arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Firring þjóðkirkjunnar

Stofnanir borgarinnar banna að skikka börn til helgiathafna. Hér eftir munu forráðamenn barna ákveða slíkt. Gott mál, eykur jöfnuð í trúmálum og dregur úr ofstæki. Karl Sigurbjörnsson biskup og Þórhallur Heimisson prestur svara breytingunni samt með firringu og rangfærslum. Biskup líkir Reykjavíkurborg við Sovétríkin og leiðbeiningum borgarinnar við ofbeldi Stalíns. Minna má það víst ekki vera. Presturinn kallar þetta hatur í garð kristni. Á hvaða plánetu eru þessir karlar? Er þjóðkirkjan ekki enn byrjuð að læra af biturri reynslu síðustu ára? Biskupar geta ekki lengur terroríserað fórnardýr sín.
Óviðurkvæmileg trúgirni

Málin flækjast, trúi Ögmundur Jónasson og Guðfríður Lilja Grétarsdóttir, að Jón Bjarnason sé hinn fullkomni Vinstri græni. Eru þá aðgerðir hans gegn neytendum vinstri grænar? Hvað um tollahækkanir hans á innfluttu grænmeti, sem koma niður á neytendum. Þær slá út Kristján Möller og Kristin Einar. Hvað með stuðning hans við verksmiðjueigendur, sem troða erfðabreyttum mat, vondum mat og vatnsblönduðum í neytendur? Vinstri grænt að hunza ítrekaðar óskir Neytendasamtakanna? Er það vinstri grænt að rústa þjóðareign á kvóta. Er það vinstri grænt að taka sérhagsmuni ævinlega fram yfir almannahagsmuni?
Íslands auðlindaböl

Íslendingar hafa ekki burði til að höndla eigin auðlindir. Mistekizt hafa tilraunir til ná fiskinum úr höndum kvótagreifa. Vatn og hiti hafa verið virkjuð með ferlegum fjármagnskostnaði, en út komið lítil vinna og nánast enginn arður. Sumpart stafar þetta af taugaveiklun og æðibunu, en mest þó af greindarskorti. Samningar við stóriðju hafa verið illa og fljótfærnislega gerðir. Samskipti við kvótagreifa hafa verið einleikur af hálfu greifanna. Sjávarútvegs- og stóriðjuráðherrar okkar hafa lengi verið illa gefnir. Enda er þjóðin ófær um að kjósa rétt. Það er undirstaðan að Íslands auðlindaböli.
Brothættur TripAdvisor

Fagfólkið að baki Michelin-rýni veitingahúsa veit miklu meira en leikmenn, sem rýna á TripAdvisor. Tökum Bruxelles sem dæmi. Michelin gefur þar sex húsum stjörnur og ekkert þeirra er framarlega á TripAdvisor. Michelin gefur níu húsum þar viðurkenningu fyrir gott hlutfall verðs og gæða. Ekkert þeirra er framarlega á TripAdvisor. Samkvæmt minni reynslu er mat Michelin í stórum dráttum rétt, þótt það sé gamaldags. Heildarmat leikmanna á TripAdvisor er hins vegar út úr kú. Dæmið um Bruxelles segir mér, að ég hafi ekkert gagn af TripAdvisor í vali veitingahúsa, þótt vefurinn komi að gagni við val hótela.
Burt með reyttu hænuna

Jón Bjarnason ráðherra er mesti ódráttur stjórnmálanna á þessum áratug. Nú hefur hann vonandi spilað rassinn úr buxunum. Samflokksmenn hans á þingi eru farnir að sjá gegnum hann, þó ekki Ögmundur Jónasson og Guðfríður Lilja Grétarsdóttir. En allur þorri þingflokksins er búinn að fá nóg af ruglinu í Jóni Bjarnasyni. Þjóðareign á kvóta átti fyrir löngu að vera komin til framkvæmda með því að fyrna hann. Jón hefur klúðrað því eins og öðru. Auk Þess er hann sérstakur óvinur neytenda. Kemur engu í verk, vafrar um eins og reytt hæna. Fari hann sem fyrst í stjórnarandstöðu, verði henni að góðu.
Stjórnsýsla Undralands

Í skjóli Ögmundar Jónassonar innanríkisráðherra rífur Haraldur Johannessen ríkislögreglustjóri kjaft við ríkisendurskoðanda Alþingis. Neitar að afhenda gögn um viðskipti embættisins við Radíóraf. Flaggar pöntuðu lagatækni-áliti frá hinum víðfræga Karli Axelssyni hjá Lex. Telur, að það sé ekki hlutverk ríkisendurskoðanda að leggja mat á meint brot embættismanna. Auðvitað er það einmitt hlutverk hans, þótt lagatæknir reyni að venju að segja svart vera hvítt. Hvernig á að hafa eftirlit með embætti, sem neitar að afhenda gögn? Ögmundur Jónasson stuðlar í máli þessu að óbærilegri stjórnsýslu Undralands.
Vatni bætt í hakkið

Neytendasamtökin hafa ítrekað beðið Jón Bjarnason um að laga reglugerð um kjötvörur. Gæðakönnun á nautahakki í marz 2010 sýndi, að í flestum tilvikum var vatni bætt í nautahakk. Oftast var það bundið með kartöflutrefjum í nautahakkinu. Þetta var gert í skjóli gats í reglugerð ráðuneytisins. Og er vafalaust gert enn. Neytendum er selt viðbætt vatn í nautahakki. Ráðherrann hefur í engu svarað ítrekuðum óskum Neytendasamtakanna um að stoppa í gatið á reglugerðinni. Þannig hefur málið staðið í hálft annað ár. Við vitum lítið um áhugamál Jóns Bjarnasonar, en við vitum þó, að neytendamál eru þar engin.
Flokkurinn og fjölmiðlarnir

Samkvæmt útreikningum Viðskiptablaðsins virðast tveir fjölmiðlar á landinu gæta jafnvægis milli stjórnmálaflokka. Sjálft Viðskiptablaðið og hljóðvarp Ríkisútvarpsins. Aðrir fjölmiðlar eru hallir undir Sjálfstæðisflokkinn. Þeir segja þrefalt meira frá landsfundi Flokksins en annarra flokka. Það gildir ekki bara um Moggann, heldur líka um ríkissjónvarpið, sem ætti að vera óhlutdrægt, en er ekki. Fjölmiðlar 365-miðla eru næstum eins hallir undir Flokkinn, sömuleiðis DV og Fréttatíminn. Sama er að segja um vefmiðlana og er þar Pressan eindregnasti miðill Sjálfstæðisflokksins. Fróðleg tölfræði.
Fínasta eitur íslenzkt

Matís þarf ekki að mæla 300 eiturefni í matvælum hér á landi. Þótt undanþága landsins gagnvart reglum Evrópska efnahagssvæðisins renni út um áramótin. Ekki þarf lengur að hafa áhyggjur, því að íslenzk eiturefni eru heimsins beztu eiturefni. Stjórn Matís hefur efnislega og þjóðlega úrskurðað, að svo sé. Við þurfum ekki aðhald frá útlöndum, því við erum bezt í heimi. Matís hefur dregið til baka beiðni um 300 milljón króna styrk Evrópusambandsins. Styrkinn átti að nota til að rannsaka eitrið. Matís hefur hætt við það, enda er þjóðlegt eitur íslenzkt bara frábært. Góðar fréttir fyrir neytendur.
Misnotuð ferðarýni

Hótel- og veitingarýni almennings á TripAdvisor veldur ólgu og hótunum um málaferli. Hótelgestir eru staðnir að því að heimta fríðindi og afslætti og hóta ella illu umtali á TripAdvisor. Hótelhaldarar eru staðnir að því að gefa fríðindi og afslætti fyrir gott umtal. Allt er misnotað og auðvitað þetta líka. Eins og venjulega þarf fólk að greina sauðina frá höfrunum. Venjulega leynir sér ekki, hvaða texti er skrifaður af annarlegum ástæðum. Notendur TripAdvisor þurfa að líta framhjá miklum skömmum og miklu lofi. Lesa frekar þá rýni, sem rökstyður kost og löst á hótelum og veitingastöðum.
Vandinn við Jón Bjarnason

Vandinn við Jón Bjarnason ráðherra er ekki, að hann hafi rangar skoðanir. Heldur sá, að allt fer í hnút í höndum hans. Sá meirihluti þjóðarinnar, sem stóð að baki myndun ríkisstjórnarinnar, vildi fyrningu kvótans. Einföld og skýr krafa, öllum ljós. Hefði náð fram að ganga við eðlilegar aðstæður. Að Jóni fjarstöddum. Ágreiningur hefði bara orðið um lengd fyrningartímans. Í stað þess að verða við þeirri frómu ósk, byrjaði Jón að flækja málið með samráði gráðugra hagsmunaaðila. Þar með tóku kvótagreifar öll völd úr höndum þjóðarinnar. Og meirihlutinn á þingi er í höndum Jóns. Klúðrið hefur völdin.
Ósvífinn Huang Nubo

Alkunnugt er, að útlendingar mega ekki kaupa land í Kína. Því er skrítið og beinlínis ósvífið, þegar Huang Nubo sakar Ísland og raunar Vesturlönd öll um “óréttlæti og þröngsýni”. Ruglið í honum er stutt af kínverskum fjölmiðlum, sem sjá ekkert rangt í, að Kína banni öðrum það, sem Kínverjar vilja sjálfir fá. Raunar í samræmi við aðra frekju og ósvífni Kínverja á fjölþjóðlegum vettvangi. Eftir á að hyggja er gott er að vera laus við fjárfestingu Huang Nubo á Grímsstöðum. Þótt engin annarleg sjónarmið hafi verið sýnileg, gefa kvartanir hans sýn inn í brenglaðan hugarheim. Huang Nubo bullar út í eitt.
Sundrast í frumeindir

Ríkisstjórnin er að sundrast í frumeindir sínar. Katrín Júlíusdóttir og Árni Páll Árnason eru að vinna að frumvarpi til þingsályktunar um samræmda stefnu í erlendum fjárfestingum. Ögmundur Jónasson lýsir hins vegar yfir, að banna þurfi allar erlendar fjárfestingar í landi og orku. Til þess þarf Ísland væntanlega að ganga úr Evrópska efnahagssvæðinu. Endurskoðun kvótakerfisins hefur verið falin Katrínu Jakobsdóttur og Guðbjarti Hannessyni. Samt heldur Jón Bjarnason áfram að endurskoða kvótakerfið framhjá ríkisstjórninni. Enda segir Jóhanna Sigurðardóttir að frumvarp hans verði aldrei stjórnarfrumvarp.
Lengi getur lítið minnkað

Megrun Framsóknar gengur bærilega. Stöðugur straumur þekktra flokksmanna er á útleið. Formaður framsóknarkvenna gekk út í gær. Kristbjörg Þórisdóttir hafði fengið nóg af yfirgangi og einleik Kögunar-barnsins í stóli formanns. Áður hafði Sigurjón Kærnested, formaður ungra framsóknarmanna, sagt af sér. Sömuleiðis Andrés Pétursson, Gísli Tryggvason, G. Valdimar Valdemarsson og Gestur Guðjónsson. Að ógleymdum Guðmundi Steingrímssyni þingmanni. Eftir sitja Sigmundur frá Kögun, Gunnar Bragi og Vigdís Hauksdóttir, sem reyna að losa sig við Eygló Harðardóttur og Siv Friðleifs. Lengi getur lítið minnkað.
Opnar heimildir Steingríms

Ömurlegar eru opnar heimildir fjármálaráðuneytisins til að ráðskast með ótilgreindar fjárhæðir framhjá fjárlögum. Venjulega snúast þær um heimildir til að yfirtaka gjaldþrota fjármálastofnanir. Slíkar yfirtökur hafa valdið skattgreiðendum miklu tjóni. Þessi vinnubrögð eru að vísu gömul, en þau eru út í hött núna eftir hrunið. Ríkisendurskoðandi gagnrýnir opnu heimildirnar. Steingrímur J. Sigfússon tekur ekkert mark á því, enda er hann af gamla skólanum, þegar pólitískir bófar höguðu sér sem þeim sýndist. Steingrímur er öldungur gamla tímans. Þjóðin þarf að losna sem fyrst við slíka úr pólitík.
Ruglað um Grímsstaði

Af öllu ruglinu um Grímsstaði á Fjöllum er reiði Sigmundar Ernis Rúnarssonar og Kristjáns Möller heimskulegust. Segja, að Ögmundur Jónasson hefði átt að halda fund með Huang Nubo. Slíkt er ekki hlutverk ráðherrans. Hans hlutverk var ekki samningamanns, heldur að fara að lögum. En Kristján og Sigmundur hugsa eins og fyrirhrunsmenn. Hitt er svo önnur saga, að Ögmundur las öfugt í lögin. Var andvígur sölunni og fól lagatæknum ráðuneytisins að komast að slíkri niðurstöðu. Úr því varð fullyrðing, sem fól í sér, að útlend lögsaga yrði á Grímsstöðum. Lagatæknar rugla oftast villt, en þetta er óvenju gróft.
Skattar eru að lækka

Skattar eru að lækka á Íslandi, þótt ótrúlegt megi virðast þeim, sem trúa á Hádegismóra. Mitt í öllu blaðrinu um skattahækkanir lækkar hlutfall ríkisins af þjóðarútgjöldum. Samneyzlan á þessu ári er 25%, hin sama og hún var árið 2003. Samkvæmt

Hagstofunni stefnir hún á næsta ári í 24% og hefur þá um langt árabil ekki verið lægri. Þótt skattar hafi hækkað á þá, sem mest mega sín, hafa heildarskattar lækkað. Enda sýnir sagan, að skattar hækka einkum í tíð hægri stjórna. Þar ríkir meira ábyrgðarleysi í fjármálum, eins og hrunið sýndi. Lestur hagskýrslna er betri leið til þekkingar en lestur Moggans.
Blóðheitir álitsgjafar

Fyndið er, hversu blóðheitir álitsgjafarnir eru í deilunni um Grímsstaði á Fjöllum. Annars vegar fagna menn, að Ögmundur Jónasson hafi farið að lögum. Sem ég efast stórlega um, að hann hafi gert. Hins vegar gráta menn, að mikil atvinna fari forgörðum. Sem ég efast stórlega um, að verði. Eftir að hafa lesið skoðanir fólks með og móti, efast ég enn frekar um skynsemi fólks. Þar á meðal þingmanna og ráðherra. Hér á landi verða öll mál að froðufellandi ágreiningsefnum. Mikið væri betra, ef hér væru bara hestar og refir, en alls engir Íslendingar. Það er allt í lagi með landið, en þjóðin virðist tjúlluð.
Hefðbundinn geðþótti

Ögmundur Jónasson neitar að leyfa eigendum Grímsstaða á Fjöllum að selja Huang Nubo jörðina. Var raunar búinn að gefa niðurstöðuna í skyn. Í þessu styðst hann við óra manna um, að fjársjóðir leynist í jarðhita eða öðrum ímynduðum auðlindum í eyðimörkinni. Eða í einhverjum mannvirkjum í þágu kínverskrar útþenslu. Ögmundur segir útkomuna byggða á lögum, en ég tel hana vera hefðbundinn, íslenzkan geðþótta. Í samræmi við vænisjúka þjóðrembu, sem stjórnar gerðum og hugsunum of margra Íslendinga. Þetta var röng ákvörðun Ögmundar. Hún leiðir samt til að Nubo sparar fé, sem annars færi í súginn.
Lélegt efni í samningamann

Jón Gunnarsson þingmaður er dæmigerður svengdarmaður, sem óttast, að fá ekki grautinn á morgun. Ég vildi ekki hafa hann fyrir samningamenn, eftir að hafa horft á gagnrýni hans á kolefnisgjaldið. Með óðagoti af hans tagi hefur fram til þessa verið samið um stóriðju. Því fáum við sáralitla auðlindarentu. Í hvert sinn sem stóriðjan baular, ryðjast fram menn eins og Jón Gunnarsson og heimta fríðindi fyrir stóriðju. Er þó kolefnisgjald framför að evrópskri fyrirmynd. Ekki viljum við, að Ísland verði ruslakista evrópskrar mengunar. Það er vont, þegar Jónar Gunnarssynir fara á taugum í sambúð við stóriðju.
Frægar vörður á krossgötum

Hallbjarnarvörður eru þar sem Bláskógaheiði mætir leiðunum Kaldadal, Okvegi og Uxahrygg. Varðanna er getið í fornritum. Þar sátu Hrafn Oddsson og Sturla Þórðarson. Biðu eftir Þorgils skarða til að fara í herför gegn Gizuri jarli. Það var árið 1252. Þá voru vörðurnar áningar- og fundarstaður á fjölförnum krossgötum. Gaman væri að vita, að hve miklu leyti þær eru upprunalegar. Víða eru gamlar vörður, sem hafa verið endurhlaðnar í aldanna rás. Þeirra er getið í bók minni um Þúsund og eina þjóðleið. Gaman væri, ef fornleifafræðin hefði tækni til að kanna, að hve miklu leyti slíkar vörður eru upprunalegar.
Hrunið sem kom að utan

Ein undarlegasta grein, sem ég hef séð á prenti, birtist í Fréttablaðinu í dag. Þar segir Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir borgarfulltrúi okkur frá hruninu. Hún veit greinilega ekki bofs um stóru sannleiksskýrsluna, sem gefin var út af rannsóknanefnd Alþingis um hrunið. Þar er lýst hinni pólitísku ábyrgð á hruninu. Þorbjörg Helga telur, að hrun bankanna og Seðlabankans hafi komið hingað frá útlöndum. Þetta er sú plata, sem Sjálfstæðisflokkurinn hefur spilað og mun spila. Enda sagði varaformaður hans, að sannleiksskýrslan yrði bara tímabundinn vandi Flokksins. Menn mundu gleyma henni eins og öðru.
Þannig er forsetinn vinsæli

“Forsetinn gekk mjög langt í þjónustu við einstök fyrirtæki og einstaklinga sem stýra þeim. … Forsetinn beitti sér af krafti við að draga upp fegraða, drambsama og þjóðerniskennda mynd af yfirburðum Íslendinga, sem byggðust á fornum arfi. … Nokkrir þeirra eiginleika sem forsetinn taldi útrásarmönnum til tekna, eru einmitt þeir þættir sem urðu þeim og þjóðinni að falli. [Þótt] kenningar forsetans væru harðlega gagnrýndar, hélt hann áfram að lofa útrásina. Hann tók þátt í að gera lítið úr þeim röddum, sem vöruðu við hættulega miklum umsvifum íslenskra fyrirtækja.” (Úr sannleiksskýrslunni).
Þrenn stjórnarmistök

Ríkisstjórnin hefur gert margvísleg mistök, þótt henni hafi gengið vel í efnahagsmálum. Hjól atvinnulífsins snúast á fullu, en það er bara ekki nóg. Ríkisstjórninni hefur mistekizt að siðvæða banka. Afnam ekki bankaleynd, skattlagði banka ekki nægilega og setti bönkum ekki skýrar siðareglur, svo sem um afskriftir. Ríkisstjórninni hefur líka mistekizt að opna samfélagið. Henni stjórna gamlir jálkar, sem vilja halda sem flestu undir huliðshjálmi. Ríkisstjórninni hefur í þriðja lagi mistekizt að fyrna kvótann. Þótt þjóðin styðji fyrningu, hefur ekki tekizt að ná sjávarútvegi úr klóm kvótagreifa.
Fjölbreytt fortíð

Mohamed Tantawi er egypzkur marskálkur og Bashar Assad sýrlenzkur læknir. Eins og Hitler var austurrískur listmálari og Stalín georgískur prestur. Enginn veit fyrirfram, hverjir verða fjöldamorðingjar. Þeir koma úr alls konar stéttum. Sameiginlegt eiga þeir að vita ekki, hvenær þeir eiga að hætta. Og forða sér til Venezúela, þar sem þeim yrði tekið fagnandi. Þegar menn eru farnir að siga böðlum á almenning, eru þeir orðnir geðveikir. Eins og Hitler var geðveikur, þá var Gaddafi í Lýbíu geðveikur. Tantawi er kominn yfir strikið eins og Assad. Báðir eru orðnir illræmdir fjöldamorðingjar.
Ráðherrar fá skjálfta

Iðnaðarráðherra byrjar að skjálfa um leið og stóriðjan lýsir frati á löngu ákveðið kolefnisgjald. Fyrir löngu orðinn mesti vandi ríkisstjórnarinnar, að hún byrjar að skjálfa um leið og einhver andmælir henni. Að minnsta kosti fylgir skjálftinn hvers konar aðkomu sérhagsmuna að umræðunni. Jafnvel hagsmunir félags fjögurhundruð fermetra heimila framkalla óviðráðanlega skjálfta stjórnarinnar. Kvótagreifar hafa algerlega hindrað vitræn viðbrögð hagsmunaráðherrans við fyrningu aflaheimilda. Skjálfandi stjórn er orðin svo vön að vera lamin, að hún er löngu orðin ófær um að stjórna einu eða neinu.
Með fáfræði að gunnfána

Í Guardian rekur

Gary Younge dæmi um, að forsetaframbjóðendur repúblikana í Bandaríkjunum eru sambandslausir við veruleikann. Þeir vita lítið í sinn haus og geta ekki svarað einföldum spurningum, en er sjálfum hjartanlega sama um það. Þeir eru ekki repúblikanar út á vitið, heldur eru þeir “í rétta liðinu”. Einkum liggja þeir flatir fyrir ímyndunum teboðshreyfingarinnar um raunveruleikann. Allt frá Sarah Palin yfir til Michele Bachmann, frá Herman Cain yfir til Mitt Romney fara þeir með tóma vitleysu um staðreyndir. Hafa fáfræðina að gunnfána. Lesið dæmi Younge í Guardian.
Pelsa-Karl stútaði þjóðminjum

Þegar ég var ungur maður og átti nóga peninga, kom ég oft á Naustið. Þar var annars vegar bezta veitingahús landsins og hins vegar barinn hans Símonar á loftinu. Þar uppi sátu um helgar mestu menningarvitar landsins og niðri sat ég og snæddi Chateaubriand, sennilega með Bernaise. Aldrei hefur hér verið hannað skemmtilegra veitinga-húsnæði. Sveinn Kjarval hafði sæmdina af því. Löngu síðar stútaði Karl Steingrímsson í Pelsinum innréttingunum og setti upp ofur-hallærislegan Kínastað. Hann ber ábyrgð á langvinnri niðurlægingu hússins. Hefði í staðinn átt að friða okkar merkustu veitinga-innréttingar.
Nú vælir Einar í Elkem

Einar Þorsteinsson forstjóri vælir um, að járnblendi Elkem á Grundartanga verði lokað, þegar kolefnisskatturinn kemur. Fyrirtæki í stóriðju ráða, hvar tap kemur fram og hvar gróði kemur fram, í móðurfélagi eða dótturfélögum. Fullyrðing Einars er því gersamlega marklaus eins og aðrar fullyrðingar stóriðjunga um orkuverð og skatta. Hann er einn af grátkerlingunum, sem sliga sjávarútveg og stóriðju. Þjóðin hefur fengið meira en nóg af slíkum. Skipta þarf út pilsfaldakapítalistum. Kominn er tími til að afhenda þjóðinni auðlindaarðinn, sem grátkerlingar hafa svikið hana um áratugum saman.
Magnús á að skammast sín

Magnús Garðarsson á að skammast sín. Forstjóri Íslenska kísilfélagsins á að vera stoltur, ef fyrirtækið getur lagt sitt af mörkum til samfélagsins. Til dæmis borgað kolefnisgjald eins og tíðkast í alvörulöndum. Í þess stað vælir Magnús í dag fjórdálka á forsíðu Fréttablaðsins eins og hver annar aumingi. Hann dregur dám af kvótagreifunum, sem áratugum saman hafa hagað sér eins og ræflar í samfélaginu. Og af Björgólfi Thor Björgólfssyni, sem sjaldnast greiddi eyri til samfélagsins, þótt hann spilaði fínimann í kreðsum Geirs H. Haarde. Ég hef fengið upp í háls af þessum siðblindu, vælandi græðgiskörlum.
Liljufræði í brotsjó

Á fésbók bendir Gísli Gunnarsson á athyglisverða staðreynd í tölum frá ríkisskattstjóra: Auðfólk skuldar meira en almenningur. Auðvitað stafar það af dýrum einbýlishúsum auðfólks. Á þeim hvíla meiri skuldir en á íbúðum meðaljóna. Þetta er til athugunar fyrir þá, sem kunna að ginnast til fylgis við hugmyndir um almenna skuldaniðurfærslu. Hún gefur auðmönnum meira en meðaljónum. Enda er Lilja Mósesdóttir fyrst og fremst að gæta hagsmuna þeirra, sem betur mega sín. Enda fullyrðir hún, að “efri” millistéttir séu hornsteinn samfélagsins. Og að þær fái of lítið út úr aðgerðum stjórnvalda.
Varlega í vindmyllur

Þótt hinn treggáfaði drottningarmaður í Bretlandi sé andvígur vindmyllum, er ekki þar með bókað, að þær séu frábærar. Þeir, sem hafa ferðast um Kastilíu, hafa séð slík mannvirki á fjallstindum. Meiri sjónmengun er tæpast hægt að hugsa sér. Landsvirkjun hyggst reisa vindmyllur milli Búrfells og Sigöldu. Vonandi fær sú hugmynd tilhlýðilega skoðun viðeigandi eftirlitsaðila. Ef til vill falla vindmyllur inn í íslenzkt landslag. Nauðsynlegt er samt að kanna umhverfisáhrifin. Of oft hefur verið hlaupið í virkjanir til að framleiða mjög svo tímabundna atvinnu. Án þess að huga neitt að umhverfi eða arðsemi.
Þú ert enginn Thor Jensen

Með aðstoð Ríkisútvarpsins reynir Björgólfur Thor Björgólfsson að líkja sér við Thor Jensen. Anzi bratt tiltæki hjá einum helzta engli innrásarinnar og útrásarinnar. Björgólfur Thor er svo frábær pappír, að skrifaðar eru heilar jólabækur um meintar sjónhverfingar hans og siðblindu. Gabbaði andvaralausan Davíð Oddsson til að gefa sér Landsbankann. Með hræðilegum afleiðingum fyrir þjóðina. Kvikmyndin um hann og Thor Jensen framkallaði gæsahúð hjá sumum og aðhlátur annarra. Við öðlinginn Björgólf Thor Björgólfsson er aðeins hægt að segja eitt: Við könnumst við Thor Jensen. Þú ert enginn Thor Jensen.
Sár og móður sigurvegari

Alþekkt er í stóðinu, að gamli stóðhesturinn sigrar þann nýja, sem dregst sár og bitinn af blóðvelli. En sá gamli er orðinn svo sár og móður, að hann ræður ekki við næsta keppinaut um krúnuna. Algengt í dýraríkinu, en einnig í mannheimum. Phyrrhus sigraði Rómverja við Asculum 279 f.Kr. En sagði svo: “Nái ég öðrum slíkum sigri, er ég búinn að vera.” Síðan hefur slíkt verið kallað Phyrrusar-sigur. Sá var sigur Bjarna Benediktssonar á landsfundinum í gær. Náði kjöri með atkvæðum 45% fundarmanna. Þótt Hanna Birna skjögraði af blóðvellinum, mun sár og móður Bjarni tapa næsta hestaati í Flokknum.
Of flókið fyrir landsfund

Þótt kjósendur Sjálfstæðisflokksins séu margir heimskir, eru þeir ekki svo heimskir, að þeir geti ekki sett x við D á kjördegi. Þeir eru hins vegar of heimskir til að geta merkt við lengri orð. Af 1600 fulltrúum á landsfundi gátu aðeins 1010 tekið afstöðu til viðræðuslita við Evrópu, með eða móti. Og aðeins 1323 gátu tekið afstöðu til annars hvors formannsefnisins. Stórmunur er líka á niðurstöðu eftir handauppréttingu eða skriflegri kosningu. Sýnir, hversu illa þeim gengur að fóta sig á flókinni hugsun. Enda er þar flokkur, sem notar atkvæði fávísra fátæklinga til að hlaða undir auðróna og greifa.
Vogunarsjóðir eru ekki vandinn

Ef menn vilja einkavæða banka, hafa menn ekki lengur tök á eignarhaldi. Þeir kaupa hlutabréf, sem vilja. Þannig eignast vogunarsjóðir í bönkum. Við því er fátt að gera, nema bæta regluverkið. Markaðurinn er frjáls. Ríkið sparaði skattgreiðendum hundruð milljarða með því að veita lánardrottnum bankanna hlutdeild í þeim. Mistökin felast ekki í einkavæðingunni, heldur í skorti á regluverki. Ríkisstjórnin hefði átt að afnema bankaleynd, skattleggja banka og setja þeim skýrar og eftirlitshæfar siðareglur, til dæmis um afskriftir lána. Alvarlegustu mistök ríkisstjórnarinnar felast í þessu aðgerðaleysi.
Landsfundur firringar

Á Landsfundinum límdi Sjálfstæðisflokkurinn sig við Davíð Oddsson og Geir H. Haarde. Við heimsins versta seðlabankastjóra og versta forsætisráðherra Íslandssögunnar. Flokkurinn tekur alls enga ábyrgð á hruninu og biðst engrar afsökunar á tilvist sinni. Heldur áfram að þjónusta kvótagreifa og aðra þá, sem fá auðlindir þjóðarinnar gefins. Vill lækka skatta á auðrónum og auka misrétti sem aldrei fyrr. 1600 fulltrúar firringar og heimsku staðfestu þessa stefnu á landsfundi. Allir afneita þeir fortíðinni og telja hrunið hafa byrjað með falli Davíðs og Geirs. Forstokkaðri geta fífl ekki orðið.
Dómarar í tómu tjóni

Dómarar á Íslandi eru í tómu tjóni. Bófi sleppur með skilorð fyrir að stela sex milljónum króna og annar fer á Hraunið fyrir sex þúsund krónur. Þegar upphæðir verða háar, eru meiri líkur til, að menn sleppi. Ógeðsleg meðferð barns um borð í skipi kostar enga fangavist, en annar fer á Hraunið fyrir að stela bjórkippu. Dómarar þykjast í mörgum tilvikum vera sérfræðingar, einkum í málum fjölmiðla, og kalla ekki inn meðdómendur. Mest hafa dómarar þó gaman af að þykjast ekki skilja lagatexta. Kasta út málum, þótt vilji og meining Alþingis sé ljós í þingskjölum. Dómarar leysa upp límið í samfélaginu.
Eftirlíking af Árna

Fítonskraftur er hlaupinn í nýsmíði fornminja. Reistar voru steinsteyptar fornminjar við Lækjartorg og Bankastræti. Stæling á gömlu torfhúsi er í smíðum utan í Skálholtskirkju. Og nú ráðgera Icelandair og fleiri að reisa eftirlíkingu af miðaldakirkju í Skálholti. Jafn skrítna eftirlíkingu og miðaldabærinn í Þjórsárdal er skrítin eftirlíking af Stöng. Sagt er, að túristar hafi gaman af þessu. Eins og þeir hafi gaman af að koma í stælingu víkingahúsa í Hafnarfirði. Er ekki einfaldast að reisa eftirlíkingu af Árna Johnsen í Skálholti? Hinum dæmigerða Íslendingi, sem vex við hverja raun.