arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Esja

Útibú Laugaáss á Hótel Esju er fyrsta flokks landkynning. Þar fá erlendir ferðamenn hina traustu sjávarréttamatreiðslu, sem einkenndi móðurstaðinn við Laugarásveg frá upphafi, þegar enn var ekki komið í tízku að borða fisk, hvorki hér á landi né heldur í útlandinu.

Matreiðslan er heldur betri á nýja staðnum og raunar einnig nokkru dýrari. Fyrir utan kunnuglegan seðil dagsins er langur fastaseðill, sem ekki er til bóta, svo og fiskréttahlaðborð, sem er eins konar kynning fisktegunda og matreiðsluaðferða fyrir nýjungagjarna útlendinga.

Á kalda hluta hlaðborðsins mátti fá fjórar gerðir af góðri síld, skemmtilega hrognakæfu, lax og rækjur í hlaupi, grafinn karfa sæmilegan með dósaperum, ferska síld og steikta ýsu. Á heita hlutanum voru kryddlegnar gellur, pönnusteikt rauðspretta, steinbítur í karrí, súrsæt ýsa og þjóðlegur plokkfiskur, allt sæmilegur matur, en háð annmörkum hitakassa, sem jafnan fer illa með fisk.

Dagsseðillinn beztur

Þeir, sem ekki þurfa skyndikennslu í fisktegundum og matreiðsluaferðum, ættu heldur að snúa sér að seðli dagsins. Þar eru jafnan nokkrir réttir úr ferskum fiski og það eru þeir réttir, sem eru í samræmi við hefðina frá gamla Laugaási og hafa byggt upp frægð staðarnafnsins. Þeir eru hér því miður nokkru færri en á gamla staðnum.

Ekki er allt sem skyldi. Brauð með súpu dagsins hefur stundum verið gott og stundum ómerkilegt. Súpur dagsins hafa stundum verið of þykkar hveitisúpur. Og lambagrillsteik með béarnaise-sósu var ekki merkileg.

Sjálfir fiskréttirnir hafa undantekningalaust verið góðir. Ég prófaði nýlega mjög góða rauðsprettu með rauðri camembert-sósu og miklu af rækjum, ennfremur úrvals steinbít rjómasoðinn, með grænmeti og gráðosti, svo og fallega grillaðan skötusel með mildri piparsósu.

Skyrterta var fremur góð, borin fram með skemmtilegri ávaxtasósu. Súkkulaðiterta var hversdagsleg. Þeyttur rjómi var með báðum tertunum. Ítölsk kaffivél sjálfvirk er á staðnum, eins og svo víða hér á landi.

Meðalverð súpu og aðalréttar dagsins er um 1200 krónur í hádeginu og um 1260 krónur að kvöldi. Hlaðborðið kostar 1100 krónur í hádeginu og 1480 krónur að kvöldi. Sérstakur barnamatseðill er til reiðu á 350 krónur.

Kaldur hótelstíll

Tekið er á móti gestum við innganginn og þeim vísað til sætis í reykhluta eða reyklausum hluta eftir óskum þeirra. Staðurinn er töluvert stærri en hinn gamli, snyrtilega innréttaður, en ekki eins huggulegur og gamli staðurinn, enda hannaður í köldum hótelstíl nútímans.

Borðin standa í skipulegum mötuneytisröðum. Blóm á borðum og í hangandi pottum milda svipinn. Húsbúnaður er vandaður, allt frá borðum og stólum yfir í diskamottur. Speglar til beggja hliða og fyrir enda stækka salinn óþarflega mikið, því að hann er nógu stór fyrir.

Gamli Laugaás tók markverðan þátt í veitingabyltingu Íslands fyrir tæplega hálfum öðrum áratug. Ánægjulegt er, að í þessu úthaldslausa þjóðfélagi skuli vera til stofnanir, sem halda staðli og reisn um langt árabil.

Jónas Kristjánsson

DV
Argentína

Argentína hefur lengi verið bezta steikhúsið í landinu. Þar er kjötið selt eftir vigt og steikt á viðarkolum. Það er feitt kjöt í UN2F flokki af gamla, íslenzka, bragðgóða nautakyninu. Seiga Galloway-ruslið kemur þar ekki inn fyrir dyr. Vegna þessara staðarreglna er hægt að treysta því, að n

autakjötið sé gott. Enda verður það að vera gott, þegar verðið er um 2400 krónur fyrir aðalréttinn einan.

Argentína er hvorki fín né smart að útliti, en hefur góðlátlegt svipmót, næstum rómantískt. En fjögurra sæta básar í skipulögðum röðum verða seint notalegir fyrir gesti og þjóna. Rustalegar innréttingar eru ættaðar frá Gauchos í Amsterdam, sem ég ímynda mér, að hafi stælt veitingastaðastíl, er þótti sniðugur í Reykjavík fyrir meira en áratug og var aldrei annað en búralegur.

Þjónusta er góð og borðbúnaður í bezta lagi. Vínglös eru með réttu lagi. Þurrkur eru efnismiklar og góðar, þótt þær séu ekki úr taui. Vínlisti er góður og býr meðal annars yfir argentínsku rauðvíni, Cabernet Sauvignon og Don Federico. Með mat eru bornir fram volgir brauðhnúðar ágætir og frambærilegt ísbergssalat í olíusósu.

Empanada er nafnið á fylltu brauði þykku, sem minnti í áferð og bragði á íslenzka klatta hálfsæta. Inni í því var grænmeti og fiskur í eitt skiptið og í annað skiptið kjöthakk og laukur. Þetta hefur mér reynzt góður forréttur.

Glóðaður humar var frábær að bragði, yndislega meyr, borinn fram á teini. Argentínsk kjötsúpa var of mikið rjómuð, en bragðgóð, full af kjötbitum og grænmeti. Grafinn nautavöðvi var enn einn góði forrétturinn.

Prímarif eru í boði fimmtudaga. Það er kjöt af framhrygg ungra og feitra nautgripa. Þetta var mjúkt kjöt, sem skera mátti með gaffli, með miklum fitulögum. Fitan er góð við eldun, en gestir þurfa síðan að skera hana frá. Prímarifinu fylgdu djúpsteiktir sveppir, sem hæfðu ekki réttinum og djúpsteikingin ekki heldur sveppunum.

Nákvæmur steikartími

Nautalundir staðarins eru í ýmsum stærðum, eldaðar eftir kúnstarinnar reglum, sérstaklega ánægjulegur matur. Eldunin var nákvæmlega sú, sem beðið var um, svo sem alltaf hefur verið reynslan á þessum merka stað. Lambahryggvöðvi var líka góður, eldaður að einföldum og nákvæmum nautakjötshætti, svo sem vera ber.

Í heild er matreiðsla staðarins einföld og nákvæm í tímasetningum. Á matseðlinum er mest áherzla lögð á hráefni og mismunandi magn þess, en minna sagt frá sósum og öðrum hliðaratriðum eins og tíðkast í franskættuðum veitingahúsum. Meðlætið er að mörgu leyti staðlað, svo sem bökuð kartafla með aðalréttum.

Af eftirréttum fannst mér áhugaverðastur sneiddur súkkulaðibúðingur í þremur lögum, með rifsberjum og rjóma. Ennig var góður bakaður banani með karamellusósu og vanilluís svo og mangó-ískrap. Mér sýndist argentínska mjólkurhlaupið vera horfið af matseðlinum.

Ég var orðinn svo vanur stöðum með ítalska kaffilögun, að ég spurði þjóninn, hvernig kaffi hann væri með.

“Ég er bara með gott kaffi.”

Eitt núll fyrir hann, enda var kaffið gott.

Jónas Kristjánsson

DV
Askur

Askur hefur alltaf verið alþýðlegur og viðkunnanlegur staður. Í gamla daga var hann virðulegur skyndibitastaður við Suðurlandsbraut ofanverða, en hefur um skeið verið alvörustaður við brautina neðanverða, í Skeljungshúsi. Þar kemur þverskurður af þjóðinni til að nærast.

Við eitt borðið eru kaupsýslumenn með útlendinga. Við næsta borð er faðir með börn. Við þriðja borð er einmana maður með heila rauðvínsflösku á borðinu. Við hið fjórða eru snyrtiklæddir viðgerðarmenn einhvers þjónustufyrirtækis. Við fimmta er ferðafólk úr sjávarplássi. Og við sjötta er vísitölufjölskyldan mætt.

Þannig er Askur, hin stéttlausa matstofa, hvorki fín né ófín, hvorki dýr né ódýr, hvorki nýstárleg né gamaldags. Hún er svo hlutlaus, að hún er einn fárra staða í bænum, þar sem þægilegt er fyrir einstaklinga að borða.

Staðurinn er samt ekki án sérkenna. Þau eru í matnum. Hann er í fyrsta lagi góður. Og í öðru lagi er hann laus við að vera frumlegur. Hann er bara eins og fólk býst við og vill, að hann sé, enda virðist matseðillinn vera óbreytilegur frá árstíð til árstíðar, ári til árs. Á hverjum degi er þó fiskur og kjöt dagsins í boði.

Askur er fremur stór og opinn, búinn hagkvæmum og vönduðum húsgögnum, sem hafa ekki látið á sjá. Harðviðarrammi er utan um plastplötur borðanna. Á neðra gólfi er eldhús, salatbarð og nokkur borð, en meginsalur á efra gólfi. Þar eru langsófar meðfram veggjum, lítil borð og stólar á móti. Þetta minnir á franskt brasserí.

Askur siglir meðalsjó í verðlagi. Hann býður heitt hádegishlaðborð á 1130 krónur, heitt sunnudagssteikarborð á 1550 krónur og fiskrétt dagsins á 1090 krónur, allt að súpu og köldu salatborði meðtöldu. Meðalverð þriggja rétta af matseðli er um 2190 krónur. Vínlisti er stuttur og vel valinn, með Gewurztraminer og Hugel í hvítu, Santa Cristina og Barthez í rauðu.

Rjómalöguð spergilkálsúpa dagsins var fremur góð hveitisúpa. Betri reyndist rjómalöguð blaðlaukssúpa dagsins. Ýsuflak dagsins var mátulega eldað, hlaðið miklu af rækjum, fljótandi í góðri gráðostsósu, fyrirtaks réttur. Í annað skipti var ýsluflak dagsins líka gott, í það skiptið með rækjum og hörpufiski, svo og sítrónusósu.

Ég hef ekki prófað að láta skera fyrir mig steikur í sunnudagshádegi. En ég hef séð heita hádegisborðið og fannst það ekki girnilegt í hitakössum. Salatborðið hef ég hins vegar notað nokkrum sinnum og finnst það gott. Ég sakna þó sveppa. Grænmetið er undantekningarlaust frísklegt. Í eitt skiptð voru þar smávaxnir tómatar, rifinn ostur og fjórar gerðir af sósum, auk hefðbundinna þátta.

Svínarif með barbecue-sósu eru sérgrein, afar matarleg, enda fá gestir sérstakar svuntur til að óhreinka sig ekki. Nautasteik var líka fremur góð, lítið steikt og vel meyr, borin fram með sveppum og kryddsmjöri. Boðnar eru fjórar útgáfur af nautasteik og fimm af lambasteik.

Eftirréttir eru góðir á Aski, eplabaka með litlum eplateningum og hnetubaka, báðar með ís og þeyttum rjóma.

Askur hefur fundið sér hillu og heldur sig við hana. Fólk kemur þangað til að nærast á mat, sem er eins á bragðið og hann var síðast og þar áður, aldrei misheppnaður. Hér er allt í traustum og föstum skorðum.

Jónas Kristjánsson

DV
Kínahúsið

Bezta og ódýrasta austræna matstofan í Reykjavík er Kínahúsið við Lækjargötu. Þar er hægt að fá hádegisverð á 495 og 595 krónur. Hið fyrra var kjúklingasúpa og djúpsteiktar rækjur í súrsætri sósu, hið síðara það sama og að auki karrílamb og hnetukjúklingur. Rækjurnar voru betri og ódýrari kosturinn af tveimur góðum, hæfilega snöggsteiktar, með hæfilega þunnum steikarhjúp.

Austrænir veitingastaðir á Vesturlöndum þjóna annars vegar því fólki, sem hefur alizt upp við slíkan mat og hins vegar Vesturlandabúum, sem vilja annað hvort eða hvort tveggja, fara út að borða fyrir lágt verð eða hafa tekið þessa framandlegu matreiðslu í sátt eða fóstur. Hér á landi hefur hins vegar tíðkazt, að austrænar matstofur séu á nokkurn veginn vestrænu verði. Kínahúsið er ein af fáum undantekningum þessa íslenzka vandamáls.

Á kvöldin er líka ódýrt að borða í Kínahúsinu. Þá er hægt að velja milli nokkurra fjögurra rétta matseðla á 1750 krónur. Þeir fela í sér kjúklingasúpu, vorrúllu, mismunandi aðalrétti og loks djúpsteiktan banana með ís. Þetta eru ekki frumlegir kostir, heldur þvert á móti einkennisréttir kínverskra veitingahúsa á Vesturlöndum.

Kjúklingasúpan var nokkurn veginn hin sama á hádegisverðar- og kvöldverðarseðlinum. Þetta var bragðmild súpa að kínverskum hætti, tær og lystug, með kjúklingabitum, stundum með sveppum eða núðlum að auki.

Hádegisverði Kínahússins var ekki ausið upp úr hitakössum, heldur var hann steiktur fyrir hvern gest fyrir sig. Þess vegna ber staðurinn höfuð og herðar yfir ýmsa staði, sem einnig eru að keppa um hádegismarkaðinn og byggja að mestu á pottrétti eða pastarétti og köldu borði.

Áður er getið djúpsteiktu rækjanna, sem eru staðarsómi. Kjúklingur hádegisverðarins var í senn hæfilega meyr og hæfilega þéttur í sér, borinn fram með heilum hnetum. Lambakjötið var líka hæfilega eldað, borið fram með mildri karrísósu. Allt var þetta á einum diski

Að kvöldi prófaði ég nýlega í tvígang afar fína vorrúllu með þunnri, stökkri skorpu. Þetta var allt önnur vara en sú, sem margir þekkja úr pökkum matvörubúðanna. Þetta er lúxusrúlla með fjölbreyttu innihaldi, nokkuð breytilegu frá degi til dags, og súrsætri sósu. Venjuleg vorrúlla hússins var eins elduð, en innihaldið einfaldara.

Súpur staðarins voru yfirleitt mildar og tærar að kínverskum hætti. Þar á meðal var einföld sjávarréttasúpa með eggjahvítu og rækjum. Sterkari og þykkari var karríkrydduð andasúpa, sem minnti fremur á Indland en Kína.

Hörpudiskur er viðkæmur og verður seigur, ef hann er eldaður um of. Í Kínahúsinu var hann meyr og fínn, borinn fram með ananasbitum í góðri sítrónusósu. Súrsætur kjúklingur var líka vel eldaður, hæfilega snögglega djúpsteiktur. Pekingönd með bambus og sveppum var hins vegar ekkert betri en gengur og gerist.

Sæt vorrúlla með negulkrydduðu eplamauki var skemmtilegur eftirréttur. Djúpsteiktur banani með ís var nákvæmlega eins og hann er í öllum kínverskum veitingahúsum. Kaffi staðarins var með bezta móti.

Kínahúsið er vel í sveit sett á horni Lækjargötu og Skólabrúar. Innréttingar eru einfaldar, ekki ofhlaðnar Kínaskrauti. Andrúmsloftið er rólegt og notalegt.

Jónas Kristjánsson

DV
Tjörnin

Fremur fáir vita, að fyrir aðeins 800 krónur er hægt að fá ljúfasta hádegisverð á einu allra bezta veitingahúsi landsins. Þetta verð er aðeins steinsnar ofan við ýmis tilboðsverð hversdagslegra veitingahúsa í gamla miðbænum. Miðað við gæði er þetta alveg einstætt tilboð.

Alltaf er notalegt að koma á Tjörnina til Rúnars Marvinssonar. Húsakynni eru í rólyndislegum fyrirstríðsstíl, nokkuð ofhlaðin sófum og hægindastólum í tveimur betristofum. Matstofurnar tvær eru léttari og fínlegri, með ísaumaða og heklaða dúka að einkennistákni.

Þegar komið er af götunni Templarasundsmegin við Kirkjutorgið, blasir hinn notalegi heimur við í mynd bratts timburstiga upp á aðra hæð. Síðan magnast tímaleysið við gluggana, þar sem útsýni er til Alþingishúss og Dómkirkju og til magaveikislegra þingmanna, sem skjótast í rokinu framhjá Mekka matargerðarlistar til að komast í eiturbrasið, sem þeir hljóta að nærast á.

Matreiðslan hefur staðnað á síðustu árum. Með öðru orðalagi þýðir það, að staðurinn hefur fyrir löngu fundið sér farveg við hæfi og hefur síðan haldið sínu striki. Þetta er matreiðslan, sem sló í gegn á Búðum á sínum tíma, allt frá kryddlegnum gellum yfir í svokallaða eilífðartertu súkkulaðis, sem enn prýða matseðla staðarins.

Maturinn er alltaf góður og traustur á Tjörninni, en um leið dálítið fyrirsjáanlegur. Upprunalega kryddlagar- matreiðslan á Búðum var dálítið í ætt við japanska matreiðslu. Síðar gerði Rúnar ágætar tilraunir með matreiðslu í japönskum sushi-stíl, en hefur færzt til baka til sinnar gömlu matreiðslu, til síns persónulega stíls.

Matseðillinn breytist í sífellu eftir aflabrögðum og árstíðum, þótt oftast megi sjá þar gamla vini, sem hafa slegið í gegn. Mig minnir til dæmis, að kryddlegnar gellur og smjörsteikt tindabikkja séu alltaf á seðlinum, enda eru þetta réttir, sem Rúnar kynnti fyrstur manna.

Nýlega prófaði ég í hádeginu súpu og rétt dagsins á 800 krónur. Súpan var ágæt grænmetissúpa og rétturinn var pönnusteikt blálanga með kartöflum og krydduðum hrísgrjónum, mjög góður matur. Í sama skipti var meðal annars á boðstólum mjög fjölbreytt fiskisúpa dagsins með bláskel og skötusel, hörpufisk og eggi, tómötum og blaðlauk. Ennfremur góður silungur úr Vífilstaðavatni, léttilega næturleginn og borinn fram með sojasósu.

Á Tjörninni er stundum hægt að fá gufusoðna bláskel í skelinni, með hvílauk og tómat, ágætis forrétt, eða hvítvínssoðna með sítrónu og grænmetisþráðum, ekki síður góða. Ég hef líka nýlega prófað í forrétt fremur bragðmilda saltfiskstöppu undir bræddum osti og með góðu olífusalati.

Ég man eftir góðum þorskhrognum steiktum með sérstaklega góðri hvítlauksrjómasósu. Ennfremur viðargrilluðu heilagfiski með vínberjum og fersku garðablóðbergi. Og góðri keilu pönnusteiktri með skelfiski og laxahrognum. Meðlæti fiskrétta er stundum nokkuð staðlað.

Um daginn prófaði ég fyrirtaks grænmetisrétt dagsins. Hann var gerður úr mjúkri og bragðgóðri linsubaunakássu, borinn fram undir þaki af pönnusteiktu grænmeti og með bakaðri kartöflustöppu til hliðar.

Eftirréttir eru undantekningarlaust góðir og margfræg súkkulaðiterta staðarins er alveg einstök í sinni röð.

Jónas Kristjánsson

DV
Ítalía

Veitingahúsið Ítalía við Laugaveginn hefur ekki mætt aukinni samkeppni með auknum matargæðum, enda virðist það ekki þurfa á slíku að halda. Þar er fullt hús á kvöldin og jafnvel slæðingur í hádeginu, þótt staðurinn sé alls ekki með nein hádegistilboð í líkingu við það, sem víða tíðkast við Laugaveginn í kreppu líðandi stundar.

Fólk heldur áfram að þyrpast á Ítalíu, þótt risið hafi í nágrenninu annar ítalskur matstaður, sem býður betri mat á lægra verði. Nýi staðurinn hefur stækkað markaðinn í stað þess að taka frá Ítalíu. Svo er verið að tala um kreppu í þjóðfélaginu. Hún er afstæð eins og annað.

Mér sýnist matseðill Ítalíu hafa verið óbreytilegur um árabil, ef frá eru talin súpa og fiskur dagsins. Seðillinn byggist að mestu á pöstum á 990 krónur og pizzum á 980 krónur. Ef reiknað er með hefðbundnum réttum, kostar 3000 krónur að borða þríréttað, fyrir utan drykkjarföng. Það hlýtur að teljast í dýrari kanti veitingahúsa.

Betra pasta er fáanlegt

Þótt pasta Ítalíu sé nokkuð gott, nær það ekki jöfnuði við pastað á Pasta Basta, enda virðist það ekki vera gert á staðnum, heldur koma úr pökkum. Á þessu tvennu er töluverður gæðamunur, sem menn átta sig ef til vill ekki á, nema hafa setið góð veitingahús í upprunalandinu.

Pizzur eru raunar helzti sómi staðarins. Þær hafa undantekningarlaust reynzt mér góðar, rata rétta meðalveginn milli þykktar og þynndar, mýktar og hörku. Ég held líka, að þær séu það, sem laða flesta áhangendur að þessum notalega ranghala, hvítmálaða og Miðjarðarhafslega.

Gestir sitja í þröngum básum milli hárra skilrúma með hafi gerviblóma. Því sést lítið milli borða. Hver hópur er eins og eyja út af fyrir sig. Þrátt fyrir það og ef til vill þess vegna er góð stemmning hjá matargestum. Heppilegt er þó, að fólk sé ekki haldið innilokunarótta.

Eldamennskan er fremur góð á Ítalíu, þótt heldur hafi slaknað á gæðunum.Ítölsk fiskisúpa var hnausþykk og matarmikil, tómatrauð og bragðgóð. Sniglar í ragú voru meyrir og góðir, bornir fram með miklum tómatgraut. Kryddlegin nautatunga var einnig góð, með öflugu sítrónubragði, borin fram með fjölbreyttu grænmeti. Sjávarréttasalat var sítrónukryddað, fjölbreytt að efnisvali.

Smokkfiskur á feneyska vísu var meyr og fínn, hæfilega djúpsteiktur, með hrísgrjónum. Saltfiskur á vicenzka vísu var óvenjulega mildur, mjög góður út af fyrir sig, en beið lægri hlut fyrir yfirgnæfandi tómatbragði.

Ekki sparað magnið

Tiramisú, hinn frægi eftirréttur Feneyinga, er í óvenjulegri og góðri útgáfu á Ítalíu, með miklu sítrónufrauði og litlu súkkulaðikremi, borinn fram í stóru ísglasi. Eins og í mörgum öðrum réttum staðarins var ekki sparað magnið. Sú gestrisni stuðlar án efa að vinsældunum.

Enginn hugsar sér ítalskan stað án góðs kaffis. Ítalía er engin undantekning á því. Espresso kaffibollinn reyndist mér ein eftirminnilegasta nautn staðarins. Þá mundi ég loksins eftir, að, þrátt fyrir ýmsar athugasemdir mínar, er Ítalía enn hinn sómasamlegasti veitingastaður.

Jónas Kristjánsson

DV
Steikhúsið

Steikhúsið við Laugaveg er einn matsölustaða miðbæjarins, sem freistar fólks með hádegisverði á lágu verði. Þar kostar 650 krónur að fá sér súpu og aðgang að fallegu saltaborði. Tilboðið er höfuðprýði þessa staðar.

Á salatborðinu var meðal annars reyktur lax með sinnepssósu, ferskir sveppir og nokkrar tegundir af köldu pasta. Ennfremur hrísgrjónaréttur með kartöflusalati, volgt ræmupasta með kjöti og sveppum, svo og nýbökuð pitsa niðursneidd. Þetta var með betri hádegisverðarborðum, sem ég hef séð, þótt verðið sé með því lægsta.

Innréttingar eru að mestu arfur frá indversku matstofunni, sem var næstsíðast á þessum stað eða þar áður. Timburverk í lofti og þröngir básar eru frá þeim tíma. Í stað indversku skreytinganna eru komnar smíðajárnsgrindur með nautshornalíkingu milli bása.

Nokkrar verksmiðjuframleiddar myndir eftir Baltasar skreyta veggi steikhússins, allar í sömu stærð, allar um mat, fjörlegar myndir, sumar með undarlegu textakroti málhöltu á miðri mynd. Ómissandi koparpottar og koparpönnur falla að ímyndinni, sem reynt er að framkalla.

Þegar við höfum troðið okkur í básana, blasir við okkur glerplata á borði með taudúk undir og diskamottum ofaná, svo að ímyndin lekur niður í mötuneytisstíl. Við fáum matseðilinn og sjáum strax, að þetta er nákvæmlega sami matseðill og var í fyrrasumar.

Vínlistinn er verr valinn en víðast hvar. Þarna má meira að segja sjá Black Tower og Lambrusco, sem ég hélt að enginn byði. En á milli má finna skárri sýnishorn, Santa Cristina, Gewurztraminer og Riesling Hugel.

Volgt brauð fylgdi súpu hádegisverðarborðsins og súpu kvöldsins. Hádegisverðarsúpan var góð tómatsúpa með sveppum og kvöldsúpan var góð brokkáls- og blómkálssúpa, einnig með sveppum. Sniglar voru sæmilegir, bornir fram með of þykku og sterkkrydduðu tómatmauki.

Steikhús þarf að hafa góða steik. Nautalundirnar voru það, rauðar og meyrar, með laukblandaðri sveppasósu.

Meðlæti aðalrétta var staðlað, þar á meðal meðlæti matseðils, sem kallaður var surprise. Ég get ekki hugsað mér minna surprise en staðlað meðlæti. Þetta meðlæti var brokkál, blómkál og sveppir, alveg eins og í súpunni. Líklega ætti fremur að kalla staðinn brokkáls- blómkáls og sveppahús, heldur en steikhús.

Pepperoni-pitsa var fremur lin og nokkuð sterk, keppir ekki til fyrstu verðlauna á Laugavegssvæðinu.

Pönnukökur með ávöxtum og rabarbarasultu voru fremur góðar og ís staðarins var frambærilegur. Kaffi var þunnt. Þótt ég bæði um að fá kaffið ekki á undan eftirrétti og legði mikla áherzlu á það vegna slæmrar reynslu, vissi þjónustan betur og kom með kaffið á undan.

Steikhúsið býður sérstakan surprise kvöldverð. Í ljós kom, að það var karríkrydduð rauðsprettusúpa, nokkuð góð; gráar og þurrar lambalundir með sterkri piparsósu og meðlæti hússins; og loks svipaður ís og var á matseðl i.

Fyrir utan hádegistilboðið er verðið nokkuð hátt. Það slagar upp undir Holt, um 2.880 krónur fyrir þrjá rétti fyrir utan drykkjarföng. Pizzurnar kosta 910 krónur.

Jónas Kristjánsson

DV
Holt

Það er gaman að skrifa um veitingasalinn á Hótel Holti. Það er miklu ánægjulegra að skrifa um það, sem vel er gert, heldur en hitt, sem miður fer. Og notalegast er að hafa tækifæri til að skrifa um það, sem bezt er gert.

Holtið ber af öðrum veitingahúsum landsins. Allt fellur þar í einn farveg matargerðarmusteris. Húsakynni eru virðuleg og menningarleg. Þjónusta er menntuð, en samt engan veginn stíf. Matseðillinn er fjölbreyttur og breytilegur. Og eldamennskan er hin bezta í landinu.

Síðan Eiríkur Ingi tók við stjórnartaumum í eldhúsi Holts hefur staðurinn verið Mekka íslenzkrar matargerðarlistar. Eins og Rúnar við Tjörnina og Úlfar í Þrem frökkum er Eiríkur hugmyndaríkur og farsæll kokkur og líklega hressastur þeirra þriggja um þessar mundir.

Á hverjum degi eru í boði fjölmargir réttir dagsins. Þar eru yfirleitt fimm eða sex sjávarréttir dagsins með fjórum tilheyrandi forréttum, fimm villibráðarréttir dagsins og þrír kjötréttir dagsins með þremur tilheyrandi forréttum.

Allir þessir seðlar eru breytilegir frá degi til dags og frá hádegi til kvölds. Enginn matstaður kemst með tærnar, þar sem Holt hefur hælana á þessu sviði. Og þumalputtareglan segir, að því hærra sem hlutfall dagsrétta er á móti fastaréttum, þeim mun betra sé veitingahúsið.

Sjávarfang og villibráð

Holt hefur um árabil haft forustu um að kynna Íslendingum nýjar tegundir af sjávarfangi. Þar hefur verið hægt að fá hörpufisk og krækling í skelinni, búra og gjölni, krabba og ígulker, svo að nokkur dæmi séu nefnd.

Sjávarréttir eru ein sérgreina Holts. Önnur er villibráð á borð við villigæsir og villiendur, rjúpur og hreindýr. Hin þriðja er vínlisti, sem er einstakur í sinni röð hér á landi. Úrval góðvína endurspeglar aðild staðarins að veitinga- og hótelsamtökunum Relais & Chateau.

Þessi vín eru í öllum verðflokkum, en hæst tróna dýrgripir á borð við höfuðvín búgarðanna Mouton, Lafite og Margaux á Bordeaux-vínsvæðinu. En líka er hægt að fá Santa Cristina hálfflöskuna á 1320 krónur og Pinot dAlsace hálfflöskuna á 1947 krónur.

Helzt má út á matreiðslu Holts setja, að stöðlun í með læti dregur úr gildi fjölbreytninnar á matseðlinum. En grænmetið er mildilega eldað, nákvæmlega eins og fisk urinn. Villibráðin er stundum lítillega of mikið elduð, enda er slíkt sennilega við hæfi flestra gesta.

Hversdagslegt verðlag

Í hádegi kostar þriggja rétta máltíð um 1595 krónur. Að kvöldi kostar hún um 3075 krónur af sjávarréttaseðli og um 3435 af villibráðarseðli, allar tölur fyrir utan drykkjarföng. Þetta er fremur dýrt, en ekki dýrara en í fjölmörgum veitingahúsum, sem eru á mun lægra plani.

Fyrir stjórnmálaskriffinn, sem hversdagslega hrærist á jaðri pólitíkur, þar sem fáir eru nokkurs nýtir og flestir hrokagikkirnir klúðra verkum sínum, er indæl hvíld að geta einstöku sinnum fjallað um starfsgrein, sem Íslendingar kunna fremur vel, matargerðarlist. Og tækifæri til að fjalla um Holt er eins og jólin séu komin.

J

ónas Kristjánsson

DV