arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sveik Steingrímur?

Hyggist Steingrímur J. Sigfússon afhenda kvótagreifum auðlindir hafsins til tuttugu ára, má afskrifa hann úr pólitík. Nú hafa greifarnir formlega séð aðeins rétt til eins árs í senn. Frumvarpið um fiskveiðistjórn verður lagt fyrir þingflokka ríkisstjórnarinnar í dag. Þá hefst spuni um, að málið sé eigi að síður í anda stjórnarsáttmálans. Sé lekinn réttur, hefur stjórnin endanlega klúðrað þjóðareign á kvóta eftir þriggja ára japl, jaml og fuður. Álit fólks á þessari ríkisstjórn mun endanlega fjúka brott með vindinum. Kvótagreifarnir hafa þá í krafti fjármagns endanlega haft þjóðina undir.
Vissi ekki – gat ekki

Þótt Landsdómur hafi spilazt dauflega, kom samt þar fram meginlínan í stefnu yfirstéttarinnar. Samkvæmt Jóni Daníelssyni hagfræðingi er hún þessi: Ég vissi ekki, ég gat ekki, þetta er öðrum að kenna. Þetta eru einkunnarorð aumingja, sem stjórnuðu þjóðfélaginu á valdaárum Davíðs og Geirs. Allir eru þeir vesalingar sammála um þetta, pólitíkusar og ríkiskontóristar Flokksins og álitsgjafi ríkissjónvarpsins. Bráðum kemur í ljós, að dómarar Flokksins og yfirstéttarinnar eru sömu skoðunar. Einkunnarorð Flokksins eru því: Vissi ekki, gat ekki, öðrum að kenna. Ríkið rak stjórnlaust á valdaskeiði hans.
Skynsamlegt stjórnarskrár-ferli

Skynsamlega afgreiddi Eftirlits- og stjórnskipunarnefnd Alþingis tillögu Stjórnlagaráðs um nýja stjórnarskrá. Hún verði borin undir atkvæði kjósenda í forsetakosningunum 30. júní. Kosið verði um tillöguna í heild og greidd atkvæði sérstaklega um fimm umdeild atriði. Þau eru um þjóðareign auðlinda, stöðu þjóðkirkjunnar, vægi atkvæða, skilyrði þjóðaratkvæðagreiðslna og um persónukjör. Skynsamlegt er að bera einmitt þessi atriði undir þjóðina, því að sitt sýnist hverjum um þau. Síðan á Alþingi að afgreiða málið í haust. Vonandi ber Alþingi gæfu til að samþykkja þessa meðferð stjórnarskrárinnar.
Pólitíska öfgaskjólið

Í skjóli pólitískra öfgamanna, Davíðs og Geirs, ýttu banka- og útrásarbófar þjóðinni fram af hengiflugi. Geir bað Flokkinn afsökunar, en ekki þjóðina. Enginn annarra öfgamanna hefur beðist afsökunar, hvað þá núverandi formaður Flokksins og þáverandi útrásarvíkingur. Meðan yfirgengileg afneitun stýrir hinum pólitísku höfuðpaurum er lítil von til þess að fólk kasti fortíðinni. Dag og nótt verður hamrað á óuppgerðum svikum Flokksins við alla þjóðina. Og á vangetu hans á að takast á við eigin fortíð. Á sama tíma þýðir ekkert að tuða um, að fólk eigi bara að líta fram á veginn og endurkjósa hrunflokkinn.
Poppaðir ömmuréttir

Skruppum á nýnorrænan Dill í Norræna húsinu í hádeginu í gær. Fengum hlýra á grænmeti á 2100 krónur og eplasalat á 1150 krónur. Hvort tveggja gott, varla þó eftir væntingum á slíkum toppstað. Einnig var hægt að fá súpu dagsins. Í hádeginu er Dill ódýr staður, sem býður þrjá poppaða ömmurétti. Matarlúxus er svo að kvöldi, þegar boðinn er einn matseðill á 7400 krónur, séu þrír réttir borðaðir, 8500 krónur, ef þeir eru fimm og 9500 krónur, séu allir sjö snæddir. Verðið tvöfaldast, ef fólk sýpur sérvalið vín með hverjum rétti. Ekkert à la carte er á staðnum. Hefði viljað sjá meiri stíl á matreiðslunni.
Ósiðlegur mottumars

Markaðsfræðilega kann það að vera sniðugt. En siðferðið gengur ekki upp. Ef Krabbameinsfélagið safnar fimmtíu milljónum með tuttugu milljóna kostnaði, er það á hálum ís. Er þá ótalinn ýmis kostnaður við ráðgjöf. Að venju segja menn efnislega, að tilgangurinn helgi meðalið. En hann gerir það bara ekki. Mottuævintýri Krabbameinsfélagsins er utan heilbrigðrar siðsemi. Það grefur undan tilraunum góðgerðarsamtaka til að hafa fé af fólki. Það gengur ekki, að nánast helmingur af söfnuðu fé brenni í útlögðum kostnaði við söfnunina. Eins og oftar áður grefur blinda markaðshyggjan undan siðavendni manna.
Varúð: Flokkurinn kemur aftur

Væri pólitíkus spurður í dag, hvort hann mundi vinna með bófaflokknum í ríkisstjórn, mundi hann segja nei. Meirihluti kjósenda getur ekki sætt sig við, að pólitískir bófar í afneitun komist að völdum. Og pólitíkusar hlusta á kjósendur fyrir kosningar. Eftir kosningar er allt annað uppi á teningnum. Eftir langt þref munu pólitíkusar þá sannfæra sig um, að ekki sé annað í mynztrinu en Flokkurinn. Hagsmunir líðandi stundar munu þá vega þyngra en loforð gefin fyrir kosningar. Þið sjáið dæmið af nýju samstarfi í Kópavogi. Pólitíkus var kosinn út á brottrekstur Flokksins og starfar nú með honum.
Lögreglustjórinn í rugli

Löggan hefur einkennilega forgangsröðun. Neitar að kanna strax stórkostlega grófar hótanir um líkamsmeiðingar. Segir fólki að hafa bara samband eftir helgi. Stefán Eiríksson lögreglustjóri svarar út og suður og neitar að tjá sig um efnisatriði málsins. Þetta eru forkastanleg vinnubrögð lögreglunnar eins og svo oft áður. Hún er eins og útspýtt hundskinn við að verja hagsmuni þeirra, sem reyna að ná eignum af almenningi. Getur svo ekki mætt, þegar almenningur þarf vernd fyrir geðsjúklingi. Forgangsröðun Stefáns er langt út af kortinu. Einn margra óhæfra embættismanna kerfisins, kvígildi Flokksins.
Breyttar matreiðsluaðferðir

Kokkar ættu að skipta um matreiðsluaðferðir, ekki bara vegna offitu, heldur einnig vegna almennra heilsufarssjónarmiða. Slepptu djúpsteikingu og láttu pönnusteikingu víkja fyrir grillun, ofnbökun og gufusuðu, sem ekki kalla á olíu eða smjör. Jógúrt og kotasælu í staðinn fyrir sýrðan rjóma. Olíu í stað smjörs. Bakaðar eða gufusoðnar kartöflur í stað franskra. Mjólkurvörur með minnkaðri fitu í stað hinna hefðbundnu. Jógúrt eða kotasælu í staðinn fyrir majónes. Tærar súpur í stað hveitiblandaðra. Þunnt soð í stað þykkra sósa. Allt verndar þetta línur fólks og samræmist ráðlögðu mataræði nútímans.
Auðræðið bakvið lýðræðið

Eigendur ríkisins eru þau 1%, sem hafa gögn og gæði landsins af þjóðinni. Þannig er staðan um allan hinn vestræna heim. Á frontinum er haft svonefnt lýðræði. Það er sniðug aðferð við að gera almenning ábyrgan fyrir öllu, sem aflaga fer. Ríkisstjórnir koma og fara og sumar lofa ýmsu upp í ermina á sér. En embættismenn og dómarar yfirstéttarinnar sitja sem fastast og gera það til dæmis enn á Íslandi. Hér hefur fátt breytzt við hrun. Ríkisstjórnin hróflar ekki við gerræðinu að tjaldabaki. Bankarnir fara sínu fram sem fyrr og ríkiseigendur halda áfram að vera ríkiseigendur bakvið lýðræðistjöldin.
Staðlaðir glæpir

Endurskoðendur hafa ítrekað varið sig með því að segjast fara eftir stöðlum í endurskoðun. Það gerði Anderson líka í Enron-hneykslinu í Bandaríkjunum. Anderson var samt dæmt og hætti svo rekstri, ein stærsta endurskoðunarstofa heimsins. Vísað er til alþjóðastaðalsins 240, sem á að hindra bókhaldsfölsun fyrirtækja. Gerir ráð fyrir faglegri tortryggni endurskoðenda. Anderson sagðist nota hann þar og PriceWaterhouseCooper segist nota hann hér. Meira en lítið virðist þó vera athugavert við túlkun PWC á fáránlegri staðfestingu reikninga Landsbankans og Glitnis fyrir hrunið. Með eða án alþjóðastaðla.
Gat í saksókn Alþingis

Mistök saksóknara Alþingis felast fyrst og fremst í að láta ekki sérfræðinga meta, hvað Geir H. Haarde hefði getað gert. Þar er stórt gat í málflutningi fyrir Landsdómi. Saksóknari hefði átt að kveðja til vitni, sem geta fjallað á óhlutdrægan hátt um ýmsa kosti í stöðunni á ýmsum tímum. Þeir hefðu ekki verið sammála, en samanlagt hefði þeir getað veitt okkur innsýn í stöðuna. Hefði verið mun betra en núverandi rugl um, að Geir hefði ekki getað hindrað hrunið. Afglöpin felast ekki í skorti á stöðvun, heldur í skorti á aðgerðum við að takmarka tjón. Skyldur hans voru við almenning, en ekki við bankana.
Réttlæting en ekki réttlæti

Að vísu snýst landsdómur um sýknu eða sekt Geirs H. Haarde. En einnig voru væntingar til dómsins um að varpa ljósi á atburðarás í aðdraganda hrunsins. Minna varð úr slíku en efni stóðu til. Spurningar dómara voru ómarkvissar og þeir spurðu ekki út úr, heldur lásu bara af spurningalista. Sumt kom samt í ljós, einkum misræmi milli vitna. Ekki er það samt nóg til þess, að fólk fái á tilfinninguna, að réttlæti hafi verið þjónað. Landsdómur hreinsar ekki andrúmsloftið í samfélaginu. Menn munu áfram rífast um staðreyndir og menn munu áfram afneita staðreyndum. Réttlætingar halda áfram í stað réttlætis.
Stórkarlaleg vörn

Ef Jón Baldvin Hannibalsson hefur verið sakaður um að vera barnaníðingur, hefur það farið framhjá mér. Hann er hins vegar sakaður um dómgreindarbrest. Einkum í bréfi til barnungrar stúlku, sem þá var skiptinemi í Venezúela. Jón Baldvin hefur beðist afsökunar á bréfinu og kennir Bakkusi konungi um málið. Fjölskylda hans hefur samt gripið til varna í baráttustíl og er það hennar eigin ákvörðun. Sonur hans kom til landsins af þessu tilefni og gaf út stórkarlalegar yfirlýsingar. Mér er samt ekki ljóst í hverju vörnin felst umfram þær venjulegu stöðuyfirlýsingar, sem einkenna íslenzk ágreiningsefni.
Geir gat hindrað tjón

Geir H. Haarde gat gert heilmikið til að lina þjáningar þjóðarinnar vegna hrunsins. Hann vissi um hrunið með nokkurra ára fyrirvara. Jafnvel þótt hann hefði ekki vaknað fyrr en í upphafi ársins 2008, hefði hann getað gert gagn. Hann hefði getað sleppt því að tryggja innistæður í sjóðum umfram skylduna. Hann hefði getað beðið leiðtoga lífs síns, Davíð Oddsson, um að sóa ekki gjaldeyri þjóðarinnar í viðskiptabankana. Davíð vissi þá þegar, að þeir voru nánast gjaldþrota. Geir hefði árið 2008 kannski ekki getað hindrað hrunið. En hefði getað minnkað tjónið í hruninu niður í brot af því, sem það varð.
Skipulagt eftirlitsleysi

Rekstur ríkisins er ekki að sliga samfélagið. Enda virðist í stórum dráttum vera sátt um hlutverk þess í menntun, heilsugæzlu og tryggingum. Í því sem við köllum samanlagt skandinavískan sósíalisma. Jafnvel Flokkurinn hefur tekið þátt í þessu, meiri þátt en aðrir flokkar. Skuldir ríkisins eru nánast eingöngu komnar til af hruninu 2008. Þá tók ríkið á sig Seðlabankann og ýmsa sjóði, einkum til að bjarga fjármagnseigendum. Ríkisstjórn Geirs H. Haarde ber ábyrgðina á því. Skuldirnar stafa beinlínis af fjármálastefnu Davíðs og Geirs, einkavæðingu bankanna og skipulögðu eftirlitsleysi ríkisvalds þeirra.
Erlendir kaupa ekki jarðir

Hef árum saman fylgzt með kaupum og sölu á jörðum. Ekki tekið eftir ásókn útlendinga í jarðir. Sama segir sá fasteignasali, sem mest selur af jörðum, Magnús Leópoldsson. Tvær-þrjár jarðir á ári og fer ekki fjölgandi, segir hann. Kaupendur eru helzt Íslendingar í útlöndum og áhugamenn um íslenzka hestinn. Reglur um sölu jarða kunna að vera of vægar, en reynslan styður það ekki. Eins og ævinlega er Ögmundur Jónasson að fiska í gruggugu vatni, þegar hann málar

hryllingsmynd af jarðakaupum útlendinga. Sérhæfður lýðskrumari í þjóðrembu reynir með lygasögum að bjarga sér yfir á nýjan stað í pólitík.
Er betra að ljúga?

Þegar Ísland var að hrynja undan Geir H. Haarde, hafði hann mestar áhyggjur af ímynd Íslands í umheiminum. Hélt um hana fundi í útlöndum. Davíð Oddsson leit framhjá veruleikanum á sama tíma og fleygði öllum tiltækum gjaldeyri í bankabófa. Allt var þetta til að halda uppi ímynd Íslands sem alvöruríkis. Svo að útlendingar föttuðu ekki, að Ísland væri vogunarsjóður. Eins hugsar Sigmundur Davíð Gunnlaugsson. Hefur meiri áhyggjur af, að Jóhanna tali niður krónuna, en á veruleika sýndar-gjaldmiðilsins. Geir, Davíð og Sigmundur eru ekki einir um brenglaða sýn. Fjölmargir telja að lygi og fals efli traustið.
Kanadíska jaðarmyntin

Aðeins tveir gjaldmiðlar í heiminum hafa fjölþjóðlegt gildi. Dollar og evra eru viðurkenndir gjaldmiðlar víða um heim. Kínverskt yuan kann að verða það um síðir. Evran hefur undanfarin misseri gengið gegnum eldskírn og staðizt hana frábærlega án þess að falla í verði. Hún er jafn öflug og þýzka markið var áður. Í þeim vogunarsjóði, sem heitir Ísland, er eftir öðru fúski að leita dauðaleit að afskekktum gjaldmiðlum. Sérstaklega þeim, sem hvorki hafa fjölþjóðlegt viðskiptagildi né nokkurt gildi í íslenzkri utanríkisverzlun. Fáránlegasti heilastormurinn er þó sá að taka hér upp kanadíska jaðarmynt.
Er heimska refsiverð?

Mestur hluti tjónsins af hruni íslenzku bankanna lenti á herðum erlendra lánardrottna. Á íslenzka ríkinu lentu tæp þúsund milljarða króna. Sú er súpan, sem við höfum síðan setið í. Tveir stærstu liðir þessa tjóns ríkisins eru af völdum Davíðs Oddssonar og Geirs H. Haarde. Davíð sagði fulltrúum ríkisstjórnarinnar, að bófar réðu bönkunum sem mundu fara á hausinn. Eigi að síður skóf hann Seðlabankann að innan og lét þessa sömu banka hafa allan fyrirfinnanlegan gjaldeyri. Geir ákvað, að ríkið skyldi taka fulla ábyrgð á peningamarkaðssjóðum. Spurningin er svo, hvort heimska þeirra sé refsiverð.
Frjáls notkun gjaldmiðla

Hvorki þjóðin né leiðtogar hennar draga nokkurn lærdóm af nýju neyðarlögunum til stuðnings krónunni. Lögin sýna ónýtan gjaldmiðil, sem hefur ætíð verið til vandræða. Við þurfum fjölþjóðlegan gjaldmiðil, evru eða dollar, sem eru algengustu myntir í utanríkisviðskiptum okkar. Ekki afskekktar jaðarmyntir á borð við norska krónu eða kanadískan dollar. Því miður getum við ekki tekið upp erlendan gjaldmiðil í grænum hvelli. Við fáum til dæmis ekki að taka upp evru fyrr en við höfum hysjað upp um okkur buxurnar. Til bráðabirgða skulum við leyfa frjálsa notkun hvers kyns gjaldmiðla. Dollar og evra verða ofan á.
Lýðskrum í hæstum hæðum

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson hefur haldið fundi til stuðnings kanadískum dollar. Síðan sakar hann Jóhönnu Sigurðardóttur um að “tala niður” krónuna. Sennilega er Sigmundur mesti lýðskrumari eftirhrunsáranna. Er fullfær um að hafa tvær eða fleiri skoðanir á hverju atriði eftir vindáttum hverju sinni. Sigmundur er gott dæmi um, hversu fúl umræðan verður, þegar menn hafa engar siðareglur. Betra væri að tala heldur minna um ímynd krónunnar og meira um raunveruleika hennar. Tala til dæmis um, hvers vegna þingheimur var sammála í nótt um að setja neyðarlög til verndar sjúklingi í ævilangri gjörgæzlu.
Landsfundur í Þjóðmenningarhúsi

Landsfundi Flokksins er að ljúka í Þjóðmenningarhúsi. Söguhetjurnar nánast allar máttarstólpar Flokksins. Sakborningur, dómarar, vitni, bankastjórar, kontóristar. Algert innanhússmál hálsbindaliðs Flokksins. Enda lýsti Jóhanna Vigdís Hjaltadóttir yfir á fyrsta degi, að “ekkert” hefði verið hægt að gera til að verjast hruni. Ekki hægt að hindra Davíð í að skafa allan gjaldeyri úr Seðló og brenna hann í bönkunum. Sem hann hafði áður sagt vera gjaldþrota í bófaklóm. Né hindra Geir í að ábyrgjast innistæður í peningamarkaðsbréfum umfram lágmarkið. Samtals bara 500 milljarða náttúrulögmál. Eða Guðs vilji.
Neyðarlög í skjóli nætur

Með neyðarlögum herti Alþingi gjaldeyrishöftin í nótt. Höftin láku, þótt krónan hafi lengi verið í gjörgæzlu. Þetta höfum við upp úr því að vera með matador-peninga og láta eins og þeir séu gjaldmiðill. Alþingi þurfti að koma saman í skjóli nætur og afgreiða lyfjagjöfina, áður en bankar yrðu opnaðir að morgni dags. Samt taka menn í fullri alvöru um, að krónan sé nothæf. Og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson segir Jóhönnu Sigurðardóttur tala hana niður. Samt eru það ekki orðin, heldur gerðirnar, sem tala krónuna niður. Mundu neyðarlög sparast, væri hún TÖLUÐ UPP? Krónan er ekki nothæf til síns brúks
Víðerni hverfa ört

Victoria Frances Taylor segir í meistaraprófsritgerð sinni, að á Íslandi hafi ósnortið víðerni minnkað um 68% frá árinu 1936. Miðar hún þá við minnst 25 ferkílómetra svæði í meira en fimm kílómetra fjarlægð frá mannvirkjum. Sú er skilgreining víðernis í lögum um náttúruvernd. Með sama áframhaldi verða engin víðerni lengur til eftir árið 2032. Með ofsafenginni græðgi glutrum við niður verðmætri auðlind. Of lengi hafa verktakavinir ráðið ríkjum hér á landi. Kominn er tími til að segja STOPP. Fyrir löngu er komið meira en nóg af áli og stíflum, sem leggja aðeins 2,5% til vinnsluvirðis þjóðarbúsins.
Meint svefnganga fjölmiðla

Ögmundur Jónasson hrunverji hefur undanfarið verið önnum kafinn við að verja gerendur hrunsins. Síðast kennir hann fjölmiðlungum um. Þeir hafi gert góðan róm að fjármálastefnunni í október 2006. Þá voru nokkrir seðlabankamenn að byrja að átta sig á, að ekki væri allt með felldu í bönkunum. Gátu lengi falið grunsemdirnar og kann það að skýra svefngöngu fjölmiðla. Hrunið var síðan framkvæmt með að snerta ekki stýrið. Með því að nota skipulega engin stjórntæki. Engar reglugerðir samdar og engin lög samþykkt, ekkert aðhald af hálfu Seðlabanka og Fjármálaeftirlits. Sinnuleysið varð að náttúrulögmáli.
Lágkúru-jeppinn seldur

Tveir stjórnarformenn lífeyrissjóða skrifuðu nýlega dagblaðagreinar. Athyglisvert er, að báðir eru þeir fulltrúar atvinnulífsins. Vilhjálmur Egilsson framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins og Helgi Magnússon formaður Samtaka iðnaðarins. Sýnir vel, hverjir ráða sjóðunum og ganga fram fyrir skjöldu að verja rekstur þeirra. Sem þykjast svo ekki bera neina ábyrgð á ruglinu, sem þar hefur viðgengist. Helgi Magnússon kvartar yfir auglýsingu Helga í Góu um LandCruiser framkvæmdastjóra sjóðsins. Sagði hana “lágkúru”. Einhver hefur þú hnippt í hann, því að degi síðar var dýri jeppinn seldur.
Rörsýn á kippur og karton

Þegar útlendingi mistókst að stela úrum upp á tíu milljónir, fékk hann fimm ára fangelsisdóm. Yfirmanni í Sparisjóðabankanum mistókst að stela hundrað milljón krónum. Sá fékk tveggja ára fangelsi. Sýnir, að dómar lækka, þegar upphæðirnar hækka. Spurningin er svo, hvenær refsileysið byrjar. Hvar verða tölur svo háar, að dómkerfið skilur þær ekki og vísar þeim frá af tæknilegum ástæðum? Þegar farið er að telja glæpaviljann í milljörðum króna? Margoft hefur komið fram, að heimskir dómarar skilja ekki hærri upphæðir en þær, sem rónar stela í búðum. Bara bjórkippur og sígarettukarton eru á færi dómara.
Endurskoðun í hengingaról

Hengingarólin er að herðast um háls glæpaflokksins Price Waterhouse Cooper. Endurskoðunarstofan sætir kærum skilanefnda og slitastjórna Landsbankans og Kaupþings fyrir falsaða reikninga bankanna. PWC er þegar komið á flótta undan endurteknum dómum Hæstaréttar um að afhenda gögn. PWC les milli lína í dómunum, en les ekki dómana sjálfa. Krafa Landsbankans um skaðabætur getur farið upp í hundrað milljarða króna. Enda þarf ekki endurskoðanda til að sjá, að reikningar gamla bankans voru hrein ímyndun frá grunni. Kannski fer það svo, að Vignir Rafn Gíslason endurskoðandi verði ekki talinn refsilaus.
Ekki Guði að kenna

Ekki má kenna Guði almáttugum um, að bankarnir urðu að skrímsli, sem kostaði þjóðina hundruð milljarða. Þar að baki voru mannanna verk og verkleysi. Fólk bullar samt um, að “

ekkert hafi verið hægt að gera” í aðdraganda hrunsins. Þvert á móti var hrunið framleitt. Bankarnir voru einkavinavæddir og gefnir bófum til ráðstöfunar. Á oddinn var sett útúrdópuð öfgastefna um, að bankar ættu sjálfir að annast eftirlitið. Með skipun öfgamanna í Fjármálaeftirlitið og Seðlabankann var eftirlit ríkisins gelt. Hámark vitleysunnar var að leyfa Davíð Oddssyni að skafa Seðló að innan og gera hann tæknilega gjaldþrota.
Undirmálsfólk Geirstímans

Eftir langar yfirheyrslur fyrir Landsdómi situr eftir beizk tilfinning um þjóðfélag undirmálsfólks. Nánast öll yfirstétt landsins á valdatíma Geirs H. Haarde var skipuð óhæfum vesalingum. Þar á ég við ríkisstjórnina og hirð hennar, ráðuneytisstjórana og hirð þeirra, seðlabankastjórann og hirð hans, forstjóra fjármálaeftirlitsins og hirð hans. Þetta ömurlega gengi sá hrunið koma. Með löngum fyrirvara, sumir með þriggja ára fyrirvara. Samt sátu allir stjarfir með hendur í vösum. Gerðu ekkert til að lágmarka tjónið. Vissulega var þetta ömurlegt gengi andverðleikanna. Undirmálsfólk á öllum póstum.
Takmarkalaus vangeta

Jóhanna Vigdís Hjaltadóttir er helzti málsvari gömlu yfirstéttarinnar, sem keyrði þjóðina út í hrun. Flytur okkur daglegar fréttaskýringar af góðri framgöngu Geirs Haarde og Davíðs Oddssonar fyrir Landsdómi. Vitnaleiðslur á þeim bæ hafi leitt í ljós, að allir hafi staðið sig ágætlega í aðdraganda hrunsins. Á öllum póstum hafi menn “litið alvarlegum augum” á þróunina, en “ekkert var hægt að gera”, því að “lagastoðir skorti”. Yfirheyrslurnar hafa raunar leitt í ljós takmarkalausa vangetu gömlu yfirstéttarinnar. Hún var fyrir löngu búin að missa alla stjórn í hendur mestu bófa Íslandssögunnar.
Yfirstéttin brást öll

Yfirstétt stjórnmála, stjórnsýslu og eftirlits gerði árum saman ekkert til að lina yfirvofandi þjáningar þjóðarinnar í aðdraganda hrunsins. Í heil þrjú ár litu þeir “alvarlegum augum” á stöðuna. Sannfærðu hver annan um, að “ekkert væri hægt að gera”, því að “lagastoðir skorti” til að grípa inn í atburðarásina. Þetta var hið fullkomna ástand fyrir eftirlitslausa græðgi. Yfirstéttin öll brást þjóðinni eins og hún lagði sig. Húkti með hendur í skauti meðan tjónið hrannaðist upp og varð að risavöxnu skrímsli. Öll gamla yfirstéttin er ábyrg fyrir hamförunum, sem nú eru nefndar “svokallað hrun”.
Óhæfir vesalingar

Ráðamenn þjóðarinnar og eftirlitsstofnana ríkisins litu árum saman “mjög alvarlegum augum” á stöðu og þróun bankanna. Starfsmenn Seðlabankans töldu bankana að falli komna árið 2005, þremur árum fyrir hrun. Davíð Oddsson var sama sinnis ári síðar. Skipuð var sérstök nefnd ráðuneytisstjóra, sem litu “mjög alvarlegum augum” á málin. Samt var gjaldeyri Seðlabankans spreðað í bankana og ríkið gert nánast gjaldþrota. Tinandi yfirstétt taldi “lagastoðir skorta” til að taka hendur úr vösum. Vitnin fyrir Landsdómi sýnast samfelld hjörð vesalinga, sem voru óhæfir til að gegna ábyrgðarstörfum fyrir þjóðina.
Flissandi dómarar

Þótt yfirheyrslur Landsdóms séu skrípaleikur innan yfirstéttarinnar, koma þar fram ýmsar þverstæður. Spurningar dómara leiða sumt í ljós, þótt þeir kunni ekki að fylgja þeim eftir. Eða vilji ekki. Davíð Oddsson sagði, að löngu fyrir hrun hafi ekki verið hægt að bjarga bönkunum. Fjáraustur hans í gjaldþrota banka sker þeim mun meira í augu. Því riðaði ríkissjóður sjálfur til falls. Seðlabankamaður sagði fyrir dómi, að bankar hefðu lengi hagað sér eins og bófar. Samt spreðaði Davíð dýrmætum gjaldeyri í þá. Dómarar flissuðu svo eins og skólapíur, þegar hann sagði fimmaurabrandara í fínimannsboðinu.
Telja læknar sig bófa?

Undarleg er hegðun Læknafélagsins og félags lýtalækna, sem þverskallast við ósk Landlæknis um upplýsingar um brjóstaaðgerðir. Ég hef þessi félög grunuð um allt annað en dálæti á persónuvernd sjúklinga. Þau eru að reyna að koma í veg fyrir, að upplýsingar berist til þeirra, sem sætt hafa brjóstaaðgerðum. Núna fela þau sig að baki Persónuverndar bófa, sem liggur undir feldi og gefur sér góðan tíma. Úrskurði Persónuvernd bófa, að Landlæknir megi ekki halda skrá yfir aðgerðirnar, verður það enn einn steinninn í minnisvarða um stofnun, sem stendur í vegi fyrir afskiptum kerfisins af margs konar bófum.
Álið er léttvægt

Álið er ekki verðmætasta atvinnugreinin, þótt Hagfræðistofnun háskólans haldi það. Til að finna vinnsluvirðið þarf að draga frá erlend aðföng, arð til útlanda og vexti af lánum til að afla orku. Taka þarf alla liði með í reikninginn, bæði inn og út. Sjávarútvegur er helmingi stærri atvinnugrein en álið. Og ferðaþjónusta er stærri en sjávarútvegur. Vinnsluvirði áliðnaðar til hagkerfisins er ekki nema 2,5%, sjávarútvegs 5% og ferðaþjónustu 5,5%. Höfum þessar einföldu staðreyndir í huga. En Hagfræðistofnun háskólans hefur löngum birt bölvað bull í skýrslum, sem þjóna undir kaupendur að skýrslum.
Nýr forseti sameini fólk

Ólafur Ragnar Grímsson er mesta sundrungarafl þjóðarinnar. Í staðinn þurfum við sameiningartákn á Bessastöðum. Valinkunnan einstakling, helzt konu, sem líkleg er til að bera klæði á vopnin. Slíkan forseta vantar núna, þegar margvíslegur ágreiningur hefur tætt samfélagið. Hún má gjarna vera meira til hægri en til vinstri í pólitík, því að það dregur úr Þórðarstuðningi slíkra við Ólaf Ragnar Grímsson. Kannski finnst einhver úr Stjórnlagaráði. Enginn pólitíkus má koma nálægt framboðinu. Kosningamál nýs forseta verður einfalt: Sundrum ekki þjóðinni, heldur sameinum hana. Hafið málefnin ekki of flókin.
Mannasættir verði forseti

Frambjóðandi til forseta má ekki vera umdeildur eins og Ólafur Ragnar. Um hana þarf að nást víðtæk sátt. Hún má til dæmis ekki hafa verið framámaður í deilum þjóðarinnar í umhverfismálum. Og hún má ekki ekki verða skotspónn í deilum milli hverfis 101 og landsbyggðarinnar. Auðvitað má hún ekki vera aðili að deilum um evru eða Evrópusamband. Yfirleitt ekki hafa neina þá sérstöðu eða sérvizku, sem gerir fylgisliði Ólafs kleift að beita þekktum flokkadráttum. Við þurfum ekki ófriðarseggi á Bessastöðum. Bezt væri móðir, sem mundi sóma sér vel sem húsfreyja ALLRAR þjóðarinnar á Bessastöðum.