arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Gallabuxur í hádeginu

Dill í Norræna húsinu er eitt fimm beztu matarhúsa okkar með kvöldveizlur á 6900 krónur, 8500 krónur og 9500 krónur. Stakir réttir ekki boðnir. Verðið er í stíl annarra húsa í sama gæðaflokki. Í hádeginu skiptir Dill um föt, þjónarnir í gallabuxum. Bjóða fisk á 1800 krónur, súpu á 900 krónur og salat á 950 krónur, frábært verð. Matreiðslugæðin eru hin sömu og á kvöldin, en flækjurnar minni. Fiskur dagsins var bleikja á kartöflum, stöppu og soðnu grænmeti, með hatti blaðlauksþráða. Salatið var blanda af ýmsu veizlusalati. Súpan var blómkáls- og blaðlaukssúpa. Allt var þetta fyrsta flokks matur.
Skilanefndir í gæzluvarðhald

Hræddur er ég um að senda verði lögregluna á skilanefndir og slitastjórnir gömlu bankanna. Koma þeim í gæzluvarðhald, meðan kannað er, hvort þær hafi samráð um að hilma yfir hundrað milljarða skattsvik. Ekki eitt einasta mál hefur borizt skattrannsóknastjóra úr gömlu bönkunum, þótt rökstuddur grunur sé um ferleg skattsvik. Skilanefndir og slitastjórnir hafa meira að segja tregðast við að afhenda gögn. Þannig er tregða þeirra komin yfir í meðsekt í svindlinu, í skjóli bankaleyndar. Ekki er lengur tími til að spekúlera um glæpi bankanna. Kominn er tími til rífa bankaleyndina og stinga mönnum inn.
Orkuveitan sett í ruslflokk

Lífeyrissjóðir eru sumir byrjaðir að átta sig. Þeir neita að kaupa pappíra Orkuveitu Reykjavíkur, telja það illa rekið fyrirtæki. Þurfum ekki erlend matsfyrirtæki til að setja það í ruslflokk. Lífeyrissjóðir hafa þegar gert það. Pappíra keyptu verst reknu sjóðirnir, Lífeyrissjóður verzlunarmanna og Lífeyrissjóður starfsmanna ríkisins. Orkuveitan reynir að fjármagna afgang af fyrra stórveldisæði sínu, fráveitur í hundrað kílómetra fjarlægð frá Reykjavík. Fimm milljarða vantar upp á, að það takist. Samt láta menn sig dreyma um, að fávitastofnun geti byggt orkuver fyrir stóriðju og gagnaver!
IceSave linar kvöl bílalána

Á vefnum er deilt um bílalánin. Hvort rétt sé að færa skuldir niður í 110% af verðgildi bíla. Sumir segja, að þeir, sem tóku 100% bílalán, séu ruglaðir og eigi ekki að varpa ruglinu á annarra herðar. Aðrir segja, að lánveitendur hafi ginnt fólk til að taka lánin og eigi að bera tjónið. Þau megi jafnvel fara á hausinn eins og aðrir græðgisbankar. Ég tel, að ríkið megi alls ekki leggja krónu í þetta mál, hefur alls ekki efni á því. Ennfremur tel ég, að stjórnarandstaðan verði að hætta að bregða fæti fyrir IceSave. Lausn þess máls mun fljótt leiða til sterkari krónu og minnka gengistjón af bílalánum.
Efahyggja eða vænisýki

Þegar ég heyri valdsmann segja eitthvað, byrja ég á að efast. Hálfrar aldar reynsla mín í blaðamennsku kenndi mér að trúa engu að fyrra bragði. Þegar Kennedy er myrtur, efast ég um opinberu skýringuna. Þegar tvíburaturnar falla, efast ég um hana. Hvað er hér að baki, spyr ég. Í flestum tilvikum sannfærist ég svo um, að opinbera skýringin sé rétt. Ég held til dæmis, að vestrænar ásakanir á Íran séu réttmætar. Þótt ég viti, að ýmsar vestrænar ásakanir hafi reynzt falsaðar. Til dæmis um gereyðingarvopn í Írak. Frá efahyggju er hins vegar langur vegur yfir í vænisýki um, að allt sé lygi.
Fáránlegur stöðugleikasáttmáli

Samkvæmt stöðugleikasáttmála leggur ríkið í arðlausar framkvæmdir á kostnað lífeyrissjóða. Efst á blaði er hátæknisjúkrahús við hlið hátæknisjúkrahúss, sem ríkið hefur ekki efni á að reka. Síðan er svokölluð “samgöngumiðstöð” lengst úti í mýri. Þriðja er svo gatið í Vaðlaheiði. Atvinnurekendur og verklýðsrekendur heimta, að ríkið taki aukin lán, þótt það rambi nú þegar í ofurskuldum. Aðeins ráðamenn lífeyrissjóða eru svo ruglaðir, að þeir láni í botnlaust rugl. Lánsféð er notað í gersamlega óarðbær og galin gæluverkefni. Stöðugleikasáttmálinn er fáránleg fjárkúgun spilltra samtaka vinnumarkaðar.
Drepleiðinlegar íþróttir

Nokkrum sinnum hafa kannanir staðfest, að íþróttir eru drepleiðinlegt efni, sem ekki hentar fjölmiðlum. Ættu að vera í sérstökum íþrótta-dagblöðum og íþróttarásum eins og á meginlandinu. Ættu alls ekki að ryðja öðru efni til hliðar. Allra sízt fréttum, sem tvöfalt fleiri vilja nýta sér. Meiri aðsókn er að menningarviðburðum en íþróttaviðburðum. Rúmlega þriðjungur fólks hefur áhuga á að horfa á íþróttir eða lesa um íþróttir. Áhorfendur þeirra eru bara sértrúarsöfnuður, sem á ekki að abbast upp á almenna fjölmiðla. Því miður er stétt fjölmiðlunga full af krútt-strákum, er hafa gaman af að horfa á sport.
Fellur á silfur Margeirs

Mörg höfum við huggað okkur við í hruninu, að Margeir Pétursson væri næsti bær við Sparisjóð Reykdæla. Hann væri alvöru bankamaður innan um brjálæðinga stóru bankanna. Nú hefur heldur betur fallið á silfrið. Margeir og banki hans eru farnir að ramba hættulega. Samkvæmt DV í dag skuldar Margeir meira en tvo milljarða í Byr. Þrátt fyrir erfiðleikana greiddi Margeir sér 50 milljónir í arð í fyrra. Kannski er hann bara sami græðgiskarlinn og allir hinir. Veruleikinn virðist aldrei ætla að hætta að valda okkur vonbrigðum. Hvernig er það, er ekki örugglega allt í lagi með sparisjóðinn fyrir norðan?
Nýjasta opinberunin

Í nokkrar vikur hafa afneitarar huggað sig við klisjuna um að borga ekki skuldir óreiðumanna. Eru samt búnir að því. Skuldir óreiðumanna brunnu í bönkunum, mest á kostnað erlendra lánardrottna, en líka á kostnað ríkisins. Það spýtti í bankana hundruðum milljarða, sem eru glatað fé. Búið og gert. Fyrir átján mánuðum. Nýja stefnan, sem afneitarar hugga sig við, er að borga ekki skuldir ríkis og Seðlabanka. Sú er tillaga höstlarans Alex Jurshevski. Vill, að eigendur jöklabréfa fái þau ekki greidd. Þau séu tekin varanlegu traustataki. Það er tillaga um glæp, er afneitarar fagna sem opinberun.
Greiðsluþrot er ekki ókeypis

Nýjasta kenningin á vinsældamarkaði afneitara er um ágæti greiðsluþrots. Þegar skuldir við útlendinga falla í gjalddaga, neitum við að greiða þær. Höldum peningunum bara með valdi og lánum þá okkur sjálfum áfram. Þannig þurfum við ekki lán frá Norðurlöndum og Alþjóða gjaldeyrissjóðnum. Þau miða við, að Ísland borgi gömul lán með nýjum lánum. Alex Jurshevski vill, að Ísland fari frekar í greiðsluþrot. Væntanlega í skjóli þess, að ríkið sé fullvalda og geti hagað sér eins og því þóknast. Er ekki skref í átt til eðlilegra samskipta við útlönd. Að verða greiðsluþrota er ekki ókeypis.
Ofsahrifnir af höstlara

Alex Jurshevski er höstlari eins og

Ómar Valdimarsson bendir réttilega á. Rekur Recovery Partners, sem fiskar sér hagnað út á erfiðleika ríkisstjórna. Allt getur verið satt, sem hann segir, en ég vil taka því með varúð. Mér finnst athyglisvert, hverjir taka upp mál hans í blogginu og á fésbókinni. Þeir, sem segja erlenda fjölmiðla keppast um að taka málstað Íslands. Þeir, sem heimta billegar lausnir á vanda okkar. Til dæmis að fara í fjármálastríð við samfélag vestrænna ríkja. Þeir hlaupa upp um hvern galdrakarlinn á fætur öðrum. Ofsatrú á höstlara einkennir götóttan málstað þessa auðginnta fólks.
Nokkur góð ráð fyrir auðmenn

Skildu milljón króna pelsinn eftir heima, er þú ferð á Austurvöll að heimta afskrift lána þinna. Skildu tíumilljón króna jeppann eftir, þegar þú ferð í Borgartún að flauta fyrir utan Arion. Ef þú kemst í fjölmiðlaviðtal, skaltu ekki segja, að þú borgir 180 þúsund krónur fyrir ilmbaðstofu í World Class. Annars minnirðu á milljón króna menn í InDefence. Eða milljarðaerfingjana, stjórnarandstöðu-foringjana. Verður eins og milljón króna blaðurfulltrúi atvinnurekenda. Gylfi Arnbjörnsson veit lítið um hagi þeirra, sem hafa 200 þúsund krónur á mánuði. Mótmæli síðustu vikna eru mótmæli auðstéttanna.
Ýktur skuldavandi heimila

Skuldavandi heimilanna er minni en hagsmunasamtök halda fram. Tveir þriðju af kúnnum bankanna hafa notað almenn ákvæði um skuldaaðlögun. Þúsundir manna hafa þar á ofan notað sértækar lausnir til að létta byrðina. Rangt er því, að ekkert hafi verið gert til að lina skuldavanda heimilanna. Mikið hefur verið gert, en líklega ekki nóg. Stefnan getur þó ekki verið að leysa allan vanda. Menn hafa alltaf orðið gjaldþrota og verða það líka í kreppunni. Þeim þarf að hjálpa með “lyklalögum” til að fá hreint borð eftir gjaldþrot. Svo að fortíðin hindri þá ekki í að geta komið undir sig fótunum að nýju.
Ódýrir gæðastaðir í hádeginu

Múlakaffi hefur lengi verið matstaður alþýðunnar, mötuneyti leigubílstjóra og vörubílstjóra. Áður fyrr var það ódýrast. Síðan komu skyndibitastaðir og Múlakaffi varð staður miðaldra einstæðinga. Á allra síðustu árum fjölgaði alvöru veitingastöðrum á sama verði og Múlakaffi í hádeginu. Annað hvert veitingahús í bænum býður hádegisrétt á 1500 krónur og sumir bjóða ódýrari salatrétt. Nokkur fara niður fyrir þetta verð og eru samt góð: Balkanika á Vitastíg, Á næstu grösum á Klapparstíg, Shalimar í Austurstræti, Loki á Lokastíg, Ostabúðin við Skólavörðustíg, Fylgifiskar við Suðurlandsbraut.
Víðs vegar á yzta kanti

Sigmundur Davíð er stabíll í sinni þjóðrembu og sínu lýðskrumi. Hann hefur alltaf sagt nei og mun áfram segja nei. Við getum treyst honum. Bjarni hins vegar hleypur út og suður. Einn mánuðinn gælir hann við Evrópu og annan mánuð hafnar hann henni. Einn mánuðinn gælir hann við fyrirvara Alþingis og annan mánuðinn hafnar hann þeim. Einn mánuðinn vill hann dómstólaleið og annan mánuðinn hafnar hann henni. Einn mánuðinn vill hann þjóðaratkvæði og annan mánuðinn hafnar hann því. Enginn vitiborinn maður reynir að semja við Bjarna um eitt eða neitt. Hann er víðs vegar úti á yzta kanti. Alls staðar.
Verkalýðsrekendur á villigötum

Verkalýðsrekendur og atvinnurekendur hafa enga lausn á helzta áhyggjuefni sínu, síðbúinni endurreisn framkvæmda. Þeir vita vel, að stórframkvæmdir hefjast ekki, af því að lánsfé kemur ekki inn í landið. Þeir vita vel, að ástæðan er sú, að Ísland hefur ekki samið frið við Bretland og Holland. Og þeir vita vel, að málið hefur tafizt vegna Sjálfstæðisflokksins, sem bregður fæti fyrir samninga. Þeir jagast í ríkisstjórninni í stað þess að beina geiri sínum að Bjarna formanni og þingflokki fjárglæframanna. Ef nátttröll verkalýðsrekenda og atvinnurekenda hafa ekkert að segja, eiga þau að þegja.
Látnum manni kennt um stuld

Ásbjörn Óttarsson þingmaður og Helgi Magnús Gunnarsson eru sammála um að kenna látnum endurskoðanda um svindlið. Þingmaður Sjálfstæðisflokksins stal arði úr gjaldþrota fyrirtæki og segist ekki hafa vitað af því. Ásbjörn er einn af mörgum græðgisþingmönnum Sjálfstæðisflokksins, sem tóku þátt í fjárglæfrum hrunsins. Þar fyrir utan er helzta dægradvöl hans að sjá kommúnista í hverju horni. Helgi er einn þeirra, sem Björn Bjarnason réð í lög og rétt til að passa umpp á, að prinsar Sjálfstæðisflokksins yrðu ekki fyrir hnjaski. Er svo slappur lögmaður, að engin mál hans ná fram að ganga.
Þjóðarsátt – ekki hagsmunasátt

Fyrir þjóðaratkvæði um kvótann þarf að vera til lagatexti, sem þjóðin tekur afstöðu til. Alveg eins og þjóðaratkvæðið um IceSave var um lagatexta. Fólk getur sagt já eða nei við slíkum texta. Útilokað er að bjóða upp á hlaðborð sjónarmiða. Aðeins er hægt að hafa einn takka ON eða OFF. Þess vegna þarf ríkisstjórnin að semja lagafrumvarp um fyrningu kvótans á tilteknu árabili. Síðan getur Alþingi breytt textanum yfir í endanlega útgáfu og samþykkt að vísa textanum til þjóðaratkvæðis. Þessi málsmeðferð er áreiðanlega í samræmi við þjóðarviljann. Við þurfum þjóðarsátt, en ekki sátt milli hagsmunaaðila.
Honum er aldrei ofgert

Ferðahestar verða til með þjálfun. Þeir hlaupa 30-60 kílómetra á dag, þar af að minnsta kosti 10 kílómetra undir manni. Oft á erfiðum gangi, tölti, sem þeim er ekki eiginlegt. Ferðahestur vill samt alltaf meira. Hann er hress að kvöldi sem morgni. Það stafar af, að honum hefur aldrei verið ofgert. Hægt er að taka fjögurra vetra hest og byrja að láta hann taka þátt í ferðum. Ef áreynslan er hverju sinni í hófi, þroskast hesturinn á nokkrum sumrum að þoli og þreki. Hestur, sem þannig er þjálfaður, finnur, að hann ræður við öll verkefni. Verður glaður og frískur. Ókvíðinn hestur er ferðagæðingur.
Meirihlutinn þarf að vera vís

Ef ríkisstjórnin ætlar að keyra nýjan IceSave samning gegnum Alþingi, verður hún að vera viss um meirihlutann. Alls ekki gengur að skríða með ýmsum hætti gegnum einstaka liði laganna eins og um jólin. Með traustum meirihluta er leiðin fær, ef brezkir og hollenzkir viðsemjendur sætta sig við hana. Að öðrum kosti verður að setja IceSave í salt í nokkrar vikur eða mánuði. Fá með afbrigðum heimska þjóð til að skilja, hvað hangir á erlendu lánsfé, sem ekki fæst. Einhvern tíma neyðist fólk til að skilja, að endurreisn er háð lánsfé, sem ekki fæst núna. Nema með friðarsamningi við alþjóðasamfélagið.
Kaþólska kynórakirkjan

Umfram flesta kristna söfnuði er kaþólska kirkjan heltekin af kynórum. Heilagur Ágústínus velti sér í þyrnirunnum til að hemja stjórnlausan losta. Vegna kröfu um skírlífi lifa liðþjálfar kaþólskunnar á jaðri kynóra. Þeir lýsa sér ótrúlega oft í barnaníði. Víða um heim sækir kaþólska kirkjan ágjöf af þessum sökum, mest í Bandaríkjunum og Írlandi. Nú hafa böndin borizt að Páfagarði. Stephen Fry hneykslaðist um daginn á ógeðfelldum viðbrögðum Ratzinger páfa við óeðli liðþjálfanna. Sem páfabróðir er viðriðinn. Ég hef enga trú á, að neitt mark verði framvegis tekið á þessari kynórakirkju.
Lækkum laun flugumferðarstjóra

Óbragð er að stuðningi samtaka opinberra starfsmanna og háskólamanna við landráðamenn í flugumferðarstjórn. Þeir eru með hæst launuðu stéttum og misnota aðferðir öreiganna. Telja sig hafa haustak á þjóðinni, sem þarf stöðugar gjaldeyristekjur af ferðamönnum. Ríkisstjórnin á að hafa tilbúið frumvarp um bann við verkfalli flugumferðarstjóra og um lækkun launa þeirra. Verður vafalaust samþykkt á Alþingi, þar sem þorri þingmanna fyrirlítur verkfallshetjurnar. Frá því ég man eftir mér hafa þeir skorið sig frá öðrum í linnulausri græðgi og misbeitingu verkfallshótana. Lækkum laun þeirra.
Skattgreiðendur borga ekki meira

Hvernig sem menn vilja slá skjaldborg um heimilin, þá verður það ekki gert á kostnað skattgreiðenda. Það er að segja, ríkið tekur ekki að sér að færa niður skuldir fólks um einhverja prósentu. Ríkið á engan pening til þess og fer raunar samt á hausinn á næsta ári. Ríkið komst í botnlausa skuld á valdatíma Geirs Haarde. Mest af henni fór í að gera upp gömlu bankana og koma þeim nýju á flot. Útistandandi eignir bankanna fóru á hálfvirði í nýju bankana. Þess vega er sagt, að bankarnir eigi að lina þjáningu fólks. Þeir tregðast hin vegar við. Bankastjórana þarf að tugta til góðrar hegðunar.
Alhambra var himnaríki

Márar frá Sahara byggðu Alhambra-kastala í Granada á Spáni. Þegar þeir komu til Spánar, urðu þeir hugfangnir af rennandi vatni. Þeim fannst þeir vera komnir til himnaríkis. Er þeir reistu kastalann, veittu þeir vatni í stokk til hans og létu læki hríslast um stofur og garða. Þessi mannvirki standa enn. Þau eru minnisvarði um mesta lúxus heims í huga eyðimerkurbúans. Hér á Íslandi gerum við okkur ekki grein fyrir gildi rennandi vatns. Við höfum svo mikið af því. En ég er samt hissa á, að forfeður okkar skyldu ekki veita vatni í stokkum inn í hús. Sérstaklega á stöðum með heitu yfirborðsvatni.
Rammaáætlun til skammar

Ómar Ragnarsson bendir á stórgalla í nýrri rammaáætlun um orkuver. Hún tekur ekki tillit til gildis jarðmyndana á heimsvísu. Er þó Ísland eitt af 40 náttúruundrum heimsins. Hún tekur ekki heldur tillit til fyrirsjáanlegra breytinga á ferðamannastraumi um óbyggðir. Telur til dæmis Gjástykki lítils virði, því að erfitt er að komast þangað. Telur líka fossana í efri hluta Þjórsár lítils virði af sömu ástæðu. Þessir tveir gallar eru svo hrikalegir, að alla rammaáætlunina má telja ómerka. Hún er enn einn hvítþvotturinn á atlögu þjóðarinnar að náttúrunni. Stjórnarflokkunum til ævarandi skammar.
Bankarnir eru aflögufærir

Ríkissjóður hefur ekki efni á að leggja meira af mörkum. Hefur endurreist Seðlabankann og bankana og hjálpað fjármagnseigendum. Ræður ekki við meira. Hins vegar eru nýju bankarnir aflögufærir. Eignir gömlu bankanna voru færðar á hálfvirði inn í nýju bankana. Stjórnendur þeirra virðast telja það bara eiga að koma fjárglæframönnum til góða, en ekki almenningi. Alþingi getur sett lög um að koma bönkunum á rétt spor. Til dæmis með því að samþykkja lyklafrumvarpið. Það gerir ráð fyrir, að ofurskuldsett fólk geti skilað lyklum að húsnæði sínu og bíl. Og sleppi þá skuldlaust frá eignarhaldinu.
Vestrið styður peningaöflin

Andstæðingar auðvaldsins, svo sem Eva Joly, vilja nota IceSave sem vopn í baráttu við alþjóðaauðvaldið, sem stjórnar heiminum. Stríðið verður seint unnið, því að allar vestrænar ríkisstjórnir styðja peningaöflin. Þær nota allar fé skattgreiðenda til að borga glæpi fjármálaheimsins. Dæmið er alls staðar eins, þótt hlutfallslegar upphæðir séu langhæstar hér á landi. Sú skoðun, að Íslendingar eigi ekki að borga krónu fyrir fjárglæframenn, er samt freistandi. En hún rekst á vegg þeirra, sem telja hana vera þá verstu villutrú, sem hugsast getur. Og Ísland hefur ekki mátt til að bæta heiminn.
Svissarinn tapar Ormarsá

Svisslendingurinn Ralph Doppler er að missa Ormarsá á Melrakkasléttu. Það er bezta mál. Hann virðir ekki íslenzk lög. Læsir hliði að gróinni þjóðleið samkvæmt herforingjaráðskortum. Sem nýtur því verndar samkvæmt Járnsíðu og náttúruverndarlögum frá 1999. Þar segir, að ferðamenn megi komast óhindrað um eignarlönd. Til að komast þessa leið hafa menn orðið að klippa víra. Nú fer veiðin í Ormarsá í hendur íslenzkra veiðitaka, er þekkja lög og reglur. Þeir, sem fara um þjóðleiðir á Melrakkasléttu, þurfa því ekki lengur að hafa naglbít með í för. Doppler er farinn, það fór vel, og komi hann ekki aftur.
Nokkrar illar stofnanir

Þegar illar stofnanir eru andvígar málum, má gera ráð fyrir, að þau séu góð. Er grátkór útvegsmanna auglýsir átta síður í Viðskiptablaðínu gegn fyrningu aflaheimilda, er fyrningin líklega góð. Viðskiptaráð stjórnaði landinu árum saman í valdatíð Sjálfstæðisflokksins. Og ber ábyrgð á miklu af ruglinu, sem þá varð til. Þegar Viðskiptaráð ályktar núna gegn fjármagnstekjuskatti, má reikna með, að það sé fínn skattur, sem hann er. Þegar bankar efast um, að lyklafrumvarpið sé skynsamlegt, er það örugglega gott frumvarp. Það gerir ráð fyrir, að fólk geti gengið skuldfrjálst frá skuldsettum eignum sínum.
Íslenzka samningatæknin

Íslenzkir embættis- og stjórnmálamenn hafa aldrei kunnað samningatækni. Ég er ekki bara að tala um Baldur Guðlaugsson og Svavar Gestsson, sem klúðruðu tveimur fyrstu IceSave samningunum. Líka um Friðrik Sófusson og Valgerði Sverrisdóttir, sem sömdu um stóriðju. Nú er farið að birta tölur um orkuverð til stóriðju og þær eru meginhneyksli. Orkan er nánast gefin stóriðjunni. Vonandi verður ekki aftur samið um stóriðju að hætti Friðriks og Valgerðar. Nú hefur Bandaríkjamaður tekið að sér að semja um IceSave. Lee Bucheit sýnir svo mikla samningshörku, að fjármálaráðherra Hollands kveinar. Það er gott.
Sólveig eldar í Gló

Gló í Listhúsinu við Engjateig er nýjasta skrautblómið í flóru matarhúsa, sem bjóða heilsurétti, einkum fyrir grænmetisætur. Sólveig Eiríksdóttir eldar þar, þekkt af Grænum kosti og matreiðslubókum. Prófaði þar ágætan hnetuborgara með salsa, lárperumauki og salati. Svo og fyrirtaks kjúkling með rósmarín og villisveppasósu. Réttir dagsins kosta 1500 krónur og súpa og salat kosta 1000 krónur. Húsakynni eru tætingsleg á göngum Listhússins og í drungalegu afhýsi. Kryddlegin hjörtu eru annar góður staður af þessum meiði. Maður lifandi, Krúska, Grænn kostur og Á næstu grösum koma næst á eftir.
Blinda skaðar blaðamennsku

Blaðamennska veitir fólki upplýsingar, sem gera það frjálst. Skuldbinding hennar er við sannleikann og hollustan er við borgarana. Þetta er andstætt starfi almannatengla og blaðurfulltrúa og ímyndarstjóra. Þeir fanga fólk í neti hagsmunaaðila, ýkja mál sitt og þjóna þeim, sem bezt borga. Samt telur fólk sig geta hoppað hnökralaust milli blaðamennsku og áróðurs. Til dæmis nota menn fjölmiðlafrægð til að ljá rödd sína hagsmunaaðilum. Steingrímur Sævarr Ólafsson sér ekkert rangt við að vera í senn fréttastjóri Pressunnar og rödd Samtaka iðnaðarins á áróðursmyndbandi. Blinda skaðar blaðamennsku.
Vonlaus vegferð án fylgis

Ég skil ekki vegferð ríkisstjórnarinnar. Hún sækir um aðild að Evrópu, án þess að hafa fylgi. Hún reynir að ná samningum við Bretland og Holland án þess að hafa fylgi. Fyrir hvorugu málinu hefur hún meirihluta á Alþingi. Framsókn vill ekki samning um IceSave, bara málaferli. Sjálfstæðisflokkurinn mun hlaupast undan merkjum í þessu máli eins og í fyrra. Samninganefnd flokkanna hefur hvorki stuðning stjórnarandstöðunnar né hálfs þingflokks vinstri grænna. Stjórnin þarf að rífa sig úr ógöngunum með því að skipta um fólk á toppnum. Út með Jóhönnu og inn með Guðbjart sáttasemjara Hannesson.
Álitið er mildara en áður

Almenningsálitið og álit sérfræðinga á IceSave hefur heldur skánað í þeim löndum, sem mestu skipta, Bretlandi og Hollandi. Leiðarar Financial Times og Independent eru dæmi. Breytingin leiðir til, að ríkin tvö munu fallast á mun betri vaxtakjör. Engar horfur eru á breyttu viðhorfi til upphæðarinnar sjálfrar. Á Norðurlöndum eru engin merki þess, að þau vilji lána Íslandi framhjá samkomulagi um IceSave. Rangt er að halda fram, að erlend umræða hafi snúizt á sveif með Íslandi. Rétt er að segja, að hún hafi heldur skánað í ríkjum viðsemjenda okkar. Varið ykkur á ýkjum um vinsemd í ykkar garð.
Skelegg sérfræði í hótunum

Sællar minningar sagði Davíð í hruninu, að Rússar mundu koma okkur til hjálpar með þúsundir milljarða. Höfðu sagt honum það í símann og því skyldum við bara gefa skít í Vesturlönd. Nú hefur annað stórhveli í ruglinu kallað til önnur heimsveldi, Kína og Indland. Ólafur Ragnar Grímsson hefur í Financial Times í hótunum við Breta. Segir þeim að passa sig, því að Kína og Indland muni koma inn á Atlantshaf úr norðri, þegar ísinn bráðnar. Gordon Brown á ekki von á góðu, þegar Rússland, Kína og Indland taka saman höndum. Það er allur munur að hafa á sínu bandi skelegga sérfræðinga í hótunum.
Ríkisstjórnin semji ekki ein

Geri ekki ráð fyrir, að Bretland og Holland vilji semja við ríkisstjórnina í IceSave án stjórnarandstöðunnar. Það þýðir bara eina hringferð enn í málinu og kannski nýtt þjóðaratkvæði. Mistakast munu tilraunir til að leysa málið þannig. Hins vegar er hugsanlegt að leysa málið án Framsóknarflokksins, sem hefur lýst andstöðu við samninga yfirleitt. Sjálfstæðisflokkurinn tvístígur. Hann bregzt ef til vill trausti sinna manna í samninganefndinni, Lee Bucheit formanns og Lárusar Blöndal. Freistandi er að fórna þeim til að grafa undan ríkisstjórninni. Þess vegna má ríkisstjórnin núna ekki fara fram úr sér.
Hópferð læmingja á kjörstað

Á Norðurlöndum þekkja ráðamenn Íslendinga og vilja láta okkur borga. Þeir furða sig á afneitun þjóðarinnar. Sem kaus yfir sig Davíð Oddsson og kennir síðan öllu öðru um eymd sína og volæði. “Þið gerðuð þessa tilraun”, segja skandínavar. Ekki bætir úr skák, að tækifærissinninn á Bessastöðum kastar skít í þá. Hann er tvíefldur af þjóðrembu í kjölfar hópferðar læmingjanna á kjörstað á laugardaginn. Þjóðin hættir ekki að rugla í kross, fyrr en hún er búin að gera sig gjaldþrota. Enda eru menn farnir í Evrópusambandinu að ræða um, hvort rétt sé að neita að tala við þjóð, sem er farlama af þjóðrembu.
Støre hefur rétt fyrir sér

“Íslendingar hafa í hverjum kosningunum á fætur öðrum frá árinu 1991 kosið stjórnmálastefnu sem hefur leitt til þess að landið er nú í þessari stöðu. Ég viðurkenni, að Íslendingar sáu þetta ekki allir fyrir. En í lýðræði ber fólkið sjálft ábyrgð á þeirri stjórnmálastefnu, sem það kýs. Ég vil ekki að norskir skattgreiðendur verði látnir borga þennan brúsa, en við munum veita Íslendingum lán.” Þetta segir Jonas Gahr Støre, utanríkisráðherra Noregs. Hann segir íslenzka kjósendur bera ábyrgð á ruglinu. Það er rétt hjá honum. En eftir helreið Davíðs Oddssonar er þjóðin í algerri afneitun á eigin sök.
Landráðin í fluginu

Firrtustu stéttir landsins eru flugvirkjar og flugumferðarstjórar. Þær ætla í verkfall, þegar þjóðin er komin á hnén í fátækt sinni. Þegar ferðabransinn þarf á öllu að halda til að flytja gjaldeyri inn í landið. Þegar verst gegnir, koma flugvirkjar og flugumferðarstjórar eins og hræfuglar og sveima yfir líkinu. Þessar stéttir telja sig hafa haustak á þjóðinni og telja sig geta notað eymd hennar til að græða, græða meira, græða mest. Flugvirkjar og flugumferðarstjórar eru það, sem við köllum landráðamenn. Þurfum að losna við þessa vinnu úr landi, koma viðgerðum og flugumsjón til annarra landa.