arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Jóhanna og Joly

Jóhanna Sigurðardóttir forsætis er svo ómerk, að hún sigar aðstoðarmanninum á Evu Joly. Fyrir að gera það, sem Jóhanna á að gera, en gerir ekki. Hrannar Björn Arnarson skipar Evu Joly að gera það, sem hún er ráðin til að gera og ekki skipta sér af öðru. Eva Joly skrifar greinar í erlend blöð. Gagnrýnir erlenda valdamenn fyrir að misþyrma Íslandi. Eitt sé, að Ísland þurfi að borga fyrir IceSave. Annað eru skilmálarnir, sem eru út af korti. Ísland er meðhöndlað sem sigrað ríki í styrjaldarlok. Er bara staðreynd, sem Jóhanna ætti að básúna út um heim, en gerir ekki. Hún er lús í samanburði við Joly.
Passar ekki fólkið sitt

Ríkisstjórnin er óhæf, getur ekki gætt hagsmuna alþýðunnar. Er svo upptekin af Evrópusambandinu, að hún getur ekki sagt sannleikann um erlenda dólga. Um Evrópusambandið, Alþjóða gjaldeyrissjóðinn, norræn ríki, stjórnir Bretlands og Hollands. Hún á að hrópa á helztu götuhornum heimsins. En Eva Joly hefur hlaupið í skarðið og er það vel. Ríkisstjórnin þarf á stuðningi almennings að halda, en rís aldrei upp til varnar honum. Heimtar bara, að menn leggist undir okið, gætir engra réttinda fólks. Ekki heldur gegn óðum ráðamönmnum nýja Kaupþings, sem er þó ríkisbanki. Jóhanna passar ekki upp á fólkið sitt.
Ferleg fortíð Finns

Finnur Sveinbjörnsson bankastjóri var á kafi í spillingu græðgisvæðingar. Var einn kúluprinsanna, einn höfuðpaura hrunsins. Réðist í fyrra á “öfga og móðursýki” fjölmiðla, sem reyndu að fletta ofan af honum og félögum hans. Fékk Richard Portes til að gefa út lygaskýslu um góða stöðu íslenzkra banka. Þeir voru gjaldþrota, nema á yfirborðinu. Sagðist stoltur af að hafa “sigað lögmönnum á fjölmiðla”, sem reyndu að benda á sannleikann. Að baki þokunnar, sem Finnur framleiddi. Fyrir eitthvert kraftaverk dúkkaði Finnur upp í vetur sem bankastjóri Kaupþings. Hefur nú með lögbannskröfu rúið bankann trausti .
Joly kýlir slúbbertana

Má ég heldur biðja um Evu Joly en ríkisstjórnina samanlagða. Joly birtir grein í víðlesnum fjölmiðlum, þar sem hún tekur upp hanzkann fyrir Ísland. Á máli, sem allir skilja. Þetta hafa íslenzkir ráðherrar ekki gert, ekki Jóhanna Sigurðardóttir og ekki Össur Skarphéðinsson. Hafa ekki einu sinni tuðað, hvað þá verið skiljanleg. Joly er tegund leiðtoga, sem okkur vantar sárlega. Í stað bugtandi meðalmenna, sem lúffa fyrir útlendingum. Öfugt við þorskastríðin höfum við verið án málsvara erlendis í bankastríðinu. Joly sýnir okkur, hvernig á að tala við slúbberta með tveimur hrútshornum.
Jóhanna Sigurðar er getulaus

Jóhanna Sigurðardóttir forsætis reynist ófær um að gæta hagsmuna Íslands í útlöndum. Gerólík forsætisráðherrum fyrri tíma, sem gættu hagsmuna Íslands á helztu höfuðtorgum heimsins. Með feiknarfínum árangri í landhelgisdeilum. Jóhanna er bara í felum, sögð vera í fríi. Hefur ónýtan utanríkisráðherra, sem ekki gætir þessara hagsmuna. Hefur ónýtan aðstoðarmann, sem ekki getur það heldur. Hrannar Björn Arnarson skammast út í Evu Joly fyrir að taka að sér hlutverk, sem Jóhanna Sigurðardóttir hefur vanrækt. Við höfum ekki efni á getulausri Samfylkingu við völd. Joly hins vegar gætir hagsmuna okkar.
Ríkisstjórnin er stóra plágan

Lögbann Kaupþings á fréttir af Stóra Bankaráninu er sök ríkisstjórnarinnar. Finnur Sveinbjörnsson bankastjóri var ráðinn af henni. Hann hefur nú rústað vinnustaðinn, hindrað nýtt traust fólks á bankanum. Allir fyrirlíta Kaupþing og Finn. Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra tregðast við að smíða lagfrumvarp um afnám bankaleyndar. Hann er partur af sjálfu vandamálinu. Þess vegna náði glæpalýður Kaupþings að knýja fram lögbannið. Ríkisstjórnin gætir ekki hagsmuna almennings, hvorki innanlands né utan. Hún er eins og ríkisstjórn Geirs H. Haarde var, hluti vandamálsins. Hún er stóra plágan á þjóðinni.
Skúrkarnir heimta bankaleynd

Viðbrögð glæpalýðs Kaupþings sýna markmið bankaleyndar. Hún er lögbundin til að halda glæpum peningastofnana leyndum. Uppljóstranir www.WikiLeaks.org um Stóra Bankaránið 25. september í fyrra sýna spillingu allrar spillingar. Lög um bankaleynd reyna að vernda glæpabanka fyrir slíkum fréttum. Tókst ekki, www.VikiLeaks.org gerði bara grín að Finni Sveinbjörnssyni bankastjóra, er hann reyndi að stöðva lekann. Stóra Bankaránið sýnir, að nauðsynlegt er, að Alþingi afnemi lög um bankaleynd. Hún er ekki viðskiptatæki, heldur tæki til að halda bankaglæpum leyndum. Það eru skúrkarnir, sem heimta bankaleyndina.
Finnur í skjóli ríkisstjórnar

Ísland er ekki réttarríki. Það er ríki hinna auðugu. Til þess eru sett lög um lögbann á fjölmiða, meiðyrði, bankaleynd, upplýsingaleynd stjórnvalda og persónuvernd fjárglæframanna. Einum þessara lagabálka var beitt í gærkvöldi. Sýslumaðurinn í Reykjavík bannaði birtingu í ríkissjónvarpinu á gögnum um Stóra Bankaránið í Kaupþingi 25. september. Gögnin eru samt öllum aðgengileg á www.WikiLeaks.org. Bankastjóri ríkisstjórnarinnar, Finnur Sveinbjörnsson, heimtaði lögbannið. Ábyrgð á honum ber ríkisstjórnin, eigandi bankans. Að venju eru Jóhanna og Steingrímur alveg lömuð í haghsmunamálum almennings.
Hví er Finnur ekki rekinn?

Hvað er að þessari ömurlegu ríkisstjórn? Hún lætur Finn Sveinbjörnsson vaða uppi sem meintan brunaliðsmann. Bankastjóri Kaupþings heimtar lögbann á fréttir af Stóra Bankaráninu 25. september síðastliðinn. Af hverju er Finnur ekki rekinn? Á stundinni. Hvaðan ætlar ríkisstjórnin að fá traust almennings til erfiðrar forustu í ofsaveðrinu? Hefur ríkisstjórnin alveg gleymt hlutverki sínu? Og af hverju er það Eva Joly, sem predikar fyrir hönd Íslands á helztu götuhornum heimsins? Af því að Jóhanna og Steinghrímur eru ófær um að gegna hlutverki sínu. Ríkisstjórnin virðist vera botnfrosin.
Fela óhreina tauið

Glæpahyskið, sem stjórnar nýja Kaupþingi, heimtar lögbann gegn birtingu frekari frétta af Stóra Bankaráninu 25. sepætember. Áður heimtaði hyskið brottfall efnisins af WikeLeaks. Árangurslaust, því að WikiLeaks gerði bara grín að Finni Sveinbjörnssyni bankastjóra, sem orðinn er höfuðpaur hins nýja hneykslis. “Við munum ekki aðstoða leifar Kaupþings eða viðskiptavini þess við að fela óhreint tau þeirra fyrir alþjóðasamfélaginu,” segir í svari WikiLeaks. Framtak nýja Kaupþings vekur nokkru meiri athygli en upprunalega fréttin. Enda sýnir lögbannið hroka brennuvarganna, sem stjórna brunaliðinu.
Feimnislegt frumkvæði í felum

Fjármálaeftirlitið er farið að sýna feimnislegt frumkvæði. Það hefur látið berast til skilanefnda gömlu bankanna, að innan þeirra séu óæskileg andlit. Þar þykist brennuvargar úr hruninu vera að stunda björgunarstörf. Eftirlitið segir brennuvörgunum ekki að hunzkast burt. Það bendir bara skilanefndunum á, að brennuvargar séu óæskilegir í ljósi gagnrýni fjölmiðla og bloggara. Fjármálaeftirlitið veltir fyrir sér ímyndinni, ekki innihaldinu og fer ótrúlega kurteist í sakirnar. Það er kannski betra en algert sinnuleysi Jónasar Fr. Jónssonar. Bendir samt ekki til, að eftirlitið skilji málið.
Þarf byltingu í landinu?

Þetta gengur ekki lengur. Almenningi er misþyrmt og börn okkar og barnabörn eru sett í skuldafangelsi. Samt ganga allir glæpamennirnir enn lausir. Við vitum, að í gæzluvarðhaldi eiga að vera allir bankastjórar, aðrir yfirmenn bankanna, lánanefndir og bankaráð. Þessir aðilar frömdu í fyrrasumar og -haust eitt mesta bankarán veraldarsögunnar. Upplýsingar um það hafa þegar komið fram í fjölmiðlum, nú síðast og hrikalegast á WikiLeaks. Aðgerðaleysi eftirlitsaðila og saksóknara stingur í stúf við stöðug svipuhögg á herðar og bak almennings. Þarf að gera byltingu til að réttlætinu verði fullnægt?
Mesta skúbb aldarinnar

Mesta skúbb aldarinnar um íslenzk mál birtist á WikiLeaks í gær. Þar segir frá glæpafundi lánanefndar gamla Kaupþings 25. september 2008. Þar var stóra bankaránið framið. Hirzlur bankans opnaðar upp á gátt. Sumir aðstandendur og vildarvinir hirtu þrjúhundruð milljarða, aðrir hundrað milljarða. Fréttin á WikiLeaks veitir innsýn í mesta glæp og mesta glæpalýð í sögu landsins. Nú eða aldrei er kominn tími til að járna helztu starfsmenn gömlu bankanna. Lánanefndir, bankastjórar og bankaráð eiga heima í gæzluvarðhaldi. Lekinn sýnir líka, að réttvísin hefur firnalengi vitað um þetta risavaxna bankarán.
Leynilegur starfskostnaður

Alþingi neitar auðvitað að afhenda gögn um greiðslur fyrir meintan kostnað alþingismanna vegna starfsins. Sumir þingmenn skila gögnum um kostnaðinn, en aðrir ekki. Í augum flestra þingmanna er þetta bara uppbót á laun, sem þeir þurfa ekki að útskýra. Þeir eru auðvitað spilltir og Alþingi sem stofnun er spillt með því að leyfa þessi undanbrögð. Þegar þingið neitar að afhenda gögnin, má öllum ljóst vera, að málið þolir engan veginn það gegnsæi sem er í samstarfssamningi ríkisstjórnarinnar. Gegnsæið er bara orðalag til að strá ryki í augu fólks. Í raun fer spillingin fram með hefðbundnum hætti.
Hver væri útflutningur ella?

Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra nýtur ekki lengur trausts. Getur ekki sagt okkur hvað sem er. Hann segir, að nægilegt sé “að auka útflutning um 2% frá því sem hann væri ella” til að borga IceSave. Hvað þýðir “ella” í þessari röksemdafærslu? Er það útflutningur eins og hann var fyrir kreppu? Eða útflutningur eins og hann er núna við tugprósenta rýrnað verðgildi? Eins og aðrir ráðherrar talar Gylfi í gátum. Hann skilur eftir forsendur í lausu lofti. Við óttumst, að það séu ímyndaðar forsendur. Þegar hann segir okkur, að allt sé í lagi, efumst við meira en áður. Því að traustið er horfið.
Útrásarglæfrar verða refsilausir

Almenningur gerir sér of háar hugmyndir um réttarríkið. Telur, að réttlætið nái yfir útrásarvíkinga og útrásarbankastjóra. Minna verður úr því en vonir standa til. Í fyrsta lagi eru lögin samin um sígarettuþjófa, en ekki um þá, sem stela milljörðum eða brenna. Í öðru lagi túlkast lögin af lögmönnum, sem eru margfalt hæfari en saksóknarar og dómarar. Lögmenn munu toga lögin og teygja, unz dómarar vita ekki, hvað þeir sjálfir heita. Í þriðja lagi hefur orðið til hér samtrygging valdastéttanna. Klúbbfélagar níða ekki skóinn niður hver af öðrum. Ýmsir glæfrar útrásarinnar munu því verða refsilausir.
Ingólfstorg er slömm

Ingólfstorg er gróðurlaus steypuklumpur, sem fælir fólk frá sér. Enda er torgið samastaður lúsera, allt frá vélhjólamönnum yfir í leikbrettastráka. Venjulegt fólk þrífst þar ekki. Lækjartorg hefur fengið grænar þökur og er mildað af trjám í nærvídd og fjarvídd. Þar situr fólk og drepur tímann. Skást þriggja megintorga borgarinnar er Austurvöllur, jafnan þétt setinn fólki í góðu veðri. Þar er líka miðstöð andófs í samfélaginu. Austurvöllur er grænt torg, fullt af trjám og blómum. Austurvöllur er alger andstæða við Ingólfstorg, sem er ekkert annað en arkitektaslys, nýlega skipulagt slömm.
Tveir fyrirvarar og flugferð

Við losnum ekki við IceSave, málið er komið of langt. En Alþingi getur sett fyrirvara, ekki marga, bara einn eða tvo. Að minnsta kosti fyrirvara um, að greiðslur fari ekki yfir ákveðið prósent af landsframleiðslu. Einnig þarf Jóhanna Sigurðardóttir, fyrrverandi flugfreyja, að láta af flughræðslu. Hún þarf að fara í skyndiferð til forsætisráðherra Bretlands og Hollands til að skýra fyrirvara Alþingis. Einn-tveir fyrirvarar og ferð Jóhönnu mun duga til að hindra refsingar fyrir dræmar viðtökur IceSave samnings. Við þurfum að verjast IceSave hruni um leið og við höldum sjó í fjölþjóðlegum samskiptum.
Auðveldur fiskveiðisamningur

Samningur Íslands við Evrópusambandið leiðir ekki til komu spánskra togara. Þeir einir fá að veiða staðbundna fiskistofna, sem hafa veiðireynslu og kvóta. Um flökkustofna gildir sama og hingað til, samið er á fjölþóðagrunni um aflaheimildir. Hins vegar sækjast erlendir aðilar eftir eignarhaldi á fyrirtækjum í sjávarútvegi. Það er raunar hið bezta mál, því að við höfum núna þá verstu eigendur, sem hægt er að hafa. Allt frá Magnúsi á þyrlunni yfir í tengdasyni Soffaníasar í Grundarfirði. Þeir veðsettu kvótann upp í rjáfur. Við höfum gott af að opna sjávarútveginn fyrir erlendum áhrifum.
Óskiljanlegt stjórnarpukur

Nú er júlí búinn og enn hafa ekki komið fram öll gögn um IceSave. Enn er óbirtur hliðarsamningur, sem fylgdi aðalsamningum við Bretland og Holland. Samt eru samningarnir vikum saman látnir velkjast um Alþingi. Meðan eitt plaggið af öðru er togað með töngum upp úr ríkisstjórninni. Ég skil ekki vinnubrögð stjórnar, sem þykist hafa gegnsæi að markmiði. Hún reynir að fá samþykktan samning, án þess að öll gögn fylgi. Svo kvartar hún um, að tafir á afgreiðslu IceSave á Alþingi fresti afgreiðslu lána. Af hverju lætur ríkisstjórnin svona? Af hverju getur hún ekki bara lagt spilin á borðið?
Óviðráðanleg lygaþörf

Skrítin er þörf hagstjóra fyrir að ljúga að okkur. Hver hagkóngurinn á fætur öðrum sver af sér IceSave. Jón Sigurðsson samdi við Norðurlönd um lán til Seðlabankans. Hann laug að okkur, að IceSave kæmi þar hvergi nærri. Auðvitað kom í ljós, að þar strandar allt á IceSave. Sama er að segja um landstjóra Alþjóða gjaldeyrissjóðsins. Hann laug að okkur, að IceSave kæmi þar hvergi nærri. Auðvitað kom í ljós, að þar strandar allt á IceSave. Önnur lygi hagstjóra er að vísa á hinn aðilann, hann heimti leynd. Auðvitað kom svo í ljós, að enginn heimtaði neina leynd. Nema auðvitað ríkisstjórnir Íslands.
Óvinsæl rannsóknablaðamennska

Hvorki Ríkisútvarpið né Skjár einn vilja taka yfir Kompás, sem Stöð 2 gaf frá sér í vetur. Þar með fá Íslendingar ekki einn ötulasta rannsóknamiðil landsins næsta veetur. Þeir verða bara að treysta á DV, sem er eini miðill rannsókna um þessar mundir. Þetta er bara það, sem gæfulaus þjóð á skilið. Hún kennir sögumanni um ótíðindi. Skíturinn af spillingunni nuddast utan í fjölmiðla, sem stunda rannsóknir. Ef fólk væri í raun fylgjandi rannsóknum, mundi Kompás skrimta eins og DV. En staðreyndin er bara, að ekki borgar sig fyrir fjölmiðla að stunda rannsóknir. Þær draga úr trausti fólks á miðlunum.
Eiturdraumur um erlenda banka

Þegar ríkisstjórn Sjálfstæðisflokksins klippti bankana í erlenda og innlenda starfsemi, var tekin mikil áhætta. Nú er komið í ljós, að nýju bankarnir á innlendum markaði standa á brauðfótum. Lánardrottnar gömlu bankanna herða líka kröfur sínar um aukinn ríkisstuðning. Það fer saman við dularfulla óskhyggju pólitíkusa um erlent eignarhald. Þetta tvennt getur hæglega leitt til, að ríkið fari að kasta góðum peningum eftir vondum. Með einhverjum hætti þarf að hindra pólitíkusa í að halda áfram að brenna peninga á þennan hátt. Nauðsynlegt er, að þá hætti að dreyma um erlent eignarhald bankanna.
Landráðadómstóll hirði vegabréfin

Eftir því sem rannsóknum vindur fram, minnka líkur á réttlæti. Saksóknarar muldra um, að eignaupptaka sé erfið í framkvæmd. Enginn hefur verið settur í gæzluvarðhald og enginn hefur verið kærður. Víkingar útrásar og hruns verða kannski ekki dæmdir samkvæmt lögum. Að minnsta kosti ekki til fangavistar. Samfélagið þarf að hafa aðra útvegi í málum af þessu tagi. Einfalt gæti verið að setja lög um sérstakan landráðadómstól, sem taki á fjárglæfrum af tagi útrásarvíkinga og útrásarbanka. Dómsóllinn má aðeins hafa eitt úrræði, sviptingu ríkisfangs og vegabréfs. Við viljum ekki sjá víkingana á götunum.
Galin þjóð styður Flokkinn

Þjóðin er galin, samkvæmt skoðanakönnun Fréttablaðsins í dag. 30% kjósenda styðja sjálfan hrunflokkinn. Sjálfstæðisflokkurinn færði okkur IceSave og stóra bankaránið í fyrrasumar. Færði okkur Davíð Oddsson og gjaldþrot Seðlabankans, Geir Haarde og verðmætabrennslu í peningamarkaðssjóðum. Það var Sjálfstæðisflokkurinn, sem færði okkur frjálshyggju og græðgisvæðingu, einkavinavæðingu og skort á eftirlitsiðnaði í fjármálum. Færði okkur nýjan flokksformann, sem var þingflokksformaður í hruninu. Færði okkur varaformann í mynd kúlulánadrottningar. Þjóð, sem styður Flokkinn, er vissulega galin.
Sett verði lög um Björgólf

Björgólfur Thor Björgólfsson kann ekki að skammast sín. Hann rífur kjaft út í fjölmiðla, sem skrifa um hneykslismál hans. Í staðinn ber honum að iðrast og borga skuldir sínar. Þar er IceSave efst á blaði, síðan kemur bankaránið mikla í Landsbankanum. Björgólfur lækkar svo sem ekki í áliti af að lögsækja fjölmiðla, mannorð hans er þegar í botni. En einhverjir nákomnir honum þurfa að segja honum, að hann sé sambandslaus við veruleikann. Það þýðir ekki að setja samfélagið á hliðina og sýna ítrekaðan hroka í ofanálag. Kominn er tími til að setja lög um, að Björgólfur Thor megi ekki koma til landsins.
Niðurgreidd orka til stóriðju

Enn einu sinni er upplýst, að orkusala til stóriðju er ekki samkeppnishæf við aðra atvinnuvegi. Á vegum fjármálaráðuneytisins hefur verið reiknað, að arðsemi orku til stóriðju er helmingi minni en í öðrum atvinnuvegum. Með því að efla stóriðju umfram aðra atvinnuvegi hafa ríkisstjórnir undanfarinna áratuga valdið þjóðinni miklu tjóni. Sem betur fer er minnkandi þörf fyrir stóriðju, því að gagnaver og netþjónabú eru miklu arðbærri kostur. Því skulum við hætta að dreyma um Helguvík og Húsavík og snúa okkur að betri orkunotkun. Við eigum semsagt að hætta að niðurgreiða rafmagn til stóriðju.
Ef eitthvert réttlæti er til

Miklu fleiri eru viðriðnir bankaránin í fyrrasumar en áður var talið. Ránin námu meira en helmingi allra útlána bankanna. Starfsmenn bankanna opnuðu fjárhirzlurnar upp á gátt. Buðu aðstandendum bankanna að ryksuga þær án þess að leggja fram nothæf veð. Að þessari sögu komu ekki bara bankastjórar og útrásarvíkingar. Vitorðsmenn voru deildarstjórar og endurskoðendur bankanna og einkum þó og sér í lagi bankaráðsmenn þeirra. Tugir manna eru sekir um að hafa vanrækt að gæta hagsmuna bankanna. Þeir verða vafalítið kærðir og dæmdir til langrar fangavistar. Ef eitthvert réttlæti er til í landinu.
Ofurdýrir sjálfstæðismenn

Hvað á að gera við Davíð Oddsson? Hann sólundaði í fyrrasumar 350 milljörðum í veðlaus lán til gjaldþrota banka. Tjónið jafngilti gjaldþroti Seðlabankans og ríkissjóður varð að taka við boltanum. Hvað á að gera við Geir H. Haarde? Hann pundaði í fyrrahaust 270 milljörðum króna í peningamarkaðssjóði. Gerði þar með ríkissjóð ófæran um að lina þjáningar annarra. Til dæmis eigenda lífeyris og allra skuldara landsins. Hvað á að gera við Bjarna Benediktsson? Þá var hann formaður þingflokks Sjálfstæðis, sem samþykkti gerræðið. Hvað á að gera við Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur? Sem er drottning kúlulánanna.
Ráðherrar spá út í bláinn

Ráðherrarnir Gylfi Magnússon og Steingrímur J. Sigfússon hafa ekki hugmynd um, hvort 75% innheimtist af IceSave eignum Landsbankans. Steingrímur játaði í sjónvarpinu í gær, að “við verðum bara að trúa því” að 75% náist. Hann játaði jafnframt að hafa ekkert fyrir sér um það. Þeir félagar halda líka fram, að efnahagur ríkisbúsins verði svipaður á næstu árum og hann var á gullöldinni fyrir hrun. Hlýtur samt að teljast ósennilegt. Hvort tveggja er mikilvægt, því að greiðslugeta þjóðarinnar ræðst af innheimtu IceSave og efnahag þjóðarinnar. Fullyrðingar stjórnvalda um það efni eru út í bláinn.
Fjórir þættir tjónsins

Komin er mynd á ýmsa helztu þætti tjónsins, sem þjóðin varð fyrir í hruninu. Fyrst og stærst er tjónið af völdum IceSave reikninga Landsbankans. Næst í röðinni er bankaránið í fyrrasumar, er stjórnendur bankanna opnuðu hirzlur þeirra og eigendurnir létu greipar sópa. Tóku lán með málamyndaveðum og alls engum veðum. Þriðja er gjaldþrot Seðlabankans í fyrrasumar, er Davíð Oddsson lánaði bönkunum villt og veðlaust. Það olli ríkissjóði 350 milljarða tjóni. Fjórða í röðinni er 270 milljarða innspýting í peningamarkaðssjóði bankana. Það var á ferðinni gerræði Geirs Haarde án samþykkis fjárveitingavaldsins.
Uppreisn gegn réttarfarskerfi

Ljóst er orðið, að yfirmenn bankanna verða dæmdir fyrir að opna hirzlurnar, svo að eigendur bankanna gætu látið greipar sópa. Bankastjórar og hirðir þeirra áttu að passa bankana og gerðu það ekki. Þar eru deildarstjórar og endurskoðendur inni í myndinni og verða vafalítið dæmdir. Spurningin er hins vegar, hvernig dómstólar taka á sjálfum skúrkunum, sem hirtu peningana. Björgólfsfeðgum, Wernerssonum, Bakkabræðrum. Sem sögðu bankastjórum fyrir verkum. Hætt er við, að litið verði á þá sem þjófsnauta, ekki sem þjófa. En sleppi þeir við fangelsi, verður uppreisn gegn réttarfarskerfi landsins.
Rugludallur skrifar bók

“Þegar forstöðumaður greiningardeildar Kaupþíngs skrifar bók um efnahagshrunið, gæti Steingrímur Njálsson eins skrifað bók um barnavernd.” Svo bloggaði

Eiríkur Jónsson réttilega í morgun um bók Ásgeirs Jónssonar, Why Iceland. Þar segir Ásgeir, að íslensku bankarnir hafi verið svo gott sem dauðadæmdir í lok árs 2007. Ári fyrir hrunið. Á því ári hömpuðu íslenzkir fjölmiðlar Ásgeiri sem einum helzta fjármálavitringi heimsins. Samt sagði hann nánast alltaf, að bankarnir væru í rosalega fínum málum. Eru íslenzkir fjölmiðlar enn að hlusta á ruglið í forstöðumanni greiningardeildarinnar?
Margir sáu lánabækurnar

Spillingin er víðtæk, er bankar lána aðstandendum sínum stóran hluta innlána án veða. Þannig var ástandið í Landsbanka og Kaupþingi í fyrra. Fjöldi manns í bönkunum vissi af stöðu lánabókanna. Þeir eiga allir hluta í ábyrgðinni, ekki bara bankastjórarnir. Endurskoðendur áttu að hringja bjöllum. Bankaráð bera líka ábyrgð á lögbrotunum, þar á meðal Kjartan Gunnarsson. Bankarán upp á hundruð milljarða í hvorum banka. Það er IceSave stærðargráða. Hví sitja bankastjórar, deildarstjórar, endurskoðendur og bankaráðsmenn ekki inni? Gilda lög ekki, þegar rán fer yfir tíuþúsundkall? Hvar eru saksóknararnir?
Atvinnulífið blómstrar

Gjaldþrot fyrirtækja í maí voru 95, svipuð og árið áður, þegar þau voru 92. Þetta sýnir, að atvinnulífið gengur bara vel. Dampurinn er að minnsta kosti 95% af því, sem hann var fyrir ári. Munar þar mest um, að ferðaþjónusta gengur frábærlega, þótt hún dragist saman í öðrum löndum. Sjávarútvegurinn gengur líka á fullum dampi. Atvinnuleysi er miklu minna en í öðrum löndum, en sýnist vera 9% vegna svartrar vinnu. Bankastarfsemi fyrir almenning er með eðlilegum hætti. Fyrirtæki venja sig við, að lán eru ekki sjálfgefin. Þótt hér hafi orðið bankahrun fyrir ári, sleppum við að ýmsu leyti bærilega.
Hroki firrtrar bankastýru

Veruleikafirrt bankastýra Íslandsbanka telur sig vera fórnardýr hrunsins, ekki málsaðila. Alveg eins og Jón Ásgeir telur sig vera fórnardýr aðstæðna. Handhafi týnda kúlulánsins segist í kranaviðtali DV lítið vita um, hvað gerðist í bankanum. Birna Einarsdóttir virðist hafa flotið meðvitundarlaus upp í hæstu hæðir. Þaðan svífa úrskurðir hennar um stórmennskubrjálæði og hroka Íslendinga. Sem séu bara bændur í jakkafötum. Hrunið var bara heimskri þjóð að kenna. Alls ekki meðvitundarlausri bankastýru, sem talar niður til bóndadurga. Ég veit ekki um mikilmennsku, en hroki hennar er mikilfenglegur.
Ríkissjóður var eyðilagður

Óhæfur Davíð Oddsson og óhæfur Geir Haarde skildu okkur eftir í rústum. Rétt fyrir hrunið lánaði seðlabankastjórinn viðskiptabönkunum 350 milljarða án þess að taka gild veð. Öll upphæðin lenti á ríkinu, sem þurfti að bjarga Seðlabankanum frá gjaldþroti. Strax eftir hrunið setti Geir 270 milljarða í að minnka tjón eigenda græðgisreikninga. Samanlagt gerræði þeirra tveggja er dýrara en annað tjón hrunsins samanlagt. Kannski fyrir utan IceSave. Ríkið rambar á barmi gjaldþrots. Áður en ný ríkisstjórn tók við völdum voru hinir óhæfu búnir að eyðileggja ríkissjóð, gera honum ókleift að hjálpa skuldurum.
Vildi hitta græðgiskarlinn

Hafa má til marks um fákænsku og eymd Geirs H. Haarde, að hann sóttist eftir að hitta Björgólf Thor Björgólfsson. Vildi að eigin sögn alltaf tala við hann, þegar Björgólfur væri á landinu. Á þessum tíma sagði ég, að menn ættu ekki að taka mark á Björgólfi. Hann væri aumingi, sem ekki borgaði skatta til samfélagsins. Árum saman var hann skattlaus og fyrir rest borgaði hann vinnukonuskatta. Fólk á ekki að taka mark á manni, sem ekki sinnir skyldum sínum við samfélagið. Fyrir mörgum árum sagði ég ítrekað, að Björgólfur Thor væri bara ómerkur græðgiskarl. Ég held, að Geir hafi ekki fattað það enn.
Við þurfum opnar yfirheyrslur

Í Bandaríkjunum starfa sannleiksnefndir fyrir opnum tjöldum. Sjónvarpað er beint frá yfirheyrslum. Það er talinn partur af lýðræðinu. Hér á landi er hins vegar talið afleitt, að alþýða manna fái að vita um gang mála. Þess vegna starfar sannleiksnefnd kerfiskarlanna Páls Hreinssonar og Tryggva Gunnarssonar í reykfylltu bakherbergi. Þeir hafa engan áhuga á að finna niðurstöðu, sem gæti komið öðrum kerfiskörlum illa. Þetta er kerfislægt sjónarmið kerfiskarla. Þeir þola ekki einu sinni, að kennari frá Yale opni glugga. Við þurfum opnar yfirheyrslur sannleiksnefndarinnar. Þurfum traust.