arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Holtið

Þótt Holt sé eitt af beztu veitingahúsum landsins og hafi lengi verið traustasti og jafnasti gæðastaðurinn, hefur matreiðsla þess stundum verið mistæk upp á síðkastið. Fiskur er oft eins lítið eldaður og hann þarf að vera, en fyrir kemur, að hann er heldur lengi í eldun.

Matreiðslan er frumleg og matseðillinn breytilegur. Sem dæmi má nefna ristaðan humar. Í eitt skipti var hann í geislum út frá sítrónukryddaðri hrísgrjónaköku með granaostþaki. Í öðru tilviki í geislum út frá mjúku hörpufiskfrauði, borinn fram með kantarellu-sveppum og gulrótar-ediksósu. Í báðum tilvikum var humarinn meyr og fínn.

Aðrir forréttir hafa verið misjafnir. Rauð og fín var reyksoðin villigæs með góðri balsam-ediksósu. Ristaður kolkrabbi var hins vegar ekki nógu meyr, borinn fram með hæfilega kryddaðri hvítlaukssósu með rósmarín.

Stundum verður bilun í matreiðslu aðalrétta. Í hádegi var ofbökuð smálúða á salatbeði með kryddlegnum villisveppum, spergli og spínati. Við sama tækifæri var ristaður skötuselur ekki nógu meyr, borinn fram með súrsætri ananassósu.

Skömmu síðar var flest komið í lag að kvöldi, þó ekki villigæsabringa, sem var of þurr. En rósrauð rjúpa var afar meyr og fín, með einiberjasósu og hreðkumauki, svo og sveskjublönduðu innmatarmauki. Og rósrauð villiandarbringa var frábær, borin fram á salati og spínati, með pönnusteiktum kartöflusneiðum og mildri kardimommu-appelsínusósu.

Eftirréttir í hádegi voru ekki í frásögur færandi, þrenns konar tertur, þar á meðal ein, sem var einkum tvenns konar og tvílitt súkkulaði, og önnur, sem var ostakaka með súkkulaðisósu.

Mun betri voru tveir frumlegir eftirréttir að kvöldi. Þá var á boðstólum afar stökk napóleonskaka með banana- og appelsínubragði, með ananasbúðingi og heilum trönuberjum í ljósri eggja-rommsósu, sem sögð var dökk í matseðli. Ennfremur eldsteikt jarðarber í afar fínni sósu úr Mascarpone líkjör og appelsínubarkarþráðum.

Engrar bilunar gætir í ytra umhverfi Holts. Þjónusta er í úrvalsflokki sem jafnan áður. Árgangamerktur vínlistinn er hinn vandaðasti í landinu, greinilega undir áhrifum frá Chateau et Relais samtökunum, sem hótelið á aðild að. Þar er auðvitað langur listi af frönskum chateaux, en einnig úrval frá fjarlægum löndum, svo sem Ástralíu og Chile.

Einn helzti galli staðarins er, að innkoman er boruleg úr horni anddyris og beint að eldhúsdyrum. En það gleymist, þegar gestir eru sokknir í þægilega stóla innan um gamalkunn risamálverk íslenzkra meistara, þungan eðalvið, steinda glugga, úrvals borðlín og glæsilegan borðbúnað.

Holtið er dýrt, um 4.100 krónur að kvöldi fyrir þrjá rétti og kaffi, að víni frátöldu. Í hádeginu er staðurinn þó beinlínis ódýr, býður þriggja rétta máltíð af úrvali fjögurra forrétta, sex aðalrétta og eftirrétta af vagni fyrir 1495 krónur. Það eru sannkölluð kjarakaup, þegar matreiðslan stenzt væntingar.

Jónas Kristjánsson

DV
Grillið

Grillið á Hótel Sögu verður ekki sakað um ævintýramennsku í matargerðarlist. Þar er öryggið fyrir öllu. Matseðillinn er fastur og stuttur, lítur varla við fiski og býður flóknar uppskriftir á dýrum réttum, sem farið er afar næmum höndum um í eldhúsinu. Þetta er vandaður staður fyrir kröfuharða íhaldsmenn, en höfðar síður til þeirra útlendu hótelgesta, sem hafa áhuga á fiski.

Enginn matseðill dagsins er í boði og á fastaseðlinum eru bara tveir fiskréttir, lax og skötuselur. Lax kemur árið um kring úr eldi og skötuselur árið um kring úr frystikistu, svo að daglegt markaðsframboð á fiski hefur lítil áhrif í þessum merkustu herbúðum flókinnar matargerðarlistar í landinu.

Árgangamerktur vínlisti er annað aðalsmerki staðarins, langur, fjölbreyttur og góður. Verðlag hans er sanngjarnt, þótt flaskan af heimsins dýrasta víni, Chateau Cheval Blanc, fari upp í 45 þúsund krónur. Hitt aðalsmerkið er svipmót staðarins eins og það kemur fram í afar góðri þjónustu, skemmtilegu útsýni og höfðinglegum innréttingum, sem að mestu eru upprunalegar. Eini svipgallinn er, að gangurinn að veitingasalnum er notaður sem stólageymsla.

Andakjöt reyndist vera hátindur matreiðslunnar. Hunangsgljáð andabringa með steyttum, grænum pipar, pönnusteiktum kartöfluþráðakökum, sykurbrúnuðum skalottulauk, fennikku og smásöxuðu grænmeti var prófuð í tvígang og reyndist jafnan frábær. Einnig var hægt að fá andakjöt í forrétt, soðið í eigin safa, borið fram með valhnetum á gufusteiktu jöklasalati.

Afar góðar voru fjórar meyrar úthafsrækjur í sætsúrri sósu chili-kryddaðri, bornar fram á koríander-kryddaðri kúskús-köku. Anísilmað grænmetisseyði var sérkennilegt og gott, með heilum anís og turni af léttelduðu grænmeti í miðju. Enn betri var heitur og sneiddur hörpuskelfiskur á kartöflunæfrum og rjómasoðnum blaðlauk.

Milli rétta var borinn fram milliréttur. Í annað skiptið var það Bourbon viskí-ískrap, sem Jim Beam var hellt yfir. Í hitt skiptið var það afar gott, bragðhreint og magnað tómatseyði.

Tæpastur aðalrétta var full mikið elduð villiþrenna, gæs, svartfugl og hreindýr með gráðostsósu og eplasalati. Afar góðar voru grillaðar lambalundir undir hvítlauks- og gulstöngulskryddaðri brauðskel og kartöfluturni, bornar fram með mildri sveppasósu. Grillaðar nautalundir voru magrar og bragðdaufar, en meyrar, bornar fram með léttsoðnu grænmeti, lítilfjörlegri svartsveppakæfusneið, góðri gæsalifur og enn betri Madeirasósu.

Exótískir ávextir reyndust vera margs konar ber og litlir ávextir í kringum ískrap. Passíuávaxtakaka var lítil hringlaga kaka með súkkulaðiískúlu, smásöxuðum ávöxtum og Grand Marnier líkjör. Hvítur búðingskremtígull með sítrónubragði og sterkri sítrónusósu var skemmtilegasti eftirrétturinn.

Verðlagið á Grillinu er afar hátt, um 4.440 krónur þríréttað á mann, fyrir utan drykkjarföng. Staðurinn er aðeins opinn á kvöldin.

Jónas Kristjánsson

DV
Humarhúsið

Humarhúsið er ein af notalegustu matstofum landsins, lítill staður með vönduðum húsbúnaði, sem hæfir gömlu húsi. Hér hafa nokkrir veitingastaðir verið í röð, en þessi hefur bezt viðmót að yfirbragði og þjónustu. Einnig er matreiðslan betri en hún hefur áður verið og er raunar af traustasta tagi.

Þetta er með dýrustu stöðum borgarinnar. Þríréttað kostar 3.400 krónur af fastaseðli, þótt ekki sé valinn tæplega 3.000 króna humar í aðalrétt. Einn af fimm réttum dagsins, aðallega fiskur, kostar 1.600 krónur að kvöldi og 1.200 krónur í hádegi. Þannig er Humarhúsið í hádeginu dýrari kostur en öndvegisstaðurinn Holt og hefur þó ekki einu sinni lín í munnþurrkum.

Hvítmálað loft og burðarviðir hæfa húsinu. Léttar messingskrónur hanga yfir vönduðum antíkborðum með stólum í stíl og gömlu trégólfi. Grænir plattar vernda nakin tréborð í hádegi og víðir málmdiskar að kvöldi. Borðsalurinn rúmar ekki nema 30 manns, en uppi á lofti er líka borðpláss í tveimur herbergjum inn af setustofu. Ella Fitzgerald og Louis Armstrong eru hæfilega lágt stillt. Þjónusta er góð, svo sem tíðkast hér á landi.

Vottur af tilþrifum er í hóflega verðlögðum vínlista, þótt árganga sé ekki getið. Þar má finna sýnishorn frá fjarlægum löndum, Ástralíu, Nýja-Sjálandi og Chile, auk athyglisverðra tegunda frá hefðbundnum vínlöndum Evrópu, þar á meðal nokkurra sætra eftirréttavína. Stytt útgáfa vínlistans er boðin í hádeginu.

Tilþrif eru meiri í forréttum hlýraskinns-matseðils, sem hefur þá ágætu sérstöðu, að þar eru matreiðslumenn nafngreindir, Guðmundur Þór Gunnarsson og Hafsteinn Sigurðsson. Í senn er sjaldgæft og traustvekjandi, að slíkir þori að leggja nafn sitt við útkomuna á diskum gesta. Það vekur líka traust, að fiskréttir eru ekki á fastaseðli, heldur breytilegum seðli dagsins.

Tómatsúpa dagsins var vel rjómuð, þrungin tómatstrimlum og oregano-kryddi. Tært kálfaseyði dagsins var gott, með hæfilega stinnu grænmeti. Ítölsk fiskisúpa hafði tómat að grunni, mikið rjómuð og full af góðmeti úr hafinu.

Skemmtilegasti forrétturinn var japanskt sashimi, sýnishorn af kryddlegnum sjávarréttum, borin fram með prjónum. Þar mátti finna hráan lax, lúðu, humar, höfrung og raunar einnig lambakjöt. Þetta var tindrandi ferskt og gott. Fallegt humarsalat var líka ferskt og gott, með ferns konar osti, þar á meðal grana og feta; olífum, sólþurrkuðum tómötum og ávaxtabitum, borið fram með edikblandaðri olífuolíu.

Smjörsteikt lúða með humri, ætiþistli og saffransósu var léttelduð og afar góð; sömuleiðis smjörsteikt keiluflök með hvítlauksristuðu grænmeti og kapers. Af sjö rétta humarskrá hússins voru valdir pönnuristaðir humarhalar með saffran-smjörsósu, vel heppnaður matur.

Léttsteikt villigæsabringa með blönduðum hnetum og sykurgljáðum skalotlauk var afar góð. Eldsteikt piparsteik var meyr, en af bragðlausum Galloway grip, bragðbætt með magnaðri grænpiparsósu af indverskum ættum. Bragðmilt höfrunakjöt var mun betri og skemmtilegri matur, með engifer og blaðlauk.

Eftirréttir voru upp og ofan, frískleg skyrterta, blönduð ástríðuávöxtum; og kaffiblönduð rjómaostaterta, falin innan í hringlaga köku. Espresso kaffi var ekta.

Jónas Kristjánsson

DV
Kínahúsið

Djúpsteikingar-hjúpurinn er alltaf jafn þunnur og léttur. Eldunartímar eru alltaf jafn skammir og nettir. Kínahúsið við Lækjargötu hefur árum saman verið bezta kínverska veitingahúsið í Reykjavík, ódýrt og fyrirferðarlítið, alltaf eins og alltaf traust. Matseðillinn er ekki framgjarn, býður hvorki snáka né svöluhreiður, en Canton-ættuð matreiðslan er vönduð. Hingað fer ég oftast, þegar ég nenni ekki að elda.

Matsalurinn er hóflega skreyttur á kínverska vísu, með flóknum ljósakrónum, tréskurði í skermum, skelplötumyndum á veggjum og ýmsu kínversku skrauti í gluggum. Rautt og hvítt lín er á borðum og tágar í stólsetum og baki. Hnífapör eru vestræn, svo og lágvær dósatónlist í bakgrunni. Stuttur vínlisti er vel valinn og ódýr. Þjónusta er góð og látlaus á þessum einfalda og rólega stað.

Í hádegi voru boðnar djúpsteiktar rækjur súrsætar með hrísgrjónum og súpu dagsins á 495 krónur og að kvöldi á 595 krónur. Í hádegi var hægt að fá þrjá rétti saman á 595 krónur, djúpsteiktar rækjur í karrí, súrsætt svínakjöt og lambakjöt í ostrusósu. Að kvöldi var boðið þríréttað á 695 krónur, súrsætar rækjur, kjúklingur í karrí og lambakjöt í ostrusósu.

Verðlagið gerist ekki betra í bænum, en samt er hver réttur séreldaður af natni fyrir hvern viðskiptavin. Ef valið er af fastaseðli, kosta aðalréttir um 925 krónur að meðaltali og þríréttuð máltíð með kaffi tæplega 2000 krónur, sem telst ódýrt í veitingahúsi á Íslandi.

Matarlegar og fremur þykkar súpur voru hæfilega en ákveðið kryddaðar og góðar, þar á meðal hákarlauggasúpa, humarsúpa og sjávarréttasúpa, sem oft hefur orðið fyrir valinu. Súpur koma hér á undan aðalréttum, en ekki á eftir, svo sem löngum hefur tíðkazt í Kína, enda sést strax af hnífapörum, að Kínahúsið hefur teygt sig í aðlögun að vestrænum háttum.

Viðkvæmar rækjur fóru vel við næma matreiðslu, svo sem djúpsteiktar rækjur súrsætar, pönnusteiktar rækjur með cashew hnetum og rækjur í karrí með grænmeti. Smokkfiskur með grænni papriku og bambusspírum var hins vegar fullseigur, svo sem slíkum hættir til.

Vorrúllur voru sérstaklega góðar, úr afar þunnum og stökkum pönnukökum. Þær eru raunar ekki síður vestrænt fyrirbæri í matargerð en kínverskt. Kjúklingur var yfirleitt hóflega eldaður og meyr, svo sem kjúklingur í karrí og bragðsterkur kjúklingur Kung pho Szechuan. Lambakjöt í ostruósu var líka meyrt og gott.

Eftirréttir eru ekki merkilegir, enda tíðkast þeir lítt í Kína. Sykur er hins vegar ofnotaður í sjálfri matreiðslunni, einnig að kínverskum hætti, og veldur votti af smeðjubragði. Til mótvægis er gott er að drekka mjólkur- og sykurlaust jasmínte með matnum.

Jónas Kristjánsson

DV
Primavera

Primavera býður freistandi seðil, en bregzt stundum á mest rómaða sviðinu, í matreiðslunni. Hún er oft góð, en stundum skortir næmi fyrir nákvæmni í mikilvægum smáatriðum, svo sem eldunartíma, sem verður óhæfilega langvinnur. Þetta kom fram í fiski og kjöti, pasta og grænmeti á einu og sama kvöldinu.

Matreiðslan var jafnbetri á afskekkta staðnum í Kringlunni, þar sem Primavera var áður. Nú er veitingahúsið komið í alfaraleið í sjálfu Austurstræti og er orðið vinsælt, svo að þar kann að vera að leita skýringanna á sveiflum eldhússins.

Frá fallega háum og nöktum matstað á annarri hæð er ágætt útsýni í hádeginu um risastóra glugga niður á þá, sem skjótast í Ríkið handan götunnar. Spegill nær yfir annan þvervegg allan og lengir staðinn mjög. Hinn þvervegg prýðir risastór eftirprentun Vorsins eftir endurreisnarmálarann Sandro Botticelli.

Brakandi hvítt lín er á borðum jafnt í hádegi sem að kvöldi, svo og firnaljót póstkort. Við gluggaborð eru þægilegir og fínir armstólar og við innri borð eru fullbólstraðir hægindastólar. Þjónusta er með ítölskum hætti, þótt íslenzk sé, örugg og vafningalaus.

Þetta er meðalstaður að verðlagi, aðalréttir á tæpar 1500 krónur, forréttir og eftirréttir á 750 krónur að meðaltali. Í hádeginu er 1240 króna tilboð þríréttað með vali milli þriggja forrétta og þriggja aðalrétta.

Vínlisti hússins er ítalskur og góður. Þar á meðal er Feneyjavín hússins, Pinot Grigio og Merlot. Meðal hvítvíns er Bianco di Custoza og Soave Classico og meðal rauðvíns er Tignanello, Barolo og Brunello di Montalcino.

Gott brauð er á borðum, oftast volgt, ennfremur olífur og hrist olífusósa með balsamediki. Tannstönglar koma orðalaust á borð eftir aðalrétti. Pasta er framleitt á staðnum.

Súpur voru ágætar, einkum hvítlaukskrydduð og tómatblönduð fiskisúpa með meyrum hörpufiski, humri og rækjum; en einnig tær og ljúfkrydduð grænmetissúpa. Ferskt grænmetissalat með sólþurrkuðum tómötum og kotasælu var fallegt, ferskt og gott.

Ofnbakað eggaldin parmiggiano er spennandi forréttur, sem hefði verið góður, ef eggaldinið hefði verið minna brennt og vottað hefði fyrir grana-osti í bragði. Bragðdaufir gnochi-pastahlunkar höfðu lítinn stuðning af myrtilsveppum og bragðdaufri rjómasósu. Mun betri voru tagliatelle-pastaræmur með sólþurrkuðum tómati og humar.

Í hádegi var fiskiþrenna kola, steinbíts og lax með fáfnisgrasasósu hæfilega steikt og bragðgóð, en að kvöldi var grænmetishjúpaður steinbítur með basilíkusósu ofsteiktur og bragðdaufur.

Grísahryggsneið með rósapiparsósu var hæfilega steikt og skemmtilega krydduð í hádegi, en að kvöldi var kálfasneið milanaise lítið annað en eggjarasp og bragðaðist eins og eggjarasp.

Tiramisu var létt lagkaka úr osti, fjarskyldur ættingi samnefnds Feneyjaréttar. Marineraðar sveskjur með espressosósu voru góðar, en bornar fram á þykkum og grjóthörðum kökubotni. Pavé reyndist vera munaðarfull súkkulaðiterta með ís, þreyttum rjóma og möndluflögum. Allt kaffi var gott í Primavera, jafnt ítalskt og danskt pressað.

Ef ég vissi, hvenær matreiðslan er góð og hvenær ekki, kæmi ég oftar í þennan skemmtilega stað.

Jónas Kristjánsson

DV
Madonna

Flest virðist úr pappa innanhúss, þar á meðal múrveggir og marmarasúlur. Vínviðarhafið með berjaklösum er úr plasti. Þetta gaf þá leiksviðstilfinningu, að öll innréttingin mundi hrynja, ef slegið væri í hana á einum stað. En ofhlæði Madonnu við Rauðárstíg er þægilegt og rómantískt, stutt lágværri óperutónlist og svo daufri lýsingu lampa og kerta, að nálgast myrkur um miðjan dag.

Þröngur inngangur fyrir miðju skiptir staðnum í tvo jafna og svipaða hluta, með gangvegi og eldhúsafgreiðslu á milli. Á veggsillum er mikið af tómum vínflöskum frá Spáni og alls konar kraðaki. Á veggjum eru ítölsk mótíf í ótal smámyndum. Þjónusta er góð og bezt, þegar hún er ítalskrar ættar.

Flest borðin eru í þröngum og bakbröttum básum fyrir kjörþyngdarfólk, en aðrir geta setið á virðulegum tréstólum úti á gólfi. Undir glerplötu er borðdúkur og ofan á er samstætt blómamynztur í kryddstaukum, olíukönnu, blómavasa, öskubakka og jafnvel lampa.

Rómantíska stemningin kostar ekki mikið. Tólf tommu pizzur kosta 980 krónur og níu tommu 870 krónur, pösturnar 950 krónur. Í hádeginu kosta súpa og einn af réttum dagsins að meðtaltali 935 krónur og þríréttað að kvöldi 1945 krónur. Ef valið er af matseðli kostar þríréttuð máltíð með kaffi um 2620 krónur.

Stuttur vínlisti býr yfir traustu og ódýru vín frá Spáni, Frakklandi og Ítalíu, sum til í hálfflöskum. Húsvínið er raunar franskur Merlot ágætur, á 430 krónur glasið.

Humarsúpa var vel rjómuð, rauð og matarleg, með meyrum humri, afar vel heppnuð. Lauksúpa var snarpheit og góð, undir þykku lagi af brauði og osti. Grænmetissalat var stökkt og ferskt og fjölbreytt, með jöklasalat að grunni og ostasósu til hliðar. Ítalskt salat var með olífum, salami og túnfiski til viðbótar.

Grænmetispitsan var góð, bæði botn og fylling. Fettucine pastaræmur með humri í skelfisksósu voru afar vel heppnaðar, mátulega soðnar og bragðljúfar.

Í hádegi var pönnusteikt ýsa sennilega fryst og lítillega of lengi elduð, þynnri hlutinn fremur þurr, en þykkri hluti sæmilegur, borin fram með fersku hrásalati, ofbakaðri kartöflu og ostasósu. Að kvöldi var léttilega smjörsteiktur skötuselur mun betri, en lítillega ofsaltaður, borinn fram með léttsteiktu grænmeti, hæfilega bakaðri kartöflu og hlutlausri hveitisósu.

Lambahryggvöðvi var lítillega ofsteiktur, en þó rósrauður, með sojabættri rjómasósu fínni og vel kryddaðri, nákvæmlega rétt steiktu grænmeti og bakaðri kartöflu.

Súkkulaðifrauð var ómerkur eftirréttur. Eplakaka var fremur þurr, með þeyttum rjóma og ís. Bezt var óvenjulega létt ostakaka með sítrónubragði, borin fram með sultu, þeyttum rjóma og ávaxtasneiðum. Espresso kaffi var ekta, en allt of veikt.

Úrval rétta var fábreytt og framsetning þeirra stöðluð, en sjálf matreiðslan yfirleitt í góðu meðallagi, einkum á kvöldin, þegar nákvæmni var beitt í eldunartíma á grænmeti, pasta og fiski. Og þetta er ódýrasti Ítalíustaðurinn, sem ég veit um í bænum.

Jónas Kristjánsson

DV
Tilveran

Hafnarfjörður er loksins kominn í veitingasöguna. Þar sem Linnetstígur mætir Fjarðargötu hefur verið opnuð eins konar hverfismatstofa, sem býður frambærilegan mat á viðráðanlegu verði í notalegu umhverfi. Tilveran er eins konar Laugaás í sparifötum.

Veitingasalurinn er opinn og fremur hljóðbær, með sumargrænu og samræmdu ávaxtamynztri í gluggatjöldum, borðdúkum og áklæði notendavænna armstóla. Breytilegar málverkasýningar eru á þægilega grænum og gulrauðum veggjum. Eina feilnótan felst í óvenjulega smekklausum kryddstaukum á borðum. Þjónusta er þægileg, en oft óskóluð og stöku sinnum ruglingsleg. Að tjaldabaki er lágvær dósatónlist.

Staðurinn er vel sóttur og stemningin góð. Þarna er venjulegt fólki úti að borða til spari, hjón eða barnafólk, enda kostar þríréttuð kvöldmáltíð ekki nema 2.100 krónur á mann að meðaltali, að kaffi meðtöldu, og ekki nema 1.530 krónur að meðaltali, ef valið er af seðli dagsins. Í hádeginu kosta súpa og val af seðli dagsins um 830 krónur að meðaltali.

Vínlistinn er líka ódýr og vel valinn. Vín hússins frá Chile kostar 400 krónur glasið. Heilar flöskur af traustum tegundum kosta 2.000-3.000 krónur, Villa Antinori og Santa Cristina frá Toskaníu, Monticello Crianza frá Rioja og Chateau Cadillac frá Bordeaux. Lýsingar fylgja í stíl Einars Thoroddsens.

Súpur dagsins voru yfirleitt rjómaðar hveitisúpur, heitar og miklar, hver annarri líkar, bornar fram með volgu, sætu og hvítu brauði. Það voru seljustöngulsúpa, blaðlaukssúpa og blómkálssúpa, sem hér var raunar kölluð grænmetissúpa. Skelfisksúpa af aðalseðli var mun betri, sennilega hveitilaus.

Grænmetissalat með túnfiski, camembert-osti og olífusósu var bezti forrétturinn, efnismikill og fjölbreyttur og einkum þó vel ferskur.

Fiskréttir voru lítillega ofeldaðir og sumir ofsaltaðar, en hvorugt til mikils skaða. Smjörsteikt smálúðuflök voru fremur góð og grænmetið hæfilega léttsteikt, en sveppasósa var fremur hlutlaus. Í annað skipti var pönnusteikt lúða dálítið sölt, borin fram með fallegum sveppum og hæfilega léttsteiktu grænmeti.

Ristuðu lambalundirnar voru lítillega ofeldaðar eins og fiskurinn, bornar fram með villisveppasósu og skemmtilega bakaðri kartöflustöppu á hýðisbotni, soðinni peru, léttsteiktu grænmeti og hveitilausri sveppasósu. Piparsteikin var hins vegar fín, meyr og ljúf, borin fram með hveitilausri piparsósu og sama staðlaða meðlætinu.

Bezti maturinn var léttsteikt svartfuglsbringa með gráðostsósu, hæfilega lítið elduð og bráðnaði á tungu. Meðlæti og framsetning var svipuð og með öðru kjöti og ostasósan var of hlutlaus.

Heimalagaður ís hússins var borinn fram með þeyttum rjóma, súkkulaðisósu og ávaxtasneiðum. Ostakaka hússins var alveg eins og Royal-búðingur að áferð og bragði. Heit eplabaka með þeyttum rjóma var hins vegar góð.

Matreiðslan í Tilverunni er ekki framúrstefnuleg eða hugmyndarík, heldur frambærileg og stöðluð, betri í kjöti en fiski, sem er einmitt einkenni miðlungsstaða með þröngt svigrúm til metnaðar. Við pöntun er skynsamlegt að biðja um, að salti og eldunartíma fiskrétta sé í hóf stillt.

Jónas Kristjánsson

DV
Grillið

Því meira sem hlutirnir breytast, því meira eru þeir eins. Sömu veitingahús tróna nú á tindi íslenzkrar matargerðarlistar og fyrir tveimur áratugum, Holtið og Grillið. Aðrir staðir hafa risið og hnigið og Grillið verið brokkgengt á köflum síðustu árin, en í góðu formi síðustu vikur.

Grillið hefur árum saman verið í sama hefðarhamnum, glæsilegur útsýnissalur milliklassahótels með virðulegri og alúðlegri þjónustu, samfara einum allra dýrasta matseðli landsins. Þríréttað með kaffi kostar 4.600 krónur á mann áður en kemur að borðvíni. Slíkt verðlag gefur ekki kost á neinum mistökum.

Villusvigrúmið er takmarkað enn frekar með því að hafa fáa rétti á boðstólum, alla fasta og aðeins þrjá fiskrétti. Þetta má hafa til marks um, að við erum í hótelsal, en ekki ævintýrasal matargerðarlistar. Matseðillinn rambar raunar á barmi faglegrar fátæktar. Það er ekki spennandi að borða oft í Grillinu.

Með smjöri og þrenns konar brauði var borið fram svokallað papenade, ágætur grautur úr ansjósum, olífum og sólþurrkuðum tómötum. Fiðluleikari kom upp í salinn úr jólahlaðborðinu á jarðhæðinni og spilaði svo vel fyrir gesti, að messufall varð í borðhaldi um sinn. Þetta var fallega hugsað, en út úr stíl.

Forréttir voru undantekningarlaust minnisstæðir. Risahörpufiskur í sítrónukrydduðu hvítasmjöri var meyr og fínn. Næfurþunnar laxa- og lúðuþynnur á japanska vísu með kryddlegnu grænmeti voru vel heppnaðar. Skelflettur humar á spínatbeði með eplabitum í trjónuberjagljáa og jarðsveppaolíu var glæsilegur réttur með humri, sem bráðnaði á tungu.

Andabringukjöt var rautt, meyrt og gott, með ljúflega rjómasoðnu byggi, kumquat sítrusávaxtasósu og andapylsu, skemmtilegt og nútímalegt frávik frá hefðbundinni og hunangsgljáðri andakjötsmatreiðslu staðarins frá fyrri árum, sem hafði náð fullkomnun, en var orðin þreytt.

Gott linsubaunamauk ofan á pönnusteiktum kartöfluþráðum fylgdi rauðri, mildri og mjúkri villibráðarþrennu staðarins, gæs, rjúpu og hreindýri. Þetta var mun betri þrenna en sú, sem ég fékk hér fyrir tveimur árum, en samt ekki bezta villibráð bæjarins.

Sítrónuterta minnti á sítrónubúðing með brenndri sykurskorpu, nánast crème brûlée, bragðsterk, létt í maga og frískandi, borin fram með ískrapi og laufum úr þremur sítrusávöxtum, fyrirtaks endir á góðri og traustri máltíð, sem var hófleg að metnaði og sigldi með löndum. Kaffi var gott, en espresso þunnt.

Jónas Kristjánsson

DV