arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Samkeyrt á kennitölum

Í Bandaríkjunum felst öflugasti þáttur rannsókna blaðamanna í að samkeyra gagnabanka á kennitölum. Hér er bannað að samkeyra gagnabanka á kennitölum. Lög um persónuvernd banna það. Í Bandaríkjunum er gegnsæi frá gamalli tíð talið vera góð vörn gegn glæpum. Hér styðja lög um Persónuvernd hins vegar glæpi. Í Bandaríkjunum eru fjölmiðlar beintengdir við opinbera gagnabanka á netinu. Í anddyri ríkisstofnana eru tölvur, þar sem fólk getur skoðað gagnabanka stofnunarinnar. Við erum svo sannarlega ljósárum á eftir öðrum í upplýsingaskyldu og gegnsæi. Fjögurra ára vinstri stjórn breytti þar engu.
Ömurlega staðreyndin

Á banabeði ríkisstjórnar Geirs H. Haarde var ríkissjóður notaður til að reisa nýja banka á rústum hinna gömlu. Gerði kleift eftir hrunið að halda viðskiptum í gangi frá degi til dags. Kostaði fjögurhundruð milljarða króna, þegar gjaldþrot seðlabanka Davíðs er meðtalið. Þetta er sá baggi, sem veldur skattahækkunum á auðmenn og samdrætti í þjónustu, til dæmis Landsspítalans. Bagginn hindrar, að ríkissjóður geti lagt aðrar byrðar á skattgreiðendur, til dæmis af háum íbúðaskuldum heimila. Allur þorri þess dæmis er hjá nærri gjaldþrota Íbúðalánasjóði og hjá lífeyrissjóðunum, en ekki hjá bönkunum.
Forsendulaus spuni

Þrjár spunakerlingar lofa Árna Pál Árnason í Fréttablaðinu í dag. Gefa sér sem forsendu, að ekki sé hægt að koma stjórnarskránni í gegn á þessu þingi. Aldrei hefur verið sýnt fram á það. Ekki er hægt að fullyrða slíkt án þess að sýna dæmi um, að einhverjir stjórnarliðar hyggist svíkja lit. Hefur ekki verið gert enn. Málið batnar ekkert við, að þrjár spunakerlur endurtaki í síbylju, að ekki sé hægt að koma málinu í gegn. Verða fyrst að sýna fram á dæmi um það. Greinar Ólafs Þ. Stephensen, Margrétar S. Björnsdóttur og Bryndísar Hlöðversdóttur eru dæmi um lélegan spuna í veruleikafirrtu rúmi.
Séra Halldór hættur

Séra Halldór Gunnarsson í Holti er einn örfárra sjálfstæðimanna, sem ég hef ævinlega metið. Enda hefur sjálfstæð og einörð hugsun hans vakið athygli. Nú hefur hann sagt sig úr flokknum. Um það segir Halldór: “Hann er orðinn tæki auðmanna og þeirra, sem þeir velja til þjónustu, – í þágu auðvaldsins.” Sá gamli flokkur, sem ég var í endur fyrir löngu, er orðinn breyttur. Gætir nú vafningalaust hagsmuna útgerðarauðvaldsins og annarra auðhringja, sem voru í braski við hrun. Halldór segir stuðningsfólk flokksins “hafa verið misnotað til varðstöðu um hagsmuni auðs og valds í landinu”. Þetta er kjarni málsins.
Kastljós á kvislingana

Látið er liggja að því, að nafnlausir þingmenn stjórnarflokkanna, líklega Samfylkingarinnar, standi gegn nýju stjórnarskránni. Muni t.d. ekki fallast á dagskrártillögu um atkvæðagreiðslu fyrir þinglok. Fróðlegt væri að vita, hvaða þingmenn. Árna Páli Árnasyni dugar ekki að veifa hótuninni eins og einhverri staðreynd eða náttúrulögmáli. Við þurfum að láta reyna á málið. Ekki gengur, að einhver Samfylkingarmaður geti í skjóli nafnleysis stöðvað merkasta mál þingsins. Stöðvað málið, sem felur í sér svo mörg framfaramál. Einhvers staðar leynast kvislingar í skúmaskotum. Beinum kastljósi að þeim.
Bankster í spilavítinu

Már Guðmundsson seðlabankastjóri er hættulegur braskari. Frá áramótum hefur hann brennt gjaldeyrisforða. Notað hann til að spekúlera á gengismarkaði. Fórnaði í það tólf milljörðum króna. Rosalegum peningi, þótt í krónum sé talinn, meira en sjötíu milljón evrur. Gjaldeyrissjóðurinn er samt að mestu leyti plat, fenginn að láni frá Norðurlöndum og Alþjóða gjaldeyrissjóðnum. Afleitt er, að seðlabankastjóri noti þetta lánsfé til að fara í kassana að spila með þá. Tilgangurinn helgar ekki meðalið. Allir vita, að krónan er verðlaus. Seðlabankastjóri þarf ekki að fara í spilavítið til að fatta það.
Meistari Hemingway

Meistari Hemingway sagði eitt sinn: “Steffens, sjáðu þetta skeyti, engin fita, engin atviksorð, engin lýsingarorð, ekkert nema blóð og bein og vöðvar. Þetta er nýtt tungumál.” Úrvals höfundur eins og Graham Greene og George Orwell. Eini íslenzki höfundurinn á þessu plani var Halldór Kiljan Laxness. Flestir höfundar nútímans eru alltof mælskir, froðan vellur út úr þeim. Útgefendur bóka skortir ritstjóra til að skera bókafroðuna niður um helming. Tími 800 síðna er liðinn. Nú miðast textaeining við þau 140 slög, sem komast fyrir í einu tísti á Twitter eða á einni skjámynd í vefsíma.
Misjöfn formannaskipti

Staða Vinstri grænna er að einu leyti betri Samfylkingarinnar. Losuðu sig við Steingrím J. Sigfússon sem formann. Meðan hinir tóku Árna Pál Árnason á bakið sem formann. Steingrímur stútaði fyrningu kvótans og væntir góðs í kjördæmi Samherja, orðinn kvótagreifavinur. Árni stútaði stjórnarskránni, ekki veit ég hvers vegna. Kannski vill hann hrekja krata úr Samfylkingunni, fá notalegra rými fyrir Evrópusinna á flótta úr bófaflokknum. Vilji fylgið ekki koma til Samfylkingarinnar, þá fari Samfylkingin bara til fylgisins. Vegir plottara eru órannsakanlegir. En kannski voru þetta bara mistök hans.
Undarlegar hugdettur

Annar hver þingmaður á þessu þingi berst fyrir bættum hag þeirra, sem bezt hafa það. Hverjum dettur í hug, að næst berjist þeir fyrir þá verst settu? Annar hver þingmaður á þessu þingi berst gegn stjórnarskrá, sem skerðir völd valdamanna. Hverjum dettur í hug, að næst berjist þeir fyrir þá valdalausu? Annar hver þingmaður á þessu þingi berst gegn hverju einasta máli, sem til framfara horfir. Hverjum dettur í hug að næst berjist þeir fyrir framförum? Svarið er einfalt. Meirihluta kjósenda, sem er svoleiðis úti að aka, að hann vill fela þrautþjálfuðum bófaflokkum stjórn landsins á næsta kjörtímabili.
Fardagar kjósenda

Komið er í ljós, sem spáð var fyrir löngu. Ríkisstjórnin þrælar ekki í gegn neinu loforða sinna á endasprettinum, allra sízt því, sem mest var lofað. Fyrir löngu búin að missa kjarkinn og kominn með formann, Árna Pál, vasaútgáfu af Margréti Thatcher. Sjá kjósendur Samfylkingarinnar og Vinstri grænna ekki veruleikann: Þessir flokkar koma engu góðu lengur í gegn, því hugur fylgir ekki máli. Senn eru síðustu forvöð að yfirgefa strandstaðinn og taka sér far með einhverju nýju framboðanna. Ekki verða það Framsókn og Flokkurinn, sem efna loforðin, ekki frekar en ríkisstjórnin. Kjósendur, komnir eru fardagar.
Frat á ferlið allt

Helmingur kjósenda tók þátt í atkvæðagreiðslu um stjórnarskrána. Þar af voru tveir þriðju samþykkir, að uppkast stjórnlagaráðs yrði “grundvöllur nýrrar stjórnarskrár”. Að baki var langt ferli, þjóðfundur, stjórnlagaráð og ótal álitsgerðir. Þetta var skýrt ferli með eindreginni niðurstöðu. Að minnsta kosti mundu Svisslendingar telja svo, þeir menn, sem eru vanastir slíkri tegund lýðræðis. Frá 20. október hafa ríkiseigendur gengið berserksgang í að tefja og þæfa uppkastið. Kallar það aðeins vera “til viðmiðunar”. Fyrir hönd ríkiseigenda var Árni Páll Árnason fenginn til að lýsa frati á ferlið allt.
Stútaði stjórnarskránni

Árni Páll Árnason stútaði nýju stjórnarskránni formlega í hádeginu. Þetta var hægfara og kvalafullur dauði og fleiri komu að ódæðinu. Lengi hefur verið ljóst, að hugur fylgdi ekki máli Samfylkingar í stjórnarskrármálinu. Og jafnvel var vafi í Vinstri grænum, mestur þó í fyrri formanni úr kjördæmi Samherja. Gömlu hrossin á Alþingi þola ekki nýja stjórnarskrá og vilja hana feiga. Vitandi vits var stjórnarskránni stefnt í tímahrak. Fyrri hluti janúar var ekki nýttur. Margir tóku þátt í ódæðinu og ekki er hægt að saka bófaflokkana eina. Formaður Samfylkingarinnar tók apann á bakið í dag.
Miskunnarleysi kannana

Þótt skoðanakannanir séu ónákvæmar, einkum þegar svörun er léleg, er rétt að taka mark á meginlínum niðurstaðna þeirra. Eins og aðrar fréttir um þjóðmál koma skoðanakannanir fólki að gagni. Þess vegna er full ástæða til að hafa áhyggjur af pólitískri heilsu kjósenda. Þeir eru haldnir gullfiskaminni og trúa meira eða minna blint á stefnuskrár og kosningaloforð. Þó ætti reynslan að segja fólki, að þetta eru næsta marklaus fyrirbæri hjá hinum hefðbundnu flokkum. Reynslan gleymist og fólk er ætíð reiðubúið að trúa nýjum loforðum. Skoðanakannanir sýna nákvæmlega, að þjóðin kann ekkert með lýðræði að fara.
Silfurskeið formanna

Tveir vinsælustu stjórnmálaflokkar landsins eru undir stjórn erfingja með silfurskeið í muni. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson er Kögunarbarnið, Bjarni Benediktsson er laukur Engeyjarættar. Gæta hagsmuna auðstétta og einkum þó kvótagreifa. Báðir andvígir nýrri stjórnarskrá og öðrum inngripum í gróið mynztur valdanna. Í gamla daga var samstarf þessarra tveggja meginflokka kallað Helmingaskiptafélagið. Kjósendur virðast hafa ákveðið, að heppilegt sé að fá þetta bófafélag aftur til valda. Má hafa það til marks um, hversu illa ríkisstjórn Jóhönnu hefur tekizt til á ofanverðu kjörtímabili sínu.
Birtir yfir Styrmi

Með hótun um hreinsanir á Rúv er Styrmir Gunnarsson að undirbúa betra veður í kosningabaráttu Flokksins. Sér nána framtíð svona: “Fara menn að velta því fyrir sér, hverja í embættismannakerfinu eigi að setja út í kuldann og hverjum eigi að umbuna.” Telur gott að hræða RÚV-fólk til að “skapa meira jafnvægi í umfjöllun þess fjölmiðils”. Hugarfar hans er eins og hann lýsti sjálfur í vitnaleiðslu fyrir rannsóknarnefnd Alþingis: “Þetta er ógeðslegt þjóðfélag, þetta er allt ógeðslegt. Það eru engin prinsipp, það eru engar hugsjónir, það er ekki neitt. Það er bara tækifærismennska, valdabarátta.“
Hringekjan snýst

Kjósendur hugsa ekki út fyrir ramma fjórflokksins. Ný framboð hafa lítið sem ekkert fylgi í könnunum. Í síðustu kosningum refsuðu kjósendur Flokknum og Framsókn, en hossuðu Samfylkingunni og Vinstri grænum. Í næstu kosningum ætla þeir að refsa Samfylkingunni og Vinstri grænum, en hossa Framsókn. Því snýst hringekja heimskunnar áfram. Ýmist velja menn bjána eða bófa. Við því er sennilega ekkert að gera. Sjálfstæðisflokkurinn er sáttur við sitt litla fylgi. Orðinn digurbarkalegur, treystir á Framsókn. Styrmir Gunnarsson er þegar farinn að hóta að hreinsa kontórista, sem hann hefur á svörtum lista.
Gnarr og Grillo

Beppe Grillo er hress útgáfa af Jóni Gnarr, grínisti, sem rekur kúbein í gangverk pólitískrar Ítalíu. Alexis Tsipras með sama hlutverk í Grikklandi, gefur skít í kerfið. Við munum eftir Pierre Poujade, sem lék fífl í franskri pólitík með góðum árangri. Já, kannski var Mogens Glistrup af sama meiði í Danmörku. Beppe Grillo er einkum andstæðan við Mario Monti, sem kerfiskarlar settu til valda með stuðningi evrópskra bankavina. Monti kaghýðir Ítali með svipu samdráttar, síðan Silvio bófa Berlusconi var sparkað sællar minningar. Stjórnleysinginn Grillo segist bara vilja rífa niður ónýtt kerfi. Gott mál.
Meira eftirlit takk

Þótt eftirlitsstofnun standi sig illa, er ekki rökrétt afleiðing að leggja eftirlit niður. Þótt Vigdís Hauksdóttir telji svo. Við þurfum til dæmis eftirlit með matvælagerð, þótt Matvælastofnun sé fúskari. Við þurfum bara að skipta um toppana, fá menn, sem ekki telja hlutverk sitt vera að sofa. Sjaldan fær fólk upplýsingar frá Matvælastofnun um hættuleg matvæli. Hún reynir að halda öllu slíku leyndu. Kjötlausa kjötvaran úr Borgarnesi er undantekningin, sem sannar regluna. Við þurfum Matvælastofnun, sem leggur spilin á borðið. Sem segir okkur nákvæmlega, hvaða fyrirtæki brjóta hvernig hvaða reglugerðir.
Saga úr villta vestrinu

Pétri Einarssyni bankastjóra er meinað að reka fyrirtæki í Bretlandi næstu fimm ár. The Insolvency Agency ákvað þetta vegna fyrirtækis hans, Cbridge Ltd., sem varð gjaldþrota. Það skuldaði 40 milljónir króna í brezka skatta. Samt greiddi Pétur sér 20 milljónir króna út úr fyrirtækinu í aðdraganda greiðslustöðvunar þess. Brezkum yfirvöldum líkar það stórilla. Hér á landi líta menn allt öðrum augum á silfrið. Fjármálasnillingurinn er bankastjóri Straums með hálfa þriðju milljón króna á mánuði í laun. Þetta er munurinn á siðmenntuðu Evrópuríki og villta vestrinu hér. Við hreinsum ekki bankana.
Ekkert kjöt í kjötinu

Alla mína starfsævi vakti athygli mína, hversu lygnir Íslendingar eru. Þeir horfa blákalt í augu þér og segja tóma lygi. Siðblinda lýsir sér til dæmis í, að engar íslenzkar innihaldslýsingar matvæla mælast réttar. Matvælastofnun segir ekkert kjöt vera í einum nautakjötsrétti. Þjóðrembingar segja samt, að úti í Evrópu sé gölluð skráning á innihaldi matvæla. Dæmigerð remba. Hef oft sagt, að ég trúi ekki orði af lýsingum íslenzkra matvæla og kaupi þau varla. Tel þau vera lið í almennri og gróinni siðblindu kúgaðra þræla. Hugsa um það eitt að grilla og græða. Flokkurinn og útrásin byggjast líka á mögnuðu siðblindunni.
Tíu afskriftakóngar

Spillingu stjórnmálaflokka má ráða af lista yfir afskriftakónga fyrrverandi og núverandi alþingismanna. Af þeim tíu efstu eru sjö sjálfstæðismenn, tveir framsóknarmenn og einn frá Samfylkingunni. Kratinn er Lúðvík Bergvinsson, sem fékk treikvartmilljarð afskrifaðan. Frá Framsókn eru Jónína Bjartmarz og Árni Magnússon, sem fengu hvort um sig kvartmilljarð afskrifaðan. Svo er það restin, Sólveig Pétursdóttir með hálfan fjórða milljarð, Þorgerður Katrín með hátt í tvo milljarða, Herdís Þórðar með milljarð, Ármann Kr. Ólafsson með kvartmilljarð, Bjarni Ben, Ásta Möller og Ólöf Nordal lægri. Flott lið.
Dulrænir umbar

Við vitum, að dulræna umboðsmenn ógreiddra atkvæða er að finna í þingflokki sjálfstæðismanna. Þeir vita um hugsanir fjarstaddra og geta upplýst, hvernig þeir hefðu greitt atkvæði, hefðu þeir mætt. En umboðsmenn eru fleiri. Ragnar Arnalds hefur gerzt umboðsmaður brottfarinna atkvæða. Segir, að andstæðingar ályktunar á landsfundi vinstri grænna hafi verið farnir, þegar greidd voru atkvæði um ályktunina. Hefur sérstaka náðargáfu að vita um viðhorf þeirra, er ekki hirtu um að greiða atkvæði. Eins og Birgir Ármannsson alþingismaður. Dulræna hæfni þeirra félaga þarf að virkja til að víkka og breikka lýðræðið.
Allt er við það sama

Fylgi færist af Sjálfstæðisflokknum yfir á Framsókn og af Samfylkingunni yfir á Bjarta framtíð. Engar fréttir, því þær fela ekki í sér tilfærslu milli pólitískra fleka. Fólk kýs áfram hina þekktu flokka og til viðbótar flokk, sem fæddist gamall, með tvo þingmenn og án stefnuskrár. Enginn nýju flokkanna fær enn neitt út úr skoðanakönnunum. Það er stóra og alvarlega fréttin. Þótt mikið framboð sé af alls kyns sjónarmiðum, sem eru á skjön við fjórflokkinn, kveikir ekkert þeirra. Með sama vitfirrta áframhaldi verður landinu stjórnað af sams konar bófum og bjánum og stjórnað hafa um áratugi.
Yfirstéttin parkerar

Yfirgengileg var frekja fulltrúa á landsfundi Sjálfstæðisflokksins. Lögðu jeppum upp á viðkvæmt gras í leysingum og spilltu gróðri. Lögðu á stéttum og hindruðu umferð gangandi fólks. Hjólastólafólk komst ekki nærri landsfundi græðgisliðsins, sem hélt sinn tíma vera kominn. Parkeringar yfirstéttarinnar endurspegla flokkinn og frekju hans. Snýst alls ekki um hagsmuni heimilanna, heldur hagsmuni (hei!) millanna. Eigendur 100 jeppa fengu sekt. Tími þeirra, sem græða á daginn og grilla á kvöldin, var ekki enn kominn. Kannski verða sektirnar afskrifaðar eftir kosningar. En kosningaspáin hefur snarversnað.
Aukinn vandi Flokksins

Sjálfstæðisflokkurinn býr við aukinn vanda. Stefnan sérvitrari en hún var, andstaða við Evrópu eindregnari og stuðningur við kvótagreifa eindregnari. Flokkurinn hefur engan veginn gert upp fortíðina, hamfarastefnu Davíðs og Hannesar Hólmsteins. Raunar lætur flokkurinn eins og fortíðin sé ekki til. Þjóðarsagan hafi byrjað árið 2009 eftir hrun Geirs H. Haarde. Flokkurinn staðfestir flokksformennsku þátttakanda í svikamyllum hrunverja, í Vafningi, Sjóvá, N1, BNT og Mætti. Kannski löglegt, en án efa siðlaust. Fatti þjóðin þessa veikleika flokksins, verður hann ekki upp á marga fiska í kosningunum.
Trúgjarnir fjölmiðlar

Því miður er það sérkenni fjölmiðla, að þeir láta valdamenn ljúga að sér. Ekki bara einu sinni, heldur hvað eftir annað. Jafnvel blöð á borð við New York Times trúðu bandarískum stjórnvöldum um gereyðingarvopn í þriðja heims ríkjum, Íran og Írak. Hefðu blöðin þó átt að vita af fyrri reynslu, að slíkt er hefðbundinn aðdragandi styrjaldar. Lygin um atómvopn í Írak var notuð til að draga á asnaeyrunum vígfúsa landsfeður á borð við Davíð og Halldór. Úr þessu varð hörmulegt stríð. Lygin er vestrænum foringjum eðlislæg. Eftir stríðið í Kosovo kom í ljós, að Nató hafði logið margfalt meira en Serbar.
Skynsemin ræður

Landsfundarályktun Vinstri grænna um Evrópuviðræður stingur gat á þjóðrembu Ögmundar Jónassonar. Hann hefur blaðrað frá sér allt vit um glerperlur og eldvatn, logandi eldhaf í Evrópu og þrá Þjóðverja eftir lífsrými á Íslandi. Mér er minnisstætt, að þetta voru orðin, sem hann notaði. Ályktunin stingur líka gat á þjóðrembu Jóns Bjarnasonar skemmtikrafts, sem sí og æ tönnlast á, að Vinstri grænir hafi svikið stefnu flokksins. Vissulega eru Vinstri grænir enn andvígir Evrópuaðild, en þeir vilja klára viðræðurnar. Heimalningarnir Styrmir og Björn eru sótsvartir af bræði, telja sig svikna í tryggðum.
Ofstæki og einangrun

Stríðari ómur í ályktunum landsfundar Sjálfstæðisflokksins vakti athygli um helgina. Flokkurinn var nær búinn að samþykkja trúarofstæki að hætti hinnar illræmdu teboðshreyfingar í Bandaríkjunum. Þá ályktun tókst að stöðva, en í gegn fór sérkennilega þjóðrembd ályktun um, að lokað verði fyrir viðræður um aðild að Evrópusambandinu. Vel hefði verið hægt að orða þá ályktun rólegar. Virtist af ásettu ráði orðuð til að fæla evrópusinna úr flokknum. Minnir mig á fyrri landsfund, sem baulaði náttúruvernd úr ræðustóli og út af fundi. Hér er flokkur á hraðri ferð til aukins ofstækis og einangrunar á ýmsum sviðum.
Ríki og kirkja dagblaða

Robert McCormick, sögufrægur eigandi Chicago Tribune, bannaði, að blaðamenn og auglýsingafólk blaðsins notaði sömu lyftuna í blaðhúsinu. Vildi ekki, að það hittist. Henry Luce, ekki minna sögufrægur eigandi Time, fyrirskipaði aðskilnað þess, er hann kallaði ríki og kirkju. Ríkið var fjármáladeild Time og kirkjan var ritstjórn Time. Þannig voru víða reistir virkisveggir milli ritstjórna blaða og peningadeilda á síðustu öld. Á gróðafíkinni nýrri öld braut nýr eigandi Los Angeles Times niður múrinn. Seldi langtímatraust þess fyrir meintan skammtímagróða. Blaðið hrundi í hvelli. Fólkið finnur þefinn.
Barátta sjónhverfinganna

Hvað sameinar nýju flokkana, sem mælast án fylgis í skoðanakönnunum? Hvað er eins hjá Dögun og Samstöðu? Það er stuðningur við einfaldar lausnir á vanda heimilanna. Fólk, sem trúir á sjónhverfingar, þarf ekki á þessum flokkum að halda. Það kýs bara Framsókn, sem hefur langa reynslu af yfirboðum af slíku tagi. Af flötum niðurskurði og pennastrikum út og suður. Sigmundur Davíð er nýjasti formaðurinn í langri röð sjónhverfingamanna Framsóknar. Hann hefur náð öllu fylgi einfeldninganna til sín. Ekkert er afgangs handa smáflokkum. Þeir hafa bara Andreu og Lilju, sem hvor hefur tíu manna hirð sanntrúaðra.
Hóta hamförum

Hef á tilfinningunni, að landsfundarlið Sjálfstæðisflokksins telji flokkinn munu í kosningunum fá umboð til nýrrar hamfarastefnu. Ályktanir landsfundar eru að vísu marklausar að venju, en þar má finna stríðari tón en venjulega. Til dæmis samþykktu svefngenglarnir, að ekki megi setja viðræður við Evrópu á ís, heldur verði að slíta þeim formlega. Sennilega er yfirvaldið hrætt við evrópsk afskipti af fyrirhuguðu fjárhagsofbeldi Flokksins gegn venjulegu fólki. Flokkurinn er sannfærðari en áður um forgang og fríðindi auðsins og hótar lækkun hátekjuskatts. Ekki var minnst einu orði á “svokallað hrun”.
Fjögur ár til einskis

Gunnlaugur Karl Hreinsson er nýjasta dæmið um kennitöluflakk. Hann á skipin Háey og Lágey. Stofnaði nýja kennitölu um skipin og skildi allar skuldirnar eftir á gömlu kennitölunni. Við gjaldþrotaskipti fundust alls engar eignir í því búi, en Gunnlaugur rekur skipin áfram á nýrri kennitölu. Á þessu rugli tapast fimm milljarðar króna, sem bankarnir afskrifuðu ljúfar en þeir svara vælinu í venjulegum skuldurum. Mig langar til að spyrja Jóhönnu og Steingrím eftir fjögurra ára valdaskeið: Af hverju hafið þið ekki fengið Alþingi til að samþykkja einföld lög, sem banna siðlaust kennitöluflakk skuldagreifanna?
Merking orða flýtur

Orðhengilsháttur lagaprófessora, hæstaréttardómara og annarra lagatækna er þeim mun undarlegri, þegar litið er til vanþekkingar þeirra á tungumálinu. Íslenzka þróast eins og önnur tungumál. Meiningar og merkingar breytast og umhverfast jafnvel. Þar á ofan er skilningur á orðum og setningum misjafn milli manna. Þess vegna er brýnt að kanna, hver var merking orðanna, þegar lög voru sett og hver var ÆTLUN höfunda laganna, það er alþingismanna. Þá ætlun má sjá í greinargerð og umræðu á alþingi. Þar liggja lögin, en ekki í fáránlegum orðskýringum hæstaréttardómara, sem fátt eitt kunna í íslenzku.
Okkur vantar kannanir

Nú fer senn að verða áhugavert að sjá skoðanakannanir. Við erum að byrja að sjá, hvernig framboð skipast og getum farið að taka afstöðu. Við þurfum að sjá, hvaða ný framboð valda fjórflokknum mestum usla. Við þurfum á slíkum usla að halda, því að bófar fjórflokksins ganga fram af fólki. Ég vænti, að þeim fjölgi ört, sem sjá sorglegar pólitískar staðreyndir. Þegar ég tala um kannanir, á ég ekki við atkvæðagreiðslur á vefnum, sem hafa ekkert gildi. Við þurfum gamaldags kannanir, sem forðast kúnstir á borð við að þráspyrja um stuðning við einn flokk. Góðar kannanir auðvelda fólki að taka afstöðu.
Ábyrgð Samfylkingarinnar

Sumir þingmenn og álitsgjafar Samfylkingarinnar telja sér trú um, að hún sé saklaus af ógöngum stjórnarskrárinnar. Vilja kenna stjórnarandstöðunni um klandrið. Vilja gleyma þætti Samfylkingarinnar. Verkstjórar hennar á þingi hafa ítrekað trassað að fylgja stjórnarskránni fast eftir. Misstu til dæmis niður allan fyrri hluta janúar. Samt var þá vitað, að hún væri að falla á tíma. Einstakir þingmenn flokksins hafa líka grafið undan stjórnarskránni. Ber þar frægastan að telja nýjan formann flokksins. Hefur rætt við formenn stjórnarandstöðunnar um að láta allan þorra málsins liggja að þessu sinni.
Bjarni er búinn

Bjarni Benediktsson verður að víkja sem flokksformaður. Í fyrsta lagi gengur ekki, að fólkið hafi fjöldagjaldþrot fyrirtækja fyrrverandi vafnings að háði og spotti. Í öðru lagi mistókst honum í landsfundarræðunni að slá út formann Framsóknar í sjónhverfingum og þjóðrembu. Bjarni er enginn Sigmundur Davíð, bara óvinsæll pólitíkus. Flaggar enn helgisögu um, að lægri auðskattar leiði til velmegunar. Og segist redda skuldum banka og stórfyrirtækja með því að banna þeim að greiða erlendar skuldir. Skemmtileg fjárfestingarleið, sem að minnsta kosti gerir honum ókleift sem forsætisráðherra að krækja í lánsfé.
Jón Ásgeir og 365

Hnignun hefðbundinna fjölmiðla á Vesturlöndum hófst, þegar viðskiptakeðjur fóru að kaupa þá af eigendum, sem ekki höfðu annarra hagsmuna að gæta. Nýir eigendur virtu ekki gömul lögmál um aðskilnað ritstjórna og markaðsdeilda. Með skelfilegum afleiðingum fyrir hefðarblöð á borð við Los Angeles Times. Í sumum tilvikum komust fjölmiðlar í eigu aðila á gráu svæði í viðskiptum, svo sem Robert Maxwell, Rupert Murdock og Conrad Black. Jón Ásgeir Jóhannesson í 365 er óneitanlega á gráu svæði, sætir rannsókn saksóknara. Óheppilegt er, að slíkir eigi öflugar fjölmiðlakeðjur. Það kann ekki góðri lukku að stýra.
Lækkar skatta og skuldir

Bjarni Benediktsson segist lækka skatta, þegar hann komist til valda í vor. Byrja á tryggingagjaldi og fara síðan í hátekjuskatt og fjármagnstekjuskatt. Tekjurnar, sem ríkið tapar á þessu, hyggst hann bæta upp með því að lækka skuldir ríkisins. Bíðið við, hver er rökhyggjan í þessu: Lækka skatta, lækka skuldir? Þetta er einfaldlega samkeppni við Sigmund Davíð Gunnlaugsson um að sprauta froðu í andlit grunnhygginna kjósenda. Formaður Sjálfstæðisflokksins er sannfærður um, að fulltrúar á landsfundinum séu svo skyni skroppnir, að þeir klappi fyrir töfralausninni. Og það gerðu þeir raunar svikalaust.
Lögmaður upplýsir nafn

Meirihluti Stúdentaráðs gaf yfirlýsingu um meðferð fyrri framkvæmdastjóra og hagsmunafulltrúa á krítarkortum. Höfðu heimild til að nota litla upphæð og fóru hálfa milljón framúr. Heitir venjulega kortamisferli. Ákveðið var, að þeir endurgreiddu féð. Því seinkaði, svo að tölurnar komu fram í bókhaldi. Hvellur varð, féð var loks endurgreitt og ekki gerðar frekari kröfur. Allt samkvæmt Stúdentaráði. Heimir Hannesson, ekki áður nefndur, sagður umræddur hagsmunafulltrúi, lætur svo Vilhjálm H. Vilhjálmsson hrl. senda hótanir um lögsóknir. Vegna ærumeiðinga um sig, sem fram að því hafði verið nafnlaus.