arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Tefja og tæta til dauðs

Óþjóðalýðurinn á alþingi hefur svikið þjóðina verr en nokkru sinni fyrr. Í upphafi kjörtímabilsins komst til valda ný stjórn út á skrifleg loforð um stjórnarskrá og fyrningu kvóta. Þau loforð voru aðeins gefin til að ná kjöri og geta myndað stjórn. Fyrning kvótans var sent beint í allsherjar klúður, en stjórnarskránni var fleygt í feril fólksins. Svo kom í ljós, að sá ferill skilaði árangri. Stjórnlagaráð náði eindrægni um nýja stjórnarskrá og þjóðin samþykkti útkomuna yfirgnæfandi í þjóðaratkvæði. Óþjóðalýðurinn á alþingi hefur síðan beitt alls konar brögðum til að tefja og tæta málið til dauðs.
Burt með ríkisstjórnina

Vantrauststillaga Þórs Saari er réttmæt. Ríkisstjórnin ætlaði sér ekki að fá nýja stjórnarskrá samþykkta á þessu þingi. Hún hefur dregið málið á langinn. Til dæmis með því að hafa alþingi í fríi fyrri hluta janúar. Mér hefur lengi verið ljóst, að hún er bara að leika rullu. Er ekki að fylgja málinu eftir af neinum þrótti. Ríkisstjórn, sem hunzar eindregna þjóðaratkvæðagreiðslu, á að fara frá hið bráðasta, annað er siðlaust. Enda er hún með allt niðri um sig. Hefur ekki bara klúðrað stjórnarskrá, heldur einnig þjóðareign á kvóta. Ekki gengur að þykjast stjórna, þegar enginn meirihluti er fyrir stjórninni.
Skuldastaðan er bærileg

Skuldastaða heimila er skárri en hagsmunasamtök þeirra láta í veðri vaka. Um 80% fólks standa í skilum. Hlutfallið var um 90% fyrir hrun 2008. Staðan er að vísu tvöfalt verri en hún var fyrir hrun, en samt bara minnihluti fólks. Út frá þessum grófu tölum má halda fram, að 10% séu ætíð í vanda með fjármál sín, jafnvel í froðuhagkerfi fyrirhrunsáranna. Viðbótin vegna hrunsins sé bara 10%. Auðvitað er það vandi, en langt frá því vandi allra heimila. Ég held, að fólk skilji. Það skýri ekkert fylgi Samstöðu og Dögunar og ekkert fylgi fulltrúa Hagsmunasamtaka heimilanna í forsetakosningunum í haust.
Þjónusta við framboð

Ríkisútvarpið á málefnalega bágt í samskiptum sínum við Alþingi. Það lifir að mestu á nefskatti, sem Alþingi gæti hæglega skipt upp. Til dæmis á þann hátt, að tiltekin upphæð færi í þjónustu við framboðslista. Betra er fyrir Ríkisútvarpið að taka frumkvæðið og sýna tillögu um staðlaða þjónustu við framboðslista. Og þá eins við alla framboðslista. Slíkt frumkvæði dregur úr kröfu um lögbundna þjónustu. RÚV hefur staðið sig illa í tengslum við ýmsar kosningar. Skemmst er að minnast kosninganna til stjórnlagaráðs. Tregða þess núna leiddi nærri til laga um að það léti eftir hluta af dagskrárvaldi sínu.
Vandi Dögunar

Dögun og Lýðræðisvaktin hafa sömu stefnuskrá nema í málum Hagsmunasamtaka heimilanna. Kunnir stjórnlagaráðsmenn sættu sig ekki við þann kafla í stefnu Dögunar. Ég hef líka bent á, að ekki sé skynsamlegt að hafa hagsmunasamtök innan pólitísks flokks. Stefna Hagsmunasamtaka heimilanna er umdeild. Til dæmis óttast margir, að markmiðin lendi á herðum skattgreiðenda. Þeir hafa sízt efni á að bæta á sig byrðum. Ég er viss um, að stefna Dögunar blandast óskhyggju og sjónhverfingum. Þær fela í sér, að hægt verði að láta vandamál hverfa með töfrasprota. Málamiðlun milli óskhyggju og veruleika er vandasöm.
Ást og hatur

Íslendingar eiga í ástar- og haturssambandi við Evrópu. Flest fer úrskeiðis hér og þá þykir sjálfsagt að kæra í evrópska yfirdómstóla. Jafnframt hafna þjóðrembingar, að Evrópa dragi okkur inn í eldhafið í sínu skelfilega húsi. Gott er talið, að evrópskur fríverzlunardómstóll dæmi okkur í hag í IceSave, þótt ÓRG telji hann marklausan. Telja sjálfsagt, að mannréttindadómstóllinn evrópski verndi fólk fyrir vondum Hæstarétti. En mega ekki til þess hugsa að taka þátt í Evrópu og fá evru í stað verðbólgu. Og nú vill hin hataða Evrópa jafnvel banna verðtryggð neytendalán. Hvað næst, glerperlur og eldvatn?
Svínsleg fortíð

Svínslegt er sagt af fjölmiðlum að tala um Bjarna Benediktsson og andvana fortíð hans. Sem sendiboða hjá N1, BNT, Mætti, Vafningi, Sjóvá. Félög tengd formanni Sjálfstæðisflokksins hafa kostað ríkið og skattgreiðendur rúmlega 66 milljarða króna. Í heild nemur gjaldþrot þeirra um 150 milljörðum króna. Olli þannig öðrum fyrirtækjum miklu tjóni. Að Sjálfstæðisflokkurinn geti notað sendiboða með fortíð úr svínastíunni sem formann er mér torskilið. Skrítnara er, að hann telji sig munu innleiða heilbrigð fjármál í kerfið. Eftir aðild að 150 milljarða gjaldþroti og 66 milljarða tjóni skattborgara.
Don Kíkóti ferðast

Hvaða örvænting grípur Don Kíkóta Íslands og tefur hann frá stríðinu við vindmyllur? Ekki setur Ögmundur á meðan upp “stofur” til að lemja hið illa. Varla stöðvar hann klám, tóbak, vændi, happdrætti og landakaup útlendinga. Ekki þegar hann frílistar sig í Kína og Indlandi. Er hann kannski að ná sér í ferðalög áður en starfið hans hverfur? Að ræða neytendamál við Kínverja og Indverja! Hlýtur að vera grín, varla á slíkt málsvara hjá þessum stjórnum. Nóg er, að Ólafur Ragnar nuddi sér utan í ofbeldisfursta þriðja heimsins. En kannski lærir Ögmundur hjá Kínastjórn að hefta upplýsingar á internetinu.
Fyrirlestrar verða samtal

Þetta eru erfiðir tímar í hefðbundinni fjölmiðlun, hér á landi sem annars staðar á Vesturlöndum. Prentmiðlar og ljósvakamiðlar tapa notendum og ekki síður auglýsingum. Notkunina bæta þeir sér upp á veraldarvefnum, en geta ekki nýtt sér það í tekjum. Auglýsingatekjurnar þar aukast að vísu hratt, en eru þó sáralitlar í samanburði við auglýsingatapið á heimaslóðum. Gallinn við vefinn er, að fjárhagsgrundvöllur hans finnst ekki. Blogg, fésbók og tíst hafa tekið upp slakann. Fjölmiðlun almennings er orðin borgaralegt afl, sem skekur fjölmiðlana. Í stað fyrirlestra fjölmiðla er komið samtal fólks.
Tvöfalt tjón á þingi

Tvöfalt er tjónið, ef Alþingi gefst upp á stjórnarskránni en samþykkir 20 ára eignarhald kvótagreifa á þjóðarauðlindinni. Tvöfalda tjónið er botninn á svikum fjórflokksins við þjóðina og hörmulegur endir á marklausu samstarfi vinstri flokkanna. Þeim verður ekki lengur treyst sem mótvægi við bófaflokka á vegum auðs og kvóta. Ríkisstjórnin fór af stað með glæsibrag, en hefur síðan koðnað niður í algeran aumingjaskap. Hvergi virðist bein í skrokki Samfylkingarinnar. Vinstri grænir hafa týnt öðrum hvorum þingmanni sínum á vertíðinni. Og hægri armur fjórflokksins rekur eindregna sérhagsmunapólitík.
Markaðurinn er stjórnlaus

Evrópska hrossakjötshneykslið er enn ein sönnun þess, að frjálsi markaðurinn virkar ekki eftir kennslubók. Íslenzka hrunið var annað dæmi um, að skortur á eftirliti hefur geigvænlegar afleiðingar. Brezka stjórnin er núna í vanda, því að hún hefur verið að reyna að skera niður matvælaeftirlit. Svo kemur í ljós, að skortur á matvælaeftirliti æsir frjálsa markaðinn til óhæfuverka. Hvenær, sem hlekkir bresta á markaðsöflunum, fara þau út á yztu nöf, oftast fram af yztu nöf. Smám saman áttum við okkur á, að ekkert er sjálfvirkt við frjálsa markaðinn. Hann stýrir sér ekki sjálfur. Herða þarf allt eftirlit.
Lýðræðisvaktin birtist

Mestur slægur er í Lýðræðisvaktinni, einkum vegna þess, að ríkisstjórnin er að gefast upp á stjórnarskránni. Þar er svo margt, sem leiðir þjóðina fram á veginn, þar á meðal atriði, sem eru mál Dögunar og Pírata líka. Þar hefur mér þótt vanta stjórnlagaráðsfólk, sem nú safnast fyrir á Lýðræðisvaktinni. Tek þó fram, að Hreyfingin, sem stóð sig vel á þingi, á aðild að Dögun og Pírötum, sem einnig eru jákvæð framboð. Nú er að sjá í næstu könnunum, hver af þessum framboðum hafa kjörþokka. Töluverður tími er enn til stefnu og enn hugsanlegt samstarf um framboð. Allt er betra en Fjórflokkurinn og Björt.
Góðviðrisfólkið bilar

Margt Samfylkingarfólk sér umheiminn í notalegu ljósi. Finnst Ísland vera í Skandinavíu, þar sem kerfi þjóna vel og flestir vilja vel. Skilja ekki, að Ísland er ekki Skandinavía, heldur Villta vestrið. Svonefnd umræðustjórnmál ná hér skammt, þegar við niðurrifsöfl er að eiga. Jákvæðir vilja ræða mál, komast að sátt í hverjum hópi, þótt sáttin sé þvert á fyrri sátt. Svo sem um stjórnarskrá. Þar sýna sumir þingmenn Samfylkingar veika lund. Lélegt hald er í góðviðrisfólki, þegar við þurfum að fara í stórhríð milli staða. Þetta fólk er gagnslaust, er sérhagsmunamenn ryðjast fram með frekju og offorsi.
Skynsöm afsögn

Afsögn Steingríms J. Sigfússonar formanns er skynsöm. Fulltrúi þankagangs hins gamla Íslands, sem hefur einkennt ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttir eins og fyrri ríkisstjórnir. Stýrði leið þjóðarskútunnar af strandstað ríkisfjármála eftir gjaldþrot Davíðs Oddssonar og Geirs H. Haarde. Hjól atvinnulífsins á fullu, atvinna næg og skuldatryggingaálag nær horfið. Gat þó ekki mætt tíma nýrrar stjórnarskrár og fyrningar kvóta. Gat ekki heldur haldið flokknum saman, nær hálfur þingflokkur vinstri grænna horfinn. Tími er kominn til að víkja fyrir yngri kynslóð Vinstri grænna, Katrínu Jakobsdóttur. Tími karlanna er liðinn.
Síbylja rifrildis

Rifrildi í sjónvarpi er eitthvert ódýrasta efni, sem hægt er að hugsa sér. Þrasarar taka auðvitað ekkert fyrir að fá tækifæri til útrásar. Hér á landi og erlendis eru sjónvarpsstöðvar, sem eru bara röð af álitsgjöfum. Á Ínn eru þeir allir á sama máli á hægri jaðri, en á öðrum stöðvum er rifrildið til siðs. Hvergi er friður fyrir síbyljunni, jafnvel Silfur Egils flytur okkur reglubundið rifrildi. Eins konar álitsgjafaútvarp í sjónvarpsformi. Alþingi er markað þeim tón. Sérstaða þess felst þó einkum í, að flutt er síbylja um fundarstjórn. Og í málþófi um að tala þurfi um mál án þess að tala um þau.
Gamla Ísland dafnar

Þrátt fyrir hrun og búsáhaldabyltingu og fögur orð um nýtt Ísland er flest við það sama. Dómstólar og embætti og pólitíkusar eru gamla Ísland. Heilir stjórnmálaflokkar starfa fyrir bófaflokka auðmanna og ríkisstjórnin lætur ítrekað undan síga. Dómarar breikka gjána milli réttlætis og dómahefðar, en lögum er samt ekki breytt til að laga stöðuna. Þótt heilar stofnanir skaði samfélagið, svo sem Persónuvernd og Úrskurðarnefnd um upplýsingamál, er ekki breytt lögum og reglum. Alþingi er áhrifalaus klúbbur, sem málþófsbófar hafa tekið herskildi. Og kjósendur vilja fá verstu bófana aftur til valda í vor.
Siglt af strandstað

Skuldatryggingaálag okkar komst í tíu prósent ofan á vexti í dauðateygjum ríkisstjórnar Geirs H. Haarde. Það er nú komið niður í 1,8 prósent ofan á vexti. Segir fullkomna sögu um, að tekizt hefur að sigla þjóðarskútunni af strandstað. Jafnframt hefur atvinnuleysi nánast horfið, er orðið minna en víðast í Evrópu. Segir okkur, að svonefnd hjól atvinnulífsins snúast á fullu og hafa lengi gert. Ríkisstjórnin býr samt við vanda, efndi ekki loforð um fyrningu kvóta og ýtti nýrri stjórnarskrá í tímahrak. Það stafar af, að hún hefur tæpast lengur starfhæfan meirihluta. Dauðþreytt er hún að gefast upp.
Gegnsæi þar – leyndó hér

Öll ríki Bandaríkjanna hafa sólskinslög, sem skylda opinbera aðila að láta gögn sín liggja frammi. Séu gagnabankar til, er skylt að veita fjölmiðlum aðgang. Margar stofnanir hafa öll skjöl á vefnum. Munur sólskinslaganna og íslenskra upplýsingalaga er ferlegur. Bandarískir fjölmiðlar fá aðgang að gagnabönkum, ýmist á DVD-diskum eða með beinlínutengingu. Þar má nota hvers konar leit og tengja gagnabanka með kennitölum. Óskum um aðgang er svarað í hvelli. Í gegnsæi eru Bandaríkin ljósárum á undan Íslandi. Hjá Persónuvernd hins gerspillta Íslands er passað upp á, að bófarnir fái frið fyrir gegnsæi.
Út yfir gröf og dauða

Upphaflega náði höfundavernd til fjórtán ára. Sá tími hefur hvað eftir annað verið lengdur og nær núna í Bandaríkjunum til ævi höfundar plús 70 ár eða í 95 ár, þegar fyrirtæki er orðinn rétthafi. Út í hött og afleitt fyrir aðgang almennings að klassískum bókmenntum og fræðum. Þar að auki eru auðhringir útgáfuréttar farnir að banna tilvitnanir án sérstaks leyfis rétthafa. Gegn þessu er teflt fram tillögum um “fair use” og “creative commons” til að efla vísindi og auka gegnsæi. Auðhringir eru andvígir öllu slíku, enda stjórnað af miklum gróðafíklum, þeim sem lifa á einkarétti út yfir gröf og dauða.
Nóg er stjórnarskrá rædd

Kortéri fyrir afgreiðslu máls er alltaf kortéri fyrir afgreiðsluna. Þegar búið er að tala um mál í fjögur ár, rennur alltaf upp sú stund, að kortér sé til afgreiðslu. Þá er tilgangslítið að tala um, að ekki megi afgreiða málið, því bara kortér sé til stefnu. Hafi Flokkurinn og Framsókn í fjögur ár látið undir höfuð leggjast að ræða nýja stjórnarskrá, varðar það ekki okkur hin. Séu þingmenn þessara flokka enn að tala um að tala þurfi um að tala þurfi um stjórnarskrá í meira en kortér, geta þeir leitað sér hjálpar hjá viðeigandi sálfræðingum. Afgreiðið nú þessa blessuðu stjórnarskrá, nóg er hún rædd.
Rugludallar í Hæstarétti

Hæstiréttur verður sér ítrekað til skammar. Um daginn sagði hann, að munur væri á samheitunum að skoða og að rannsaka! Er þó slíkur munur ekki bundinn í lögum. Á grundvelli sérkennilegs orðhengilsháttar dæmdi rétturinn rangindi upp á milljónir króna. Um daginn sagði hann, að nauðgun hefði ekki verið nauðgun, því að gerandinn hefði ekki upplifað hana sem slíka! Dómarar sanna þannig heimsku sína ítrekað. Mikilvægt er, að rugl Hæstaréttar verði strax kært til æðri dómstóla í Evrópu. Þar fær Hæstiréttur kerfisbundið á baukinn. Stofna þarf samtök um að fjármagna réttlætið, sem bara kemur frá útlandinu.
Baráttan um spunann

Ört eykst tækni blekkingafólks við að hafa fólk að fífli. Á félagsmiðlum svokölluðum sjáum við meira um auglýsingar og kynningar. Alls staðar læðist inn áróður. Spuni hefur í áratug verið mikið notaður í pólitík vestanhafs. Hópur bloggara, tístara og fésbókara tekur sig saman um að setja flökkusögur á flot og blása í segl þeirra. Aðrir eru seinir að átta sig og bera spunann til baka. Mikilvægt er í aðdraganda næstu alþingiskosninga, að bloggarar, tístarar og fésbókarar séu vakandi fyrir meinsemdum slíks spuna. Taki sig saman um að stöðva hann með réttum upplýsingum í tæka tíð. Fyrir lýðræðið.
Gagnslausar hindranir

Nýjar hraðahindranir í Reykjavík eru skondnir járnkassar rétthyrndir. Gerðir að ósk Strætó, svo að breiðgengir vagnar geti hindrunarlaust klofað yfir. En svo langt er milli þeirra, að bílar skjótast milli þeirra án þess að minnka hraðann. Breiðir jeppar geta það í Ánanaustum, alkunnri kappakstursbraut nátthrafna. Úr því að þeir geta það, þá geta það líka bílarnir, sem nýtast í spyrnu. Sífellt fjölgar bílstjórunum, sem beygja milli þessara hindrana. Skapar hættu fyrir umferð, sem kemur á móti, og getur ruglað þá bílstjóra í ríminu. Loðin hugsun og mikil útgjöld skila engu í stríði gegn næturspyrnu.
Alger Feneyjaþögn

Þvert ofan í spá mína hefur engin umræða orðið um álit Feneyjanefndarinnar á frumvarpi um nýja stjórnarskrá. Enginn sér hag í að nudda andstæðingum upp úr álitinu. Það styður nefnilega hvorki stuðningsfólkið né andstæðingana. Er eins konar limbó utan við íslenzka umræðu. Enginn tekur undir tillögu hennar um, að þjóðin fái ekki lengur að kjósa forsetann. Tillagan um að minnka flækjustig ákvæða um forsetann fær ekki heldur neinn hljómgrunn hjá hvorugri fylkingunni. Fjögurra ára rifrildið um stjórnarskrána getur því haldið áfram nákvæmlega eins og það var fyrir aðkomu langþráðrar skýrslu Feneyjanefndar.
Þjóð eða þegnar?

Feneyjanefndin telur eins og ég, að fólk sé fífl. Eins og raunar ýmsir hópar lagatækna gera líka, svo sem nefnd lagatækna Alþingis og félags lagatækna. En við drögum mismunandi ályktanir af þessu. Ég vil auka völd fólks, svo að það verði einhvern tíma fullorðið og geti tekið pólitískar ákvarðanir. Vil, að þjóðin ali sig þannig upp sem fullgildir borgarar. Feneyjanefndin er hins vegar hrædd við völd þjóðar, telur þau auka sundrungu í þjóðfélaginu, vill takmarka þau. Telur til dæmis, að fólk eigi ekki að kjósa forsetann, heldur pólitíkusar á Alþingi og í sveitarstjórnum. Vill, að þjóðin verði þegnar.
Feneyjavalsinn dunar

Hugmyndir Feneyjanefndar henta vel íslenzkri þjóðmálaumræðu. Þar getur hver séð það, sem hann vill sjá, alvarlegar eða lítilvægar athugasemdir. Og allir éta áfram upp úr sínum poka. Ég skipti hugleiðingum nefndarinnar í þrennt. Sumar eru bara hugleiðingar. Aðrar eru efnislegar breytingar um, að dregið verði úr auknum völdum kjósenda. Þeir kjósi til dæmis ekki forsetann sinn. Nefndin er þannig hrædd við kjósendur, enda skipuð yfirstéttarfólki. Svo eru þarna tæknilegar tillögur, sem má taka upp. Merkilegast er, að fréttastofa Ríkisútvarpsins tók í gær forustuna af Mogganum í andstöðu við frumvarpið.
Hrædd við fólkið

Feneyjanefndin vill draga úr völdum, sem almenningi eru falin í drögum að nýrri stjórnarskrá. Telur heppilegra að aukinn meirihluti Alþingis ákveði breytingar á stjórnarskrá, fremur en að þjóðaratkvæði geri það. Svo hefur hún ýmsar tæknilegar athugasemdir við stöðu forsetans. Stingur upp á, að stjórnmálamenn og sveitarstjórnamenn velji forseta, en ekki þjóðin. Hvorugt tel ég að hafi hljómgrunn hér, enda er Feneyjanefndin óþarflega hrædd við aukin áhrif almennings. Ég held, að fólk vilji sjálft ráða stjórnarskrá sinni og vali á forseta landsins. Vilji ekki fela það í hendur fínimanna.
Einokun geysist fram

Allt breiðband, allur ljósleiðari og allt þráðleysi á að vera á vegum hins opinbera eins og allt kerfi vega, hafna og flugvalla. Allt eru það innviðir samgangna. Erlendis ásælast auðhringir hraðbrautir veraldarvefsins til að stofna læsta garða. Þar hefur efni einokara forgang fram yfir frjálst efni. Breyta líka aldagamalli bókahefð, þar sem menn eiga sín eintök, lána þau, leigja og selja sem þeim þóknast. Í tónlist og kvikmyndum vilja auðhringir víkja frá hefðinni og banna mönnum að eiga sín keyptu eintök, lána, leigja og selja. Á vefnum geysist fram einokun. Því þurfum við ríkisrekna innviði.
Feneyjanefndin segir OK

Feneyjanefndin gerir ýmsar tæknilegar og ekki alvarlegar athugasemdir við frumvarpið um stjórnarskrána. Rétt er að taka tillit til þeirra og umorða ýmis ákvæði. Alvarlegustum augum lítur nefndin á pólitíska reiptogið. Sú hótun er nefnilega uppi, að við hver stjórnarskipti hefjist reiptog um að hafna gildandi stjórnarskrá. Í næsta tilviki að hafna breytingunni og taka upp gömlu stjórnarskrána að nýju. Íslenzkt fyrirbæri, sem hangir á sérstæðri umræðuhefð, orgi og ópum í þingsölum. Heimska umræðuhefðin er í skralli, en ekki sjálft frumvarpið um stjórnarskrá. Orgið og ópin á alþingi eru vandinn.
Pólitískir analfabetar

“Fólk er fífl”, sagði þekktur kaupsýslumaður í tölvupósti. “Þið eruð ekki þjóðin”, sagði þekktur pólitíkus við aðgerðasinna. Bæði höfðu þau rétt fyrir sér. Meirihluti fólks er svo skyni skroppinn, að hann sér ekki fótum sínum forráð í pólitík. Meirihluti fólks er svo skyni skroppinn, að hann hafnar tilraunum til að breyta auðræði í lýðræði. Einnig ég hef verið skammaður fyrir að tala illa um þjóðina. En ég hef bara sagt satt. Kjarni málsins er, að stór hluti Íslendinga er alveg ófær um að sinna pólitískum skyldum sínum. Þeir eru pólitískir analfabetar eins og sést af stuðningi við fjórflokkinn.
Ögmundur spillir frelsinu

Frelsi veraldarvefsins er eitt allra mikilvægasta grein upplýsingafrelsis. Frjálst internet styrkir almenning og þjóðir heims til frelsis. En voldug öfl, einkum harðstjórar þriðja heimsins og Bandaríkjastjórn, reyna að koma böndum á allt frelsi. Ögmundur Kínafari er í þessum flokki, sem vinnur gegn hagsmunum og réttindum almennings. Ekki í fyrsta skipti sem Ögmundur fiktar í málum, sem hann skilur ekki og ræður ekki við. Það eitt kemur úr krafsi hans, að Ísland missir af nethýsingu stofnana, sem flýja Bandaríkin. Síðan veltur Stóri bróðir út úr ráðuneytinu og við getum varpað öndinni léttar.
Steingrímur er baggi

Steingrímur J. Sigfússon er þáttur í vanda Vinstri grænna. Hefur ekki verið farsæll ráðherra. Tók ákvarðanir um IceSave og um björgun sparisjóða, sem reyndust illa. Skorti leiðtogahæfni til að halda saman stjórnmálaflokki án þess að helmingur þingliðsins tvístraðist út um allt. Linur í stuðningi við kröfur þjóðarinnar um þjóðareign fiskimiða og um nýja stjórnarskrá. Orðinn baggi á flokknum. Því miður vill hann frekar vera kóngsnefna í krummaskuði en stórvezír í konungsríki. Það gæti bjargað því, sem bjargað verður, yrði Katrín Jakobsdóttir formaður. Hefur teflon-húðina, sem Steingrím vantar.
Þjóðrembdir sérhagsmunir

Framsóknarflokkurinn rekur jafn ógeðfellda sérhagsmuni og hann hefur löngum gert. Framsóknarmenn eru eins ógeðfelldir og venjulega. Þjóðremban vall um sali á landsfundinum. Flokkurinn vill lög gegn erlendu fé inn í íslenzka stjórnmálabaráttu, eins og ekki séu til slík lög, frá 1978. En Sigmundur Davíð Gunnlaugsson vill hafa flokkinn svona. Á þjóðrembu nærast bófar mest. Því að þeir vefja um sig fánanum og kyrja þjóðsönginn til að villa á sér heimildir. Flokkurinn afrekaði að lýsa yfir fylgi við mál, sem hann berst gegn á alþingi. Svo sem stjórnarskrá og þjóðareign kvóta. Svei þessu pakki.
Skattar eru ekki háir

Sum ykkar munið gera á fésbókinni athugasemdir við þetta blogg. Þá ætla ég að biðja ykkur um að tyggja ekki aftur ruglið um, að lífeyrisgreiðslur séu skattur. Þær eru sparnaður til elliáranna, ekki skattur. Þessi sparnaður er að vísu illa höndlaður af atvinnurekendum og verkalýðsrekendum, en hann er samt sparnaður. Þegar ég segi, að skattar á Íslandi séu lægri en annars staðar á Norðurlöndum nema í Finnlandi, komið þá ekki með gömlu lummuna. Skattar eru 59% í Svíþjóð, 52% í Danmörku, 48% í Noregi og 46% hér á landi og í Finnlandi. Norrænir skattar eru háir, því að það eru það góð samfélög.
Níutíu er of mikið

Ríkinu er ofviða að borga níutíu milljarða í vexti af lánum. Hrunið fól samt í sér þennan bagga, svo honum verður að sinna. Efast um, að nóg hafi verið unnið að lækkun vaxta og lengingu lánstíma. Við hefðum þurft að lækka árlega vaxtabyrði vegna hrunsins um tuttugu milljarða. Þá væri staða velferðar ögn skárri og Landsspítalinn ekki að hruni kominn. Þýðir að vísu töluvert lengri skuldatíma, en þetta er bara of mikil byrði á stuttum tíma. Stjórnin þarf að flýta sér að leita allra leiða til að teygja og lækka árlega greiðslubyrði. Svo þarf hún að hætta öllu leyndó og gera þennan vanda gegnsæjan almenningi.
Íslenzk og ítölsk dauðaþrá

Dauðaþrá íslenzkra kjósenda minnir á Ítali. Þeir hyggjast kalla enn einu sinni yfir sig Silvio Berlusconi, sem setti Ítalíu á höfuðið. Elska sinn ofurbófa eins og Íslendingar elska sína bófa. Á báðum stöðum er svo að sjá, að hrunverjar taki völdin að nýju eftir minniháttar hreingerningu. Ferill Berlusconi er ljós, samfelld hörmungarsaga spillingar og hruns fjármála ríkisins. Minnir mikið á íslenzka hrunverja. Nú vilja íslenzkir sauðir aftur kalla yfir sig hrunverja. Fela þeim að blása blöðru til að sprengja. Þótt umsýsla hrunverja í þágu sérhagsmuna gæludýra sinna sé öllum skynugum ljós.
Sauðunum smalað í vor

Í vor verður sauðunum smalað af fjalli. Hafa í fjögur ár lifað í harðindum frelsis og líkað misvel. Fyrir fjórum árum véku þeir bófum frá stjórn og tóku sér bjána til valda í staðinn. Sumir dunduðu á fjalli við að smíða sér stjórnarskrá, sem fjórflokkurinn hlær að. Í staðinn á að negla einkarétt kvótagreifa á auðlindum sauða til 20 ára. Nú líður senn að nýjum réttum. Nú vilja sauðir taka bófana aftur í sátt og refsa bjánunum. Fjórflokkurinn fær að halda völdum eins og ævinlega. Þeir, sem ætíð voru harðastir í að rýja og flá sína sauði, munu fá umboð sauðanna í fjögur ár til að ræna og rupla.
Sérhagsmunir sigra á þingi

Ríkisstjórnin hefur endanlega gefizt upp fyrir stjórnarandstöðu, sem gengur erinda kvótagreifa. Hætt við að fylgja eftir þjóðarviljanum, sem kom skýrt fram í þjóðaratkvæði um nýja stjórnarskrá. Eins ömurlegt og það getur orðið. Þjóðaróvinir standa uppi sem sigurvegarar á Alþingi, því að ríkisstjórnin hefur ekki lengur þrek til að skúra eftir hrunið. Í stað stjórnarskrár á að afhenda kvótagreifum tuttugu ára eignarhald á stóru þjóðarauðlindinni. Og kjósendur horfa bara á og virðast harla fegnir. Leitun er öðrum eins aulum og íslenzkum kjósendum. Flykkjast í faðm þeirra, sem lengst ganga í að taka sérhagsmuni fram yfir almannahagsmuni. Íslenzka þrælslundin er söm við sig.
Ping pong blaðamennska

Til að losna undan skyldum sínum við að staðfesta fréttir kalla fjölmiðlar í svonefnda sérfræðinga. Þykjast góðir, ef þeir stilla upp tveim álitsgjöfum með andstæð sjónarmið. Og við erum auðvitað engu nær. Vitum fyrirfram um þorrann af þessum meintu sérfræðingum, að þeir eru ævinlega fylgjandi eða ævinlega andvígir ríkisstjórninni. Við þurfum engin sérfræðiálit hænsna. Þurfum miklu frekar álit þeirra fáu, sem ekki fylgja neinni pólitískri línu út fyrir yztu nöf. Færið okkur álit slíkra fræðinga, sem hafa eitthvað að segja okkur. Þá yrðu fjölmiðlar okkur gagnlegri og líf okkar einfaldara.