arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Stóri bróðir vakir

Ögmundur Jónasson stóribróðir undirbýr stofnun tveggja stofnana til að bæta samfélagið. Happdrættisstofu til að hindra veðmál á vefnum og klámstofu til að hindra dónaskap á vefnum. Færi eru til að smíða fleiri atvinnu-eflandi stofur til að skipuleggja lífið og tilveruna. Hvað um friðarstofu til að hindra móðganir í garð múslima. Kannanastofu til að hindra truflandi áhrif skoðanakannana. Reykingastofu til að banna tóbak í bíómyndum og skáldsögum. Bófastofu til að skikka bófaflokka til að vera í auðþekktum búningum. GPS-stofu til að skrá staðsetningu allra borgara. Stóri bróðir vakir yfir þér.
Græni kastalinn

Sendiráð Íslands í Berlín er hluti af framúrstefnulegum kastala Norðurlanda. Einn fjölmargra minnisvarða bæjarins um arkitekta. Saladínskur kastali með skotraufum og litlum turnum milli djúpra og líflausra gljúfra. Öðrum þræði minnisvarði um gegndarlausan kostnað við smíði minnisvarða um arkitekta, minnir á Perluna. En óneitanlega auglýsir hann tilveru Norðurlanda, því að strætó-biðstöðin við húsið heitir “Nordische Botschaften”. Kastalinn er til sýnis fyrir almenning og þangað liggur straumur nemenda úr skólunum. Þrátt fyrir alla galla er græni kastalinn vel heppnuð almannatengsli Norðurlanda.
Gríptu tækifærið

Umboðsmenn kvótagreifa og annarra ríkiseigenda vilja ekki, að þú notir rétt þinn til að færa þjóðinni stjórnarskrá. Frumvarpið er byggt á þjóðfundi og einróma samþykkt í stjórnlagaráði. Taktu þátt í tækifæri til að færa valdið frá bófaflokkum til þjóðarinnar. Misstu ekki af tækifæri þjóðaratkvæðisins laugardaginn 20. október. Aldrei áður hefur þjóð verið boðið að taka beinan þátt í mótun lýðræðis-samfélags. Atkvæði þitt skiptir máli og knýr þingmenn til jákvæðra aðgerða. Gamla stjórnarskráin er fúsk frá 1944. Allir vissu þá, að alvöru stjórnarskrá þyrfti fyrr en síðar. Uppkast hennar er nú fullbúið.
Eitt skref af mörgum

Atkvæðagreiðslan á morgun er eitt skref af mörgum til betra þjóðfélags. Segi nógu margir já við nýrri stjórnarskrá, þora alþingismenn ekki að fikta of mikið í frumvarpinu í vetur. Þótt það sé ekki fullkomið að gerð, verða allar breytingar Alþingis til hins verra, það máttu bóka. En atkvæðagreiðslan er ekki síðasta skrefið. Þú mátt ekki halda, að baráttunni sé þar með lokið. Í vor þarftu að hindra, að bófaflokkar nái aftur meirihluta á Alþingi. Losa okkur við heljartök bófa á ríkisvaldinu og skipta út núverandi þingmönnum. Kosningin er bara eitt skref í réttu áttina, frá þjófræði til lýðræðis.
Súrdeig og sætabrauð

Vissi lengi af Aldin í Landsyfirréttarhúsinu við Lækjartorg án þess að langa þangað. Fjórir grænmetisréttur, fiskur og kjöt af skenk er ekki mín hugmynd um matgæði. En hollt er þetta án efa. Lax var óhjákvæmilega ofeldaður. Fyrir 1890 krónur í hádeginu fer ég frekar á einhvern fiskréttastað í miðbænum. Þar kann fólk að höndla fisk og veitir líka fulla þjónustu. Húsið er fagurt og innviðir aðlaðandi, en húsbúnaður er mötuneytislegur. Notalegra er undir súð á efri hæðinni. Sennilega væri minningin um heimsóknina betri, hefði ég valið súrdeigsbrauð frá Sandholt eða sætabrauðið, sem bakað er á staðnum.
Nærri milljón á mann

Tap Seðlabankans vegna hegðunar Davíðs Oddssonar nam 267,2 milljörðum króna. Samsvarar fjórðungi árlegrar landsframleiðslu. Stærsta tjón bankahrunsins stafaði einkum af fjáraustri Davíðs til gjaldþrota banka án haldbærra veða. Var eini seðlabankastjóri heimsins, sem gleymdi að tryggja hagsmuni bankans, er hann grýtti fé í allar áttir. Kostnaður hvers borgara af sukki Davíðs nam 800.000 krónum, sem nú er tapað fé. Menn verða smám saman að borga það næstu ár í formi hærri skatta og lakari velferðar. Vonlegt er, að Davíð sé orðinn ofurhetja Sjálfstæðisflokksins, hins fjölmenna flokks íslenzkra rugludalla.
Siðferðilega sjúk

Íslendingar eru siðferðilega sjúk þjóð. Er hún byrjaði loksins að verða rík á 20. öld, margfaldaði hún hraðann á eyðingu landsins. Með lausagangi sauðfjár á viðkvæmu hálendi, sem var nýjung. Einnig fengum við botnvörpuna, sem á nokkrum áratugum eyðilagði rúmlega helminginn af lífríki hafbotnsins. Þetta er galið framferði. Samt tala fáir um þetta. Nema Herdís um sauðféð og Jónas Bjarnason um hafsbotninn. Afneitun Íslendinga á eigin afglöp er alger. Á sama tíma teljum við okkur trú um, að við séum öðrum hæfari til að stunda sauðfjárrækt og botnfiskveiðar. Á þjóðin heima á réttargeðdeild Klepps?
Ærandi þögn

Þrír fjölmiðlar birta reglulega kannanir á fylgi flokka og ýmsum pólitískum viðfangsefnum dagsins. Í skoðanakönnunum svara Ríkisútvarpið, Morgunblaðið og Fréttablaðið öllum spurningum, sem lagðar eru fyrir kjósendur, svo sem IceSave. Að þessu sinni hafa þeir ekki gert það. Engar tölur hafa enn verið birtar hjá þeim um fylgi við nýja stjórnarskrá og mikilvægustu þætti hennar. Ærandi þögnin vekur athygli, en Davíð, Ólafur og Páll sitja fast við sinn keip. Örugglega pólitísk ákvörðun. Í þágu Sjálfstæðisflokksins, kvótagreifa og annarra, sem telja hagsmunum sínum bezt borgið með sem minnstri athygli.
Ekki honum að kenna

Rendi tuðar enn um, að lekinn um hugbúnaðarkaup sé óþolandi. Tuðar enn um, að formaður fjárlaganefndar hefði átt að rukka sig oftar um skýrsluna. Hann er svo forstokkaður, að hann segir ekki af sér. Í hans augum snýst málið um vondan sögumann ótíðinda og um vondan þingmann, sem ekki hafi vakið sig af værum svefni á réttum tímum. Rendi getur ekki hugsað sér, að hann hafi gert neitt af sér. Allt er öllum að kenna öðrum en honum sjálfum. Og þetta er eftirlitsmaður Alþingis með fjárreiðum ríkisins. En hann er ekkert einsdæmi. Ríkiskerfið er samvalið lið andverðleika, einkum frá tíma Davíðs Oddssonar.
Engin könnun enn

Skrítið er, að engin könnun um væntanleg úrslit kosninganna skuli hafa verið birt. Komið er fram í síðustu viku fyrir kjördag, bara þrír dagar eftir til kosninga. Mér finnst þetta nánast grunsamlegt, þótt ég vilji forðast að vera vænisjúkur. Fjölmiðlar hljóta að sjá sér hag í að skúbba með skoðanakönnun. Eru þeir að leyna einhverju fyrir okkur af ásettu ráði? Eða er einhver að segja þeim að vera ekki að tromma upp áhuga á kosningunni? Ef ekki birtist neitt um könnun síðar í dag, er eitthvað alvarlegt athugavert við fjölmiðla okkar. Þjóðin á rétt á að vita, hvernig landið liggur í kosningabaráttunni.
Klikkaði krónprinsinn

Virðulegt Guardian segir í leiðara, að Karl Bretaprins sé svo klikkaður, að hann sé hættulegur samfélaginu. Blaðið segir ekki frá lesendabréfum hans, sem höfð eru í flimtingum á ritstjórnum brezkra blaða. Leiðarinn fjallar um bréf, sem ríkisarfinn hefur sent ráðherrum með undarlegum óskum um aukið afturhald á ýmsum sviðum. Dómari bannaði birtingu bréfanna. Séu þess eðlis, að þau geti skaðað getu prinsins til að vera Bretakóngur í fyllingu tímans. Lokaorð leiðarans eru. að dómurinn sé “ cover up for the constitutionally dubious blunderings of an indulged and even dangerous dauphin.”
Sáraeinföld kosning

Spurningar þjóðaratkvæðagreiðslunnar eru einfaldar og öllum skiljanlegar, er skilja vilja. Spurt er um nýja stjórnarskrá og um nokkur álitamál í henni. Forsagan er, að haldinn var þjóðfundur, sem lagði línurnar. Síðan var kosið stjórnlagaráð, sem Hæstiréttur Flokksins ógilti tæknilega. Alþingi valdi sama fólk í nýtt stjórnlagaráð, sem varð einróma sammála um uppkast á nótum þjóðfundarins. Alþingi ber uppkastið undir þjóðina til að kanna stuðninginn. Þegar tölurnar eru komnar upp úr kössunum, heldur Alþingi áfram með málið. Einfalt lýðræði í framkvæmd. Láttu ekki vonda lagatækna rugla þig í ríminu.
Jóhanna hunzar lögin

Jóhönnu Sigurðardóttur finnst óþægilegt að þola ný lög um hljóðritun funda ríkisstjórnarinnar. Hún er lok, lok og læs af gamla skólanum. Hefur fengið lagatækni og stjórnmálatækni úr hinum valinkunna Háskóla Íslands til að gefa skýrslu, sem styður þetta álit hennar. Hún ætti frekar að hunzkast til að fara að lögum. En það er því miður ekki til siðs í stjórnsýslunni. Því er kallað í Spanó og Gunnar Helga til að kvitta undir gamaldags álit forsætis. Málið fer því aftur fyrir Alþingi, beint í málþófssúpu vetrarins. Gaman verður að sjá, hversu mikið mun lafa þar eftir af hugsjónum lýðræðisins.
Rangfærslur og firring

Ræða Geirs Jóns, fyrrum yfirlöggu, hjá Sjálfstæðisflokknum var undarleg blanda rangfærslna og firringar. Sagði rangt frá ástæðum fyrir handtökum. Fjölyrti um meiðsli löggumanna, þótt dómstóll hafi engin talið þau vera. Enn talar hann um, að þingmenn hafi stýrt ófriði við Alþingishúsið, þótt engin gögn séu til um það. Ef rétt væri hjá honum, að líf Geirs H. Haarde hafi verið í hættu við Stjórnarráðshúsið, hefði Hallgrímur Helgason verið kærður, sem hann ekki var. Óþægilegt er að sjá, hversu veruleikafirrtar hugmyndir þáverandi yfirlögga hefur enn um einstaka þætti búsáhalda-byltingarinnar.
Spillingin á fullu

Þegar forstjóri Alþjóðabankans, Christine Lagarde, var fjármálaráðherra Frakklands fyrir tveimur árum, afhenti hún Grikkjum sprengju. Minnislykil, þar sem skráður voru peningaflótti 1990 ríkra Grikkja til Sviss. Að baki voru skýr skattsvik upp á tugi milljarða evra. Endurheimtur þeirra mundu duga til að bjarga fjárhag landsins. Hver gríski ráðherrann á fætur öðrum faldi minnislykilinn ofan í skúffu. Jafnvel Evangelos Venizelos gerði ekkert í málinu. Þótt Evrópusambandið hafi misserum saman reynt að fá Grikki til að taka á skattsvikum, eru þau söm og áður. Hneykslið birtist í Spiegel í dag.
Meira skrípó

Enn eitt ruglið kom frá héraðsdómi. Ragnar Árnason fékk Þór Saari þingmann dæmdan fyrir meiðyrði. Málsefni var helzt, að Ragnar situr í embætti, sem kostað er af kvótagreifum. Svo vill til, að hann hefur líka nákvæmlega sömu skoðun á kvótamálum og greifarnir. En það er bara tilviljun, eftir því sem hann segir. Hann er einnig stjórnarformaður Hagfræðistofnunar Háskólans, sem hefur vakið athygli fyrir undarlegar álitsgerðir í þágu bófa. Umsvif hans eru dæmi um, hvers vegna háskólinn verður seint meðal hundrað beztu háskóla í heimi. Ekki bætir úr skák, þegar kennararnir fara í skrípó í héraðsdómi.
Skýr og sönn ádrepa

Boðskapur sjónvarpsþáttar Herdísar Þorvaldsdóttur er skýr og sannur. Ekki má beita sauðfé á móbergssvæði landsins. Allt sauðfé í landinu á að vera innan girðinga á samþykktum beitarsvæðum. Ríkið má ekki gefa landbúnaðinum fjóra milljarða króna á ári. Þetta er einfalt og óhrekjandi. Landgræðslan okkar er í lamasessi, því bændur fara sínu fram í 100% tillitsleysi. Hyggjast jafnvel moka fé inn í Þórsmörk eins og á Mývatnsöræfi. Botnlaust rugl á sama tíma og skattgreiðendur hafa ekki efni á að kaupa tæki á spítala. En ekki má gleyma, að kjósendur bera ábyrgðina, hafa áratugum saman kosið bófana til Alþingis.
Enn vælir hann

Gunnlaugur M. Sigmundsson er enn að væla. Nú segist hann sæta árásum vegna formennsku sonarins í Framsókn. Því er þveröfugt farið. Það er og verður Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, sem sætir árásum fyrir að hafa keypt Framsókn fyrir Kögunarfé og breytt flokknum í skrílflokk. Gunnlaugur sjálfur hefur aldrei haft neinn háan söðul úr að detta. Var þegar talinn vafasamur pappír, er hann sat á þingi. Klófesting hans á Kögun er eitt frægasta dæmið hér á landi um pólitíska spillingu. Enginn mannlegur máttur getur meitt virðingu Gunnlaugs, því að hún hefur aldrei nein verið. Þögnin hæfir honum bezt.
Þjóð í afneitun

Þjóðremba og vænisýki og afneitun Grikkja vex daglega. Þjóðin kaus áratugum saman yfir sig mestu lýðskrumara hvers tíma. Sýpur seyðið af algerri vangetu við að halda uppi lýðræði. Gríska ríkið er á hvínandi kúpunni og vill ekki spara. Hefur mánuðum saman verið haldið uppi af neyðarlánum. Því oftar sem þau framlengjast, því trylltari eru Grikkir í þjóðrembu, vænisýki, afneitun. Verða senn að lýsa ríkisgjaldþroti. Verri en Íslendingar. Geta ekki haldið úti atvinnulífi, helmingur unga fólksins án vinnu. Verða senn að hverfa frá evru, taka upp drökmu, fara upp í sveit og borða það, sem þeir geta ræktað.
Vantar jarðsamband

Gríski harmleikurinn sýnir vanda Evrópusambandsins í hnotskurn. Hvarvetna hatar fólk þetta ágæta bandalag. José Manuel Barroso og félagar í Bruxelles eru of einfaldir til að skilja, að bandalagið þarf stuðning fólksins. Telja kontórista búa yfir öllu, sem þarf. Þessu þarf að breyta. Sömuleiðis þarf sambandið að koma sér upp sterkara aðhaldi í peningamálum. Einkum í löndum rótgróinnar spillingar eins og Grikklandi. Of lengi hefur evrópskt fé lekið inn í botnlaust rugl við Miðjarðarhafið. Evrópusambandið hefur áttað sig, er byrjað að bæta aðhaldið. En jarðsambandið við almenning er enn í lamasessi.
Berlín og Reykjavík

Matardeildir stórmarkaða í Berlín hafa endalausar vínhillur. Og víðáttumikil svæði unninna kjötvara, þar sem fá má óteljandi gerðir af bjúgum og pylsum. Úrval af öllu er miklu meira en í Reykjavík. Hins vegar eru veitingahúsin ekkert betri en reykvísk hús, ekki einu Adlon og Fischers Fritz, með tvær stjörnur í Michelin. Yfirleitt er Prússland ekkert Mekka matargerðarlistar, Bæjaraland er mun fremra. Beztir eru hér útlendir staðir, einkum franskir. Verð á góðum stöðum er oft 70% hærra en hér og á stjörnustöðum 100% hærra. Berlín er samt með ódýrustu höfuðborgum í Evrópu í gistingu og veitingum.
Hauslausir boltamenn

Mér er sem ég sæi froðufellingarnar, ef fyrirliði brezks landsliðs kallaði Íslendinga upp til hópa þjófa. Rétt fyrir landsleik. Eins og Íslendingurinn kallaði meirihluta Albana glæpamenn. Ætli menn hefðu ekki heimtað eitthvað meira en daufa tilraun forustu knattspyrnunnar til að kaupa sér frið. Eins og eftir klámbúluferðina þeirra frægu. Samt má rökstyðja, að óeðlilega mikið af Íslendingum séu þjófar, samanber IceSave og útrásina. Við höfum ekki efni á hroka. En íslenzki boltamenn hafa ekki andlegt þrek í svona vanda. Enda segir þýzka spakmælið: “Was man nicht im Kopf hat, hat man in den Beinen!”
Dularfull verðlaun

Þegar Barack Obama fékk friðarverðlaun Nóbels, missti ég afganginn af trúnni á dómgreind verðlaunanefndar norska stórþingsins. Tek því ekki mikið mark á friðarverðlaunum Evrópusambandsins. Held þau séu bara leikur í dularfullri skák. Samt á sambandið allt gott skilið sem Hið stóra friðarbandalag Evrópu. Stofnað á rústum Evrópu, sem aðeins kunni að vera í linnulausum styrjöldum innanbúðar. Eftir stofnun þess hefur verið friður. Ekki bara friður, heldur linnulaus uppgangur. Velsæld Vestur-Evrópu hefur einnig streymt suður og austur. Evrópa er ótrúlegt afrek, sem auðvitað hentar ekki íslenzkum bjánum.
Mistök leiðarahöfundar

Leiðarasmiður Wall Street Journal gerir sömu mistök og flestir hagfræðingar um kvótakerfið. Greinir ekki sundur óskylda þætti þess. Blandar skömmtun kerfisins saman við eignarhald á kvóta. Auðvitað er kvótinn gott dæmi um “commons”, sameiginlegt beitiland. Hann fattar ekki, að auðlindin er falinn í sjálfri skömmtuninni, ekki í fiski, eignarhaldi eða í skorti á greiðslum fyrir aðgang að kvóta. Eðlileg umgjörð skömmtunar fyrir aðgang að “commons” er uppboð á takmörkuðum fjölda veiðileyfa. Allt annað eru aukaatriði, sem koma “commons” ekki beinlínis við. Ég tek því ekkert mark á Brian Carney.
Hnarreistir hrunverjar

Flest bendir til, að tveir tugir gamalla hrunverja Sjálfstæðisflokksins og Samfylkingarinnar vilji endurtaka leikinn. Bera sem þáverandi þingmenn sinn hluta hluta ábyrgðar á hruninu, en vilja samt verða þingmenn 2013-2017. Er það ekki nokkuð vel í lagt? Framsókn hefur skipt út öllum sínum hrunverjum, Birkir Jón Jónsson var þar sá síðasti, sem sagði sig frá pólitík. Ég skil, að Sjálfstæðisflokkurinn hafi ekkert lært og fari að öllu leyti fram sem óforbetranlegur bófaflokkur. En ég skil engan veginn, hvað Samfylkingin fær út úr gælum við gamla hrunverja sína. Telur líka hún kjósendur vera fábjána?
Ferðatíðnin ræður

Samgöngur eru frábærar í Berlín, þótt lítið sé um leigubíla. Heimamenn nota samgöngutæki almennings, lestar, strætó og sporvagna. Munur Reykjavíkur og Berlínar er, að þar líða fimm eða tíu mínútur milli ferða. Gerir gæfumuninn, þér finnst þú aldrei vera að tefja tímann. Á mörgum stöðvum er tölvuskilti, sem segir hversu margar mínútur eru í næsta vagn. Tvær strætóleiðir, 100 og 200, dekka miðbæinn milli Bahnhof Zoo og Alexanderplatz, þar sem flest er af skoðunarverðu, jafnvel stanzað við íslenzka sendiráðið. En ferðatíðnin ræður úrslitum um vinsældirnar. Hér verður aldrei strætó nema með tíðum ferðum.
Fokkuðu upp Orkuveitunni

Embættismenn fokkuðu upp Orkuveitunni í einkavæðingargræðgi. Pólitíkusar tóku þátt í ruglinu með því að sitja í stjórn og sinna ekki starfinu. Mest voru þetta pólitíkusar Sjálfstæðis og Framsóknar, en pólitíkusar annarra flokka tóku þátt. Eini saklausi er Bezti flokkurinn Gnarrista, sem tók að sér hreingerninguna. Ruglið í Orkuveitunni var svipað og annað flopp í góðærinu á ábyrgð embættismanna og fjórflokksins, mest Sjálfstæðisflokksins. Orkuveitan á ekki að stunda æðibunugang í virkjun ókannaðra háhitasvæða. Á að sjá bæjarbúum fyrir ódýrri orku, sem hún gerir ekki. Vegna skuldabyrðar.
Kominn í eldhafið

Kominn í mitt eldhaf Ögmundar Jónassonar. Á götum Berlínar umgengst ég fólk, sem þjóðrembingurinn segir vanta lífsrými á Íslandi. Bíð eftir, að mér verði boðið eldvatn og glerperlur, samkvæmt orðum lýðskrumarans. Hér er ódýrara að vera en í öðrum heimsborgum, París, London og New York. Þjóðverjar láta ekki bjóða sér neitt okur. Þarf að skipta miðborginni í hverfi, eitt fyrir hvern vikudag heimsóknarinnar. Öðrum þræði er ég að rifja upp hálfrar aldar minni frá háskólaárum mínum hér í borg. Næst er að borða baunasúpu á Aschinger með ótakmörkuðu brauði, þá á 50 pfenninga, nú á 5 evrur. Siðfágað alvöruríki.
Skondnar skoðanir

Margt skondið kemur í ljós, þegar allir eru farnir að tjá sig opinberlega í bloggi eða á fésbók. Maður dagsins er Þór Saari, sem drukknar í ferðafólki. Getur ekki lengur séð Þingvöll, Geysi og Gullfoss fyrir þúsundum útlendinga. Ég var þarna í sumar og sá allt mjög vel. Kannski vantar Þór bara gleraugu. “Ég vil ekki sjá Íslendinga svipta sínu landi fyrir einhver fyrirtæki í ferðaþjónustu”, segir hann. Minnir mig á skondinn Ögmund, sem sagði eldhaf geisa um Evrópu, Þjóðverja skorta lífsrými og vilja kaupa sjálfstæði okkar fyrir eldvatn og glerperlur. Kannski þeir tveir stofni bara þjóðrembuflokk.
Nonni og Manni lifa

Þjóðverjar eru ótrúlega hlynntir Íslendingum. Létu bófa héðan hafa af sér hundruð milljarða og láta sig það engu skipta. Deutsche Bank fór illa út úr samskiptum við útrásarvíkinga, en ekkert situr eftir af sárindum. Örugglega er þetta að þakka kaþólska prestinum Jóni Sveinssyni, sem skrifaði bækurnar um Nonna og Manna. Endurminningar frá fagurri æsku í fögru landslagi hafa töfrað kynslóðir Þjóðverja, hverja á fætur annarri. Ég tók eftir þessu, er ég var í háskóla í Vestur-Berlín fyrir hálfri öld. Og tek enn eftir þessu í öllum samskiptum, sem ég þekki til. Munur er að hafa slíkan vin í nauð.
Endurvakin hrunstjórn

Á valdaskeiði Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur bylti Blair-ismi norrænum kratisma í Samfylkingunni. Fólk heillaðist af frjálshyggju, óheftum bönkum, stóriðju, auðmönnum og sókn til hægri. Í hruninu varð óskhyggjan að engu. Jóhanna kom með gamla kratismann norræna inn að nýju. Enn er samt fjöldi Samfylkingarmanna með glýju í augunum út af nýjum útgáfum af Blair-isma. Á þessu hausti kraumar vilji þeirra til aðgerða. Segja Samfylkinguna draga of mikinn dám af vinstri áherzlum Vinstri grænna. Beint og óbeint stefna Blair-istar Samfylkingarinnar að endurvakinni hrunstjórn með Sjálfstæðisflokknum.
Svona grennist þú

Fátt er vitað um hollt mataræði og þá helzt þetta: Fita í hófi er í lagi, jafnvel mettuð fita. Egg eru holl. Ávaxtasykur er hollur. Fitusýrur eru hollar, mest Omega-3 úr fiski, síður Omega-6 úr jurtaríkinu, sem notist í hófi. Kolvetni, einkum brauð, notist í meira hófi en næringarfræðin segir. Fituskert vara er óholl, enda oftast blönduð sykri eða gervisykri, sem hvor tveggja er afar óhollur. Ýktar megrunarreglur eru til ills, en rétta línan er að hverfa til kolvetnasnauðari og fituríkari fæðu og hafna viðbættum sykri. Á þessu rýrnaði ég um fjörutíu kíló á þremur árum. Nálgast kjörþyngd.
Ekkert án fyrirhafnar

Þjóðin fær ekki frelsi sitt upp í hendurnar. Hún þarf að berjast fyrir því eins og aðrar þjóðir. Annars verða nógir til að færa hana í hlekki. Næsta skref í þessari eilífu baráttu er að greiða atkvæði 20. október um nýja stjórnarskrá. Tillögurnar eru miklu betri en gamla stjórnarskráin og eru einstætt skref til úrbóta. Næsta skref verður hjá Samfylkingunni, er kratar að norrænum hætti neita bankavinum og Blair-istum um frama í flokknum. Fyrir slíka er nóg pláss í Sjálfstæðisflokknum. Síðan þarf þjóðin í prófkjörum að víkja til hliðar leifunum af hrunstjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar.
Talar eins og bjáni

Pawel Bartoszek segist hafa samþykkt uppkastið að stjórnarskrá, því að hann hafi búist við, að Alþingi mundi síðan lagfæra. Hann samþykkti texta, sem hann telur ófullnægjandi og vonar bara, að aðrir komi og hreinsi upp eftir sig! Þetta er tæpast frambærileg röksemdafærsla. Pawel talar eins og bjáni. Miklu nær er að segja: Ég hef skipt um skoðun. Slíkt er frambærilegt, öllum er heimilt að skipta um skoðun og mættu gera það oftar. En rökin, sem Pawel flytur okkur eru því miður dæmi um ruglið, sem í of miklum mæli einkennir umræðu hér á landi. Meðan svo er mun þjóðinni ekkert miða fram á veginn.
Lausnarinn er á leiðinni

Nærri hálfur Sjálfstæðisflokkurinn bíður komu lausnarans, Davíðs Oddssonar, sem nú endurskrifar söguna í Mogga. Davíðistar á borð við Björn Bjarnason og Styrmi Gunnarsson sækja fram í breiðri víglínu. “Alræmd” búsáhaldabyltingin er sögð ein af orsökum hrunsins, ekki eftirköst. Sama má segja um stjórnina. Björn vill beita forvirkum rannsóknarheimildum til að hindra aðra eins aðför skríls að göfugum stjórnendum. Davíð skipuleggur líka framtíðina með því að láta Styrmi gera Árna Pál Árnason að formanni Samfylkingarinnar. Hrunverjar hafa gott fylgi. Áður en hendi er veifað, verður það komið aftur til valda.
Steikarpönnutízkan

Sums staðar úti á landi er komið í tízku í matarhúsum að bera fiskinn fram snarkandi á pönnu. Dæmi: Tjöruhúsið á Ísafirði og Örkin hans Nóa á Akureyri. Þetta er smart, en felur þó í sér, að fiskurinn heldur áfram að matreiðast á borðum gesta. Fiskur þolir ekki langvinna eldun, verður þurr og bragðdaufur. Mótvægið er ótæpileg notkun á smjöri. Lagðar eru 2000 kaloríur fyrir gest, sem má alls borða 2000 kaloríur á dag. Á verulega góðum veitingastöðum er eldunin stöðvuð á réttu andartaki og fiskurinn þá borinn fram á köldu. Enga sósu þarf eða smjör eða froður, fiskurinn sjálfur er bragðgóður og mjúkur.
Sannar tröllasögur?

Hef efasemdir um sögur löggunnar af skipulagi glæpagengja. Séu þær studdar innanríkisráðherra, sannfærist ég um, að þær séu tröllasögur. Gott og vel, ímyndum okkur, að þær séu sannar. Til að taka enga sénsa. En öllum heimildum löggunnar á að fylgja sú klásúla, að þær verði ekki notaðar gegn almenningi. Sagan segir okkur nefnilega heima og erlendis, að allar heimildir eru einkum notaðar gegn aðgerðasinnuðum almenningi, þótt þekkt glæpagengi séu höfð að yfirvarpi. Grunsamlegt er, að slík klásúla skuli ekki fylgja. Tregðan við slíkt veldur grunsemdum um annarleg sjónarmið að baki tröllasagna löggunnar.
Pólitískir kontóristar

Embættismenn og kontóristar eru farnir að taka fram fyrir hendur pólitíkusa. Á fésbók sá ég þá skýringu, að pólitíkusar væru svo lengi að ákveða sig, að kontóristar yrðu að hlaupa í skarðið. Að vísu eru fleiri en pólitíkusar lengi að hugsa, svo sem dæmi ríkisendurskoðanda sýnir. Og í bráðræði gerast kontóristar pólitíkusar. Þannig neitar Orkuveitan að hlýða eigendastefnu fyrirtækisins. Þannig byrjar Landsvirkjun að undirbúa borun í Bjarnarflagi “til að vinna sér í haginn”. Þannig segist forstjóri fjármálaeftirlitsins ekki vilja aðskilnað fjárfestingabanka og viðskiptabanka núna. Lýðræði hvað?
Of mikill ríkishalli

Ríkissjóður er rekinn með of miklum halla. Fjárlagafrumvarpið sýnir hluta af honum. Þar vantar kostnað við björgun sparisjóða, kostnað við lífeyrishalla kontórista, kostnað við halla Íbúðalánasjóð og kostnað við ýmis gæluverkefni pólitíkusa, spítala, göng, fangelsi. Í auknum mæli er bókhaldið falsað með því að halda lykilatriðum utan fjárlaga. Samt ætti kreppan að hafa kennt stjórnvöldum um allan heim, að halli ríkissjóða hefnir sín grimmilega. Við þurfum að auka skatta, hækka til dæmis fjármagnstekjuskatt til jafns við launatekjuskatt. Og samt þurfum við að draga meira saman seglin í velferð.