arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sóði vaskar ekki upp

Gott er, að IceSave er frá og enn betra, að Sjálfstæðisflokkurinn stóð ekki að uppvaskinu. Flokkurinn á IceSave sóðaskapinn að mestu einn. Undir forustu Davíðs Oddssonar einkavinavæddi hann bankana. Handvaldi Björgólfsfeðga til að eignast Landsbankann án þess að greiða krónu. Bjó til skort á eftirliti undir stjórn Flokksins. Allt þetta gerði hann með hjálp Framsóknar, sem stóð ekki heldur að IceSave-uppvaskinu. Framámaður í Flokknum varð bankastjóri Landsbankans og IcceSave. Framkvæmdastjóri Flokksins varð bankaráðsmaður. Í ljósi sóðaskaparins er óviðeigandi, að Flokkurinn taki þátt í uppvaskinu.
Bófar eiga að missa völd

Ekkert traust myndast í samfélaginu, ef bófarnir halda völdum í fjármálum landsins. Ef sama gengið heldur t.d. áfram að reka Exista. Því mega bankar, sjóðir og skilanefndir ekki semja um afskriftir skulda. Reka verður eigendur og stjórnendur fyrirtækja, sem reynast vera eignalaus. Og ekki má í staðinn ráða fólk af sama toga. Hræðilegt var, þegar Lífeyrissjóður verzlunarmanna losnaðí við einn bófa og fékk annan í staðinn. Hræðilegt var einnig, þegar skilanefndir endurréðu fólk, sem Fjármálaeftirlitið hafði rekið. Með slíkum hætti myndast ekkert traust í samfélaginu. Fólk heimtar áfram uppstokkun.
Forystuleysi Árna Páls

Undir forystuleysi Árna Páls Árnasonar sýnir félagsráðuneytið emga hugkvæmni í skuldamálum heimilanna. Í kerfishruni tyggur ráðherrann gamlar kenningar úr hagfræði. Að vísu er ótækt að vísa vandanum yfir á skattgreiðendur næstu áratuga. Það gerðu Geir Haarde og Flokkurinn í peningamarkaðssjóðum fyrir ári. Sú leið verður ekki farin aftur. Hins vegar má meta, hver á að bera tjónið, þegar höfuðstóll lána fer á flug, lántakandinn eða lánveitandinn. Vísitölureikningur út frá krónugenginu er hættulegur og tæpast heilagur. Í kerfishruni getur ráðherra getur ekki dundað sér við gamlar kenningar einar.
Þeir klifra upp á stólinn

Merkilegt er, hvernig sumar týpur dragast að ummælum nafnlausra netverja. Þeir opna línur, sem heita “athugasemdir” til að komast í sorann. Ég hins vegar opna aldrei slíkar línur. Ég les bara Egil Helgason sjálfan, en hef engan áhuga á meðfylgjandi athugasemdum annarra. Ég heillast ekki af þeirri tegund kláms. Öðru máli gegnir um Bakkabræður, Björn Bjarnason, fyrrum ráðherra, og Bubba Morthens. Þeir hrista hausinn yfir ógeði, sem þeir hafa sjálfir haft fyrir að opna. Eins og kerlingin, sem klifraði upp á stól til að fylgjast með kynlífi í næsta húsi. Og kvartaði síðan yfir dónaskap fólks.
Persónugervingur hrunsins

Davíð Oddsson bjó sjálfur til einkavinavæðinguna og afhenti Björgólfsfeðgum Landsbankann með handafli. Bjó til skort á regluverki fjármálastofnana í samræmi við hugmyndafræði frjálshyggjunnar. Fór í Seðlabankann og synti þar með útrásaræðinu, þótt hann segi annað núna. Síðustu mánuðina fyrir hrun gerði hann Seðlabankann gjaldþrota. Með því að fleygja 350 milljörðum í banka, sem hann vissi, að römbuðu á barmi gjaldþrots. Ekki tók hann nein veð í eignum þeirra. Ríkissjóður varð að bjarga Seðlabankanum frá gjaldþroti og ríkissjóður varð að borga fyrir IceSave. Davíð er persónugervingur hrunsins.
Fullir bankar af fé

Fjármagnstekjur hafa magnazt í kreppunni. Stafar af mikilli aukningu peninga á venjulegum bankareikningum. Milli ára hafa innistæður tvöfaldazt og eru núna tvöþúsund milljarðar króna. Bankar eru semsagt fullir af fé í miðri kreppu. Á að minna okkur á, að fjármagnstekjuskattur er mun lægri á Íslandi en í nálægum löndum. Ósiðlega lágur í samanburði við launatekjuskatt. Sýnir það brenglaða siðferðismat landsfeðra, að fé sé æðra en vinna. Af öllum hugmyndum stjórnarinnar um skattahækkanir er hækkun fjármagnstekjuskatts sú lang-sanngjarnasta. Skattur á að vera hinn sami á allar tegundir tekna.
Skelfileg túlkun lagatæknis

Brynjar Níelsson lagatæknir heldur fram, að refsing hrunstjóra muni í hæsta lagi nema nokkurra mánaða fangelsi. Hvaðan hefur hann þetta? Er þetta almenn skoðun lagatækna og dómara? Ef svo er, þá verður bylting í landinu. Fólkið, sem borgar reikninginn fyrir hrunstjóra, sættir sig ekki við minna en margra ára fangelsi þeirra. Brynjar amast við, að teknar séu myndir af hrunstjórum, sem koma í yfirheyrslur hjá sérstökum saksóknara málsins. Telur óþarfi að taka myndir af smáskúrkum, sem muni aðeins fá nokkurra mánaða fangelsi. Ég óttast mest, að í lagatæknigeiranum séu menn sammála um slíka túlkun laga.
Fer ætíð með rangt mál

Það er hið versta mál, ef Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn vill ekki, að ríkið kaupi hlut Orkuveitunnar í HS Orku. Það þýðir, að sjóðurinn er enn við gamla heygarðshornið. Trúir enn á gamla frjálshyggjubullið, sem hefur sett ýmsa skjólstæðinga sjóðsins á hausinn. Er þessi mjög svo fyrirlitni sjóður að reyna að opna fyrir sölu auðlinda til alþjóða auðvaldsins? Ef svo er, þá þarf ríkisstjórnin að grípa í taumana. Hún þarf að sýna fram á, að bullið úr sjóðnum nái ekki fram að ganga. Flestir færustu hagfræðingar heims vita, að Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn fer með rangt mál í nærri öllum sínum skoðunum.
Hneyksluðu bloggararnir

Ótal bloggarar hneyksluðust á Sigmundi Erni Rúnarssyni fyrir að vera undir áhrifum í ræðustól Alþingis. Ég tók ekki eftir, að neinn þeirra kvartaði yfir innihaldi ræðunnar. Enginn hefur sagt hann hafa röflað eins og drukkinn maður. Það er semsagt ekki innihaldið, sem menn hneykslast á, heldur formið. Aðeins einn þessara bloggara hneykslaðist á fimmtíuogeinu frammíkalli aumra þingmanna undir ræðu Sigmundar. Ég held, að sumir bloggarar megi passa sinn litla hræsnara með yfirdrepsskapinn. Tek einn drukkinn þingmann, sem fer með rök, fram yfir tíu þingmenn, sem flissa og skríkja eins og skólapíkur.
Völlur á Bakkabræðrum

Völlur var á Bakkabræðrum á aðalfundi Exista í gærkvöldi. Fjölmiðlar voru ekki lengur velkomnir eins og á fyrri aðalfundum. Útkastarar sáu um, að höfðingjarnir væru ekki myndaðir. Innan dyra húðskammaði Gísli Eiríkur Helgi ekki bara fjölmiðla, heldur líka skilanefndir banka, fyrir að ofsækja sig. Fávísir lífeyrissjóðir virðast hafa trú á þessu fyrirtæki, sem er ekkert nema skuldir. Á vef Lífeyrissjóðs starfsmanna ríkisins er talað um miklar eignir Exista, einkum Símann. Þótt leki hafi sýnt, að sú eign er öll í skuld hjá Kaupþingi. Við þurfum að fara að losna við þessa grínista úr braskinu.
Frammíköll ódrukkinna

Vont er, ef alþingismenn eru drukknir í ræðustól, en getur þó gengið, ef þeir segja eitthvað af viti. Alltof algengt er, að edrú þingmenn bulli út í eitt. Verri en meinta ölvunin eru frammíköllin. Mér virðast sumir þingmenn, einkum Sjálfstæðisflokksins, halda sig vera á málfundi í gagnfræðaskóla. Undir einni stuttræðu eru skráð fimmtíuogeitt frammíkall. Það gengur ekki, þingmenn verða að bulla í einhverri röð, ekki allir samtímis. Mér finnst ærið tilefni hjá forsetum þingsins að stöðva frammíköll og annan fíflagang sjálfstæðisþingmanna. Fremur en að fara að láta þingmenn blása í blöðru.
Már getur orðið okkur dýr

Ég hef miklar áhyggjur af skoðun hins nýja seðlabankastjóra á krónunni. Már Guðmundsson telur hana of lágt skráða. Næsta skref í slíku hugarfari er að fara að fikta í henni. Fái Seðlabankinn mýgrút af evrum að láni hjá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum, er hætt við, að Már fari að nota þær til að kaupa krónur. Til að sanna kenninguna um, að krónan sé of lágt metin. Stórhættulegt er að hafa svona seðlabankastjóra. Getur freistast til að sukka með gjaldeyri. Már er gamaldags hagfræðingur. Trúir því, sem kennslubækurnar segja um gengi gjaldmiðla og mikilvægi vaxtastýringar. Hann getur orðið okkur dýrt spaug.
Misjöfn bið eftir aðstæðum

Í borginni hef ég gott ADSL samband og get opnað blogg án þess að þurfa að bíða. Í heiðinni hef ég ISDN upphringisamband, sem kalla má sæmilegt, þótt ég þurfi stundum að bíða eftir flóknum síðum. Utan slíkra sambanda þarf ég að notast við lélegt GPRS gemsasamband. Þá opna ég ekki síður með vídeó eða teikningum, svo sem Láru Hönnu og Henry Þór. Þá reyni ég líka að forðast fjölmiðlana, rúv, mbl, visir, dv. Þar er fullt af smákraðaki til að fjölga flettingum við hverja síðu. Gefur aukna notkunarmælingu, en tefur kúnnann. Þá dugar að skoða bara fyrstu málsgrein hverrar fréttar á Fretta.gattin.is.
Sjóður allur í skuld

Með risavöxnum lánum frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum og nokkrum löndum ætla stjórnvöld að byggja upp gjaldeyrisvarasjóð. Ekki til að verja krónugengið, því að þá mundi endurgreiðsla þessara lána bætast við súpuna, sem fyrir er. Raunar er stórfelld hætta á, að bjálfarnir í Seðlabankanum fari að sukka með þetta lánsfé. Þótt þeir geri það ekki, þá er hinn meinti gjaldeyrissjóður allur í skuld. Mun það efla traust útlendinga á íslenzka ríkinu, krónunni og viðskiptum við Ísland? Þeir, sem um þessi mál fjalla, fara með klisjur í síbylju. Gjaldeyrissjóður í skuld lagar enga stöðu, skarpar bara freistingu.
Bankaleynd er ofsatrú

Munurinn á venjulegu fólki og græðgisvæddu er viðhorfið til bankaleyndar. Venjulegt fólk fagnar rofinni bankaleynd, en græðgisvæddir fá gæsahúð. Í sál græðgisvæddra jafngildir bankaleynd trúarjátningu. Við sjáum af viðbrögðum nýs forstjóra Fjármálaeftirlitsins, að hann er græðgisvæddur. Setur forgang á mál blaðamanna, sem grunaðir eru um brot á bankaleynd. Hefur allt annað í hægagangi. Fyrir honum er bankaleynd ginnheilög og brot á henni jafngilda villutrú. Ráðamenn ríkisins verða að skoða brunalið sín og reka þaðan alla slíka brennuvarga. Þeir þekkjast nefnilega af ofsatrúnni á bankaleynd.
Exista-ruglið á fullu

Hyggst ríkisstjórnin láta Exista-rugl illræmdra Bakkabræðra yfir sig ganga? Það er tóm skel utan um skuldir einar. Þar eru ófyrirleitnir yfirmenn helteknir af græðgissýki. Vilja milljarð fyrir að reka skelina. Við slíka má alls enga nauðarsamninga gera, heldur skal sturta þeim beint í gjaldþrotið. Skilanefndir gömlu bankanna eru því miður hrifnar af alls konar eftirgjöfum og afskriftum. Það flækir rannsókn ólöglegra gerða og samninga. Koma þarf skilanefndunum í skilning um, að samfélagið sættir sig ekki við, að þær strjúki auðmönnum með silkihönzkum. Ríkisstjórnin þarf að hafa frumkvæðið.
Hristið skilanefndirnar

Skilanefndir gömlu bankanna semja við auðmenn um afskriftir skulda þeirra. Í þeim farvegi eru til dæmis Magnús Kristinsson og Magnús Þorsteinsson, sem hafa gefið þjóðinni langt nef. Hrista þarf skilanefndirnar og koma þeim í skilning um afleiðingar samninga við slíka kauða. Samningarnir hafa áhrif á getu samfélagsins til að sækja kauðana til saka fyrir meðferð fjármuna. Við þurfum að hafa virk öll úrræði til að ná fénu til baka. Það kann að liggja í þyrlum og flugvélum, í erlendum eignum í Rússlandi eða Tortola. Á meðan er brýnt að stinga þeim í gæzluvarðhald, svo að þeir komi sem minnstu undan.
Lamin til góðra verka

Ríkisstjórnin þarf að sýna fórnardýrum hrunsins og erlendum málsaðilum, að henni sé alvara. Hún vilji sækja hrunstjórana til saka. Hún er grunuð um linkind. Sveltir efnahagsbrotadeild og embætti skattrannsóknastjóra, fækkar starfsfólki. Því aukast líkur eru á, að glæpamál fyrnist vegna seinagangs í vinnslu. Ríkisstjórnin var lamin til að taka við Evu Joly. Var lamin til að útvegna henni vinnuaðstöðu, svo og aðstoðarmanni hennar. Hvað eftir annað kemur í ljós, að stjórnin tregðast við að tryggja framgang réttlætis. Af hverju þarf ítrekað að lemja hana til góðra verka? Er eitthvað að hjá henni?
Við þurfum að sýna lit

Ríkisstjórnin þarf að nýta sveiflu evrópskra fjölmiðla í átt til íslenzkra IceSave-sjónarmiða. Hún þarf að sýna, að málið sé ekki Íslendingum að kenna, heldur Landsbankanum. Hún þarf að ýta á lagaleg úrræði gegn þeim, sem gerðu IceSave að skrímsli. Ef ekkert gerist, telja útlendingar, að ríkisstjórnin sé að hylma yfir með bankanum. Það hefur nefnilega stórpólitískt gildi að persónugera vandann, enda er hann persónubundinn. Því fyrr sem helztu stjórnendum Landsbankans er stungið inn, þeim mun betur skilja útlendingar, að Íslendingar eru að reyna að koma lögum og siðum yfir glæpalýðinn.
Hagstæð fjölmiðlasveifla

Brezk og hollenzk dagblöð eru farin að skilja íslenzk IceSave-sjónarmið. Hollenzka stórblaðið Volkskrant spurði í leiðara í dag, hvernig í ósköpunum 300.000 manns eigi að geta borgað IceSave. Segir skiljanlegt, að Íslendingum finnist samningurinn ósanngjarn. Skuldabyrðin verði að taka raunhæft mið af stærð og getu íslenzks efnahags. Financial Times birti í síðustu viku grein Michael Hudson hagfræðiprófessors á svipuðum nótum. Fjölmiðlar í Danmörku og Noregi hafa líka skilið þetta. Blaðaskrifin draga úr áhuga ríkisstjórna Bretlands og Hollands á að amast við bráðnauðsynlegum fyrirvörum Alþingis.
Tökum rólega upp evruna

Við getum tekið upp evruna, svo lítið beri á. Haft krónuna áfram, en sett evruna víðar í dagleg viðskipti. Útgerð, ferðaþjónusta, útflutningsiðnaður og stóriðja eiga hiklaust að borga laun í evrum. Búðir og veitingahús eiga að hafa verðmiða í evrum og hvetja til viðskipta í evrum. Smám saman víkur krónan til hliðar. Alls ekki má Seðlabankinn brenna hluta af hinum skuldaða gjaldeyrisforða í að verja krónuna falli. Allan gjaldeyri Seðlabankans á að geyma og helzt skila honum aftur til raunverulegra eigenda. Hægt og sígandi mun evran verða gjaldmiðill okkar. Án opinberrar og einhliða ákvörðunar.
Farið burt og hverfið

Andófsfólk færist í aukana, sprautar meiri málningu á bíla og hús siðlausra banka- og auðmanna. Gagnrýni bloggsins og annarra álitsgjafa er vægast sagt mild. Menn veigra sér við að fordæma verknaðinn. Að baki málningarinnar er ótti við, að höfundar hrunsins sleppi undan hrammi laganna. Meðan Danir og Bandaríkjamenn setja sína bankadólga strax í fangelsi, skríða íslenzku málin með hraða snigilsins. Bankastjórar, víkingar og bankaráðsmenn rífa kjaft. Rauða málningin er tæki fólks, sem hefur ekki lengur trú á lögum og rétti. “Farið burt og komið ekki aftur” eru rauðsprautumenn að segja, “get lost”.
Bylting betri en málning

Bandaríkjamenn eru búnir að koma Allen Stanford í fangelsi. Danir eru búnir að koma Stein Bagger í fangelsi. Eru þó fjárglæframál þeirra yngri í kerfinu en mál íslenzku bófanna. Nýr forstjóri Fjármálaeftirlitsins eyðir í staðinn tíma í að senda mál gegn blaðamönnum til ríkissaksóknara. Veltir vöngum yfir brotum á bankaleynd. Er greinilega úti að aka. Forgangsröðin er allt önnur á Íslandi en í Bandaríkjunum og Danmörku. Réttlæti fær enn ekki framgang hér á landi. Slík mál hafa yfirferð snigilsins, meðan kerfiskarl æsir sig upp út af brotum á bankaleynd! Þarf byltingu hér á landi frekar en rauða málningu?
Ég fann heim hafsins

Loksins búinn að finna góða fiskbúð á Akureyri. Við Tryggvabraut 22 síðan í apríl og heitir Heimur hafsins. Þar var úrval af nýjum fiski og búðin vel spúluð, hrein og lyktarlaus. Var búinn að leita að fiskbúð niðri á Óseyri. Samkvæmt tilvísun manna, sem voru ósáttir við skæting minn út af fisklausum kaupstað. Kona, sem var að verzla í Hagkaupum, vísaði mér rétta leið. Fiskur fæst líka í Hagkaupum, en hann var bara frat. Einnig var fiskur í sælkerabúð undir Friðriki V í listagilinu, en það er bara til málamynda. Heimur hafsins er staðurinn, sem ég nota framvegis, þegar ég er hætti mér norður í land.
Réttlætið virkar ekki

Lögleysa hefur vaxið í samfélaginu, því að fólki finnst ekki vera neitt réttlæti í kerfinu. Málningu er úðað á eignir þeirra, sem grunaðir eru um svindl og svínarí upp á tugi og hundruð milljarða. Fólki finnst súrt, að þeir valsi um eins og ekkert sé. Því finnst ríkiskerfið í staðinn valta yfir fátæka. Þess vegna tekur fólk lögin í eigin hendur. Þetta er dæmigert fyrir samfélag, þar sem rof hefur orðið milli stétta. Meðan kerfið er bara fyrir þá ríku, sem ögra fátæklingum, verður engin sátt um spekt í samfélaginu. Ríkiskerfið þarf að sannfæra ofsareiðan almenning um, að réttlætið virki.
Þrír stærstu öfgahóparnir

Öfgahópar eru til vandræða. Fara ekki eftir lögum og siðum, heldur skemma og eyða. Mesti öfgahópurinn heitir Kjartan Gunnarsson. Olli samfélaginu 400 milljarða króna tjóni með IceSave. Sá næstfremsti heitir Davíð Oddsson. Olli samfélaginu 350 milljarða króna tjóni við að brenna peningum Seðlabankans í fyrrasumar. Þeir fóru í banka, sem Davíð vissi, að voru gjaldþrota. Þriðji stærsti öfgahópurinn heitir Geir Haarde. Olli samfélaginu 280 milljarða króna tjóni með því að þjóna eigendum í peningamarkaðssjóðum. Grænt skyr, rauð málning og skemmt bygg eru barnaleikur í samanburði við þessi ósköp.
Lifandi eldhús á Akureyri

Lifandi eldhús á Akureyri

Friðrik V er frábær matstaður á Akureyri. Þar er eyfirzkt hráefni í hávegum haft, bláskel og þorskur úr sjónum og eyfirzkt nautakjöt. Kryddjurtir og matarjurtir úr náttúrunni, hvönn og blóðberg, hjartaarfi og krækiberjalyng, eyfirzk bláber og eyfirzk jarðarber. Úr þessu býr Friðrik Valur Karlsson til frábæra rétti. Til dæmis vermicelli með kúskel úr Þistilfirði, skyrfroðu með bláberjum, saltfisk með hömsum. Stundum fara tilraunir og nýbreytni úr böndum. Svo sem í þungu, léreftssíuðu skyri og í hráum jurtum, sem þarf að gera eitthvað fyrir. En þetta er lifandi eldhús. Kostar 8300 kr þríréttað.
Erindislaus hjartaarfi

Friðrik V leggur mikla áherzlu á hráefni úr Eyjafirði, þar á meðal jurtir af ýmsu tagi. Virðingarverð stefna í stíl við franskt “cuisine terroir”, sem hófst til virðingar fyrir þrjátíu árum. Flottur var langur diskur með átta forréttum. Þar var meðal annars reyktur silungur, þurrkað naut, og pipar-grafið naut, cayenne-pipar-grafinn þorskur og graflax. Stundum fer þetta úr böndum eins og í meðlæti með rosalega fínt elduðum laxi. Kringum hann var raðað sýnishornum úr flóru Eyjafjarðar, hvort sem þau áttu við fiskinn eða ekki. Þar var hrár hjartaarfi, soðin rófa og hvannarblóm í erindisleysu.
Skyr á að vera létt í maga

Friðrik V er ekki lengur bezta veitingahús landsins, heldur bara eitt af fimm beztu. Friðrik hefur ekki tekizt að vinna betur úr sérstöðu sinni sem almannatengli hráefna úr Eyjafirði. Meðferð hans á skyri er of þétt fyrir eftirrétti. Þeir verða of þungir. Skyr á að vera létt og virka þægilega í maga. Í gær var þrenns konar skyr í boði í listagilinu á Akureyri. Langbezt var þeytt skyrfroða með eyfirzkum bláberjum. “Skyr tiramisu” var mun þyngra en venjulegt tiramisu úr mascarpone-osti. Og “skyr brûlée” í eggjaskurn var þétt sem steinn, gerólíkt hinni hefðbundnu létt-hugsun að baki crème brûlée.
Gulur forstjóri Haga

Finnur Árnason sýnir fjölmiðlum dónaskap. Segir þá ofsækja Haga, þegar þeir birta satt og rétt. Kaupþing hefur sett Högum gæzlumann vegna feikilegra skulda eiganda Bónusar, Hagkaups og fleiri verzlana. Hagar skulda Kaupþingi 30 milljarða króna. Eðlilegt er, að fjölmiðlar lýsi meðferð slíkra mála. Finnur getur ekki snúið út úr því. Allt of algengt er, að gulir forstjórar ráðizt á fjölmiðla, sem gegna skyldum sínum og birta satt og rétt. Fyrir nokkrum árum gagnaðist stjórnendum Bónusar og Hagkaups að tala um ofsóknir gegn fyrirtækjunum. En sá tími er liðinn, að þeir komist upp með slíkt.
Frammíköllin eru vandinn

Forsetar Alþingis þurfa að athuga sín mál. Þeir hvetja til virðingarleysis þingsins með því að vefengja íslenzkt mál. Orðið vítaverður hefur 160 sinnum verið notað í ræðustól Alþingis. Engin ástæða er að fara að amast við því núna. Álfheiður Ingadóttir á að biðjast afsökunar á afskiptasemi sinni vegna orðsins. Hins vegar mega forsetar taka harðar á frammíköllum þingmanna. Ræðumaður á að hafa orðið hverju sinni. Aðrir geta gjammað, þegar þeir fá orðið. Forsetar hafa í vor og sumar tekið of milt á frammíköllum og öðrum skrípalátum að hætti málfunda í gagnfræðaskóla. Frammíköllin eru vandinn.
Æðislegir og verðlausir

Blaðamönnum DV tókst í gær að birta heila opnu um ágæti rafbíla án þess að minnast á verðið. Fjölyrt var um sparnaðinn í rekstri og ekki spöruð stóru orðin um þessa æðislegu bíla. Birtar voru sundurliðaðar samanburðartölur um verð á rafmagni og benzíni. Mér skildist af greininni, að rafbílar mundu fara langt með að drepa þjóðina úr dróma hrunsins. Á einum stað er þess þó getið í framhjáhlaupi, að rafbílar séu dýrir í innkaupi. Þeir eru til sölu hjá nokkrum bilaumboðum, svo að hægur vandi hefði verið að birta söluverðið. En það hefði sennilega eyðilagt stemmningu greinarinnar og var því sleppt.
Sérkjör útvalinna

Útilokað er, að þingmenn haldi akstursgreiðslum, sem þeir hyggjast taka af opinberum starfsmönnum. Þeir geta ekki haldið sér utan aðgerða gegn stóra fjárlagagatinu. Í gamla daga komust þingmenn upp með að láta aðrar reglur gilda um sig en annað fólk. Þá gátu þeir haft sérstök skattalög um sig, til dæmis í greinargerðum fyrir bifreiðakostnaði. Eftir hrunið má það ekki lengur gerast. Alþingismenn verða að láta yfir sig ganga það sama og þeir láta yfir aðra ganga. Þeir verða að skila akstursnótum eins og aðrir. Álit þjóðarinnar á þeim er svo veikt, að þeir mega ekki gera það enn sjúkara.
IceSave-flokkurinn

Sjálfstæðisflokkurinn getur ekki samþykkt IceSave ábyrgðina, sama hvaða fyrirvarar eru í boði. Málið er of nálægt Flokknum. Segja má, að IceSave sé beinlínis honum að kenna. Þeir voru flokksmenn, sem unnu að málinu, þar á meðal Kjartan Gunnarsson, studdur af Davíð Oddssyni. Hraktar hafa verið fullyrðingar Kjartans um, að bankinn hafi ekki flaggað íslenzkri ábyrgð. Í stöðunni getur Flokkurinn aðeins vísað ábyrgðinni til útlanda. Geir Haarde kennir útlendri kreppu um hrunið á Íslandi, kannski er lygin bezta vörnin. Þingflokkurinn hamast í fyrirvörum, en mun greiða atkvæði gegn ábyrgðinni.
Ábyrgir verði eltir

Við vitum, að margt gerðist glæpsamlegt í gamla Kaupþingi og gamla Glitni. Ekkert kemst þó í hálfkvisti við Landsbankann. Hann einn tefldi sína skák á kostnað skattgreiðenda. Seldi IceSave reikninga erlendis með tilvísun til ábyrgðar á Íslandi. Bezta verk ríkisstjórnarinnar er að undirbúa málsókn gegn ábyrgðarmönnum IceSave til að endurheimta féð. Vonandi snýr málsóknin að eigendum bankans, einkum Björgólfi Thor Björgólfssyni og Björgólfi Guðmundssyni. Svo og að bankaráðinu, einkum Kjartani Gunnarssyni. Loks að bankamönnunum, einkum Sigurjóni Þ. Árnasyni og Halldóri J. Kristjánssyni.
Marklaus afsökunarbeiðni

Forstjóri Straums-Burðaráss er dæmi um græðgisvæddan bankastjóra. Þóttist í gær biðjast afsökunar á bankanum, en vildi ekki ræða málið frekar. Óttar Pálsson er með hirð af almannatenglum, blaðurfulltrúum, ímyndarfræðingum og spunakörlum. Þeir semja fyrir hann loðna afsökunarbeiðni, sem segir ekkert, vekur bara upp spurningar. Gat ekki svarað spurningu um ofurlaun sín. Nema fjórum milljónum króna á mánuði fyrir að keyra bankann í þrot. Höfundar hrunsins mæta hver af öðrum á opinberan vettvang til að afsaka sig milt og pent og kenna öðrum um hrunið. Einkum þeim, sem nú moka skítinn eftir þá.
Vikið af fundi

Séríslenzk spilling felst í að víkja bara af fundi, þegar svindla skal. Þannig vék formaður skilanefndar Landsbankans af fundi, þegar lögmannsstofu hans voru gefnar 250 milljónir fyrir að skrifa eitt innheimtubréf. Þannig víkur eiginkona af fundi bankastjórnar Kaupþings, þegar mál eiginmanns koma þar upp. Kaupþing er lánveitandinn og Eik er skuldarinn. Eiginkonan stjórnar í bankanum og eiginmaðurinn rekur fyrirtækið. Með dularfullum hætti hefur það komizt upp í sextán milljarða skuld við bankann án þess að nokkur nothæf veð séu til. Eiginkonan er tilnefnd í bankastjórnina af Sjálfstæðisflokknum.
Vonda peningastefnan

Nýi seðlabankastjórinn er strax byrjaður að verja peningastefnu bankans. Hún var tekin upp árið 2001, þegar Már Guðmundsson var sjálfur aðalhagfræðingur bankans. Því er honum sárt um stefnuna. Hún fól meðal annars í sér, að forvextir bankans skyldu hækkaðir unz jafnvægi næðist. Það gerðist ekki, vextirnir voru hækkaðir og hækkaðir, en jafnvægi náðist ekki. Á Íslandi er ekki hægt að stýra verðbólgu með vöxtum, ótal dæmi sanna það. Peningastefna Seðlabankans er einn af orsakavöldum hrunsins. Vont er fyrir samfélagið að fá seðlabankastjóra, sem af persónulegum ástæðum neitar að viðurkenna fakta.
Teikavei í gervieldhúsum

Í sveit norður í landi rakst ég á tveggja ára eintak af Húsum og híbýlum, sérstöku eldhúsblaði. Sýnd voru eldhús að hætti 2007, þegar rugl íslenzkra fjármála náði hámarki. Eldhúsið var orðið hluti af stofunni, raunar að meginþætti hennar. Aldrei virðist eldað í þessum eldhúsum, þar sést ekki matur utan sítrónur eða lime í skál. Fólk á að sitja kringum eldavélina, jafnvel vaskinn, og borða þar sitt teikavei. Þaðan getur það teygt sig í sérhannaðan skáp undir kampavínið. Firringin gekk svo langt á því ári, að í nokkrum húsum var hefðbundið eldhús í kjallaranum til daglegrar notkunar.