arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
New York

Fjögur draumahús í New York

Zagat leiðsögubókin um veitingahús New York er komin út fyrir 2005 og staðfestir toppstöðu uppáhaldsveitingahúsa minna, Oyster Bar, Gramercy Tavern, Gotham Bar og Union Square Cafe. Aðeins Oyster Bar er nógu gamall til að hafa verið í leiðsögubók minni frá 1988, en öll hafa þau lengi verið á vefsíðu minni traveltest.is.

Samanlagt eru þetta veitingahúsin fjögur, sem velgja París undir uggum sem þungamiðju matargerðarlistar í heiminum. Að vísu er París enn bezt í nýklassískri og nýfranskri eldamennsku, en New York hefur tekið við sem forustuborg í leit kokka inn á ný svið, þar sem tekin eru inn áhrif frá matreiðslu í öðrum löndum og heimshlutum, Ítalíu, Rómönsku Ameríku og Asíu.

Öll þættu þessi fjögur veitingahús ódýr á Íslandi,enda hefur dollarinn hríðfallið í verði. Þríréttaður kvöldmatur kostar 3000-4000 krónur á mann þar á bæ, helmingi minna en hann kostar á toppstöðum Reykjavíkur. Ef Iceland Express flygi til New York, mundi ég afskrifa Reykjavík gastrónómískt og fara nokkrum sinnum á ári til New York til að fara út að borða.

Oyster Bar er bezta sjávarrétta- og borðvínshúsið í New York. Þar er ekki notaður fyrstir eða örbylgjuofn og ekki stunduð svo flókin matreiðsla, að fiskbragðið hverfi. Mest er gufusoðið og grillað. Í kjallara Grand Central járnbrautarstöðvarinnar á horni 42. strætis og Vanderbilt brautar sitja gestir í bergmáli undir risastórum hvelfingum, þar sem fjöldi af berum ljósaperum lýsa franskt reitaða dúkana. Síminn er 212 490 6650, lokað sunnudaga.

Gramercy Tavern er að grunni krá með skrautlegum bar frammi, og huggulega innréttuðu veitingasvæði í blómaskrúði innan við hann. Þar er boðinn fastur matseðill á 70 dollara, matreiðslan er bandarísk og margvísleg góðvín eru seld í glasatali. Þjónusta er afar þægileg og alþýðleg á þessum hávaðasama stað við 20. stræti milli Broadway og Park brautar. Síminn er 212 477 0777,lokað í hádeginu um helgar.

Gotham Bar leggur áherzlu á einfaldar og ákveðnar línur í bragði og ilmi, matreiðslan er bandarísk og gefur gott verð á föstum matseðli í hádeginu. Matsalurinn er á tveimur misháum gólfum í nútímalegum stíl með risavöxnum ljósaskermum í lofti. Hressir gestir sitja mest á neðra gólfinu við 12. stræti milli 5. brautar og University Place. Síminn er 212 620 4020.

Union Square Cafe býður upp á sveitalega matreiðslu, ættaða frá Ítalíu, og býður hógværa, ítalska þjónustu. Borðað er í þremur sölum, sem alltaf eru fullir af fjörugu fólki í þægilegum stólum við 16. stræti milli 5. brautar og og Union Square. Síminn er 212 243 4020, lokað í hádeginu á sunnudögum.

Ég held það væri ráð fyrir íslenzka veitingamenn að sækja þessa staði og kanna, hvort ekki sé hægt að læra eitthvað af þeim.

Jónas Kristjánsson

DV
Írar flýja heim

Krárnar eru hálfar og auðum íbúðum fjölgar í fjölbýlishúsum Íra í New York. Í meirihluta írskra stórfjölskyldna þar í borg er einhver farinn heim til Írlands eða að undirbúa brottflutning. Bandaríkin eru ekki lengur fyrirheitna landið í augum soltinna Íra. Þeir sjá nú betra líf í gamla landinu.

Írland varð efst á blaði í nýrri könnun um, hvar sé bezt að lifa í heiminum. Áður hafði Frakkland notið þessa heiðurs í annarri könnun. Kanada og Nýja-Sjáland eru á uppleið, enda líta þangað hýru auga margir þeir Bandaríkjamenn, sem telja, að stjórn Bush sé að fara með Bandaríkin til andskotans.

Slíkar kannanir eru vafasamar heimildir, en segja okkur þá sögu, að efnahagsleg velgengni, mæld í þjóðartekjum á mann, er ekki góður mælikvarði á hamingju almennings. Menntun og heilbrigði, góður matur og frjálslynt stjórnarfar og margt fleira þarf að taka til greina í samanburði á ríkjum.

Þótt Bandaríkin hafi haft 3% hagvöxt upp á síðkastið, en Evrópusambandið 2%, verður að hafa í huga, að Evrópa gerir meira fyrir framtíðina. Í Bandaríkjunum þurfa fyrirtæki að sýna hagnað ársfjórðungslega og taka því lausnir til skamms tíma fram yfir langtímalausnir á borð við umhverfisvernd.

Evrópubúar spara, en Bandaríkjamenn alls ekki. Í staðinn taka Bandaríkjamenn lán í útlöndum. Erlendir peningar og lækkandi gengi dollars standa undir hagvexti þar í landi. Og félagsleg velferð er á miklu lægra plani en í Vestur-Evrópu, þar sem hagstefnan hefur verið félagslegur markaðsbúskapur.

Þótt Evrópa og Bandaríkin séu greinar af meiði vestrænnar markaðshyggju, er hún tempraðri í Evrópu. Dólgsleg auðhyggja Bandaríkjanna á ekki upp á pallborðið í Evrópu, þar sem hægri sinnaður flokkur á borð við kristilega demókrata í Þýzkalandi gaf þjóðinni félagslega kanzlarann Ludwig Erhard.

Stöðugt ris evrunnar er gott dæmi um, að evrópsk mildi er efnahagslega frambærileg hagfræðistefna. Ekki þarf að rústa jafnrétti í menntun, heilbrigði og annarri velferð til að vera samkeppnishæfur á alþjóðlegum markaði. Ekki þarf að rústa umhverfinu til að geta staðið sig á líðandi stund.

Ísland flýtur með í félagslegum markaðsbúskap Evrópu. Lög og reglugerðir Evrópusambandsins gilda hér á landi í auknum mæli. Fáir stjórnmálamenn hampa bandarískum lausnum á kostnað evrópskra, þótt suma dreymi um að einkavæða menntun og heilsugæzlu og draga á annan hátt úr félagslegri velferð.

Á næstu árum mun spenna vaxa milli vaxandi dólgaauðvalds í Bandaríkjunum og félagslegs markaðsbúskapar í Evrópu. Í þeim átökum mun okkur farnast eins og Írum, sem nú flýja heim.

Jónas Kristjánsson

DV
Condoleezza Rice

Fréttaskýrendur sögðu á sínum tíma, að Colin Powell væri eini fullorðni maðurinn innan um róttæklinga stjórnar George W. Bush. Hann væri hirðirinn, sem gengi um glervörubúðina og sópaði hana, þegar fílar harðlínumanna hefðu brotið allt og bramlað. Hann einn talaði tungumál, sem Evrópumenn skildu. … Powell var einangraður í ríkisstjórninni. Hann var til dæmis hræddur við innrásina í Írak og vildi samráð við bandamenn í Atlantshafsbandalaginu. Hann vildi halda starfinu og beið við símann eftir kosningar, en forsetinn hringdi aldrei. Bush taldi vera orðið tímabært að losa sig við fílahirðinn. … Í staðinn er kominn öryggisfulltrúinn Condoleezza Rice …
Condoleezza Rice

Fréttaskýrendur sögðu á sínum tíma, að Colin Powell væri eini fullorðni maðurinn innan um róttæklinga stjórnar George W. Bush. Hann væri hirðirinn, sem gengi um glervörubúðina og sópaði hana, þegar fílar harðlínumanna hefðu brotið allt og bramlað. Hann einn talaði tungumál, sem Evrópumenn skildu.

Powell var einangraður í ríkisstjórninni. Hann var til dæmis hræddur við innrásina í Írak og vildi samráð við bandamenn í Atlantshafsbandalaginu. Hann vildi halda starfinu og beið við símann eftir kosningar, en forsetinn hringdi aldrei. Bush taldi vera orðið tímabært að losa sig við fílahirðinn.

Í staðinn er kominn öryggisfulltrúinn Condoleezza Rice, sem hugsar eins og forsetinn og botnar málstirðar setningar hans. Hún er trúarofstækismaður, sem situr á morgunfundum forsetans með Guði, þar sem lögð er harðlína gagnvart útlendingum, einkum villutrúarmönnum af meiði Múhameðs.

Nú eru engar efasemdir lengur í ríkisstjórn George W. Bush. Aðstoðarmaður Rice verður róttæklingurinn John Bolton, mesti haukurinn í Washington. Lögregluráðherra verður Alberto Gonzales, heimilisvinur Bush, sem samdi lögfræðiskýrslu um, að Genfarsáttmálinn væri úreltur og pyndingar væru í lagi.

Utanríkisstefnu Bandaríkjanna er stjórnað af Bush forseta, Rice utanríkisráðherra, Cheney varaforseta og Rumsfeld stríðsráðherra með stuðningi Gonzales lögregluráðherra, Bolton aðstoðarutanríkisráðherra, Goss leyniþjónustustjóra og ofbeldisprédikurunum Abrams og Wolfowitz.

Heimsmynd hinnar nýju ríkisstjórnar er hrein og einföld. Bandaríkjamenn eru fulltrúar Guðs á jörð, yfir allt mannkyn hafnir. Þeir mega haga sér eins og þeir vilja, ráðast inn í þriðja heims ríki á upplognum forsendum. Þeir mega stunda stríðsglæpi og fjöldamorð, af því að Guð hefur sagt það.

Evrópumenn eru taldir hafa yfirgefið Guð og eru ekki taldir marktækir. Ekki einu sinni Tony Blair í Bretlandi fær neitt fyrir að sleikja ökla Bush í fjögur ár. Það er ekki í sjóndeildarhring ráðamanna Bandaríkjanna að þakka öðrum ríkjum fyrir neitt. Þau eiga að hlýða kalli eftir þörfum.

Barnalegt er að trúa blint, að George W. Bush muni efna loðin loforð um að flytja ekki flugvélar frá Keflavík. Það eykur ekki líkurnar, að Davíð Oddsson biðji niðurlægðan Colin Powell um það, því að róttæklingar nýju stjórnarinnar fyrirlíta Powell og samningastefnu hans gagnvart Evrópu.

Condoleezza Rice er dæmi um, að Bandaríkin eru orðin að mestu ógn nútímans við mannkynið og framtíð þess. Fólk, sem annars staðar væri á hæli, er við stjórnvöl Bandaríkjanna.

Jónas Kristjánsson

DV
Árni og Fíladelfía

Framsóknarflokkurinn var ekki að reyna að koma í veg fyrir borgarstjóra á vegum Samfylkingarinnar, enda var niðurstaða samsæris gegn Degi B. Eggertssyni samfylkingarmanni, að samfylkingarkonan Steinunn Valdís Óskarsdóttir varð borgarstjóri og verður ein af stjörnum Samfylkingarinnar. … Grundvöllur plottsins var, að Halldór Ásgrímsson er veikur foringi, sem á erfitt með að ákveða sig, svo sem komið hefur í ljós, þegar hann hefur legið langtímum saman yfir skiptum á ráðherrum innan flokksins. Ungir potarar hafa náð eyrum hans og komizt inn í tómarúmið til að láta að sér kveða. … Þetta eru einkum aðstoðarmenn ráðherra, Árni Magnússon félagsráðherra og forustumenn trúfélags Fíladelfíu. Þessir menn ákváðu að misnota borgarstjóravanda R-listans …
Árni og Fíladelfía

Framsóknarflokkurinn var ekki að reyna að koma í veg fyrir borgarstjóra á vegum Samfylkingarinnar, enda var niðurstaða samsæris gegn Degi B. Eggertssyni samfylkingarmanni, að samfylkingarkonan Steinunn Valdís Óskarsdóttir varð borgarstjóri og verður ein af stjörnum Samfylkingarinnar.

Grundvöllur plottsins var, að Halldór Ásgrímsson er veikur foringi, sem á erfitt með að ákveða sig, svo sem komið hefur í ljós, þegar hann hefur legið langtímum saman yfir skiptum á ráðherrum innan flokksins. Ungir potarar hafa náð eyrum hans og komizt inn í tómarúmið til að láta að sér kveða.

Þetta eru einkum aðstoðarmenn ráðherra, Árni Magnússon félagsráðherra og forustumenn trúfélags Fíladelfíu. Þessir menn ákváðu að misnota borgarstjóravanda R-listans til að koma til valda bæjarstjóra Framsóknarflokksins í Hveragerði út á það, að hann væri bróðir þingkonu úr Samfylkingunni.

Það var skortur á dómgreind að ætla, að bæjarstjóri úr sveitarfélagi, sem er með öll fjármál í hers höndum, geti dugað í embætti borgarstjóra í Reykjavík. Enda þýddi ekki að halda fram Orra Hlöðverssyni. Hann hafði ekki einu sinni allan styrk Framsóknar, hvað þá hinna afla R-listans.

Árni og Fíladelfía tefldu þessa vonlausu skák mjög hart og settu fram kenninguna um, að Framsókn mætti ekki ala upp leiðtoga fyrir Samfylkinguna í sæti borgarstjóra. Þetta trikk dugði til að fella Dag, en potarar höfðu þá ekki frambærilegan frambjóðanda og urðu mát fyrir Steinunni.

Raunar er það íhugunarefni fyrir Reykvíkinga, að Árni Magnússon og Fíladelfía voru að plotta með mál borgarinnar undir því yfirskini, að taflmennska þeirra væri að undirlagi Halldórs Ásgrímssonar, sem var úti að aka í þessu máli sem oftar. Frekja og dómgreindarleysi fylgdust að í skákinni.

Einnig er íhugunarefni fyrir Reykvíkinga, að sértrúarfélag er farið að plotta með mál borgarinnar. Ekki virðist vera neinn trúarvinkill eða Guðsvinkill á skákinni, heldur er raunin sú, að framapotarar úr Framsókn hafa tekið völd í Fíladelfíu eins og í ýmsum stjórnum félaga og stofnana.

Fyrir alla er íhugunarefni, að í tómarúminu kringum Halldór Ásgrímsson hafa risið upp potarar, sem eru önnum kafnir við að hanna atburðarásir í nánu og fjarlægu umhverfi. Þetta er harðskeytt lið, sem vinnur eftir reglunni um, að sá, sem er ekki með mér, er á móti mér. Honum skal vísað úr himnaríki.

Hinir lélegu skákmenn vísuðu líka Kristni H. Gunnarssyni úr himnaríki flokksins og eru nú að fá hann tvöfaldan í hausinn aftur. Dómgreindarskertir munu þeir áfram valda tjóni.

Jónas Kristjánsson

DV
Sitt lítið af hverju

Apótekið … Japanskir smáréttir eru dæmi um cuisine ethnologique á Apótekinu, skyr með jarðarberjum er dæmi um cuisine touristique, grilluð rauðspretta með japanskri basilíku er dæmi um cuisine fusion, saltfiskur með kardimommusósu, kartöflum og svínahöm er dæmi um cuisine neoclassique og steiktur lax með fenniku er dæmi um cuisine nouvelle. Apótekið hefur sitt lítið af hverju, hér vantar bara cuisine terroir. … Húsakynnin eru hin beztu hér á landi, glæsilegur salur og fagurlega innréttaður mitt á milli alþingishússins og forsætisráðuneytisins. Samt er sorglegt, að einstæðar innréttingar Reykjavíkurapóteks hafa verið rifnar, þar sem nú er bar og kaffistofa. …
Huldumaður í olíunni

Millistjórar í samráðum olíufélaganna segjast hafa dottið inn í andrúmsloft, sem var þar á þeim tíma, og ekki áttað sig á, að það væri mafíuloft. Höfuðpaurarnir sjálfir segja, að mafíuloftið hafi verið leifar frá fyrri tíma, þegar ríkið stjórnaði olíufélögunum, til dæmis með verðlagsskorðum. … Þetta firrir engan persónulegri ábyrgð á samsæri gegn þjóðinni, en vísar okkur veginn til forsendunnar að baki glæpanna. Olíufélögin voru eins og tryggingafélögin og flugfélögin og einkum bankarnir hluti af valdakerfi tveggja stjórnmálaflokka, Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks. …
Apótekið

****

Sitt lítið af hverju

Japanskir smáréttir eru dæmi um cuisine ethnologique á Apótekinu, skyr með jarðarberjum er dæmi um cuisine touristique, grilluð rauðspretta með japanskri basilíku er dæmi um cuisine fusion, saltfiskur með kardimommusósu, kartöflum og svínahöm er dæmi um cuisine neoclassique og steiktur lax með fenniku er dæmi um cuisine nouvelle. Apótekið hefur sitt lítið af hverju, hér vantar bara cuisine terroir.

Húsakynnin eru hin beztu hér á landi, glæsilegur salur og fagurlega innréttaður mitt á milli alþingishússins og forsætisráðuneytisins. Samt er sorglegt, að einstæðar innréttingar Reykjavíkurapóteks hafa verið rifnar, þar sem nú er bar og kaffistofa. Húsbúnaður titrar undir of þungri undiröldu tónlistar fyrir unga fólkið, er þó sækir ekki staðinn, sem er minna inni en hann var fyrst, jafnvel úti.

Þjónustan hefur batnað, enda er þetta einn af dýru matstöðunum í bænum, kostar 6000 krónur þríréttað á kvöldin, og aðsóknin leyfir ekki leikhússtæla við gesti. Betra er að koma í hádeginu og borga 2000 krónur tvíréttað, en fá þó hvíta tauþurrku. Þá er þetta fínn staður til að heimsækja, því að tilbreytni í matseðli er spennandi og matreiðsla vönduð hjá Sigurði Ólafssyni.

Fagurlega uppsett og afar lystugt salat með risarækjum, spergli og japönskum blómasveppum var einn bezti rétturinn. Súpur voru fínar, einkum gulrótarsúpa með broddkúmenfroðu, sem mildaði gulrótina, en hefði mátt vera meiri. Á borðinu var fyrirtaks brauð með óvenjulega góðu olífumauki. Þjónar töluðu mikið saman og voru seinir að bæta í vatnsglös. Við slíkar aðstæður er betra að fá vatnskönnu á borð.

Fiskur var nokkuð góður, þótt uppsetning væri í skrautlegra lagi að nýklassískum hætti. Grilluð bleikja og keila lágu ofan á sneið af risastórri kartöflu og efst trónaði skreyting úr blaðsalati. Fiskurinn var heldur mikið eldaður, en flóði ekki í smjörsósu, sem var til hliðar í litlum mæli. Bleikjan hafði verið djúpsteikt eftir grillun, dálítið smart, en ekki til matgæðabóta.

Saltfiskur með kardimommusósu var fínlega eldaður, mildur og góður, borinn fram með kartöflustöppu og skemmtilegri ræmu af svínahöm. Lambahryggsneið var fínt elduð, borin fram með grillaðri kartöflublöndu, fenniku og þunnri og fínni hafursrótarsósu. Eftirréttir voru mest skorpubúðingar, crème brulèe og creme catalan, fremur léttir og þægilegir. Espresso var þunnt og bragðdauft.

Síðan þjónustan batnaði er Apótekið einn af fáum stöðum í miðborginni, sem ég get hugsað mér að heimsækja aftur, af því að það er fjölbreytt, ekki sokkið í skólagenginni nýklassík.

Jónas Kristjánsson

DV
Huldumaður í olíunni

Millistjórar í samráðum olíufélaganna segjast hafa dottið inn í andrúmsloft, sem var þar á þeim tíma, og ekki áttað sig á, að það væri mafíuloft. Höfuðpaurarnir sjálfir segja, að mafíuloftið hafi verið leifar frá fyrri tíma, þegar ríkið stjórnaði olíufélögunum, til dæmis með verðlagsskorðum.

Þetta firrir engan persónulegri ábyrgð á samsæri gegn þjóðinni, en vísar okkur veginn til forsendunnar að baki glæpanna. Olíufélögin voru eins og tryggingafélögin og flugfélögin og einkum bankarnir hluti af valdakerfi tveggja stjórnmálaflokka, Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks.

Það sprengir ímyndunaraflið að reyna að telja sér trú um, að forstjórar olíufélaganna hafi verið verri en starfsbræður þeirra hjá tryggingafélögunum, flugfélögunum og bönkunum og öllum atvinnugreinum, þar sem tvö eða þrjú hálfpólitísk fyrirtæki áttu meginþorra markaðarins í skjóli stjórnmála.

Einu sinni var hér tími helmingaskipta. Þá átti kolkrabbinn 60% af atvinnulífinu og smokkfiskurinn 40%. Þessi skipan komst á, þegar ríkið skipulagði atvinnulífið og skammtaði því tækifæri með verðlagsákvæðum, fjárhagsráði, margfaldri gengisskráningu og öðru því, sem einu sinni hét Eysteinska.

Kolkrabbinn og smokkfiskurinn blómstruðu í skjóli tveggja stjórnmálaflokka og studdu þá til valda með fjármunum og aðstöðu. Þetta vissu allir í þá daga, en ekkert var gert með það, rétt eins og dómstólar munu komast að raun um, að enginn olíuforstjóri skuli lenda í fangelsi fyrir samráðin.

Það er söguleg tilviljun, að Samkeppnisstofnun tók olíuna í gegn. Ef til vill fékk forstjórinn höfuðhögg og fór að trúa lögum og rétti. Þegar pólitíska tvíeykið komst að raun um, hvert hann var að fara, var dregið úr fé stofnunarinnar og minnkuð starfsgeta hennar, meðal annars til að fyrna málið.

Svipuð rannsókn verður því ekki gerð á tryggingafélögunum, flugfélaginu og allra sízt á bönkunum, þar sem fulltrúar Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins sátu og ákváðu, hverjir skyldu fá peninga og hverjir frystir úti. Ástæðan er auðvitað huldumaðurinn að baki stjórnmálaflokkanna tveggja.

Huldumaðurinn er Hinn íslenzki kjósandi. Hann hefur áratugum saman vitað, hvernig þjóðfélaginu og atvinnulífinu var stjórnað og lét sig það engu skipta. Hann var og er sáttur. Hann hefur stutt helmingaskiptafélagið til valda og gerir það aftur, þegar kemur að næstu kosningum og þarnæstu.

Þegar leitað er dólgsins, sem ræktaði mafíuloftið í olíunni og öðrum lykilgreinum þjóðfélagsins, verður Hinn íslenzki kjósandi sá aðili, sem helzt ætti að setja á Litla-Hraun.

Jónas Kristjánsson

DV
Fjöldamorð í Falluja

Fjöldamorð Bandaríkjahers í Falluja eru hafin. Þar eru nú um 200.000 óbreyttir borgarar. Til þess að frelsa þá undan 1.500-2.000 skæruliðum, mun bandaríski herinn drepa um 20.000 óbreytta borgara til viðbótar þeim 100.000, sem hann hefur áður drepið í loftárásum og öðrum fjöldamorðum í Írak. … Ekkert af þessu fólki hefur gert Bandaríkjunum neitt til miska, ekki einu sinni stjórn Saddam Hussein. Bandaríski herinn er í krossferð gegn trúarbrögðum, sem eru bandarískum trúarofstækismönnum ekki að skapi. Þetta eru viðurstyggileg manndráp, sem ráðamenn Íslands styðja með ráðum og dáð. …
Fjöldamorð í Falluja

Fjöldamorð Bandaríkjahers í Falluja eru hafin. Þar eru nú um 200.000 óbreyttir borgarar. Til þess að frelsa þá undan 1.500-2.000 skæruliðum, mun bandaríski herinn drepa um 20.000 óbreytta borgara til viðbótar þeim 100.000, sem hann hefur áður drepið í loftárásum og öðrum fjöldamorðum í Írak.

Ekkert af þessu fólki hefur gert Bandaríkjunum neitt til miska, ekki einu sinni stjórn Saddam Hussein. Bandaríski herinn er í krossferð gegn trúarbrögðum, sem eru bandarískum trúarofstækismönnum ekki að skapi. Þetta eru viðurstyggileg manndráp, sem ráðamenn Íslands styðja með ráðum og dáð.

Frá og með loftárássinni á Dresden fyrir sex áratugum við lok síðari heimsstyrjaldarinnar hafa breytzt hlutföll fallinna í styrjöldum. Í gamla daga voru óbreyttir borgarar helmingur fallinna. Síðan Bandaríkjamenn komust til áhrifa í heiminum hefur hlutfall óbreyttra borgara meðal fallinna farið upp í 90%. Svo var í Víetnam og svo er núna í Írak.

Bandaríkjamenn og raunar margir Íslendingar, sérstaklega fréttamenn, telja loftárásir á borgir og bæi, þar sem flugmenn sjá ekki fórnardýr sín, ekki vera stríðsglæpi. Bandaríkjamenn neita raunar að fallast á það sjónarmið, að nokkrar stríðsaðgerðir þeirra í geti verið stríðsglæpir.

Blaðamenn Vesturlanda hafa gersamlega brugðist skyldum sínum gagnvart blóðbaðinu í Írak. Þeir stóðu sig vel í Bosníu og Kosovo, en núna tala þeir bara og skrifa eins og ekki sé til neinn almenningur í Írak. Þeir skrifa alls ekki neitt um börnin, sem reyna að fela sig fyrir bandarískum sprengjum.

Íslenzkum fréttamönnum og blaðamönnum kemur greinilega ekkert við, hvernig daglegt líf gengur fyrir sig í Falluja. Þeir skrifa ekki um hetjudáðir manna, sem reyna að koma slösuðum börnum á spítala. Gegnum Reuter og Associated Press lepja þeir veruleikafirringuna upp úr stríðsglæpamönnum.

“We will win the hearts and minds of Falluja by ridding the city of isurgents. Were doing that by patrolling the streets and killing the enemy.” Þessi ummæli hermanns segja allt sem segja þarf um firringuna, sem íslenzku starfsliði fjölmiðla hefur gersamlega mistekizt að koma á framfæri.

Eftir nokkra mánuði verður umfang fjöldamorðanna í Falluja orðið ljóst og þá verður líka ljóst, að þau leiða ekki til fækkunar andófsmanna í Írak. Smám saman er þjóðin að rísa upp gegn drápsglöðu hernámsliði og leppstjórn þess, sem lýtur forustu Íjad Allavi, gamals njósnara fyrir Bandaríkin.

Skelfilegt er, að fjöldamorðin í Írak skuli vera studd vilja forsætis- og utanríkisráðherra Íslands og með háværri þögn blaðamanna, sem heyra ekki óp barnanna í sprengjurústunum.

Jónas Kristjánsson

DV
Fjölmiðlar blekkja

Þegar glæpamenn sjá ekki þá, sem þeir drepa, virðast flestir telja það ekki vera hryðjuverk. Þetta gildir eins um þá, sem segja eða skrifa okkur erlendar fréttir. Einkum telja þeir þá, sem skipuleggja loftárásir eða framkvæma þær, ekki vera hryðjuverkamenn. Þetta sjónarmið er brezkt og bandarískt. … Adolf Eichmann var dæmdur fyrir fjöldamorð gegn gyðingum, þótt hann sæti allan tímann við skrifborðið og sæi aldrei fórnardýrin. Hið sama á auðvitað að gilda um þá, sem láta drepa eða drepa óbreytta borgara í loftárásum. Þar á meðal brezk og bandarísk yfirvöld hermála og stjórnmála almennt. … Þegar loftárásum er beint að byggðu bóli, borg eða þorpi, er ljóst, að óbreyttir borgarar verða fyrir hnjaski. Frá þessu er ekki eða mjög lítið sagt í fjölmiðlum. …