arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Stjórnin hangir á bláþræði

Stjórnarmeirihlutinn féll í viðskiptanefnd. Helmingur Framsóknar greiddi atkvæði með stjórninni, hinn helmingurinn með Sjálfstæðisflokknum. Sýnir ljóslega, að ríkisstjórnin hangir á bláþræði. Hefur ekki þingstyrk til að ná málum fram á þingi. Davíð er enn við völd í boði Framsóknar. Stjórnin verður að rifa seglin og einbeita sér bara að tvennu. Í fyrsta lagi að koma Davíð og frjálshyggjunni frá völdum í peningamálum. Í öðru lagi að standa við lofaðar kosningar í apríllok. Til að koma Davíð frá þarf hún að leyfa Framsókn að stjórna bak við tjöldin. Svo er bara að fara í kosningaslaginn.
Misvondir Moggakaupendur

Ég sé ekki, að Íslandsbanki hafi ráð á að gæðastimpla þá, sem eru bakvið Óskar Magnússon eða Steve Cosser. Hlutverk bankans er ekki að meta, hvers konar stuðningur við Sjálfstæðisflokkinn henti Mogganum. Bankinn á bara að ná eins miklum peningum til baka og unnt er. Honum er það til ævarandi skammar að hafa brennt þrjá milljarða króna á mesta risagjaldþroti fjölmiðlasögunnar. Nóg er komið af slíku rugli. Fyrsta regla við slíkar aðstæður er að hleypa fyrri eigendum ekki að. Önnur regla er, að enginn kaupandi sé betri eða verri en peningarnir, sem hann veifar.
Svartur og góður

Basil & Lime er ítalskur staður vinsæll við Klapparstíg, þar sem einu sinni var Pasta Basta. Staðurinn er svartur í borðdúkum, stólum og gólfi. Þjónusta þægileg og fagleg. Maturinn er ekki eins góður og á Primavera, en er ódýrari. Forréttir á 1050 kr, pasta á 1450 kr, fiskur á 2850 kr, kjöt á 3600 kr, eftirréttir á 1250 kr. Villisveppa-risotto var bragðsterkt og -gott, en ekki eins maukað og heima í Feneyjum. Sjávarréttasúpa var fínn matur með sterku kræklingsbragði. Ragú taglitelle var betra en nafnið. Saltfiskur var notalega eldaður, með sterku tómatmauki. Góð viðbót við íslenzkt matarlíf.
París er það heillin

Ef þú hefur ekki komið til London, tekur þig viku að kynnast miðborginni og því, sem hún hefur að bjóða. Í mannlífi, verzlunum, menningu, minjum. Sama er að segja um Manhattan og Rómarborg. Amsterdam og Kaupmannahöfn taka tæpa viku, svona fjóra daga. Ein heimsborg sker sig úr. Það er París. Þú ert að minnsta kosti þrjár vikur að kynnast henni eins vel og þú kynnist öðrum heimsborgum á viku. Miðborgin í París er órastórt svæði, tíu kílómetrar á kant. Gefðu þér góðan tíma, ef þú vilt kynnast mestu heimsborg heims, mestu mannlífsborginni, mestu verzlunarborginni, mestu menningarborginni.
Breitt bak skattgreiðenda

Engin ástæða er til, að skattgreiðendur framtíðarinnar beri tjón af völdum hruns frjálshyggjunnar. Ríkisstjórn Geirs Haarde mátti ekki leggja hundruð milljarða króna af væntanlegu skattfé til að greiða tjón innistæðueigenda. Þeir áttu sjálfir að fá að bera sitt tjón. En hún freistaðist til að kasta byrðum á skattgreiðendur. Ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttir má ekki leggja tugi milljarða af væntanlegu skattfé til að greiða tjón skuldara. Hún má bara lengja í lánum og milda vexti. Hún mun samt líklega freistast til að kasta slíkum byrðum á skattgreiðendur. Nú er komið meira en nóg af slíku.c
Kjörorðin eru gamalkunn

Skemmtilegast úti að aka í hruninu er Frjálshyggjufélagið. Aðalfundur þess um daginn fagnaði andláti nýfrjálshyggju. Skilgreindi hana sem ríkisrekna frjálshyggju. Samt voru krosseignar- og útrásarvíkingar ekki ríkisreknir og ekki heldur einkavæddir bankar. Eini ríkisþáttur hrunsins var eftirlitsleysi Seðlabankans og Fjármálaeftirlitsins, sem störfuðu í anda hefðbundinnar frjálshyggju. Kjörorðín voru frjálshyggjunnar: Light-touch, laissez-faire og hands-off. Ef eitt atriði er orsök hrunsins, er það einmitt hin hefðbundna frjálshyggja Hannesar Hólmsteins og Davíðs, Geirs og Ingibjargar Sólrúnar.
Illugi er enn í gangi

Illugi Gunnarsson alþingismaður er tákn fyrir siðleysi hrunsins. Geir Haarde lét skattgreiðendur borga milljarðatjón, sem fjárglæfrasjóður Illuga í Glitni olli eigendum innistæðna í sjóðnum. Þetta var sértækt ríkishandafl í sjóði númer níu, ríkisrekin frjálshyggja. Var mesti flokkspólitíski glæpur hrunsins. Verra er samt, að Illugi er enn í pólitík. Sækist eftir efsta sæti á lista Flokksins í Reykjavík. Hann hefur ekkert lært og vill fá stuðning þorpsídjótanna til að halda áfram að geta sparkað í skattgreiðendur. Réttmætt væri hins vegar, að hann væri landflótta á fjarlægri aflandseyju.
Röng grisjun Fréttablaðsins

Fréttablaðið hefur misst Svanborgu Sigmarsdóttur, Auðun Arnórsson, Guðrúnu Helgu Sigurðardóttur og Hrefnu Sigurjónsdóttur úr starfi. Ég held, að blaðið tapi á því, þetta voru valinkunnir blaðamenn. Miklu nær var fyrir blaðið að grisja silkihúfurnar. Þar er mikið af yfirmönnum, aðstoðarviðaukastjórum af ýmsu tagi. Einnig eru þar fullar skrifstofur af stoðdeildum ýmiss konar, markaðsfræðingum og mannauðsstjórum, ívent-fulltrúum og ímyndarfræðingum, blaðurfulltrúum og samskiptasérfræðingum. Slíkir fóru að ryðjast inn á fjölmiðla í lok síðustu aldar. Hafa æ síðan étið upp hagnað fjölmiðlanna.
Hissa á Sigmundi Davíð

Ég hef ekki séð Samfylkinguna leggja Sigmund Davíð Gunnlaugsson í einelti á netinu. Hann kvartar samt yfir rógsherferð hennar í bloggi. Hún tali illa um fjármál sín og konu sinnar í tengslum við hlutafé í P. Samúelsson. Að vísu er ég enginn sérfræðingur í bloggi Samfylkingarinnar. Les þó nógu mikið af bloggi til að geta séð dæmi um slíkt, ef það væri til. Ég held, að þetta sé bara vænisýki í Sigmundi Davíð. Mér finnst ekki trúverðugar kvartanir hans í helgarviðtali Fréttablaðsins. Þvert á móti er ég hissa á viðbrögðum hans. Mér finnst hann hlaupa í hóp með Árna Johnsen, sem kvartar yfir morðtilraun.
Marklausar skoðanakannanir

Ekkert er að marka skoðanakannanir, sem gerðar eru fyrir hagsmunaaðila. Fyrir því er gömul reynsla, innlend sem erlend. Þess vegna er ekkert að marka kannanir, sem sýna meira fylgi kaupenda kannana en annarra. Bjarni Benediktsson segist hafa meira fylgi en Guðlaugur Þórðarson til formanns. Og Illugi Gunnarsson segist hafa meira fylgi en Guðlaugur Þórðarson til fyrsta sætis á lista. Hvort tveggja getur verið satt, en ekki vegna þess, að Capacent eða annar slíkur aðili segi það. Takið könnunum af þessu tagi með varúð og spyrjið fyrst, hver borgar brúsann.
Ekki sonurinn heldur faðirinn

Mér er sagt, að það sé ekki sonurinn Vilhjálmur H. Vilhjálmsson, heldur faðirinn Vilhjálmur H. Vilhjálmsson, sem sé formaður bankaráðs Glitnis. Faðirinn er talinn vammlítill sómamaður, en sonurinn brokkgengur. Mér léttir að heyra, að faðirinn er í bankaráðinu, en ekki sonurinn. Heilagur andi var ekki yfir mér, þegar ég ruglaðist á feðgunum.
Þingmenn styðja ruglið

Fimmtíu manns missa vinnuna hjá Frostfiski í Þorlákshöfn, því að Waitrose í Bretlandi hætti viðskiptum vegna hvalveiða. Samtals munu nokkur hundruð manns missa vinnu vegna Waitrose og er þó ekki á bætandi. Allt gerist þetta, því að hálfbilaður auðmaður vill fórna milljörðum til að halda úti óarðbærum hvalveiðum. Hefur reynt að selja hvalkjötið til Japans, en ekki tekizt. Þar hefur það legið í gámum og auðmaðurinn orðið að kaupa það til baka. Japanir éta ekki lengur hvalkjöt. Ríkisstjórnin ákvað að sætta sig við geðsjúkar hvalveiðar út allt þetta ár. Enda er meirihluti þingmanna fylgjandi ruglinu.
Forstokkuð ríkisstjórn

Nýja ríkisstjórnin líkist daglega meira þeirri gömlu. Hún er farin að gæla við að fresta kosningum, því að henni líður svo vel við völd. Hún telur sig þurfa meiri tíma til að koma málum fram. Það er hrein og klár valdasýki. Hún er svo forstokkuð, að hún skipar dæmdan þjóf sem formann bankaráðs. Varla er hægt að haga sér gerræðislegar. Ég held hún sé sambandslaus við andófið, sem fleytti henni til valda. Eftir nokkrar vikur verður hún orðin svo óvinsæl, að heimskir kjósendur telja hana, en ekki Geir, hafa komið þjóðinni á haus.
Tveir plús tveir

Við höfum fengið skárri ríkisstjórn og erum næstum búin að losna við Davíð. Tvennt gott. Alþingi getur gert tvennt til viðbótar til að gleðja okkur. Í fyrsta lagi leyfa óraðaða framboðslista frá og með kosningnum í apríl. Í öðru lagi smíða ferli stjórnlagaþings. Ég hef áður útskýrt, að auðvelt er að meðhöndla óraðaða lista á atkvæðaseðlum. Ekki er flóknara að gangsetja stjórnlagaþing. Fræðimenn setji í sumar upp ýmsa kosti, sem gætu átt heima í stjórnarskrá. Í haust verði stjórnlagaþingið svo kosið. Það taki afstöðu til kostanna frá sérfræðingunum. Niðurstaðan fari í þjóðaratkvæðagreiðslu.
Hver er þessi Vilhjálmur?

Getur ekki einhver rannsóknarblaðamaður upplýst okkur um, hverjir eru nýir bankaráðsmenn Íslandsbanka, áður Glitnis? Hverjir eru óumdeildir fagmenn, hverjir eru gæludýr stjórnmálaflokka. Hver ný nefnd, sem mynduð er, þarf að framkalla nákvæma skoðun á hugarfari þess, sem nefndina skipar. Hver er til dæmis Vilhjálmur H. Vilhjálmsson? Er hann sá, sem stal ritgerðinni um árið? Er rétt að setja í bankaráð mann, sem hefur verið sviptur kandídats-titli. Er gamla spillingin frá gömlu ríkisstjórninni enn á lífi hjá þeirri nýju?
Endursamið um IceSave

Enginn hefur umboð til að skuldsetja þjóðina fyrir hundruð milljarða vegna IceSave. Ábyrgð ríkja á innistæðum nær aðeins til sjóða, sem myndaðir voru í því skyni. Það segir tilskipun Evrópusambandsins. Samningamenn sambandsins, Alþjóða gjaldeyrissjóðsins og Bretlands heilaþvoðu samningamenn Geirs Haarde fyrr í vetur. Fengu þá til að samþykkja miklu meiri ábyrgð. Endurskipa þarf í samninganefndina, setja þar menn eins og Stefán Má Stefánsson prófessor og Lárus L. Blöndal lögfræðing. Auk þess ber að líta á, að Bretastjórn skaðaði endurgreiðslugetu bankans með því að setja hann á hryðjuverksskrá.
Okurbúlan 10-11

Alþýðusamband Íslands segir, að 10-11 sé okurbúla. Það kemur heim og saman við mína reynslu. Fór þar inn um daginn, því að búðin var í sama húsi og fyrirtæki, sem ég heimsótti. Mér féllust hendur, þegar ég sá verðið. Fór út án þess að kaupa neitt. Sigurður Reynaldsson framkvæmdastjóri er hins vegar ósáttur við verðkannanir Alþýðusambands. Segir það vanhæft til slíkra verka. Talar um 5% af könnuninni, gerir að 95%. Notar eins konar smjörklípuaðferð. Könnunin er samt rétt að nánast öllu leyti. 10-11 er ótrúleg okurbúla. Er það eftir athugasemd Sigurðar eins og hún var fyrir hana.
Persónukjör er einfalt

Persónukjör er sáraeinfalt í framkvæmd. Sumir framboðslistar eru með tölum framan við nöfn frambjóðenda. Aðrir eru með auða kassa, þar sem kjósendur setja tölur inn að eigin vali. Ef þeir gera það ekki, krossa bara við listann, fá allir frambjóðendur listans sama vægi á seðlinum. Opnu listarnir eru settir upp í stafrófsröð, en áður dregið um, hvar í stafrófinu þeir skuli byrja. Þetta er einfalt fyrir kjósendur. Þeir geta ráðið, hvort þeir kjósa sinn lista eins og hann leggur sig eða hvort þeir vilja raða sjálfir upp frambjóðendum listans. Þetta er einfalt, en Sjálfstæðið berst gegn því.
Kveinstafir á Bláskjá

Þegar búið er að byggja hús langt umfram þarfir, verður erfitt að lífga við byggingaiðnað. Þegar búið er að fjárglæfrast langt umfram þarfir, verður erfitt að lífga við fjármálastarfsemi. Það liggur í hlutarins eðli, að lítil von er í sumum atvinnugreinum. Ég sá viðtal á Bláskjá við kaupsýslumann, sem setti í gang enn eina stórverzlun í byggingaðinaði, þegar hrunið varð. Hann varð að hætta rekstri og kveinar sáran. Hversu veruleikafirrtir geta menn orðið? Heildsalar kveinuðu á Bláskjá yfir fjármagnsskorti í grein sinni. Hann er samt bara dæmi um nauðsynlega grisjun í útbelgdri atvinnugrein.
Svo langt sem það náði

Páll Ásgeir Ásgeirsson gerir góðlátlegt grín að orðavali Geirs Haarde: “Ég hafði rétt fyrir mér, svo langt sem það náði.” Það var, þegar Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn bar lygar Geirs til baka. Páll Ásgeir bendir á ýmsar aðstæður, þar sem gott væri að nota orðaval Geirs: Vændur um framhjáhald: “Ég hef verið þér trúr, svo langt sem það nær, góða mín.” Eða stöðvaður af lögreglunni: “Ég ók á löglegum hraða, svo langt sem það náði. Ég var ennfremur allsgáður, svo langt sem það náði.” Loks um símtalið. sem aldrei tókst: “Samtalið við Gordon Brown var gott, svo langt sem það náði.”
Tryggvi Þór á rétta hillu

Ég fagna, að Tryggvi Þór Herbertsson verður þingmaður Flokksins. Þar á hann heima. Er frægastur hagfræðinga fyrir að hafa ævinlega rangt fyrir sér. Fyrst man ég eftir honum, er hann vann við Háskóla Íslands undir dulnefninu Hagfræðistofnun. Þar samdi hann skýrslur í anda frjálshyggjunnar í þágu stjórnar Davíðs Oddssonar. Varð brátt vinsæll af fjárglæframönnum og fékk að stýra slíku fyrirtæki. Það gekk illa hjá honum. Frægastur varð hann fyrir skýrsluna, sem sagði nokkrum dögum fyrir hrunið, að allt væri í fínasta lagi. Núna segir hann ríkissjóð nánast skuldlausan. Fínt mál fyrir Flokkinn.
Tugmilljarðar týnast

Er ekki kominn tími til að höfða mál gegn stjórnendum og eigendum gömlu bankanna? Þeir misnotuðu bankana til að afla fjár til margvíslegra glæfra. Notuðu krosseignarfélög og aflandseyjar til að hafa fé af eigendum innistæðna og komast yfir erlendan gjaldeyri. Síðustu vikurnar hafa margir fjárglæfrar þeirra komið í ljós. Nú síðast skúffufélög Ólafs Ólafssonar á eyjunni Tortola. Ljóst má vera, að eignarhaldi útrásarvíkinga á bönkunum var meira eða minna beitt til lögbrota. Þess vegna þarf að hefja málarekstur til að endurheimta stolið og undanskotið fé. Annars týnast tugmilljarðar.
Gamli tíminn enn við völd

Stjórn nýja Kaupþings seldi vildarvinum lúxusbíla fyrirtækisins án útboðs. Þannig fékkst ekki markaðsverð fyrir bílana, heldur brunaútsöluverð. Það er gott dæmi um, að stjórnir nýju bankanna eru óhæfar. Enda líta þær á starf sitt sem herfang. Eru skipaðar út á flokkahollustu í tíð ríkisstjórnar Geirs Haarde. Slík vinnubrögð eru úrelt. Nú vill fólk heiðarleika og starfshæfni. Það vill fólk, sem ekki er á framfæri flokka. Mikilvægt er að skipta strax út þessum bankaráðum og bankastjórnendum. Og ráða í þess stað eftir faglegu mati í eðlilegu umsóknarferli. Gamli tíminn er enn við völd í glæpabönkunum.
Gylfi og góða veðrið

Gylfi Magnússon hefur slegið í gegn sem ráðherra. Hann talar mál, sem fólk skilur. Sem er óvenjulegt með mann, sem kemur úr háskólakennslu. Fólk trúir því líka, að hann sé að reyna að gera sitt bezta. Það áttar sig á, að kominn er til skjalanna maður, sem ekki reynir að ljúga í síbylju. Sem ekki miðar orð sín eingöngu við að sefa reiði fólks á líðandi stund. Hann er alger andstæða við forvera sinn, Björgvin Sigurðsson, sem talaði tóma froðu út í eitt. Skynsamleg stjórnsýsla Gylfa á mikinn þátt í að skapa gott veður um nýja ríkisstjórn. Tími ópólitískra fagráðherra er risinn.
Persónukjör tekst ekki

Persónukjör verður ekki í næstu kosningum. Sjálfstæðisflokkurinn er á móti því framfaramáli eins og ýmsum öðrum. Málið er þess eðlis, að um það þarf að nást víðtæk samstaða, enda er lítill tími til stefnu. Smám saman mun koma í ljós á næstu vikum, að flokkurinn er dragbítur á framfarir í landinu. Hann mun ekki heldur endurnýja í þingmannaliði sínu. Heldur mun hann enn treysta á þá, sem hafa orðið sér til mestrar skammar í umræðunni að undanförnu. Enda sýna skoðanakannanir ótrúlega mikið fylgi flokksins, þrátt fyrir átakanlega ríkisstjórn Geirs Haarde. Kjósendur flokksins eru litlir breytingasinnar.
Google og Wikipedia

Google ber af öðrum vefslóðum, leitarvél, sem svarar öllum spurningum þínum. Þú finnur þar nothæfar vefslóðir fólks og fyrirtækja, stofnana og félaga. Það er ekki bara leitarvél, einnig safn fimmtíu forrita. Svo sem kortasafnið Google Earth, fréttirnar News Google, myndasafnið YouTube, pósturinn GMail, útlitsforritið GoogleDocs, teikniforritið SketchUp. Margir nota Google til allra sinna netþarfa. Næstmerkasta vefslóðín er Vikipedia, sem helzt líkist alfræðiriti. Þótt villur komi þar fram, eru þær oftast lagaðar strax. Prófanir sýna, að Wikipedia er eins rétt og Britannica og margfalt stærri.
Einæði Lýðveldisbyltingarinnar

Lýðveldisbyltingin er of upptekin af stjórnlagaþingi. Telur það allra meina bót. Það semji þjóðínni nýja stjórnarskrá. Þar séu settar skorður við fólsku pólitíkusa, búið í haginn fyrir réttsýni og heiðarleika. Ég held, að formin séu aldrei merkari en innihaldið. Meira máli skiptir til skamms tíma að skipta út pólitíkusum í almennum kosningum með persónuvali. Fá nýja, er fara að óskum þjóðarinnar. Mér finnst það vænlegra til skyndiárangurs. Í haust má svo kjósa sérstaklega til stjórnlagaþings til að semja betri stjórnarskrá. Til ills er að láta breytta stjórnarskrá skyggja á pólitískt uppgjör í vor.
Andvígir auknu lýðræði

Þingmenn Sjálfstæðisflokksins eru andvígir frumvarpi Framsóknarflokksins um kosningu til stjórnlagaþings. Þeir vilja ekki, að stjórnarskránni sé breytt í átt til lýðræðis. Kjósendur flokksins hafa heldur ekki áhuga á málinu. Þeir heimta ekki aukið lýðræði, telja það nóg fyrir. Þeir eru vanir að kjósa greifa, sem tekur að sér að hugsa fyrir alla í flokknum. Þeir vita ekki, hvað þeir eigi að gera við aukið lýðræði. Þeir vilja bara sterkan foringja, helzt eins og Davíð, en ekki eins og Geir. Umræða um stjórnlagaþing, sem setji nýja stjórnarskrá, er framandi kjósendum og þingmönnum flokksins.
Óskar Bergsson á fullu

Óskar Bergsson framsóknarmaður hélt 25 flokksbræðrum sínum veizlu á kostnað útsvarsgreiðenda í Reykjavík. Hann er ekki einn um þessa spillingu, sem var samþykkt af borgaryfirvöldum. En Óskar er alltaf fremstur í flokki í slíkum málum. Taldi einu sinni heppilegt að vera báðum megin borðsins í málum verktaka. Sem fulltrúi verktaka og sem eftirlitsaðili borgarinnar. Hefur alla tíð tekið hagsmuni verktaka fram yfir hag útsvarsgreiðenda. Óskar er erkitýpa gamaldags stjórnmálaspillingar. Enn á fullu. Í boði Sjálfstæðis.
Persónuval og greindarvísitala

Persónuval er fín endurbót á alþingiskosningum. Flestir kjósendur telja það efla möguleika sína til að hafa áhrif. Undantekningar eru þó, einkum í Sjálfstæðisflokknum. Þar er mikið af fólki, sem vill ekki láta flækja mál fyrir sér, vill bara merkja við D-ið. Telur ekki í sínum verkahring að hafa afskipti af vali manna. Flokkurinn neyðist til að taka tillit til heimskra kjósenda sinna, mun því verða andvígur þessu ákvæði. Ef það verður samþykkt, getur flokkurinn neitað að nota sér möguleika þess. Það verður tilefni kaldrifjaðrar gamansemi um meðaltalið á greindarvísitölu kjósenda hans.
Davíð lafir enn

Hvaða skrípaleikur er þetta? Davíð Oddsson er kallaður á fund til að tjá sig um frumvarp, sem snýst um að reka hann. Þar segir hann, að frumvarpið snúist um Eirík Guðnason, ekki um sig! Ríkisstjórnin og Framsókn lofuðu þjóðinni að reka Davíð og hafa ekki hunzkast til þess enn. Daglega er verið að japla, jamla og fuðra um málið á þingi. Góðu hættið þessu rugli og farið að gera það, sem allir bíða eftir. Erlendir sjóðir og seðlabankar, sérfræðingar og innlend alþýða. Að reka Davíð, basta. Svo einfalt er málið og á að vera búið fyrir löngu. Draga þarf Davíð út og skipta um læsingar í bankanum, strax.
Evrópa er bitbeinið

Það er meira en að segja það að gera ráð fyrir samstarfi Samfylkingarinnar og Vinstri grænna eftir kosningar. Evrópusambandið skilur milli flokkanna tveggja. Annar er eindregið fylgjandi Evrópu og hinn er eindregið andvígur henni. Kannski er hægt að ná einhverju samkomulagi til skamms tíma um að fara í viðræður við sambandið án skuldbindinga. En það yrði aldrei langlíft samkomulag. Mjög erfitt er að þoka landinu í átt til Evrópu meðan tveir af fjórum stjórnmálaflokkum eru beinlínis andvígir aukinni aðild að Evrópu.
Nordal er gift álverinu

Ólöf Nordal er gift forstjóra Alcoa á Íslandi. Sem slík náði hún þingmennsku norðaustanlands fyrir Sjálfstæðisflokkinn í síðustu kosningum. Síðan hafa menn séð, að álverið á Reyðarfirði var ekki sú framtíð, sem kjósendur þar eystra væntu. Hún ætlar því að flytja sig frá sveitavarginum og bjóða sig fram í Reykjavík. Ólöf er ekki bara þingmaður Sjálfstæðisflokksins, heldur sérstakur vildarþingmaður Moggans, sem linnulaust birtir greinar hennar á leiðarasíðunni. Engum þingmanni hefur Mogginn hossað eins á kjörtímabilinu. En Ólöf er vanhæf til að setja lög í þágu útþenslu Alcoa til Húsavíkur.
Kosninga-kínverji Geirs

Birting tölvupósta frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum til forsætisráðuneytisins eyðir ágreiningi Jóhönnu Sigurðardóttur og Geirs Haarde. Það var sjóðurinn, sem tregðaðist við að losa leyndarhjúpinn um afstöðuna til frumvarpsins um Seðlabankann. Ráðuneytið bað um, að leynd yrði aflétt og fékk því framgengt. Í gærkveldi birti ráðuneytið tölvubréfin, sem eyða efa í málinu. Geir fór með rangt mál og einnig Birgir Ármannsson. Þeir hafa ekki beðist afsökunar og munu ekki gera það, því að það er ekki þeirra stíll. Enginn þarf lengur að efast um orð Jóhönnu. Málið var kosninga-kínverji Sjálfstæðisflokksins.
Veðsetning auðlindanna

Tómt mál er að tala um að selja orkuver og fossa, jarðvarma og fiskimið til að grynna á skuldum ríkisins. Þetta eru auðlindir þjóðarinnar og verða ekki lagðar undir í glórulausum fjárglæfrum frjálshyggjustjórna Davíðs og Geirs. Ef þjóðin getur ekki borgað skuldir frjálshyggjunar, þá getur hún það bara ekki. Engar veðsetningar auðlinda mega verða inni í þeirri mynd.
Jóhanna og Ingibjörg

Við höfum fengið að vita, hverjir njóta trausts í pólitíkinni. Það eru ekki margir, ekki Geir Haarde og ekki Ingibjörg Sólrún Gísladóttir og ekki Ólafur Ragnar Grímsson. Alls ekki Davíð Oddsson, sem er almennt fyrirlitinn. Öllum þessum er vantreyst. Trausts nýtur einkum heilög Jóhanna Sigurðardóttir. Í öðru lagi ópólitísku ráðherrarnir Gylfi Magnússon og Ragna Árnadóttir. Í þriðja lagi pólitísku ráðherrarnir Katrín Jakobsdóttir og Steingrímur J. Sigfússon. Ekki fleiri, samkvæmt skoðanakönnun. Kemur ekki á óvart og segir okkur, hvers konar pólitíkusa fólk vill fá. Mest læri Samfylkingin af þessu.
Leyndarkostnaður hvalkjöts

Mörður Árnason alþingismaður segir flutning 82 tonna af frystu hvalkjöti hafa kostað 112 milljónir króna í fyrra. Ekki kemur fram, hvort þar sé líka geymslukostnaður á kjötinu í Japan. Það lá þar lengi óselt í frystiskemmu. Í skýrslum kemur fram, að útflutningsverðið nam bara 95 milljónum. Kristján Loftsson, útflytjandi hvalkjöts, segir þetta rangar tölur, en upplýsir hins vegar ekki, hverjar séu réttar. Það er einmitt algengt í íslenzkri pólitík að vefengja skráðar tölur. En koma ekki með réttar í staðinn, því að þær séu leyndó. Sjávarútvegsráðuneytið segist senn birta allar tölur í þessu máli.
Skottið dillar hundinum

Nánast enginn treystir sér í pólitískt framboð í Bandaríkjunum í andstöðu við baráttusamtök til stuðnings Ísraels. Hver forsetinn á fætur öðrum lofar eindregnum stuðningi við Ísrael. Nú síðast Barack Obama. Milljarðar streyma frá Bandaríkjunum á hverju ári. Ísrael fær gefins hergögn og peninga frá bandaríska ríkinu og bandarískum almenningi. Samt eru gyðingar ekki ráðandi afl í bönkum og fjölmiðlum þar vestra. Nema í New York Times, sem er hallt undir Ísrael. Efasemdir fólks og ráðamanna í Evrópu þekkjast varla í Bandaríkjunum. Ísrael er skottið, sem dillar bandaríska hundinum.
Fjölmiðlavandinn er annar

Fáokun af völdum auðkýfinga er ekki að drepa frjálsa fjölmiðlun. Hún sligast undir vondri stjórn, breytingum í tækni og efnahag, veraldarvefnum. Dagblöð tapa áskrifendum og auglýsingum og það drepur þau. Sjónvarp tapar líka áskrifendum og auglýsingum, nema það geti skattlagt fólk. Ekki er komið í veg fyrir valdþjöppun með því að hindra samkeyrslu Fréttablaðsins og Moggans. Það eina, sem skaðast, er geta hefðbundinna fjölmiðla til að birta alvörufréttir í samkeppni við ríkið. Fjölmiðlar eru svo illa á vegi staddir, að fáokun auðkýfinga er ekki hættulegasta vandamál fjölmiðlunar.
Stjórnlagaþing í haust

Kosningar til stjórnlagaþings mega helzt ekki fara fram samhliða kosningum til alþingis í vor. Hætt er við, að of margir einblíni á stjórnlagaþing sem ofurlausn íslenzkra vandamála. Þeir vandi sig í vali til stjórnlagaþings og leyfi gömlu gaurunum og flokkunum að halda áfram að ráðskast með Alþingi. Mér finnst óráð að trufla og deyfa næstu þingkosningar með samhliða umræðu um stjórnlagaþing. Í vor þarf þjóðin að gera upp við drullusokkana. Síðan er í fínu lagi að kjósa til stjórnlagaþings næsta haust. Það er sjálfstætt framfaramál til langs tíma, en ekki brýnasta verkefni allra næstu mánaða.