæfuverk vinnumarkaðar-bófa

Ríkisstjórnin hefur látið aðila vinnumarkaðarins egna sig til óhæfuverks. Hún hefur lagt fram lista yfir loforð um framkvæmdir. Efst á lista eru þar hátæknispítali og Vaðlaheiðargöng, ónauðsynlegar framkvæmdir. Alls kostar listinn tugi milljarða, sem ríkissjóður á ekki. Undanfarið hefur velferð verið skorin niður, en nú á að fleygja sparnaðinum í vinnu fyrir verktaka. Tapið á rekstri ríkissjóðs mun aukast verulega. Þetta er óhæfuverk. Ríki með þunga skuldabyrði má ekki múta bófum vinnumarkaðsins til að semja. Atvinnu- og verkalýðsrekendur eiga sjálfir að gera sína kjarasamninga hjálparlaust.
Ísland er sér á parti

Hvergi í Evrópu hefur átt sér stað annar eins heilaþvottur og á Íslandi. Þar hefur hvergi orðið annað eins fráhvarf frá frjálshyggju og græðgisvæðingu. Flokkar frjálshyggju efldu meirihluta sinn á Evrópuþinginu og José Manuel Barroso frjálshyggjumaður verður áfram framkvæmdastjóri Evrópusambandsins. Aðeins á Íslandi sigruðu sjónarmið réttlætis og jafnaðar í kosningum. Aðeins Íslendingar og kannski Írar horfast í augu við hrun frjálshyggjunnar. Annars staðar hefur kreppan verið vægari. Þar telja menn víðast enn, að lítt heft einkaframtak sé bezt. Þar eru loftbólu- og bankabófar enn í hávegum hafðir.
Breyttar fullyrðingar

Athugasemdir á fésbókarsíðu minni eru læsilegar og athyglisverðar, enda er þar ekkert huldufólk á ferð. Að mestu eru horfnar fullyrðingar um, að fólk borgi ekki fyrir óreiðumenn. Fólk er einmitt að borga þúsund milljarða fyrir óreiðumenn á borð við Davíð Oddsson. Nú er á oddinum fullyrðing um, að fólk láti ekki börn sín og afkomendur borga fyrir sig. En fólk er einmitt að láta börn sín og barnabörn borga fyrir sig. Það var ákveðið í október 2008. Þá slengdi Geir Haarde gjaldþroti Seðlabankans og viðskiptabankanna á herðar skattgreiðenda framtíðar. Hvorug athugasemdin fjallar í rauninni um IceSave.
Var fyrsti apríl í gær?

Útlendingar þurfa ekki ríkisborgararétt til að fjárfesta hér á landi. Hver sem er getur það. Jafnvel í sjávarútvegi, þótt með vægum skilyrðum sé. Engan ríkisborgararétt þarf til að fjárfesta í endurnýjanlegri orku. Ástæðurnar fyrir umsókninni eru rangar. Eitthvað annað hangir á spýtunni. Lögmaður hinna tíu umsækjenda er David Lesperance. Hann er þekktur sérfræðingur í að útvega Bandaríkjamönnum skattaskjól í bananalýðveldum þriðja heimsins. Mér kemur mest á óvart, að hann virðist telja Ísland skattaskjól. Heimasíða hans segir hann útvega lagaskjól gegn sköttum. Fyrsti apríl var samt ekki í gær.
Ávísun á stríðsglæpi

Bandarískir hermenn lentu á þyrlu í Líbýu til að bjarga flugmönnum, sem skutu sér út úr brennandi flugvél. Skutu á allt og alla eins og þeirra er vani. Þetta segir mér, að alls ekki má leyfa, að bandarískir hermenn stígi á land í Líbýu. Það er bara ávísun á grófa stríðsglæpi eins og við þekkjum frá Afganistan. Raunar verða Vesturveldin að stöðva stríð sitt í Líbýu. Alveg nóg hefur þegar verið gert þar. Meira en nóg var áður komið af stríðsglæpum viljugra ríkja annars staðar. Því miður eru uppreisnarmenn í Líbýu helzt hæfir til að skjóta upp í loftið. Þeir verða samt að sjá um sín mál sjálfir.
Útlendingarnir og Íslandið

Útlendingar töpuðu 8000 milljörðum á íslenzkum bófum og eru afar ófúsir til frekari viðskipta. Með friðarsamningi um 30 milljarða fáum við vottorð um siðferði. Við byrjum þá að ganga í átt til eðlilegra samskipta við útlönd. Sú ganga verður löng. Vonandi náum við einhverjum vegalengdum á þeirri leið á næstu árum. Svo að barnabörnin mín geti lifað hér í landi um ókomna áratugi í sátt við umheiminn. IceSave er siðrænn og hagsýnn friðarsamningur fyrir framtíð afkomenda okkar. Samningurinn er ótrúlega ódýr aðferð við að ýta okkur aftur í siðaðra þjóða hóp. Þökk sé Lee Buchheit og Lárusi Blöndal.
Samfelldur skrípaleikur

Samningaferli vinnumarkaðarins í vetur hefur verið samfelldur skrípaleikur. Verkalýðsrekendur hafa látið atvinnurekendur komast upp með að taka lífskjör almennings í gíslingu. Enn er komin upp á borð sú krafa, að ríkið láti kvótagreifana í friði. Annars verði bara alls ekki samið. Ríkisstjórnin er svo sökuð um ráðleysi, þegar hún stingur við fótum. Enda skil ég ekki rökin við, að ófært sé að semja um kaup og kjör án aðkomu ríkisins. Af hverju hanga verkalýðsrekendur og atvinnurekendur í pilsfaldi ríkisins? Allir vita, að ríkið hefur ekki efni á gjafmildi. Hættið þessu rugli og farið að semja.
Gjörgæzla eða gjaldþrot

Orkuveita Reykjavíkur er árum saman búin að vera í ruglinu. Það byrjaði í tíð Alfreðs Þorsteinssonar og Sjálfstæðisflokksins. Þá var reist höllin mikla í Árbænum. Þá óku allir yfirmenn stofnunarinnar um á dýrustu jeppum. Flugu um allan hnöttinn til að leita tækifæra. Sögðu, að þeir væru að sigra heiminn. Nákvæmlega eins og bankamennirnir. Afleiðingunum hefur verið haldið leyndum þangað til núna. Ný forstjóri hyggst koma Orkuveitunni í gjörgæzlu. Reynir að selja lífeyrissjóðunum Hverahlíðarvirkjun til að hindra gjaldþrot. Hyggst einbeita sér að gamla, góða gróðaveginum: Að okra á raforkunotendum.
Handan heilbrigðrar skynsemi

Hálfur flokkur repúblikana í Bandaríkjunum er handan heilbrigðrar skynsemi. Þar trúa menn, að Barack Obama sé fæddur í Afríku. Að George W. Bush hafi staðið sig vel í tengslum við fellibylinn Katrínu. Að hann hafi verið góður forseti, þrátt fyrir bankakreppu, aukið atvinnuleysi og tvenn vonlaus stríð í Afganistan og Írak. Þetta fólk elskar Sarah Palin. Þetta minnir mig á, að nær hálfur Sjálfstæðisflokkurinn á Íslandi er handan heilbrigðrar skynsemi. Hefur Davíð Oddsson að leiðtoga lífs síns og vill aftur fylgja honum fram af brúninni. Telur hann hafa sýnt frábæra fjármálasnilli í aðdraganda hrunsins.
Ráðherralistinn minn

Hjá fámennri þjóð er lítið mannval í hlutverk landsfeðra. Stéttir pólitíkur, lagatækni, bókhaldstækni og hagtækni halda hæfileikafólki burtu. Höfum fátt liðs, látum útlendinga hlaupa í skarðið. Hef áður lagt til, að Egill Helgason verði forsætis, getur til viðbótar verið menntaráðherra. Fallöxin Eva Joly verði yfirdómari og komi í stað Hæstaréttar. Lee C. Buchheit verði utanríkis. Þorvaldur Gylfa fjármála og Vilhjálmur Bjarnason banka. Birgitta Jónsdóttir innanríkis og Ómar Ragnarsson umhverfis. Gæludýra-ráðherra fyrir atvinnuvegi þurfum við enga, sækjum bara ættlausa kontórista frá Bruxelles.
Snýst ekki um lagatækni

IceSave snýst ekki um lagatækni, heldur um sátt. Við þurfum að endurreisa eðlileg samskipti við önnur lönd. Þurfum að endurreisa traust útlendinga á, að við séum siðað fólk, sem borgar skuldir. Þurfum að slökkva eldinn, þótt við höfum sjálf ekki kveikt í. Siðað fólk sigar ekki lagatæknum hvert á annað. Siðað fólk semur um niðurstöðu. Samningar eru æðri en lagatækni og langtum siðlegri. Þess vegna eigum við að segja já 9. apríl. Við eigum ekki að sitja heima, þótt við teljum þetta ekki okkar mál. Við eigum að leggja okkar lóð á þá vogarskál, að farsælast sé að staðfesta friðarsamninginn.
Skuldir hverfa

Gjaldþrot íslenzku bankanna er þriðja stærsta gjaldþrot heimsins. Gjaldþrot fjárfestingarbankans Lehman Brothers og íbúðalánasjóðsins Washington Mutual eru stærri. Gjaldþrot bankanna leiðir til, að skuldir þeirra hverfa og lenda lítt á þjóðinni. Þúsunda milljarða skuldir hverfa úr þjóðarbúskapnum. Þær hanga inni í þjóðhagsreikningum, því að bankarnir hafa enn ekki verið gerðir upp. Þegar þar að kemur, hverfa bæði eignir og skuldir. Sama er að segja um skuldir Actavis. Þær eru enn inni í þjóðhagsreikningum. Nú hefur Deutsche Bank eignast Actavis, svo að eignir og skuldir þess fara úr þjóðarbúskapnum.
Sannreynsla er hornsteinninn

Sannreynsla er hornsteinn fjölmiðlunar. Blaðamenn taka ekki allt trúanlegt, sem þeim er sagt. Ef fanatíkus heldur einhverju fram, kanna blaðamenn málið. Segja til dæmis lesendum, hverjir borga IceSave auglýsingar. Láta ekki hagsmunaaðila halda fram því, sem þeim sjálfum þóknast. Fyrir bragðið geta notendur vestrænna fjölmiðla treyst því, að blaðamenn reyni að draga úr botnlausu þvaðri fanatíkusa á opinberum vettvangi. Hér spara fjölmiðlar sér hins vegar oftast að sannreyna það, sem þeim er sagt. Fyrir bragðið vaða hér uppi alls konar rangfærslur, sem sumir notendur fjölmiðla hafa fyrir sannar.
Hringrás orku-skuldaranna

Orkuveita Reykjavíkur er á hausnum. Við vissum það og nú hefur Jón Gnarr játað það. Hún getur ekki endurfjármagnað sig. Hún þarf lán fyrir milljarða endurgreiðslum eldri lána og á ekki til fyrir þeim. Við skulum ekki tala um IceSave í leiðinni, það er sagt vera hræðsluáróður. HS Orka, áður Hitaveita Suðurnesja, er einnig gjaldþrota. Þessi tvö fyrirtæki áttu að útvega orku handa álveri í Reykjanesbæ. Björgvin Sigurðssyni hrunráðherra hefur dottið það snjallræði í hug, að Landsvirkjun kaupi Hverahlíðarvirkjun af HS Orku. Samt getur Landsvirkjun ekki einu sinni fjármagnað eigin Búðarhálsvirkjun.
Gjöfum sínum líkir

Nei-sinnar hafa lengi auglýst grimmt, til dæmis á flettiskiltum. Ekki hefur mikið verið kvartað yfir því eða leitt getgátum að borgunarmönnum. Loksins núna eru já-sinnar byrjaðir að auglýsa og þá fer allt á hvolf. Þeir eru sakaðir um að þiggja greiðslur frá Evrópusambandinu. Og frá Björgólfi Thor Björgólfssyni gegnum Vilhjálm Þorsteinsson. Trúlega telja nei-menn líka, að stjórnlagaráðið sé þannig óbeint fjármagnað af Björgólfi. Enginn flugufótur er færður fyrir neinum getgátum. Þær eru bara í samræmi við aðrar röksemdir nei-sinna. Þeir skrifa um landráð og aumingjaskap. Eru gjöfum sínum líkir.
Burt með Kristínu Lindu

Hvers vegna er Kristínu Lindu Árnadóttur ekki sagt upp fyrirvaralaust? Hún er forstjóri 75 manna stofnunar, sem gerir ekki neitt. Gerir það jafnvel markvisst. Skipulagsstofnun varaði Umhverfisstofnun við hugsanlegri mengun af fráveitu Becromal verksmiðjunnar í maí 2009. Fyrir tæpum tveimur árum. Umhverfisstofnun tók ekki mark á því. Þess vegna hefur vítissódi lekið út í Eyjafjörð í tvö ár. Eins og díoxín hefur lekið út í loftið við sorpbrennslu víða um land. Kristín Linda starfar undir því merki Davíðs Oddssonar, að eftirlit eigi ekkert að vera af hálfu eftirlitsstofnana. Burt með hana.
Obama hættulegur heimsfriðnum

Áður en Barack Obama náði kjöri fullyrti ég, að hann væri umboðsmaður á framfæri risafyrirtækja. Ferill hans sannar þá kenningu mína. Sem forseti gerir hann allt annað en það, sem hann sagðist ætla að gera, þegar hann var í framboði. Auðræðið í Bandaríkjunum er nákvæmlega eins og það var, enda stendur styrkþeginn í þakkarskuld við auðmagnið. Bandaríkin eru rekin sem hernaðarvél til að koma stríðstólum í verð. Sem fjárglæfravél til að halda bankabófum á floti. Bandaríkin hafa um langt skeið verið mesta ógnunin við heimsfriðinn. Undir stjórn Obama eru þau meiri ógnun en nokkru sinni fyrr.
Guðfeður vinnumarkaðarins

Bófar vinnumarkaðarins heimta, að ríkisstjórnin slái af hugmyndum sínum um þjóðnýtingu kvótans í sjávarútvegi. Það er hluti af tilboðinu, sem mafían telur, að þjóðin hafi ekki efni á að hafna. Við sáum það allt í Guðföðurnum. Bófar vinnumarkaðarins heimta líka að stórskuldugur ríkissjóður taki á sig atvinnuskapandi aðgerðir í verktakageiranum. Fari til dæmis að bora göt í fjöll. Einnig heimta bófar vinnumarkaðarins, að ríkið lækki skatta þrátt fyrir skuldsetningu sína. Annars verður bara alls ekki samið, segja bófar vinnumarkaðarins. Atvinnurekendur og verkalýðsrekendur eru óvinir okkar.
Friðarsamningurinn við útlandið

Við þurfum að búa til rólegt og friðsælt og árekstralaust umhverfi fyrir góð fyrirtæki. Eins og til dæmis fyrir leikjarisann CCP og Össur stoðtækjasmið. Við eigum ekki að skríða fyrir slíkum fyrirtækjum, heldur búa til hliðstætt umhverfi og er annars staðar á Vesturlöndum. Til þess þurfum við að flýta fyrir afnámi gjaldeyrishafta. Þau skaða fyrirtæki, sem eru í útflutningi. Og til þess að afnema höftin þurfum við að gera friðarsamning við útlandið. Við þurfum því að segja já þann 9. apríl. Þá komumst við í hefðbundin, róleg og árekstralaus samskipti í viðskiptum. IceSave er óþægilegasti þröskuldurinn.
Ósjálfbært lífeyriskerfi

Lífeyriskerfi opinberra starfsmanna er ósjálfbært. Endar fyrr eða síðar með þeirri skelfingu, að ríkið getur ekki staðið við lífeyrisskuldbindingarnar. Ólafur Margeirsson hagfræðingur reiknaði, að ríkissjóður þurfi frá 2022 að greiða tuttugu milljarða á ári í tap kerfisins. Jafngildir hálfu IceSave á hverju ári. Þetta er ekki nýr vandi. Hver ríkisstjórnin á fætur annarri hefur látið hann liggja milli hluta. Lokar augunum fyrir, að opinberir starfsmenn ættu að leggja fram sams konar upphæðir af launum sínum og aðrir borgarar. Forréttindi opinberra eru ekki sjálfbær og þau ber að afnema.
Davíðsvinur í aðför að Jóhönnu

Björn L. Bergsson lagatæknir var settur saksóknari vorið 2009. Fann snöggt út, að hvorki Davíð Oddsson né Jónas Jónsson hefðu gert neitt af sér sem seðlabankastjóri og forstjóri fjármálaeftirlits. Er nú formaður kærunefndar jafnréttismála. Ég treysti honum ekki heldur þar. Held, að hann sé í aðför að Jóhönnu Sigurðardóttur. Hún hafði látið setja upp faglegt matsferli um ráðningar embættismanna. Eftir því var farið í ráðuneytinu. Líklega hefur matið ekki verið nógu gott, því Björn fann á því göt. Hann heldur fram, að frambjóðandi númer fimm sé hæfari en sá, sem varð númer eitt. Lyktar illa.
Síðustu forvöð á endaspretti

Enn hefur ekkert gott komið frá ríkisstjórninni í málum fjármálastofnana. Þar hefur alls engin hundahreinsun verið. Bankarnir stefna í fyrri sjálftöku og ræktun fjárglæfra. Ríkisstjórnin þarf að hreinsa til í Bankasýslunni og hreinsa fulltrúa hennar úr bankaráðum. Hún þarf að smíða lagafrumvarp um bann við bankaleynd. Þarf að smíða lagafrumvarp um bann við launagreiðslum til einkahlutafélaga. Frumvarp um bann við kennitöluflakki. Um bann við bónusgreiðslum í bönkum. Ríkisstjórnin er á síðasta snúningi. Ef eitthvað gott á eftir hana að liggja í fjármálum, þarf það að gerast á þessum vetri.
Leikaraskapur ráðsmanna

Stjórnlagaráð er farið að hittast samkvæmt fréttum. Er þó ekki búið að setja fyrsta fund þess. Svo virðist sem meirihluti stjórnlagaráðs sé farinn að gefa tóninn, án þess að formsatriða sé gætt. Lætur leka, að ráðsmenn hafi vilja fyrir hugmyndum um þjóðaratkvæði um stjórnarskrána á undan meðferð Alþingis. Gott mál út af fyrir sig, en hver er réttarstaða höfundanna? Þeir segjast líka ekki hafa ákveðið, hvort þeir taki sæti í ráðinu! Hverslags ólíkindalæti eru þetta? Ef ráðsmenn ætla að taka upp leikaraskap að hætti stjórnmálamanna, munu þeir hratt glata virðingu. Látið ekki eins og bjánar.
Sálgreining flokksmanna

Kjósendur Flokksins eru helmingur andstæðinga friðarsamnings um IceSave í skoðanakönnun Gallup. Þarna eru auðvitað hrunverjar og stuðningsmenn Davíðs Oddssonar hrunkóngs. Þeir vilja setja spilverk sápukúlunnar aftur í gang. Þarna eru líka sannir Íslendingar, ábyrgðarlausir og þjóðrembdir að hætti Bjarts í Sumarhúsum. Þeir slá um sig með slagorðum og kalla friðarsinna landráðamenn. Hingað til hafa kjósendur Flokksins látið formanninn segja sér fyrir skoðunum. Ekki lengur. Bjarni er stuðningsmaður friðarsamnings, en hefur því miður bara stuðning tæplega helmings kjósenda flokksins.
Unga fólkið segir já

Unga fólkið er hlynntari friðarsamningi um IceSave en gamla fólkið. Jafnvel þótt skuldavandi ríkissjóðs lendi af meiri þunga á ungum en gömlum. Sýnir sennilega, að unga fólkið telur dómstólaleið verða dýrari, þegar upp er staðið. Greinilegt er líka, að þeir, sem eru betur menntaðir og hafa hærri tekjur eru hlynntari friðarsamningi en aðrir. Ómenntaðir og atvinnulausir eru andvígari og hringja mikið í útvarp Sögu. Mér sýnist líka, að síbyljan í áróðri nei-sinna eigi að höfða til þeirra, sem eru meira fyrir garg en rök. Þess vegna megum við horfa með bjartsýni fram til þjóðaratkvæðagreiðslunnar.