arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hræsnin og Nicolov

Mér finnst umræðan um málfar Nicolov jaðra við rasisma. Hann talar betri íslenzku en margir innfæddir. Þar að auki er ekkert sem bannar, að töluð sé enska á Alþingi eins og hvert annað tungumál. Fólk sezt á Alþingi til að hafa áhrif. Ef það nær meiri eða minni áhrifum með því að nota eitthvert annað tungumál en íslenzku, er það í fínu lagi mín vegna. Það á ekki að kenna innfluttum íslenzku til að efla tungumálið, heldur til að auðvelda þeim að komast áfram í þjóðfélaginu. Markmiðið með sameiginlegu tungumáli hefur flækzt fyrir hræsnurum, sem hafa rætt tungutak Nicolovs.
Árásin á börnin

Tíu ára börn þekkja 300-400 vörumerki, frá Bratz yfir í Lego.

Jackie Ashley segir í grein í Guardian í gær, að 70% þriggja ára barna þekki McDonalds, en aðeins 50% þekki föðurnafn sitt. Rannsóknir sýni, að meðalbarn sjái 20.000-40.000 auglýsingar á ári. Þar fyrir utan séu kynningar í kvikmyndum og sjónvarpi, til dæmis 30 vörumerki í Ninja Turtles teikniseríunni. Markaðsmenn leggja áherzlu á að koma boðskapnum á framfæri við fólk meðan það er fávísast, það er að segja yngst. Þar séu vörumerkin að ala upp dygga þræla, þegar þau vaxa úr grasi og hafa ráð á að kaupa Star Wars hjá Lego.
Nóbel gegn hnattvæðingu

Bankastjórinn

Muhammad Junus gagnrýndi hnattvæðinguna, þegar hann tók á sunnudaginn við nóbelsverðlaununum í hagfræði fyrir árið 2006. Hagfræði hnattvæðingar hefði búið til einvíða persónu, sem aðeins hugsaði um gróða. Einnig gagnrýndi hann óttann við hryðjuverk, sem hefur heltekið bandarísk stjórnvöld og komið í stað aðstoðar við þróunarlönd. Junus stofnaði Grameen bankann, sem hefur lánað 36 milljarða króna til smáfyrirtækja án þess að heimta tryggingar. Nú hefur bankinn 2200 útibú og gengur vel, þvert á hagfræði hnattvæðingarinnar.
Lausbeizlað ríki

Ísrael sé lausbeizlað 51. ríki Bandaríkjanna, segir

Peter Preston í Guardian í gær. Það reyni nú að hindra framkvæmd lausna á stríðinu gegn Írak frá nefnd undir forsæti Jim Baker, fyrrum utanríkisráðherra hjá pabba Bush. Ísrael hefur strax hafnað öllum tillögum Baker-nefndarinnar. Preston minnir á, að flestir sérfræðingar telji rót vandræðanna í Miðausturlöndum vera að finna á landamærum Ísrael, í kúgun Palestínu. Meðan Bandaríkin skirrist við að taka í hnakkadrambið á Ísrael, sé ekki að vænta friðar. Hann tekur undir þau orð Baker, að hernaðarleg lausn sé ekki til á vandanum.
Þeim leiðist Einar

Einar K. Guðfinnsson er svo leiðinlegur, að útlendingar vilja ekki tala við hann. Þeir vita, að sjávarútvegsráðherrann þykist allt betur vita og lítur á samræður sem tækifæri til prédikana. Því vilja ráðamenn Whole Foods í Bandaríkjunum ekki tala við hann. Það er gott, því að þeir mundu koma rauðglóandi af fundi með honum og henda strax út íslenzkum vörum. Stundum er fínt að vita allt. En fyrir þjóð, sem þarf að stunda sölumennsku erlendis fyrir vörur sínar og þjónustu, er farsælla að hlusta á kúnnana. Þrútinn æsingur Einars í hvalveiðum og botnvörpuveiðum skaðar okkar.
Sykursukk Samfylkingar

Samfylkingin er sammála ríkisstjórninni um, að ekki sé hægt að draga úr óhóflegri sykurneyzlu Íslendinga með vörugjaldi á gosi. Þetta er svipað sjónarmið og heyrist jafnan, þegar rætt er um verð á áfengi. Varaformaður flokksins er Ágúst Ó. Ágústsson, sem er til hægri við Sjálfstæðisflokkinn. Erlendis hefur komið í ljós, að framleiðendur áfengra drykkja bera fé á menn og flokka til að hindra álögur á vöru sína. Ekki hefur enn heyrst af slíkum aðferðum gosframleiðenda. En fræðimenn vita, að neyzlustýring virkar, þótt hægri kratar neiti.
Leno og Letterman

Paul Lewis gerir grín að Jay Leno, Conan OBrien og David Letterman í International Herald Tribune. Hann minnir á, að OBrien sagði söfnuði sínum, að Saddam Hussein væri Fransmaður. Hann minnir á að Leno sagði, að Frakkar hefðu ekki hjálpað til við að losa Frakkland við Þjóðverja. Hann minnir á, að Letterman sagði, að síðast, þegar Frakkar heimtuðu sannanir, hafi þær marsérað inn í París undir þýzkum fána. Skemmtistjórarnir voru ódýrt að níðast á Frökkum fyrir að hafa réttar skoðanir á innrásinni í Írak. Þeir voru og eru peð í spili Bandaríkjastjórnar með fávísa kjósendur.
Hjartað slær

Stjórnmál eru einföld, þótt halda megi annað af ræðum pólitíkusa. Til dæmis er auðvelt að sjá, hvar hjarta stjórnmálaflokka slær. Fjármagnstekjuskattur er gott dæmi. Stjórnvöld hafa hann 10% á ríku fólki, en 38% á fátæku fólki með lífeyristekjur. Þau vinna fyrir hina ríku gegn hinum fátæku. Allt, sem gert hefur verið til að draga úr lögbundnum ójöfnuði í þjóðfélaginu, hefur verið dregið með töngum upp úr stuðningsflokkum stjórnarinnar. Það er rétt, sem Stefán Ólafsson prófessor segir: Ríkisstjórn okkar er harðasta Nýja-Íhald á byggðu bóli, verra en í Bandaríkjunum.
4634 börn

Fátæk börn voru orðin 4634 talsins hér á landi í hittifyrra samkvæmt staðli Efnahags- og framfarastofnunarinnar. Fátækt barna hafði aukizt á einum áratug: Það er afleiðing stjórnarstefnu, sem heimtar gjald fyrir skólamat og þáttöku fólks í kostnaði, svo sem í heilbrigðisþjónustu. Afleiðing stefnunnar er, að sumir hafa ekki ráð á opinberri þjónustu og fara á mis við hana. Mikið er um einstæðar mæður og þar er að finna mest af fátækt barna á landinu. Vonandi eru kjósendur ekki orðnir svo harðlyndir, að þeir leyfi ríkisstjórninni að komast upp með þetta.
Vinnumiðlunin

Síðan ég man eftir mér hefur Framsókn verið skrítið nafn á vinnumiðlun. Hún tók áratugum saman við sonum kaupfélagavaldsins og útvegaði þeim vinnu hjá ríkinu á mölinni. Þar hafa þeir fengið kaup fyrir að vera til og hafa stutt áníðslu kerfisins á neytendum á mölinni, einkum með því að halda uppi ósamkeppnishæfum landbúnaði. Áratugum saman skildu menn ekki, að Framsókn var vinnumiðlun. Síðan rugluðust menn af loforðum flokksins, til dæmis um afnám eiturlyfjaneyzlu. Nú hafa menn einnig séð gegnum slíkt. Þess vegna lyftist fylgi Framsóknar ekki aftur.
Bara einn vinur

Ísrael er eini bandamaður Bandaríkjanna. Þurfi George W. Bush að velja milli stuðnings við sjónarmið Ísraels og Bretlands, velur hann alltaf Ísrael. Tony Blair hefur ekki fengið neitt fyrir sinn snúð, þótt hann hafi stutt Bush gegnum þykkt og þunnt. Allra sízt hefur hann fengið Bandaríkin til að slaka á stuðningnum við Ísrael, þótt hann segi slíkt vera forsendu friðar í heimi múslima. Margir hafa farið illa á stuðningi við málstað Bandaríkjanna í Írak, þar á meðal Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson. En enginn hefur rústað sig eins herfilega og Tony Blair.
Arfavitlaust stríð

Nýja íhaldið í Bandaríkjunum lauk því, sem Víetnamstríðið hóf. Bandaríska öldin byrjaði að hníga í Víetnam-stríðinu og hrundi endanlega í stríði Nýja íhaldsins gegn Írak. Síðari ósigurinn er verri en hinn fyrri, því að honum fylgir hrun bandarískra áhrifa erlendis.

Martin Jacques segir í Guardian, að nú sé almennt viðurkennt í Bandaríkjunum, að George W. Bush sé versti forseti sögunnar. Hann hefur nú misst völdin í hendur ráðgjafa föður síns, sem reyna að sættast við demókrata. Týnst hafa tréhausar Nýja íhaldsins, er knúðu fram arfavitlaust stríð, sem saug merginn úr heimsveldi Bandaríkjanna.
Þjark eða stríð

Munurinn á James A. Baker, sem hyggst bylta bandarískri utanríkisstefnu, og Condoleezza Rice, sem enn hangir í embætti ráðherrans, er sá, að Baker er gamall samningarefur og utanríkisráðherra. Hann lítur á öll vandamál sem spurningu um þjark og þolinmæði. Rice er hins vegar einn hugmyndafræðinga Nýja íhaldsins, sem skiptir öllum heiminum upp í vini og óvini. Við hina síðarnefndu sé ekkert um að tala, þá verði að sigra með bandarískum eldi og brennisteini. Þetta segir

David E. Sanger í International Herald Tribune. Heimsmynd Rice og forsetans er hrunin og ráðgjafar pabba gamla eru að taka við.
Ertu móðgaður

Vitleysingarnir í héraðsdómi þurfa engan málflutning í persónumálum. Þeir geta bara spurt hinn móðgaða: “Hversu mikið ertu móðgaður?” Jónína svarar: “Svona í meðallagi”. “Það verður hálf milljón”, segir dómarinn og slær hamrinum í borðið. Bubbi svarar: “Ég er alveg rosalega móðgaður”. “Það gerir milljón”, segir dómarinn. Þessa umboðsmenn hræsninnar í stétt dómara varðar ekki um, að rétt sé skrifað, ekki einu sinni þótt viðurkennt sé af lögmönnum hinna móðguðu. Héraðsdómarar hafa margir tapað jafnvægi milli prentfrelsis og móðgunarfrelsis.
Rannsóknablaðamennska

Útskrift nemenda í rannsóknablaðamennsku við símenntunardeild Háskólans í Reykjavík var í gær. Ég er í sjöunda himni yfir frammistöðu þeirra, sem komust á leiðarenda að loknum fjölbreyttum verkefnum. Þar er kominn hópur, sem kann að nota töflureikna og gagnagrunna til að finna samhengi, sem áður voru mönnum ekki ljós. Þar er hópur, sem þekkir aðferðir fagsins og veit um gagnrýni á sumar leiðir: Að nota nafnlausar heimildir, sigla undir fölsku flaggi og nota huldar myndavélar. Fyrrum þótti slíkt í lagi, en er núna orðið umdeilt og sums staðar aflagt í rannsóknablaðamennsku.
Hagsmunagæzlan

Ný fjárlög ríkisins gera áfram ráð fyrir skattamun tekna. Annars vegar þurfa auðmenn bara að borga 10% af sínum fjármagnstekjum, en hins vegar þurfa gamlingjar að borga 38% af sínum fjármagnstekjum og auðvitað allur almenningur 38% af sínum launatekjum. Í gamla daga var deilt um, hversu mikið mætti nota ríkisvaldið til að jafna kjör fólks. Nú er lítið deilt um slíkt, enda er sterkur meirihluti í pólitík fyrir því, að mikilvægast af öllu sé að bæta kjör auðmanna á kostnað almennings. Ekkert vestrænt ríki hefur náð eins langt í slíkri hagsmunagæzlu.
Umdeild botnvarpa

Ofan á kárínur vegna hvalveiða er nú farið að saka okkur um að hindra fjölþjóðlegt samkomulag um bætta umgengni um fiskimiðin. Rök okkar manna fyrir notkun botnvörpu hafa ekki verið sannfærandi, þótt auðvitað sé freistandi að telja útlendinga sitja á stöðugum svikráðum við okkur. Það telur Einar K. Guðfinnsson ráðherra að minnsta kosti. Hann er alltaf jafn hneykslaður á útlendingum, ekki bara bölvuðum grænfriðungum, heldur líka á leiðarahöfundum Washington Post og margvíslegum embættismönnum. Ég tel hins vegar tímabært að skoða afleiðingar botnvörpunnar í alvöru.
Tréhausar kvaddir

“Bless, bless, tréhausar” segir þýzka fréttaritið

Spiegel. Það skrifar um “nýja íhaldið” í Bandaríkjunum, sem hefur hrakizt úr embættum, nú síðast John Bolton, sem var sendiherra hjá Sameinuðu þjóðunum, þar áður Donald Rumsfeld, sem var stríðsráðherra, og Paul Wolfowitz, sem var helzti höfundur Íraksstríðsins. Dick Cheney varaforseti safnaði hópnum saman. Tréhausarnir trúðu, að hernám Íraks yrði “tertusneið”, því að alþýðan mundi taka því fagnandi. Eins og Halldór og Davíð héldu, en þeir eru líka hættir. Írak er greinilega eitrað herfang.
Stríðið í Kabúl

Fréttaritið Spiegel hefur áhyggjur af þýzkum hermönnum í Afganistan og óttast, að þeir fari sér að voða. Talíbanar séu að færa út kvíarnar, sitji um Kabúl og smygli þangað hermönnum. Víglínan sé tíu kílómetrum frá borgarmörkunum. Ríkisherinn þori ekki að fara í eftirlitsferðir um borgina að næturlagi. Spiegel telur, að senn verði barizt um borgina. Kominn er tími til að kalla Íslendingana heim, áður en þeir fara sér að voða. Nató sannfærði hins vegar Geir Haarde um, að stríðið gangi vel. Það er lífshættuleg trú.
Heiðraðir hermenn

Bosníumenn eru felmtri slegnir yfir heiðursmerkjum 500 hollenzkra tindáta, sem stóðu og horfðu á Bosníu-Serbann Ratko Mladic og villimenn hans slátra 8000 manns á tíu dögum í júlí 1995. Dátarnir hreyfðu hvorki legg né lið af hræðslu, enda mun skömm þeirra lengi standa. En hollenzkir foringjar fá ekki stríðsorður, nema einhverjir hermenn fái þær líka. Því hafa allir dátarnir fengið orður, líka herforinginn Tom Karreman, sem var ljósmyndaður á fylleríi með Mladic. Mikil reiði er um alla Evrópu út af þessu. Orðunefndir herforingja eru ekki í neinu sambandi við samfélag fólks.
Úrelt handbók

Varla stendur steinn yfir steini í þeim kafla tæplega 20 ára leiðsögubókar minnar um London, sem fjallar um veitingahús. Aðeins Gavroche í Mayfair er enn í blóma, enn bezta hús borgarinnar. Að öðru leyti er allt horfið, meira að segja Grillið í Connaught-hóteli, sem nú heitir Angela Hartnett og er raunar sagt vera eitt hið bezta þar í borg. Fyrir tveim áratugum báru veitingastaðir fyrrverandi nýlendna og franskir staðir höfuð og herðar yfir aðra. Nú er kominn herskari nútímahúsa, sem flest blanda saman frönsku og austrænu, “fusion”-hús. Handbókin mín um London er því orðin úrelt.
Nató í villum

Það er líkt Nató að bjóða Serbum óbeina aðild, þótt þeir komi í veg fyrir, að stríðsglæpamenn séu gómaðir og sendir til Haag. Atlantshafsbandalagið hefur aldrei skorað hátt í siðferði. Síðari tíma sögurannsóknir hafa leitt í ljós, að í Balkanstríðunum laug bandalagið engu minna um framvindu mála en Serbía gerði. Frá sjónarmiði almennra mannasiða kemur ekki til greina að hleypa Serbum í neitt samstarf fyrr en þeir láta af hendi félagana Ratko Mladic og Radovan Karadzic. En Nató er ekki í sambandi við samfélag siðaðra manna. Það er einangruð stofnun úreltra tindáta og pólitíkusa.
Í stíl Pútíns

Böndin berast að Pútín, sem stökk úr leyniþjónustunni upp í æðsta sess Rússlands. Hans menn drápu njósnarann Alexander Litvinenko á eitri, skutu blaðamanninn Önnu Politkovskaya til bana og reyndu að drepa Jegor Gaidar, fyrrverandi forsætisráðherra. Öll verkin bera merki stofnunar, sem Felix Dzershinky veitti fyrst forustu og lengst var fræg undir bókstöfunum KGB. Rússland er núna alræðisríki undir stjórn arftaka KGB, sem hefur náð öllum öngum ríkisvaldsins í sínar hendur, nánast öllum fjölmiðlum landsins og beinir gamalkunnum ógnunum gegn nágrannaríkjum alræðisins.
Að pirra Peter

Nú hefur vinur minn Peter Preston eyðilagt fyrir mér leigubílana í London. Þessa dásamlegu bíla með hægindastólum og nægu fótaplássi. Hann segir þá valda 1.600 dauðsföllum í London á ári, 24% af svifryki staðarins. Þetta eru dísilbílar, sem séu alltaf í gangi. Hann taldi 56 þeirra í einni röð við Paddington-stöðina. Það er einmitt, þar hljóta þeir að vera. Þessir bílar, sem alls staðar eru lausir við hliðina á þér á góðviðrisdögum, hverfa eins og dögg fyrir sólu, ef dropi eða snjókorn kemur úr lofti. Þá fara þeir sennilega allir til Paddington-stöðvar að pirra Peter.
Það vantaði Össur

Ég borðaði í hádeginu í gær á Gay Hussar, sem í þessu tilviki þýðir Káti riddarinn. Ungverski veitingastaðurinn er alveg eins og hann var fyrir 50 árum. Ekkert tillit er tekið til tízkusveiflna. Þar borða enn í hádeginu sjötugir þingmenn krata og sami aldursflokkur ritstjóra á vinstra kanti. Þangað hefði verið gaman að fara með Össur. Ég fékk kalda kirsuberjasúpu, síðan kjúklingagúllas í pönnuköku og loks dísæta strúdel með þeyttum rjóma. Samtals vikuskammt af hitaeiningunum í hádeginu, áður en ég valt út á götu til að reyna að finna leigubíl í London.
Tvíhneppt hjá Rudy

Ég fór til London að kaupa tvíhnepptan bleiser og virðulegan kasmír frakka í þeim stíl, sem ég hef notað í 50 ár. Fór beint í Bond Street og sá 50% útsölu hjá ítölunum Pellini frá Úmbríu. “Ekkert mál” sagði Rudy og seldi mér hálfa búðina á kortéri. Herragarðurinn var búinn að segja mér, að menn með minn smekk væru “útdauðir”. Þannig tala lélegir kaupmenn, sem hanga í tízkunni. Ítalirnir voru hinir kátustu, sögðust vonast til að Baugur keypti sjoppuna eins og annað í London. Það væru fínir strákar, sagði Rudy. Vonandi verða samt áfram til tvíhnepptir bleiserar.
Endurfæðing

Þung var orðin staðan hjá vinnumiðluninni, þegar formaðurinn hóf ræðuna. Í einu vetfangi braust sólin fram úr skýjum. Gamlir menn gripu andann á lofti, þegar Jón Sigurðsson leysti upp syndir Framsóknar. Þingflokksformaðurinn fékk nánast hjartastopp af fögnuði. Hann og hinir gamlingjarnir voru skyndilega leystir undan ábyrgð á morðum tuga og hundraða þúsunda manna í Írak. Nýi formaðurinn hafði með handayfirlagningu leyst þá undan syndum þeirra. Sama er, hvert óhæfuverk þeirra er, allir fylgja því á leiðarenda, unz lausnin kemur af himnum ofan. Í þessu tilviki frá forstjóra vinnumiðlunarinnar.
Vestræn ábyrgð

Borgarastríðið í Írak er ekki Írökum að kenna. Áður en Bandaríkin komu til skjalanna var þar ótryggur friður hjá Saddam Hussein, aðeins nokkur hundruð manns drepin á hverju ári. Eftir hernámið leikur þar hins vegar allt á reiðiskjálfi. Bandaríkin og hin vígfúsu stuðningsríki þeirra breyttu Írak í vígvöll. Vandi Íraks felst ekki í, að vanþakklátt fólk neiti að þiggja lýðræði úr hendi Bush. Vandinn er, að landið er hernumið af Bandaríkjunum og hinum vígfúsu fylgiríkjum þeirra. Hernámsliðið hefur stútað innviðum Íraks og skilið eftir rústir einar. Vestrið ber ábyrgðina. Og Framsókn.
Aldrei aftur

Njósnamálum fjölgar og þau fara stækkandi. Við erum að byrja að sjá mynd af vænisjúkum landsfeðrum fyrri tíma með Bjarna Benediktsson í broddi fylkingar og siðlitlum embættismönnum með Baldur Möller í broddi fylkingar. Slíkir menn voru trylltir af hræðslu, létu hlera menn villt og galið og eyddu síðan gögnum til að ekki kæmist upp um þá. Þótt engin landráð fyndust í hlerunum, héldu hinir vænisjúku uppteknum hætti ár eftir ár. Við skulum ekki leyfa vænisjúkum arftökum þessara manna að koma á nýjan leik upp öryggis- og hlerunarlögreglu. Aldrei aftur.
Lögreglustappa

Lögreglan var sein á slysstað við Sandskeið á laugardaginn. Ég var búinn að mæta fjórum sjúkrabílum og brunabíl áður en ég mætti fyrsta lögreglubílnum. Síðustu tveir lögreglubílarnir af fjórum voru um tólf mínútum á eftir fyrsta sjúkrabílnum. Á slysstað tókst löggunni að búa til stopp í tvo tíma, þótt sjúkrabílarnir væru fyrir löngu farnir í bæinn. Þetta er ekki í fyrsta skipti, sem kemur í ljós, að löggur geta ekki stýrt umferð á slysstað. Þeir lokuðu bara veginum eins og þeir gerðu í Ártúnsbrekku í haust. Þeir skilja alls ekki, að umferð verður að hafa sinn gang.
Vantraust á flokki

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir telur tíma vera kominn til að kjósendur láti af vantrausti á Samfylkingunni. Ég tel hins vegar, að ástæða fyrir vantrausti sé einmitt að magnast. Hingað til hafa sjónarmið flokksins verið fremur neikvæð í umhverfismálum, svo sem fram kom í stuðningi hans við Kárahnjúkavirkjun. Með breyttum framboðslistum hans í vor má búast við, að stuðningurinn við stóriðjuvirkjanir muni magnast. Neikvætt viðhorf til náttúrunnar verði enn neikvæðara, enda er flokkurinn upptekinn af áhugaefnum hagsmunapotara ýmissa byggða.
Ábyrgð smáþjóðar

Geir Haarde náði flugi í hundalógík með því að segja stuðning íslenzka ríkisvaldsins við hernað Bandaríkjanna í Írak ekki skipta siðferðilegu máli, því að Ísland sé slíkt smáríki, að ekkert muni um það. Saga stríðsins hefði orðið nákvæmlega hin sama án afskipta Íslands. Gleymum því ekki, að hér talar maður, sem ver hundruðum milljóna króna af almannafé til að reyna troða Íslandi í öryggisráð Sameinuðu þjóðanna. Stuðningi við stríðið gegn Írak er ekki hægt að kasta yfir öxl sér í kyrrþey. Svartur blettur er á samvizku þjóðarinnar vegna aðgerða landsfeðra okkar gegn Írak.
Skúrkar í embætti

Embættismenn mega gera ekki neitt, vera fullir eða láta lítið fara fyrir sér. En þeir eyða ekki gögnum. Tilvist kerfisins hefur öldum saman byggzt á, að það safni gögnum. Jafnvel leyniþjónustan Stasi í Austur-Þýzkalandi safnaði viðamiklum gögnum. Hvernig datt íslenzkum embættismönnum í hug árið 1956 að eyða gögnum um Atlantshafsbandalagið? Ófyrirgefanlegt athæfi embættismanna, versti glæpur, sem þeir geta drýgt. Og það gerðist einmitt hér í bananalýðveldinu. Hver getur hér eftir tekið mark á íslenzkum embættismanni? Af hverju eru nöfn skúrkanna ekki birt?
Samfélagið fái frið

Samkvæmt vef útvarpsins heldur Margrét Sæmundsdóttir hjá Fangelsisstofnun, að samfélagið hafi ekki gagn af að loka inni unga ofbeldismenn. Hún lítur á slíkt sem refsingu, sem komi ekki að gagni. Ég hef aldrei litið á þunga dóma sem refsingu eða sem betrun. Ég lít á þá sem aðferð samfélagsins við að losna við unga síbrotamenn úr umferð, svo að samfélagið hafi frið fyrir þeim. Vandamálasérfræðingar ríkisins á þessu sviði skilja ekki þann tilgang innilokunar. Að líta á Litla-Hraun sem refsingu eða sem betrun flækir bara raunverulegan tilgang, sem er að vernda samfélagið.
Næg úrræði

Sveitarfélög á höfuðborgarsvæðinu og raunar víðar eru einkum rekin með hliðsjón af hagsmunum verktaka og sumpart hreinlega rekin af verktökum, svo sem Kópavogur. Því vilja þau ekki amast við búsetu farandverkamanna í iðnaðarhúsnæði, þar sem eldvarnir eru í ólagi. Ef sveitarfélögin vildu amast við þessu, hafa þau næg úrræði í lögum, svo sem innsiglun húsnæðis og dagsektir. Í staðinn æða þau á fund með ráðherra, þykjast koma af fjöllum og telja brýnt að hugleiða, hvort breyta eigi lögum. Þau eru bara að þyrla upp ryki, af því að þau nenna ekki að gera neitt.
Leynimakk um ís

Kanna þarf, hvort lagalega ábyrg sé sú stofnun, sem heitir hinu virðulega nafni Matvælasvið Umhverfissviðs Reykjavíkur. Hún heldur leyndu fyrir okkur, hvar kólígerlar og saurkólígerlar fundust í ís. Hún eyðir fé okkar í tilgangslausar rannsóknir á 106 íssýnum á 55 sölustöðum í borginni, án þess að geta þess, hvaða búðir eru ítrekað mengaðar. Hin virðulega stofnun segir, að þeim búðum hafi fjölgað, sem ekki uppfylla kröfur. Að hvaða gagni koma slíkar upplýsingar, þegar ég heimsæki ísbúð? Alls engu. Ef einhver verður veikur, á að krefja stofnunina um skaðabætur fyrir leynimakkið.
Gengið er rangt

Gengi krónunnar er ekki of hátt, það er of lágt. Fram eftir áratugum voru tíu íslenzkar krónur á móti hverri danskri, en nú eru þær orðnar tólf. Það er auðvitað ekki rétt hlutfall. Krónan hefur fallið með dollar, þannig að evran er komin í 90 kall og pundið í 130. Svo segja menn, að hagkerfið sé fínt. Ég vildi ekki vera forsætisráðherra með svo lélega krónu á bakinu. Ég mundi að minnsta kosti ekki fjölyrða mikið um góða hagstjórn. Lágt gengi krónunnar endurspeglar samt ekki styrk hagkerfisins, heldur er það ein af mörgum tegundum herkostnaðar af eigin mynt.
Minning Nausts

Kannski var það Naustinu að þakka, að ég náði í konu fyrir rúmlega fjórum áratugum. Þá var ég ungur og ríkur og borðaði þar öll laugardagskvöld. Körfukjúklingur var frægasti rétturinn, en við snæddum jafnan Chateaubriand à la Béarnaise. Þegar matarbyltingin kom síðar til Íslands, fattaði ég, að maturinn í Naustinu hafði alltaf verið afspyrnu lélegur. Í 40 ár lifði fagurt húsnæðið á frægð þorramatar. Átta ár eru síðan ég kom þangað síðast. Nú er búið að rífa frægðina til að setja upp sætsúrar sósur og Pekingendur. Ég sé eftir staðnum vegna tilhugalífsins og innréttinganna.
Firrtur Geir

Forsætisráðherrar Atlantshafsbandalagsins eru eins veruleikafirrtir og ríkisstjórn Bandaríkjanna. Þeir komu saman í Riga í Lettlandi til að fagna því, að ástandið sé að skána í Afganistan. Það stingur í stúf við stöðugar fréttar af versnandi ástandi. Talíbanar leika lausum hala. Ríkisstjórn landsins hefur ekki lengur völd í miðborg Kabúl, hvað þá í úthverfunum. Bandalagið ræður engu utan herstöðva. Því blæðir í Afganistan, hvað sem Geir Haarde segir. Hann les ekki erlendar fréttir og trúir því bara blint, sem bandalagið lýgur að honum.
Tilvistarkreppa

Atlantshafsbandalagið er í tilvistarkreppu. Það gat ekki yfirfært vopnað hlutverk sitt úr kalda stríðinu yfir á allt öðru vísi hlutverk á tímum hryðjuverka, þar sem hættan er ekki staðbundin. Í stað þess að passa sín mál heima fyrir hefur það lent í ógöngum í Afganistan. Bush vill, að vígfús ríki á borð við Japan, Kóreu og Ástralíu fái aðgang, líklega til að fá auðsveipari aðila í samstarfið. Meginland Vestur-Evrópu er meira eða minna ósátt við þróunina og vill til dæmis hvorki senda fleiri hermenn til Afganistan né færa hermenn þar til hættusvæða. Um þetta er rifizt núna.
Þrælabúðir útlendinga

Þegar ég var í menntaskóla, svaf ég á sumrin með fimm öðrum í kytrum eins og nú eru sýndar í sjónvarpi sem þrælabúðir útlendinga hjá starfsmannaleigum. Ég vann hjá Landsvirkjun, sem þá hét Sogsvirkjun, var að reisa Írafossvirkjun og Steingrímsstöð. Ekki fannst mér húsnæðið mikið svínarí, enda var ég skólastrákur og fékk raunar húsnæðið frítt, sennilega matinn líka. Þá var unnið annan hvern laugardag og farið í bæinn hina helgina. Fimmtíu ára munur er á því, sem talið var mannsæmandi fyrir mig þá og nú er talið vera sæmandi útlendingum. Munurinn er sá, að þeir borga, en ættu að fá frítt.