arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sjálfhverfa í imbakassa

Andri Freyr er sjálfhverfari sjónvarpsmaður en Gísli Einarsson. Meira í mynd sjálfur. Við sjáum þetta víðar í sjónvarpi. Einu sinni ætlaði ég að fylgjast með erlendum ferðaþáttum Discovery í sjónvarpi. Komst að raun um, að þeir snerust ekki um spennandi staði, heldur um persónu þáttastjóranna. Ég vildi hins vegar sjá merkilega staði. Þá fór Ian Douglas Wright á Globe Trekker um tíma meira í taugarnar á mér en aðrir menn í heiminum. Síðan uppgötvaði ég, að sjálfhverfa er einmitt það, sem imbakassafólkið sækist eftir. Því varð Andri Freyr svona vinsæll. Þess vegna hætti ég að horfa á Discovery Travel.
Auðvelt að útvega vinnu

Mér heyrist vanta störf. Reglulega er fárast yfir, að fólk fái ekki vinnu, einkum ungt fólk með takmarkaða menntun. Á sama tíma eiga margir erfitt með að skilja, hvernig ódýrast er að leysa þennan vanda. Tala af fyrirlitningu um ferðaþjónustu. Er samt ódýrasta leiðin til að búa til atvinnutækifæri. Alger andstæða stóriðjunnar, sem er dýrasta leiðin til að búa til atvinnu. Ferðaþjónusta er orðin stærsta atvinnugreinin og með mesta vinnsluvirðið. Hún magnast um tugi prósenta á hverju ári. Til að tryggja framtíð hennar þarf að búa svo um hnúta, að ekki verði bakslag, heldur samfelld aukning.
Hýenur renna á lyktina

Samfylking Jóhönnu er að gefa upp öndina og hýenurnar eru farnar að þefa af dýrinu. Árni Páll öðlaðist djúpan skilning á bankamálum við að hætta að vera bankaráðherra. Skrifar um það hverja greinina á fætur annarri. Lítur á sig sem erfingja flokksins. Vill gera hann forstjóravænan að nýju og byrja að kjassa kvótagreifa. Kannski er Ingibjörg Sólrún í hópnum umhverfis dauðvona dýrið, því að Blair-isminn er sameiginlegt einkenni skuggaverja. Vilja taka við flokknum og endurreisa samstarf við hrunverja um nýtt blöðruhagkerfi að hætti ársins 2007. Hafa ekkert lært og engu gleymt. Eins og margir fleiri.
Óbreytt þjóðremba óheft

Íslenzkir ríkisborgarar fóru fyrir nokkrum árum ránshendi um Evrópu og hirtu sparipeninga fólks. Voru hvattir áfram af forseta Íslands, sem festi orður á útrásarvíkingana. Sagði þá endurspegla hið sanna Íslendingseðli. Hér í þjóð væri eins konar erfðaefni snilldar í viðskiptum. Núna hættur að lofa bófana, en notar enn sama orðbragð þjóðrembunnar. Ólafur Ragnar Grímsson segir, að Gordon Brown eigi að biðja Íslendinga afsökunar á hryðjuverkalögunum. Væri ekki nær, að Ólafur sjálfur bæði útlendinga afsökunar á sínum stóra þætti í útrásinni? Það voru Íslendingar, sem rændu Holland og Bretland, ekki öfugt.
Svarthol flokksformanna

Nýjasta skoðanakönnunin sýnir, að ríkisstjórnarflokkarnir eru orðnir nánast fylgislausir. Samfylkingin á 8% og Vinstri græn 5%. Jóhanna og Steingrímur virka eins og svartholin í himingeimnum. Þeirra tími er liðinn. Samfylkingin hefur þó smáséns í næstu kosningum sem örflokkur evrópusinna. Þeirra sem þá kunna að verða eftir. En vinstri græn eiga engan séns. Auðvitað verður strax að skipta út báðum formönnum, áður en þeir stúta flokkum sínum endanlega. Spyrjið ekki, hvort þetta sé sanngjarnt eða ekki. Málið er, að Jóhönnu og Steingrími mistekst að selja kjósendum gerðir sínar. Hafa engan kjörþokka.
Með móðgelsi að leiðarljósi

Samkvæmt Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni snýst utanríkispólitík um móðgelsi. Bendir á ýmsar erlendar valdastofnanir, sem hann telur hafa móðgað Ísland, jafnvel ítrekað. Evrópusambandið er honum ofarlega í huga, en einnig stök lönd á borð við Bretland. Nú síðast er hann móðgaður yfir aðild sambandsins að málaferlum gegn Íslandi. Sigmundur Davíð er enn barnið í sandkassanum. Utanríkispólitík snýst ekki um móðgelsi, heldur um hagsmuni. Ríki þurfa að gæta hagsmuna sinna með sem mestan árangur að leiðarljósi. Ekki með móðgelsi að leiðarljósi. Móðgelsi er eingöngu brúklegt á innanlandsmarkaði þjóðrembu.
Ítrekaðar ýkjufréttir

Að segja Sjálfstæðisflokkinn hafa 45% fylgi samkvæmt könnunum er eins rangt og að segja Ólaf Ragnar og Þóru hafa 45% fylgi hvort um sig. Þá er eftir að telja þá, sem ekki hafa ákveðið sig. Fráleitt er að telja þau atkvæði munu falla eins á framboðin og atkvæði hinna. Ólafur Ragnar og Þóra hafa hvort um sig 30% fylgi. Ókomið framboð gæti reynzt hafa meira fylgi, ef það höfðaði eindregið til óákveðinna. Þegar vantaldir í könnunum eru reglubundið yfir 35%, er óhætt að segja, að útkoma kosninga sé opin í alla enda. Endurteknar ýkjufréttir um fylgi flokka og forsetaframboða rugla fólk bara í ríminu.
Beðið eftir Godot

Fjölmiðlar birta áfram rangar tölur úr skoðanakönnunum. Langstærsti flokkur landsins er ekki Sjálfstæðisflokkurinn, heldur flokkur hinna óákveðnu og sem neita að svara. Sjálfstæðisflokkurinn hefur bara 25% fylgi og aðrir flokkar minna. Skoðanakannanir sýna, að þriðjungur þjóðarinnar hafnar fjórflokknum og nýju flokkunum. Flokkar Hreyfingarinnar, Guðmundar Steingrímssonar og Lilju Mósesdóttur höfða ekki heldur til hóps hinna óákveðnu. Sem ekki hefur minnkað neitt, þrátt fyrir nýju framboðin. Enn og aftur sker í augu, að þriðjungur þjóðarinnar bíður áfram eftir sínum Godot. Það er eina fréttin.
Lúta ekki lögum

Kratastjórnin gamla í Bretlandi og stjórn Sarkozy í Frakklandi aðstoðuðu hryðjuverkastjórn Bush í Washington við ólöglega meðferð pólitískra fanga. Brezka þingmannanefndin, sem rannsakar fangaflugið illræmda, hefur rekizt á sama steinvegg og aðrir. Leyniþjónustur beggja ríkja eru eins konar útibú frá Bandaríkjunum og lúta ekki lögum og rétti heimalandsins. Þetta var gert með vitund ráðandi stjórnmálamanna, sem þar með gerðust sekir um pyntingar og aðra stríðsglæpi. Brezkir kratar voru alveg eins innréttaðir og franskt íhald. Þingnefndir komast ekki yfir steinveggina, þegar aðstæður eru slíkar.
Traustur sólargleypir

Bingi er einn af þessum hressu mönnum, sem gleyptu sólina. Eignarhaldsfélag hans skilur eftir sig 733 milljón króna skuld og á ekki krónu upp í hana. Samt getur Bingi rekið fyrirferðarmikla vefmiðla, væntanlega vegna ofsalegs trausts bankastjóra. Þeir trúa enn, að sólargleypar séu bezt allra manna hæfir til að fá lán. Þeir lána slíkum stórfé til að gleypa fleiri fjölmiðla. Þannig lifir gamla Ísland áfram. Á nýjum kennitölum, ef ekki vill betur. Í bönkum og fyrirtækjum er gamla og spillta Ísland á fullu sem aldrei fyrr. Sólargleypar fá afskrifað eftir þörfum, en aumingjar éta það, sem úti frýs.
Nóg komið af gömlum köllum

Hreinar línur eru komnar í framboð til forseta. Tveir frambjóðendur hafa allan þorra fylgisins, Ólafur Ragnar Grímsson og Þóra Arnórsdóttir. Aðrir frambjóðendur hafa ekkert fylgi og geta því aflýst framboði nú þegar. Sama verður að segja um aðra, sem hafa legið undir feldi og eiga eftir að ákveða framboð. Margir hafa verið nefndir, en nú er ljóst, að einungis tveir eru útvaldir. Kosningarnar verða val milli Ólafs Ragnars og Þóru. Fyrir mér er valið einfalt, það er milli gamla og nýja Íslands. Fyrir mér rennur Ólafur Ragnar saman við Davíð Oddsson og aðra gamla kalla, sem ég hef heyrt nóg af.
Þjóðin valdi dómstól

Fyrir réttu ári sagði Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, að Holland og Bretland hefðu ekki nokkurn áhuga á að fara með IceSave fyrir dómstóla. Þjóðin trúði plötuslagaranum og kollega hans, Ólafi Ragnari Grímssyni. Felldi samninginn í þjóðaratkvæði. Nú er málið komið fyrir EFTA-dómstólinn, þrátt fyrir hina þjóðrembdu spá. Samt fara menn upp á háa sé út af aðild Evrópusambandsins að málaferlunum. Telja alla anga málsins vera óréttmæta. Allir eru vondir við litlu, sætu Íslendingana. Er ekki kominn tími til, að fólk dragi ofurlítið niður í þjóðrembunni og taki sönsum? Þjóðin valdi sjálf að fara þessa leið.
Endurskoðun: Dýr óþarfi

Ólafur Hauksson hefur fært skýr rök að tugmilljóna tjóni, sem endurskoðunin Deloitte olli fjárfestum í Iceland Express með skrítinni uppáskrift pappíra. Hefur hins vegar ekki fengizt skoðað í alvöru hjá Sérstökum saksóknara. Þar starfar nú endurskoðandi, sem áður skrifaði upp á hvað sem var hjá Deloitte. Spillingin nær þannig gegnum kerfið. Áður var Deloitte frægt fyrir fáránlega skýrslu um hagsmuni kvótagreifa. Sagðist þá fara eftir alþjóðlegum reglum. Samt fela vinnubrögðin í sér, að endurskoðendur skrifa upp á hvaða rugl, sem er. Því er traustara og ódýrara að sleppa endurskoðendum úr dæminu.
Aðild er ótímabær

Þótt ég sé fylgjandi Evrópusambandinu, tel ég aðild ótímabæra. Sambandið er að fara gegnum erfiða tíma, sem gera því erfitt að taka inn nýja félaga. Erfiðleikarnir munu styrkja Evrópu, þegar til langs tíma er litið. Þá má aftur skoða möguleika á aðild. Össur Skarphéðinsson veit eins vel og aðrir um andstöðuna. Þorri þjóðarinnar mun fella hana og þá er verr af stað farið en heima setið. Við þurfum samt að breyta regluverki ríkisvaldsins meira til samræmis við Evrópusambandið. Við erum enn svo frumstæð í mörgu, til dæmis í neytenda- og umhverfismálum. Þess vegna þurfum við meiri áhrif frá Evrópu.
Gíslar teknir í Norðfirði

Kvótagreifarnir halda áfram að taka gísla. Fyrst stöðvaði Þorsteinn Már Baldvinsson vinnslu á Dalvík fyrir erlent dótturfyrirtæki Samherja. Nú hefur Gunnþór Ingvarsson hjá Síldarvinnslu Samherja í Norðfirði bætt við hótun um að reka áhöfn Barðans. Í báðum málum heimta greifarnir, að opinberir aðilar makki rétt við mafíuna. Gefi eftir í dómsmálum og lagafrumvörpum. Tárin eru sjaldan fjarri grátkórnum. Gunnþór hafði ógeðfelldan grátstaf í kverkunum, er hann flutti boðskap gíslatökunnar. Kvótagreifar hafa rænt þjóðina auðlind hennar og eru ákveðnir að verja þýfið með kjafti og klóm. Einnig með gráti.
Auðræðið sigraði öfgana

Feita söngkonan hefur sungið síðasta versið í óperu forkosninganna vestan hafs. Mitt Romney verður forsetaefni repúblikana í Bandaríkjunum. Enn einu sinni hafnar flokkurinn öfgaarminum, sem fylkti sér að baki Rick Santorum og Newt Gingrich. Í stað öfganna mun fjármagnið áfram stjórna repúblikönum. Kosningabarátta Romney er sú langdýrasta frá ómunatíð. Og flest bendir til, að framhald hennar verði enn dýrara. Fjármagnið hefur endanlega tekið völdin í Bandaríkjunum. Auðræði hefur leyst leifar lýðræðis af hólmi. Lýðurinn er kominn í hlutverk atkvæðavéla, sem hegða sér að stjórn almannatenglanna.
Gullkorn á fésbókinni

Í morgun voru sagðar hnitmiðaðar setningar á fésbók. Þær björguðu deginum hjá mér. Þórður Björn Sigurðsson segir: “Birtingarform pilsfaldakapítalisma: Fyrirkomulags, þar sem áhættan hefur verið fjarlægð úr rekstrarmódelinu, því ef allt fer á versta veg, kemur ríkið til bjargar.” Magga Rósa: “Einkavæðing gróðans og þjóðnýting tapsins er á ábyrgð stjórnmálamanna. Þess vegna þarf að skipta þeim út fyrir nýja.” Fyrstu verðlaun fær þó Kristján Þorvaldsson: “Gaman að sjá hvað Árni Páll hefur fengið snöggan skilning á efnahagsmálum við það eitt að vera ekki lengur ráðherra.” Þannig er Árni Páll fullræddur.
Utanferðir orðnar óþarfar

Í eina tíð ferðaðist ég utan til að borða. Gerði mér fyrst matarheimsókn til veitingahúsa í London. Síðan forframaðist ég, sat í þrjár vikur í París og snæddi í matargerðarmusterum heimsins. Skrifaði raunar litlar leiðsögubækur og þessar borgir. Síðar bættust New York og Róm í hópinn og raunar ýmsar fleiri borgir. Í þá daga var úrval veitingahúsa lítið hér á landi. Ég man eftir tíma, er hér var bara Borgin, ekki Grillið, Holtið og Naustið. Nú hafa ferðamenn flykkzt hingað og hér hafa risið mörg matarhús, sem bjóða gæði af tagi heimsborganna. Ég þarf ekki lengur að fara utan til að borða notalega.
Barátta góðs og ills

Gamla og spillta Ísland nýtur enn stuðnings fjölmenns minnihluta kjósenda. Þar með tel ég alla kjósendur Sjálfstæðisflokksins og Framsóknar og helming kjósenda Samfylkingarinnar og Vinstri grænna. Samtals eru þetta að mínu viti tæplega helmingur kjósenda. Hef þá í huga þann tæpa þriðjung kjósenda, sem lætur ekki flokka sig. Neitar að sinna könnunum, neitar að gera upp hug sinn í þeim eða segist munu skila auðu. Dreg þann hluta ekki frá eins og Capacent gerir og fjölmiðlarnir éta upp. Sá hluti er Nýja Ísland, örlítið fámennara en gamla og spillta Ísland. En ekki eins fámennt og sumir láta í veðri vaka.
Samsærið finnst ekki

Flestir vita sjálfir, hvers vegna þeir hyggjast styðja einhvern frambjóðanda umfram aðra í kosningum. Þar á meðal í forsetakosningum. Stuðningsfólk Þóru Arnórsdóttur veit nákvæmlega um það eins og aðrir vita um sínar ástæður. Það veit, hvort það gerir það vegna Samfylkingarinnar, Evrópusambandsins eða einhvers annars. Raunverulegu forsendurnar smitast ört út. Mun örar en andóf Eyjunnar, Pressunnar og Páls Vilhjálmssonar gegn framboði Þóru. Það sáum við hvellt og skýrt um páskana. Því er vonlaust að reyna að breiða út vænisjúkar samsæriskenningar. Sem fólk veit sjálft tugþúsundum saman, að eru rangar.
Ný vídd í þjóðmálum

Sumt unga fólkið, sem styður forsetaframboð Þóru Arnórsdóttur, er komið út fyrir hefðbundin stjórnmál. Hefur ekki áhuga á fjórflokknum, vill hann bara burt. Getur ekki æst sig upp með eða móti Evrópusambandinu, með eða móti forseta Íslands, með eða móti ritstjóra Moggans. Hugsar á öðrum nótum en við þessi gömlu. Undir niðri hvílir sannfæring um, að hrunið í október 2008 hafi sett strik undir fortíðina. Strik undir fjórflokkinn, gamla sí-rifrildið í heild. Þetta fólk verður ekki stimplað eða flokkað með fornum merkimiðum. En það vill hreinsa út fortíðina, bófana, hræsnina, fjórflokkinn, þingmennina.
Þóra með almannafylgið

Atkvæðagreiðsla DV um fylgi forsetaframbjóðenda er ekki marktæk samkvæmt fræðireglum skoðanakannana. Eigi að síður gefur hún grófa vísbendingu um, að Þóra Arnórsdóttir ein geti fellt Ólaf Ragnar Grímsson. Hún hefur karisma, sem fellur að almennum kjósendum. Herdís Þorgeirsdóttir hefur líka karisma, en það er meira yfirstéttar, karisma dugnaðar og sjálfstrausts. Hún yrði frábær forseti. En það verður Þóra einnig. Alvöru kannanir munu senn leiða í ljós, að Þóra nýtur fylgis nánast helmings þjóðarinnar. Segir mér, að Herdís skuli draga vonlítið framboð sitt til baka. Verður annars óvinafagnaður.
Formannaböl stjórnarflokka

Vesælt gengi ríkisstjórnarinnar í könnunum stafar ekki af efnahagsstöðunni, sem er tiltölulega góð, miðað við hrunið. Það stafar fremur af formannaböli stjórnarflokkanna. Jóhanna Sigurðardóttir er engin landsmóðir. Kemur lítið fram og baular þá mest eins og á útifundi um miðja síðustu öld. Steingrímur J. Sigfússon er ekki heldur neinn landsfaðir, ekki einu sinni flokksfaðir. Honum mistókst að halda flokknum saman, æsti upp jaðarþingmenn hans, jafnvel suma ráðherra. Hvorugur formaðurinn gegnir skyldum sínum við að þjappa saman liði. Stjórnarflokkarnir þurfa sem fyrst að finna sér heppilegri formenn.
Gróa biskup á Leiti

Biskupinn hefur ekkert dæmi til stuðnings páskasögu sinni um svívirðingar, sem dynji á fermingarbörnum. Enn síður hefur hann röð dæma, sem geri vandann umræðuverðan. Ég hef ekkert dæmi heyrt, er kannski í skárri félagsskap en Karl Sigurbjörnsson. Líklegast er þó, að hann hafi í predikun sinni gengið í hlutverk Gróu á Leiti. Fer bara vel manni, sem hefur setið á dýrðarstóli á hnignunarskeiði ríkiskirkjunnar. Ódýrt fjas um ofsóknir og einelti minnir á grátkór kvótagreifanna. Nú fer hver dagur að verða síðastur hjá Karli á hans dýrðarstóli. Síðustu forvöð hans að mata safnaðarlömbin á grófum skáldsögum.
Gamla og Nýja Ísland

Gamla Ísland er rányrkjubú, svo notað sé orð Stefáns Jóns Hafstein. Líkist ríkjum Afríku, þar sem klíkuveldi rænir auðlindir kerfisbundið. Rányrkjubúið varð gjaldþrota í október 2008 og síðan hafa arftakar rifizt kringum líkið. Fjórflokkurinn reynir að endurreisa rányrkjubúið með arðráni auðlinda nánast án rentu til þjóðarinnar. Gamla Ísland heimtar meiri stóriðju og framhald á sjálftöku kvótagreifa. Gamla Ísland stjórnar Sjálfstæðisflokknum og Framsókn og hefur ítök í Samfylkingunni og Vinstri grænum. Í forsetakosningunum og í öllum kosningum hér eftir þarf Nýja Ísland að brjóta rányrkjuna á bak aftur.
Heljartök siðblindingja

Erfiðleikar okkar í samskiptum við siðblindingja felast í, að þeir eiga svo auðvelt með að dyljast. Þeir gera sér upp viðmót og heilar persónur eftir þörfum hverju sinni. Eiga til dæmis fremur auðvelt með að heilla þá, sem starfa að mannaráðningum. Frægt er, hversu oft Capacent hefur ráðið slíka í ábyrgðarstöður stórfyrirtækja og lykilstofnana, til dæmis Bankasýslunnar. Eftir hrunið sáum við afrek siðblindingja gömlu bankanna. Samt hefur slíkt fólk verið ráðið til að stjórna nýju bönkunum. Sjáum þetta sama hjá Samherja og kvótagreifum. Siðblindingjar gamla Íslands hafa enn heljartök á þjóðinni.
Fullveldið og ábyrgðin

Ekki reynir á forseta Íslands að svo miklu leyti sem hefðbundin stjórnmál vísa þverpólitískum deiluefnum til þjóðarinnar. Aðild að Evrópusambandinu fer til þjóðarinnar, sem ákveður niðurstöðuna. Ný stjórnarskrá þarf að fara í þjóðaratkvæði, enda hafa hefðbundin stjórnmál ekki getað samið hana. Sé torleystur pólitískur ágreiningur um þjóðareign á veiðikvóta og arð hennar, á hann að fara í þjóðaratkvæði. Ýmis mál hafa verið, eru og verða svo illvíg og þverpólitísk, að þjóðaratkvæði er brýnt. Hvort sem þjóðin er heimsk eða greind, þá er fullveldið þar. Og ábyrgðin, þegar öllu er á botninn hvolft.
Fjölmiðlar úti á túni

Allur þorri Íslendinga hefur það flott. Utanferðir hafa stóraukizt og eru orðnar tíðari en árið 2004. Allur þorri fólks hefur vinnu og launin hafa braggazt. Hagtölur eru jákvæðar, atvinna eykst og hagvöxtur er meiri en víðast annars staðar. Skuldir hafa í mörgum tilvikum verið lækkaðar og skuldabyrði minnkuð. Þessi lýsing á ekki við allar íslenzkar fjölskyldur, en þetta er eindregin meginlína lífskjaranna. Skuggalegar lýsingar fjölmiðla stinga í stúf við veruleikann. Einkum er Mogginn úti á túni, en einnig er Rúv hallt undir ýkta svartsýni. Ástand þjóðarinnar er bara nokkuð gott.
Alþjóðlega töfraorðið

“Deloitte er alþjóðlegt endurskoðunar- og ráðgjafarfyrirtæki og niðurstöður þess fást ekki keyptar.” Mikið hló ég, þegar ég las þessa yfirlýsingu frá Deloitte í gær. Minnir mig á yfirlýsingu PriceWaterhouseCooper um daginn, að það endurskoðunarfyrirtæki fari eftir alþjóðlegum stöðlum. Orðið alþjóðlegur á að sveipa excel-rugl í dulrænan og fjarrænan búning. Við höfum fengið upp í kok af lykilorðinu “alþjóðlegt” í endurskoðun. Studdi bókhaldsfals gömlu bankanna og ruglaði saman endurskoðun og ráðgjöf í úthaf spillingar. Munið svo, hvernig fór fyrir alþjóðlegu Andersen endurskoðuninni í Enron-málinu.
Vaðlaheiðar-blekkingin

Einkaframkvæmd Vaðlaheiðarganga er dulbúin ríkisframkvæmd. Göngin eru sett fram fyrir önnur göng með blekkingu um einkaframkvæmd. Þegar smáa letrið er lesið, er ljóst, að ríkið ber alla ábyrgð á þessum göngum. Þess vegna gera Guðfríður Lilja Grétarsdóttir og Ólína Þorvarðardóttir rétt í að andmæla blekkingunni á Alþingi. Hún er samsæri nokkurra pólitíkusa, embættismanna, ráðgjafa, kjördæmispotara og háskólakennara gegn þjóðinni. Vaðlaheiðargöng eru hluti hins gamla Íslands, sem gekk fyrir fölsunum, blekkingum, excel-skrám og sjónhverfingum. Losum okkur út úr þessari bóndabeygju gamalla tíma.
“Ég tek þær allar”

Fyrir rúmu ári keypti þekktur kvótagreifi þrjár áfengisflöskur í Fríhöfninni fyrir 800.000 krónur. “Ég tek þær allar” sagði greifinn, þegar honum var bent á flöskurnar. Við þekkjum greifana, einn notaði þyrlu til að skreppa milli húsa eða ná sér í pylsu. Þeir nota ekki arðinn, sem þeir hafa stolið af þjóðinni, til að byggja upp sjávarútveginn. Þeir nota hann í svona rugl eða fela hann í aflandsfélögum á Tortola. Og svo svindla þeir arðinum undan lögum og rétti með því að selja fiskinn á undirverði til erlendra fyrirtækja sinna. Kvótagreifar eru ekki sjávarútvegurinn. Hann kemst af án blóðsugna.
EasyJet er álverið

Hef mikið notað EasyJet, einkum frá Stansted við London. Undantekningarlaust hefur það verið ánægjulegt. Öll flug á réttum tíma og allt staðið eins og stafur á bók. Mestu máli skiptir, að farseðlaverðið er notalegt. Fagna því komu EasyJet til Íslands, held það toppi flest lággjaldafélög. Með því koma hingað 40.000 farþegar í ár, að mestu hrein viðbót. Það er rokna blóðgjöf okkar stærstu og örast vaxandi atvinnugreinar. Ferðaþjónustan færir okkur meiri vinnu og meira vinnsluvirði í tekjum en nokkur önnur grein. Og það með sáralitlum kostnaði, öfugt við ál- og orkuver. EasyJet er okkar stóriðjuver.
Bófarnir sjá um sína

Brynjólfur Bjarnason var forstjóri Símans og Skiptu árin 2002-2010. Þar var hann sekur um ítrekuð samkeppnisbrot að mati Samkeppnisstofnunar. Fjórum sinnum var fyrirtækið dæmt, síðast sektað um hálfan milljarð. Kalla má þetta eindreginn brotavilja. Þar á ofan á Brynjólfur einkahlutafélagið Lamba, sem skuldar heilan milljarð án þess að eiga krónu upp í það. Hann er þannig dæmigerður útrásarvíkingur. Glæpafélög verkalýðsrekenda og vinnuveitenda, lífeyrissjóðirnir, hafa ráðið hann til að stjórna voldugum og áhrifamiklum Framtakssjóði þeirra. Kemur ekki á óvart, þetta eru allt sams konar bófar.
Bloggfurður Alþingis

Furðulegasta spilling stjórnmálanna þessa dagana er greiðsla Alþingis til tveggja ómerkra bloggara. Björn Bjarnason og Styrmir Gunnarsson hafa krækt sér í 50.000 króna styrk út á hvert blogg. Þar að auki virðast þeir hafa ótakmarkaðan aðgang að ferðasjóðum Alþingis. Fá utanferðir sínar greiddar upp í topp. Björn hefur meðal annars fengið greidda tugi þúsunda króna fyrir yfirvigt á farangri. Yfirvigt! Ég fæ ekki séð, að þjóðin hafi minnsta gagn af skrifum þeirra. Alls er rugl þeirra félaga komið upp í 4,5 milljónir króna á kostnað skattgreiðenda. Eru ráðamenn Alþingis drukknir eða hvað?
Gula Guggan – nýr kafli

“Guggan verður áfram gul” sagði Þorsteinn Már Baldvinsson, þegar hann keypti frystitogara Ísfirðinga. Hann var að friða fólkið, þegar hann náði kvótanum til sín. Hann sveik auðvitað loforðið. Guggan landaði ekki á Ísafirði, kom ekki þangað aftur í höfn. Þannig er Þorsteinn, veður um land með yfirgangi. Segir það, sem segja þarf til að ná sínu fram. Nú hefur hann tekið Dalvík í gíslingu til að kúga Seðlabankann til að hætta rannsókn á brotum skattalaga og gjaldeyrislaga. Þorsteinn Már hefur sagt sig úr lögum við samfélagið og þykist vera hafinn yfir lög. Ekkert pláss á að vera fyrir slíka í rekstri.
Bullað um fylgi flokka

Tölur fjölmiðla um fylgi flokka eru kolrangar eins og venjulega. Í síðustu könnun Capacent-Gallup neitaði þriðjungur þjóðarinnar að svara, segist engan flokk styðja, ekki ætla að kjósa eða hyggjast skila auðu. Þýðir, að tölur fjórflokksins og Lilju eru miklu lægri en þær, sem fávísir blaðamenn hafa birt. Raunverulega er Sjálfstæðisflokkurinn með 25% fylgi, Samfylkingin með 14% fylgi, Framsókn, Vinstri græn og Lilja með 6-8% hver fyrir sig. Enginn þessara flokka getur hampað könnun Capacent-Gallup, hvað þá flokksbrot, sem ekki komust á blað. Stóra framboðið hjá hinu nýja Íslandi er ekki komið enn.
Karisma forsetaefna

Tvær frambærilegar konur hyggjast bjóða sig fram til forseta Íslands. Styð þær báðar. Bíð bara eftir alvöru könnunum á fylgi þeirra. Þær kunna að hafa misjafnt karisma í hjarta venjulegra kjósenda. Atkvæði mitt mun falla á þá, sem hefur meiri líkur á að fella núverandi forseta. Þótt þær séu jafnar að kostum og báðar meira en hæfar, verð ég að styðja þá, sem höfðar betur til fólks. Sú þeirra stendur auðvitað nær okkur sem forseti okkar. Bezt væri, að kannanir leiddu til, að önnur félli frá framboði og styddi hina til sigurs. Og að sjálfsögðu er nú þegar ekki pláss fyrir fleiri forsetaframbjóðendur.
Samherji tekur gísla

Þorsteinn Már Baldvinsson hefur tekið Dalvíkinga í gíslingu til að hindra rannsókn Seðlabankans á “hækkun í hafi”. Á fínu máli er Samherji grunaður um “transfer pricing”, sem felst í að fara kringum gjaldeyrislög og skattalög. Sakarefni eru ljós, þótt Þorsteinn reyni að halda öðru fram. Hann er reyndar mesti frekjudallur landsins, varð frægur sem stjórnarformaður Glitnis, þegar bankinn féll. Samherji hefur lengi fengið nánast frían aðgang að auðlindum okkar og þakkað fyrir sig með hækkun í hafi. Frekjudallurinn hefur nú sagt sig úr lögum við samfélagið og verður vonandi látinn sæta afleiðingunum.
Þeir nautheimsku

Af könnunum má ætla, að mikill fjöldi Íslendinga sé nautheimskur. Styður pólitísku bófana, sem settu okkur á hausinn 2008. Styður þá, sem rústuðu gengi krónunnar og lífskjörum þjóðarinnar. Styður þá, sem tóku fjármagnið fram yfir fólkið og mögnuðu atvinnuleysið. Styður þá, sem berjast gegn eign þjóðarinnar á auðlindum sínum og gegn nýrri stjórnarskrá. Þótt landið rísi núna án aðildar bófaflokksins, hagvöxtur og atvinna eflist. Samt vill fólk efla hrunverja til valda að nýju. Í von um nýja bólgu með nýju lánsfé og skuldum, nýjum viðskiptahalla, nýjum sjónhverfingum og nýjum draumórum.