arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Fiskisúpan í Halastjörnunni

Alltaf er jafn notalegt að koma í Halastjörnuna að Hóli í Öxnadal. Þar geng ég inn í fyrra hluta síðustu aldar innan um húsbúnað að hætti langafa og langömmu. Nú er bara boðinn matur á kvöldin, sexréttað fyrir 7.300 krónur á mann. Oftast er nýr fiskur aðalréttur og mikið notað af kryddi úr hólunum í túninu. Í hádeginu og fram til fjögur er boðin matarmikil fiskisúpa á 2.400 krónur. Hún var þykk og flott og bragðgóð, með miklu af kryddjurtum, svo og risarækju, lax og steinbít. Systurnar Guðveig og Sonja Lind Eyglóardætur eiga og reka staðinn af myndarbrag. Einn af fimm beztu matstöðum landsins.
Kallað í lífeyrissjóðina

Það er ekki hlutverk lífeyrissjóðanna að bjarga atvinnulífinu. Samt detta ráðamönnum jafnan lífeyrissjóðir í hug, þegar vantar aðila til að fjármagna meint þjóðþrif. Hlutverk lífeyrissjóðanna er að varðveita lífeyri. Þeir gerðu það ekki nógu vel undanfarin ár, fjárfestu í innlendu fjármálabraski. Þeir eiga að hafa lært af biturri reynslu. Lífeyrissjóðir eiga að draga úr áhættu með því að festa fé sitt í útlöndum. Þeir eiga að vinna á móti sveiflum, dreifa áhættunni í öruggari staði. Bitur reynsla lífeyrissjóða herðir þá vonandi gegn kröfum um aukna aðild að innlendri uppbyggingu.
Kjartan rífur bara kjaft

Kjartan Gunnarsson, langvinnur bankaráðsmaður Landsbankans, er einn af þeim, sem ber mesta ábyrgð á IceSave og hruninu. Hann einkavinavæddi bankann í þágu Björgólfsfeðga og stýrði þá bankaráðinu. Hann segir í blaðagrein, að bankinn hafi ekki auglýst ábyrgðina á IceSave. Hann fer þar með rangt mál, næg sönnunargögn eru til um, að bankinn flaggaði ábyrgðinni. Skrítið er, að Kjartan skuli nú gera hróp að skítverkamönnum, sem leggja nótt við dag að reyna að hreinsa eftir hann óþrifnaðinn. Staðfesting Alþingis á ábyrgðinni var brýn. Ekki til þess fallin, að drápsklyfja-smiðurinn sjálfur rífi kjaft.
Maðurinn með barnsandlitið

Hreiðar Már Sigurðsson bankastjóri mætti eins og bláeygt barn í Kastljósinu, minnti á Bjarna Ármannsson. Sakleysislegt útlit sumra bankastjóra fleytti þeim lengra en þeir standa undir. Hreiðar segist vera blankur og ekki geta lagt peninga af mörkum. Samt hefur hann haldið dýrar veizlur undanfarið. Ég trúi blankheitunum, þegar ég tek á þeim. Þegar búið er að leita á Tortola og víðar. Hreiðar segist ekki þurfa að afsaka sig. Stýrði þó glæfrabanka, sem stundaði aðallega sjónhverfingar. Þrátt fyrir allt þetta telur maðurinn með barnsandlitið sig hæfan um að ráðleggja okkur um meðferð mála eftir hrunið.
Undarlegt háttarlag forsetans

Sumir hafa dottið af baki oftar en einu sinni á dag í hestaferðum. Hafa jafnharðan risið á fætur og haldið áfram ferð sinni. Lítið yrði úr löngum hestaferðum, ef sífellt þyrfti að kalla í þyrlu. Það væri líka dýrt fyrir samfélagið. Hestaferðir eru fyrir þá, sem eru sæmilega á sig komnir. Eru að minnsta kosti ekki brothættir. Held, að forseti vor eigi að hætta reiðtúrum. Það kostar pening að sækja hann í þyrlu og koma honum ítrekað á sjúkrahús. Auk þess kemur hann óorði á okkur hestamennina með háttalagi sínu. Heilsa hans hæfir frekar hanastélsboðum með útrásarvíkingum og fylginautum þeirra.
Mannréttindi auðmanna

Helztu lagatæknar landsins eru í eigu auðmanna. Þeir eru farnir að ráðast á frumvarpið um kyrrsetningu eigna. Telja það skerða mannréttindi skúrskanna. Þetta er bara byrjunin á markvissri varnarbaráttu auðmanna, sem vilja halda öllu sínu. Færustu lagatæknum landsins verður næstu vikur og mánuði teflt fram til að gæta hagsmuna auðmanna. Koma í veg fyrir, að saumað verði að þeim með kyrrsetningu eigna, með afnámi bankaleyndar, með samningum við aflandseyjar um fréttir af undanskoti og þvotti peninga. Umræðan á Íslandi um mannréttindi og réttaröryggi snýst bara um peningahagsmuni auðmanna.
Lokun er ekki nýtt fyrirbæri

Engin hætta er á erlendir fjármagnsmarkaðir lokist fyrir Íslandi. Þeir eru þegar lokaðir. Hafa verið lokaðir í meira en ár. Það er ekkert nýtt. Mestan hluta síðustu aldar vildi erlent fjármagn ekki koma til Íslands. Bara það, sem ríkið gat krækt í handa Landsvirkjun og öðrum gæludýrum sínum. Með því að leggja fram ríkisábyrgð og bjóða orku á útsöluverði. Íslendingar lifðu góðu lífi án aðgangs að fjármagni. Tilgangslaust er að reyna að breyta því núna. Til dæmis með því að kría lánsfé út um allar trissur til að “efla gjaldeyrisvarasjóðinn”. Hvurs slags sjóður er það, sem er bara lánsfé.
Bónus fyrir taprekstur

Yfirmenn í Straumi vilja fá milljarða króna í bónus fyrir að reka fyrirtæki, sem þeir hafa komið í greiðslustöðvun. Sá er fáránleiki íslenzkrar tilveru í dag. Fáránleikinn er líka Lárentínus Kristánsson í skilanefnd Landsbankans. Syndaregistur hans stefnir í það óendanlega: 250 milljónir í þóknun fyrir eitt innheimtubréf er toppurinn á íslenzkum veruleika. Á sama tíma og helztu skúrkar landsins valsa enn um bankana er saumað að almenningi. Rugludallar fá afskrifaða milljarða, en almenningur ekki krónu. Andvana ríkisstjórnin fattar ei, að gamla Ísland Geirs Haarde og Davíðs Oddssonar er enn á fullu.
Tryllti formaðurinn

Lárentínus Kristjánsson er undarlegur formaður skilanefndar Landsbankans. Telur í lagi, að lögfræðistofa sín sendi 250 milljón kr reikning fyrir eitt innheimtubréf. Svo framarlega sem Lárentínus víki af fundi á meðan. Neitar að segja bankaráðherra, hvaða fyrirtæki skilanefndin hafi yfirtekið. Telur í lagi að ráða sem ráðgjafa einmitt þá skilanefndarmenn, er Fjármálaeftirlitið hefur rekið. Telur í lagi að illræmdir kvótakóngar haldi áfram sjóðvitlausum rekstri. Er Lárentínus einhvers konar kóngur? Getur hinn meðvitundarlausi Gylfi Magnússon ráðherra ekki komið böndum á trylltan skilanefndarformann?
Kennitöluskipti skilanefnda

Sumir virðast halda, að nauðsynlegt sé að afskrifa skuldir kvótakónga, því að hvort sem er séu þær tapað fé. Gallinn er sá, að kvótakóngar eru með þessum hætti framlengdir. Þeim er gefinn kostur á að reka fyrirtækin áfram. Þetta eru hin margræddu kennitöluskipti. Skilanefndir gömlu bankanna gerast sekar um slíkt. Til dæmis hjá Magga á þyrlunni og tengdasonum Soffaníasar. Þvert á móti er brýnt, að slíkir stýri ekki áfram rekstri. Það gerist aðeins þannig, að þeir séu gerðir upp og innviðir rekstrar renni til lánardrottna. Sem geta þá afhent öðrum rekstur og kvóta. Væntanlega þeim, sem bezt býður.
Út með höftin – krónan gossi

Við skulum hætta að skrá krónugengið vitlaust. Við skulum lofa markaðinum að verðmeta krónuna. Fyrir alla muni megum við ekki setja neina evru í að halda uppi krónugengi. Slíkt væri hrein verðmætabrennsla. Engin ástæða er til að láta þjóðina halda, að innfluttar vörur séu ódýrar. Þær eiga að kosta það, sem þær kosta. Eigum að keyra niður innflutning með frjálsri krónu. Einkum skulum við hafna lánum Alþjóða gjaldeyrissjóðsins og Norðurlandanna. Þeim er bara ætlað að verja gjaldmiðilinn. Höfum ekki ráð á hagfræðirugli. Afþökkum lán, aftengjum vísitölu, afnemum gjaldeyrishöft, látum krónugengið gossa.
Maggi á þyrlunni fær gjafir

Kvótagreifinn Magnús Kristinsson fær fimmtíu milljarða afskrifaða í gamla Landsbankanum til að halda áfram að sukka. Það er fráleitt. Hann er betur þekktur sem Maggi á þyrlunni, því hann ferðaðist milli bæja á þyrlu, þegar sukkið var mest. Magnús er einna fremstur í hópi grínista í sjávarútvegi. Svo kallar Halldór Laxness þá, sem reka sjávarútveg í gjaldþrot hvað eftir annað og skipta um kennitölu í millitíðinni. Grundvallaratriði í endurreisn landsins er, að grínistar séu stöðvaðir. Kvótinn sé tekinn af kvótagreifum og leigður öðrum, sem kunna til verka. Fimmtíu milljarða afskriftin er rugl.
Hægri menn selja landið

Róttæka hægra liðið, sem stórnar Reykjavíkurborg, er að selja Svartsengi til útlanda fyrir slikk. Tilgangurinn með sölunni er að lina fjárhagsþrengingar borgarinnar. Borgin keypti áður hlutinn á genginu 7.0, en selur nú á lægra gengi, 6,3. Borgin tapar því á braskinu með Svartsengi. Þetta er eins konar nauðungarsala. Eftir söluna verða tveir stórir eigendur að orkunni, Magma frá Kanada og Geysir. Í fyrsta sinn í sögunni kemst innlend orka í eigu erlendra aðila. Og það er róttæka frjálshyggjuliðið í Sjálfstæðisflokknum, sem einmitt stendur fyrir vafasamri sölu á einu af fjöreggjum þjóðarinnar.
Alltof fá gjaldþrot

Þrátt fyrir kreppuna eru gjaldþrot ekki tvöfalt fleiri en í fyrra. Bendir til, að bankar haldi dauðvona fyrirtækjum á floti. Það má ekki, fyrirtæki þurfa að fá að deyja í friði. Innviði þeirra á síðan að leigja öðrum, sem geta rekið þá án þess að safna skuldum. Sjávarútvegur er gott dæmi. Bankar halda þar því miður uppi grínistum á borð við fræga tengdasyni Soffaníasar í Grundarfirði. Þótt fyrirtæki í sjávarútvegi deyi, fer kvótinn ekki neitt. Hann fer bara í hendur skipstjóra og sjómanna, sem kunna til verka. Hrunið á að fela í sér landhreinsun grínfyrirtækja. Allt of lítið er um gjaldþrot.
Keppir ekki við jómfrúna

Scandinavian við Laugaveginn er engin Jómfrú. Nýi smurbrauðsstaðurinn keppir ekki við þann gamla í verði, það er svipað. Seðillinn er nokkurn veginn hinn sami á báðum stöðum. Hálfa rækjusneiðin (1.350) á Scandinavian var bragðgóð. En engan veginn eins glæsilega uppsett og hún er jafnan á Jómfrúnni. Hálfa rauðsprettan (1.050) var snöggtum lakari á Scandinavian. Mjög ofsteikt, grá og þurr, ekki góður matur. Graflax og spergill hæfðu ekki rauðsprettunni. Staðurinn er huggulega hannaður í timbri og svörtu. Fullt af ferðamönnum fer á Scandinavian, en hann tekur tæpast nokkurn innlendan kúnna af Jómfrúnni.
Siðlaus og vitlaus

Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn segist stefna að endurreisn gjaldþrota ríkja. En er sakaður um að vera innheimtustofnun fyrir sérvalin auðríki. Hann lagði áherzlu á, að samningur Bretlands og Hollands við Ísland yrði staðfestur. Sú krafa miðaði ekki við að gera Íslandi kleift að vinna sig úr erfiðleikunum. Nær hefði verið að heimta takmarkanir á endurgreiðslum með tilliti til greiðslugetu. Sjóðurinn gerði ekkert slíkt og kom þannig upp um ætlunarverk sitt. Honum er skítsama um þjóðina, trúir í blindni á almætti fjármagnsins. Sjóðurinn er siðlaus og vitlaus stofnun í þágu úreltrar hugmyndafræði.
Ofsatrú á lánsfé

Erlent fjármagn vill auðvitað ekki koma til Íslands. Það er ekkert nýtt, við lifðum við það fyrir örfáum áratugum. Enginn viti borinn maður vill festa fé sitt hér norður í rassi. Nema hann fái frítt rafmagn eins og dæmin sýna. Við verðum að sætta okkur við fjármagn, sem verður til hér innanlands og passa, að útflutningur borgi innflutning. Miklar innistæður eru í bönkunum, þrátt fyrir kreppu. Þurfum ekki ofurlán Alþjóða gjaldeyrissjóðs og Norðurlanda til að efla gjaldeyrissjóð og verja krónugengi. Hlægilegt er að efla sjóð með skuldum. En þannig er fáránleg hagfræði nútímans. Hún er með öllu verðlaus.
Þeir borga ekki sem geta ekki

Michael Hudson hagfræðiprófessor skrifar fína grein í dag í Financial Times. Hann telur líklegt, að Ísland muni ekki greiða IceSave skuldirnar. Minnir á Versalasamningana 1918, er óbærilegar byrðar voru lagðar á Þýzkaland. Ísland geti ekki borgað og muni því ekki borga. Fyrirvarar Alþingis um greiðslugetu séu réttlát bylting í viðhorfum ríkja til slíkra skuldbindinga. Liðinn sé sá tími, að fjármagn sé talið heilagt. Hrun Íslands sé ekki aðeins um að kenna íslenzkum bönkum og íslenzku eftirlitsleysi. Það sé líka hluti af gjaldþrota hugmyndafræði alþjóða-auðhyggjunnar, þar á meðal Alþjóða gjaldeyrissjóðsins.
Eitthvað er að verðinu

Ef ég keypti dýrasta hráefni í mat, kostaði það 1800 krónur á mann. Það væru nautalundir, rækjur, silungshrogn, grafinn skarfur, niðurlögð loðna, stilton ostur og vínber. Þetta er allt mjög einfalt í eldhúsi og bragðið svakalega gott. Ég væri kortér að matbúa og kortér að sinna uppþvottavél. Færi ég út að borða, mundi þriréttað kosta yfir 9000 krónur á mann í fínustu matarhúsum borgarinnar. Ef ég væri með þrjá í mat heima hjá mér, mundu vinnulaun mín samkvæmt því nema rúmlega 20.000 krónum á hálftímann. Er nokkur furða, þótt fólk fari nánast ekki út að borða á fínu staðina? Eitthvað er að verðinu.
Falskt atvinnuleysi

Ferðaþjónustan hefur svo mikið að gera, að sums staðar er hún komin að yztu mörkum þess, sem innviðirnir þola. Nánast útilokað er að finna gistingu í Reykjavík og bílaleigubílar eru ófáanlegir. Þriðja hver búð í miðborginni stílar á túrista. Ferðaþjónustan hefur orðið að kalla í viðbótarmannskap til að anna öllu þessu, sumpart með hlutavinnufólki. Ég gizka á, að um þúsund manns á höfuðborgarsvæðinu vinni svart í greininni. Drýgi atvinnuleysisbætur sínar með illa borguðu hlutastarfi við ferðaþjónustu. Enn fleiri vinna svart í byggingaiðnaði. Atvinnuleysi er miklu minna en opinberar tölur sýna.
Heimatilbúin vandræði

Daily Telegraph vandar íslenzkum bankastjórum ekki kveðjurnar. Blaðið hafnar því, að íslenzka hrunið sé þáttur í alþjóðakreppu. Hugmyndafræðingar á hægri kanti stjórnmálanna halda því fram. Telegraph segir íslenzku bankana hafa verið úldna af spillingu og peningaþvotti og markaðsmisnotkun. Kannski er ekki furða, þótt brezka stjórnin hafi í ofboði sett hryðjuverkalög. Okkur var ekki sagður sannleikurinn í fyrrahaust. Og það er bara vegna lekans, að við vitum hann núna. Íslenzka rotnunin er þvílík, að Fjármálaeftirlitið hamast við að elta leka hjá blaðamönnum, en bankastjórar ganga allir lausir.
Kjúklingur á skurðstofunni

Frjálsleg er tryggð Krúska á Suðurlandsbraut við gróna stefnu grænmetisáts. Kjúklingaleggir voru réttur dagsins í hádegi á 1350 krónur. Verða harðir og seigir á tíu mínútum í hitakassa og þannig voru þeir á Krúska. Heitið er fínt, minnir á þjóðarrétt náttúrulækningamanna fyrir sextíu árum. Fæst samt ekki á Krúska. Kuldalega hannaður í skurðstofustíl. Baðflísar eru í löngu afgreiðsluborði. Og þér finnst, að staðurinn sé spúlaður á kvöldin. Bekkir undir gluggum gefa ekki stuðning við bak, þú situr sem piparjómfrú í kirkju. Í annað sinn var réttur dagsins sterk og góð lasagna með bragðsterkri sósu.
Tvær þjóðir í landinu

Tvær þjóðir lifa í landi okkar. Önnur hefur sagt skilið við brengluð gildi græðgisvæðingar. Vill nýtt Íslands, þar sem gömlum viðhorfum hefur verið útrýmt úr pólitík, fjármálum og atvinnulífi. Þau lifa samt góðu lífi hjá skilanefndum gömlu bankanna, bankastjórum nýju bankanna og útrásarvíkingum. Þar nota menn enn banvæn hugtök á borð við bankaleynd. Ríkisstjórnin skilur ekki tvískiptingu þjóðarinnar. Hún þolir Finn Sveinbjörnsson sem bankastjóra Kaupþings, Huldu Dóru Styrmisdóttur sem formann bankaráðs. Hún þolir Árna Tómasson og Lárentsínus Kristjánsson sem skilanefndarmenn gömlu bankanna.
Upp með fyrirvarana strax

Skrítið, að ný útgáfa fyrirvaranna skuli ekki hafa lekið. Væri hættulaust, nóg að senda hana á WikiLeaks. Það er útlendur fjölmiðill, sem lýsir frati á íslenzkar fréttalöggur. Þjóðin þarf auðvitað að fá að lesa fyrirvarana. Núna strax. Enn skrítnara er, að margir hafa þegar tjáð sig um, að fyrirvararnir séu frábærir eða gagnslausir. Þeir virðast ekki þurfa að vita af sjálfum gögnunum. Kannski vilja þeir ekki deila þeim með okkur hinum. Ísland er eins og Sovétríkin í gamla daga. Við hlustum á slúðrið, því að staðreyndirnar eru bannaðar okkur þegnunum. Við búum við lokað kerfi, íslenzka sovjetið 2009.
Nýr maður með nýja sýn

Ráðinn er nýr forstjóri Landsvirkjunar með heilbrigð viðhorf til orkumála. Hörður Arnarson hefur sagt, að arðsemi Kárahnjúkavirkjunar sé “afar slök” og byggist á fyrirgreiðslu ríkisins. Hann hafnar slíkum fyrirgreiðslum, svo sem ríkisábyrgðum og skattleysi. Stóriðja skuli lúta sömu skilyrðum og önnur fyrirtæki. Loks vill hann, að málsaðilar greiði fyrir aðgang að auðlindum náttúrunnar. Á tíu ára valdaskeiði Friðriks Sófussonar mátti aldrei nefna neitt slíkt, bræðslur skyldu hafa forgang. Nú verður öldin önnur með nýjum forstjóra. Nýja Ísland er sums staðar að taka við af gamla, spillta Íslandi.
Risavaxin frjálshyggjutilraun

Kristin Halvorsen segir okkur þurfa að greiða reikninginn fyrir risastóra frjálshyggjutilraun, þótt okkur þyki það súrt. Fjármálaráðherra Noregs fer hér með rétt mál. IceSave varð ekki til í tómarúmi. Klúðrið ver afleiðing einkavinavæðingar og eftirlitsleysis. IceSave er skilgetið afkvæmi ýktrar hugmyndafræði, sem komst til valda með Davíð Oddssyni. Hann ruddist ekki fram í tómarúmi. Greifinn var studdur til valda af tugþúsundum Íslendinga. Ýkta frjálshyggjan var við völd í áratug í skjóli eindregins vilja kjósenda. Nú eru reikningarnir að birtast, samtals hátt yfir þúsund milljarða króna.
Einkavinavæddur póstur

Þurfti fyrir rúmri viku að nota meinta þjónustu einkavinavædds Pósts. Sendi bréf norður í land á adressu, sem er í 400 metra fjarlægð frá pósthúsi. Hef fylgzt með ferðum þess í tölvu. Það var skráð 7.8. kl. 15:33 á pósthúsinu á Seltjarnarnesi. Þar lá það fram til 10.8, þegar því var ekið til Húsavíkur. Þar hefur bréfið síðan setið fast, var þó sama dag kl. 08:16 á aksturslista frá pósthúsi. Er enn ekki komið til skila. Þegar ég bjó í Þýzkalandi fyrir hálfri öld, kom ég bréfi í póstkassa kl. 17:00. Var komið inn um rifuna hjá viðtakanda kl. 7:00 næsta morgun. Þýzki pósturinn var samt ríkisfyrirtæki.
Snögg sinnaskipti í tvígang

Bjarni Benediktsson og Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir eiga bágt. Eigendur flokksins grípa ítrekað fram fyrir hendur þeirra. 1. Um áramótin voru þau á siglingu til stuðnings við aðild að Evrópusambandinu. Höfðu þá fengið um það skýrslu flokksnefndar undir forsæti Vilhjálms Egilssonar. Skyndilega sneru þau við blaðinu og gerðust æfir Evrópuhatarar. 2. Undir kvöldmat í gær voru þau farin að styðja fyrirvara með ríkisábyrgð á IceSave. Eftir kvöldmat sneru þau við blaðinu. Í báðum tilvikum gerðist það sama. Flokkseigendur undir stjórn Davíðs og Björns Bjarnasonar gripu snöggt í taumana.
Vitleysingarnir einir eftir

Stjórnarmenn Borgarahreyfingarinnar hafa í gær og í dag sagt af sér í bunu. Jafnframt sagði Þráinn Bertelsson sig úr þingflokknum. Eftir sitja þar vitleysingarnir þrír undir forustu Þórs Saari samvizkuseljanda og Margrétar Tryggvadóttur, sérfræðings í þunglyndi og Alzheimer. Í stað brottflúinna stjórnarmanna mun koma fólk af tagi þingflokksins. Þetta ógæfusama lið hefur einstæða hæfileika til að koma öllu í bál og brand innan flokks. Jafnframt nýtur það einskis trausts utan flokks, skiptir engu máli. Borgarahreyfingin er úr sögunni sem pólitískt afl á Íslandi. Hún er orðin að vitleysingahæli.
Þremenningar leika lausum hala

Veit ekki, hvar hremmingar Borgarahreyfingarinnar ætla að enda. Fyrst samdi Þór Saari samvizkulögmál um andstöðu við umsókn um aðild að Evrópu, öfugt við stefnu flokksins. Degi síðar bauðst hann til að selja nýju hugsjónina fyrir stöðvun ríkisábyrgðar á IceSave. Nú hefur Margrét Tryggvadóttir bætt um betur. Dreifði tölvupósti með dylgjum um andlega heilsu samþingmannsins Þráins Bertelssonar. Sök hans fólst í að halda fast við stefnu flokksins um aðildarumsókn. Áður höfðu þingmennirnir tveir og Birgitta Jónsdóttir að auki heimtað afsögn Þráins. Þetta lið er ekki í lagi og leikur bara lausum hala.
Ósiðlegt athæfi á Austurvelli

Kóróna séríslenzka fjármálaruglsins er, að Davíð Oddsson kom á Austurvöll í gær til að andmæla eigin verkum. Davíð framkallaði IceSave með því að koma á skorti á regluverki handa einkavinavæddum bönkum. Bjó til annað eins tjón upp á 350 milljarða, þegar hann fyrir ári henti fé í gjaldþrota banka. Það eitt gerði Seðlabankann gjaldþrota og neyddi ríkissjóð til að borga tjónið. Að ýmsu öðru meðtöldu olli Davíð skattgreiðendum samtals meira en þúsund milljarða tjóni. Ósiðlegt er, að afneitarinn skuli sýna sig á Austurvelli.
Látið Flokkinn eiga sig

Mér finnst betra, að Sjálfstæðisflokkurinn sé ekki aðili að samkomulagi um fyrirvara við IceSave. Ég las þá í góðu skúbbi á bloggi

Egils Helgasonar í nótt. Þeir hæfa aðstæðum og leiða til farsællar niðurstöðu málsins. Stjórnin þarf ekki hjálp Flokksins og á ekki að þiggja hana. Framleiðandi hrunsins á ekki að fá að vera með í björgunarliðinu. Flokkarnir eiga að hafa sem minnst samskipti við Flokkinn. Hann á að vera afskiptur í pólitík. Um tíma í gær virtist Flokkurinn styðja fyrirvarana, en fór síðan að tvístíga. Í taumana kipptu þeir hinir sömu og í vetur snarsneru flokknum í átt frá Evrópu.
Sigur fyrir Ögmund

Sjálfstæðisflokkurinn fattaði, að IceSave mundi ekki splundra stjórninni. Þá féllust fulltrúar hans í fjárlaganefnd á orðalag fyrirvaranna, sem Alþingi setur við IceSave samninginn. Kannski verður breið sátt um málið. Hún er á eðlilegum nótum, samningurinn var ekki samþykkjanlegur óbreyttur. Útkoman er sigur fyrir uppreisnarfólkið í Vinstri grænum. Einkum fyrir Ögmund Jónasson heilbrigðisráðherra, sem lengi hefur talað fyrir þjóðarsátt um fyrirvara. Nú verða ráðamenn þjóðarinnar að heimsækja önnur ríki og fjölþjóðastofnanir. Útskýra þar, að fyrirvararnir fela í sér, að Ísland stendur við ábyrgð sína.
Lögin ein duga ekki

Útilokað er að rannsaka hrun Íslands eingöngu frá lagatæknilegu sjónarmiði. Færustu lagatæknar landsins munu sjá um, að margir sleppi undan lögum og rétti. Þurfum að líta á hrunið úr fleiri áttum. Þurfum að fá siðferðilegt mat á framferði gráðugra bankamanna, bankaeigenda, bankavina, lagatækna og endurskoðenda. Því miður eru lagatæknar í meirihluta sannleiksnefndar Alþingis. Þeir sjá aldrei þá mynd, sem almenningur sér núna af kviksyndi brenglaðs hugarfars græðginnar. Við þurfum að gera upp sakir við þá utan dómstólanna. Setja neyðarlög um landráð og senda skúrkana í útlegð.
Heimska eða glæpur?

Eva Joly telur í Fréttablaðinu í dag, að gerðir bankastjóra í hruninu geti hafa verið af tvennum toga. Ofurlán til eigenda og tengdra aðila geti verið vanhæfni eða glæpur. Spurning er samt, hvort nokkur sé svo út úr vitlaus, að hann telji í lagi að lána eigendum helming lánsfjár án gildra veða. Kannski sleppa bankastjórarnir á þeirri forsendu, að þeir séu tjúllaðir. Eva Joly gefur það í skyn. Kannski verður það vörn lagatæknanna. Hitt tel ég nánast öruggt, að þeir hafi vitað, að þeir voru að vinna gegn hagsmunum bankans. Enginn var svo vitlaus í bankahruninu, að heimskan ein hafi ráðið ferðinni.
Innan við þúsundkallinn

Beztu kaup á hádegismat í alvöru matstað eru á Volare, í bakhúsi rétt neðan við Kjörgarð á Laugavegi. Þar kostar fiskur dagsins 990 krónur, oft þorskur, hæfilega ofn- eða pönnusteiktur. Með matarmikilli súpu dagsins kostar 1200 krónur hádegismaturinn. Þetta er alvörustaður með fagfólki. Fyrir 990 krónur er einnig hægt að borða hádegismat á Balkanika, líka í nágrenni Kjörgarðs, á Vitastíg. Þar er búlgarskur heimilismatur, kjötbollur, gúllas eða mússaka, oft með kartöflustöppu. Bollurnar eru kryddaðri og betri en íslenzkar. Fyrir þúsundkallinn fæst í mesta lagi súpa og salat á öðrum ódýrum hádegisstöðum.
Jóhanna líkist Haarde

Jóhanna forsætis samþykkir blaður aðstoðarmanna sinna með því að fordæma það ekki. Samþykkir, að Eva Joly skuli ekki skipta sér að því, sem henni kemur ekki við. Samþykkir, að of mikil sundrung sé í ríkisstjórninni til að hægt sé að senda umheiminum skilaboð frá Íslandi. Jóhanna leiðir stjórnina frá kosningaloforðum um nýtt Ísland yfir í stjórn að hætti Geirs Haarde. Stýrir ríkisstjórn, sem ræður kúlukarl yfir ríkisbanka. Stýrir viðskiptaráðherra, sem réð bankagaur sem aðstoðarmann. Sá vann það afrek í fyrrahaust að lofa og prísa góða stöðu bankanna viku fyrir hrunið. Svei þessu öllu.
Guðsorð Mammons gildir enn

Bankastjórar og skilanefndamenn átta sig ekki á kaflaskiptum í samfélaginu. Umgangast alla með hroka. Ef Fjármálaeftirlitið rekur skilanefndarmann, er hann endurráðinn sem sérfræðingur eða framkvæmdastjóri. Þeir taka ekki mark á Gylfa Magnússyni viðskiptaráðherra. Þeir lýsa frati á hann, þegar hann vill upplýsingar um, hvaða fyrirtæki þeir hafa yfirtekið. Bera fyrir sig bankaleynd. Hún jafngildir guðsorði hjá bankastjórum og skilanefndum. Kominn er tími til að setja lög, sem banna hvers konar bankaleynd. Ekki dugir, að brennuvargarnir í brunaliðinu geti enn skotið sér bak við guðsorð Mammons.
Bloggið metur atburði strax

Þrír dagar liðu frá lögbannskröfu Finns í Kaupþingi til afturkalls hans á lögbanninu. Þann tíma var Ríkisútvarpið lamað vegna lögbannsins og dagblöð komu ekki út. Það var bloggið, sem hélt uppi vægðarlausri gagnrýni á Finn og lögbannið. Bloggið neyddi tvo ráðherra Vinstri grænna til að lýsa frati á lögbannið. Bloggið var sigurvegari málsins, knúði fram sinnaskipti siðlausa kúluprinsins í Kaupþingi. Bloggið hakkaði líka niður aðstoðarmenn forsætis á sama tíma fyrir óviðeigandi blaður þeirra. Bloggið náði um helgina árangri í því, sem það gerir bezt. Að koma í grænum hvelli með rétt mat á atburðum.