arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Tapað áróðursstríð

Phillip Knightley segir í Guardian, að bandamenn hafi tapað áróðursstríðinu, Blair og Bush séu almennt taldir sökudólgar stríðsins. Margir fjölmiðlar hafi brotizt undan viðjum herstjórnar bandamanna og segi frá morðum innrásarliðsins á óbreyttum borgurum og kuldalegum móttökum, sem það fær hjá Írökum. Vestrænir fjölmiðlar séu farnir að efast um réttmæti upplýsinga, sem þeir fá hjá herstjórn bandamanna, enda hafi sannleikurinn oftast reynzt vera sá, sem óháðir og arabískir fjölmiðlar lýstu. Samt hafa vestrænar sjónvarpsstöðvar ekki enn birt óhugnaðinn, sem sést í Al Jazeera sjónvarpsstöðinni. Áskrifendum hennar hefur nú fjölgað á skömmum tíma í Evrópu um fjórar milljónir manna.
Aðeins 100 komu af 3.000

Þegar Bandaríkjastjórn taldi sér trú um, að hún ætlaði að frelsa Íraka frá oki Saddam Hussein, kom hún á fót hernaðarlegum æfingabúðum í Ungverjalandi fyrir írakska stjórnarandstæðinga, sem voru landflótta. Gert var ráð fyrir, að 3.000 útlagar fengju þar þjálfun til að taka þátt í innrásinni. Þegar til kastanna kom, reyndust innan við 100 tilbúnir til að fara í þessa þjálfun og hefur búðunum því verið lokað, ríkisstjórn Ungverjalands til mikils léttis. Hins vegar er stöðugur straumur útlaga til Íraks til að taka þátt í vörnum landsins. Þótt þeim sé illa við Saddam Hussein, er þeim enn verr við innrásina.

Ian Traynor segir í Guardian frá þessum álitshnekki Bandaríkjanna.
Sambúð undir frostmarki

Forsetar Bandaríkjanna og Frakklands hafa ekki talazt við í átta vikur og forseti Bandaríkjanna og kanzlari Þýzkalands hafa ekki talazt við síðan í nóvember í fyrra.

Elaine Sciolino lýsir í New York Times pólitískri sambúð, sem er undir frostmarki. Almenningsálitið í Frakklandi og Þýzkalandi er feiknarlega andvígt Bandaríkjunum, en þar virðast menn ekki gera sér grein fyrir alvöru ástandsins. Hún vitnar í Helmut Schmidt, fyrrverandi kanzlara Þýzkalands, sem segir, að Bandaríkin vilji nota Evrópu, ekki vinna með henni, og að Evrópumenn vilji vinna með þjóðum íslams, en ekki fara í krossferð gegn þeim.
Breyta Saddam í Saladín

George Monbiot segir í Guardian, að stríðið við Írak endi með skelfingu, hver sem úrslit þess verði. Trúarofstæki fari vaxandi um gervöll Miðausturlönd. Hernám Bagdað gegn vilja íbúanna muni kosta mikil fjöldamorð af hálfu vestrænna herja. Hatur Íraka á innrásarliðinu muni magnast um allan helming. Eitt helzta afrek Bandaríkjanna og Bretlands verði að breyta einum af mörgum skúrkum heimsins í goðsagnahetju múslíma, nýjan Saladín.
Taugaveiklaðir og skotglaðir

Richard Norton-Taylor og Rory McCarthy segja í Guardian, að brezkir herforingjar á hernámssvæðinu í suðurhluta Írak kvarti um skeytingarleysi bandarískra hermanna gagnvart borgurum landsins. Ameríkanarnir séu taugaveiklaðir og skotglaðir. Fréttaskýrendurnir vitna í bezka herforingja, sem segja, að þetta sé ekki leiðin til að afla innrásarliðinu stuðnings meðal heimamanna.
Hundrað sinnum Bin Laden

Ian Black og Chris McGreal segja í Guardian, að ástandið í Basra og Bagdað verði eins og í Gaza og Nablus. Þúsundir múslíma eigi þá ósk heitasta að fórna lífi sínu í sjálfsmorðsárás gegn innrásarliðinu. Þeir vitna í

Hosni Mubarak, forseta Egyptalands, sem segir, að stríðið gegn Írak sé að framkalla 100 nýja Bin Laden.
Hugsa eins og þeir tala

Sumir muna eftir

Roy Hattersley úr þorskastríðunum í gamla daga. Hann er fyrir löngu hættur í pólitíkinni og skrifar núna kjallaragreinar í Guardian. Hann segir þar, að þeir sem tala eins og Donald Rumsfeld, stríðsmálaráðherra Bandaríkjanna, hugsi á sama hátt. Stjórnmálamenn, sem hugsi eins og Rumsfeld, séu hættulegir. Hann segir, að George W. Bush sé álíka hrokafullur og Rumsfeld, en munurinn sé þó sá, að Bush eigi erfitt með að tjá hættulegar hugsanir sínar á ensku. Í framhjáhlaupi má geta þess, að Íslendingar voru heppnir að afgreiða sín þorskastríð löngu áður en vestræn heimspólitíkin lenti í klóm ofbeldissjúklinga á borð við Rumsfeld og Bush.
Gömlu og nýju Bandaríkin

William Pfaff segir í International Herald Tribune, að ýmsir vinir Bandaríkjanna í Evrópu eigi erfitt með að átta sig á, að ekki séu lengur gömlu, góðu mennirnir við völd þar vestra. Nú séu komnir þar til valda menn, sem hafi þrönga og ofstækissýn á heiminn, sem enginn annar deili með þeim, ekki einu sinni Tony Blair í Bretlandi. Þegar menn hafi áttað sig á þessum umskiptum, muni það hafa langtímaáhrif á vestrænt samstarf.
Krati meðal ofstækismanna

Dálkahöfundar í Bretlandi spara ekki stóru orðin í lýsingum sínum á Tony Blair forsætisráðherra.

Will Hutton segir í Observer, að Blair muni aldrei ná sér eftir stuðninginn við ofstækisfulla hægrisinna í Bandaríkjunum. Hann hafi misskilið eðli grimmdarstefnunnar, sem tekið hafi völdin vestan hafs og sé ógnun við allan heiminn. Hann sé krati, kominn í sæng með ofsatrúarmönnum, sem séu hatursmenn ríkisvalds, launþega, velferðar og svertingja í landi vaxandi stéttaskiptingar.
Blair einangrar Bretland

Mark Leonard segir í Observer, að það sé Tony Blair í Bretlandi, sem hafi einangrast í heiminum sem kjölturakki Bandaríkjanna, en ekki Jacques Chirac í Frakklandi, sem sé orðinn hetju um allan heim. Menn sætti sig ekki við, að Blair hafi fórnað alþjóðalögum fyrir þjónustulundina gagnvart húsbónda sínum í Hvíta húsinu. Hér eftir verði í Evrópu ekkert mark tekið á Blair og Bretlandi. Og í ljós hafi komið, að Bush og föruneyti hans taki ekki heldur neitt mark á Blair og Bretlandi, heldur noti hann bara fyrir sendisvein.
Brezki herinn óþarfur

Roy Denman minnir í International Herald Tribune á, að Donald Rumsfeld, stríðsmálaráðherra Bandaríkjanna, hafi launað Tony Blair liðveizluna við árásina á Írak með því að segja fyrirlitlega, að brezku hersveitirnar séu óþarfar. Blair hafi aðeins haft vandræði og niðurlægingu upp úr stuðningnum við bandarísku styrjaldarstefnuna.
Rangskreiðar eldflaugar

Sádi-Arabía og Tyrkland hafa lokað lofthelgi sinni fyrir bandarískum eldflaugum, þar sem sumar þeirra fara svo villar vega, að þær lenda í röngum löndum. Þrjár hafa þegar lent í Tyrklandi, svo að sitthvað er athugavert við hina margrómuðu nákvæmni þeirra. Enda er bandaríska herstjórnin eftir margar afneitanir farin að viðurkenna, að eldflaugin, sem lenti á útimarkaði í Bagdað, hafi getað verið bandarísk.

Jonathan Weisman skrifar um þetta í Washington Post.
Innrásin hefur stöðvazt

Innrásarher Bandaríkjanna og Bretlands hefur enn ekki náð neinni merkilegri borg í Írak, þrátt fyrir tólf daga stríð. Bretar sitja enn um Basra og Bandaríkjamenn sitja enn um Bagdað.

Rick Atkinson og Thomas E. Ricks segja í Washington Post, að herstjórnin telji sig þurfa að skipuleggja stríðið upp á nýtt og að líkur bendi til, að það muni standa fram á sumar með tilheyrandi hörmungum fyrir íbúa landsins. Þeir telja, að skúrkar um allan heim notfæri sér þráhyggju Bandaríkjastjórnar og séu að færa sig upp á skaftið, fremstir þar í flokki ráðamenn Norður-Kóreu.
Riðið inn í sólarlagið

William Pfaff segir í International Herald Tribune, að hönnuðir stríðsins við Írak hyggist næst ráðast gegn Íran. Þeir lifi í einangruðum sýndarheimi, þar sem heimurinn er eins og hann á að vera, en ekki eins og hann er. Almennir borgarar í Írak sýni innrásarliðinu fjandskap, þvert á spár hönnuða stríðsins. Heimurinn hafi skipzt í tvö horn, þar sem annars vegar eru Bandaríkin og Bretland og hins vegar næstum allir aðrir. Pfaff segir, að Bandaríkin séu einmana kúrekinn, sem ríður inn í sólarlagið.
Skelfilegasti maður heims

Mary Riddell segir í Observer, að Donald Rumsfeld, stríðsmálaráðherra Bandaríkjanna, sé blanda af vanhæfni og reigingi. Hann sé orðinn að skelfilegasta manni heims um þessar mundir. Hann sé þegar farinn að hóta Sýrlandi og Íran, þótt Írakar láti sér ekki eins vel líka að vera sprengdir og skotnir og hann taldi þá mundu gera, þegar hann skipulagði árásina á Írak. Riddell spyr, hver sé munurinn á frelsun Íraka og blóðbaði Íraka, hvort það sé sigur að frelsa menn með því að drepa þá.
Bandaríkin tapa friðnum

Adrian Hamilton segir í Independent, að Bandaríkin séu um það bil búin að tapa friðnum, sem komi, þegar stríðinu sé lokið. Allur umheimurinn hafi tekið afstöðu til stríðsins og ákveðið, að það sé amerískt stríð fyrir amerískum hagsmunum. Arabíska stöðin Al Jazeera sé núna talin öruggasta heimildin um gang stríðsins, betri en vestrænir fjölmiðlar. Hann telur, að allur heimurinn sé orðinn and-bandarískur og verði það áfram, þótt ráðamenn sumra smáríkja telji sig sjá sér hag í að nudda sér utan í heimsveldið. Hann minnist ekki sérstaklega á Davíð og Halldór.
Réttar arabískar fréttir

Robert Fisk segir í Independent, að arabíska Al Jazeera sjónvarpsstöðin hafi eyðilagt kenningar vestrænna málgagna stríðsins með frásögnum og myndskeiðum fréttamanna stöðvarinnar í Basra og víðar. Hann nefnir sérstaklega afrek fréttaritarans Mohamed al-Abdullah, sem hafi verið linnulaust á ferðinni um torg og sjúkrahús Basra síðustu daga. Robert Fisk ber þessar fréttir saman við endalausar lygar í vestrænum sjónvarpsstöðvum, sem eru undir handarjaðri herstjórnar innrásarliðsins.
Hernaðaráætlunin mistókst

Michael R. Gordon segir í New York Times, að bandarískir herstjórar hafi komizt að raun um, að Írakar séu almennt andvígir innrásinni og beiti innrásarliðið skæruhernaði, sem hægir á flutningum vopna, vista og hermanna til Bagdað. Í stað þess að leggja beint til atlögu gegn Bagdað, eins og áður var ákveðið, er nú búið að fresta þeirri árás og í staðinn lögð áherzlu á að uppræta skæruliða í suðurhluta landsins. Í kjölfar þess er ráðgert að hefja miklar matargjafir og aðra aðstoð við sjíta í suðurhlutanum í þeirri von, að þeir snúist til fylgis við innrásina. Það eru nefnilega mestu vonbrigði innrásarliðsins, að sjítar hafa yfirleitt snúist gegn innrásinni. Það er raunar haft til marks um, að ráðamenn í Bandaríkjunum hafa ekki hugmynd um, hvernig fólk í öðrum löndum hugsar.
Forza Islanda

Áhrif fjárglæframannsins Silvio Berlusconi, sem er forsætisráðherra Ítalíu, ná til Sjálfstæðisflokksins á Íslandi. Á landsþingi flokksins blasir við íslenzkað slagorð Berlusconi: Forza Italia, Áfram Ísland. Þetta er ekki í fyrstu ítölsku áhrifin á íslenzk stjórnmál. Áður hafði Sjálfstæðisflokkurinn tekið upp slagorð fasistans Mussolini: Stétt með stétt. Búast má við, að nýja slagorðið verði áhrifamikið í kosningunum, rétt eins og hin róttæku yfirboð flokksins á skattalækkunarloforðum hinna flokkanna. Yfirboðin eru einnig að hætti Berlusconi, sem náði nægu fylgi í síðustu kosningum á Ítalíu til að verða forsætisráðherra og láta hjá líða að efna loforðin. Huliðshjálmurinn, sem Sjálfstæðisflokkurinn vill hafa yfir samskiptum stjórnmála og peningafursta, er einnig að hætti Berlusconi. Þess vegna ræður kolkrabbi ríkjum í báðum löndum.
Uppvísir að lygaflaumi

BBC hefur opinberlega játað að hafa birt rangar fréttir frá Írak undir áhrifum innrásarliðsins.

David Fox, fréttaritari Reuters, komst inn í Basra og komst að raun um, að þar hafði engin tilraun verið gerð til uppreisnar gegn Íraksher. Fjölmiðlar höfðu verið fullir af þeirri lygi brezka hersins, þar á meðal íslenzkir. Mark Damazer hjá BBC viðurkenndi líka, að fréttastofan hefði níu sinnum á fjórum dögum ranglega talið innrásarherinn hafa náð Umm Kasr á sitt vald. Ennfremur, að ekki væri fótur fyrir, að 51. deild Írakshers hafi gefizt upp. Hvort tveggja voru fullyrðingar innrásarliðsins. Faisal Bodi, fréttaritari Al-Jazeera, ræðir þessi mál í Guardian og segir, að hefðbundnir fjölmiðlar á Vesturlöndum hafi meira eða minna bergmálað þá óra Bush og Blair, að Írakar taki innrásarliðinu opnum örmum. Í sama Guardian segir Faisal al Yafi, að meðal almennings í Bretlandi sé að magnast vantraust á því, sem fólk sér og les um stríðið í þarlendum fjölmiðlum. Fólk telji hrylling innrásarinnar réttilega vera margfelt verri en þann, sem það fær skammtaðan á skjáinn.
Ofmeta sig og ofreyna

Richard Bernstein segir í New York Times, að árás Bandaríkjanna á Írak sé orðin að risavöxnum mistökum í almannatengslum. Um allan heim og ekki sízt í fyrrverandi bandalagsríkjunum á Vesturlöndum skrifi dálkahöfundar, að hrokafull Bandaríkin séu drukkin af hernaðaryfirburðum sínum. Fréttatímaritið Spiegel í Þýzkalandi velti því fyrir sér, hvort bandaríska heimsveldið sé að riða til falls. Það sé þjakað af sama sjúkdómi og heimsveldi fyrri alda, þeim að ofmeta sig og ofreyna.
Kenningar sukku í sand

Maureen Dowd segir í New York Times, að hrokafullar heimsvaldakenningar ráðamanna Bandaríkjanna um auðvelda árás á Írak hafi mætt raunveruleikanum í eyðimörkum Íraks og sokkið þar í sandinn. Þeir séu fákunnandi um framandi menningarheima og hafi látið koma sér á óvart, að sjítarnir í Basra, sem lengi hafa sætt ofsóknum Saddam Hussein, skuli ekki dansa fagnandi móti innrásarhernum. En sjítar muni enn þá tíð, þegar faðir núverandi Bandaríkjaforseta sveik þá í tryggðum eftir árásina á Írak fyrir rúmum áratug.
Bagdað verður ný Grosný

Alan Cowell segir í New York Times, að Írakar verjist með skæruhernaði, þeim einum hætti, sem þjóðir hafa alltaf varizt hernaðarlegum yfirburðum árásárliðs. Hann vitnar í Clifford Beal, ritstjóra Janes herfræðitímaritsins, sem segir, að stríðið í Bagdað verði eins og stríðið í Grosný í Tsjetsjeníu og jafnvel eins og stríðið í Hue í Víetnam og Mogadishu í Sómalíu. Með návígi í borgum og miklu mannfalli af beggja hálfu bæti verjendur sér upp frumstæða hernaðartækni. Þeir veiti bílaflotum innrásarliðsins fyrirsát, hverfi af götunum inn í hús, þar sem þeir þekkja hvern krók og kima, og ráðist skyndilega fram á nýjum stað. Því meira, sem blóðbaðið verði, þeim mun erfiðara verði fyrir Bush og Blair að verja ofbeldið.
Eftir mína tíð

Lífeyrissjóður opinberra starfsmanna er gjaldþrota og hefur raunar alltaf verið það. Hann á ekki fyrir skuldbindingum sínum. Ríkið gerir ráð fyrir, að börn okkar og barnabörn, skattgreiðendur framtíðarinnar, muni spýta mismuninum inn í ríkiskerfið, þegar hinir fullorðnu flykkjast á ellilaun. … Þetta er kallað gegnumstreymi, öfugt við uppsöfnunina, sem gildir í öðrum lífeyrissjóðum. Þeir ekki geta skattlagt börn okkar og barnabörn fyrir sukki íslenzkra landsfeðra, sem lifa fyrir líðandi stund eins og hinn eyðsluglaði Loðvík fimmtándi, er sagði: “Eftir mína tíð kemur hrunið.” …
Forsendan var út í hött

Daryl G. Press bendir á það í New York Times, að fyrir stríð hafi George W. Bush talið Bandaríkjamönnum trú um, að innrásin í Írak yrði auðveld og ódýr. Hann telur, að mannfall verði töluvert í liði Bandaríkjamanna. Hann telur ennfremur, að Vesturlandabúar muni verða ókvæða við sjónvarpsmyndum af hörmungum almennings af völdum innrásarliðsins. Hann ráðleggur, að framvegis fari Bandaríkin ekki í stríð á grundvelli þeirrar forsendu, að andstæðingurinn muni umsvifalaust leggja niður vopn.
Þeir munu tapa friðnum

Nicholas D. Kristof spyr þriggja spurninga í International Herald Tribune. 1. Verður innrásin í Írak seintekin? Hann bendir á 4.000 manna þorpið Umm Kasr, sem tók fjóra sólarhringa að hertaka. 2. Munu Írakar strá blómum yfir innrásarliðið? Hann bendir á, að viðtöl blaðamanna við fólk á hernumdum svæðum benda til, að innrásarliðið sé ekki velkomið. 3. Munu Bandaríkin byggja Íraksstefnu sína á staðreyndum eða hugmyndafræði? Hann bendir á, að herfræði Rumsfeld stríðsmálaráðherra hafi byggzt á þeirri hugmyndafræði, að Írakar mundu fagna innrásinni, og ekki gert ráð fyrir skæruhernaði. Hann telur að vísu, að Bandaríkin muni vinna stríðið, en friðurinn muni ganga þeim úr greipum.
Vissu ekki hvað átt höfðu

Jonathan Freedland segir í Guardian, að Bandaríkjamenn eigi í erfiðleikum með þá stefnu að hunza alla bandamenn, alla sáttmála, allar fjölþjóðastofnanir og allan umheiminn yfirleitt. Þeir geti ekki kvartað yfir meðferð stríðsfanga, af því að þeir hafa sjálfir hunzað Genfarsáttmálann. Þeir geta ekki kvartað yfir sölu hernaðarlega mikilvægra tækja frá Rússlandi til Írak, af því að þeir hafa sjálfir rofið sáttamálann um þau efni. Þeir geta ekki beðið Frakka og Þjóðverja um að taka þátt í að borga tjónið af stríðinu í Írak, af því að þeir hafa hunzað þessar þjóðir og valið þeim hin verstu orð. Þeir geta ekki dregið helztu valdhafa Íraks fyrir alvöru stríðsglæpadómstól, af því að þeir hafa sjálfir hunzað Alþjóðlega stríðsglæpadómstólinn. Í fjölþjóðsamstarfinu vissu þeir ekki, hvað þeir átt höfðu, fyrr en þeir höfðu hafnað því og þar með misst höfðu.
Magnaður stjórnmálaflokkur

Sjálfstæðisflokkurinn er magnaður stjórnmálaflokkur. Hann geta allir stutt, sem eindregið eru samþykkir hinni nýju heimsvaldastefnu Bush forseta og fjöldamorðum Bandaríkjanna á Írökum. Hann geta allir stutt, sem eindregið vilja aukinn mun á lífskjörum ríkra og fátækra hér á landi. Hann geta allir stutt, sem eindregið vilja, að samskipti stjórnmálaflokka og peningafursta séu áfram höfð undir huliðshjálmi. Hann geta allir stutt, sem eindregið vilja láta reisa sem flest orkuver í óbyggðum Íslands. Hann geta allir stutt, sem eindregið vilja alls ekki, að rætt sé um hugsanlega aðild okkar að Evrópusambandinu. Hann geta allir stutt, sem eindregið vilja ekki, að þjóðin öll eigi auðlindir sjávar. Hann geta allir stutt, sem eindregið vilja, að ráðherrar beiti valdi sínu gegn framkvæmdum á höfuðborgarsvæðinu. Sjálfstæðisflokkurinn hefur skýra stefnu í verki. Hann er nákvæmlega flokkur, sem Íslendingar eiga skilið.
Við borgum tjón Íraks

Eðlilegt er, að eftir stríðið borgi Bandaríkin, Bretland og Ástralía tjónið, sem hernaður þeirra veldur á innviðum Íraks. Ekki er hægt að ætlast til, að andstöðuríki stríðsins á borð við Frakkland og Þýzkaland borgi fyrir eyðileggingu, sem þau hafa eindregið varað við. Hins vegar verður Íslendingum væntanlega sendur reikningur fyrir endurreisnina, af því að landsfeður okkar studdu stríðið opinberlega og eru því óbeinir aðilar að eyðileggingunni. Það kostar sitt að þykjast vera stórir strákar í stríðsleik, þótt bak við skrifborð sé.
Hvert stríðið á fætur öðru

Jonathan Freedland gefur í Guardian í morgun góða mynd af hugarheimi vitfirringanna í Washington, sem hafa ákveðið að taka öll völd í heiminum. Þeir hafa varpað öllum bandalögum og sáttmálum fyrir borð og stefna að því að hafa hernaðarmátt til að heyja viðstöðulaust hvert stríðið á fætur öðru. Ef einhver annar vill haga sér eins og þeir, tryllast þeir af bræði og vísa til sáttmála, sem þeir sjálfir hunza opinberlega. Geðveikir ráðamenn Bandaríkjanna eru hættulegri heimsfriðnum en geðveikir ráðamenn Sovétríkjanna og Hitlers-Þýzkalands voru, þegar þeir voru skæðastir.
Lestur DV hefur minnkað 35%

DV hefur vegnað illa síðan ég hætti að vinna þar fyrir rúmu ári. Eftir það hrapaði lestur blaðsins um 16% á skömmum tíma og hefur samkvæmt nýjustu tölum Gallups alls hrapað um 35%. Blaðið safnar tugmilljóna skuldum í mánuði hverjum og stefnir hröðum skrefum til endalokanna. Þetta er blað, sem var selt á meira en milljarð króna fyrir tæpum tveimur árum. Sorglegt er, þegar góð fyrirtæki lenda í höndum manna, sem kunna ekki með að fara.
Guði sé lof fyrir vefinn

Guði sé lof fyrir, að við þurfum ekki lengur að sæta erlendum fréttum Ríkissjónvarpsins og Morgunblaðsins, hlýðinna málgagna Bandaríkjanna. Á vefnum höfum við aðgang að hafsjó alvörufrétta úr erlendum alvörufjölmiðlum. Fyrst förum við á

NewsGoogle og þaðan beint í þúsundir fjölmiðla, þar á meðal sjálfa heimspressuna, sem hefur allt aðra sýn á veruleikann en Ríkissjónvarpið og Morgunblaðið. Vefurinn hefur rofið hliðvörzlu staðbundinna fjölmiðla og gert okkur frjáls að nýju.
Stríðið gengur illa

New York Times segir í morgun, að árás Bandaríkjanna og Bretlands á Írak gangi verr en ráð var fyrir gert. Varnarlið Íraks hefur ekki gefizt upp, heldur veitt öfluga mótspyrnu gegn tæknilegu ofurefli. Árásarherinn hefur ekki náð neinni borg landsins á sitt vald. Setið er um Basra og skrúfað hefur verið fyrir vatn og rafmagn til borgarinnar. Það mun valda hörmungum borgarbúa, sem eru sjítar, er fyrir árás voru taldir andsnúnir Saddam Hussein. Ekki er hægt að reikna með, að eftirlifendur í borginni verði mjög hliðhollir Bandaríkjunum, þegar umsátrinu lýkur.
Alþjóðareglur rofnar

Sýndar hafa verið myndir af bandarískum hermönnum, sem Írakar hafa tekið til fanga. Það stríðir gegn Genfarsáttmálanum. Minna er fjallað um í fjölmiðlum, að innrásarher Bandaríkjanna gerir nákvæmlega hið sama, birtir myndir af írökskum hermönnum, sem teknir hafa verið til fanga. Rauði krossinn hefur ekki fengið að heimsækja bandarísku fangana. Það stríðir gegn Genfarsáttmálanum. Minna er fjallað um í fjölmiðlum, að nákvæmlega sama gildir un íröksku fangana. Rauðu krossinn hefur ekki fengið að heimsækja þá. Rækilega er fjallað um þetta mál í

New York Times í morgun. Þetta segir okkur, að stríðsglæpamenn ráða ferðinni í báðum herbúðum.
Frelsaðir gegn vilja sínum

Washington Post segir frá ferð

Rosalind Russell, fréttaritara Reuters, í áttina að Basra í kjölfar brezka hersins. Unglingarnir við vegbrúnina veifuðu hermönnunum, þegar þeir fóru hjá, en grettu sig, þegar hermennirnir sáu ekki lengur til þeirra. “Við viljum þá ekki hér, þetta er Írak” sagði einn heimamanna. Einn unglinganna tók upp mynd af Saddam Hussein. Þetta er í héraði sjíta, sem sagðir eru andsnúnir miðstjórninni í Bagdað. Svo virðist sem ekki séu margir Írakar áfjáðir í að láta Bandaríkjamenn og Breta frelsa sig. Í fréttinni segir, að leiðin til Basra sé vörðuð brunnum líkum manna. Brezkir og bandarískir fjöldamorðingjar hafa talið sig þurfa að drepa þá til að frelsa þá.
Bush: Slátrarinn frá Bagdað

Lýsingar sjónarvotta benda til, að bandarískir og brezkir fjöldamorðingjar slátri fólki unnvörpum í Írak, einkum úr öruggri fjarlægð í loftárásum á íbúðahverfi, en einnig í návígi á jörðu niðri, þar á meðal fréttamönnum ITN, sem urðu á vegi þeirra.

Robert Fisk segir í Independent frá heimsókn til örkumla barna í sjúkrahúsi í Bagdað. Luke Baker og Rosalind Russell segja í Washington Post frá brunnum líkum í eyðimörkinni. Victor Mallet segir í Financial Times frá harðri mótspyrnu gegn innrásinni. Peter Preston segir í Guardian í morgun frá tæknivæddri slátrun af hálfu innrásarliðsins og Aida Kasy segir í sama blaði frá skelfingu saklauss fólks í Bagdað. Peter Preston, djákni brezkra dálkahöfunda, segir svívirðu Bretlands vera mikla. Bandaríski sagnfræðingurinn Arthur Schlesinger segir hið sama um Bandaríkin í Los Angeles Times. Það verður ekki Saddam Hussein, heldur George W. Bush, sem verður minnzt í veraldarsögunni sem slátrarans frá Bagdað.
Engin gereyðingarvopn

Í varnarbaráttunni gegn innrás Bandaríkjanna hefur Írak ekki beitt efnavopnum eða öðrum gereyðingarvopnum, sem fullyrt hefur verið, að séu falin þar í landi. Það bendir til, að þar séu raunar ekki slík vopn, enda fundu vopnaleitarmenn Sameinuðu þjóðanna þau ekki. Ef þau finnast ekki í stríðinu, mun bandaríska hernámsliðið planta sönnunargögnum til að sannfæra Bandaríkjamenn um, að mannskæð innrásin hafi verið réttlætanleg.
Stríð sem tölvuleikur

Við horfum í sjónvarpi á tölvuleik, sem kallast herferðin til Bagdað. Í tölvuleikjum er mikið um sprengjuhávaða og hetjuskap, en lítið um dauða barna og annarra óbreyttra borgara. Þótt sprengjum hafi rignt yfir helztu borgir Íraks, eru engar frásagnir birtar af mannfalli almennings og því síður myndskeið af því. Allur þorri vestrænna sjónvarpsmanna er þáttur í árásinni, í fylgd með innrásarliðinu, veit ekkert um afleiðingar loftárásanna og er raunar hluti af ímyndaherferð innrásarliðsins. Það verður ekki fyrr en löngu seinna, að við fáum óljósar fréttir af hörmungum styrjaldar, sem látin er líta út á skjánum eins og tölvuleikur.
Flugleiðir gegn konum

Ímynd íslenzkra kvenna í Soprano-þáttum sjónvarps er eðlileg afleiðing af eindregnum og ítrekuðum brotavilja Flugleiða. Árum saman og sennilega í heilan áratug hafa Flugleiðir birt erlendis margs konar auglýsingar, sem gefa í skyn, að íslenzkar konur séu almennt með brókarsótt. Þetta telja rembur félagsins, að auki farþegafjöldann. Annars væru þeir ekki árum saman að birta auglýsingar, sem fela í sér hreint og tært kvenhatur. Einhvern tíma hlaut brotaviljinn að enda með ósköpum. Það hefur nú gerzt í Soprano.
Lögðu ekki niður vopn

Hermenn Íraks hafa enn ekki lagt niður vopn og gefizt upp fyrir ofurefli bandaríska hersins, þótt lengi hafi rignt yfir þá bandarískum dreifimiðum um, að slíkt borgaði sig fyrir þá. Það bendir til, að stjórnin í Bagdað sé ekki eins hötuð heima fyrir og áróðursmenn stríðsins hafa viljað vera láta. Það bendir líka til, að stríðið verði ekki eins stutt og áróðursmenn þess hafa viljað vera láta.