arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Dæmigerði verkalýðsrekandinn

Kristján Gunnarsson er formaður Verkalýðs- og sjómannafélags Keflavíkur og formaður Starfsgreinasambandsins. Sem verkalýðsrekandi var hann formaður Sparisjóðs Keflavíkur, hins mjög svo illræmda SpKef. Skrifaði ólesið upp á starfslokasamning yfirbófa sparisjóðsins, sem Geirmundur Kristinsson hafði sjálfur samið. Aðrir komust að hneykslinu og stöðvuðu samninginn. Kristján ber ábyrgð á geðveikum útlánum SpKef. Einnig á sjálfshygli og sonarhygli Geirmundar. Kristján er dæmigerður verkalýðsrekandi. Svo ætlast Steingrímur J. Sigfússon til, að skattgreiðendur borgi fjórtán milljarða fyrir kúkinn.
Að vera ekki stjórntækur

Að vera ekki stjórntækur er umdeilt hugtak. Notað til að kvarta yfir meintum samstarfsmönnum. Felur í sér, að pólitíkus hafi of stórt egó og sé erfiður í samstarfi. Felur í sér, að flokkur hafi pólitíkusa með of stórt egó. Í báðum tilvikum er niðurstaðan sú sama. Menn reyna að forðast samstarf við slíka aðila. Sé flokkur ekki talinn stjórntækur, fara hugsanlegir samstarfsaðilar yfir á hina gangstéttina. Þeir, sem taldir eru vera ekki stjórntækir, missa áhrif, sem aðrir hafa. Meirihluta-lýðræði byggist á samstarfi, ekki á egói eða “eigin samvizku”. Þannig er hin praktíska hlið pólitískra samskipta.
Ekki fleiri herforingja, takk

Góð mannlýsing á Hosni Mubarak felst í stuðningi Benjamin Netanyahu og Tony Blair. Netanyahu er forsætisráðherra terroristastjórnar Ísraels og Blair var mesti snákaolíu-sölumaður Vesturlanda sem forsætisráðherra Breta. Við getum dæmt Mubarak eftir vinum hans. Enda er hann í senn harðstjóri og þjófur. Egyptar hata hann og reyna árangurslaust að losna við hann. Mubarak beitir ýmsum undanbrögðum, skipar endurtekið nýja ráðherra og lofar að hætta næsta haust. Hvorugt dugar borgurunum. Þeir hafa bara fengið nóg. Vonandi kemur næsti forseti Egypta ekki úr röðum herforingja. Þeir gefast ævinlega illa.
Hættið að rugla um skattpíningu

Skattpíning ríkisstjórnarinnar nemur 1%. Það er nú allur skandallinn. Þótt hrun hafi orðið í fjármálum þjóðar og ríkis. Skattbyrðin var 19% árið 2008 og varð 20% árið 2009. Samt hefur linnulaust verið talað um, að ríkisstjórn Jóhönnu sé að sliga þjóðfélagið. Raunar lækkuðu skattar lágtekjufólks og fólks með meðaltekjur, en skattar hátekjufólks hækkuðu. Ég sé ekki betur en, að tölurnar sýni, að skattar hafa verið höndlaðir af skynsemi og hógværð. Sennilega er þetta of lítil skattahækkun. Enda eru skattar hér á landi lægri en í velferðarríkjum heimsins. Hættið svo að rugla um skattpíningu.
Þora ekki undan pilsfaldi

Samtök pilsfaldakapítalista hafa samtök, sem reyna að taka kjarasamninga í gíslingu. Heimta ekki bara kvótavernd, líka aukinn ríkisrekstur. Vilja að ríkið hefji dýrar framkvæmdir til að efla atvinnu. Til þess hefur ríkið ekki fé. Enda er ekki hlutverk ríkisins að halda úti vinnu. Hlutverk svonefndra atvinnurekenda. Þeir geta hins vegar ekki staðið á eigin fótum. Til dæmis vegna fjárfestinga í skýjaborgum. Markaðshagkerfið snýst um, að ríkið sé ekki með puttann í málum atvinnulífsins og atvinnulífið ekki með puttann í málum ríkisins. En íslenzkir kapítalistar þora ekki undan pilsfaldinum.
Leynistuðningur við kvótagreifa

Óttast, að ríkisstjórnin og stjórnarflokkarnir muni svíkja í kvótamálinu. Jóhanna Sigurðardóttir talar að vísu eindregið, en andstæðingar hennar reyna að grafa undan henni. Jafnvel Ögmundur Jónasson ráðherra gerir það, svo og Lilja Mósesdóttir. Fyrir bragðið fá umboðsmenn kvótagreifa á borð við Björn Val Gíslason aukin færi. Jón Bjarnason sjávarútvegsráðherra er líka óvinur þjóðarinnar. Ráðuneyti hans og Björn Valur eru nú að kokka lagafrumvarp um svokallaða sáttaleið. Felur í sér óþolandi niðurstöðu, næstum óbreytt ástand. Ég gruna Steingrím J. Sigfússon um leynistuðning við kvótagreifa.
Vinstri grænir ekki stjórntækir

Ögmundur Jónasson efast um dómgreind Jóhönnu Sigurðardóttur. Orð hennar á flokksráðsfundi gáfu ekki slíkt tilefni. Hún talaði ekki um einstaklinga. Sagði bara satt um órólegu deildina. Maður, sem talar eins og Ögmundur, getur ekki verið ráðherra í stjórninni. Hefur ekki dómgreind til þess. Talar áður en hsnn hugsar. Hann á að segja af sér. Reyna að grafa undan stjórninni utan frá. Ekki vera moldvarpa að innan. Það er einkenni vinstri grænna, að þar eru dómgreindarskertir hópar. Þeir hafa ekki næga dómgreind til að vera í samstarfi við annað fólk. Þess vegna eru vinstri grænir ekki stjórntækir.
Óþolandi framkoma Ögmundar

Óþolandi framkoma Ögmundar Jónassonar ráðherra og Lilu Mósesdóttur þingmanns í garð Jóhönnu Sigurðardóttur verður afdrifarík. Ríkisstjórnin verður að treysta þeim mun meira á stuðning þjóðhættulegra þingmanna á borð við Björn Val Gíslason. Hann er starfsmaður kvótagreifa, rekur erindi þeirra á þingi. Eins og raunar hrunverjar stjórnarandstöðunnar gera flestir. Enn á nýrri öld haga kvótagreifar sér eins og eigendur þjóðarinnar. Halda úti dagblaði á kostnað Landsbankans og þar með þjóðarinnar. Halda úti Sjálfstæðisflokknum fjárhagslega. Óróadeild vinstri grænna auðveldar bófunum ætlunarverk þeirra.
Ekki gefið að draga ályktanir

Löggan hefur áhyggjur af, að tölvan, sem fannst hjá Alþingi, sé af sömu gerð og tölva, sem notuð var við gagnastuld. Rétt eins það skipti einhverju máli. Eru eigendur Ford-bíla sí og æ grunaðir, ef eitt sinn var notaður Ford við innbrot? Eru eigendur svissneskra herhnífa sí og æ grunaðir, ef eitt sinn var notaður svissneskur herhnífur? Það er bara rugl. Löggunni er ekki gefið að draga ályktanir. Jafnvel ekki á æðstu stöðum. Hún dreifir grunsemdum um samfélagið eins og sápukúlublásari. Svo er þessi ofmannaða stétt sífellt að heimta hærra kaup og fleiri ónýta starfskrafta. Þetta eru bara bjöllusauðir.
Vanhæfur rörsýnarmaður

Páll Winkel fangelsismálastjóri hugsar ekki út fyrir boxið. Fyrir honum er fangelsi eitthvað, sem ríkið byggir. Sér ekki þann möguleika, að ríkið kaupi eða leigi í stað þess að byggja. Samt grætur hann yfir of litlu fangaplássi. Meðaljónum er ljóst, að kaup eða leiga jafngilda styttri afgreiðslufresti. Framkvæmdir taka langan tíma, en kaup eða leiga stuttan. Honum er bent á að kaupa vinnubúðir frá Kárahnjúkum. Þær rúma 50 fanga. Eða leigja tímabundið 200 manna fangaskip frá útlöndum. Eða leigja fangapláss erlendis. Svo er nóg af húsrými hér í landinu. Skortur fangarýmis stafar af rörsýni Páls Winkel.
Lögfræðimerking þjóðareignar

Sigurður Líndal prófessor telur orðið Þjóðareign skorta lögfræðimerkingu. Verst fyrir lögfræðina sjálfa. Ef lagatæknar, sem Sigurður hefur útskrifað, skilja þetta ekki, eru þeir úti að aka. Fyrir mér er þjóðareign kristaltært hugtak. Hún felst í, að þjóðin á auðlindina eins og hvern annan bíl eða hvert annað hús. Hún getur notað auðlindina sjálf, leigt hana út og haft af henni tekjur og arð. Þjóðareign felur líka í sér, að enginn annar getur átt hana um leið. Getur til dæmis ekki átt eilífan eða langvinnan nýtingarrétt á henni. Þjóðin ræður, umboðsmaður hennar er ríkið og stjórnarskráin er tækið.
Engin sátt um samningaleið

Engin sátt er um samningaleið við kvótagreifa. Björn Valur Gíslason er bara eitt dæmi af mörgum um klofning í jaðri vinstri grænna. Hann hefur ekkert fylgi í flokknum við sátt við kvótagreifa. Þeir hafa einfaldlega farið yfir strikið í frekju og yfirgangi. Þeir hafa klúðrað tækifærum til friðar. Sáttanefnd Jóns Bjarnasonar er dauð nefnd og niðurstaða hennar er furðulegt fyrirbæri úr fortíðinni, ekkert annað. Björn Valur Gíslason og Jón Bjarnason eru ekki þjóðin. Kvótagreifar munu reka sig á, að ekkert haldreipi er í ráðherranum. Þjóðin vill endurheimta auðlind sína og henni mun takast það.
Barátta milli hagsmuna

Íslenzk stjórnmál snúast um baráttu milli sérhagsmuna og almannahagsmuna meira en um nokkuð annað. Sjálfstæðisflokkurinn og að nokkru leyti Framsókn eru fulltrúar sérhagsmuna. Yfirstéttarinnar, sem þykist eiga Ísland. Þar eru fremstir í flokki kvótagreifar, sem stálu auðlind þjóðarinnar og veðsettu hana. Sérhagsmunir eru fleiri, svo sem í vinnslu og dreifingu búfjárafurða. Sérhagsmunir vilja ekki innköllun aflaheimilda, vilja ekki frelsi í búvöru, vilja ekki stjórnlagaþingið, vilja ekki uppgjör við bankabófa. Sérhagsmunir eiga líka innhlaup hjá stjórnarflokkunum, sem tregðast við að efna loforðin.
Sekir unz dómur fellur

Við islenzka lögfræði hef ég það að athuga, að hún er siðlaus. Hún snýst um orðhengilshátt og er því réttnefnd lagatækni. Því ber ég ekki eitt gramm af trausti til lagatækna. Enn síður til dómara, hvort sem er í héraði eða hæstarétti. Ég á ekki von á neinu góðu í meðferð þeirra á málum bófa, sem settu þjóðina á hausinn. Þarf ekki að bíða eftir dómum til að telja bófana seka. Við höfum nægar fréttir af því. Þeir eru siðferðilega ofursekir og það nægir mér. Fáránlegt er, að tugir manna ganga enn lausir. Mér mun finnast það fáránlegra, ef þessir tugir bófa fá ekki lífstíðardóma sem allra fyrst.
Þingmannaleið og Rómarvegir

Meðan Íslendingar óðu mýrar og klöngruðust um stórgrýti fóru Evrópumenn hratt um góða vegi Rómverja. Forna heimsveldið var eins verkfræðilega sinnað og forfeður okkar voru lausir við nokkurn áhuga á vegagerð. Allar leiðir liggja til Rómar, segir spakmælið. Frægasti Rómarvegurinn var Via Egnatia, sem tengdi Róm við Miklagarð. Eftir þeim vegi fóru menn tæpa þúsund kílómetra á tuttugu dögum. Fimmtíu kílómetra á dag. Á vegalausu Íslandi fóru menn samt litlu hægar yfir, 37,5 kílómetra á dag, eina þingmannaleið. En Rómarvegir standa enn meðan íslenzkir vegir sukku í mýrar eða fuku burt.
Endurheimtum þýfið sem fyrst

Með dómi sínum gegn stjórnlagaþingi tekst Hæstarétti að tefja endurheimt þjóðarinnar á stolnum auðlindum hafsins. Eina leiðin til að hrinda bandalagi kvótagreifa og Hæstaréttar er að taka tillit til athugasemda réttarins. Kjósa að nýju sem allra fyrst. Þannig getur stjórnlagaþingið hafizt í apríl í stað þess að hefjast í febrúar. Tveggja mánaða seinkun er þolanleg miðað við ógöngurnar, sem málið hefur ratað í. Við getum rifizt um, hvernig eigi að bregðast við dómi Hæstaréttar. En við verðum að standa saman um málið sjálft: Að koma fram nýju orðalagi í stjórnarskrá, sem endurheimtir þýfið.
Sitjum við uppi með stuldinn?

Talsmenn hagsmunagæzlu kvótagreifa berjast hatrammlega gegn tilraunum fólks til að ná aftur auðlindunum. Þjóðin á auðlindirnar samkvæmt stjórnarskrá, en það virðist ekki vera haldreipi. Kvótagreifarnir stálu auðlindum hafsins og veðsettu þær upp fyrir topp. Nú er verið að reyna að endurheimta þær og gengur treglega. Verst var sáttanefnd hagsmunaaðila, sem Jón Bjarnason skipaði. Við hagsmunaaðila af tagi kvótagreifa verður aldrei nein sátt, sem máli skiptir. Við eigum að nota tækifærið, þegar Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn eru utan stjórnar. Annars sitjum við uppi með stuldinn.
Hæstiréttur segi af sér

Dómur Hæstaréttar kemur niður á þeim, sem enga aðild eiga að tæknilegum og smávægilegum mistökum við framkvæmd kosninga til stjórnlagaþings. Móðgun við kjósendur, sem fóru á kjörstað. Hæstiréttur eyðilagði atkvæði þeirra. Móðgun við frambjóðendur, sem tóku þátt í lýðræðislegu ferli. Hæstiréttur eyðilagði fyrirhöfn þeirra. Móðgun við þá, sem hlutu kosningu samkvæmt gildum reglum. Hæstiréttur veldur þeim kostnaði og óþægindum. Móðgun við þjóðina, sem þarf að borga fyrir töku tvö. Hæstiréttur lét almannahagsmuni víkja fyrir óbeit auðvaldssinna á nýrri stjórnarskrá. Sex dómurum hans ber að segja af sér.
Jóhanna hrökk í gang

Allt í einu hrökk Jóhanna Sigurðardóttir í gang. Talaði tæpitungulaust á flokksstjórnarfundi Samfylkingarinnar. Sagðist vilja þjóðareign á auðlindum fyrir kosningar. Sagðist vilja nýja stjórnarskrá fyrir kosningar. Algerlega sammála, vil þó bæta við þjóðaratkvæði milli stjórnlagaþings og alþingis. Hún sagði líka, að órólega deildin í vinstri grænum léki sér að eldinum með andstöðu við brýn ríkisstjórnarmál. Ég er algerlega sammála. Órólega deildin á erfitt með þátt mannlegra samskipta, sem felst í að lúffa í minnihluta. Órólega deildin kallar raunar á nýja stjórn hrunverja. Hún er þjóðhættuleg.
Plága Egyptalands

Hosni Mubarak er plága Egyptalands, harðstjóri og ofurþjófur. Tók við af öðlingnum Anwar Sadat fyrir þremur áratugum. Hefur mjólkað þjóðina og haldið henni í eymd og volæði. Hann hefur stuðzt við grimma lögreglu og herinn. Nú er fokið í flest skjól hjá kauða. Þjóðin hatar hann eins og pláguna. Löggan hefur gefizt upp og er farin í felur. Herinn hefur tekið við á götum borga Egyptalands, en hefur sig ekki í frammi. Aðgerðasinnar ráða lögum og lofum á þekktustu torgum Kairo og reyna að hafa hemil á glæpaflokkum, sem nota sér upplausnina. Bandaríkin hafa stutt Mubarak vegna linkindar hans við Ísrael.
Sértækir Árni og Ernir

Hef hvergi orðið var við áhuga Sigmundar Ernis Rúnarssonar og Árna Johnsen á flóttafólki eða hælisleitendum. Ekki einu sinni hér á landi, þar sem slíkir eru meðhöndlaðir eins og hundar. Hvað þá í Noregi, sem er handan við hafið. En þessir tveir hægri sinnuðu þingmenn hafa lagt fram sértækt frumvarp um að veita Madinu Salamovu íslenzkan ríkisborgararétt. Hún er frægur og ríkur rithöfundur. Það segir allt um mannúð þeirra félaga. Þeir hafa enga slíka. En reyna að nudda sér utan í frægðarfólk til að vekja athygli á sjálfum sér. Frumvarp Sigmundar Ernis Rúnarssonar og Árna Johnsen er Alþingi til skammar.
Mikil er ábyrgð Króata

Króatískir málaliðar Louis 14. Frakkakonungs kynntu hálsbindi fyrir Frökkum. Frá Versölum breiddust þau síðan út um allan heim. Héldust í tízku í meira en hálfa fjórðu öld. Lögðust niður upp úr síðustu aldamótum. Vesturlönd losnuðu loksins úr hengingaról Króata, bókstaflega. Ég á safn af hálsbindum, sem ég nota aldrei. Enn sé ég pólitíkusa með hálsbindi, en almenningur er hættur að nota þau. Enda þarf fólk ekki lengur að þurrka sér með taudúk, þegar pappír er orðinn alls ráðandi í hreinlætinu. París stjórnaði svo mjög tízkunni, að afskekktir Grænlendingar miðalda notuðu nýjustu Parísarhúfur.
Heiðursmenn á háu Alþingi

Margir þingmenn Sjálfstæðisflokksins voru baráttumenn hrunverja. Pétur H. Blöndal gekk lengst. Hann var hugmyndafræðingur hruns sparisjóðanna, átti spakmælið: “Fé án hirðis”. Og allt féð var hirt. Bjarni Benediktsson var þingflokksformaður hrunsins, ábekingur ofsadýrra loforða Geirs og Davíðs og aðili að hruni Sjóvá. Ásbjörn Óttarsson, sem greiddi sér arð úr stórtapi og sveik undan skatti. Sigurður Kári Kristjánsson, sem sí og æ morfísast í hálftíma hálfvitanna á þingi. Árni Johnsen hinn frómi. Þar er Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir kúlulánadrottning. Fleiri eru í safni heiðursmanna flokksins.
Þjóna ekki almannahagsmunum

Íslenzkir dómarar eru ekki síður spilltir og vilhallir en aðrir embættismenn og pólitíkusar. Við sjáum það af því, að fjölþjóðlegir dómstólar í Evrópu snúa oftast við dómum Hæstaréttar. Samanburður á þýzka stjórnlagadómstólnum og Hæstarétti sýnir þetta líka. Hæstiréttur var svo æstur í að knésetja stjórnlagaþingið, að hann sinnti ekki almannahagsmunum, hagsmunum kjósenda, hagsmunum kjörinna fulltrúa. Þýzki dómstóllinn lét miklu verra mál standa, en Hæstiréttur sópaði öllu málinu út af borðinu. Ég fyrirlít Hæstarétt. Tel dómarana þar úrelta og vilhalla, gæzlumenn sérhagsmuna þrælahaldaranna.
Þýzkir og íslenzkir dómarar

Stjórnlagadómstóll Þýzkalands stóð árið 2007 frammi fyrir sama vanda og Hæstiréttur um daginn. Þýzki dómstóllinn úrskurðaði, að kosningalögin, sem notuð voru við þingkosningarnar, brytu í bág við stjórnarskrána. Sýnu verra mál en hér. Samt úrskurðaði þýzki dómstóllinn, að úrslitin skyldu standa, enda miklir almannahagsmunir í húfi. Þjóðverjar eru hagsýnir, en Hæstiréttur Íslands ekki. Hann vildi stjórnlagaþingið feigt. Dómararnir vilja ekki nýja stjórnarskrá með breyttum ákvæðum um auðlindir. Þeir vilja óbreytt ástand. Þess vegna misbeittu þeir valdi sínu til að slátra stjórnlagaþinginu.
Davíð mistókst sem betur fer

Sumarið 2008 blasti hrunið við innvígðum og innmúruðum. Davíð tæmdi hirzlur Seðlabankans í rekstrarfé viðskiptabankanna. Vonaði, að þar með færu þeir ekki á hausinn. Þegar gjaldeyrissjóðurinn var meira en upp urinn, fór Davíð að leita aðstoðar erlendis. Frægast var þúsund milljarða króna lánið frá Rússum, sem reyndist vera ímyndun. Samkvæmt sendiherra Bandaríkjanna sníkti Davíð einnig peninga að vestan. Ekkert af þessu tókst. Sem betur fer, því að Geir neyddist til að leyfa bönkunum að fara á hausinn. Ef Davíð hefði fengið stóra lánið, hefði gjaldþrot Seðlabankans tafizt og orðið margfalt stærra.
Einfærir um ranga dóma

Kvótagreifar eiga ekki Hæstarétt, né heldur útgerðardrottning í Eyjum gegnum Davíð Oddsson. Hæstiréttur er einfær um að hafa rangar skoðanir án þess að honum sé skipað að hafa þær. Hæstiréttur er barn þeirra, sem hann skipa. Þar sitja gamlir embættisjálkar, yfirstéttargaurar, sem hræðast þjóðina. Fóru í orðhengilshátt til að drepa uppreisn þjóðarinnar í máli stjórnarskrárþings. Munu gera það sama, hvarvetna þar sem auður verst gegn fólki. Munu styðja kvótagreifa gegn byggðakvótum og fyrningu aflaheimilda. Þeir eru fulltrúar hins gjaldþrota Íslands. Gegn þeim dugar ekkert annað en ný stjórnarskrá.
Snákaolía og hundamatur

Var að fletta blaði um heilsu. Staðfesti enn einu sinni, að almannatengsl nútímans snúast um fölsun orða. Mannkynið hefur öldum og árþúsundum saman lifað við sölumenn snákaolíu á markaðstorgum. Þessi gamla snákaolía heitir núna fæðubótarefni. Fólk er látið kaupa efni á krukkum, því að hollur matur er ekki talinn fullnægjandi. Annað nýyrði er heilsufæði. Snýst um hundamat í glerkrukkum, meðan hefðbundinn hundamatur er venjulega í blikkdósum. Fólki er talin trú um, að samsull margvíslegrar snákaolíu í glerkrukkum sé allra meina bót. Íslendingar trúa þessu, enda óvenju auðtrúa og manna heimskastir.
Ekki er talin ástæða

Velferðarráðherra segir, að “ekki sé talin ástæða” til að herða reglur um vanheilagt samband lækna og lyfjaframleiðenda. Dæmigert orðalag ráðherra. “Ekki er talin ástæða”, segja þeir. Hver er það, sem telur? Ég þekki fjölda manns, sem telur, að herða beri reglur um þessa sambúð. Meira að segja veit ég um fjölda sérfræðinga, sem eru sama sinnis. Bækur hafa verið skrifaðar um mútur til lækna. Guðbjartur Hannesson talar stofnanamál, þegar hann segir, að “ekki sé talin ástæða” til að gera neitt í málinu. Ég tek ekki minnsta mark á honum. Enda ber honum að segja, hver lýgur þessari vitleysu að honum.
Kjósendur eru vandamálið

Klúðrið er kjósendum að kenna. Kusu þingmenn, sem kusu landskjörstjórn, sem klúðraði stjórnlagaþingi. Einnig klúðruðu þingmenn talningarkerfi þingsins. Líka þeir, sem haga sér eins og illa uppdregnir morfís-drengir í hálftíma hálfvitanna. Kjósendur klúðra öllu, sem þeir koma nálægt, hvort sem er í þingkosningum eða þjóðaratkvæðagreiðslum. Þjóðin er ófær um reka eigið samfélag. Bezta dæmið er Flokkurinn. Grímulaust valdatæki kvótagreifa og annarra þrælahaldara. Rekinn á kostnað kvótagreifa. Með málgagn á kostnað kvótagreifanna. Of stór hluti þjóðarinnar styður þennan augljósa viðbjóð.
Tillaga um Nýtt Ísland

Nokkrir kjörnir fulltrúar til ógilds stjórnlagaþings taki höndum saman um að búa til Nýtt Ísland. Búi til framboðslista til næstu alþingiskosninga. Langflestir kjörinna fulltrúa á hinu ógilta þingi eru betri en pólitíkusar fjórflokksins. Virkja þarf tugþúsundirnar, sem hafa gefizt upp á kerfinu. Hafa gefizt upp á löggjafar-, framkvæmda- og dómsvaldinu. Telja pólitíkusa ófæra um að læra af hruninu. Telja þá ófæra um að endurheimta auðlindirnar. Telja, að þjóðin þurfi að segja fjórflokknum stríð á hendur. Telja, að við þurfum að reka af okkur slyðruorðið. Telja okkur geta stjórnað málum okkar.
Bylting, samt ekki blóðug

Ég er búinn að fá upp í háls af vangetu valdamanna þjóðarinnar. Það gildir um framkvæmdavald og einkum löggjafarvald og dómsvald. Einnig um Hæstarétt. Við þurfum átök í þjóðfélaginu til að velta af okkur oki fjórflokksins. Hann stendur í vegi framfara þjóðarinnar. Krosstengdur í öllum valdamiðstöðvum. Að vísu er þriðjungur þjóðarinnar andvígur breytingum á ríkjandi ástandi, hvert sem það er hverju sinni. En þriðjungur þjóðarinnar vill byltingu, ekki blóðuga byltingu, en harðan viðsnúning núverandi ástands. Ég legg til, að kjörnir fulltrúar til stjórnlagaþings standi saman að nýju stjórnmálaafli.
Átakanlegur framtakssjóður

Átakanlegt var að sjá og heyra Helga Seljan valta kruss og þvers í Kastljósi yfir forstjóra Framtakssjóðs lífeyrissjóðanna. Finnbogi Jónsson gat engu svarað. Virtist ekki einu sinni skilja fyrirmæli ríkisins né Landsbankans sem viðeigandi. Gegnsæi skilur hann alls ekki. Nema þá sem eitthvað, er nota megi við sérstakar aðstæður. Vanhæfni vegna tengsla skilur hann alls ekki heldur. Telur hana til bóta. Sé hann skástur í hópi lífeyrissjóðsmanna, þá eru hinir gólandi uppi í trjánum. Félagar í lífeyrissjóðum ættu að flýja þaðan sem fætur toga. Svo að bjánar brenni ekki lífeyri þeirra upp til agna.
Slagur í stað samráðs

Hegðun ríkisstjórnarinnar undanfarna mánuði bendir til, að hún hafi gefizt upp við að knýja fram þjóðareign auðlinda. Hún hafi ákveðið að ýta vandanum til stjórnlagaþings. Nú hefur komið fram af öðrum ástæðum, að sú leið er ófær. Ekki er hægt að fresta málinu lengur. Verðum að vinda ofan af fyrri mistökum. Verstu mistökin voru hagsmunaaðila-nefnd Jóns Bjarnasonar, sem kvótagreifar tóku í gíslingu. Þjóðareign á auðlindum verður aldrei í samráði við kvótagreifa. Nauðsynlegt er að valta yfir þá. Þeir eru studdir af Flokknum og Framsókn, svo að slagurinn verður harður. En óhjákvæmilegur.
Þórðargleði hrunverja

Mikil er Þórðargleði hrunverja yfir ógildingu Hæstaréttar á kosningunni til stjórnlagaþings. Varaformaður Sjálfstæðisflokksins og formaður Framsóknar geta ekki dulið gleði sína. Samt heimtaði Framsókn þingið. Undir niðri eru þessir flokkar því andvígir, að þjóðin breyti stjórnarskránni. Veldur þar mestu óttinn við, að þjóðin endurheimti auðlindir úr klóm kvótagreifa. Er stærsta pólitíska mál þjóðarinnar. Ríkisstjórnin og stjórnarmeirihlutinn eiga að skilja, að ekki gengur að ýta málinu í fang næsta stjórnlagaþings. Pólitísk öfl verða sjálf að taka slaginn gegn gömlu sérhagsmuna-klíkunum.
Nýjar kosningar einboðnar

Hvet eindregið til nýrra kosninga til stjórnlagaþings. Mun ekki bjóða mig fram sjálfur, enda tel ég kosningakerfið móðgun við frambjóðendur. Hvet til, að fallið verði frá stærðfræðileik Þorkels Helgasonar. Tekin verði fram hin hefðbundna og gegnsæja aðferð, sem leyfir leynilega kosningu. Tilraun til réttlætis milli kjósenda leiddi til móðgunar við frambjóðendur. Nú verður að bæta hinum kjörnu tjónið og hefja nýjan undirbúning. Ef til vill getum við fengið útlendinga til að skipuleggja kosninguna. Innlendir reyndust til þess ófærir, framkvæmdavald, löggjafarvald, dómsvald, einkum þó landskjörstjórn.
Rafrænni kosningu um að kenna

Rafræn aðferð var megingalli kosninganna til stjórnlagaþings. “Verulegir annmarkar” að mati Hæstaréttar stöfuðu báðir af henni. Annar þeirra fólst í númeruðu kjörseðlunum, sem voru afleiðing aðferðarinnar. Þeir gerðu atkvæðin rekjanleg. Hinn fólst í, að umboðsmenn frambjóðenda fengu ekki að fylgjast með. Líka afleiðing aðferðarinnar. Hin fáránlega stærðfræði olli þannig tveimur stóru annmörkunum. Hin fjögur voru ekki “verulegir” annmarkar að mati dómsins, tæknileg atriði, kjörklefar, kjörkassar, kjörseðlar. Reka þarf landskjörstjórn og hætta að nota rafræna stærðfræði Þorkels Helgasonar.
Óhæfir hönnuðir þingsins

Rangur dómur Hæstaréttar er harður dómur yfir þeim, sem stóðu að skipulagi kosninga til stjórnlagaþings. Sýnir vangetu þáverandi dómsmálaráðuneytis og núverandi Alþingis, undirbúningsnefndar þingsins og landskjörstjórnar. Nú verður að sníða af gallana, sem Hæstiréttur benti réttilega á. Ekki má hafa stjórnlagaþing af þjóðinni. Við þurfum að gera aðra tilraun og vanda betur til verka. Mörg dæmi benda til, að þjóðin sé ófær um að ráða málum sínum. Enda styður stór hluti hennar pólitíska hrunverja til illra verka. Gott stjórnlagaþing er ein fárra leiða okkar til að reka af okkur slyðruorðið.
Rangur dómur er reiðarslag

Í gær sagði ég, að ógilding stjórnlagaþing-kosninga væri mikið áfall. Það er vanmat, ógildingin er reiðarslag. Orðhenglar Hæstaréttar tóku form fram yfir innihald. Um það snýst íslenzk lagatækni, en ekki um réttlæti. Þjóðverjar leystu svona mál með því að láta úrslit standa. Ekkert bendir til, að rangt hafi verið haft við. Allar athugasemdir Hæstaréttar snúast um tækni. Réttar sem slíkar, en hefðu ekki átt að leiða til ógildingar. Ég styð málflutning Eiríks Tómassonar. Hæstiréttur gekk of langt og grefur undan tiltrú okkar á þjóðskipulaginu. Við gerum samt aðra tilraun til stjórnlagaþings-kosninga.