arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Tvær ógnir vesturlanda

Bandaríkin og Bretland eru meiri ógn við mannréttindi en harðstjórar þriðja heimsins samanlagðir. Bæði ríkin hafa fjölmennar og tæknivæddar stofnanir til að njósna um borgarana, óvini sína. Brave New World kominn til að vera. Glæpur Edward Snowden var að koma upp um hluta af þessari iðju stjórnvalda. Fyrir utan ríkisstofnanir á borð við NSA í Bandaríkjunum og GCHQ í Bretlandi reka einkafyrirtæki öflugar njósnir, svo sem HBGary, Palantir, Berico og Team Themis. Grafa undan áhugahópum á borð við andstæðinga Kárahnjúkavers með því að dreifa lygum. Hindra fólk í að fá réttar fréttir af stórmálum.
Með naglbít í vasanum

Samkvæmt 23. grein gildandi

náttúruverndarlaga frá 1999 er óheimilt að girða fyrir gamlar leiðir. Byggist á eldfornum lögum, sem leystu ágreining landeigenda og ferðamanna. Eignarhald á landi felur ekki í sér afskipti af ferðum gangandi og ríðandi fólks. Þess vegna er lokun Kersins og gjaldheimtan þar beinlínis ólögleg. Eignarhald á landi veitir engan rétt til innheimtu gjalds af umferð fólks. Þar, sem svona vitleysa hefur komið upp á reiðleiðum, hafa hestamenn einfaldlega klippt girðingar. En nú verður ástandið þannig á gönguleiðum, að sennilega þarf almenningur að taka með sér naglbít í sumarleyfið.
Ekki er allt sem sýnist

Equador er engin háborg mannréttinda og upplýsingafrelsis. Þvert á móti er verið að þrengja þar að upplýsingafrelsi. Samt hefst Julian Assange við í sendiráði Equador í London til að verjast aðför Bretlands og Svíþjóðar að Wikileaks. Og Edward Snowden, sem kom upp um persónunjósnir Bandaríkjanna, er sagður á leið í skjól í Equador. Heimurinn virðist vera flóknari en við héldum. Bandaríkin og Bretland þóttust lengi vera handhafar alls réttlætis. Eru samt að hrapa niður á svipað alræðisstig og tíðkast í þriðja heiminum. Meira að segja Svíþjóð þumbast við að gæta hagsmuna alræðis gegn almenningi.
Skáldið emjar hástöfum

Landsins mesta skáld, sem lofaði þjóðinni gullregni strax eftir kosningar, emjar hástöfum í grein í Morgunblaðinu. Hvergi fjallar hann þar um málsefni, heldur eingöngu um, hversu vondir menn séu við sig. Sennilega orðinn svo forstokkaður, að hann trúir eigin órum. Telur sig sæta ofsóknum óbilgjarnra efahyggjumanna. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson gat í fjögur ár hrópað eins og hver annar ábyrgðarleysingi. Svo þegar hann er loks kallaður til ábyrgðar, emjar hann eins og stunginn grís: Þið eruð vondir við mig. Erfitt hlýtur að vera að hafa fátt til málanna að leggja annað en vænisýki um ofsótt sjálf.
Feigðarsöngur endurtekinn

Forseti Íslands hótaði okkur í gær í Berlín. Sagði Íslendinga vera á góðri leið með að endurheimta sjálfstraustið, sem þeir höfðu fyrir hrun. Skelfileg tilhugsun, á þá allt að fara aftur til fjandans? Sízt af öllu vantar þjóðina sjálfstraustið, sem var meginþáttur hrunsins. Þá dró Ólafur Ragnar Grímsson upp afskræmda mynd af þjóð, sem skorti sjálfsaga. Sem taldi sér trú um, að umfram aðrar þjóðir hefði hún arfgenga hæfni til viðskipta og nýsköpunar. Hann byrjar aftur sama feigðarsönginn. Auðvelt er að telja Íslendingum trú um, að veruleikaflótti sé rétta leiðin til að græða skyndilega glás af fé.
Láta sér flest um finnast

Mín reynsla af umræðuhefð er þveröfug við reynslu Gerðar Kristnýjar og Ólínu Þorvarðardóttur. Hef fylgst með henni og tekið þátt í henni í hálfa öld. Hún hefur þvert á móti batnað. Einkum eftir innreið internetsins og fylgifiska þess, bloggs, fésbókar og tísts. Fólk veit núna margfalt meira um framvindu mála en áður fyrr. Ríkiskerfið er orðið að gatasigti, sem lekur upplýsingum. Fólk trúir ekki lengur, að pólitíkusar og kontóristar vinni að almannaheill. Fólk veit einfaldlega betur. Það er að segja þeir, sem nota hina nýju miðla. Nýfrjáls almenningur lætur sér ekki lengur fátt um finnast. Sem betur fer.
Falleinkunn tíu punktanna

Stofnanir og samtök hafa almennt gefið tíu skuldapunktum ríkisstjórnarinnar falleinkunn. Kemur ekki á óvart. Jafnvel Sjálfstæðisflokkurinn taldi fyrir kosningar sjónhverfingar Sigmundar Davíðs og Frosta Sigurjóns vera óráð. Og það er ekki falleinkunn frá stjórnarandstöðu, heldur stofnunum og samtökum. Ekkert þýðir fyrir Frosta sjónhverfingamann að segja þessar athugasemdir Seðlabankans og fleiri aðila vera misskilning. Sjónhverfingarnar sjálfar eru hættulegur misskilningur, sem getur leitt til ríkisgjaldþrots. Erum komin með glórulausa stjórnarstefnu, sem mest er kjósendum Framsóknar að kenna.
Bannað að pissa

Hef stundum farþega, sem þarf sérfæði og getur ekki nýtt sér mat í sjoppum við þjóðvegi. Mér hefur verið bent á, að varhugavert sé að koma með slíkt fólk í skálana Baulu í Borgarfirði og Vegamót á Snæfellsnesi. Þar sé því kastað út, reyni það að pissa eða borða með ferðafélögum sínum, sem kaupa mat. Náttúrlega vegavillt græðgi staðarhaldara, sem þarf að berast á netinu, svo fólk geti forðast staðina. Vegagerðin á að setja upp viðvörunarskilti utan við þá staði. Þannig verður hindrað, að græðgin valdi óþægindum. Nóg er af skálum með mannasiði, þótt keyrt sé framhjá skálunum Baulu og Vegamótum.
Ekkert uppeldisgildi

Hef aldrei talið skrif mín hafa neitt uppeldisgildi. Diplómatísk sjónarmið ráða engu um skrif mín. Hef til dæmis aldrei reynt að ljúga að fólki, að það sé fært um að taka þátt í lýðræði. Læt mér ekki detta slíkt í hug. Grikkir eru alltaf Grikkir, þótt þeir séu þvegnir með salmíaki. Og sama er að segja um okkur. Tugþúsundir skrifa undir áskorun um að lækka ekki auðlindarentu kvótagreifa. En fáir láta það hafa áhrif á hegðun sína í kjörklefanum. Því segi ég, að fífl kjósi bófa. Dæmin sanna það. Auðvitað er dónalegt að tala svona um fólk. En einhverjir þurfa að segja sannleikann um auma Íslendinga.
Forsendubrestur allra

Margir urðu fyrir miklu tjóni í hruninu. Sumir misstu allt sitt, sumir vinnu og aðrir eignir. Aldraðir og öryrkjar töpuðu miklu. Sömuleiðis námsmenn og skuldarar hárra húsnæðislána. Allt má kalla þetta forsendubrest, ef menn vilja. Engir 300 milljarðar af almannafé finnast til að leiðrétta tjón bara eins hópsins. Samt trúðu skuldarar íbúðalána, að það væri hægt. Framsókn lofaði meira gullregni en sem nemur öllum samanlögðum loforðum pólitíkusa frá upphafi fullveldis. Hafa má kosningarnar til marks um pólitíska heimsku fjölmargra og ósvífni vinsælasta bófans í pólitíkinni um þessar mundir.
Hrunið var íslenzkt

“Svokallað efnahagsundur á Íslandi var rakið til meintra yfirburða Íslendinga í alþjóðaviðskiptum sem áttu síðan að eiga rætur sínar í arfleifð frjálsra víkinga, landkönnuða og skálda. Fátt var fjær sanni og dramb er falli næst.” Þetta segir Guðni Th. Jóhannesson sagnfræðingur um söguskoðun Ólafs Ragnars Grímssonar og Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar. Bankahrunið og krónuhrunið voru íslenzk framleiðsla. Þáverandi stjórnvöld leituðu skjóls hjá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum. Hættulegt er að kenna útlendingum um hrunið, þótt það henti forsætisráðherra með þjóðrembu að lifibrauði og leiðarljósi.
Ráðherrann lýgur

Ofan á aðrar skrautlegar gerðir og yfirlýsingar er umhverfisráðherra orðinn ber að lygi í máli Þjórsárvera. Hvorki Rangárþing ytra né Skagafjörður hafa gert alvarlegar athugasemdir við friðlýsingu. Rangárþing ytra hefur engar athugasemdir við friðlýsinguna, segir Guðmundur Ingi Gunnlaugsson oddviti. Skagafjörður samþykkti friðlýsingu með níu atkvæðum gegn engu, segir Bjarni Jónsson oddviti. Sigurður Ingi Jóhannsson umhverfisráðherra er landsins mesti hatursmaður náttúru og umhverfis. Kann sér ekki hóf, er hann skáldar ástæðu til að fresta framkvæmd friðlýsingar eins merkasta svæðis landsins.
Tyrkland stimplar sig út

Harka forsætis og lögreglu í Tyrklandi gegn andófsfólki hefur nánast fórnað aðild landsins að Evrópu. Angela Merkel og jafnvel François Hollande hafna Tyrklandi. Carl Bildt frá Svíþjóð segir hins vegar, að Tyrkir muni haga sér betur innan Evrópu. Þetta er gamalkunnur vandi, á að taka inn ríki með því að hliðra til skilyrðum? Stundum gefst það vel, til dæmis Eystrasaltsríkin og Pólland. Stundum miður, eins og Ungverjaland og nærri allur Balkanskagi. Miðjarðarhafsríkin hafa líka verið tæp og falsa hagtölur. Grikkland er bófi. Bakslagið er komið og Tyrkland er nærtækt fórnardýr hertra inngönguskilyrða.
Handarbök og þumlar

Erfiðust hefur byrjunin verið hjá ráðherra gæludýranna. Sagðist stefna að afnámi umhverfisráðuneytis og bakkaði síðan. Sendi boðskort til veizlu í tilefni af stækkun friðlands í Þjórsárverum. Dró það til baka á veizludegi, þegar Landsvirkjun kvartaði að útrunnum kvörtunarfresti. Fékk aðstoðarkonu, sem er gift smálánafyrirtæki, einu óvinsælasta fyrirtæki landsins. Sú sendi yfirmanni ríkisstarfsmanns frétt um fund hans með ráðherra í vinnutíma. Varð svo að útskýra, að þetta væru ekki atvinnuofsóknir. Sigurður Ingi Jóhannsson ráðherra þarf að fara gætilegar með fjögur handarbök og tíu þumalfingur.
Aftastir í röðinni

Öflugustu ríki Vesturlanda og Efnahagsþróunarstofnunin OECD hafa ákveðið að vinna saman gegn skattaskjólum. Ákváðu líka að nota tvær milljónir gagna, sem Alþjóðasamband rannsóknablaðamanna

ICIJ aflaði með leka. Athyglisvert er, að Bandaríkin eru í þessum hópi, þótt þau berjist af alefli gegn leka úr kerfinu og þeim, sem afla lekans. Ekkert bendir til, að Ísland sé aðili að þessu samstarfi. Helzt heyrist, að Ríkisskattstjóri og Skattrannsóknastjóri bíði eftir gögnum frá Bretlandi, sem þeir hafa þó ekki leitað eftir. Og með ríkisstjórn bófanna aukast líkur á, að Ísland verði aftasta ríkið í röðinni.
Vægu orðin ekki vítt

Bjarkey Gunnarsdóttir sagðist á alþingi í vikunni telja ríkisstjórnina hafa hag útgerðarmanna fyrir brjósti, frekar en heimilanna í landinu. Varla er nú hægt að fjalla með vægara orðalagi um kollsteypuna. Risavaxin loforð um gull til heimilanna voru sett í áralangar nefndir, en lægri auðlindarenta greifa sett í brýnan forgang. Ragnheiður Ríkharðsdóttir, þingmaður kvótagreifanna, vill þrengja að möguleikum þingmanna til að lýsa hegðun bófanna á alþingi. Vildi, að forseti alþingis vítti Bjarkeyju fyrir væg orð hennar, en ekki var orðið við því. En óskin bendir til, að bófar vilji efla mátt sinn og megin.
Taka niður grímuna

Enn taka ráðherrar niður grímuna og sýna andlitin. Nú vilja Ragnheiður Elín og Sigurður Ingi fresta undirritun stækkun friðlands Þjórsárvera. Sem var í samræmi við rammaáætlun, samkomulag var komið og undirskrift boðuð í dag. Þá þeytir Hörður Arnarson í Landsvirkjun skiptilyklinum í gangverkið. Fjöldi fólks fer auðvitað af stað vegna þessa. Gerist, þegar 30.000 hafa skrifað undir áskorun um, að ríkisstjórnin láti auðlindarentuna í friði. Sigurði I. Jóhannssyni fannst á sínum tíma 15.000 undirskriftir jafngilda þjóðarvilja. En ekki lengur, gríma kvótaráðherrans er þegar fallin. Þetta eru bófar.
Misjafn er æsingurinn

Fyrir kosningar fylgdust núverandi stjórnarsinnar á Alþingi með áskorunum á netinu. Hvöttu þáverandi stjórnvöld og forsetann til að taka mark á þeim. Núverandi kvótaráðherra, Sigurður Ingi Jóhannsson sagði áskorun lýsa vilja þjóðarinnar, þegar undirskriftir urðu 15.000. Pétur Blöndal gat ekki orða bundist, þegar áskorun komst í 16.000 undirskriftir. Vigdís Hauksdóttir var orðin mjög æst, er áskorun komst í 26.000. Núverandi landsfeður, Sigmundur Davíð og Bjarni Benediktsson, töldu 30.000 vera rosalega háa tölu. Þegar áskorun gegn lækkun auðlindarentu fer núna yfir 30.000, hnussa þessir allir.
Íslenzka er að batna

Þegar ég kenndi textastíl í símenntunardeild Háskólans í Reykjavík fyrir hálfum áratug, lét ég nemendur stytta texta. Skera leiðara úr 400 orðum í 200 orð og síðan í 100 orð án þess að tapa neinu. Nægur efniviður var, texti greina var almennt lélegur. Nú er ég aftur kominn af stað. Svo bregður við, að ég þarf að grafa eftir efnivið. Leiðarar duga ekki lengur og jafnvel ekki aðsendar greinar í blöðum. Eina skýringin, sem ég hef, er, að textagerð hafi almennt batnað svona mikið á stuttum tíma. Sé það rétt, þarf ekki að óttast um framvindu tungumálsins. Stofnanastíll er á undanhaldi fyrir alþýðustíl.
Ballið rétt að byrja

Augljóst er nú, að við völd eru bófaflokkar, eins og ég benti oft á fyrir kosningar. Þeir setja fögur kosningaloforð í flókin og tímafrek ferli í alls konar nefndum. Vinda sér hins vegar beint í að þjónusta þá, sem borguðu kosningabaráttu Framsóknar og Sjálfstæðis. Fólk er nú loksins að fatta hið rétta, að þetta eru hreinir bófaflokkar. Sést vel af skarpri þáttöku fyrstu tveggja daganna í undirskriftasöfnun gegn lækkun auðlindarentu kvótagreifa. Hagi bófarnir sér eins gróft og þeir hafa gert eftir kosningar, má búast við, að þeir æsi meirihluta fólks gegn sér. Og þá er ballið rétt að byrja.
Of ódýr orka til álvera

Júlíus Jónsson, forstjóri HS Orku, viðurkennir í

Viðskiptablaðinu , að ekki sé grundvöllur fyrir orkusölu til Helguvíkur. Álverð sé svo lágt og verði áfram svo lágt, að annað hvort hljóti álverið að tapa eða HS Orka. Hann segir: “Þetta er ekki að skapa nægar tekjur til að ganga upp.” Áður hafði formaður Sambands unga sjálfstæðismanna tjáð sig um málið. Davíð Þorláksson sagði ófært, að ríkið sjái stóriðju fyrir ódýrri raforku og skattgreiðendur séu teknir að veði til að niðurgreiða orkuna. Æðibunumenn stóriðjustefnu eru næsta heyrnarlausir, en neyðast til að taka mark á þessum heimildarmönnum.
Forneskja dómara

Ekkert samband er milli réttlætis og dóma. Stundum er jafnvel ekkert samband milli laga og dóma, til dæmis í meiðyrðamálum. Hvað eftir annað verður ríkið skaðabótaskylt vegna sérkennilegs haturs hæstaréttardómara á blaðamönnum. Réttlæti sækir fólk ekki til Hæstaréttar, heldur til Mannréttindadómstóls Evrópu. Nýjasta dæmið um forneskju karlanna í Hæstarétti er dómurinn, sem sýknaði nauðgarana á sérkennilegri tækniforsendu í klaufagangi löggunnar. Markús, Árni, Claessen og Ólafur Börkur verða seint gleymdir. Yfir allan vafa eru mennirnir sekir um glæpinn, sem meirihluti dómara sýknaði þá af.
Tími geldinganna

Eftirsjá er að Agli Helgasyni úr Silfrinu. Hefur borið uppi vitræna umræðu um pólitík. Yfirburðir hans eru slíkir, að honum hefur tekizt bezt upp, er hann hefur fengið áður óþekkt þungavigtarfólk í tveggja manna tal. Slíkt er auðvitað ávísun á magasár þeirra, sem óttast hlutdrægni í hverju horni. Í stað Egils munu koma tveir vinstri-hægri gaurar á borð við Mörð og Hannes Hólmstein sællar minningar. Þá verða öll ágreiningsmál leyst á þann hátt að fá tvo þrasara til að rífast um hvert mál. Niðurstaðan verður auðvitað núll og þátturinn missir áhorf. Líklega er að rísa geldingatími á ríkisútvarpinu.
Forseti í vanda

Forseti Íslands skiptir” hraðar um skoðun en árlega. Fyrir ári sagði hann “fá mál jafn vel til þess fallin að fara í þjóðaratkvæðagreiðslu eins og kvótamálin”. Hann getur haft þveröfuga skoðun núna, ef það hentar honum eða vinfengi hans við silfurskeiðunga. En fjölmenn áskorun um þjóðaratkvæði mun valda honum vandræðum, þegar hún fer að skipta tugum þúsunda. Eins getur verið, að hann bakki út úr bandalaginu við umboðsmenn kvótagreifa og fylgi heldur þjóðinni að málum. Því er útlit fyrir spennandi stjórnmálasumar að þessu sinni. Stendur Ólafur Ragnar við stóru orðin frá 13. maí í fyrra?
Blikkfast ofmat

Egill Helgason er sendiherra Íslands í umheiminum, með aðsetri í Reykjavík. Við hann tala erlendir blaðamenn um stöðu mála. Egill reynir að

leiðrétta ýmislegt ofmat. Í hruninu hafi byrðar verið lagðar á fólk, pólitíkusar og bankamenn hafi ekki verið fangelsaðir og hér hafi þjóðin ekki sett nýtízku stjórnarskrá. Tengsl séu að vísu við Wikileaks, IMMI-málfrelsisstofnun verið komið á fót og þingsályktun samin um upplýsingafrelsi. Framhald skorti á því stundaræði og allt sé við það sama og áður. Engin paradís upplýsingafrelsis fæddist hjá ríkisstjórn Jóhönnu og Steingríms. Þessu ná erlendir blaðamenn alls ekki. Og ný ríkisstjórn bófaflokka mun aldrei hjálpa Edward Snowden, né öðrum uppljóstrurum.
Jón Steinsson skilst

Jón Steinsson hagfræðingur hjá Colombia hefur lag á að fjalla á einfaldri íslenzku um vú-dú hagfræðina. Stjórnarandstaðan ætti að halla sér að rökum hans og ekki tapa sér í skerjagörðum. Auðlindir hafsins á að leigja út eins og hvert annað hús. Leigan á að ákvarðast af markaði, ekki af mati leigðra umboðsmanna kvótagreifa. Á þessu flaskaði stjórnarandstaðan, þegar hún var fjögur ár í stjórn. Veiðikvótann á einfaldlega að bjóða út eins og einboðið er í allri hagfræði markaðshyggjunnar. Á því mun þjóðin græða margfalt meiri auðlindarentu en hún fær núna. Lesið

grein Jóns Steinssonar og notið hana.
Ekkert víkingaþorp

Því fer fjarri, að hér búi afkomendur frjálsra víkinga. Hér eru hins vegar afkomendur hælisleitenda, sem hrökkluðust hingað undan ófriði víkinga. Litlum sögum fer af aðild Íslendinga að svaðilförum suður um Evrópu, enda hafa þeir þá ílenzt þar. Ferðabransinn reynir að selja útlendingum þá firru, að hér hafi risið víkingaþorp. Þeir trúa auðvitað öllu, það gera Íslendingar líka. Á síðustu árum hefur þjóðsagan öðlast pólitískt gildi. Skálkarnir sáu, að þjóðremba er allra greiðasta leiðin að hjörtum vitgrannra afkomenda tuga kynslóða af kúguðum kotkörlum. Hjá þeim er Hákot voldugt og vinsælt orð.
Úlfarnir og sauðirnir

Ein dæmisaga Esóps snýst óbeint um hagsmuni heimilanna, sagan um úlfana og sauðina: “Af hverju er allur þessi ótti og allt þetta dráp okkar í milli?” sögðu úlfarnir við sauðina. “Þessir vondu hundar bera ábyrgðina. Þeir gelta ætíð, þegar við komum, og ráðast á okkur, áður en við gerum neitt af okkur. Ef þið segðuð þeim upp, mundu fljótt komast á samningar okkar í milli um sátt og frið.” Af því að sauðir eru sauðir, létu þeir sannfærast og sögðu upp hundunum. Síðan réðust úlfarnir á sauðina og átu þá. Og úti er ævintýri.
Láta raska ró sinni

Skrítið pláss Akureyri. Alltaf að reyna að draga til sín sumargesti og þá yfirleitt með einhver skrílslæti. Frægar eru ofdrykkjuhátíðir, sem haldnar voru niðri í bæ, þar sem þær valda mestum næturófriði fyrir heimamenn. Til viðbótar eru nú komnar hátíðir kappaksturs og reykspóls. Geðveikir ökumenn spóla um nætur í svefngötum, framleiða hávaða. Ég veit enga aðra, sem vilja kalla svona yfir sig. Akureyri er eiginlega bara þorp, hefur enga fiskbúð. Þrjú veitingahús á Húsavík eru betri en bezta veitingahúsið á Akureyri. Hér verður hins vegar ekki þverfótað fyrir skyndibita. Höfuðstaður Norðurlands?
Næsti bær við Adolf

Þjóðrembdasta þjóðhátíðarræða lýðveldistímans í dag. Sigmundur fylgdi orðum Samuel Johnson: “Þjóðremba er höfuðvígi skálksins.” Auðvitað var útlandið fremst í skotlínu. Sallaði á Evrópusambandið og Alþjóða gjaldeyrissjóðinn. Sleppti Schengen og glæpalýð frá Austur-Evrópu, Vigdís sér um það. Forsætis mundi þó eftir forréttindapakkinu í hverfi 101. Vigdís afgreiðir alla aðra minnihlutahópa, einkum velferðarþegana, sem sliga kvótagreifana. Vitgrönnum afkomendum norskra hælisleitenda finnst ljúft að láta ljúga í sig, að þeir séu afkomendur frjálsra víkinga. Næsti bær við Adolf Hitler. Gefst hér vel.
Augljós della

Fjölmiðlungum ber að taka eftir

ádrepu Jóns Steinssonar við Colombia. Þeim ber skylda til að fletta ofan af pólitíkusum, sem hafa lygi að leiðarljósi. Sem endurtaka lygina nógu oft til að fávitarnir fari að trúa. Fávitarnir eru drjúgur helmingur þjóðarinnar. Erlendis veita fjölmiðlar aðhald, sem hindrar lygara í að ná markmiðum sínum. Hér vantar þetta aðhald. Því endurtaka menn lygina um, að lækkað veiðigjald auki tekjur. Að veiðigjaldið sé svo flókið, að breyta þurfi því. Valdamenn geta í skjóli getulausra og metnaðarlausra fjölmiðla logið í síbylju hvaða dellu sem er. Sorglegt segir Jón Steinsson.
Kvótagreifar eiga flokka

Rannsókn

Harðar Unnsteinssonar á upplýsingum Ríkisendurskoðunar staðfestir, að kvótagreifar eiga tvo stjórnmálaflokka. Standa undir kostnaði Framsóknar og Sjálfstæðisflokks, svo og þingmanna þeirra. Raunar var þetta vitað fyrir kosningar, en spilltir kjósendur létu sér það vel líka. Ég hef ítrekað bent á þetta og talið þetta vera pólitíska bófaflokka. Munur þeirra er lítill, en Sjálfstæðisflokkur er meira fyrir frjálshyggju og Framsókn fyrir þjóðrembu. Sameiginlegt er þeim að líta á þjóðina sem þræla og kvótagreifana sem húsbændur. Daginn eftir kosningar kom raunverulegt innræti þeirra í ljós.
Þjóðarlösturinn: Siðblinda

Íslenzk siðblinda lýsir sér á ýmsa vegu. Oft felst hún í að líta á lög og reglur sem viðmiðunaratriði. Hinn siðblindi fer þá ekki eftir þeim, ef það hentar honum ekki. Þannig fylgir GeoTravel ekki reglum um lokun fjallvega, ef forstjórinn telur þær ekki henta. Veður í Öskju með útlendinga og segist svo bara vera andvígt reglunum. Sæmundur Þór Sigurðsson ákveður sjálfur, hvort reglur gildi eða ekki. Annað afbrigði siðblindu felst í langsóttum útskýringum á lögleysu. Þegar forsetafrúin flytur brott, hrekst Ólafur Ragnar Grímsson úr einni skýringunni í aðra og síðan þá þriðju. Siðblinda er þjóðarlösturinn.
Sofandinn gengur aftur

Jónas Fr. Jónsson er einn gerenda hrunsins. Réttara væri að segja hann hafa verið helzta sofanda hrunsins. Setti upp excel-skjöl og horfði ekki á neinn veruleika. Hafði í alvörunni ekki neitt eftirlit með bönkunum. Þannig var Fjármálaeftirlit hans. Eitt fyrstu verka nýrrar ríkisstjórnar er að skipa hann formann stjórnar Lánasjóðs íslenzkra námsmanna. Gerir það, af því að hún getur það. Hún er að sýna veldi sitt. Hrunið sé farið og það hafi aldrei verið til. Nema í nösunum á Jóhönnu. Heimsins mestu fáráðlingar, íslenzkir kjósendur, tóku hrunið í sátt. Munu fá fleiri sendingar en Jónas Friðrik.
Fréttir fást með töngum

Í upphafi árs 2012 boðaði Ólafur Ragnar Grímsson brottför úr embætti. Skipti svo um skoðun og var endurkjörinn í júní sama ár. Um áramótin 2013 flutti Dorrit Moussaieff lögheimili frá Íslandi. Í gærmorgun sagði hún ástæðuna: “Þegar horfur voru á að eiginmaður minn yrði ekki lengur forseti gerði ég ráðstafanir til að geta sinnt meira fyrri störfum mínum í London …” Sýnilega villandi, hún flutti hálfu til heilu ári EFTIR að vangaveltum Ólafs Ragnars um framtíðina lauk. Síðdegis sagðist hún þurfa að taka við rekstri í London. Um kvöldið var svo sagt, að flutningurinn væri vegna brezkra skattalaga.
Agnarsmá auðlindarenta

Óháðir sérfræðingar eru sammála. Þeir, sem ekki tengjast íslenzkri pólitík eða hugmyndafræðum, andmæla lækkun veiðigjalds. Miklu nær sé að hækka það og fá þannig fé til að lækka álögur á almenning. Það segja Daria Zakharova hjá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum og Jón Steinsson hjá Colombia háskólanum. Gróði kvótagreifa er mikill og auðlindarenta þjóðarinnar lítil. Svo lág er rentan, að hækkun hennar þrengir ekki hið minnsta að fyrirtækjunum. Mest liggur á að lækka skuldabyrði skattgreiðenda. Það gerist bezt með hækkun auðlindarentu. Nýja ríkisstjórnin er efnahagslega á villigötum, er hún þjónar kvótagreifum.
Áfram eitrað fyrir fólki

Þurfum við að þola ár eftir ár, að Matvælastofnun heimili Skeljungi að láta bændur dæla cadmium í jarðveginn? Eitrið fer í mjólkina og kjötið. Það endar með að hlaðast upp í börnum okkar á löngum tíma. Séu fyrirtækin nógu öflug, kvartar Matvælastofnun bara. Lætur sjálfa þjóðina ekki vita. Ekkert gerist og Ísland heldur áfram að vera losunarsvæði fyrir brezkt cadmium. Af hverju get ég þá ekki fengið að kaupa cadmium-frítt kjöt og cadmium-fría mjólk frá löndum Evrópusambandsins? Af hverju sætta Bændasamtökin sig við, að hægt og rólega sé verið að grafa undan fallvöltum trúverðugleika innlendrar búvöru?
Hækkið veiðigjaldið

Gef

Jóni Steinssyni hagfræðingi við Columbia orðið: “Lækkun á veiðigjaldinu úr 13 milljörðum í 10 milljarða hefur engin áhrif á hvata til fjárfestingar. Hvatinn til fjárfestingar er svo ævintýralegur hvort sem er að þetta hefur engin áhrif. Veiðigjaldið þyrfti að vera í kring um 50 milljarðar á ári til þess að þessi punktur hefði einhverja vigt … Ef takmarkið er að auka hagvöxt þá væri miklu betra að lækka tekjuskattinn eða virðisaukaskattinn heldur en að lækka veiðileyfagjaldið. Í rauninni ættu þeir að ganga lengra og hækka veiðigjaldið og svo gætu þeir lækkað hina skattana meira. Það myndi auka hagvöxt í landinu.”
Burt með Persónuvernd

Við þurfum að losa okkur við stofnunina Persónuvernd. Hún lifir sínu eigin pólitíska lífi og berst hatrammri baráttu gegn margs konar framförum. Til dæmis auknu gegnsæi í spilltu samfélagi. Nú síðast er hún farin að berjast gegn framförum á tveim sviðum. Hún reynir að hindra, að Kári Stefánsson geti hjálpað fólki. Með samtengingu gagna gæti hann lagt drög að lyfjum til að lækna fólk, sem ber í sér sjúkdómsvísi. Persónuvernd reynir líka að hindra lög um Hagstofu Íslands til að hindra rýrnun bankaleyndar. Í raun réttri ætti þessi skelfilega forneskjustofnun að heita Persónuvernd glæpamanna.