arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Kansellí nútímans

Allir hópar fræðinga hafa sérstakt tungumál. Embættismenn notuðu kansellí-stíl áður fyrr. Læknar og lögmenn hafa sitt tungumál nú á dögum. Unglingar hafa sérmál. Alltaf eru menn að greina sig frá fjöldanum, varpa þoku á texta, svo að hann skiljist ekki fólki. Í fræðiritum nútímans má ekki segja: “Ég kannaði skoðanir Skagamanna á pólitík.” Í staðinn þarf að segja: “Framkvæmd var athugun á dreifingu skoðana íbúa Akraness á atriðum, sem varða afstöðu þeirra til stjórnmálaflokka.” Þetta er kansellí-stíll nútímans, textastíll, sem kemur úr háskólaritgerðum félagsvísindamanna.
Alþýðutexti

Vondur texti fræðimanna: “Viðurkenning á þeirri staðreynd, að kerfi í málfræði eru breytileg frá einu tungumáli til annars getur verið grunnur að alvarlegri skoðun á vandamálum, sem þýðendur stórverka í heimsbókmenntum standa andspænis, þegar þeir þýða af öðrum málum en ensku.” Þetta er vondur texti í 38 orðum. Helmingi styttra er efnið á máli almennings og þýðir þar: “Þegar við skiljum, að tungumál hafa misjafna málfræði, getum við skilið vandamál þeirra, sem þýða heimsbókmenntir yfir á ensku.” Þetta eru 19 orð. Alþýðustíll er styttri, einfaldari og skýrari en stíll ritgerðahöfunda.
Fleirkvæðisorð

Félagsfræðingurinn C. Wright Mills sagði: “Flókinn stíll fleirkvæðisorða ræður ríkjum í félagsfræðum. Þessi torskildi stíll stafar ekki af flókinni hugsun. Hann byggist nánast bara á ruglingi í höfði menntamanns um, hver sé staða hans í tilverunni.” Douglas Chadwick hjá New York Times sagði: “Oft skiljum við þeim mun minna, sem höfundar útskýra meira. Apar virðast skilja það, sem aðrir apar segja þeim. En vafasamt er, að vísindamenn skilji það, sem þeir segja hver öðrum.” Talcott Parsons var merkastur félagsfræðinga. Hann samdi þykka bók af rugli til að finna út, að “sækjast sér um líkir”.
Sinfónía með Bó og Bubba

Mér er minnisstæður söngleikurinn Jesús Kristur Súperstar í gamla daga í Austurbæjarbíói. Þar sungu ýmsir raularar í hljóðnema. Sýninguna átti Jón Sigurbjörnsson, sem söng æðstaprestinn Kaífas án hljóðnema svo að húsið skalf. Nú eru ýmsir vinsælir raularar nútímans farnir að halda svonefnda stórtónleika. Þar raula þeir í hljóðnema undir spili og söng fagmanna. Fátæk sinfónían er keypt til að blanda fagmennsku í raulið, sem fólk vill heyra. Þetta er endurtekið í sjónvarpi. Þá leynir sér ekki, hversu lítið kunna Bó og Bubbi, sem aðallega eru fagmenn í sjóbisness fyrir bjána.
Dádýr með súkkulaðisósu

Fyrst kynntist ég súkkulaðisósu með saltfiski hjá Arzak í San Sebastian, öðru nafni Donostia. Það var í miðju landi Baska, sem eru helztu kokkar Spánar. Arzak var og er þriggja stjörnu kokkur samkvæmt Michelin. Síðan hefur súkkulaðisósa verið í uppskriftasafni meistarakokka. Hluti af stefnu í matseld, sem kölluð er fusion. Dádýr með súkkulaðisósu fékk ég í gær á Alfiero í skíðabænum Madonna á Ítalíu. Frábær sósa eins og annað á þessum toppstað bæjarins. Í forrétt fékk ég estragon-leginn lax. Alfiero er betri en þeir beztu á Íslandi. Aðrir dýrir matstaðir í Madonna eru einskis virði.
Launafólk gabbað

Landsframleiðsla á mann hefur tvöfaldast á aldarfjórðungs fresti. Kröfur sumra til lífsins aukast eitthvað á móti. Fólk telur sig þurfa flatskjá, stærri bíl, nýja íbúð. Hjá hinum, sem ekki auka kröfurnar, ætti fjármagn að vera tvöfalt meira en var fyrir aldarfjórðungi. Nægjusöm hjón, sem bæði unnu úti árið 1980, ættu nú aðeins að þurfa eina fyrirvinnu. Nægjusamur einstaklingur, sem vann fulla vinnu árið 1980, ætti að geta látið sér nægja hálfa vinnu nú. Augljóst er, að þróunin hefur ekki verið þessi. Á leiðinni hefur hluta landsframleiðslu verið stolið undan skiptum til launafólks.
Rjómaterta í morgunmat

Contessan, sem á skíðahótelið hér í Madonna, leggur mikið upp úr morgunmat. Hún býður heilan flugvöll af sætabrauði, þar á meðal rjómatertur. Ég hef alltaf verið heillaður af Sankti Hubertus við eina helztu skíðalyftuna í bænum. Hef verið þarna næstum árlega á sama tíma. Undirvitundin segir mér, að þarna hafa verið kampavín í morgunmatnum fyrsta árið. Contessan segir mér, að svo hafi ekki verið. Ég þori ekki að segja, að minnið sé að bresta hjá henni. Hér er Ítalía, ekki Suður-Týról og því er maturinn fínn, hvert veitingahúsið við hlið annars, frábær dádýr og silungar á 1.800 krónur.
Áföll eru eðlileg

Fjölmiðlar eiga ekki að þurfa að ábyrgjast, að enginn móðgist eða lendi í tilfinningaróti. Slíkt er bara afleiðing af því, að margt fólk býr á einni plánetu. Það er stutt bil milli fólks, einnig á Íslandi, og áreiti er því eðlilegt. Lög um tjáningarfrelsi gera ráð fyrir, að allir séu sæmilega brynjaðir gagnvart ágjöf. Nú er hins vegar í tízku að útiloka áreiti og að veita fólki áfallahjálp. Þar á meðal helztu slúbbertum landsins. Dómstólar fara eftir tízku persónuverndar og dæma fjölmiðla fyrir að segja satt. Með því svíkja dómstólarnir tjáningarfrelsið. Verður vonandi skammvinn tízka.
Blair-ísk Samfylking

Samfylkingin mun í ríkisstjórn minna á fráfarandi meirihluta í Reykjavík. Hún er Blair-ísk, minnir á kratisma að hætti Bretlands. Hún mun sitja yfir koðnun velferðar að hætti Tony Blair í Bretlandi. Hún hefur tekið trú á einkavæðingu og beitir trúnni í sjúkdómum og skólum, umhverfi og velferð. Hún telur, að kenningar, sem hafa gefizt vel í viðskiptum, muni einnig gefast vel í stjórnsýslu. Við sjáum afleiðingarnar í Bretlandi, þar sem sósíallinn er orðinn að eymdarbæli. Öfugt við Norðurlönd og meginland Evrópu, sem hafa sýnt, að hagvöxtur, umhverfisvernd og velferð fara saman.
Glósubók í blaðamennsku

Senn líður að kennslubók minni í blaðamennsku. Hún verður smám saman birt á vefsvæðinu jonas.is. Þetta verða stuttar og harðar glósur úr fyrirlestrum mínum, eins og þær birtust af skjávarpa á tjaldi. Þær spanna frá textastíl yfir í rannsóknablaðamennsku. Frá sögu blaðamennsku yfir í framtíð hennar, frá fréttamennsku yfir í nýmiðlun. Ég reikna með, að þetta verði glósur úr 220 fyrirlestrum. Þeir voru fluttir 2006-2007 fyrir símenntadeild Háskóla Reykjavíkur eða ætlaðir henni í náinni framtíð. Engin kennslubók af slíku tagi er enn til á íslenzku. Hún er tímabær lofsöngur til blaðamennskunnar.
Auðskilinn texti á skjá

Skáldskapur þarf enga textafræðí. Höfundar geta haft stafsetningu, málfræði og setningarfræði sem þeim þóknast. Eða sem kaupendur verka þeirra sætta sig við. Öðru máli gegnir um fréttamenn og aðra, sem þurfa að ná skilningi. Þeir þurfa að skrifa auðskilinn texta. Þeir mega ekki skrifa dulmál. Því miður er íslenzkur texti oft torskilinn, einkum þó langdreginn. Hann er skrifaður án tillits til lögmála góðs stíls. Lögmálin þjóna góðum skilningi á tíma óþolinmæði, hraða og tímaskorts. Fréttamenn og aðrir höfundar slíks texta þurfa að vera auðskildir á einum skjá í senn, birtingarmynd nútímans.
Kennslubók textastíls

Meðal efnis í glósubók minni í blaðamennsku verða 24 fyrirlestrar um stíl. Þeir eru ætlaðir fréttamönnum og öðrum, sem þurfa að koma upplýsingum á framfæri og vilja ekki misskiljast. Þar er dreginn dár að stíl fræðimanna og kenndur alþýðustíll. Fólki kennt að setja punkt og stóran staf. Kennt að þétta texta niður um þrjá fjórðu hluta án þess að sleppa neinu. Kennt að forðast klisjur, orðtök og spakmæli, froðuna, sem einkennir texta presta og pólitíkusa. Þar er kennt að nota frumlag, umsögn og andlag án aðskotaorða. Í kennslubókinni er kennt rennsli, fegurð og tónn í hröðum nútímatexta.
Óskar í Fiskisögu

Grúppur eyðileggja þjónustu við kúnna. Það er almenna reglan. Því var ekki von á góðu, þegar Maggi og Jón hættu að selja fisk og brandara í Hafrúnu við Skipholt. Búðin rann inn í tólf fiskbúða Fiskisögu, sem hækkaði verð, setti út nýja fiskinn og inn gamlan fisk í gumsi. Unga fólkið vill það, sögðu stjórarnir. Gamlir kúnnar tuldruðu og tíndust brott. Eftir nokkra mánuði var settur inn nýr fisksali, sem kunni fagið, henti gumsinu og bauð nýjan fisk. Óskar er frábær, segir brandara og fyrirles um pólitík. Allt er orðið eins gott og í gamla daga. Nema verðið, það er því miður grúppuverð.
Fiskisaga í kjöti

Grúppan Fiskisga hefur ekki bara keypt upp fisksalana og komið fáokun á fisksölu. Hefur líka keypt Gallery Kjöt, sem Jónas Þór gerði frægt í gömlu og góðu dagana. Eftir fráfall hans gekk á ýmsu, en tólfunum kastaði, þegar Fiskisaga tók við. Matgæðingar DV úrskurðuðu hangikjötið þeirra óætt fyrir síðustu jól. Ég fékk fyrir hjartað, keyrði beint á Grensásveg til að ræða sauðakjötið mitt. Þetta voru mistök á Blönduósi, sagði stjórinn, við hendum þessu öllu í þá aftur; þú færð kjöt eins og það á að vera. Ég trúði. En líka seinni umferðin reyndist alveg eins óæt og matgæðingar DV höfðu sagt.
Grúppur fáoka markað

Almennt eru grúppur skaðlegar neytendum. Þær eru stofnaðar til að einoka eða fáoka markað, hækka verð á verri vöru og minni þjónustu. Markaðsbrögð leysa eðlileg samskipti við kúnna af hólmi. Gömul viðskiptavild er keypt fyrir slikk og étin út. Þetta gildir ekki alltaf, eins og sýnir dæmið um Hafrúnu við Skipholt. Hún er aftur orðin sama gamla, góða fiskbúðin og hún áður var. Hins vegar gildir þetta um Gallery Kjöt, sem lét mig hafa ónýtt sauðahangikjöt. Þótt ég varaði kaupmanninn við. Boðsgestirnir koma ekki til mín aftur og ég kem ekki aftur í Gallerý Kjöt. Þar er skæð grúppa á ferð.
Kristur borgarstjóri

Ég er sammála Ólafi F. Magnússyni í borgarmálum. Það stuðar mig hins vegar, hversu sjálfmiðjaður hann er. Alltaf að hugsa og tala um sjálfan sig. Samt hefur hann engan skráp í líkingu við aðra stjórnmálamenn. Hann talar um, að hinir og þessir ofsæki sig. Hann sér óvini í skúmaskotum. Sem er bara ekki rétt. Það fer ekki saman að vera sjálfmiðjaður og skráplaus. Hann réðist með dónaskap á DV fyrir ljómandi góða grein. Þar var ekki reynt að gera lítið úr honum eða níðast á honum fyrir veikindi. Skrítið er, að pólitíkus með metnað og í valdastreitu tali um sjálfan sig sem eins konar Jesú Krist.
Það urgar í jöxlum

Einar Ben er flott. Hann er ekki þungmæltur og torskilinn eins og margir telja. Notar oftast stutt og skiljanleg orð. Þótt sumar hugleiðingar hans um gátur lífsins hafi verið mikilúðlegar á síðari hluta ferilsins. Engin hefur lýst gæðingum betur en hestamaðurinn Einar Benediktsson: “Brúnirnar þyngjast. Þeir harðna á hvarm./Það hrökkva af augunum neista él./Riðullinn þyrpist með arm við arm./Það urgar í jöxlum við bitul og mél./Þeir stytta sporin. Þeir stappa hófum/og strjúka tauma úr lófum og glófum./Höfuðin lyftast. Hin lifandi vél/logar af fjöri undir söðulsins þófum.”
Nýjar siðareglur

Nýjar, bandarískar hugmyndir um siðareglur blaðamanna taka tillit til, að auka þarf traust fjölmiðla. Þær hljóða svo: 1. Blaðamennska veitir fólki upplýsingar, sem gera það frjálst. 2. Skuldbinding hennar er fyrst og fremst við sannleikann. 3. Hollusta hennar er við borgarana. 4. Eðli hennar er leit að staðfestingum. 5. Hún er sjálfstæð gagnvart þeim, sem fjallað er um. 6. Hún er óháður vaktari valdsins. 7. Hún er torg gagnrýni og málamiðlana. 8. Hún reynir að gera það mikilvæga áhugavert og viðeigandi.9. Hún er víðtæk og í réttum hlutföllum. 10. Hún má beita eigin samvisku.
Nýsmíðað slömm

Um allan heim byggja ágjarnir verktakar slömm, húsarústir fyrir fátæklinga, oftast í samráði við spillta borgarstjórn. Séríslenzka útgáfan af þessu framtaki eru blokkirnar við Skúlagötu, sem flísarnar hrundu af. Munurinn er sá, að í Reykjavík var ríkisfólk gabbað til að kaupa íbúðir í slömminu á tvöföldu eða þreföldu verði. Eins og annars staðar eru nýsmíðaðar rústir minnisvarði um vonda stjórnsýslu borgarinnar. Nemendur Listaháskólans bentu á þetta í gær með því að fylla í götin á húsunum. Gerningurinn er skondinn dómur yfir verktökum, embættismönnum og pólitíkusum, sem allir eru óhæfir.
Evrópa vísar veginn

Efnahagsveldi heimsins eru orðin þrjú. Stærst er Evrópusambandið, síðan Bandaríkin og loks Kína. Senn verða þau orðin fimm, þegar Indland og Japan bætast við. Bandaríkin eru að verða bara eitt af mörgum. Þau eru svo skökk, að Kína getur kollvarpað þeim með því að selja dollarana sína. Aðeins eitt þessara velda horfir til framtíðar. Evrópusambandið reynir að takast á við umhverfisvandann. Bandaríkin loka augunum fyrir honum og Kína drukknar í eigin skít. Þar er hvorki hægt að anda né drekka vatn. Evrópa verður smám saman fyrirmynd heimsins. Bruxelles verður höfuðborgin, sem vísar veginn.
Ungir afhuga fréttum

Ungt fólk er að verða frábitið fréttamiðlum. Dagblöð höfða ekki til ungs fólks. Það kaupir ekki áskriftir og mun ekki kaupa þær. Sjónvarp er líka á undanhaldi sem fréttamiðill, unga fólkið sækir í staðinn á vefinn. Þar eru mest freistandi persónumiðlar á borð við Facebook, MySpace og YouTube. Í auknum mælir fylgist ungt fólk ekki með hefðbundnum fréttum af pólitískum málum. Nema endurspeglun þeirra í skemmtiþáttum, þó ekki í Spaugstofunni. Þetta er áhyggjuefni, því að fólk getur tæpast verið hlutgengir borgarar með atkvæðisrétti, ef það fylgist ekki með. Með pólitíkinni og framtíðinni.
Embættismenn stjórna

“Stjórnlaus borg í klukkustund,” las ég í forsíðufyrirsögn í gær. Þetta er þvæla, embættismenn stjórna borginni eins og ríkinu. Laun eru greidd og starfsmenn ganga til verka sinna. Reykjavík getur verið án pólitíkusa í mörg ár. Embættismennirnir halda þá áfram að stjórna eftir gildandi reglum. Ekki eru settar nýjar reglur, en enginn þarf heldur á þeim að halda. Stjórnmálamenn breyta reglum, setja ný og tímasett markmið. Ef þeir gera það ekki, heldur lífið áfram sinn vanalega gang. Truflun á framvindu borgarstjórnarfundar í klukkustund gerir borgina alls ekki stjórnlausa.
Watergate framtíðarinnar

Persónumiðlun er farin að gnæfa yfir fréttamiðlun. Facebook, MySpace og YouTube eru orðnir stærstu miðlar í heimi, allir persónumiðlar. Í hópi fréttamiðla hefur Google tekið forustu. Sjónvarp segir í auknum mæli pass í fréttum og dagblöð eru á undanhaldi. Þau loka útibúum erlendis og fækka fagmönnum. Dagblöð hafa ætíð verið hornsteinn frétta; dagblöð og bækur eru 95% allrar rannsóknablaðamennsku. Því má spyrja, hverjir birti Watergate-fréttir í framtíðinni. Þegar Google og Wiki eiga að sjá um fréttamiðlun og Facebook, MySpace og YouTube um persónumiðlun. Verður það bara NewYorker?
Mannréttindi á undanhaldi

Mannréttindi láta undan síga víða um heim. Að frumkvæði Bandaríkjanna telja harðstjórar sér allt leyfilegt í umgengni við fólk. Pyndingar hafa verið skírðar upp á nýtt til að skemmta skrattanum. Enn er að vísu talað illa um Mugabe í Zaire, en heiðraðir eru skálkar á borð við Mubarak í Egyptalandi og Musharraf í Pakistan. Í vaxandi mæli eru niðurstöður kosninga falsaðar, alla leiðina frá Nairobi til Moskvu. Illmenni heimsins hafa áttað sig á, að engin nennir að gera neitt í málum þeirra. Illvirki þeirra koma sjaldan fyrir í fréttum. Og notendur fjölmiðla hafa engan áhuga á að fylgjast með.
Björn Ingi farinn

Björn Ingi Hrafnsson þekkir engan mun á réttu og röngu. Hann lét Framsókn kaupa á sig föt fyrir upphæð, sem nemur útborguðum árslaunum kennara á leikskóla. Fötin hafa því ekki verið á verði Guðsteins. Björn Ingi borgaði ekki einu sinni skatt af þessum hlunnindum. Hann er upp urinn í pólitík eftir skrautlegan feril athafnastjórnmála. Formaður Framsóknar bar blak af honum. Enda er frábært, að valdalaus flokkur sé í hringiðu spillingar. Og nú er hinn skartbúni dáleiðari fjölmiðla búinn að segja sig frá pólitík á vegum Framsóknar. Mikið er gott að vera laus við svona týpu úr pólitík.
Slær fólk illa

Skoðanakönnun Fréttablaðsins sýnir, að nýi meirihlutinn í Reykjavík slær fólk almennt illa. Vonandi jafna borgarbúar sig, þegar frá líður. Því að stefnuskráin er sú bezta, sem ég hef séð hjá borginni. Nýi meirihlutinn á að fá tvö ár til að ná stefnunni fram. Mótmælin í ráðhúsinu í gær voru aftur á móti einskis virði. Voru skipulögð af ungliðahreyfingum flokkanna, sem töpuðu völdum. Mótmæli eru ekki marktæk skoðanakönnun, ekki frekar en atkvæðagreiðslur á vefnum. Hefðbundnar kannanir í síma eru hins vegar marktækar. Sú könnun segir meirihlutanum að láta verkin tala strax.
Pappír og vefur

Með því að sameina prentmiðlun og vefmiðlun geta dagblöð frestað dauða sínum. En sá dagur mun koma, að dagblöð verða að flytja sig alveg yfir í nýtt viðskiptamynstur. Þar sem enginn séns er á tekjum af áskrift. Segja skilið við úreltan pappír og handvirka dreifingu. Sem betur fer hafa þau forskot inn í stafrænu öldina. Hafa sum komið sér vel fyrir á vefnum. Þau framleiða gildi, einkum staðbundið efni, sem notendur fjölmiðla fá ekki annars staðar. En tíminn er naumur. Blaðamenn þurfa hraðar að laga sig að vefnum, læra snarpari stíl, átta sig á hljóð- og myndbitum. Læra tæknina.
Dr. Strangelove talar

Nokkrir hershöfðingjar Nató vilja, að samtökin beiti atómvopnum í árásum á önnur ríki. Það eru John Shalikashvili frá Bandaríkjunum, Klaus Naumann frá Þýzkalandi, Lord Inge fá Bretlandi, Henk van den Breemen frá Hollandi og Jacques Lanxade frá Frakklandi. Segja: “The first use of nuclear weapons must remain in the quiver of escalation as the ultimate instrument.” Hér talar dr. Strangelove. George W. Bush forseti rekur stefnu árásar að fyrra bragði, “preemptive attack”. Rússland tók sér sama rétt um áramótin. Nató er komið með verra óráðshjal. Hershöfðingar þess eru að tapa í Afganistan.
Fjórföld endalok okkar

Mort Rosenblum segir fjögur atriði ógna tilveru mannkyns. Í fyrsta lagi stríðsárátta Bandaríkjanna. Í öðru lagi barátta þeirra gegn umhverfi sínu og vistkerfi jarðarinnar. Í þriðja lagi aukin eyðni og aðrir sjúkdómar í þriðja heiminum. Í fjórða lagi er það hnattvæðing ágirndarinnar. Hvert þessara atriða fyrir sig getur komið mannkyni á hliðina. Sameiginlega sýna þau okkur inn fyrir dyr helvítis nýja íhaldsins. Vatnsskorturinn einn mun koma af stað styrjöldum um aðgang að vatni. Bilið milli ríkra og fátækra getur ekki aukizt endalaust. Ætlum við að láta börn okkar erfa hryllinginn?
Lyfjaiðnaðurinn

Framleiðendur Prozac og Paxil birtu ekki niðurstöður rannsókna, sem sýndu, að lyfin komu að litlu gagni. Aðeins voru birtar þær niðurstöður, sem voru hagstæðar lyfjunum. Hinar voru þó yfirgripsmeiri og meira traustvekjandi. Þetta segir í nýjasta tölublaði The New England Journal of Medicine. Þar er fjallað um tilraunir lyfjaframleiðenda til að troða pillum upp á fólk. Með fölsuðum niðurstöðum rannsókna og mútum til lækna. Með greinaskrifum eftir hagsmunatengda lækna í þekktum læknaritum. Lyfjaiðnaðurinn er frægur fyrir að nota meira fjármagn í mútur og almannatengsli en í lyfjarannsóknir.
Escaping Plato’s Cave

Ég þekkti Mort Rosenblum fyrir aldarfjórðungi. Var ritstjóri International Herald Tribune og birti kjallaragreinar eftir mig. Áður og síðar var hann fréttamaður AP, en gerðist bóndi í Frakklandi. Hefur samið nokkrar bækur. Sú síðasta er merkust, kom út fyrir jólin. Hún heitir Escaping Platos Cave og fjallar um, hvernig blinda Bandaríkjamanna á umheiminn ógnar tilveru okkar allra. Strax á fyrstu síðu segir hann, að lygar vegi á við sannleika í umræðunni. Eins og George Orwell og Aldous Huxley voru búnir að vara við. Flatjarðarsinnar eru eins mikils virtir og hinir, sem vita hana kúlulaga.
Versnandi fjölmiðlar

Í bókinni Escaping Platos Cave lýsir Mort Rosenblum, hvernig fjölmiðlar hafa versnað í Bandaríkjunum frá aldamótum. Fjölmiðlarnir komust í eigu grúppa, sem hugsa mest um ársfjórðungsuppgjör. Og eigendurnir eru aðallega róttækir hægri sinnar, sem trúa á yfirvöldin. Einkum hafa þeir áhyggjur af gengi George W. Bush. Siðlausir markaðsfræðingar komu í stað frétta- og ritstjóra, fagmanna, skólaðra á vígvelli stríðsfrétta. Fjölmiðlarnir eru farnir að missa af alvörufréttum, sem birtast fyrst á vefnum. Erlendar fréttir eru tæpast lengur birtar, því að þær eru taldar skaða forsetann.
Skrúfað fyrir fréttirnar

Í frábærri bók Mort Rosenblum um hrun Bandaríkjanna sakar hann fjölmiðlana um hluta af ábyrgðinni. Bandarískt sjónvarp brást alveg, dagblöðin meira eða minna og fréttastofan AP bilaði líka. Al Jazeera flutti réttari fréttir frá Írak en CNN. Upp úr aldamótunum komust framgjarnir viðskiptaskólamenn til valda á fjölmiðlunum. Það var í skjóli grúppa, sem voru þá að eignast fjölmiðla. Drengirnir skrúfuðu fyrir réttar fréttir. Þar á meðal ritskoðaði AP fréttir frá Rosenblum, fróðasta stríðsfréttaritaranum. Landsmenn urðu fáfróðir og endurkusu George W. Bush. Til þess voru refirnir skornir.
Fínn málefnasamningur

Fínn er málefnasamningur nýja meirihlutans, tæpitungulaus. Ég hefði ekki gert hann betri. Ekki verði byggt á flugvallarsvæðinu. Mislæg mót verði á Kringlumýrar- og Kópavogsbraut. Götumynd Laugavegs verði varðveitt. Strætó verði efldur og hafður ókeypis fyrir fleiri. Gerð Sundabrautar verði knúin fram. Og velferð aukin með áþreifanlegum hætti. Meirihlutinn er að vísu tæpur, Íhaldið með einum heilsutæpum manni án baklands og án varaskeifu. Það er næstum eins tæpt og fyrri meirihluti, sem hafði tvær lausbeizlaðar rafeindir. Vonandi hangir nýi meirihlutinn og kemur stefnuskránni í verk.
Fetað í fótsporin

Rússland hefur fetað í spor Bandaríkjanna. Júrí Balujevsky hershöfðingi tilkynnti það um helgina. Rússland má ráðast fyrirfram á annað ríki, ef það telur sér ógnað. Eins og Bandaríkin töldu sig geta ráðist á Írak. Við var að búast, að sjúkleg stefna George W. Bush endurómaði hjá hinum nýja Stalín, Vladimír Putín. Hann vill ekki vera minni hetja. Árásarstefna þessi heitir preemptive attack á tungumálinu Newspeak. Það tungumál notar orðin “collateral damage” um morð á venjulegu fólki. Og orðin “dismantling the terrorist infrastructure” um íbúðarhús múslima, sem jöfnuð eru við jörðu.
Samfélag óttans

Belgíustjórn bannaði áramótaflugelda að þessu sinni af ótta við hryðjuverk. Árlegum kappakstri frá París til Dakar var aflýst. Af ótta við hryðjuverk. Þetta er merkari árangur terrorista en ýmis manndráp sjálfsmorðssveita þeirra. Hryðjuverkamönnum hefur tekizt að breyta lífi fólks á Vesturlöndum. Túristar sæta ofsóknum í flughöfnum af ótta við hryðjuverk. Terroristum hefur tekizt að breyta vestrænu þjóðfélagi í samfélag óttans. Þeir hafa fært það í átt til lögregluríkis. Þar sem venjulegir borgarar sæta skertu svigrúmi af hálfu stjórnvalda. Slíkt var einmitt markmið terroristanna.
Framsóknarföt Binga

Haukur Logi Karlsson staðfestir, að Framsókn hafi keypt föt á Björn Inga Hrafnsson í síðustu borgarstjórnarkosningum. Fyrrverandi formaður ungra Framara sá þá fötin á kosningaskrifstofu. Hvorki Björn Ingi né flokkurinn neita staðreyndum, veina bara eins og stungnir grísir. Athyglisvert er, að vefur DV er málgagn Björns Inga í málinu. Segir Björn Inga hafa brugðið “sér hinn rólegasti í barnaafmæli”. Í stað þess að kífa í Silfri við Guðjón Ólaf Jónsson uppljóstrara. DV boðar “víðtækar pólitískar afleiðingar,” ef Björn Ingi reiðist og fari úr flokknum. Sem væri fínt fyrir Framsókn.
Éta úr lófa hans

Undarlegt er, að Björn Ingi Hrafnsson getur látið fjölmiðlunga éta úr lófa sér. Þeir láta hann komast upp með að svara með skætingi. Með að svara ekki efni málsins. Allan daginn í gær fékk Björn Ingi að hreyta út nautaskít á borð við: “Svona árás á karakter eins mans eigi sér varla fordæmi í íslenskum stjórnmálum og dæmi sig sjálf.” Ekki orð um fötin, sem hann neyddi flokkinn til að gefa sér. Hann er einmitt persónugervingur spillingar Framsóknar í hverju málinu á fætur öðru. Þið munið svokölluð athafnastjórnmál hans, samkrull við ágjarna verktaka og fjárglæframenn.
Fischer og Einar Ben

Margt er gott um Robert Fischer að segja. En of mikið væri honum hossað með því að grafa hann í heiðursreit á Þingvöllum. Þar eru fyrir Einar Ben og líklega einnig Jónas Hallgrímsson. Þar er því valinn maður í hverju rúmi. Ef fólki finnst gott að hafa þar fjölmenni, má bæta við Halldóri Laxness. Robert Fischer á ekki erindi þangað. Ég efast líka um, að okkur sé ætlað að taka alvarlega þesslega tillögu vina og stuðningsmanna Fischers. Hins vegar má gjarna reisa honum verðugan minnisvarða, helzt við Laugardalshöll. En heiðursreitur á Þingvöllum er bara fyrir allra helztu stórskáld okkar.
Geldfréttablað

Í gær segir Mogginn mér, að “karlmaður” hafi verið dæmdur í fjögurra ára fangelsi fyrir langvinna misnotkun tveggja smábarna. Á sömu síðu segir blaðið, að “mennirnir” fimm, sem réðust á fíkniefnalöggur, hafi verið settir í farbann. Nokkru aftar segir blaðið, að sex “sakborningar” hafi verið við þingfestingu Fáskrúðsfjarðarmálsins. Á sömu síðu segir blaðið mér, að fáeinir “grunnskólar” skeri sig algerlega úr í lélegum árangri í samræmdum prófum. Engin nöfn voru nefnd í þessum fréttum. Regla geldfrétta er þessi: Ef einhver getur orðið sár, þá er aðalatriði fréttar ekki birt.