arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vafningurinn sigraði vonda hirðinn

Vafningurinn sigraði vonda hirðinn á landsþingi Sjálfstæðisflokksins í gær. Bjarni Benediktsson var aðili að fjárglæfrum á kostnað Sjóvá-Almennra. Þeir glæfrar kostuðu ríkið nokkra milljarða í björgunaraðgerð. Pétur Blöndal var hugmyndafræðingur að árás græðgiskarla á sparisjóði landsins. Veifaði um sig spakmælinu: “Fé án hirðis”. Bjarni er vafningur og Pétur er vondi hirðirinn. Þetta voru valkostir sjálfstæðismanna á landsþingi sínu í gær. Vafningurinn sigraði vonda hirðinn. Þetta er Sjálfstæðisflokkurinn í dag, nærri tveimur árum eftir Davíðs-hrunið. Flokkurinn hefur alls ekkert lært í tvö ár.
Ísland fjarlægist Evrópu

Liðsmenn vinstri grænna eiga erfitt með að sætta sig við umsóknina um aðild að Evrópusambandinu. Vilja stöðva málið strax eins og Sjálfstæðisflokkurinn. Forustu vinstri grænna tekst þó betur en forustu Sjálfstæðisfloskksins að þæfa málið með tilvísun til þjóðaratkvæðagreiðslu. Ferlið er þó sanngjarnt, fyrst viðræður, síðan niðurstaða og loks þjóðaratkvæði. Fólk er samt ekki sátt við ferlið. Sumum finnst það of dýrt, aðrir hafa bara algera óbeit á aðild. Vilja ekki einu sinni þjóðaratkvæði. Það er vont þjóðarálit, en samt staðreynd. Þrjózka Samfylkingarinnar spillir fyrir stuðningi við Evrópu.
Færast nær almenningsálitinu

Fundarmenn landsfundar Sjálfstæðisflokksins tóku tvisvar ráðin af forustunni í gær. Þeir vildu meiri hörku gegn mútuþegum flokksins og meiri hörku gegn Evrópusambandinu. Einstaklingar fluttu málin tvö, ekki nefndir flokksins. Niðurstaðan endurspeglar í báðum tilvikum meiri nálægð við álit þjóðarinnar í könnunum, bloggi og fésbók. Krafan um minni græðgi pólitíkusa flokksins er angi almennrar kröfu. Sama er að segja um óbeitina á Evrópusambandinu, hún er angi almenningsálitsins. Í báðum tilvikum færðist flokkurinn nær áliti almennings. Tók jafnframt áhættu af ósætti þeirra, sem lentu í minnihluta.
Séra Halldór bjargaði sálinni

Séra Halldór Gunnarsson, hestamaður í Holti undir Eyjafjöllum, bjargaði sál Sjálfstæðisflokksins á landsfundinum í dag. Bar fram áskorun á styrkþega og fyrirgreiðsluþega að segja af sér. Þeir, sem hefðu “þegið háa styrki” eða “meiri fyrirgreiðslu en almenningi stóð til boða”, sýni ábyrgð. Nefndi Gísla Martein Baldursson og Guðlaug Þór Þórðarson. Fundurinn samþykkti tillögu Halldórs. Annar klerkur stóð upp, séra Geir Waage. Hvatti pólitíkusa til að fara að siðaðra manna reglum. Flokkurinn þyrfti að taka til hjá sér. Þetta voru meiri tíðindi en að Bjarni Benediktsson slefaði í höfn með 62% atkvæða.
Gæludýr Besta flokksins

Gæludýr Besta flokksins á verri fortíð en ég hélt. Hann var ekki bara yfirlagatæknir Lýsingar, sem vísvitandi braut lög árum saman. Hann var þar áður framkvæmdastjóri Viðskiptablaðsins. Beitti þar kennitöluflakki til að hafa laun af fimmtíu starfsmönnum og fjölda verktaka. Ef einhver er ekki hæfur til að gæta hagsmuna almennings, þá er það Haraldur Flosi Tryggvason. Samt hefur Besti flokkurinn gert hann að stjórnarformanni Orkuveitunnar og sett á föst laun. Verið getur, að hann finni lausn á vanda hins gjaldþrota fyrirtækis. En samkvæmt fyrri reynslu verður sú lausn á kostnað almennings.
Lagatækni Hæstaréttar blífur

Ég er viss um, að Hæstiréttur dæmir hefðbundnar verðbætur löglegar. Þær hafa tíðkazt áratugum saman. Hins vegar veit ég ekki, hvort hann telur slíkar verðbætur mega koma í stað gengistryggingar. Sumir ráðherrar halda það. Hann kann að hafna slíku fiffi af lagatæknilegum ástæðum, ekki vegna réttlætis. Hæstiréttur hugsar aldrei um réttlæti, eingöngu um lagatækni. Þannig hafa dómstólar verið á Íslandi í þúsund ár, samanber Njáls sögu. Fyrir dóm fara vonandi verðbætur sem staðgenglar gengistryggingar og fá lagatæknilegan úrskurð Hæstaréttar. Síðan verða málsaðilar að spila úr því. Ekki ríkið.
Gylfi ítrekar ruglið

Gylfi Magnússon bankaráðherra ítrekar, að svo kunni að fara, að ríkissjóður setji meira fé í bankastofnanir. Hefur samt ekki umboð til að ráðskast með fé skattborgara og væntanlegra skattborgara. Aðrir ráðherrar segja bankana verða að leysa gengistryggingarvandann sjálfir. Landsbankinn er í eigu ríkisins, segir Gylfi, þar geta tapazt 100 milljarðar ríkisins. Hann vill kasta meiri peningum í bankann, ef þetta nægir ekki. Hvílíkt rugl. Fyrri sóun fjármuna kallar ekki á nýja sóun fjármuna. Ef Landsbankinn ræður ekki við dóm Hæstaréttar, verður hann bara gjaldþrota. Án hjálpar skattgreiðenda.
Verklok vinstri grænna

Vinstri græn eru skrítin sem flokkur. Geta ekki staðið við stefnu sína um þjóðareign á kvóta og vatni. Sumpart vegna þvermóðsku eins af ráðherrunum, Jóns Bjarnasonar. Getur ekki knúið fram lyklafrumvarp Lilju Mósesdóttur, né frumvarp um skuldafyrningu og hópmálsóknir. Sumpart af því að flokkurinn er örmagna í ríkisstjórn vegna hörku stjórnarandstöðunnar. Líka hlaupa ýmsir þingmenn flokksins út og suður og gera ríkisstjórnina að minnihlutastjórn. Sem vopn lítilmagnans í valdakerfinu er flokkurinn búinn að vera. Hann hefur gert það sem hann getur. Afganginn af hugsjónum sínum mun hann svíkja.
Hefur nánast engin völd

Sjálfstæðisflokkurinn klofnar ekki út af Evrópusambandi eða öðru máli. Hann snýst ekki um mál, heldur um völd. Án valds er Flokkurinn núll og nix. Getur ekki þjónað kvótagreifum og öðrum sérhagsmunum. Fari flokksmaður í framboð fyrir óháðan lista, dregur úr valdi flokksins. Flokksfélagið í Ölfusi rak Ólaf Áka Ragnarsson og miðstjórnin staðfesti það. Þar leyfast ekki lengur hliðarspor að hætti Gunnars Thoroddsen. Nú er vandinn, að flokkurinn hefur engin völd. Ekki í Reykjavík, Kópavogi, Akureyri og Hafnarfirði. Helzt er, að hann hafi tök á ríkisstjórn, sem þorir ekki að slá þjóðareign á kvótann.
Í húsi föður míns

Jóhann Hafstein formaður vitnaði í biblíuna: “Í húsi föður míns eru margar vistarverur.” Var að tala um ósætti Geirs Hallgrímssonar og Gunnars Thoroddsen. Gunnar fór síðar í vinstri stjórn í trássi við Flokkinn. Var samt ekki rekinn. Nú getur Jónmundur Guðmarsson sagt: “Í húsi föður míns er bara ein vistarvera.” Segir Ólaf Áka Ragnarsson hafi rekið sig sjálfan úr flokknum með framboði á óháðum lista. Ekki voru Kristján Pálsson og Eggert Haukdal reknir fyrir slíkt. Hvað með Hönnu Birnu Kristjánsdóttur, forseta borgarstjórnar. Verður hún ekki rekin úr flokki, sem á bara eina vistarveru?
Hvalrekinn rekinn

Gunnar Lárus Hjálmarsson, öðru nafni dr. Gunni, er einn allra bezti stílisti landsins. Ég hef löngum glaðst yfir hnitmiðuðum og beinskeyttum texta hans í blogginu. Líka er hann einn af fáum, sem sinnir neytendamálum og heldur úti einstæðri bloggsíðu um þau. Frægastur er hann þó fyrir skrif sín um popp og þáttöku í sjónvarpsþáttum um tónlist. Að öllu samanlögðu er hann einn mesti hvalreki blaðamennskunnar á þessum áratug. Honum hefur nú verið sagt upp störfum á Fréttablaðinu. Hafa má það til marks um dvínandi gengi blaðsins sem fjölmiðils. Við hlutverki hans taka óskrifandi unglingar. Að venju.
Óvænt hneykslun á boðsferðum

Áratugum saman fjölmenntu hægri sinnaðir þingmenn, blaðamenn og álitsgjafar í boðsferðir á vegum Atlantshafsbandalagsins. Aðallega til Bruxelles, en einnig til Norfolk og fleiri merkilegra staða. Aldrei man ég eftir, að þeir kvörtuðu yfir ferðunum og lúxus þeirra. Þeir ganga hins vegar af göflunum, þegar Evrópusambandið býður til slíkrar ferðar til Bruxelles. Þeim finnst hneykslanlegt, að sambandið geri vel við nokkra stuðningsmenn sína. Vonandi hafa boðsmenn EBE ekki rekizt á boðsmenn NATO í borginni. Þeir hefðu kannski farið að metast um, hvaða hótel og matarhús í borginni séu fínni en önnur.
Landsbankinn deyi í friði

Arion og Íslandsbanki segjast ekki kikna undir dómi Hæstaréttar. Þá er bara ríkisbankinn eftir. Gælubanki Davíðs Oddssonar og Kjartans Gunnarssonar. Sjálfur IceSave banki Björgólfs Thor. Verst rekni bankinn fyrir hrun og eftir hrun. Eini bankinn, sem ríkisstjórnin gat ekki einkavætt. Hún situr með hann í lúkunum eins og heita kartöflu. Gylfi Magnússon bankaráðherra segir hundrað milljarða framlag ríkisins í hættu. Auðvitað er það í hættu. Gylfi á að afskrifa það strax. Og passa upp á, að góðum peningum verði alls ekki fleygt eftir vondum. Landsbankinn má bara fá að deyja í friði.
Dómsmál er óhjákvæmilegt

Bankarnir senda kannski út reikninga með einhvers konar verðtryggingu í stað gengistryggingar. Skuldarar munu neita að borga þessa reikninga. Úr verður dómsmál. Alþingi ber að setja lög um flýtimeðferð þess, svo að málið verði endanlega ljóst í haust. Bankarnir hafa rétt á að láta reyna á þetta fyrir dómstólum og munu ekki afsala sér þeim rétti. Hins vegar mega hvorki Alþingi né ríkisstjórn tjá sig með neinum hætti um, hver sé eðlileg útkoma. Gylfi Magnússon talar fyrir hönd bankageirans, ekki stjórnarinnar. Ógætileg ummæli gætu valdið kröfu um aðild ríkisins að kostnaði. Til slíks má aldrei koma.
Skrítin tilmæli óráðsíufólks

Samtök lánþega eru áreiðanlega full af óráðsíufólki, sem telur jeppaeign til mannréttinda. Og kaupir rekstrarvöru á borð við jeppa út á sjö ára lán með gengisáhættu. Sem var alltaf fáránleg ákvörðun, jafnvel án krónuhruns. Efast um, að félagsmenn eigi mikið fé til að taka úr bönkum. Tilmælum samtakanna til innistæðueigenda er beint til þeirra, sem líklega verða að borga óráðsíu lánþeganna. Ólíklegt er, að hljómgrunnur sé þar fyrir tilmælum óráðsíufólks. Innistæðueigendur vilja tæpast taka þátt í að fella banka. Hagsmunir fólks liggja á ýmsa vegu, en hæst hrópa núna þeir, sem kunna ekki með fé að fara.
Ógæfulegur borgarstjóri

Helztu jámenn Jóns Gnarr í blogginu hafa þagnað. Hann hefur farið ógæfulega af stað sem borgarstjóri. Verst er, að hann réð helzta okrara Lýsingar sem stjórnarformann Orkuveitunnar. Lýsing er verst ræmda fyrirtæki landsins og stjórnendur þess hvergi húsum hæfir. Nema hjá Bezta flokknum,. Þar fer saman skortur á reynslu, þekkingu og viti. Gaman verður að fylgjast með, hversu langir hveitibrauðsdagarnir verða. Að lokum fatta kjósendur, að þeir létu hafa sig að fífli í borgarstjórnarkosningunum. Eins og þeir létu hafa sig að fífli í þjóðaratkvæðagreiðslunni um IceSave. Fíflum verður aldrei forðað.
Góðu frumvörpin eru frosin

Alþingi hyggst ekki afgreiða lyklalögin um, að fólk geti gengið frá skuldum sínum og eignum. Bankarnir berjast gegn frumvarpinu og þingmenn hlusta bara á bankstera, ekki á fólk. Stytting fyrningartíma skulda í fjögur ár verður ekki að lögum. Fólk verður áfram í klóm bankstera. Þeir berjast gegn málinu og þingmenn hlusta á þá, ekki á almenning. Hópmálsóknir fólks verða ekki að lögum, því að þá mundi fólk ná haustaki á banksterum. Þingmenn hlusta á bankstera, en ekki á almenning. Formenn þingnefnda bera ábyrgð á, að þessi góðu frumvörp eru frosin í nefndum, einkum Róbert Marshall nefndarformaður.
Rekum Gylfa strax

Kominn tími til byltingar. Gylfi Magnússon bankaráðherra hótar börnum okkar öllu illu. Þau kunna að þurfa að borga gjöf Hæstaréttar til skuldara, segir hann. Kemur ekki til greina. Hann skortir umboð til að skuldbinda þjóðina næstu áratugi. Við þurfum að hrekja hann frá völdum. Svo og ríkisstjórnina alla, ef hún styður ruglið í honum. Þjóðin tekur ekki við neinum reikningi frá Gylfa Magnússyni. Hann er búinn að skandalísera nóg í embætti. Hefur séð um, að bankarnir eru núna jafn spilltir og þeir voru fyrir hrun. Losum okkur líka við ríkisstjórn, sem hatar börnin og elskar bara banka og bankstera.
Landsbankinn sigli sinn sjó

Ríkissjóður má ekki eiga banka. Það skekkir sýn ríkisstjórna á peningavanda þjóðarinnar, til dæmis á verðbætur lána. Leiðir til skjaldborgar um bankana, þegar þeir lenda í brotsjó. Skattgreiðendur hafa ekki ráð á skjaldborg um bankana. Þess vegna á ríkið að losa sig við nýja Landsbankann. Fær að vísu ekkert fyrir hann, Ásmundur Stefánsson bankastjóri gerði hann gjaldþrota. Ríkisstjórnin verður bara að sætta sig við það. Fjárfesting Geirs Haarde í bankanum var misheppnuð og Jóhanna Sigurðardóttir verður að hverfa frá henni. Landsbankinn verður bara að sigla sinn sjó eins og hinir bankarnir.
Hjartað slær með bönkunum

Undarleg en dæmigerð eru vinnubrögð efnahags- og viðskiptanefnda Alþingis. Þær halda ekki fund með skuldurum eða neytendum, bara með bankastjórum. Til að ræða gengistryggingardóm Hæstaréttar. Þar með segja nefndirnar okkur, hvernig hjarta þeirra slær. Það slær með bönkunum, en ekki með fólkinu. Sama viðhorf hefur seðlabankastjóri. Hafði aldrei áhyggjur af skuldurum, en nú segist hann hafa áhyggjur af bönkunum. Hann segir líka, að allir þurfi að borga það, sem óráðsíumenn gengistryggðra lána græði. Það er aðeins rétt að vissu marki. Ríkisstjórnin getur neitað að láta bankana hafa sig að féþúfu.
Okur eða verndun fjármuna

Liðinn er tími verðbólgu sem hagstjórnartækis. Fólk lítur á verðbætur lána sem okur, ekki sem verndun fjármuna. Enginn vill lána við þessar aðstæður, en svona er staðan. Fólk heimtar sömu vexti og annars staðar á Vesturlöndum. Þetta er ekki sama þæga fólkið og við þekkjum frá fyrri áratugum. Nú er fólk tilbúið í aðgerðir. Ríkisstjórnin má vara sig, ef hún slær skjaldborg um bankana. Hér eftir verður efnahagsstjórn að vera án innbyggðrar verðbólgu. Samt vill fólk halda í krónuna, sem er Hin Stóra Orsök Verðbólgunnar. Fáir vilja evruna, sem mundi eyða verðbólgunni. Vandinn virðist því óleysanlegur.
Gráðugir bílalánastjórar

Gráðugir stjórnendur bílalánabanka höguðu sér sem vitfirringar. Komu fólki á kaldan klaka með innheimtu skulda, er voru í dómsmálaferli. Brutu allar brýr að baki sér. Nú hefur dómur Hæstaréttar kippt jörðinni undan fótum þeirra. Bílalánabankarnir sporðreisast og verða vonandi gjaldþrota. Þeir eiga það skilið. Og ríkið má alls enga skjaldborg slá um þá, ekki einu sinni um ríkisbankann. Þetta minnir á, að stjórnendur peningastofnana eru enn allir af sama græðgisskólanum. Kunna sér ekki hóf. Mestu mistök ríkisstjórnarinnar eru að hafa ekki náð neinum árangri í siðvæðingu banka og annarra lánasjóða.
Hlustið ekki á kröfuna

Ríkisstjórnin má ekki bregðast við kröfu bílalánabanka. Hún má ekki setja fram tilmæli um samræmd viðbrögð þeirra. Það þýðir bara, að bankarnir væla síðar út fjárstuðning ríkisvaldsins fyrir að fara eftir tilmælunum. Við búum núna í samfélagi lýðskrums. Fjöldi manna telur réttlæti felast í að fá strikaðar út skuldir sínar. Þeir ráða umræðunni og aðrir eru hvattir til að fara af landi brott. Göbbels ræður ríkjum. Við slíkar aðstæður er bezt að ríkisstjórnin haldi áfram að sér höndum. Vísi á Hæstarétt sem úrskurðaraðila um ágreiningsmál. Hún má alls ekki blanda sér eða skattgreiðendum í málið.
Hættu bara Pétur

Pétur Blöndal, þingmaður hrunverja, er frægastur fyrir “Fé án hirðis”. Hann var að tala um sparisjóðina, áður en þeir lentu í klóm glæpamanna, sem hirtu innistæðurnar. Pétur var hugmyndafræðingur þess. Ef hann metur stöðu sína núna á þann hátt, að hann sæti einelti, er mér hjartans sama. Tel, að Pétur sé dæmigerður þingmaður hrunverja. Sönnun þess, að Sjálfstæðisflokkurinn hefur ekkert lært og engu gleymt. Pétur á ekki að kvarta yfir að vera talinn glæpamaður, heldur á hann að segja af sér þingmennsku. Hann hótar núna að hætta og hann á bara að framkvæmda hótunina. Fáir sjá eftir hrunverjanum.
Göbbelskt lýðskrum

Fáránlegt er að kalla það mannvonzku að vilja fá lánuð verðmæti til baka. Að undanförnu hef ég reynt að útskýra það á mismunandi hátt. En leiðari DV í gær og meðfylgjandi greinar blaðsins eru göbbelskt lýðskrum, snerta ekki vandann, verðbólguna. Vilji menn úthrópa banka og gera þá gjaldþrota, verður það ekki í nafni réttlætis. Þótt í nafni Hæstaréttar sé. Þegar göbbelskan ríður húsum, verður lítið rými fyrir rök. En spyrja má, hver eigi að lána fé, sem ekki skilar sér. Hvaða þjóðfélag verði hér, ef hvorki er hægt að treysta bönkum né skuldurum. Og hvaða göbbelsar kyndi undir báli ruglsins.
Enginn lánar ótryggt

Verðtrygging var innleidd til að lán fengjust endurgreidd í sömu verðmætum og þau voru tekin. Án verðtryggingar á verðbólgutíma hefðu engir fengizt til að lána neitt. Hér var verðtrygging áratugum saman. Gengistrygging er önnur leið að sama marki, aðeins nokkurra ára gömul. Siðlaust er, að lánveitendur fái ekki fé sitt til baka. Kannski löglegt að mati Hæstaréttar. Sumir segja, að gamlir siðir gildi ekki í bankahruni. Málsaðilar eigi því að skipta með sér tjóninu, til dæmis til helminga. Aðrir segja, að hrunið sé bönkunum að kenna og að þeir megi fara á hausinn. Eða á ég sem skattgreiðandi að borga?
Þeir skildu þarfir fólks

Eitt sinn fórum við hjónin með þrjúhundruð ritstjórum um Shenandoah fjöll í Virginíu. Að morgni skildum við töskurnar eftir fyrir utan herbergisdyrnar. Að kvöldi komum við að nýju hóteli. Í anddyrinu var langborð með bókstöfum. Ég gekk að bókstafnum K og fann umslag með nafninu mínu. Í umslaginu var nýr herbergislykill. Þegar við komum á herbergið, voru töskurnar þegar komnar þangað. Æ síðan hef ég haft dálæti á þeim þætti bandarískra viðskipta, sem snýr að umgengni við notendur. Ég hef ferðast nokkuð með svipuðum hópi, til dæmis um Evrópu. Og aldrei séð þvílíkan skilning á þörfum og þægindum fólks.
Hæstiréttur og réttlæti

Hæstiréttur og réttlæti eru óskyld hugtök. Hæstiréttur hefur úrskurðað, að áhættusæknir skuldarar gengistryggða lána sleppi við gengismuninn. Það er ranglátt, en eigi að síður staðreynd. Jafngildir ekki, að aðrir skuldarar fái niðurfellda verðtryggingu. Þeir verða að snúa sér til sama aðila, hins gjafmilda Hæstaréttar. Hann getur svo ákveðið, hvort Davíðshruni fjármála fylgi líka hæstaréttarhrun fjármála. Það er mál Hæstaréttar. Ríkisstjórnin er ekki aðili að gengistryggingarmálinu fyrir hönd skattgreiðenda. Það er bara mál lánastofnana og skuldara. Sama gildir um verðtrygginguna.
Skórnir í hrúgunni

Oscar Niemeyer er einn frægasti arkitekt heims. Gleymdi að teikna stiga í þinghúsið í Brasilíu. Arkitekt World Class á Nesinu gleymdi bara skógeymslu. Eins og annars staðar skilur fólk skóna eftir fyrir utan búningsklefana. Á annatímum klofa menn yfir skóhrúguna. Veggplaköt skipa fólki að setja skóna í plastpoka og láta í skápinn sinn. Fjórðungur hlýðir, helmingur setur skóna í hrúguna, fjórðungur fer inn á útiskóm. Forstjórar birta örvæntingarfull plaköt á veggjum, ekkert breytist. Vonlaust stríð. Betra væri að viðurkenna hefðina og setja skógeymslu í húsnæðið. Stigar voru settir upp í Brasilíu.
Mistök Geirs-stjórnar

Versta og vitlausasta ríkisstjórn Íslandssögunnar átti aldrei að taka yfir stóran hluta af rekstri bankanna. Geir Haarde mátti ekki hirða húsnæðislán og myntkörfulán gömlu bankanna. Nóg var að taka reikningana, sem standa undir kortaviðskiptum þjóðarinnar. Setja bara þau yfir í ríkisbankann, Íbúðalánasjóð. Þríbankinn mátti svo fara í gjaldþrot. Í mesta lagi mátti leggja hundrað milljarða í Íbúðalánasjóð til að takast á við aukin verkefni. Nú standa öll járn á ríkinu að spýta fé í gjaldþrota þríbankann og að spýta inn meira fé til að niðurgreiða ýmis óráðsíðulán neyzlukapphlaupsins.
Frábær veitingahús lítil

Fjölgað hefur litlum veitingahúsum, þar sem eigandinn er á gólfinu í eldhúsi eða sal. Yfirleitt bjóða þeir góðan mat og einkum þó gott hlutfall verðs og gæða. Í öllum verðflokkum. Dýr staður er Dill í Norræna húsinu, meðaldýrir Þrír Frakkar á Baldursgötu og Jómfrúin í Lækjargötu. Flestir eru þó ódýrir. Þar á meðal eru staðir framandi matreiðslu, Balkanika á Vitastíg, Santa Maria á Laugavegi, Shalimar í Austurstræti og Brasilía á Skólavörðustíg. Aðrir eru íslenzkir, svo sem Loki á Lokastíg, Kryddlegin hjörtu á Skúlagötu, Gló á Engjategi og Garðurinn á Klapparstíg. Frábærir staðir á góðu verði.
Ofstæki lúpínumanna

Skoðaði bláa fjallið Húsvíkinga. Þeir hafa klætt fjallið lúpínu. Ekki lengur er þar aðalbláberjalyng, bara lúpína. Enda segja ríkisforstjórar skógræktar, að lyng sé ómerkur gróður, sem megi víkja. Hafa opnað um það fésbókarsíðu. Til stuðnings skógræktarmönnum koma hugmyndafræðingar Sjálfstæðisflokksins. Með Halldór Jónsson verkfræðing í broddi fylkingar. Höfum fengið að vita, að andstæðingar lúpínu séu fasistar og kommúnistar. Ofstækisgengi lúpínu telur, að hún víki um síðir fyrir öðrum gróðri. En samanber Esjuna víkur hún bara fyrir kerfli, sem er hálfu ágengari. Við stöndum ráðþrota gegn þessu rugli.
Skjaldborgin um bankana

Þótt Hæstiréttur hafi ógilt gengistryggingu lána, hefur hann ekki ógilt verðtryggingu annarra lána. Þau halda áfram að vera tryggð. Bankarnir og sjóðirnir eiga einir að borga tjónið af afnámi gengistryggingar. Ríkið ber óbeint tjón af því vegna framlags til nýju bankanna. Það á enga peninga og má ekki leggja fram viðbótarfé vegna gengismálsins. Enn fáránlegra væri, ef það færi að fikta í verðtryggingunni, sem er saklaus, þangað til Hæstiréttur ákveður annað. Ef hann ákveður síðar að banna verðtryggingu, verða bankarnir og sjóðirnir að bera það einir. Ríkið má ekki reisa skjaldborg um bankana.
Rörsýn á heiminn

Í bili er ég háður þröngri bandvídd. Hef einskonar rörsýn. Nota gemsa til tölvusambands við umheiminn. Tek því eftir vanda, sem ég sé ekki hvurndags. Nokkrar vefsíður eru auðveldar, koma upp á skjáinn á fljúgandi ferð. Svo sem www.Facebook.com/, Blogg.gattin.is/ og Fretta.gattin.is/. Sem betur fer, því að þetta eru hornsteinar. Þær eru eina samband mitt við umheiminn. Flestar bloggsíður eru margfalt þyngri, taka óratíma að birtast. Ég sé fésbók vitna í spennandi ummæli, en get ekki opnað ummælin sjálf. Verð að bíða með það, unz til ég kemst aftur í sveit Ábótans með þráðlausa ISDN-ofsahraðann.
Aðgerðaleysi er gott

Hæstiréttur átti að úrskurða einhvern annan hátt á vöxtum og verðbótum, er hann ógilti gengistryggð lán. Hvolfdi hins vegar samfélaginu með því að láta ekkert koma í stað gengistryggingar. Óráðsíðumenn fengu skyndilega mun betri kjör en hinir skynsamari. Nú vilja menn jafna það. Heimta stjórnaraðgerðir. Hún hefur enga peninga til slíks og getur ekki leitað í buddu barna okkar. Hvar annars staðar á hún að taka peningana? Meira en nóg lagðí Geir Haarde á skattgreiðendur vegna Davíðshrunsins. Ríkisstjórnin má ekki láta æra sig út af þessu upphlaupi. Aðgerðarleysi stjórnvalda í málinu er góð stjórnvizka.
Sólkolinn á Akureyri

Kom til Akureyrar. Leið strax eins og heima hjá mér. Fór beint í fiskbúðina á Garðarsbraut. Þar var tekið móti mér með sólkola, sjaldséðum hér á bæjum. Líka með steinbíti og hlýra og ekki sízt með ófrystri bláskel. Þetta er bara orðið eins og á höfuðborgarsvæðinu. Man þá tíð, þegar ekki var hægt að kaupa fisk á Akureyri. Og er þar mátti bara kaupa fisk í keðjuverzlunum, frosinn. Nú hafa kröfur manna aukizt. Fiskbúðin á Akureyri er vel spúluð og hrein, án fisklyktar. Það er atriði, sem sumir fisksalar flaska á. Fiskifýla fælir frá viðskiptavini og sezt í föt. Nútími matgæðinga er kominn til Akureyrar.
Þjóðstjórn fjórflokks

Hugmyndin um þjóðstjórn er fjórflokkshugmynd um varðveizlu spillta tíma. Þjóðin er klofin í herðar niður í hverju stórmálinu á fætur öðru. Til dæmis um eignarhald á auðlindum og frestun stjórnlagaþings. Ekki síður um uppgjör við fortíðina. Sterk öfl vilja einkaeign, óbreytta stjórnarskrá og ekkert uppgjör. Um það verður engin sátt, enginn millivegur. Vilji þingmenn fara loðna leið í auðlindum, stjórnlagaþingi og uppgjöri, geta þeir hallað sér að Össuri Skarphéðinssyni. Slík leið felur í rauninni í sér, að fjórflokkurinn sættist á að strika yfir fortíðina. Og að mæta þjóðinni sem fjórflokkurinn.
Viðbrögð væru fáránleg

Engin ástæða er fyrir ríkisstjórnina að bregðast á einhvern hátt við dómi Hæstaréttar um ólögmæti gengistryggðra lána. Með því væri hún að taka ábyrgð á vitleysunni. Og fyrir rest að taka kostnað á skattgreiðendur. Slíkt kemur ekki til greina. Hæstiréttur ákvað, að áhættusömustu lán fortíðarinnar séu þau ódýrustu. Dæmigert fyrir áhugaleysi dómstólsins á réttlæti. Skuldarar annarra lána vilja fá hliðstæða eftirgjöf skulda. Verða að snúa sér til Hæstaréttar. Ríkisstjórnin getur ekki tekið þátt í að opna Pandórubox af þessu tagi. Kröfur hagsmunaaðila um viðbrögð af hennar hálfu eru út í hött.
Valdastéttirnar sjö

Treysti ekki löggjafarvaldinu, skrílnum á Alþingi. Ekki framkvæmdavaldinu, loðnum og lygnum ráðherrum. Ekki greindarskertu dómsvaldi og embættismönnum. Ekki fjölmiðlavaldinu, pólitískum ritstjórum. Ekki verkalýðsrekendum eða sérhagsmunasamtökum. Ekki forstjórum atvinnulífsins, þeir eru óráðsíumenn. Allra sízt treysti ég bankastjórunum, sem halda að óráðsíumenn séu manna hæfastir til að koma fyrirtækjum á réttan kjöl. Ég tel, að sporðreisa þurfi allt valdakerfið í landinu, ef við viljum komast úr myrkrinu. Sérstaklega þurfum við að hafna Flokknum eina, sem rekinn er af þessum sjö valdastéttum.