arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Uppgufun útrásarpeninganna

Við gjaldþrot íslenzku bankanna sást, að þúsund milljarðar króna höfðu gufað upp, hugsanlega þúsundir milljarða. Í fyrsta lagi fór sumt af því í bruðl og flottræfilshátt útrásarvíkinga. Þar á meðal í kaup á flugvélum, þyrlum og snekkjum og í leigu á dýrustu skemmtikröftum heims. Í öðru lagi fór sumt af því í kaup á eignum og fyrirtækjum á uppsprengdu verði. Þegar á að ná fé til baka úr þeim eignum, reynast þær lítils virði. Í þriðja lagi var gífurlegum fjármunum hreinlega stolið. Þeim var komið undan út í skattaskjól. Þar sitja víkingarnir, gefa okkur langt nef og höfða meiðyrðamál gegn fjölmiðlum.
Sjóðsstjórn á græðgisbraut

Ég og fleiri bloggarar vorum plataðir af stjórn Styrktarsjóðs hjartveikra barna, einkum af Guðrúnu Pétursdóttir. Í samningi sjóðsins við eignastýringu Landsbankans var ekki tekið fram, að inneignin skyldi vera í ríkisbréfum og bréfum sveitarfélaga. Þetta kemur fram eftir dúk og disk. Stjórnin virðist bara hafa logið þessu til að bæta stöðu sína. Því er alls ekki ljóst, að eignastýring Landsbankans hafi gert neitt af sér. Hún hélt meira að segja fund með forsvarsmönnum sjóðsins til að fara yfir eignasafn hans. Þar kom engin gagnrýni fram. Því virðist það vera sjóðstjórnin sjálf, sem er sek.
Ættarvæðing Kaupþings

Þegar græðgisvæðingin var á fullu, kom Ásgeir Jónsson í Kaupþingi mér fyrir sjónir sem spunakarl hennar. Hann var annan hvern dag í sjónvarpsfréttum að tala um, hvað allt væri frábært, sérstaklega bankarnir. Eftir hrunið hefði mátt búast við, að hann færi í felur. En hann er enn í bankanum og er enn að tala í sjónvarpi um vandamálin. Það stafar auðvitað af, að hann er sonur Jóns Bjarnasonar, landbúnaðarráðherra Vinstri grænna. Og nú er systurdóttir Jóns orðin stjórnarformaður Kaupþings, fulltrúi Vinstri grænna í stjórninni. Sérstaka gát þarf að hafa á Jóni. Hann er í gamla ættvæðingar-stílnum.
Setjið þak á afskriftir

Fara verður varlega, ef eitthvað verður afskrifað af skuldum vegna húsnæðis og bíla. Fyrst og fremst verður að setja þak. Miðað verði við skuld vegna hóflegs húsnæðis og hóflegs bíls. Ekki verðlauna þá græðgisvæddu, sem keyptu raðhús og lúxusjeppa allt í skuld. Ekki gleyma, að skattgreiðendur komandi kynslóða borga brúsann á endanum. Þeir hafa fengið nóg á bakið, þótt þeir taki ekki líka yfir lúxusvanda ríka græðgisfólksins. Semsagt setja tuttugu milljón króna þak á dæmið. Afskrifa eitthvað innan þess, en ekki krónu utan þess. Þannig verði aðgerðin félagsleg, en verði samt ekki geðþóttaaðgerð.
Bannið stjórnarsetu fyrirtækja

Lengi og oft hefur verið kvartað um aðild atvinnulífsins að stjórn lífeyris landsmanna. Hún stuðlaði að óvarkárum kaupum á loftbólupappírum góðærisins. Margir lífeyrissjóðir hafa fengið þunga brotsjói vegna þessa, allt á kostnað lífeyrisþega. Samtök atvinnulífsins hafa nú skipað Brynju Halldórsdóttur úr stjórn gamla Kaupþings í stjórn Lífeyrissjóðs verzlunarmanna. Það er ekki bara óviðeigandi, heldur beinlínis dónalegt. Sá sjóður má sízt við frekari hugsunarhætti að hætti Brynju og Kaupþings. Skipun hennar hlýtur að kalla á lög frá Alþingi, sem banni aðild atvinnurekenda að stjórn lífeyrissjóða.
Gullfiskaminni fjölmiðla

Árið 2006 sagði OECD, alþjóða þróunarstofnunin, í skýrslu um Ísland: “Þessi frjálshyggjustefna hefur sýnt undraverðan árangur og skal haldið áfram” … “Bankarnir eiga að þola stór högg.” … “Eftirlit með fjármálmörkuðum hefur verið aflétt”. Það sem OECD hrósaði mest, hefur valdið mestum hörmungum. Robert Ford er kominn frá OECD til Íslands að kynna nýjasta bullið. Hann segir: “Ég geri ráð fyrir, að við höfum fyrir þremur árum verið fylgjandi frjálshyggjuvæðingu, og erum enn.” Alger afneitun alkóhólista. Nokkuð seint er fyrir íslenzka fjölmiðla að gapa upp á fíflið og tala um það sem spámann.
Bullaði 2006 og bullar enn

Dálítið seint er í rassinn gripið hjá OECD, alþjóða þróunarstofnuninni. Er komin með nýja skýrslu um Ísland, þar sem veitt eru ýmis ráð. Við munum vel eftir skýrslunni 2006, þegar OECD lofaði íslenzka hagkerfið, einkum bankana. “Þeir eiga að þola stór högg”, sagði þessi fávitastofnun frjálshyggjunnar. “Eftirliti með starfsemi á fjármálamörkuðum hefur verið aflétt.” Ef ég ætti svona orðbragð á samvizkunni, mundi ég hætta að veita ráð. En OECD veit alls ekki, hvað sjálfsvirðing er, ekki frekar en Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn. Báðar þessar stofnanir halda áfram að bulla úrelt tungumál frjálshyggju.
Landsvirkjun mútaði bændum

Landsvirkjun mútaði hreppsnefndarfólki við neðri Þjórsár. Greiddi því fyrir að sitja fundi með sér. Allar ákvarðanir hreppsnefndarinnar um virkjanir eru því siðlausar og ógildar. Nú þarf að taka til hendinni, ráðast inn í bókhald Landsvirkjunar. Kanna, hvort greiðslur hafi runnið til sveitastjórna og sveitarstjórnarmanna annars staðar á landinu, til dæmis fyrir austan. Þetta geta verið greiðslur fyrir fundarsetur, fyrir skipulag, fyrir aðra þjónkun. Of seint er að stöðva Kárahnjúka, en virkjanir verða engar í neðri Þjórsá. Ákvarðanir um þær voru teknar á spilltum mútu-forsendum. Eru bara sakamál.
Morðinginn sem ekki myrti

Gallinn við Lockerbie-morðingjann Abdel Basset Ali al-Megrahi er, að hann er ekki Lockerbie-morðinginn. Einn mest verðlaunaði rannsókna-blaðamaður Breta, Paul Foot, skýrði það í Telegraph, Guardian og Private Eye. Hryðjuverkið var ýmsum að kenna, meðal annars leyniþjónustum Bandaríkjanna og Breta. Kipptu sínum mönnum út úr fluginu í Frankfurt, sendu aðra farþega áfram í dauðann á leið til New York. Paul Foot skaut ótal göt á málið gegn Megrahi. Brezka stjórnin neitaði að afhenda mikilvæg gögn og varð margsaga. Líklega voru Sýrlendingar að verki, hugsanlega Palestínumenn. Ekki Líbíumaðurinn Megrahi.
Ljóskan var bara beðin

Thelma Halldórsdóttir lagatæknir hefur réttarstöðu grunaðra í rannsókninni á kaupum sjeiksins Al Thani á hlutabréfum í Kaupþingi. Komið hefur í ljós, að það voru sýndarviðskipti. Thelma var stjórnarmaður í Q Iceland Finance, sem fór með hlut Al Thani. Í viðtali við DV í dag kemst hún upp með að spila heimska ljósku, sem gerir mönnum greiða. “Ég var bara beðin”, segir hún á forsíðunni. Ekki vill hún svara, hver bað, heldur segir: “Veistu, ég vil ekki tjá mig um það, því það skiptir ekki máli.” Auðvitað fer hún með rangt mál. Öllu máli skiptir, hver bað Thelmu um að vera burðardýr í svindlinu.
Að ganga út sem frjáls

Eitt er hægt að gera fyrir fíflin, sem keyptu sjö milljón króna lúxusjeppa fyrir myntkörfulán. Hirða bílinn og gefa þeim eftir skuldina. Sama má gera fyrir fíflin, sem keyptu sér hús fyrir sextíu milljónir fyrir myntkörfulán. Hirða húsið og gefa þeim eftir skuldina. Kerfishrunið er svo alvarlegt, að gefa verður mönnum kost á að ganga frá eign og skuld án eftirmála. Svo er gert í Bandaríkjunum og hér þarf að setja lög um það. Fólk geti valið þann kost, ef eftirstöðvar fara langt fram úr upprunalegum höfuðstól. Geta lagt húslykla og bíllykla inn til lánardrottins og gengið út sem frjálsir menn.
Hús fyrir engan pening

Bubbi Morthens byggði sér hús í Kjósinni fyrir sextíu milljónir án þess að eiga pening. Getið þið skilið hvers vegna? Hann tók gjaldeyrislán fyrir kaupunum, því að vextir voru lægri en á krónulánum. Gengisáhætta kom í stað vaxtamunarins. Hann valdi gengisáhættuna. Getið þið skilið hvers vegna? Þetta fáránlega lán er nú komið í hundrað milljónir. Bubbi kallar þetta svívirðilegt óréttlæti. Ég kalla það svívirðilegt óréttlæti að heimta að verðandi skattgreiðendur, barnabörnin mín, borgi rugl Bubba. Sumir eru svo forstokkaðir, að þeir sjá bara skömm hjá ráðherrum, en ekki hjá sjálfum sér.
Stolið af hjartveikum börnum

Björgólfsfeðgar, bankastjórar þeirra og bankaráðsmenn eru svo siðlausir, að þeir lugu tugi milljóna út úr styrktarsjóði hjartveikra barna. Sömdu um að geyma féð í skuldabréfum ríkis og sveitarfélaga. Grýttu því hins vegar í sukkið og létu það hverfa eins og dögg fyrir sólu. Þetta er óvenjulega ógeðslegur þáttur í svínaríi Landsbankans. Því miður eru fleiri ábyrgir en Björgólfsfeðgar, bankastjórar og bankaráðsmenn. Deildarstjórar og starfsmenn bankans fullyrtu ranglega hvað eftir annað, að farið væri eftir samningnum. Allt það starfsfólk á heima á Litla-Hrauni með Björgólfsfeðgum og kompaníi.
Óánægja blönduð skilningi

Fjölmiðlar slógu upp í kvöld á vefmiðlum sínum, að 63% Íslendinga séu andvígir IceSave samningunum. Slógu ekki upp, að 67% Íslendinga telja fall samningsins mundu hafa slæm áhrif á þjóðarhag. Þannig misstu þeir af raunverulegu fréttinni: Að þjóðin er ósátt við IceSave samninginn, en viðurkenndir, að slæmt sé að fella hann. Það er töluvert annað en fjölmiðlarnir sögðu. Þeir sögðu ekki heldur, að 38% þjóðarinnar eru sátt við Steingrím Sigfússon og 24% sátt við Bjarna Benediktsson. Sú frétt segir sögu af endanlegri útkomu foringjanna eftir harðar IceSave deilur á Alþingi.
Helgi Bernódusson ritskoðar

Alþingi hefur skýran stíl. Hefur sagt upp áskrift að DV. Allt þetta ár hefur blaðið borið af öðrum fjölmiðlum, einkum í rannsóknum, sem varða hrunið. Mjög slæmt er, ef alþingismenn fylgjast með sannleikanum á síðum DV. Þeir gætu farið að haga sér öðruvísi en til er ætlast. Til dæmis mætt á þingi í háskólabol. Helgi Bernódusson alþingisforstjóri passar að raska ekki ró aumingjanna. Mikilvægt er, að þeir fatti ekki veruleikann. Ég óska bezta rannsóknarblaðamanni landsins, ritstjóranum Reyni Traustasyni, til hamingju. Með þá virðingu, sem Alþingi sýnir tilraunum til að grafa upp sannleikann.
Mútusvipur á Magma

Skuldabréf Magma Energy hjá Orkuveitunni um Svartsengi er svo fráleitt, að það er leyndó. Til samanburðar hafa öll hliðarskjöl samnings ríkisins um IceSave verið birt. Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkurinn hafa annan háttinn á. Það er svo vitlaust, að borgarfulltrúum og orkuveitu-fulltrúum flokkanna tveggja hlýtur að hafa verið mútað. Magma greiðir þriðjung kaupverðsins. Fær lánað hjá Orkuveitunni fyrir restinni. Engin veð eru fyrir henni, aðeins í hlutabréfunum sjálfum. Alveg eins og hjá bönkunum í ofursukktíð þeirra. Eins og þar er ætlunin að greiða kaupverð auðlindanna með fyrirhuguðum ofurarði.
Einkennisklæða-menúettinn

Þrátefli Vítisengla og lögregluyfirvalda er bráðskemmtilegt. Krimmar ferðast um í auðþekktum einkennisbúningi og á auðþekktum farartækjum. Dúlla sér við svindl í milljónum. Meðan óeinkennisklæddir krimmar svindla í milljörðum og tugum milljarða, Björgólfsfeðgar í hundruðum milljarða. Lögreglan er líka einkennisbúin eins og Vítisenglar og er heltekin af áhuga á þeim. Stöðvar komu þeirra til landsins og hleypur sífellt í fjölmiðla. Krimmarnir þurfa að vera einkennisbúnir til að fanga athygli löggunnar. Haraldur Johannessen og Annþór Kristján Karlsson eru að stíga eins konar einkennisklæða-menúett.
Kallar spekúlera mikið

Ríkisstjórnir Jóhönnu Sigurðardóttir hafa nú starfað í sjö mánuði og flestir ráðherrar hafa verið í starfi allan tímann. Samt eru Árni Páll Árnason og Gylfi Magnússon enn að velta fyrir sér, hvernig skjaldborgin um heimilin eigi að vera. Ráðherrar félagsmála og bankamála hugsa afar hægt. Í morgun veltir Gylfi enn vöngum á Visir.is: “… horft verði bæði til veðsetningar og greiðslugetu. Gylfi vill þó ekki slá neinu fram um hvernig fyrirkomulagið verði nákvæmlega. Hins vegar geti, burtséð frá þessu, verið eðlilegt að bankarnir taki sérstaklega á erlendum lánum.” Alltaf að spekúlera, kallinn.
Litlar rannsóknir

Fjölmiðlar brugðust okkur ekki með því að reyna að halda fréttum leyndum. Til dæmis sögðu þeir, að einkavæðing bankanna væri einkavinavæðing. Að ýmsir sérfróðir menn teldu banka og útrás vera sápukúlu. Það, sem vantaði, voru rannsóknir. Fjölmiðlarnir grófu ekki upp skítinn. Vissu ekki, að kaupendur bankanna notuðu til þess lánsfé úr öðrum bönkum. Að helmingur útlána rann til eigenda og gæludýra. Að annað hvert fyrirtæki var skúffufyrirtæki án innihalds. Að peningar runnu óheftir til skattaparadísa. Að ekki var neitt opinbert eftirlit með bönkum. Fjölmiðlar fjölluðu bara um slétt yfirborðið.
Saklausir fjölmiðlar

Fjölmiðlar brugðust ekki þjóðinni fyrir hrunið eða í hruninu. Þegar bankar voru einkavæddir, stóð í fjölmiðlum, að þeir væru einkavinavæddir. Ólafur fékk sinn banka og Björgólfsfeðgar fengu sinn banka. En þjóðin kaus bara að hlusta ekki. Og fjölmiðlarnir vissu ekki, að allt kaupverðið var fengið að láni. Þeir vissu ekki heldur, að einkavinavæddu bankarnir lánuðu í auknum mæli eigendum sínum og gæludýrum án veða. Um allt þetta vissu bankamenn, en sögðu ekki frá. Í aðdraganda hrunsins sögðu fjölmiðlar frá skoðunum flestra, sem töldu bankana og útrásina vera sápukúlu. En þjóðin kaus að hlusta ekki.
Tvenns konar fyrirtæki

Gera verður greinarmun á fyrirtækjum, sem framleiða vörur eða þjónustu, og ruglfyrirtækjum. Exista, Milestone, Burðarás, Baugur og svo framvegis eiga að fara á hausinn sem allra fyrst. Þau eru tómar skeljar utan um ekki neitt nema svindl og brask. Eigendur þeirra og forstjórar eiga að hverfa á braut. Öðru máli gegnir um Icelandair, Símann, Eimskip og önnur fyrirtæki, sem búa til verðmæti. Gjarna má athuga, hvort ekki sé lífsvon í þeim. Ef þau eru of skuldsett, þurfa eigendur þeirra og forstjórar að hverfa á braut. Bankarnir eiga að afhenda þau öðrum eigendum, sem hafa reynslu af hófsömum rekstri.
Þurfum ekki mikið fé

Margsagt er, að íslenzku bankarnir eru fullir af peningum. Þeir eru bara ekki lánaðir út. Því að bankarnir treysta ykkur ekki. Vilja heldur geyma þá í Seðlabankanum. Engin furða, eins og þið hafið hagað ykkur í fjármálum. Þetta er vandinn. Hann felst ekki í, að seinkun á lánum frá útlöndum standi í vegi nýs gullæðis í landinu. Þjóðin þarf ekki á slíkum peningum að halda. Nógir eru til hér heima. Þið þurfið bara að vinna ykkur traust hjá íslenzku bönkunum. Áður en þið látið ykkur dreyma um erlent fé. Við þurfum heldur ekki mikla peninga, því að atvinnulífið er nokkurn veginn á fullum dampi.
Bilaði eyðsluseggurinn

Ég fæ gæsahúð, þegar ég les eftirfarandi á blogginu. Raunverulega var til fólk, sem hagaði sér svona. Ríkið og skattgreiðendur mega ekki hlaupa undir bagga með svona biluðum eyðsluseggjum: “Ég keypti einn jeppling, borgaði 1.8 milljón út og tók rúmar 5.2 milljón að láni 2007 í jenum og frönkum. Í dag er bíllinn kannski fjögurra miljóna virði en lánið komið upp í rúmar tólf milljónir. í upphafi var greiðslubyrðin 75,000 á mánuði en fór upp í 190.000 en er núna á frystingunni 105.000. Það verða bílalánin sem keyra fólk í þrot. Á dauða mínum átti ég von en ekki þessu bulli.” Telur sig fórnardýr!
Spurt um rafmagnsstól

Hvað á að gera við ofbeldismenn, sem ítrekað ráðast á fólk og limlesta? Eru ekki fyrr sloppnir úr varðhaldi en þeir byrja aftur. Ekki er hægt að þola svona síbrot í siðuðu landi. Sálfræðikukl dugar ekki á þá. Bandaríkjamenn losa sig við síbrotamenn með rafmagnsstól og skyldum tólum. Eigum við að taka upp rafmagnsstól? Vitum, að hann dregur ekki úr afbrotum og bætir ekki neinn. En hann losar þjóðfélagið við eitt vandamál í næstum hvert sinn, sem hann er notaður. Er eitthvað annað til í stöðunni? Er hægt að taka af þeim passann og sturta þeim úr landi? Vill einhver taka við þeim gegn gjaldi?
Listi yfir sökudólgana

Þessir ollu IceSave tjóninu. Hugmyndafræðingur óheftrar frjálshyggju: Hannes H. Gissurarson. Forsætisráðherra einkavinavæðingar og handvalinna eigenda bznka: Davíð Oddsson. Aðstoðarmaður hans, fékk sinn framsóknarbanka: Halldór Ásgrímsson. Bankaráðsmaður Landsbankans og forstjóri Flokksins: Kjartan Gunnarsson. Bankastjórarnir: Sigurjón Þ. Árnason og Halldór J. Kristjánsson. Siðlausir eigendur Landsbankans: Björgólfsfeðgarnir. Aðgerðalaus forstjóri Fjármálaeftirlitsins: Jónas Fr. Jónsson. Aðgerðalaus Seðlabankastjóri: Davíð Oddsson. Ekki þarf að leita skúrkanna miklu víðar en í Sjálfstæðisflokknum.
Missið ekki af Stiglitz

Þið þurfið ekki annað en að horfa á landsstjóra Alþjóða gjaldeyrissjóðsins til að fatta, að hann er undirmálsmaður. Franciszek Rozwadowski getur ekki komið óbrenglaðri hugsun frá sér. Svona er Alþjóða gjaldeyrissjóðsins, safn undirmálsmanna með þúsundir mistaka á bakinu. Nóbelsmaðurinn Joseph Stiglitz rekur þau í bókinni Globalization And Its Discontents. Verst er, að þeir skilja ekki gagnrýnina og halda áfram að þröngva úreltri hagfræði auðhyggju og alþjóðaauðvalds niður í kok á varnarlausum þjóðum. Joseph Stiglitz verður í Silfri Egils eftir viku. Missið ekki af þessum mesta refsivendi sjóðsins.
Einn banki var með viti

Eini bankinn, sem ekki hrundi, var bankinn, sem Sjálfstæðisflokkurinn vildi leggja niður. Íbúðalánasjóður hagaði sér skynsamlega, fór eftir gamalgrónum reglum og lánaði ekki út í loftið. Hann hefur tekið yfir íbúðalán bankanna, sem stjórnað var af fávísum og rugluðum grínistum. Hann tekur auðvitað þau lán yfir með viðeigandi afslætti. Meðan lánasöfn einkavæddu bankanna eru sárlasin og jafnvel dauð, stendur Íbúðalánasjóður keikur eftir. Velgengni hans er skínandi dæmi um gjána, sem er milli félagslegrar hugsunar í fjármálum og græðgisvæddrar frjálshyggju Sjálfstæðisflokksins hins vegar.
Geggjuð fjármál grínista

Við erum að vakna við, hversu geggjuð fjármál þjóðarinnar voru á síðustu valdaárum Sjálfstæðisflokksins. Bankastjórar og bankaráðsmenn virðast hafa verið dauðadrukknir og ofurfávísir og snarbrjálaðir. Því miður. Peningum var grýtt í innantóm félög grínista, sem áttu alls engin veð fyrir lánunum. Útrásararvíkingar virðast líka hafa verið dauðadrukknir og ofurfávísir og snarbrjálaðir grínistar. Því miður. Þeir keyptu fyrirtæki um allan heim á uppsprengdu verði. Voru verri en gömlu síldarkóngarnir, sem Halldór Laxness kallaði grínista. Furðulegast er, að árum saman voru þeir taldir snillingar.
Evrur í kassa í London

Fólk skrifar eins og lánsfé frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum og fleiri aðilum eigi að pumpa upp atvinnulífið. Svo er ekki, peningana á alls ekki að nota. Þeir eiga að bara að vera í kassa í London til að vernda krónuna. Samt má alls ekki verja krónuna. Margoft hefur verið varað við að sóa gjaldeyri í að blása upp krónuna. Því miður er nýr stjóri Seðlabankans með jafn úreltar skoðanir á peningafræðum og Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn. Er þegar byrjaður að sukka með gjaldeyrinn út á yfirvofandi fúlgur frá sjóðnum. Brýnt er að stöðva vitleysu þessara aðila og fresta viðtöku hættulegra gjaldeyrislána.
Takk fyrir Joly og Stiglitz

Ég fatta ekki, hvernig Egill Helgason nær í alla þessa snillinga til að koma fram í Silfrinu. Áður var Eva Joly persónulegt met hans. Sjarmeraði alla, jafnvel ríkisstjórnina. Endaði sem eldprestur embættis sérstaks saksóknara og almennur refsivöndur á valdamenn. Nú býður Egill enn meiri snillingi til sín. Joseph Stiglitz var nóbelsverðlaunamaður í hagfræði og aðalhagfræðingur Alþjóðabankans. Skrifaði bókina Globalization And Its Discontents, þar sem hann saltar Alþjóða gjaldeyrissjóðinn. Rekur herfilegar afleiðingar afskipta sjóðsins víða um heim. Okkur vantar hann sem ráðgjafa Jóhönnu og Steingríms.
Hroðalegt umtal um hótel

Metropolitan hótelið við Ránargötu, áður City Hotel, fær hroðaleg ummæli hótelgesta á TripAdvisor.com. Nefna dæmi um, að hótelið reyni að svindla á sér. Ljúgi til um staðreyndir, þótt þær séu skjalfestar. Afgreiðslan sé þurr og jafnvel dónaleg. Eitthvað sé um, að krítarkortum sé rennt tvisvar í gegn og reynt að fá tvígreitt fyrir gistingu. Morgunverðurinn sé afleitur og hreinlæti lélegt í eldhúsi og herbergjaþjónustu. Sjaldgæft er, að hótel fái svona vonda útreið hjá gestum. Spurning er, hvort Ferðamálaráð þurfi ekki að grípa í taumana. Svo að lélegur hóteleigandi skaði okkur ekki.
Skjaldborg Árna Páls

Seinlæti Árna Páls Árnasonar í skjaldborgarsmíði er berlega komið í ljós. Hefur skipað nefnd í málið. Hún á að ljúka störfum í septemberlok, hálfu ári eftir myndun vinstri stjórnarinnar. Þá að verða til frumvarp, sem fer fyrir Alþingi og verður afgreitt þar. Líklega níu mánuðum eftir að Árni Páll tók við ráðherradómi. Skjaldborgin margumtalaða um heimilin verður tilbúin eftir dúk og disk. Hvað hefur Árni Páll yfirleitt verið að gera síðan í vor? Ekki var hann á kafi í IceSave. Hann hafði ekkert annað en skjaldborgina á sinni könnu. Og er rétt að byrja á henni. Getur það gengið, meðan heimilin brenna?
Sá feiti er ódýr

Prófaði í dag Feita tómatinn í kjallara Iðuhússins í Lækjargötu. Hlaðborðið er enn á 1000 króna tilboði, en kostar tæpar 1400 krónur eftir mánaðamót. Réttur dagsins kostar þá tæpar 1300 krónur. Í gær var boðnar fjórar gerðir af súpu og heilmikið af salatefni. Í hitakössum var ofkryddaður plokkfiskur, kjötkássa, ágætar kótilettur í raspi og fín kartöflustappa. Sem eftirréttir voru í boði tvenns konar búðingar í Royal-stíl og þessi líka fínu sérbökuðu vínarbrauð. Kaffi fylgir. Hátt til lofts og vítt til veggja í kjallaranum, ekki vistlegt, en verðið svíkur ekki. Flýttu þér að prófa fyrir mánaðamót.
Gjaldeyrislán bjarga engu

Margir halda, að afgreiðsla lána frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum og fleirum muni blása lífi í atvinnulífið. Tveir gallar eru á kenningunni. Í fyrsta lagi er atvinnulífið ekki frosið, það keyrir á meira en 90% dampi. Þú færð ekki einu sinni iðnaðarmenn vegna anna. Í öðru lagi eru bankarnir fullir af innlendu sparifé. Það nemur 2.000 milljörðum, tvöfaldaðist frá því fyrir hrun. Bankarnir lána bara þessa peninga ekki út, heldur leggja þá í Seðló. Líklega telja þeir fyrirtæki ekki vera borgunarmenn fyrir nýjum lánum. Þau verða það ekki frekar, þótt gjaldeyrivarasjóðurinn bólgni af lántökum.
Vinstri grænar fæðingar

Samkvæmt fréttum kvartaði Steingrímur J. Sigfússon ráðherra i flokksráði Vinstri grænna yfir fjölmiðlum. Þeir skrifi meira um yfirvofandi landflótta en um miklar barnsfæðingar. Ég skil hann ekki. Er hann að þakka sér fæðingar eða hvað? Gerði hann eða flokkur hans eitthvað fyrir níu mánuðum, sem leiðir til barnsfæðinga núna? Af hverju ber hann þetta saman við landflótta, sem stafar af vantrú á framtíð samfélagsins? Eru barnsfæðingar vinstri grænum að þakka? Er þetta einhver röksemdafærsla, sem fer vel í vinstri græna? Er nú ekki komið nóg af hefðbundnu, pólitísku bulli, þarf líka að bæta þessu við?
Tossarnir læra ekkert

Hef tekið eftir, að Hreiðar Már Sigurðsson hinn hrundi þykist bafa vit á Seðlabankavöxtum. Eins og ég tók eftir, að Sigurjón Þ. Árnason hinn hrundi þykist hafa vit á IceSave ábyrgðum. Fávísu skúrkarnir hafa ekkert lært og engu gleymt. Á kafi í skítahaug hafa þeir enn sjálfsálit. Snöggtum skrítnara er, að ýmsir aðrir virðast enn hafa trú á þeim. Um það bera vitni viðtöl fjölmiðla við fávísu skúrkana. Lengst í vitleysunni gengur Fréttablaðið í dag, sem slær Hreiðari hinum hrunda upp á forsíðu. Rétt eins og tossinn sé einhver nóbelsmaður í hagfræði. Fréttablaðið virðist því ekkert hafa lært.
Sigurvegararnir þrír

Sigurvegarar IceSave málsins eru Ögmundur Jónasson ráðherra, Guðfríður Lilja Grétarsdóttir og Lilja Mósesdóttir þingmenn Vinstri grænna. Neituðu staðfast að samþykkja málið. Því náðist ekki meirihluti. Því var tveimur sumarmánuðum Alþingis varið í að setja fyrirvara til að gæta hagsmuna Íslands. Eigi skal þakka þingmönnum Sjálfstæðis og Framsóknar, sem ekki studdu málið, þegar það var orðið þolanlegt. Framleiddu þó sjálfir vandann í upphafi. Friður er við nágrannaþjóðirnar án þess að þjóðarhag sé stefnt í tvísýnu. Það er vegna óbilgirni þremenninganna, sem létu bálreiða ríkisstjórnina aldrei kúga sig.
Útlendingar eru fegnir

Af erlendum fjölmiðlum er ljóst, að þar telja menn IceSave vera afgreitt. Af ummælum erlendra ráðamanna má líka ráða, að þeir séu fegnir. Enginn talar um, að semja þurfi upp á nýtt, eins og flautaþyrillinn Bjarni Benediktsson heldur fram. Íslenzku fyrirvararnir eru eðlilegir að mati Daily Telegraph. Blaðið tekur sérstaklega fram 4% hámarkið á árlegum greiðslum. Ég var fyrir löngu búinn að segja, að slíkur fyrirvari mundi fara vel í útlendinga. Óhætt er að fullyrða, að engir eftirmálar verða af fyrirvörum Alþingis. Málinu er lokið. En gleymum samt ekki, að IceSave var Davíð og Flokknum að kenna.
Ælir og rífur kjaft

Ég er svo hneykslaður, að ég á varla orð. Fjármálajöfurinn Lýður Guðmundsson lætur sér ekki nægja að hafa tugi milljarða af samfélaginu. Til dæmis af Lífeyrissjóði verzlunarmanna, sem var og er undir stjórn fávita. Lýður ælir ekki bara á samfélagið. Þar á ofan ræðst hann á fjölmiðla og bloggara, rífst út í skilanefndir og landstjórnina. Maður, sem á að sitja áratugi í fangelsi fyrir fjármálasnilli, þeysir ælunni víðs vegar að hætti Davíðs Oddssonar. Eftir fyrirsögn ímyndarfræðinga. Enginn friður verður í samfélaginu fyrr en Lýði Guðmundssyni snillingi verður komið frá völdum í fjármálum þjóðarinnar.