arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Leyndarhyggja Matvælastofnunar

Matvælastofnun er dæmigerð ríkisstofnun, sem þjónar ekki almenningi. Hefur samt skyldum að gegna. Til dæmis á hún að kanna samræmi milli innihalds og merkinga fæðubótarefna. Niðurstaðan af 53 vörum var sú, að tvær voru í lagi og 51 í ólagi. Mestu máli skiptir, að fólk fái að vita, hvaða vörur eru í lagi og hvaða vörur ekki. Á þann hátt einan þjónar Matvælastofnun hlutverki sínu. Enga hagnýta þýðingu hefur að birta þrjár tölur. En þarna er enn ein birtingarmynd leyndarhyggju ríkisins. Stofnunin telur birtingu gagna geta komið sér illa fyrir framleiðendur. Gögnum málsins er því haldið leyndum.
Takmarkað fylgi íþrótta

Stundum er mæld notkun fólks á ýmsum þáttum fjölmiðla. Þá kemur jafnan í ljós, að þriðjungur fólks hefur áhuga á íþróttum. Öllum íþróttum, ekki bara fótbolta og handbolta. Þetta er svipað og sá þriðjungur fólks, sem hefur áhuga á menningu og listum. Augljóst er, að jafnvægi skortir milli framboðs og eftirspurnar þessara efnisþátta. Enn einn þriðjungur notenda hefur áhuga á pólitísku efni á borð við leiðara. Einn fjölmiðill sker sig úr í skorti á jafnvægi. Það er ríkissjónvarpið, sem kalla mætti Boltastöðina. Þar ímynda ráðamenn sér, að allir Íslendingar hafi áhuga á bolta. Því fer víðs fjarri.
Gylfi útibússtjóri

Gylfi Arnbjörnsson, útibússtjóri atvinnurekenda í samtökum verkalýðsrekenda, kann vel við skúmaskotin. Ósáttur við birtingu tölvupósta, sem koma upp um stuðning hans við verðbólguþenslu húsnæðisskulda. Telur birtinguna brjóta á einkalífi sínu. Sendi líka Alþingi stuðningsbréf við óbreytt ástand kvóta. Í því felst stuðningur hans við langfremstu arðræningja alþýðunnar. Gylfi er leif frá útrás og hruni, hugsar eins og frjálshyggjumenn. Telur, að með sem mestum gróða bófanna muni fleiri molar hrjóta af borðum þeirra til múgsins. Nú bætist Gylfi í hóp þeirra, sem hyggjast ná í milljónir af blaðamönnum.
Latir við að drepa fólk

Utanríkisráðherra Bandaríkjanna skammar Evrópuríkin fyrir ódugnað í hernaði og nízku í útgjöldum til hernaðar. Þetta er gömul saga. Bandaríkin eru það, sem Dwight Eisenhower kallaði “military-industrial complex”. Sérhæft ríki til hernaðar og árása í þriðja heiminum. Evrópuríki vilja frekar búa að sínu og reyna að fá sitt fram með friði. Þau hafa stundum dregizt með semingi inn í stríð Bandaríkjanna og haft af því lítinn sóma. Atlantshafsbandalagið ráfar nú um Langtburtistan í algeru tilgangsleysi. Eðlilegt er því, að fólk spyrji, hvers vegna við séum í hernaðarbandalagi með stríðsæsingaríki.
Davíð efldi skattasniðgöngu

Davíð Oddsson var til vandræða á fleiri sviðum en í hruninu. Aðalsteinn Hákonarson, eftirlitsmaður hjá Ríkisskattstjóra, kvartar í Tíund yfir óhóflegu frelsi til skattsvika. Undanþágur og langvinnt eftirlitsleysi hafi magnað það, sem hann kallar skattasniðgöngu. Það er nýyrði yfir skattsvik. Lagaumhverfi frá frjálshyggju Davíðs veitir bófum skjól til skattsvika. Þeir stofna fyrirtæki og hlaupa með eignirnar frá skuldunum. Hundruð aðila hafa stolið hundruðum milljóna hver undan skatti. Aðalsteinn vill herða regluverk og eftirlit og gera eigendur sjálfa ábyrga fyrir skattsvikum fyrirtækja.
Litla frumvarpið varð Minnsta

Í höndum Jóns Bjarnasonar sjávarútvegs varð kvótamálið stóra að svokölluðu Litla frumvarpinu. Það var svo illa unnið, að ekki einu sinni meirihlutinn studdi það. Auðvitað voru viðtökurnar blandaðar áhrifum kvótagreifanna, sem hafa marga þingmenn í vasanum. Stjórnarandstaðan gat því stíflað frumvarpið og gerði það. Sjálfstæðis og Framsókn eru sem heild í vasa sérhagsmuna. Eru ætíð á móti almannahagsmunum. Úr þessu kom saxað frumvarp um nánast ekkert, sannkallað Minnsta frumvarpið. Það varð svo að lögum í gærkvöldi. Alþingi og fjórflokkurinn allur eru alveg ófær um ná þjóðareigninni af kvótagreifunum.
Fréttir mæta afgangi

Stundum velti ég fyrir mér, hvaða tilgangi þjóni að reka hér ríkisútvarp og ríkissjónvarp á kostnað skattgreiðenda. Einkareknar stöðvar ættu að geta veitt þjónustu á flestum sviðum. Auðvelt er að reka íþróttastöðvar á kostnað notenda. Eina afsökun ríkisrekstrar er að koma öryggisfréttum á framfæri, svo sem veðri, jarðskjálftum og eldgosum. Hugsanlega líka almennum fréttum, ef einkafjölmiðlar eru hagsmunatengdir. En ég skil alls ekki, hvers vegna fréttatímar Ríkisútvarpsins eru látnir víkja fyrir boltaleikjum. Steininn tekur út, þegar fréttir víkja fyrir fótboltaleik milli Danmerkur og Sviss.
Sólin skíni á samfélagið

Verð sáttur við niðurstöðu Stjórnlagaráðs, ef það afnemur leyndarhyggjuna. Finnst núverandi orðalag ráðsins í vinnuskjali alls ekki nógu afgerandi, hreinlega loðið. Stjórnarskráin á að segja hreint út, að sólin skuli skína á samfélagið og gera það gegnsætt. Vil, að stjórnarskráin setji skorður við bankaleynd, sem olli hruninu. Vil, að hún setji skorður við leyndarhyggju Persónuverndar og Úrskurðarnefndar um upplýsingamál. Ég óttast, að loðið orðalag í stjórnarskrá gefi kerfiskörlum færi á að safnast í skúmaskotum, er við þekkjum frá fyrri tíð. Orðið gegnsæi á að vera lykilorð samfélagsins.
Siðblindingjar Byrs

Ráðamenn Byrs fullyrða, að Arctica Finance sé bezt fallið til að selja fyrirtækið. Segja það faglegt mat. Siðblindir allir með tölu, þjást af sýkkópatíu. Málið snýst ekki um, hvort stjórnendur Byrs geti talið sér trú um þetta eða hitt ruglið. Hjónin Eva Bryndís Helgadóttir og Stefán Þór Bjarnason ásamt Bjarna Þórði Bjarnasyni frænda eru að krækja frítt í 150 milljónir. Málið snýst um þessa familíuna Mandat að hætti Sikileyjar. Stjórnendur Byrs verða að fylgja siðferðilegum formsatriðum, burtséð frá hugarórum þeirra um hæfni viðkomandi aðila. Allt þetta lið er siðblint.
Pilsfaldakapítalistinn

Guðmundur Gunnarsson hjá Farice er undarlegur maður. Sagði í sjónvarpinu um daginn, að níu milljarða króna skuldir fyrirtækisins væru bara skítur á priki. Með því að lækka gjaldskrána gæti fyrirtækið grætt upp í skuldirnar. Stórfyrirtækin mundu koma í kippum með gagnaver til Íslands, ef landið væri samkeppnishæft í verði gagnaflutninga. Hver annar forstjóri mundi drífa í að láta drauma sína rætast. En ekki Guðmundur. Hann tuðar bara um að verðskrá sín sé of há. Á greinilega við, að ríkið eigi að bjarga málinu fyrir sig. Einn þeirra, sem lengi hafa gengið undir nafninu: Pilsfaldakapítalistar.
Skilanefndir stöðvaðar

Árni Páll Árnason ætlar réttilega að skrúfa fyrir sjálftöku skilanefnda um áramótin. Þá eiga slitastjórnir að taka við og starfa í umboði eigenda gömlu bankanna. Skilanefndir eru ekki ábyrgar fyrir neinum og haga sér í samræmi við það. Of lengi hafa þær leikið lausum hala við vaxandi sögur um mútuþægni sumra nefndarmanna. Verri er þó löngun þeirra til að framlengja starf sitt út í það óendanlega. Þær hafa löngum verið siðlausar og hafa reynt að teygja lopann sem mest. Efnahagsráðherra segir réttilega, að ekki sé verjandi, að þeir, sem hafa rosatekjur af meðferð vandamáls, geti framlengt vandamálið.
Guðni á Saga Class

Hrunverjinn Guðni Ágústsson segir Ísland vera flott á Saga Class á Evrópska efnahagssvæðinu og ekki þurfa aðild að Evrópusambandinu. Rétt er, að við höfum grætt ofsalega á efnahagssvæðinu. En gróðinn felst einmitt í, að við höfum þindarlaust verið að laga okkur að sambandinu. Án þess að hafa nokkuð um málið að segja. Þúsundir tilskipana frá Bruxelles þýddar í bunu. Sem betur fer, annars hefðu íslenzkir hagsmunaaðilar brugðið fæti fyrir aðlögun. Við erum komin með 80% af nauðsynlegri aðlögun að pólitískri siðmenningu Evrópu. Þjóðrembingar eins og Guðni fárast yfir þeim 20%, sem eftir eru.
Birtið fortíð Gunnlaugs

Faðir formanns Framsóknar á skuggalegan feril. Agnes Bragadóttir fjallaði eitt sinn um Gunnlaug M. Sigmundsson undir fyrirsögninni: “Löglegt? Siðlaust?” Fyrirsögnin lýsir manninum. Nú hefur hann kært ofurbloggarann Teit Atlason fyrir meiðyrði af tagi Agnesar. Fjölmiðlar ættu að gera fólki þann greiða að nota tækifæri málaferlanna. Þeir ættu að rifja upp gullin atriði úr grein hennar um Gunnlaug, pabba Framsóknar. Hvernig hann breyttist eins og Alí Baba í moldríkan eiganda einokunar fyrrverandi ríkisstofnunar. Eðlilegt er, að það kosti hann eitthvað að hafa stórfé af Teiti Atlasyni.
Stjórnlagaráð já, Alþingi nei

Nútímaleg vinnubrögð Stjórnlagaráðs vekja athygli erlendis, sjá til dæmis grein í dag í

Guardian. Blaðið vekur athygli á notkun internetsins til að kalla á tillögur almennings. Allt önnur vinnubrögð en hjá pólitískum fíflum, sem bara kalla á tillögur hagsmunaaðila, samanber kvótamálið. Að bera saman Stjórnlagaráð og Alþingi er eins og að bera saman hvítt og svart. Að mestu er starf Stjórnlagaráðs málefnalegt. Þveröfugt við Alþingi, þar sem starfið er að mestu leyti þvættingur, kostaður af gráðugum hagsmunaaðilum. Tillaga mín er, að í næstu kosningum verði bara stjórnlagaráðsmenn valdir til þings.
Kastljósið batnar

Þótt unglingar séu of fyrirferðarmiklir á Ríkisútvarpinu, er margt gert þar gott. Kastljósinu hefur farið fram. Fínir voru þættir þess um rítalín og fleiri fíkniefni. Læknar eru of háðir lyfjaframleiðendum til að geta sett fram marktæka gagnrýni. Umræðan um læknadóp er stóra málið í Bandaríkjunum núna. Og tölur um ávísanir sýna greinilega, að ástandið er í skralli hér á landi. Sigmar er betri stjórnandi en forverinn og Jóhannes er góð viðbót við teymið, þrautreyndur rannsóknablaðamaður. Sú tegund blaðamennsku hefur því miður verið á undanhaldi, þótt við þurfum hana meira en nokkru sinni fyrr.
Krónan varin gegn hruni

Fyrsta gjaldeyrisuppboð Seðlabankans sýnir mikinn þrýsting frá krónum yfir í alvöru-peninga. Menn vilja borga fjórðungi og jafnvel helmingi meira fyrir gjaldeyri til að losna við krónur. Krónugengi Seðlabankans er of hátt og endurspeglar óttann við verðbólgu og vaxtahækkanir. Þetta er ástæða haftanna á gjaldeyri. Ef þau hyrfu, mundi krónan hrynja í annað sinn. Markaðurinn spyr ekki um réttlæti, hann vill bara ekki sjá krónur. Mesta böl Íslands um þessar mundir er að reyna að endurreisa hagkerfið með matador-peningunum. Framhaldslíf dauðrar krónu mun framlengja gjaldeyrishöftin út þennan áratug.
Gott dæmi um bata Íslands

Nýtt skuldabréfaútboð ríkisins á erlendum markaði er gott dæmi um batann í hagkerfinu. Að vísu áhættusamt, því að skammt er liðið frá “við borgum ekki” yfirlýsingu þjóðarinnar. Vaxtakjörin eru hins vegar freistandi, um 5%, sem þykir hátt erlendis. Og skuldabréfin seljast, merki þess, að Ísland muni verða tekið í sátt, þrátt fyrir óleysta rifrildið um IceSave. Yfirlýsingar Alþjóða gjaldeyrissjóðsins um, að landið sé á uppleið, stuðla að friði um endurkomu Íslands á gjaldeyrismarkaði heimsins. Sitjum þó enn á tímasprengju IceSave og krónubréfa, sem erlendir aðilar vilja enn losna við sem fyrst.
Bónus fyrir gjaldþrot

Núverandi stjórn hins gjaldþrota Exista þarf að standa í samningum við tvo bófa, sem áður ráku fyrirtækið. Þeir keyrðu það í þrot og borguðu sér um leið tugmilljónir í bónusa fyrir vel unnin störf. Þetta var dæmigerð iðja útrásarvíkinga. Erlendur Hjaltason og Sigurður Valtýsson sitja svo aldeilis ekki inni. Þeir ganga lausir og standa í samningum um að gefa eitthvað eftir af ránsfeng sínum. Stjórnarmenn þeirra voru tveir Bakkavararbræður, Ágúst og Lýður Guðmundssynir, meðal mestu afreksmanna hrunsins. Næstum þrjú ár eru liðin frá hruninu og enn ganga allir þessir ofurbófar landsins lausir.
Blóðþyrstur Beria á ferð

Mikill harmur er kveðinn að Sjálfstæðis. Alþingi réði fjöldamorðingjann Lavrenty Beria til að kála Geir H. Haarde. Því til sönnunar hefur Beria opnað heimasíðu með skjölum málsins. Þetta kemur beint í kjölfar þess, að Alþingi er farið að ræða þjóðareign á kvóta. Þar með aukast líkur á, að gullið hætti að streyma frá kvótagreifum til Sjálfstæðis og Framsóknar. Vér megum ekki til slíks hugsa. Allt truflar þetta bjargfasta vissu flokksmanna um, að Jóhanna og Steingrímur hafi valdið hruninu. Siðblinda liðið, með þriðjung kjósenda í broddi fylkingar, afneitar öllum staðreyndum hrunsins.
Fréttamennska bófablaðsins

“Afkoma hins opinbera batnar töluvert milli ára”, segir Fréttablaðið í fyrirsögn á vefnum. Moggi segir í fyrirsögn á vefnum: “Neikvæð afkoma hins opinbera”. Fréttamennska er komin í þann farveg hér á landi, að fólk þarf að gæta sín. Mogginn er harðvítugt málgagn, en ekki fréttablað. Öllum atriðum, sem snúa að efnahag og peningum, er snúið gegn stjórnvöldum. Öllum atriðum, sem snúa að sjávarútvegi, er snúið í þágu kvótagreifa, sem borga milljónatap blaðsins. Stór hluti þjóðarinnar sættir sig við linnulausa lygi af slíku tagi. Geir bjó til ríkistap, Jóhanna lagar stöðuna og Mogginn skammar hana fyrir tapið.
Geir var óhæfur kapteinn

Eins og fjölmargir Íslendingar var Geir H. Haarde ekki hæfur til að gegna starfi sínu. Hann var pokapólitíkus, sem trúði á stefnu einkavinavæðingar og eftirlitsleysis. Allt árið 2008 var hann á flótta undan óveðursskýjum, sem hrönnuðust upp í bönkunum. Viðbrögð hans voru einkum afneitun og vanræksla. Ljúgandi út og suður, bæði heima og erlendis, í vissu þess, að blaðran mundi hjaðna. Hann fór ekki eftir verklagsreglum, hélt upplýsingum leyndum fyrir ráðherrum, lét ekki skrá umræðuefni krísufunda. Enn í afneitun. Kennir öllu öðru um en sjálfum sér um hrunið. Siðblindur karl, óhæfur strandkapteinn.
Óstarfhæfur embættismaður

Umboðsmaður skuldara hefur fengið rúmlega 2800 óskir um greiðsluaðlögun og afgreitt 22 af þeim. Embættið virkar greinilega alls ekki. Augljóst er, að taka mun fjölda ára að afgreiða þær umsóknir, sem þegar eru komnar. Skrítið er, að stjórnvöld skuli ekki sjá þetta. Jóhanna Sigurðardóttir virðist vera sambandslaus við veruleikann. Hún ákveður aðgerðir, sem eiga að fela í sér skjaldborg heimilanna. Skiptir sér svo ekki af framhaldinu. Heldur bara, að allt sé komið í stakasta lag. En svo gerist ekkert í raunveruleikanum, því að embættismaðurinn er ófær um að gegna hlutverki sínu. Er bara óstarfhæfur.
Glæpsamlegt aðgerðaleysi

Geir H. Haarde er sekur um glæpsamlegt aðgerðaleysi. Það segja skýrslurnar. Fréttir þess tíma sögðu hið sama. Strandkapteinninn tók ekki á vandræðum, sem hrönnuðust upp. Hann fór út úr eðlilegu samráðsferli. Hélt ráðherrum utan ferilsins, þótt þeir ættu að vera innan hans. Reyndi að halda öllu óveðrinu leyndu og að ljúga heima og erlendis. Um þetta eru nægar heimildir í sannleiksskýrslunni og í þingmannaskýrslunni. Geir var svo sannfærður um ágæti einkavinavæðingar og eftirlitsleysis, að hann gat ekki tekið á málinu. Kallast glæpsamlegt aðgerðaleysi. Málið gegn Geir er ekki pólitísk ofsókn.
Þjóðin var og er arðrænd

Norðmenn skipta sinni þjóðarauðlind þannig, að þjóðin fær 70% og notendur auðlindarinnar fá 30%. Hér er skiptingin sú, að þjóðin fær 5% og notendur fá 95%. Hvort sem er í fiskveiðum eða iðnaði úr raforku. Á íslenzku þýða þessar tölur, að jafnvægi er í Noregi, en hér ríkir arðrán. Um arðránið var rekin pólitísk mafía Sjálfstæðis- og Framsóknarflokks. Tilvera flokkanna tveggja snýst um að hindra endurhönnun á skiptingu þjóðarauðsins. Kvótagreifarnir vilja áfram safna auði til að fela erlendis. Og til að fjárfesta í svipaðri áhættu og fyrir hrun. Við skulum ná öllum þjóðarauðnum úr höndum bófanna.
Siðblindur strandkapteinn

Að hætti stuðningsmanna Sjálfstæðisflokksins tekur strandkapteinninn enga ábyrgð á strandinu í október 2008. Siðblinda hans hindrar hann í að sjá þátt sinn í hruninu. Kennir öðrum um, einkum illgjörnum útlendingum og fláráðum útrásarvíkingum. Heill stjórnmálaflokkur með 35% fylgi er sleginn blindu á fortíð sína. Telur Geir sinn sæta pólitískum ofsóknum. Samt er hann bara réttur og sléttur strandkapteinn. Rak þrönga stefnu einkavinavæðingar og eftirlitsleysis að hætti Davíðs. Lesið bara sannleiksskýrsluna. Siðblinda einkennir strandkapteininn og allt stuðningslið hans í Sjálfstæðisflokknum.
Misjöfn kvótafrumvörp

Því miður er litla kvótafrumvarpið hans Jóns Bjarnasonar tóm þvæla eins og höfundurinn. Gengur að mestu leyti út á að skapa tækifæri í reglugerðum fyrir gerræði ráðherrans. Það var ekki þetta, sem þjóðin bað um. Hún vildi fá kvótann fyrndan. Jón vill það ekki og hefur teflt málinu í graut, þar sem enginn skilur neitt. Jón fór í að draga ofurfreka hagsmunaaðila að borðinu. Þeir vilja alls ekki missa spón úr askinum, hvorki samtök kvótagreifa né bankarnir. Allt annað og betra er frumvarp Hreyfingarinnar, sem Þór Saari flytur. Þar er orðið við kröfu meirihluta þjóðarinnar um fyrningu kvótans.
Glæpsamleg kranafrétt

“Glæpsamlegt að loka Ekron”, segir ríkisútvarpið á vefnum í kvöld. Fréttin snýst um, hversu ógeðslegt sé, að ríkið framlengi ekki samning við Ekron um meðferð vímuefnaneytenda. Ekki er vikið einu orði að þeim sjónarmiðum, sem liggja að baki ákvörðunar ríkisvaldsins. Aðeins er talað við annan aðilann, fulltrúa Ekrons. Þessi fáránlega frétt er dæmi um innreið kranablaðamennsku í fjölmiðlun landsins. Hún kom inn með unglingum, er í auknum mæli hafa tekið við af reyndu fólki, sem kann til verka. Ríkisútvarpið veit ekkert um, hvort glæpsamlegt er að loka Ekron. Og á ekki að fullyrða slíkt út í loftið.
Að hætti Sikileyjar

Hinn lausmáli þingmaður Sigurður Kári Kristjánsson sagði þetta á landsfundi Sjálfstæðisflokksins 2009: “Vilji Sjálfstæðisflokkurinn halda yfirráðum sínum yfir sjávarútvegsauðlindinni, þá felur það í sér, að flokkurinn vill standa utan Evrópusambandsins og því fagna ég.” Að vísu er ekki ljóst, hvort Flokkurinn á kvótagreifana eða hvort kvótagreifarnir eiga Flokkinn. En ljóst er samhengið milli kvótagreifa og flokks og viðhorfsins til Evrópu. Sigurður er hræddur um, að Evrópusambandið sjái sjúkdóm Íslands, sérhagsmunagæzlu Flokksins gegn þjóðarhagsmunum. Hún er öll ein mafía að hætti Sikileyjar.
Sigurlíkur auknar um 70%

Gömul sannindi segja reykingar stuðla að krabbameini. En sumir vita kannski ekki, að þær eru 30% orsakavaldur krabbameins. Gömul sannindi segja líka unnar matvörur stuðla að krabbameini. En sumir vita samt ekki, að þær eru 30% orsakavaldur krabba. Með því að hætta að reykja og forðast unninn mat dregur fólk um 60% úr líkum á krabbameini. Önnur 10% fást með ýmsum hætti, þannig að alls eru 70% af áhættunni í eigin höndum. Í einu vetfangi getur fólk snarminnkað líkur á krabba. Í DV í gær er fyrirtaks kökurit, sem sýnir ýmsa áhættuþætti krabbameins. Þar sést, að erfðaþættir eru bara 15% vandans.
Geir er strandkapteinn

Ef skip strandar, er skipstjórinn sjálfur ákærður. Ábyrgð hans minnkar ekki, þótt ákæruvaldið hafi látið undir höfuð leggjast að ákæra fyrsta stýrimann og fyrsta vélstjóra. Geir H. Haarde var búinn að vera árum saman skipstjóri á skútunni, sem strandaði 2008. Situr því réttilega fyrir Landsdómi. Tók við hlutverki hins fyrnda Davíðs Oddssonar, hélt áfram óhæfuverkum hans, stífri einkavinavæðingu og markvissu eftirlitsleysi. Allur þingflokkur Geirs var meðsekur í óhæfuverkunum, þar á meðal flestir núverandi þingmenn. Gott væri því að hafa þá alla fyrir dómi, en Geir verður að nægja sem strandkapteinn.
Tvenns konar aular

Ótal embættismenn okkar eru tvenns konar aular. Annars vegar þeir, sem aldrei gera neitt og hins vegar þeir, sem bægslast um í æðibunugangi. Heilar stofnanir eru fullar af fólki, sem erlendis væri á atvinnuleysisskrá. Þar má fremstar nefna Útlendingastofnun og Umhverfisstofnun. Þar eru lagatæknar úr röðum íhaldskerlinga. Sumar stofnanir kunna bara eitt orð. Útlendingastofnun kann bara Nei. Persónuvernd kann bara Bann. Aðrar eru vinnufælnar, svo sem Landlæknir og Umhverfisstofnun. Svo eru aðrar, sem bægslast um, svo sem þær, sem eru vita friðlausar í æðibunugangi að drepa alla hvítabirni og villifé.
Íslenzkur rítalín-faraldur

Lyfjarisarnir eru öðrum þræði glæpahringir. Múta læknum til að ávísa dýrum lyfjum. Mútuðu jafnvel læknum Alþjóða heilbrigðisstofnunarinnar til að mæla með sprautum gegn meinlítilli svínaflensu. Hér múta risarnir læknum að minnsta kosti með utanferðum, matarboðum, hótelgistingum, heilum ráðstefnum, jafnvel fleiru. Ekki veit ég, hvort tvöhundruðþúsund skammtar af rítalíni hjá einum lækni eru innan þessa kerfis. En ég veit, að rítalín hefur rutt e-töflum og amfetamíni til hliðar. Að læknadóp hefur rutt ólöglegu dópi til hliðar. Rítalín-fíknin er orðin að faraldri og við því þarf að bregðast.
Þingmenn bila einn af öðrum

Steingrímur J. Sigfússon bilar í kvótamálinu, sömuleiðis Þuríður Bachmann. Kristján L. Möller bilar og sömuleiðis Sigmundur Ernir Rúnarsson. Þetta eru allt þingmenn Norðausturkjördæmis, þar sem gullið ljómar af Samherja inn um alla afdali. Þjóðin á litla von, þegar voldugustu og auðugustu sérhagsmunir landsins grípa til vopna. Ólína Þorvarðardóttir bilar að vísu aldrei. En Alþýðusambandið bilar, enda eru ráðamenn þar réttnefndir verkalýðsrekendur. Frumvörp Jóns Bjarnasonar verða ekki rædd á þingi í sumar, enda illa smíðuð. Kostur þeirra er sá einn, að fínt hefði verið að rífast um þau í allt sumar.
Springum við af reiði?

Hægagangur Sérstaks saksóknara er orðinn illþolandi. Nú segir hann, að flest málin verði ekki tilbúin fyrr en eftir tvö ár. Hvað segja fyrningarreglur um þetta? Eva Joly sagði okkur að vísu að vera þolinmóð, en þetta er orðið of mikið af því góða. Illþolandi er, að ofurþjófar valsi um heiminn, vaðandi í þýfi. Og illþolandi er, að bófarnir hafi harðvítugustu lagatækna landsins á ofurlaunum við að hindra framgang réttvísinnar. Er ekki ekki hægt að setja lög um ævilanga útlegð helztu bófanna? Og um 100% eignafrystingu meðan beðið er eftir seinlátri réttvísi? Annars fer þjóðin senn að springa af reiði.
Sofið í kvöldmatnum

Búningur þjónanna var fyrir rest eins slitinn og mublurnar á Mirabelle. Í Curzon Street 56 í Mayfair komst ég fyrst í kynni við klassíska matreiðslu franska fyrir rúmlega 40 árum. Man enn eftir aðalréttinum, turnbauta með gæsalifur, klassík úr Larousse. Fyrsta góða nautasteikin. Á næsta borði sat aldraður greifi með munnþurrkuna um hálsinn. Hann svaf allan tímann og var vakinn upp, þegar nýr réttur kom á borðið. Það var fyrir tíma nýja, franska eldhússins. Nú er þar lokað, Mirabelle er látin, andaðist í hárri elli. Ég er á aldur við greifann, sofna yfir matnum. Hvar er þá Mirabelle fyrir mig?
Nútíminn er fótósjopp

Ekki bara hrunverjar og sjálfstæðismenn eru siðlausir. Nútíminn í heild er siðlaus. Hann er fótósjoppaður. Fyrirmyndir unga fólksins eru innantómar staðalímyndir, framleiddar í fótósjopp. Fjölmiðlar taka hver á fætur öðrum viðtöl við Jón stóra. Sem er bara að reyna að hræða fólk til að hlýða sér. Þannig nudda fjölmiðlar sér utan í fótósjopp frægð. Risin er fjölmenn stétt frægðarfólks, sem er frægt fyrir að vera frægt. Nefni ekki önnur nöfn til að gleðja ekki þá mörgu, sem telja fótósjopp betra en ekkert. Unga fólkið er meira eða minna varnarlaust og verður margt hvert ekki nothæft sem borgarar.
Skuldar frjálshyggjulánið

Birgir Þór Runólfsson er mektarmaður. Löngum einn af páfum frjálshyggjunnar í anda Hannesar Hólmsteins og Davíðs Oddssonar. Kennir hana beinlínis sem dósent við Háskóla Íslands. Þá stofnun, sem gaf út ýmis dásemdarrit um útrásina fyrir hrun. En Birgir Þór er ekki bara dósent, heldur framkvæmir hann sjálfur frjálshyggjuna. Í krafti aðstöðunnar náði hann í ofurlán hjá ástsælum Sparisjóði Keflavíkur. Auðvitað þurfti hann ekki að leggja fram tryggingu. Slíkt er óþarfi í frjálshyggjunni. Talinn slíkur afbragðskúnni, að hann fékk sæti í stjórn sjóðsins. Ekkert af láninu verður endurgreitt.
Sólin fái að skína á gögn

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir slapp naumlega við að standa við hlið Geirs H. Haarde fyrir Landsdómi. Siðblinda þingflokks Samfylkingarinnar bjargaði henni fyrir horn. En hún er samt ekki í stöðu til að uppfræða okkur um siði málsins. Um, hvort rétt sé að gera gögn í máli Geirs aðgengileg á netinu. Mér finnst hún eigi að halda sig til hlés í deilunni um vefsíðu saksóknara Alþingis. Þessi vefsíða er þáttur af siðferðilegri kröfu nútímans um opnar gáttir. Auðvelda þarf almenningi aðgang að brýnum gögnum. Krafan er um, að sólin fái að skína á gögn, sem áður voru í skúmaskotum. Gegnsæi er krafan.
Sagan af Mandat-familíunni

Lengi má deigt járn brýna. Í fyrsta skipti eftir hrun varð mér óglatt.

Sagan á RÚV af slitastjórn Byrs, Arctica Finance, lögmannastofunni Mandat er saga af siðblindu. Og þetta gerðist ekki í hruninu, heldur árið 2011. Eva Bryndís Helgadóttir, Stefán Þór Bjarnason, Ástráður Haraldsson, Bjarni Þ. Bjarnason. Hvað er þetta fólk að hugsa? Heldur það sig geta storkað okkur upp í háls? Hef heyrt ýmsar sögur af ofurgræðgi skilanefndafólks og slitastjórnafólks og get ekki sannað neinar af þeim. En þessi saga er borðleggjandi. Er Ísland virkilega orðið svo úldið, að Mandat-familían komist upp með fléttuna?