arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fagnað þá og fagnað nú

Oft höfum við séð myndskeið af Írökum að fagna Saddam Hussein. Brátt fáum við að sjá myndskeið af Írökum að fagna bandarískum her. Hvorugt er af heilindum. Þá og nú er þetta sama fólkið, sem er ekki að gera neitt annað en að reyna að halda lífi og limum í erfiðum kringumstæðum, hverjar sem þær eru hverju sinni.
Tvíeyki í vondum félagsskap

Einungis tvö ríki, Bretland og Ástralía, taka í verki þátt í árás Bandaríkjanna á Írak, hvort tveggja gegn eindregnum vilja kjósenda. Misheppnuð tilraun Bandaríkjanna til að fá stuðning öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna sýndi, að einkum var beitt mútum og hótunum til að fá ríki til fylgis við innrásina. Tyrkir áttu að fá 26 milljarða dollara fyrir að taka við bandarískum landher, en neituðu samt í atkvæðagreiðslu á þjóðþinginu. Þau ríki, sem lýst hafa aðgerðalausum stuðningi við stríðið, gera það ekki af fúsum og frjálsum vilja. Þeim var mútað og þeim var hótað. Kjósendur voru ekki spurðir. Innan um kúguðu mútuþeganna eru svo tveir bjánar frá Íslandi, forsætis- og utanríkisráðherra okkar, sem ekki hirtu um að fá samþykki þingsins eins og lýðræðissinnaðri starfsbræður þeirra í Tyrklandi reyndu þó. Bandalagið gegn Írak er ekki bandalag viljugra, heldur bandalag kúgaðra og mútaðra með tvíeyki frá Íslandi í eftirdragi.
Þær eru dauðar og það fór vel

Einn helzti höfundur hinnar nýju utanríkisstefnu Bandaríkjanna,

Richard Perle, formaður varnarmálanefndar Hvíta hússins og róttækur aðdáandi Ísraels, sagði í morgun í Guardian, að Sameinuðu þjóðirnar séu sem betur fer dauðar, þótt menn muni áfram blaðra eitthvað á allsherjarþinginu. Hann segir, að ný heimsskipan muni rísa á rústum Sameinuðu þjóðanna. Allir vita, að sú skipan felst í, að Bandaríkin ein skipi fyrir og önnur ríki hlýði.
Einræðisherra heimsins

Michael Kinsley fjallaði í morgun í Washington Post um lögmæti stríðsins við Írak. Hann segir, að sum stríð geti verið lögleg, en þetta stríð sé hvorki löglegt að bandarískum né alþjóðlegum lögum. Hann segir, að réttlætingar George W. Bush feli í sér, að hann telji sér heimilt að ráðast á hvaða ríki sem er í heiminum, ef hann sjálfur metur, að það geti einhvern tíma í framtíðinni orðið Bandaríkjunum hættulegt. Hann líti í rauninni á sig sem einræðisherra heimsins.
Félagsskapurinn gagnrýndur

Alþjóðasamband ritstjóra hinnar vestrænu pressu gagnrýndi í gær, að Bandaríkin og Bretland skuli vera í styrjaldarbandalagi með ýmsum harðstjórnarríkjum, sem fótum troða prentfrelsi. Í mótmælabréfi sambandsins er sérstaklega gagnrýnt siðferðisvottorð Eþiópíu og Erítreu, Azerbadsjan og Georgíu, Kólumbíu og Úsbekistan á stríðinu gegn Írak. Sambandið segir það vera fyrir neðan virðingu Bandaríkjanna og Bretlands að sækjast eftir stuðningi ríkja af þessu tagi.
Bretland er ríki nr. 51

Polly Toynbee sagði í Guardian í morgun, að fundur Evrópusambandsins í gær sýni, að Bretland sé orðið einangrað, fyrirlitið og áhrifalaust í sambandinu. Þar líti menn einfaldlega á Bretland sem 51. ríki Bandaríkjanna. Þar sjái allir, að Tony Blair forsætisráðherra sé áhrifalaus í sambúðinni við George W. Bush og geri bara það, sem honum sé sagt. Hins vegar telur hún framtíð Evrópusambandsins bjarta, því að almenningur um alla Evrópu hafi þjappað sér um þá leiðtoga, sem hafa andhæft gegn Bandaríkjastjórn.
Fréttafalsanir á fullu

Stríðið gegn Írak er hafið og um leið er hafið hið hefðbundna áróðursstríð, er CNN og aðrir bandarískir fjölmiðlar fara að birta fölsuð myndskeið, sem eiga að sýna grimmd Saddam Hussein og gereyðingarvopn Íraks. Í fyrra Persaflóastríðinu var t.d. gert mikið með þá frétt, að Írakar hefðu drepið börn á spítala í Kúveit, sem síðan reyndist vera uppspuni frá rótum. Alþjóðasamtök ritstjóra hafa sýnt fram á mikið magn svipaðra vinnubragða Atlantshafsbandalagsins í Bosníu og Kosovo. Tilgangur allra þessara falsana er að sannfæra sjónvarpsáhorfendur og lesendur dagblaða á borð við Morgunblaðið, að óvinurinn sé feiknarlega andstyggilegur og því sé hrein guðs mildi, að einhver hafi bein í nefinu til að fara í stríð við hann. Allir vita, að Saddam Hussein lýgur hratt, en fáir átta sig á, að reynslan sýnir, að vestræn hernaðaryfirvöld ljúga enn hraðar.
Síðbúinn sigur Gaullisma

William Pfaff bendir í Guardian í morgun á, að einungis Bandaríkin, Bretland og Ástralía heyja stríðið gegn Írak. Að baki liggur örlagaríkur ósigur Bandaríkjanna fyrir Frakklandi í öryggisráði Sameinuðu þjóðanna. Þrátt fyrir mútur og ógnanir tókst Bandaríkjunum ekki að vinna Angola, Chile, Pakistan, Kamerún, Gíneu og Mexikó á sitt band, ekki eitt einasta þessara ríkja. Og á endanum féll Tyrkland frá því að heimila Bandaríkjunum að ráðast á Írak frá herstöðvum í Tyrklandi. Allt felur þetta í sér síðbúinn sigur franska Gaullismans, sem kenndur er við de Gaulle heitinn. Framferði Bandaríkjanna á alþjóðavettvangi hefur sett af stað miðflóttaafl, sem heimsveldið ræður ekki við.
Sorgleg aðild Íslands

Óbein aðild ríkisstjórnar Íslands að fjöldamorðum Bandaríkjanna og bandamanna þeirra á saklausu fólki er sorgleg. Hún er skelfilegt dæmi um, að borubrattir menn við skrifborð geta verið fjarlægir mannlegum veruleika þeirra, sem verða fyrir ópersónulegum loftárásum. Vonandi leiðir þetta ekki til þess, að forsætisráðherra okkar og utanríkisráðherra verði um síðir dregnir fyrir hinn nýja stríðsglæpadómstól í Haag. Þetta eru bara bjánar, en ekki alvöru illmenni. En þeir öfluðu sér ekki undanþágu frá Haag eins og George W. Bush gerði.
Írak er ekki Serbía

Fyrirhugað stríð Bandaríkjanna og Bretlands gegn Írak er ekki sambærilegt við stríð Atlantshafsbandalagsins gegn Serbíu út af Kosovo, þótt farið hafi verið framhjá öryggisráði Sameinuðu þjóðanna í báðum tilvikum. Í dæmi Serbíu var Rússland eitt andvígt í öryggisráðinu, en Atlantshafsbandalagið, Evrópusambandið og Balkanskagaríkin voru einróma samþykk því. Stríðið við Serbíu naut því víðtæks stuðnings alþjóðasamfélagsins, en það gerir stríðið við Írak alls ekki.
Peningafurstar og pólitík

Góð þumalputtaregla um óeðlileg fjármálatengsl stjórnmálaflokka og peningafursta er, hversu andvígur viðkomandi flokkur er lögum um gegnsæi þessara tengsla. Þetta er miklu öruggari mælikvarði en getsakir forsætisráðherra okkar um óeðlileg tengsl óvinsælla peningafursta við aðra flokka en hans eigin.
Afsögn Robin Cook

Robin Cook, fyrrverandi utanríkisráðherra hjá Tony Blair, hefur sagt af sér sem forseti neðri deildar brezka þingsins til að mótmæla styrjaldarstefnu brezka forsætisráðherrans. Grein hans í Guardian um þessa ákvörðun er stutt og gott yfirlit helztu raka gegn fyrirhuguðu stríði Bandaríkjanna og Bretlands við Írak.
Ráðamenn kúgaðir ramba

Með því að reyna að kúga ráðamenn vinveittra ríkja til stuðnings við Íraksstríð gegn vilja kjósenda hinna vinveittu ríkja hefur George W. Bush skaðað ráðamennina. Hann hefur eyðilagt Tony Blair í Bretlandi og Jose María Aznar á Spáni. Hann hefur grafið undan Recep Tayyip Erdogan í Tyrklandi og Pervez Musharraf í Pakistan. Hvarvetna hafa ráðamenn þurft að velja milli eindregins almenningsálits heima fyrir og undirgefninnar við heimsvaldastefnuna. Þeir fáu, sem hafa kosið að fylgja Bush, munu aldrei bíða þess bætur heima fyrir. Þessi augljósi vítahringur fækkar stuðningsmönnum Bandaríkjanna og einangrar Bandaríkin. Og ekki munu Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson ríða feitum hesti frá stuðningi þeirra við trúarofstækismann með einbeitta stríðsþrá.
Huntington hnekkt

Þróun heimsmála í vetur hefur hnekkt kenningu Samuel Huntington um væntanlega alheimsbaráttu menningarheima á þessari öld. Það eru ekki vestrið og íslam, sem berjast um völdin um þessar mundir, heldur hefur gamla Evrópa tekið forustu í andstöðu við heimsvaldastefnu Bandaríkjanna. Það er gamla Evrópa, sem reynir að verja Palestínu gegn ofbeldi Ísraels og Bandaríkjanna, en ekki Arabaríkin. Það eru Evrópumenn, sem á götum úti mótmæla fyrirhuguðu stríði við Írak í miklu meira mæli en múslimar gera. Það eru Frakkar, sem leiða baráttuna gegn heimsvaldastefnunni og tala fyrir hönd mikils meirihluta kjósenda í öllum löndum Evrópu. Baráttan stendur milli tveggja greina vestursins, þar sem gamla Evrópa hefur orðið sér úti um bandamenn í öllum heimshornum og menningarheimum, þar á meðal í Bandaríkjunum sjálfum, en Bandaríkin hafa einangrazt með nokkrum fylgislausum valdhöfum á borð við Tony Blair, Jose María Aznar og Simeone Saxe-Coburg Gotha.
Jesús og Jack Daniels

Fjörutíu ára gamall var George W. Bush drykkfelldur iðjuleysingi og pabbadrengur, þegar hann frelsaðist snögglega, hætti að bragða áfengi og endurfæddist í Kristi að hætti ýmissa ofsatrúarmanna í Baptistakirkjum Suðurríkjanna, sem eru heimilisvinir hans. Smám saman magnaðist í honum trúarofsinn og hann fór að eiga einkasamræður við guð. Upp á síðkastið er hann farinn að upplýsa í opinberum ræðum, að hann sé útvalinn af guði til að fara í stríð við óvini ríkisins. Áður hafði hann upplýst í opinberri ræðu, að stríðið við Írak væri krossferð, orðrétt. Betra hefði verið fyrir okkur öll, að hann hefði haldið áfram að glíma við Jack Daniels og látið Jesú Krist í friði.
Hvers á Símon að gjalda?

Simeone Saxe-Coburg Gotha, forsætisráðherra Búlgaríu, var ekki hafður með á þríveldafundinum á Azoreyjum, þar sem George W. Bush frá Bandaríkjunum lagði Tony Blair frá Bretlandi og Jose María Aznar frá Spáni lífsreglurnar. Skemmtilegra hefði verið að hafa fullt hús allra þeirra stríðsglöðu, sem vilja árás á Írak án samþykktar öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna. Alls eru fjórar ríkissjórnir þeirrar skoðunar í öryggisráðinu, en ekki þrjár. Spurningin er, hvers á Símon að gjalda?
CNN er vondur fréttamiðill

Dögum saman hefur sjónvarpsstöðin CNN sagt, að Jose María Aznar sé forseti Spánar, þótt allir aðrir viti, að Spánverjar hafa kóng og að enginn hefur kóng og forseta í senn. Fáfræði fréttamanna stöðvarinnar og sérbandarískt sjónvarhorn eru oft það eina, sem ferðamenn hafa sér til upplýsingar í útlöndum, ef þeir skilja ekki mál landsins og hafa ekki aðgang að heimspressunni eða internetinu. CNN er gott dæmi um, að sjónvarpið er fremur leikhús en fréttamiðill og að andlitin á skjánum eru fremur leikara en fréttamanna. Í gamla Persaflóastríðinu tókst stöðinni að telja mönnum trú um, að það væri fréttamiðill, sem sýndi stríð í beinni útsendingu. Í rauninni var stöðin að sýna falsaðar og fyrirfram gerðar myndir frá bandaríska hernum. Í yfirvofandi stríði fáum við enn betur að sjá, hvernig sjónvarpsstöðin þjónar bandarískum hagsmunum með enn viðameiri myndfölsunum til að réttlæta árásina.
Hlé á skrifum

Vegna utanferðar verður hlé á punktaskrifum til þriðjudagsins 18. marz.
Mannfólkinu fer að fækka

Frjósemisstuðull mannkyns er kominn niður í 1,85 samkvæmt nýjustu tölum Sameinuðu þjóðanna, en þarf að vera 2,1 til að halda óbreyttum mannfjölda í heiminum, þegar til langs tíma er litið. Stuðullinn var um 6 í þróunarlöndunum fyrir 35 árum, en er nú kominn þar niður í 2,9. Í Evrópu er stuðullinn kominn niður í 1,4 og í Japan niður í 1,3. Á þeim svæðum má búast við mikilli fólksfækkun vegna takmarkana á fjölda nýbúa. Bandaríkjamönnum mun hins vegar áfram fjölga vegna mikils aðstreymis nýbúa. Í International Herald Tribune rökræðir

Ben J. Wattenberg hugsanlegar afleiðingar þessarar byltingar.
Dísill slær við vetni

Rannsóknir við Massachusetts Institute of Technology benda til, að vetnisbílar eigi langt í land, þrátt fyrir mikla áherzlu á tilraunir með þá, enda séu þeir alls ekki eins vistvænir og af er látið. Til skamms tíma litið eru meiri líkur á, að unnt verði að bæta eldsneytisnýtingu dísilvéla með rafmótorum, svokölluðu blönduðu kerfi, sem til skamms tíma er talið vistvænna en vetnistæknin eins og hún horfir við um þessar mundir. Sé hins vegar litið þrjá-fimm áratugi fram í tímann, er enginn kostur sjáanlegur til að knýja bíla annar en vetni. Frá þessu var sagt á

BBC.
Andstæðingum þjappað saman

William Pfaff segir í International Herald Tribune, að tilraunir Bandaríkjastjórnar til að deila og drottna í Evrópu hafi þjappað saman andstæðingum heimsvaldastefnunnar og styrkt trú almennings á Vesturlöndum á Sameinuðu þjóðirnar sem eina tækið til að halda Bandaríkjunum og einstefnu þeirra í skefjum.
Evrópa ekki talin meðsek

Brian Whitaker segir í Guardian, að andstaða almennings í Evrópu við fyrirhugað stríð Bandaríkjanna og Bretlands við Írak hafi komizt til skila í hugum fólks í Miðausturlöndum. Þar sé ekki lengur litið á málið sem vestrænt ofbeldi, heldur bandarískt ofbeldi. “Lifi Frakkland”, stendur á áróðursspjöldum í Egyptalandi.
Stuðningsríkin eru ófús

Gary Younge segir í Guardian, að stuðningurinn við fyrirhugað stríð við Írak sé ekki meiri en svo í hinum fáu stuðningsríkjum stríðsins, að einungis 39% Bandaríkjamanna, 22% Ástrala, 15% Ítala og Breta, 13% Búlgara og 2% Spánverja styðji stríð án samþykktar öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna. Hann segir, að stríðið snúist ekki um Írak, heldur hvernig heimi við viljum lifa í og hvort eitt ríki hafi rétt á að hunza vilja alþjóðasamfélagsins. Hann á ekki við Írak, heldur Bandaríkin.
Stríðið talið stríðsglæpur

Margir alþjóðlega viðurkenndir lögmenn halda fram, að fyrirhugað stríð Bandaríkjanna við Írak sé ólöglegt samkvæmt alþjóðalögum, nema það verði fyrirfram samþykkt af öryggisráði Sameinuðu þjóðanna. Samþykkt öryggisráðsins nr. 1441 sé svo loðin, að hún veiti enga heimild til stríðs, án þess að ný ályktun taki af skarið.

Mark Littman segir í Guardian, að án slíkrar heimildar verði stríð Bandaríkjanna glæpur allra glæpa, sem geti endað með, að helztu forvígismenn stríðsins geti ekki farið til annarra landa án þess að eiga á hættu að vera dregnir fyrir stríðsglæpadómstól.
Sveik loforð um Palestínu

Á fjórveldafundi Bandaríkjanna, Evrópusambandsins, Rússlands og Sameinuðu þjóðanna í desember lofaði George W. Bush Bandaríkjaforseti að leggja fram umsamda vegaáætlun um friðarferli í Palestínu eftir kosningarnar, sem voru í Ísrael í janúarlok. Nú hefur Bush ákveðið að svíkja þetta loforð. Hann hyggst ekki leggja fram vegaáætlunina fyrr en eftir fyrirhugað stríð við Írak. Þetta hefur valdið mikilli reiði í Evrópu og stuðlað að andstöðu við stríðið. Evrópskur embættismaður orðaði þetta svo, að stjórn Bush mundi ekki gera neitt, sem Ariel Sharon, forsætisráðherra Ísraels, væri andvígur. Frá þessu segir

Steven R. Weisman í New York Times.
Gott á ykkur

Lýðræði er svo sem ekki merkilegra en hvert annað þjóðskipulag. Ekki sýnir reynslan, að það knýi fram vilja kjósenda. Sízt af öllu leiðir það til beztu hugsanlegu ríkisstjórnar. Samt er eitt, sem gerir það nytsamlegra en önnur slík kerfi: Það er aðferð til að skipta um valdhafa án borgarastyrjaldar og blóðsúthellinga. Í lýðræðiskerfi verða stjórnarskipti, en ekki kollsteypur eins og í öðrum tegundum þjóðskipulags. Kjósendur ráða svo, hvenær og hveru oft þeir vilja nota tækifærin til að skipta um valdhafa og hvenær þeir vilja áfram draga sinn djöful fremur en að fá sér nýjan. Niðurstaða kosninganna í dag verður því í öllum tilvikum þessi: Gott á ykkur.
Newsweek afskrifar Bush

Newsweek skefur ekki utan af gagnrýni á George W. Bush Bandaríkjaforseta. Fréttaritið segir hann hafa framleitt ringulreið í alþjóðamálum, klofið vestrænt samstarf, Sameinuðu þjóðirnar og Evrópusambandið og fengið allan heiminn til að hata Bandaríkin. Með markvissu ofstæki hafi hann á skömmum tíma rústað því fjölþjóðasamfélagi, sem margir menn byggðu upp á löngum tíma. Blaðið endar skammaræðuna með því að segja, að Saddam Hussein hefði aldrei getað skaðað Bandaríkin eins mikið og þráhyggja Bush og Bandaríkjanna í máli Íraks hefur skaðað þau.
Vinna ekki friðinn einir

Thomas L. Friedman segir í New York Times, að Bandaríkjamenn hafi einir sér ekki þolinmæði, mannafla og orku til að byggja upp nýtt þjóðfélag í Írak á rústum hins gamla. Bandaríkjamenn þurfi ekki bandamenn til að vinna stríðið, en þeir þurfi bandamenn til að vinna friðinn. Með lítilsvirðingu á bandamönnum sínum hafi Bandaríkin einangrað sig og tapað stöðu forusturíkis hins frjálsa heims.
Bush eyðileggur allt

Maureen Dowd segir í New York Times, að George W. Bush hafi splundrað Sameinuðu þjóðunum, Atlantshafsbandalaginu, Evrópusambandinu, stjórnmálaferli Tony Blair og fjárlögum Bandaríkjanna. Allir óttist vanhugsaðar gerðir hins froðufellandi kúreka, nema þeir, sem helzt þyrftu að óttast hann, svo sem ráðamenn Norður-Kóreu, er hafa einmitt notað Íraksmálið til að færa sig upp á skaftið.
Íhlutun lúti reglum

Reglan um fullveldi ríkja hefur verið hornsteinn utanríkismála allt frá Westfölsku friðarsamningunum 1648, eins og við þekkjum vel hér á landi. Ef menn vilja rjúfa þessa mikilvægu reglu, verða að vera um það skýrar reglur, svo sem að víðtækt fjölþjóðasamkomulag sé um íhlutun og að hún valdi ekki meiri skaða en henni er ætlað að hindra. Augljóst er, að fyrirhuguð árás Bandaríkjanna á Írak fellur ekki að neinum slíkum reglum og mun magna öryggisleysi jarðarbúa. Menn spyrja, hverjir verði næstir í vegi hinna stríðsglöðu.

Jonathan Freedland ræðir í Guardian um vandamál íhlutunar í fullveldi ríkja.
Látum þá hata okkur

Utanríkisstefna George W. Bush Bandaríkjaforseta og nánustu samstarfsmanna hans felst í latneska orðskviðnum: Oderint dum metuant. Látum þá hata okkur, ef þeir bara óttast okkur. Af heimsku og ábyrgðarleysi hefur ríkisstjórn hans eyðilagt margra áratuga uppbyggingu vináttu milli Bandaríkjanna annars vegar og hins vegar fyrrverandi bandamanna þeirra í Evrópu, í Miðausturlöndum og raunar um allan heim.

Paul Krugman ræðir í New York Times um ógöngur hinnar nýju stefnu bandarískrar lítilsvirðingar á umheiminum, bandamönnum jafnt sem öðrum.
Hvarvetna fyrirlitnir

Í skoðanakönnunum víðs vegar um vesturlönd kemur í ljós, að fólk telur George W. Bush vera hættulegri en Saddam Hussein. Þessi skoðun ríkir meira að segja í gömlum bandalagsríkjum á borð við Kanada og Írland. Vesturlandabúar telja almennt, að heimsfriðnum stafi margfalt meiri hætta af Bandaríkjunum en Írak. Þeir fáu valdamenn, sem styðja Bandaríkin, gera það af skelfingu eða fyrir peninga, en ekki af góðum vilja.

>Nicholas D. Kristof ræðir í New York Times um allt það tjón, sem orðið er á samskiptum Bandaríkjanna og umheimsins, áður en hleypt er af fyrsta skotinu í fyrirhuguðu stríði.
Íslenzkir valdahringir

Leðjuslagur vikunnar sýnir óeðlileg afskipti stjórnmálavalds af peningavaldi og óeðlileg afskipti peningavalds af stjórnmálavaldi, þar sem fjölmiðlun og ríkisvald er misnotað fram og aftur. Markmið mafíósa er að mynda hringrás, þar sem peningavald fjármagnar stjórnmálavald og stjórnmálavald fjármagnar peningavald. Við erum byrjuð að feta í humátt á eftir Bandaríkjunum, þar sem pólitík og auður samtvinnast í valdahringjum, sem eru að ná fullveldinu af lýðnum og breyta lýðræði í auðræði.
Óvæntur auður flokka

Í síðustu alþingiskosningum var greinilegt af magni auglýsinga og annars áróðurs, að Framsóknarflokkurinn og Samfylkingin höfðu tugmilljónum króna meira fé til ráðstöfunar í kosningabaráttunni en flokkarnir hefðu getað aflað sér með eðlilegum og hefðbundnum hætti hjá fólki og fyrirtækjum. Aldrei hefur verið skýrt, hvernig flokkarnir komust yfir þessa miklu peninga. Nú hafa nafnkunnir menn sagt í fjölmiðlum, að eitt stórfyrirtæki hafi sennilega greitt og annað stórfyrirtæki hafi sennilega haft áhuga á að greiða fé til að liðka fyrir hagsmunum sínum. Þurfum við frekari staðfestingu þess, að birta þurfi beinan og óbeinan stuðning við stjórnmálaflokka og -menn, svo að sértæk greiðasemi sé öllum sýnileg?.
Fyrst verða fjöldamorð

Samkvæmt heimildum

New York Times hyggjast bandarískir herstjórar hefja stríðið við Írak með því að varpa 3.000 sprengjum og eldflaugum á landið fyrstu 48 klukkustundirnar, þar á meðal á höfuðborgina Bagdað. Richard Myers, formaður herráðsins, hefur varað blaðamenn við að vera í Bagdað, þegar stríðið hefst. Af þessu má ljóst vera, að Bandaríkin munu hefja stríðið með víðtækum fjöldamorðum á almenningi.
Bandarískar pyndingar

Guardian segir frá því morgun, að tveir fangar hafi látizt af völdum pyndinga í herstöð Bandaríkjanna í Bagram í Afganistan. Aðrir fangar í herstöðinni hafa lýst vinnubrögðum, sem notaðar eru við yfirheyrslur fanga. Þær eru langt utan þess ramma, sem heimilaðar eru samkvæmt alþjóðalögum. Þetta er í samræmi við, að Bandaríkin neituðu að taka þátt í hinum nýstofnaða stríðsglæpadómstól Sameinuðu þjóðanna, börðust af hörku gegn stofnun hans og hafa lagt mikla áherzlu á að knýja undirgefin ríki til samninga um að draga ekki bandaríska ríkisborgara fyrir dómstólinn.
Bandalag mútaðra og kúgaðra

Bandaríkjastjórn reynir að fá Tyrklandsstjórn til að ráðast með sér á Írak. Í því skyni er henni ýmist lofað 26 milljarða dollara aðstoð eða hótað að skrúfa fyrir aðstoð. Sama gildir um ríkisstjórnir, sem eru svo heppnar eða óheppnar að eiga fulltrúa í öryggisráði Sameinuðu þjóðanna. Þeim er hótað öllu illu, ef þær styðja ekki tillögu Bandaríkjastjórnar, og lofað öllu fögru, ef þær samþykkja hana. Ráðamenn Bandaríkjanna segjast vera með þessu að búa til “bandalag hinna fúsu”, sem á að leysa fyrri bandalög af hólmi, þar á meðal Atlantshafsbandalagið, sem ekki vill vera með. Miðað við aðferðir Bandaríkjastjórnar er ekki rétt að tala um bandalag hinna fúsu, heldur bandalag hinna mútuðu og kúguðu.
Hver talar fyrir Evrópu?

Þegar taldir eru upp ýmsir evrópskir landsfeður, sem styðja hernaðarstefnu George W. Bush Bandaríkjaforseta, gleymist oft að geta þess, að almenningsálitið í öllum löndum Evrópu er feiknarlega andvígt fyrirhuguðu stríði við Írak. Það eru alls ekki Gerhard Schröder og Jacques Chirac, sem eru einangraðir í Evrópu. Þeir tala fyrir hönd almennings í Bretlandi, Spáni og Ítalíu, en ekki Tony Blair, José Aznar og Silvio Berlusconi. Schröder og Chirac tala fyrir hönd almennings á Íslandi, en ekki Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson.
Þrýstar kvarta

Allir þrýstihópar reyna að hafa áhrif, rétt eins og fyrirtæki og stofnanir reyna að hafa áhrif. Landsvirkjun og Iðnaðarráðuneytið leita allra færa til að reisa sem flest orkuver og beita í því skyni alls konar þrýstingi. Það er hrein hræsni, þegar slíkir aðilar kvarta um, að áhugasamtök um verndun ósnortinna víðerna reyni að hafa áhrif á alls konar aðila, sem geta lagt stein í götu ráðagerða um víðtæk landspjöll. Ef slík samtök geta fengið verktaka til að hætta við að bjóða í verk og fjármálastofnanir til að hætta við að fjármagna þær, er það ekkert annað en einn þrýstingurinn af mörgum. Þrýstar geta ekki kvartað, þegar þrýst er á móti þeim.
Krossferð trúarofstækis

Dálkahöfundurinn

Nicholas D. Kristof segir í New York Times í dag, að skoðanir og gerðir George W. Bush byggist á trúarofsa hans, sem sé í samræmi við róttæka trú þeirra 46% Bandaríkjamanna, sem segjast vera endurfæddir í kristni. Bush segist ekki trúa þróunarkenningunni, enda trúa 48% Bandaríkjamanna sköpunarkenningunni, en aðeins 28% þróunarkenningunni. Það fylgir bandaríska trúarofsanum, að 68% þeirra trúa, að djöfullinn sé til. Í þessu samhengi er Bush eins konar Messías, sem varar lýðinn við illum öflum úti í heimi og hyggst endurhanna allt stjórnmálaferli í Miðausturlöndum. Hann er trúarofstækismaður á leið í krossferð gegn illum múslimum.
Stalín byrlað eitur

Nýtt sagnfræðirit um dauða Stalíns 1. marz 1953, eftir Vladimir Naumov og Jonathan Brent, kemst að þeirri niðurstöðu, að einræðisherranum hafi verið byrlað eitrið warfarin í fjögurra manna borðhaldi, þar sem voru Nikita Krústsjov og Lavrenti Beria. Höfundarnir telja Beria hafa framið verknaðinn, enda kom hann í veg fyrir, að Stalín fengi læknishjálp fyrstu klukkutímana eftir verknaðinn. Höfundarnir telja morðið tengjast fyrirhuguðum sýndarréttarhöldum, þar sem Stalín ætlaði að láta taka af lífi fjölda lækna fyrir samsæri um að ráða sig af dögum. Michael Wines skrifar grein um sagnfræðiritið í

New York Times í dag.