arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Áhrifalaus smáflokkur

Sjálfstæðisflokknum tókst að reka erindi kvótagreifa á Alþingi, af því að mikill þingmannafjöldi flokksins endurspeglar fortíðina. Eftir kosningar verður þetta áhrifalaus smáflokkur. Um áratugi hefur Flokkurinn notað atkvæði fátæklinga og fábjána til að þjóna ýmsum sérhagsmunum. Nú hefur fylgið hrunið af honum í fyrsta skiptið. Fólk hefur séð gegnum hann og síðan farið út að æla. Þess vegna fær hann lítið fylgi í kosningunum. Þess vegna verða breytingar á stjórnarskrá samþykktar á nýju þingi. Þar á meðal fær eignaréttur á auðlindum hafsins að renna frá kvótagreifum til þjóðarinnar.
Borgarstjórn í ruslinu

Borgarstjórn í ruslinuBorgin hirðir ekki garðaúrgang þetta vorið, slíkt er of dýrt. Hún hirðir ekki heldur fjúkandi rusl, sem sezt á hríslur grænu svæðanna. Aldrei áður hefur Reykjavík verið líkari fátækrahverfi í Afríku. Akstur um borgina gefur sýnishorn af stöðu samfélagsins. Skítur og sóðaskapur borgarstjórans er birtingarmynd hrunsins í höfuðborginni. Hreinlæti telst ekki til nauðsynja. Borgarfulltrúar Sjálfstæðis og Framsóknar virðast ekki hafa verið aldir upp við þrifnað í æsku. Þess sjáum við nú merki allt um kring.
Gengur erinda kvótagreifa

Sjálfstæðisflokkurinn gengur erinda kvótagreifa. Hann vill ekki, að þjóðin eignist auðlindir hafsins. Flokkurinn heldur uppi mánaðarlöngu málþófi til að hindra þjóðareign. Svo illa var á sínum tíma gengið frá henni, að hún glataðist. Kvótagreifar fundu upp hugtakið nýtingarrétt. Gátu á endanum veðsett gömlu bönkunum kvótann. Hann lendir þar örugglega í höndum erlendra aðíla, nýrra eigenda gömlu bankanna. Stjórnvöld geta að vísu vefengt, að það hafi neitt lagagildi, hvað bankar taka gilt sem veð. Á þeim grunni getur kvótinn hafnað hjá ríkinu, þar sem hann á heima. Orðinn aftur þjóðareign.
Dagblaðaskipulag er óþarft

Ég sé ekki, að dagblöðin séu orðin neitt krumpuð út af kosningunum. Jafnvel Mogginn er ekki kominn í flokksfötin tíu dögum fyrir kosningar. Að vísu er þar undarlegur myndatexti inni í blaði í dag. Ill meðferð á Vatnsstíg 4 var ekki hústökufólki að kenna, heldur löggunni. Hústökufólk snyrti húsið, en löggan rústaði því. Að öðru leyti var Mogginn í lagi. Ég sé ekki neina ástæðu til að koma upp opinberu skipulagi á dagblöðum. Ég sé ekki, að reglur um fjölbreytt eignarhald komi að nokkru gagni. Allar slíkar reglur þrengja líkur á, að hægt sé að reka dagblöð. Er það þó orðið nógu erfitt fyrir.
620 laus störf í kreppu

Furðulegt, en satt. Í miðju atvinnuleysinu eru 620 laus störf, flest á höfuðborgarsvæðinu. Hjá Vinnumálastofnun eru skráð 225 laus störf við sölu og afgreiðslu. Fyrir iðnaðarmenn eru 55 laus störf, fyrir sérfræðinga eru 80 laus störf. Fyrir skrifstofufólk eru 62 laus störf og fyrir ýmiss konar tækna eru 48 laus störf. Í boði eru 116 laus störf fyrir ósérhæfða. Tregða virðist vera í getu kerfisins til að leiða saman fólk og störf. Ef fólki væri útvegað starf fyrr en ella, mundi mikið fé sparast og margir mundu lenda í minni vanda en ella. Í kreppu ættu öll laus störf að fyllast strax.
Fallisti varinn falli

Íslenzka krónan verður ekki varin í 170 krónum á evruna meðan evran er í útlöndum keypt á 230 krónur. Tilraunir Seðlabankans til að verja krónuna frekara falli eru fyrirfram dæmdar til að mistakast. Þær leiða bara til peningabruna, sem þjóðin getur ekki borgað. Seðlabankinn má ekki haga sér eins og drukkinn maður, þótt hann hafi fengið peninga hjá gjaldeyrissjóðnum. Í þessu sem ýmsu öðru skaðar sjóðurinn ríki og þjóð. Hann heimtar verndun gengis krónunnar, hann heimtar háa stýrivexti og hann heimtar minna tap á rekstri ríkisins. Nóbelshagfræðingar segja, að allt þetta sé kolröng stefna.
Feitir tímar hjá lögmönnum

Stormurinn í vatnsglasinu vegna meintrar vanhæfni Evu Joly er fyrirboði þess, sem verður í lagakrókabransanum. Til að verja bankastjórnendur og útrásarvíkinga munu rísa fjölmennar sveitir lögmanna. Þær teygja mál og toga og tefja, svo að dómar verði ekki felldir. Svo að glæpamenn verði ekki sakfelldir. Lögmenn munu reyna að fá nýjar og nýjar hringferðir um málin á tæknilegum forsendum. Upp og niður í Hæstarétt og úr Hæstarétti. Við höfum séð það allt áður í Baugsmálunum. Það sjónarspil var þó bara forleikur að stærra leikriti komandi málaferla. Feitir tímar eru framundan hjá lögmönnum.
Þorir að segja satt

Katrín Jakobsdóttir sagði það, sem allir vita. Laun munu lækka og skattar verða hækkaðir. Hver sem verður við völd á næsta kjörtímabili. Ekki sízt, ef Sjálfstæðisflokkurinn stjórnar. Að minnsta kosti, ef hann lætur hér eftir sem hingað til. Hann hækkaði síðasta skatta fyrir tæpum fjórum mánuðum. Það er bara kosningafroða, þegar Flokkurinn þykist ekki núna vilja lækka laun og hækka skatta. Hins vegar er virðingarvert, þegar stjórnmálamaður þorir að segja sannleikann eins og Katrín gerði. Við þurfum fleiri slíka pólitíkusa. Og færri pólitíkusa á borð við morfís-froðusnakka Flokksins á þingi.
Félagslegur markaðsbúskapur

Þótt frjálshyggja deyi, heldur stefna markaðsbúskapar áfram. Framvegis verður samt meiri áherzla lögð á félagsþátt en samkeppnisþátt hagkerfisins. Ísland er eftir hrunið að fjarlægjast brezk-bandarískan markaðsbúskap og færast nær sænsk-þýzkum markaðsbúskap. Velferð verður sett á oddinn eftir mörg ár frjálshyggju. Einkaframtakið verður hneppt í fleiri og dýpri lög og reglur, svo að það kollsteypist ekki enn einu sinni. Áherzla færist frá villandi hagtölum á borð við orðið hagvöxtur. Færist til brýnni forsendna, svo sem trausts og öryggis. Allt er þetta samt innan ramma markaðsbúskapar.
Villir á sér heimildir

Skil vel, að fylgi Sjálfstæðisflokksins fari niður fyrir 25% í kosningunum. Skil hins vegar ekki, að fylgi hins hrunflokksins í vanhæfu ríkisstjórninni fari yfir 25%. Mánuðum og misserum saman svaf Samfylkingin á verðinum fyrir hrunið. Hún lét sér ekki segjast fyrr en fjórum mánuðum eftir hrun. Hefur árum saman birzt þjóðinni, sem flokkur Blair-ista, frjálshyggjuflokkur. Í efstu sætum lista flokksins á höfuðborgarsvæðinu eru eingöngu kunn andlit frjálshyggju. Ef frá er talin Jóhanna Sigurðardóttir. Einn helzti flokkur hrunsins villir á sér heimildir upp fyrir 25% fylgi, án neinnar aflúsunar.
Hægra andlit vinstri stjórnar

Ég hélt hér væri komin ný ríkisstjórn með normal fólki. Farinn væri Björn Bjarnason með hernaðarbrölt sitt. Löggan væri hætt að líta á það sem helzta hlutverk sitt að ofsækja almenning. En því fer víðs fjarri. Í ríkisstjórn er dómsmálaráðherra, sem er arftaki forverans. Þess vegna er ekki búið að reka Harald Johannessen. Þótt Davíð hafi verið rekinn, Jónas Friðrik og Baldur Guðlaugsson. Hér höfum við því vinstri stjórn með hægri öfgalöggu. Sem er eins og útspýtt hundskinn í þágu slömmlorda miðborgarinnar. Hægri sérsveitir löggunnar eru orðnar andlit Samfylkingar og vinstri grænna. Sveiattan.
Stefán fari til sálfræðings

Tek undir tillögur um, að Stefán Eiríksson lögreglustjóri Reykjavíkur leiti til sálfræðings. Hefur undarlegar hugmyndir um hættulegt fólk. Hann beitir gasi á fólk, sem er inni í húsi. Hverjum var það fólk hættulegt, löggunni? Við hvaða neyð var hann að bregðast? Neyð slömmlorda, sem safna miðbæjarlóðum til að reisa verzlunarmiðstöð? Hver þarf nýja Kringlu? Hann beitir vélsögum á gamlar mubblur til að hindra skemmdir á húsnæði, sem á að rífa. Er Stefán með öllum mjalla? Getur ekki dómsmálaráðherra reynt að hafa hemil á þessu galna liði, sem Björn Bjarnason hermálaráðherra safnaði til að áreita fólk?
Krónan finni sjálf sitt gengi

Heimskasta kenning kosninganna er, að verja skuli fé til að halda uppi gengi krónunnar. Sjálfstæðisflokkurinn heimtar þetta, einkum Bjarni Benediktsson formaður. Rétt er hins vegar að ganga í þveröfuga átt, hætta að fikta við krónuna. Ef hún sígur, eigum við að þola það. Ef gengið hér sígur niður í krónugengið erlendis, hefur komizt á jafnvægi. Hver króna, sem notuð er til að styrkja gengið, er horfin króna. Ef Seðlabankinn og ríkisstjórnin eiga fé til ráðstöfunar, á að nota það í allt annað en örvæntingarfullar æfingar í Seðlabankanum. Krónan á sjálf að finna sitt gengi hjálparlaust.
Velja Borgarahreyfinguna

Fylgið, sem enn tínist af Flokknum þessa daga, fer ekki á gamalkunna flokka, heldur á Borgarahreyfinguna. Þeir, sem eru sárhneykslaðir á ofurstyrkjunum, geta ekki hugsað sér að kjósa gamla keppinauta. Þeir kjósa fremur nýjan flokk, Borgarahreyfinguna, og líta á það sem mótmælaaðgerð. Þess vegna er hún að lyftast upp í þingmannafylgi. Það er á kostnað Flokksins, því veldur aulaháttur og ákvarðanafælni formanns hans. Nokkuð fyndinn og sanngjarn endir á stuttum kosningaslag. Gaman verður, þegar Flokkurinn fer að reyna að díla við Borgarahreyfinguna í stjórnarandstöðu á Alþingi eftir kosningar.
Bjarna leiðast ofurstyrkir

Bjarni Benediktsson segist vera orðinn leiður á að tala um ofurstyrki. Vill heldur tala um kosningaloforð sín. Ég held hann lesi kjósendur ekki rétt, ef hann les þá yfirleitt nokkuð. Kjósendur eru í fyrsta lagi ósáttir við stöðu ofurstyrkjamálsins. Þeir sætta sig ekki við, að Bjarni segi þeim fréttir af því eftir kosningar. Og ég held, að kjósendur séu ekkert spenntir að hlusta á kosningaloforð. Sennilega allra flokka, en sízt þó loforð Flokksins. Könnun, sem sýnir fylgi hans á niðurleið, bendir ekki til, að þjáningar Bjarna njóti skilnings. Ofurstyrkirnir hanga honum enn um öxl, blýþungir.
Gagnaver eru sólargeislinn

Fréttir af undirbúningi gagnavera eða netþjónabúa eru sólargeisli í myrkri hrunsins. Nú hefur verið ítrekað, að Greenstone ætli að hefja framkvæmdir í ár og taka fyrstu búin í notkun í ársbyrjun 2011. Þetta er það, sem koma skal í stað nýrra álbræðslna, sem detta vegna skorts á fjármögnun. Netbúin þurfa 300 MW orku og skapa 300 ný störf beint. Þetta er allt annað og betra reikningsdæmi en álbræðslur. Nýtízku atvinnuvegur í stað gamaldags. Til þess að þetta megi verða þarf að stuðla að lagningu fyrsta flokks sæstrengs til Bandaríkjanna. Í líkingu við Farice til Evrópu. Framtíðin er við næsta horn.
Nafnlaus frétt um eignatengsl

Frétt Creditinfo og Fréttablaðsins af eignatengslum þingmanna við fyrirtæki er hvorki fugl né fiskur. Rakin er skipting á tegundir á einstaka þingmenn hvers flokks. Hins vegar eru engin nöfn nefnd. Nomina sunt odiosa. Við fáum ekki að vita, hvaða þrír þingmenn frjálslyndra tengjast fyrirtækjum og hvaða fjórir ekki. Þetta er hallærislegt og auk þess brot á nýjum viðhorfum, sem heimta gegnsæi í stjórnsýslu. Langur og úldinn armur Persónuverndar hafði greinilega áhrif á þessa tilgangslausu frétt Creditinfo og Fréttablaðsins.
Varaði við, en vissi þó ekki

Fréttablaðið segir í morgun, að Kjartan Gunnarsson hafi varað Geir Haarde við að taka við ofurstyrkjunum tveim. Þeir væru alltof háir. Sjálfur segir Kjartan ekkert hafa vitað um neina styrki. Erfitt er að vara við atriðum, sem maður veit ekkert um. Þetta kennir okkur, að farsælast er að segja satt. Þegar menn fara að ljúga, þarf að skipuleggja lygina, svo að árekstrar verði ekki í gerviheimi lyginnar. Á endanum verða menn mát í neti lyginnar og þurfa að játa fyrsta brot af sannleikanum. Síðan önnur. Þannig ferli er á ofurstyrkjunum. Voru reykur fyrir páska, eftir páska orðnir að stóru báli.
Saksóknara í REI-mútur

Hringurinn þrengist um Guðlaug Þór Þórðarson og Vilhjálm Þ. Vilhjálmsson í REI málinu. Komnar eru fram upplýsingar um óeðlilegar gjafir Landsbankans og FL-Group til flokksins um svipað leyti og reynt var að einkavæða hluta af Orkuveitu Reykjavíkur. Kröfur eru um, að þessir tveir pólitíkusar Flokksins birti tölur um stuðning við framboð sín í prófkjöri. Ekki má þá gleyma Birni I. Hrafnssyni frá Framsókn. Þeim tókst nærri að stela mannauði Orkuveitunnar til að afhenda Hannesi Smárasyni og félögum. Þetta gætu hafa verið einfaldar mútur. Það er kjörið verkefni fyrir sérstakan saksóknara í bankaspillingu.
Þjóðin vill ekki ræða það

Ég mæli enn með aðild að Evrópusambandinu. Held hún verði okkur til góðs og losi okkur úr spennitreyju kvótagreifanna. Held við fáum fullt af fínum reglugerðum. Held, að gamalgróin skriffinnska frá Frakklandi henti okkur betur en aumkunarverð stjórnsýsla íslenzkra ráðuneyta. Ég vona líka, að sem mest af völdum flytjist til Bruxelles. Hins vegar viðurkenni ég staðreyndir. Framsókn og Sjálfstæðið voru í vetur á leið til góðrar Evrópustefnu. En bökkuðu snöggt inn í þjóðrembu landsfunda og læstu að sér. Því hefur Samfylkingin engan til að dansa við. Þjóðin vill ekki einu sinni ræða aðild.
Andlát frjálshyggjunnar

Allur heimurinn er í kreppu, þótt hún sé ekki sambærileg við íslenzka hrunið. Ríkissjóðir vestrænna ríkja, einkum Bandaríkjanna og Bretlands, hafa freistazt til að kaupa ónýta pappíra. Samt dýpkar kreppan. Kerfin falla eins og dóminó. Þegar einn getur ekki gert upp, falla aðrir, sem annars hefðu getað skrimt. Þetta er engin venjuleg kreppa, heldur rosakreppa á borð við heimskreppuna 1929. Sú kreppa breytti hugsun fólks til skamms og langs tíma. Til skamms tíma urðu stríð, en til langs tíma reis félagsleg velferð. Við stöndum núna andspænis svipaðri tilfærslu viðhorfa, andláti frjálshyggju.
Samkvæmir sjálfum sér

Áður en við gleymum flokkastyrkjunum skulum við muna eftir þingmönnum, sem ekki studdu lögin um fjárreiður flokkanna. Það voru Birgir Ármannsson og Sigurður Kári Kristjánsson. Þeir vildu ekki, að gegnsæi leysti myrkur af hólmi. Þeir eru einmitt tveir helztu þingmenn frjálshyggjunnar, þeir eru persónugervingar hins fallna hagkerfis. Það eru einmitt líka þeir tveir, sem harðast ganga fram í málþófi gegn stjórnarskrá og stjórnlagaþingi. Þeir eru samkvæmir sjálfum sér. Þeir eru fulltrúar gamla tímans, sem hvarf og kemur aldrei aftur. Eru nátttröllin, er dagað hefur uppi í aftureldingunni.
Kostaðir af útrásinni

Listar þriggja stjórnmálaflokka um styrki ársins 2006 sýna, að flokkarnir voru pólitískur armur útrásarbanka og útrásarvíkinga. Sjálfstæðisflokkurinn, Framsóknarflokkkurinn og Samfylkingin voru kostuð af útrásinni, enda studdu flokkarnir hana. Loftbóluhagkerfið hélt uppi vanhæfum stjórnmálaflokkum. Listarnir sýna líka, að miklu meira var safnað árið 2006 en ári fyrr og ári síðar. Flokkarnir voru að sanka að sér fé í tæka tíð fyrir gildistöku laga um fjárreiður flokka. Þeir voru óheiðarlegir, fóru kringum anda laganna. Við áttum aldrei að fá að vita um þetta fé, en af tilviljun komst upp um það.
Hanga um háls Bjarna

Kjartan Gunnarsson segir eitt um afskiptaleysi sitt af tugmilljón króna styrkjum til flokksins, Bjarni Benediktsson segir annað. Andri Óttarsson segir eitt um afskiptaleysi sitt, Bjarni Benediktsson segir annað. Þegar misræmið kemur í ljós, bakkar formaður flokksins út í muldur, sem enginn skilur. Samt eru upphæðirnar slíkar, að þær eru meiriháttar frétt. Minni frétt fer hraðar milli bæja en þessi. Á sléttu yfirborðinu þykist enginn kannast við kraftaverk, sem hundrað flokksmenn hljóta að hafa vitað um. Milljónirnar sextíu hanga áfram formanninum um háls. Fram yfir kosningar.
Ngaio Marsh var meistarinn

Á millistríðsárunum voru Agatha Christie, Dorothy Sayers, John Dickson Carr, Margery Allingham og Rex Stout meistarar whodunnit sagna. Þar var leitað morðingja úr þröngum hópi. Flækjurnar voru stundum óþarflega langdregnar, einkum hjá Carr. Stout var amerískastur og beztur. Eftir stríð var Ngaio Marsh meistari slíkra sagna. Hún fann flotta vinkla. Í “When in Rome” leysir spæjarinn gátuna með tilvísun í etrúska steinkistumynd í Guilia-safninu í Rómaborg. Tekur langt fram whodunnit söluhestum nútímans, svo sem Dan Brown og Íslendingunum. Nú þykir brýnt, að svona sögur fljóti í ofbeldislýsingum.
Hversu oft skal blogga?

Ef bloggari vill afla sér traustra lesenda, þarf hann að blogga daglega. Sólarhringur er eðlilegur ryþmi í útgáfu. Bloggi menn sjaldnar, er hætt við að þeir gleymist. Hins vegar má blogga oftar, en innlitum fjölgar ekki að sama skapi. Sá, sem bloggar fimm sinnum á dag, getur notað formúluna 16-8-4-2-1. Hún felur í sér, að innlitum fækkar um helming við hvert blogg til viðbótar. Það stafar af misjöfnum lesvenjum notenda. Hvert viðbótarblogg eftir fimm á dag eykur umferð nánast ekkert. Rauntölur eru þó háðar fleiru, til dæmis, hvort menn hafi eitthvað að segja eða hafi fjölbreytta umræðu.
Fá núll í almannatengslum

Ekki skána óvinsældir Evrópu. Fólk vill ekki einu sinni viðræður um aðild, hvað þá aðild. Evrópa er ekki vara sem selst. Ég hef lengi verið fylgjandi aðild, aðallega af því að skárra er að vera innanborðs en úti í kuldanum. Þegar ég byrjaði að mæla með aðild fyrir fimmtán árum, vonaði ég, að Evrópa mundi fljótlega skána. Áhrif kjósenda mundu aukast og Evrópusambandið mundi færast nær almenningi. Sú hefur ekki orðið raunin. Evrópa er fjarlægari fólki en nokkru sinni fyrr. Skriffinnum hennar hefur gersamlega mistekizt að pakka sambandinu inn í seljanlegar umbúðir. Þeir fá núll í almannatengslum.
Lokaðri og lakari en aðrir

Framsókn er ótrúlega barnsleg. Hefur endurútgefið Tímann með gamla letrinu í blaðhausnum. Forsíðufréttin segir frá undursamlegu framtaki flokksins. Segir frá heildarstyrkjum til flokksins árið 2006 eins og Framsókn hafi fundið upp gegnsæi. Vinstri grænir voru samt búnir að gera það fyrir löngu. Frá ritun fréttarinnar fram að birtingu voru allir aðrir flokkar en Framsókn búnir að segja frá einstökum framlögum yfir hálfri milljón króna. Þegar síðbúið grobb Framsóknar birtist, voru aðrir flokkar komnir langt fram úr henni í gegnsæi. Svokölluð uppfinning Framsóknar reyndist vera lokaðri og lakari en annarra.
Teiknimyndasería Framsóknar

Skoðaði heilsíðu teiknimyndasögu Framsóknar af 20% afslætti húsnæðislána. Hélt, að ég skildi yfirboðið betur en áður. En allt var enn við það sama. Tillaga Framsóknar gerir ráð fyrir, að útlendir kröfuhafar gömlu bankanna eigi peningana. Þeir tapi svo miklu á gömlu bönkunum, að þeir verði bara fegnir að fá að tapa enn meira. Þeir gefi því eftir þessi margfrægu 20% og allir lifi kátir til enda veraldarinnar. Teikniserían skýrir ekki, hvernig stendur á fögnuði erlendra kröfuhafa. Enda er ekki hægt að ætlast til, að teiknisería skýri yfirboð í reikningsdæmi, sem byggist á hreinni óskhyggju.
Vissu fleiri en þögðu þó

Miklu fleiri vissu um tugmilljónir Sjálfstæðisflokksins en vilja viðurkenna það. Haukur Leósson, endurskoðandi flokksins, gerði athugasemdir við þær. Það þýðir, að framkvæmdastjórarnir Kjartan Gunnarsson og Arnar Óttarsson hafa vitað um þær, þótt báðir neiti. Þeir eru báðir hættir. Hitt er svo augljóst, að varla fer leynt, þegar stjórnmálaflokkur fær sextíu milljónir á tveimur stöðum. Menn hljóta að taka eftir því í flokknum og fyrirtækjunum. Reka má heilan flokk fyrir þetta fé. Ekki sízt hefur fyrirmönnum í flokknum verið minnisstætt að vera orðnir pólitískur armur Baugs og Bjögganna.
Við eigum hátæknispítala

Nýtt hátæknisjúkrahús var rugl úr Davíð Oddssyni. Við eigum hátæknispítala, Landspítalann. Hann hefur verið stækkaður jafnt og þétt og nú orðinn að húsaþyrpingu. Hana má stækka yfir gömlu Hringbrautina. Nú er komin kreppa, sem er hentugur tími til að losna við bábiljur frá tíma hinnar botnlausu hítar. Samt er enn verið að tala um nýtt hátæknisjúkrahús. Nú á að kreista lífeyrissjóðina til að borga óþarfan spítala. Við skulum bara stækka gamla spítalann eins og við höfum alltaf gert. Hættum að tala tóma óráðsíu um tugmilljarða útgjöld. Við eigum að vita, að við höfum ekki efni á slíku.
Stjórnarskrá verndi gegnsæi

Upplýst er, að flokkar voru pólitískur armur Baugs og Bjögga. Sumt er orðið gegnsætt, sem áður var einkamál. Fólk er farið að átta sig á, að fjármál og eignamál geta ekki verið einkamál í lýðræði. Um gegnsæi þarf að setja ákvæði í stjórnarskrá, sem hnykkt verði á í lögum um tekjur, eignir, skuldir og skatta. Skattskrá á ekki bara að liggja frammi í nokkrar vikur, heldur vera árið um kring á vefnum eins og í Noregi. Framtöl eiga raunar öll að vera aðgengileg á vefnum, svo og fasteignaskrár og bifreiðaskrár. Setja þarf skorður við starfi glæpaverndar-stofnana á borð við Persónuvernd.
Höndlar ekki heita kartöflu

Enn er kominn nýr dagur og enn höfum við ekki fengið neitt að vita. Þjóðin veit ekki enn, hverjir höfðu frumkvæðið, hverjir höndluðu peningana og hverjir vissu hvað. Bjarni Benediktsson flokksformaður ætlar að segja okkur eitthvað af þessu síðar. Kannski eftir kosningar. Þetta er nú allt gegnsæið í Sjálfstæðisflokknum eftir allt lofið um nýja formanninn. Hann ætlar að geyma mesta stjórnmálahneyksli lýðveldisins niðri í skúffu hjá sér að sinni. Meðan forustumenn félaga og hverfa flokksins hafa skipzt í tvær fylkingar með og móti Guðlaugi Þórðarsyni. Formaðurinn höndlar ekki heita kartöflu.
Tölur Framsóknar skelfa mest

Framsóknarflokkurinn er verst staddur. Fjárheimtur hans árið 2006 eru svo skelfilegar, að þær þola ekki dagsljósið. Aðrir flokkar hafa birt lista yfir helztu styrktaraðila. Ljóst er af þeim, að Samfylkingin hefur undanfarin ár verið jafnháð útrásarbönkum og útrásarvíkingum og Sjálfstæðisflokkurinn. Við skiljum núna, hvers vegna vanhæf ríkisstjórn þeirra sat með hendur í skauti í aðdraganda hrunsins og eftir það. Flokkarnir tveir voru báðir á framfæri útrásarbanka og útrásarvíkinga, þótt tölur Samfylkingarinnar séu öllu lægri. Framsókn var örugglega líka pólitískur armur útrásarbanka og útrásarvíkinga.
Dularfullar yfirlýsingar

Kjartan Gunnarsson veit, hverjir stóðu að útvegun tugmilljóna króna frá hagsmunaaðilum, en vill ekki segja frá. Bjarni Benediktsson veit þetta líka og ætlar að segja síðar frá því. Síðar! Andri Óttarsson, framkvæmdastjóri Flokksins, sagði af sér í dag. Segist samt vera saklaus af tugmilljónunum. Málið verður dularfyllra með degi hverjum. Flokkurinn hefur í bak og fyrir verið kostaður af hagsmunaaðilum. Og flokksformaðurinn ætlar síðar að segja frá, hvernig var í pottinn búið. Þjóðin veit ekki enn, hverjir höfðu frumkvæðið, hverjir höndluðu peningana og hverjir vissu hvað.
Sjúskaðir flokksleiðtogar

Helztu foringja Sjálfstæðisflokksins rekur án stýris um gráu siðferðishöfin. Formaðurinn nýi kemur úr einu af frægum fyrirtækjum samráðs gegn almenningi, benzínbransanum. Varaformaðurinn fékk tugmilljón króna kúlulán út á andlitið á sér. Annar leiðtoginn í Reykjavík fékk milljarða innspýtingu í illa rekinn sjóð, hinn fræga sjóð 9 í Glitni. Hinn leiðtoginn í Reykjavík er margsaga um afskipti sín af tugmilljóna herfangi Flokksins úr FL Group og Landsbankanum. Frægasti frambjóðandi Flokksins á Suðurlandi er gamall tugthúslimur fyrir hirðusemi í opinberum rekstri. Samanlagt er þetta nokkuð sjúskaður flokkur.
Góð hústaka að Vatnsstíg

Hús standa auð, engum að gagni. Eigendur safna oft húsum til að fá að reisa stærra. Stundum eru þau skipulega niðurnídd til að þrýsta á borgaryfirvöld. Ýmis dæmi eru um það í miðbæ Reykjavíkur. Víða í Evrópu er hústaka gróin hefð. En nú hefur seint og um síðir myndazt hópur hústökufólks hér á landi. Hann reynir að nýta niðurnítt hús að Vatnsstíg 7. Hústökufólkið hafnar formlegu eignarhaldi sem úreltu fyrirbæri þjóðskipulags í andarslitrunum. Græðgi auðhyggjunnar varð skyndilega gjaldþrota í vetur á Íslandi. Í kjölfarið koma fátæklingar og nýta auðu húsin. Það er bara hið bezta mál.
Hver treystir Flokknum?

Sjálfstæðisflokkurinn gengur til kosninga með allt á hælunum. Hefur verið staðinn að hirðingu tuga milljóna frá fyrirtækjum, sem seildust til að eignast innviði samfélagsins. Tilraunir Flokksins til útskýringa hafa verið fálm eitt. Getur hann í alvöru boðið fram, rúinn öllu trausti þjóðarinnar? Hvernig ætlar hann að heyja kosningabaráttu, þráspurður um hagsmunatengsl, mútur, ólögmæta einkavæðingu? Hvernig svarar hann spurningunni um, hvort hádegisverður Hannesar Hólmsteins hafi allt í einu orðið ókeypis? Þorri þjóðarinnar veit nú, að Flokkurinn er rotinn í gegn. Er til einskis nýtur.
Enginn þykist vita neitt

Framámenn í Sjálfstæðisflokknum deila um, hverjir hafi stýrt og hverjir hafi vitað um tugmilljarða fjárstreymi til Flokksins. Tímasetningar benda til, að þar hafi miklir hagsmunir verið í húfi. Upphæðirnar eru slíkar, að útilokað er. að einungis tveir menn hafi vitað um þær. Geir H. Haarde lét gera sig að blóraböggli, en augljóst er, að gerendur og vitorðsmenn voru margfalt fleiri. Þetta er líklega mesta hneyksli íslenzkra stjórnmála frá upphafi lýðveldisins. Það tengist auðvitað tilraunum Flokksins til að einkavæða innviði samfélagsins. Væntanlega gegn digrum sjóðum frá hagsmunaaðilum.