arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gamla Ísland endurheimt

Þrennt stendur upp úr viðræðum silfurskeiðunga í ættarbústaðnum. Verið er að finna leið út úr loforðavanda Framsóknar, búa til hókus-pókus um skuldavanda heimilanna. Verið er að ákveða fækkun skattþrepa, sem silfurskeiðungar kalla einföldun skattkerfisins. Þannig færa þeir Ísland nær löndum Sovétríkjanna sálugu og Sádi-Arabíu. Í þriðja lagi skiptir miklu hin sálræna yfirlýsing um fundarstað í ættarbústað. Ættirnar, sem eiga ríkið, hafa endurheimt völdin og falið silfurskeiðungum sínum að semja um helmingaskiptin. Umbar auðgreifa og kvótagreifa eru að gera díl. Gamla Ísland er komið aftur í boði kjósenda.
Góður alþýðustíll

Mér sýnist ekki á bloggi og fésbók, að íslenzka sé á undanhaldi. Þekki þó ekki athugasemdir við blogg, því að ég les ekki nafnlaus skrif. En bloggið sjálft og umræða á fésbók eru nánast með réttri málfræði og stafsetningu. Meira máli skiptir þó, að setningafræði og stíll á þessum skrifum er líka í góðu lagi. Íslenzkur alþýðustíll er kjarnyrtur eins og hann hefur ævinlega verið. Undinn stíll háskólaritgerða endurspeglast ekki í umræðu almennings á veraldarvefnum, sem betur fer. Góð regla er þó, að lesa ekki blogg, sem fer yfir 200 orð. Þeim, sem lengra skrifa, er hætt við þoku og þvoglu í hugsun.
Þú veizt allt áður

Skrifaði margar ferðabækur um erlendar stórborgir 1973-1996. Sagði meðal annars kost og löst á hótelum og veitingahúsum. Hafði skömmu áður byrjað að skrifa innlenda veitingarýni og síðan haldið því áfram, en sjaldnar upp á síðkastið. Þessi rýni var barn síns tíma. Nú eru komnir vefir, sem sérhæfa sig í þessu, einkum TripAdvisor. Þar má sjá nýjustu lýsingar viðskiptavina, jákvæðar eða neikvæðar eftir atvikum. Þetta hefur gerbreytt ferðaþjónustu í heiminum, því rekstraraðilar vilja fækka skömmum um sig. Nú kemur þér fátt á óvart, þegar þú velur hótelherbergi eða veitingaborð. Þú veizt allt áður.
Má satt kyrrt liggja?

Á fésbók er góð regla að segja ekkert, sem ekki er hægt að segja á kaffihúsi eða í fermingarboði. Hins vegar þýðir það ekki, að einkum skuli satt kyrrt liggja. Ég get sagt, að Jón sé vitleysingur, en ég verð að rökstyðja málið. Annars væri það bara upphrópun út í loftið, lýsing á reiði minni. En flytji ég rök að vitleysu Jóns, fylgi ég bara þeirri reglu, að eigi megi satt kyrrt liggja. Því miður hneigjast margir Íslendingar að óhóflegri kurteisi. Þótt þeir búi í samfélagi, sem kallar iðulega á sterk orð. Einfaldlega af því, að margt fer hér úrskeiðis. Til dæmis haga kjósendur sér eins og fáráðlingar.
Hótanir útvatnaðar

Kjósendur hafna ekki eða játast flokkum, stefnu eða gerðum. Nánast allar skoðanir eru minnihlutaskoðanir. Jafnvel skuldaniðurfærsla Framsóknar hefur aðeins 25% fylgi. Í lýðræði taka flokkar sig saman, sem hafa samtals yfir 50%, bræða saman atriði úr loforðum/hótunum aðila og mynda stjórn. Reynslan sýnir, að sáttmálar eru bara pappír, í bezta falli leiðbeiningar. Ekkert segir, að B og D verði að setja ríkið á hausinn. Lækkun ríkistekna og hækkun útgjalda eru bara loforð eða hótanir flokkanna. Skuldaniðurfærsla Framsóknar fær að venju skoðun sérfróðra. Úttektin mun leiða til útvötnunar hótana.
Röng forgangsröð

Sé gott að græða fé á því að rupla þá, sem kallaðir eru hrægammar, á að nota fenginn í allt annað en flata niðurgreiðslu húsnæðisskulda. Hún mun að mestu renna til þeirra, sem tóku óhófslán vegna óhófshúsnæðis. Ríkissjóður þarf sjálfur þetta fé til að efla Landsspítalann og létta lyfjakostnað fólks. Og svo þarf hann að eiga næstum hundrað milljarða í afgang á ári hverju, bara upp í vexti. Þeir stafa af kostnaði við stofnun nýrra viðskiptabanka og endurreisn gjaldþrota Seðlabankans fyrir fimm árum. Ríkissjóður getur ekki á sama tíma verið að strá peningum yfir ofurfrek gæludýr silfurskeiðunganna.
Fráleit niðurfærsla

Því meira sem ég hugsa um flata skuldaniðurfærslu Framsóknar, því meira sýnist hún út í hött. Ekkert vit er í að nota sameiginlegt fé okkar til að borga fyrir þá, sem steyptu sér í rosaskuldir til að eignast 400 fermetra húsnæði. Meginhluti flatrar niðurfærslu fer í að greiða slíkt óhóf og það er fráleitt. Því miður er óráðsíufólkið öflugt og liggur á Framsókn með kröfur sínar. Það eina, sem hægt er að gera fyrir þetta fólk, er að gefa því kost á að skila lyklunum og ganga út skuldlaust. Lyklaleiðin er sanngjarnari en flata niðurfærslan, sem er á kostnað þeirra, sem ekki höfðu ráð á að skulda.
Að segja eða sýna fréttir

Í gamla daga SÖGÐU fréttamenn sannar sögur. Þegar sjónvarpið kom, fóru þeir að SÝNA sannar sögur. Þáttaskil voru sögð hafa verið í fyrra Persaflóastríði Bandaríkjanna. Fréttir CNN voru taldar sanna yfirburði þess að sýna fréttir í stað þess að segja þær. Var rugl, stríð CNN fólst í talandi hausum í garði Hilton í Rijad í Sádi-Arabíu. Við lásum svo löngu síðar í bókum, að þetta var sýndarstríð, CNN hafði sýnt skjámyndir úr tölvuleikjum. Svo kom vefurinn og menn fóru aftur að segja fréttir, fremur en að sýna þær. Sjónvarpið hafði komið og farið sem fréttamiðill, enda er það fyrst og fremst skemmtimiðill.
Indjáni í Danmörku

Beinagrind af konu í Danmörku frá tíma Vínlandsfundar sýnir, að hún var fædd í Danmörku af ættum indjána. Þessi merki fornleifafundur við Otterup á Fjóni staðfestir tengsl Norðurlanda við Ameríku á tímum Guðríðar Þorbjarnardóttur, víðförlustu konu víkingaaldar. Tennur sýna uppvöxt í Danmörku og erfðaefni er það sama og indjána. Þetta kom fram í arkeometríu, fræðigrein, sem tengir saman fornleifar og náttúruvísindi. Strontíummagn í tönnum sýnir uppvöxt í Danmörku og haplotýpan X2c sýnir ættir frá indjánum í Norður-Ameríku. Ef til vill var samgangur milli heimsálfa meiri en bara ferðir Þorfinns og Leifs.

(Videnskab.dk)
Sældartími kverúlanta

Sældartími verður framundan undir stjórn B og D. Ýmsir skattar lækka, einkum á ríku fólki. “Gróði” ríkisins af minni tekjum þess verður sendur þeim, sem höfðu ráð á að kaupa stærstu húsin, ríka fólkinu. Gróðinn af TAPI ríkisins verður nefnilega sendur þeim, sem eiga B og D með húð og hári. Utan um sigur gróðakarlanna verður búinn til hókus-pókus að hefðbundnum hætti framsóknar. Þetta verður einkum gósentíð fyrir okkur kverúlantana, sem eigum eftir að skrifa um framvinduna á þessum ósköpum. Yndislegt verður að lesa rökin, sem silfurskeiðungar munu búa til fyrir yfirvofandi samningi um ríkisstjórn.
Stikkfrí kjósendur

Nú fer málið að vandast. Afhenda þarf peningana, sem kjósendum Framsóknar var lofað. Hverjir fá, þeir sem tóku á leigu eða þeir sem þurfa á lyfjum að halda eða uppskurði á Landsspítala? Sennilega ekki, forgangsröðin byrjar á þeim, sem mestu óráðsíulánin tóku, 90% framsóknarlánin sælu. Þegar búið er að ljúga einu, þarf að ljúga aftur og aftur til að viðhalda lyginni. Gamalt loforð kallar á nýtt. 90% óráðsíulán framsóknar urðu að forsendubresti, sem framsókn ætlar að leysa með nýjum hókus-pókus. Þetta verður orðið skrautlegt áður en yfir lýkur. En taka kjósendur einhverja ábyrgð á öllu sínu rugli?
Fídus í Hafnarbúðum

Mar í Hafnarbúðum er fídus fremur en matreiðsla. Sögð frá Suður-Ameríku og Miðjarðarhafslöndum. Einkennisréttur staðarins er piadina, stökkt flatbrauð úr hveiti og olífuolíu, ættað frá Emilia-Romagna á Ítalíu. Brotið yfir volgt innlegg. Prófaði eina með léttsöltuðum þorski (2000 krónur), aðra með þremur litlum humrum (2500 krónur), hvort um sig hádegismatur. Kakan var í lagi, en þorskurinn lélegur, að minnsta kosti í samanburði við gæðastaði í 101. Hefði sennilega átt að prófa eitthvað dýrara. En nenni ekki að fórna peningum til að kanna eldhúsið til botns. Sýnist þetta vera hefðbundin túristagildra.
Grunur vex um vanbúnað

Því lengur, sem Sigmundur Davíð Gunnlaugsson er að koma sér að verki, þeim mun meira eflist grunurinn. Því lengri sem formáli viðræðna er, því líklegra er, að reiknivinnu hafi skort að baki loforðs. Gefið er í skyn, að hann eigi í spjalli við Bjarna Benediktsson, en Bjarni neitar, að svo sé. Allt mjög skrítið, en Sigmundur segist ætla að byrja að díla núna um helgina. Í dag er liðin vika frá kosningum og því tímabært orðið að byrja. Sigmundur reynir að vinna tíma til að fá dæmið reiknað með því að þykjast vera í undirbúningi viðræðna. Gerði hann ekki ráð fyrir að þurfa að reikna út loforðið stóra?
Tregar og hægar tilraunir

Tilraunir Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar til myndunar ríkisstjórnar eru að byrja að minna á tilraunir Þorsteins Pálssonar á sínum tíma. Tóku óratíma og almenningur fékk á tilfinninguna, að Þorsteinn kynni ekki fagið. Vissi ekki, hvernig hann ætti að fara að þessu. Þótt tilraunir Sigmundar hafi staðið í fimm daga, eru þær ekki byrjaðar enn! Er enn að reyna að finna út, hvernig sé hægt að fara í kosningaloforð Framsóknar. Og selja formönnum flokkanna þá tilgátu, að þau séu að einhverju leyti framkvæmanleg. Er semsagt hægfara að leita að formönnum, sem geta látið draga sig inn á þetta sérstæða sjónarmið.
Fullkomni pólitíkusinn

Nigel Farage og Sjálfstæðisflokkur hans unnu mikinn sigur í kosningunum til sveitarstjórna í Bretlandi. Farage er einnig þingmaður í Evrópuþinginu og heldur þar frábærar ræður gegn framkvæmdastjórum bandalagsins, einkum gegn José Barroso. Farage er ólíkur öðrum pólitíkusum, sem sífellt reyna að gera sig merkilega. Hann er alþýðlegur, gæti verið maðurinn, sem þú vilt hitta á brezku kránni. Orðheppinn með afbrigðum, svo sem má sjá af

myndskeiði, þar sem hann leikur Barroso sundur og saman í nöpru háði. Farage hefur það, sem pólitíkusa sárlega vantar, tilfinninguna fyrir, að pólitík sé bara leikur.
Dauðaleit að lausn

Vandinn við loforð Framsóknar er, að ekki er hægt að efna það. Ekki er bara erfitt að efna það, heldur er líka erfitt að ljúga sig út úr því. Sigmundur Davíð gefur kost á öðrum aðferðum við millifærslu, en pólitískir viðmælendur hans finna enga lausn heldur. Það er botn íslenzks lýðræðis, þegar kjósendur hafa samþykkt loforð, sem engin leið er að efna. Þótt voðalegir útlendingar, sem af hagkvæmnisástæðum eru kallaðir hrægammar, vilji slá af kröfum, verða ekki til peningar. Ofurskuldir verða bara minni. Einfaldara er að hámarka ruglið, láta Frosta prenta verðlausa seðla villt og galið og senda okkur?
Söltum Evrópuaðild

Ég hef alltaf verið stækur Evrópusinni, vildi beint í sambandið, burtséð frá viðræðum um hina og þessa kafla. Taldi það beztu leiðina undan áþján lélegra pólitíkusa og kontórista á Íslandi. Tel regluverk Evrópu vera það bezta, sem við höndlum af nútímanum. Hins vegar tel ég óráð að ganga í bandalagið núna. Það horfist í augu við mistök í evru, Schengen, Maastricht og stjórnarskrá. Sambandið þarf að læra af reynslu, breyta þessum plöggum og semja peninga- og bankasamning. Áður en það getur tekið við fleiri ríkjum. Heppilegt er, að viðræðurnar við Evrópu verði saltaðar og við þýðum áfram evrópskt regluverk.
Bjarni maríneraður

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson fer ágætlega í viðræður um nýja ríkisstjórn. Aflar sér upplýsinga um, hvað sé fast í hendi einstakra flokka. Og hvaða flokkar séu líklegir til að þola helztu mál Framsóknar, einkum skuldamál heimilanna. Hins vegar gengur þetta afar hægt hjá honum. Hálfan annan dag að komast að atriðum, sem hægt er að fá botn í á einum formiðdegi. Líklega er hann að marínera viðmælendurna í leiðinni. Greinilegt er, að kringum Bjarna Benediktsson urðu menn strax taugaveiklaðir. Enda orðnir ruglaðir í ríminu af langvinnum valdaskorti. Með hverjum deginum verður Bjarni meðfærilegri.
Gylfi hótar þjóðarsátt

Ég fær kvíðaherping í magann, þegar ég sé umba stóriðju, Gylfa Arnbjörnsson verkalýðsrekanda, í sjónvarpi. Í gær var hann að hóta enn einni þjóðarsátt um hagsmuni stórfyrirtækja. Hvaðan hefur hann þetta áhugamál? Ekki frá fólki í verkalýðshreyfingunni, það er mér ljóst. Að venju talar Gylfi fyrir hönd og málstað atvinnurekenda, sem vilja frið fyrir launakröfum. Hleypur með þetta í sjónvarpið án þess að spyrja neinn í verkalýðshreyfingunni. Þar með staðfestir Gylfi, að verkalýðshreyfingin hefur engan eigin vilja. Endurómar bara það, sem vinirnir í vinnuveitendasambandinu og lífeyrissjóðunum vilja.
Haldið aftur af glæfrum

Vonandi setja pólitíkusar Sigmundi Davíð það skilyrði, að skattgreiðendur verði ekki látnir borga sjónhverfingar hans. Og ekki heldur með milligöngu Íbúðalánasjóðs. Pólitíkusarnir fallist á afskriftir af lánum bara á kostnað svokallaðra hrægammasjóða, ekki á kostnað innlendra aðila. Þannig er hægt að hemja tjónið af loforðinu. Annars fer allt á hlið og allir tapa, mest þeir, sem ganga til samstarfs við formann Framsóknar. Sigmundur Davíð hefur bara fjórðungs fylgi; maður verður að vona, að samstarfið haldi aftur af glæfrum hans. Kostur við samstjórnir er, að þær auka líkur á raunsærri málsmeðferð.
Taparinn vill respekt

Bjarni Benediktsson á bágt. Hefur í tvígang teflt Sjálfstæðisflokknum í verstu kosningaúrslit sögunnar. Flokkur, sem áður sló ítrekað yfir 40%, er nú að festast í um það bil 25%. Í því felst ósigur. Fyrr í vetur fylltist æðstaráð flokksins hroka og sigurvissu, sem lýsti sér síðan í sérstæðum landsfundi og skrautlegum ályktunum. Bjarni var of hlýðinn bílstjóranum í aftursætinu. Davíð Oddsson stjórnaði ferð hans út í einstrenging. Nú lætur Bjarni sem hann sé móðgaður, því að Sigmundur Davíð hagar myndun stjórnar með ró að hætti sigurvegarans. Taparinn þykist eiga skilið meiri respekt.
Dagur verkalýðsrekenda

Dagur verkalýðsrekenda er í dag. Hátíð verkalýðsdeildar atvinnurekenda er haldin í skugga græningja, sem benda á úrkynjun Alþýðusambandsins. Þar er rekin verðbólgustefna með kröfum um að skrúfa upp hagkerfið með illkynja hagvexti. Einkum með meiri stóriðju, sem verkalýðsdeildin elskar eins mikið og hún hatar umhverfisvernd. Hugtakið hagvöxtur er þó bara bull utan um ekki neitt. Því meira sem tveir aðilar selja hvor öðrum oftar sömu vöruna, því meira eykst svonefndur hagvöxtur. Alþýðusamband Gylfa Arnbjörnssonar vinnur með auðgreifum í stjórnum lífeyrissjóða. Hirti þar upp lífsskoðanir þeirra.
Þokutjáning formanns

Að svo miklu leyti sem Árni Páll Árnason hefur skoðanir eru þær ættaðar úr bankageira Sjálfstæðisflokksins. Samanber feril hans sem bankaráðherra. Að öðru leyti er hann illskiljanlegur, líkist þar Degi Eggertssyni. Því lengur, sem þeir tala, því minna skil ég. Þannig er sumt Samfylkingarfólk, virðist hugsa í hringi. Í ræðum þess leiðir eitt af öðru, en rökrétta beinagrind vantar. Kannski afleiðing svonefndra samræðustjórnmála, samtal við sjálfan sig. Þótt fleira sé að í flokknum en Árni Páll einn, þá er þokutjáningin hluti vandans. Getur ekki tjáð sig þannig, að fólk segi: Já, einmitt, rétt.
Formaður brosir hringinn

Mikilli hreinsun er að mestu lokið hjá Vinstri grænum. Framsóknarmennirnir leiðinlegu eru flestir horfnir. Eftir situr hvanngrænt fólk í fylgispekt við Katrínu Jakobsdóttur, sem hefur pólitíska teflon-húð og brosir hringinn. Eiginlega eru engir eftir til vandræða nema gamlingjar fjórflokksins, Ögmundur og Steingrímur, sem ættu að vera fyrir löngu hættir. Eða flúnir í Framsókn með Vaðlaheiðargöng, Húsavíkurver og ást á kvótagreifum. Endir hins pólitíska ferils varð einkar snautlegur hjá Steingrími, þegar menn fóru að ruglast á honum og Möllernum. Þar fyrir utan er flokkurinn orðinn heillegur.
Vikulegi klofningurinn

Smám saman heyrast hálfar og heilar fréttir af sundrun Dögunar. Einn segir Andreu Ólafsdóttur hafa hafnað framboði Þorvalda Gylfasonar og viljað stýra öllu. Andrea segir Lýð Árnason hafa klofið Lýðræðisvaktina út úr flokknum. Flokkur heimilanna sé líka klofningur, bæði framboð byggð á eins manns egó. Friðrik Þór Guðmundsson segir Pírata líka vera klofning úr Dögun. Allt er þetta mjög forvitnilegt. Hvernig verður flokkur til, hvernig sogast menn að starfinu og af hverju klofnar flokkurinn vikulega kruss og þvers. Er ekki að tala um að finna sökudólg, heldur bara heyra um sérstæð samskipti fólks.
Bjarni og heita kartaflan

Framsókn er heit kartafla í hendi Bjarna Benediktssonar. Á hann að taka séns á sjónhverfingum Sigmundar Davíðs og Frosta? Hvernig getur Bjarni haldið á heitu kartöflunni í ríkisstjórn? Er hægt að búa til nýja sjónhverfingu og segja fávitum flokkanna, að hún sé tillaga Framsóknar? Þótt hún sé það ekki, heldur bara nýr hókus-pókus. Framsókn lofaði miklu og fékk fávitafylgi út á loforð. Varla dugir að kasta því ferli bak við sig. Eitthvað verður að gera, sem felur í sér bókstaf tillögu Framsóknar. en ekki innihald. Því er Bjarni Benediktsson ekki öfundsverður af samstarfi um framkvæmd loforða Framsóknar.
Fólk forðast huglausa

Stjórnarflokkarnir gömlu geta sjálfum sér kennt um fylgishrunið. Smám saman glataði meirihlutinn meirihlutanum. Varð að reiða sig á stuðning annarra til að ná málum fram, til dæmis fjárlögum. Jafnframt glötuðu einstakir þingmenn kjarki til að stjórna, einkum forseti Alþingis og innanríkisráðherra. Það er sama, hvor málstaðurinn var réttur í endurteknu málþófi. Fólkið sá ráðamenn, sem létu reka í lífsins ólgusjó. Með eitt markmið að hanga í sessi til enda kjörtímabilsins. Mörg helztu framfaramál þeirra dagaði uppi, þegar þau mættu froðu í málþófi. Kjósendur forðast stjórnendur, sem þora ekki að stjórna.
Reiðir grettu sig

Kosningabaráttan var að mestu háð í sjónvarpi, í fjölmennu uppistandi að hætti sjónvarpsþáttarins Borgen. Sjónvarp er kaldur miðill, þar sem fólk má ekki skipta skapi eins og gerðist í einu tilviki í Borgen. Mjög fróðlegur þáttur um framkomu. Slíkt gengur á útifundum og á prenti, ekki í sjónvarpi. Reiðir menn með grettur fæla frá sér. Þannig töpuðu ýmsir flokkar heimila og stjórnarskrár. Fulltrúar þeirra kunnu ekki þau almannatengsli að stilla skap sitt á skjánum. Enda náði ekkert þessara framboða neinum fulltrúa á alþingi. Fylgisleysi þeirra var svo yfirþyrmandi, að málefni þeirra eru steindauð.
Undarleg afskiptasemi

Forseti Íslands getur ekki bundið hendur nýrrar ríkisstjórnar með kröfu um aukinn meirihluta. Orð hans um víðara traust eiga sér enga stoð í lögum. Ríkisstjórn styðst við meirihluta Alþingis, punktur. Ef Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur mynda ríkisstjórn, þarf hún ekki að taka upp einhver mál annarra flokka til að fá aukið traust. Það er á valdi þingmeirihluta hennar eins að ákveða, hversu mikið er hlustað á minnihlutann. Ólafur Ragnar Grímsson er enginn úrskurðaraðili um slíkt. Ástæða er að vara við ítrekuðum flugeldasýningum hans í afskiptasemi af eðlilegu ferli löggjafarvaldsins.
Þar vantar normalt fólk

Vandi Bankasýslu ríkisins er ekki, að hún fylgist með bankabófum, heldur að hún lítur ekki eftir þeim. Sami vandi og Fjármálaeftirlitsins. Stofnanir þessar eru gegnsýrðar hugsunum bankabófa. Lausnin er ekki að afnema þær, heldur skipta um hugarfar í þeim. Setja þar inn siðfræðinga og heimspekinga, sem hafna rugli manna eins og Gunnars Helga Hálfdanarsonar. Bankasýslan og Fjármálaeftirlitið hafa misst inn hreinræktaða bankabófa sem bankastjóra og bankaráðsmenn. Bankavandi okkar er, að ríkisstjórninni láðist að skipta út í bönkunum, sem settu okkur á hausinn. Mistókst að setja þar inn normalt fólk
Þriðja lögmál Jónasar

Athyglisvert er, að Samfylkingin fer mun verr út úr kosningunum en Vinstri græn, missa meira en helming fylgisins. Skýringin gæti verið, að hjá Vinstri grænum lukkuðust formannaskipti, en ekki hjá Samfylkingunni. Athyglisvert er líka, að fylgi Pírata úr könnunum skilaði sér ekki í kjörklefum. Unga fólkið þar nennir að tjá sig, nennti ekki að kjósa. Það er nefnilega reginmunur á að tala og að gera. Þetta lögmál Jónasar nr.3 gildir líka um Framsókn. Þegar bjánarnir koma þangað með betlibaukinn og bíða eftir fossi peninga, þá kemur enginn foss. Það var bara loforð og þau hafa ætíð verið á föstu gengi, 0,00.
Bófar endurheimta ríkið

Bófaflokkarnir tveir náðu ríkinu á sitt vald í kosningunum með 50% atkvæða og 60% þingmanna. Framsókn er þar sigurvegarinn. Bjánarnir halda hana munu dreifa peningum til sín. Taparar eru Samfylkingin og nýju flokkarnir, sem urðu til á grundvelli Búsáhaldabyltingar og ferils stjórnlagaráðs. Píratar ná einir inn þingmönnum. Skekkja kannana var önnur en ég vænti, ný framboð fengu undir spám. Dauð féllu um 15% atkvæða. Dauðar eru því hræringar í samfélaginu, sem hófust eftir hrunið. Aftur kominn hinn gamli tími helmingaskipta bófaflokka auðs, kvóta og aðstöðu. Kjósendur ákváðu það sjálfir í gær.
Spennandi bið eftir tölum

Sjaldan hefur verið eins spennandi að bíða eftir kosningatölum. Meira en þriðjungur kjósenda hafði ekki gert upp hug sinn í gær. Þetta fólk hugsar vonandi öðruvísi en þursar, sem kusu snemma þá flokka, sem þeir hafa alltaf kosið í blindni. Nokkrir flokkar voru í gær á jaðri þess að ná inn þremur mönnum hver og ná vonandi allir inn í dag. Haldið þið ekki, að munur væri að hafa svo sem tólf þingmenn af nýjum listum? Altjend er ljóst, að í því tilviki gætu bófaflokkar Sjálfstæðis og Framsóknar ekki myndað ríkisstjórn. Í þágu kvótagreifanna og auðstéttanna, forréttinda og pilsfaldakapítalisma.
Skældar kannanir

Skoðanakannanir reynast meira eða minna skældar að þessu sinni. Aðferðafræði gamalla tíma hentar ekki nýjum kringumstæðum. Þegar ég skipulagði kannanir fyrir fjörutíu árum, höfðu allir heimasíma, enginn hafði gemsa eða skype. Og nú skoða enn ekki allir tölvupóst daglega. Þá var hægt að ætla, að óákveðnir kjósendur hefðu næstum sömu skoðanir og ákveðnir. Þá náðist í miklu stærri hluta úrtaks. Ég vildi ekki vera könnuður eða ritstjóri núna, þegar allt er í deiglu, framboð fjölmörg og þriðjungur gefur ekki upp hug sinn. Býst við, að sumar tölur, er koma upp úr kössunum í nótt, muni koma mörgum í opna skjöldu. Fínasta mál.
Lýðræði hindrar eftirmál

Lýðræði er ágæt aðferð til að leysa deilumál án hættulegra eftirmála. Kosið er og niðurstaðan gildir. Meirihlutinn ræður. Lýðræði er hins vegar ekki aðferð við að bæta samfélagið. Meirihlutinn stígur nefnilega ekki í vitið. Eins og sjá má af, að nærri hálf þjóðin styður Sjálfstæðisflokkinn eða Framsóknarflokkinn, höfunda hörmunga hennar. Fólk trúir stefnuskrám, jafnvel loforðum! Það trúir á framgöngu höfðingja, þótt siðblindingjar geti leikið hvaða hlutverk sem er. Í öðrum aðferðum við að stjórna þjóðfélaginu eru líka gallar. Kostur lýðræðis er, að þar ímyndar þú þér, að þú ráðir einhverju.
Dauf kosningabarátta

Kosningasjónvarp sinnir skyldunni vel. Ver mörgum klukkustundum í alls kyns uppistand. Pólitíkusar koma fram og fá að haga sér eins og fólk, ekki eins og þeir hafa gert í þingsal. Ný framboð hafa fengið að sýna sig. Allt er það gott, en slagsíðan er þó á loforðum. Minna talað um gerðir og þannig sleppa gömlu flokkarnir billega. Að öðru leyti eru kosningarnar daufar. Sáralítið er um auglýsingar, hvort sem ég lít í blað, sjónvarp eða biðskýli. Formönnum er ekki hampað eins og síðast, líklega skammast sumir flokkar sín fyrir þá. Jafnvel bloggið er dauft. Væri ekki fésbók, mætti halda alla vera á Kanarí.
Kannanir þróast notalega

Þróun skoðanakannana síðustu daga hefur verið notaleg. Fylgi bófaflokkanna tveggja dalar í takt. Með sama framhaldi verða Sjálfstæðis og Framsókn búin að glata stjórnarmeirihlutanum, þegar birtir af degi. Versta hugsanlega útkoman er meirihluti þingmanna hjá bófaflokkum silfurskeiðunga, sem berjast fyrir bættum hag auðstétta á kostnað almennings. Kannanir síðustu daga sýna, að sú niðurstaða er ekki sjálfgefin. Skipting þeirra, sem ákveða sig núna, er önnur en skipting þeirra, sem áður voru ákveðnir. Enn á þriðjungur okkar eftir að ákveða sig og þeir geta hindrað yfirtöku bófaflokka á samfélaginu.
Dauða fylgið fundið

Las um daginn, að dauða fylgið muni færa hinum ríku völdin í landinu. Það er rétt, en dauða fylgið er annað en það, sem menn halda. Dauða fylgið er það fylgi, sem greitt er Samfylkingunni, Vinstri grænum og Betri framtíð. Við vitum af reynslunni, að þingmenn þessara flokka munu ekki standa gegn græðgi flokka auðsins. Munu áfram lyppast niður eins og þeir hafa gert síðustu ár. Meiri von er í nýjum framboðum. Sum þeirra munu fá þingmenn og önnur ekki. Samt fellur ekkert af þessum atkvæðum eins dautt og atkvæði greidd þeim, sem þykjast gæta hagsmuna fólksins, en gera það ekki. Við höfum bitru reynsluna.
Framsókn rotaðist

Þetta er náðarhöggið hugsaði ég, þegar ég opnaði Fréttablað dagsins. Þarna rotaðist Framsókn og getur ekki reddað sér á einum degi. Blaðið kannaði stóru gjöfina Framsóknar og fann, að hún felur í sér tuttugu milljarða skatt á landsbyggðina. Á landsbyggðina! Blaðið talaði við Frosta, sem brá svo, að hann viðurkenndi í fyrirsögn að hafa ekki skoðað dreifingu fjárins. Svona er þetta með forstjórana, sem trúa, að þeir séu sjálfir svo ofsalega sniðugir. Hókus-pókus hans var úr fókus. Fréttin er skotheld. Nú er Framsókn loksins komin á flótta og fylgið lak af henni í dag. Illur fengur illa forgengur.