arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Eigum verulega bágt

Mikill hluti þjóðarinnar studdi nýja stjórnarskrá og ferlið, sem lá að baki uppkasti stjórnlagaráðs. Samt studdi meirihlutinn flokkana, sem voru alveg andvígir þessari nýju stjórnarskrá. Þannig drap fólkið nýju stjórnarskrána í kosningunum. Mikill hluti þjóðarinnar studdi þjóðareign auðlinda í könnunum. Samt studdi meirihlutinn flokkana, sem börðust fyrir hag kvótagreifa. Þannig drap fólkið þjóðlindarentuna í kosningunum. Þótt þjóðin gæli við umbætur, telur hún vissast að velja gömlu bófaflokkana sína, þegar á reynir. Ginnist jafnframt af furðulegum loforðum út í hött. Þessi þjóð á því verulega bágt.
Skjólstæðingar forsetans

Forsetinn studdi ríkisstjórnina eins og við var búizt. Lítur enda á forsætis sem sérstakan skjólstæðing sinn. Báðir eru þeir þjóðrembd framsókn og báðir óvenjulega ósvífnir. Forsetinn hefur einnig löngum stutt auðgreifa, fyrrum einkum útrásargreifa og síðar einkum kvótagreifa. Ekki stoðaði að leita í fyrri ákvörðunum hans sjálfs um þjóðaratkvæði. Fjöldi áskorenda í bænarskrám skiptir hann engu. Forsetinn finnur bara orðhenglana, sem henta honum hverju sinni. Enda veit hann, að fólkið hans stendur ekki við óskir sínar, þegar á reynir. Vesalingarnir lyppast niður í þjóðlindarentu eins og í stjórnarskrá.
Sannleikur í matarkúrum

Oft er sannleikskjarni í matarkúrum, þótt þeir séu jafnframt hættulegir. Til dæmis gamla kenningin um fitusnauðara fæði. Fita í mat í gamla daga hjálpaði útivinnandi fólki í stöðugri vosbúð, en skiptir minna máli við skrifborðið. Að baki er breyting á lífsháttum. Kenningin um kolvetnasnauðara fæði byggist á, að kolvetni hafa breytzt. Til sögunnar hafa komið einföld kolvetni á borð við sykur og einföld brauðgerð á borð við gerbakstur úr sigtuðu mjöli. Þarna eru að baki breyttir atvinnuhættir, fyrst akuryrkja og síðan matargerð í verksmiðjum. Um það m.a. fjalla ég á námskeiði mínu um yfirþyngd og megrun.
Einfaldan kjósanda takk

Mér er sagt, að þjóðremburáðuneyti Sigmundar Davíðs snúist um eitthvað lítið og sætt á borð við þrjár undirhökur. Feli í sér dálæti á öllu séríslenzku, svo sem offitu. Sigrún Magnúsdóttir framsóknarþingmaður nefnir sérstaklega pönnukökur, sem þó eru betri í Amsterdam en í Reykjavík. Líklega hefði hún heldur átt að nefna íslenzka matarkúrinn, sem felst í að éta fitu. Hann ætti að heita forsætis-kúrinn. Svo verður séríslenzka kokteilsósan sennilega niðurgreidd að hætti Framsóknar. Tvöfaldur asni hét þjóðrembdur drykkur, er ég var yngri. Hann mætti endurvekja og kalla hann bara Einfaldur kjósandi.
Borgarar og þegnar

Hinn þögli meirihluti er þungur á metunum í kosningum. Hann er margs konar, pólitískir fávitar eru fjölmargir. Einnig alls konar þegnar, sem engan áhuga hafa á pólitík og fylgjast lítið sem ekkert með. En fara á kjörstað af ýmsum ástæðum. Til dæmis af gömlum vana, af fylgni við pólitík vinnuveitanda eða til að gleðja vini og ættingja. Álitsgjafar hreyfa lítið við þessu fólki. Pólitískt þroskaðir borgarar eru minnihluti, líklega innan við þriðjungur. Raðast á flokka með ýmsum hætti, en fylgist nógu vel með til að verða fyrir áhrifum. Pólitísk barátta snýst um þann þriðjung, borgara fremur en þegna.
Hrunið fjölmiðlatraust

Til skamms tíma treysti ég nokkrum erlendum fjölmiðlum, einkum bandarískum og brezkum. Í Bandaríkjunum hefur nám í fjölmiðlun áratugum saman verið það bezta í heimi. Og ég hef notað bandarískar kennslubækur, þegar ég hef haft tækifæri til að kenna fjölmiðlun. Síðustu ár hefur þetta traust verið að dofna og nú er það hrunið. Margoft hefur komið í ljós, að New York Times er málpípa stjórnvalda og auðhringja. Guardian hagar sér undarlega, einkum í tengslum við Wikileaks. Washington Post er orðið sveitablað og Los Angeles Times er svipur hjá sjón. Nú þarf að leita frétta í tísti og fésbók.
Fjölmiðlarnir malaðir

Helztu bloggarar og fésbókarar hafa lestur, sem jafnast á við fjölmiðil. Og þetta er lesinn texti, sem menn sækja, en ekki skoðun, sem flett er yfir. Séu tíu helztu bloggarar og tíu helztu fésbókarar taldir saman er þar komin öflug sveit. Öflugri en sumir hefðbundnir fjölmiðlar, öflugri en til dæmis Mogginn. Þegar ofsaríkir hagsmunaaðilar ná tökum á fjölmiðlum, er því enginn harmur kveðinn að okkur. Vægi fjölmiðlanna minnkar bara við að segja okkur falskar eða engar fréttir. Við sjáum réttar í bloggi og fésbók. Líklega er pólitískt vægi Láru Hönnu Einarsdóttur einnar svipað og alls Morgunblaðsins.
Reiknilist verkfræðinga

Til skamms tíma ætluðu Orkuveita Reykjavíkur og HS Orka að virkja jarðhita til raforku út um allar trissur. Skálduð orkugeta hvers svæðis var notuð í samlagningu. Nú kemur í ljós, að orkan fjarar út. Hellisheiðarver þarf að fá orku Hverahlíða. Verkfræðigreyin segja, að þetta hafi alltaf verið vitað. Ævinlega þurfi að bora meira og meira til að halda óbreyttri orku. Einmitt. Þegar búið er að nota orkuna frá Hverahlíðum sem varadekk undir þverrandi orku frá Hellisheiðarveri, hvaðan á þá að fá orku í Hverahlíðaver í stóra dæmið? Og svo framvegis? Bara Framsóknar-Höskuldar trúa, að rugl gangi upp?
Sama gamla Ísland

Þótt Framsókn hafi tapað stuðningi frá kosningum, hefur fylgi Sjálfstæðis aukizt að sama skapi. Í heild hefur ekkert breytzt. Þótt ríkisstjórnin hafi gefið greifum forgang fram yfir almenning, styðja fíflin hana enn. Meira að segja eru tvöfalt fleiri kjósendur ánægðir með Sigmund Davíð en þeir, sem eru óánægðir. Fólk hefur einfaldlega fengið það, sem það kaus, og er sátt. Varla þriðjungur þjóðarinnar hugsar. Mikill meirihluti er sauðfé, sem er fráhverft pólitík og kýs bara eins og því er sagt. Því finnst eðlilegt, að fé sé fært frá aumingjum til greifa. Svona er Ísland og hefur ætíð verið.
Pírati kennir þeim

Gamalreyndur blaðamaður var óvænt kosinn í útvarpsráð á vegum Pírata. Pétur Gunnarsson var í gamla daga fréttastjóri Moggans og fleiri blaða og kann til verka. Vonandi getur hann leiðbeint félögum sínum í ráðinu. Og leitt þá frá hugmyndum um að auka pólitísk afskipti af beztu fréttastofu landsins. Björg Eva Erlendsdóttir hefur einnig nokkra reynslu. Ég þekki lítið til annarra fulltrúa ráðsins og efast um, að þeir hafi þekkingu á málefninu. Efast til dæmis um, að fangelsisstjóri eigi heima þarna eða aflóga þingmenn Framsóknar og Sjálfstæðis. En svona er Ísland í dag. Og meira að segja í boði kjósenda.
Réttur gallabuxnalitur

Gott hjá Elínu Hirst að niðurlægja siðameistara alþingis. Upplýsir, að fólk megi vera í rauðum eða svörtum gallabuxum, en ekki í bláum. Af hverju taka alþingismenn yfirleitt mark á Helga Bernódussyni. Ætlar hann að kalla í vini sína í löggunni, ef þingmenn mæta í gallabuxum og með opið í hálsinn. Meðan Helgi hleypur um og mælir pilsasídd þingmanna hefur virðing alþingis þorrið niður í nánast ekki neitt. Hún lagast ekki, þótt hann standi vaktina sem siðameistari. Þingmönnum ber að fara eftir þingsköpum, en ekki eftir neinu prívatrugli úr skrifstofustjóra. Hann setur sig á hlægilega háan hest.
Kerfiskarlaflokkur

Áður þóttist Sjálfstæðisflokkurinn styðja einstaklingshyggju gegn ofurvaldi ríkisins. Fyrir löngu gleymt. Sjálfstæðis er núna mesti kerfiskarlaflokkur landsins. Styður ríkið gegn einstaklingnum. Er flokkur ríkisdýrkunar. Í stað frjáls framtaks skríða menn undir pilsfald ríkisins. Reyna að gera sér aur úr misnotkun á aðstöðu. Með forgangi að auðlindum, með fáokun, með misnotkun sjóða. Sjálfstæðis neitar að styðja Snowden, fylgismann hins hægri sinnaða Ron Paul forsetaframbjóðanda gegn ríkisvaldi, sem lítur á fólk sem óvini. Flokkur að hætti ríkisdólganna Obama og Pútíns, næsti bær við Stalín.
Ógeðsleg tvöfeldni

Framkoma Vestur-Evrópu er ógeðsleg. Annars vegar væla stjórnvöld hástöfum út af ofurnjósnum Bandaríkjanna vegna upplýsinga Edward Snowden. Samt dettur þeim ekki í hug að veita honum hæli. Svörtust er samvizka Frakklands, sem ætíð röflar um mannréttindi, en hafnar þeim, er á reynir. Leyfði ekki einu sinni yfirflug forseta Bólivíu af ótta við Obama, svei Frakklandi. Snowden er einn mesti velgerðarmaður mannkyns á öldinni. Er þar við hlið Bradley Manning, sem upplýsti um stríðsæði Bandaríkjanna. Okkur ber að bjóða báðum ríkisborgararétt, þótt hvorugur sé frjáls ferða sinna. Er ekki þeirra sök.
Illugi puðar enn

Illugi Gunnarsson ber hugsjónabyrðar, sem komu sér illa fyrir þjóðina, þegar hann stjórnaði Sjóði 9. Það kostaði okkur milljarða. Í stað þess að hætta afskiptum af pólitík er Illugi orðinn ráðherra. Hann lærir ekkert af biturri reynslu. Á sama tíma og fólk hristir hausinn yfir afskiptum pólitíkusa af rekstri Íbúðalánasjóðs endurvekur hann afskipti pólitíkusa af ríkisútvarpi. Við höfðum þó reynslu af slíku í gamla daga og hún var ekki góð, ekki frekar en hjá Íbúðalánasjóði. Og svo treður Illugi flokksdindlum sínum inn í stjórn Lánasjóðs íslenzkra námsmanna. Vandræðamaður gefur út ávísanir á vandræði.
Gott skúbb Guardian

Það var ekki íslenzkur fjölmiðill, sem skúbbaði fréttinni af heimskuhjali Ban Ki-Moon á fundi utanríkismálanefndar alþingis. Guardian birti fréttina fyrstur fjölmiðla og sagði frá áminningu Birgittu Jónsdóttur. Sameinuðu þjóðirnar eru kontórista-stofnun, sem hefur ímugust á flautublásurum á borð við Edward Snowden. Frægt er hneykslið, þegar framkvæmdastjórn Sameinuðu þjóðanna ofsótti flautublásarann James Wasserstrom, sem sagði frá spillingu sendisveitar Sameinuðu þjóðanna í Kosovo. Ætla mætti, að þær hremmingar yrðu Ban Ki-Moon áminning. Bjánalegt er að bjóða bjána. Gott skúbb hjá Guardian.
Afleit bylting

Afleit er bylting egypzka hersins gegn Mohamed Morsi, lýðræðislega kjörnum forseta landsins. Slíkar byltingar valda fólki ævinlega vonbrigðum. Morsi reyndi að vísu að hrifsa til sín völd, sem forsetinn hefur ekki. Forsetar reyna það víðar, til dæmis á Íslandi. Með mótmælum var Morsi þá neyddur til að draga hallarbyltinguna til baka og það hefði átt að duga. Þótt hann hafi afturhaldssamar skoðanir, þá er hann löglega kjörinn í frjálsum kosningum. Lýðræðissinnar á Tahir-torgi fagna núna falli hans. En munu fljótlega sjá, að ekki tekur betra við hjá hernum, sem hefur ímugust á öllu lýðræðislegu.
Hættulegar skammstafanir

Í þessu þjóðrembda ríki hafa ráðleggingar erlendra “skammstafana” á borð við AGS og OECD lengi verið hunzaðar. Til dæmis var Íbúðalánasjóður gerður að meiriháttar þjóðarböli. Stjórnvöld og sjóðstjórar tóku nefnilega ekki mark á árvissum og ítarlegum viðvörunum erlendra stofnana. Aðeins þegar Steingrímur J. Sigfússon var fjármála, var tekið mark á AGS. Hann hlaut af því ákúrur fyrir óþjóðlega þjónustulund við erlenda aðila. Nú er kominn til valda ungur og vitgrannur bófi, sem segist ekki taka mark á ráðleggingum “skammstafana”. Þjóðremba Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar á eftir að verða okkur dýrkeypt.
Ég biðst afsökunar

Þegar hinn skelfilegi sannleikur kemur í ljós, sést oftast, að ég hef farið of mildum orðum um ástandið. Hef kallað stjórnmálaflokka bófaflokka, þegar við hæfi væri að nota sterkara orðalag. Hef sagt kjósendur heimska, þegar við hæfi væri að kveða fastar að orði. Staðreyndin er, að Ísland er ónýtt ríki. Kann ekki fótum sínum forráð vegna yfirgengilegs sinnuleysis kjósenda og raðsvika pólitískra bófaflokka. Skammstafanir í útlöndum vita ætíð betur en við. Samt freistast ég til að tala um ástandið eins og það sé stórgallað fremur en algert ógeð. Ég biðst afsökunar á, að hafa beitt of vægum orðum.
Hringekja fáráðlinga

Af rannsóknarskýrslunni um Íbúðalánasjóð sjáum við raðtengt ógeð Framsóknar. Árni Magnússon ráðherra réði Guðmund Bjarnason, fyrrum ráðherra, sem réði Hall Magnússon flokksgæðing. Úr þessu varð tímasprengja, sem kostaði þjóðina hundruð milljarða. Við sjáum í skýrslunni fleiri raðsprengjur. Sjálfstæðis raðaði sínum í eftirlit án eftirlits, Davíð Oddssyni í Seðlabankann, Jónasi Fr. Jónssyni í Fjármálaeftirlitið. Einnig var Illugi Gunnarsson settur yfir sögufrægan Sjóð 9 með hræðilegum afleiðingum. Nú er Illugi ráðherra og setur Jónas Fr. yfir Lánasjóð námsmanna. Hringekja fáráðlinganna komin aftur af stað.
Evrópa skandalíserar

Vestur-Evrópa bítur seint úr nálinni, eftir að hafa stöðvað heimflug Evo Morales, forseta Bólivíu, frá Sovétríkjunum. Frakkland, Portúgal, Ítalía og einkum Spánn bönnuðu yfirflug forsetans. Hann sat fastur í Vínarborg í nótt. Náttúrlega meiriháttar diplómatískur skandall. Evrópuríkin eru stimpluð til langframa sem varðhundar bófaflokkanna, er stjórna Bandaríkjunum. Verst er þó útkoma Frakklands, sem stundum þykist rífa kjaft, þegar það er óhætt, en hagar sér eins og kjölturakki, þegar í harðbakkann slær. Í morgun var áfram allt fast, því Spánn neitaði enn að virða alþjóðlegar reglur um diplómatíu.
Sagan endurtekur sig

Kosningaloforð Framsóknar um 90% húsnæðislán leiddi til geigvænlegs tjóns Íbúðalánasjóðs. Örlagaárið var 2004, þegar Framsókn og Sjálfstæðis voru við völd. Þrír fáráðlingar Framsóknar komu að málinu, Árni Magnússon ráðherra, Guðmundur Bjarnason, fyrrum ráðherra og síðan sjóðsstjóri, svo og Hallur Magnússon þróunarstjóri sjóðsins. Af þessu rugli verður alls 300 milljarða tjón skattgreiðenda. Nú eru horfur á endurtekningu. Ný stjórn Framsóknar og Sjálfstæðis er í höndunum með heita kartöflu ofurloforða Framsóknar um feita tékka út og suður. Það stendur upp á Bjarna Ben að stöðva rugl Framsóknar.
Framsókn sligaði sjóðinn

Mér sýnist niðurstaða rannsóknarnefndar Íbúðalánasjóðs vera, að vandi hans hafi falizt í Framsókn. Gamlir flokksjálkar, Guðmundur Bjarnason ráðherra og Hallur Magnússon, stjórnuðu sjóðnum árum saman. Réðu flokksdindla til starfa og enginn í sjóðnum skildi neitt í neinu. Tjónið af ruglinu í Íbúðalánasjóði mun nema 300 milljörðum króna að núvirði. Meira en tjónið í Seðlabankanum og í stóru viðskiptabönkunum. Skýrslan segir okkur, að við verðum að hætta að leyfa gömlum pólitíkusum að setjast í hægindi sjóða af ýmsu tagi. Allt frá Seðlabanka Davíðs, um Sjóð 9 Illuga Gunnars, yfir í Íbúðalánasjóð Guðmundar.
Latur herra – lítil hey

Ráðherrarnir eru fæstir verkmenn og þeir mikla fyrir sér verkefnin. Fjármála telur erfitt að hafa frumvarp til fjárlaga tilbúið, þegar alþingi hefst í haust. Honum finnst þetta vera einstæð vandræði, sem tengist kosningunum, og vill fresta þinghaldi í þrjár vikur. Staðreyndin er hins vegar, að ráðherrar klóra sér í hausnum. Vita ekki, hvað þeir eiga að gera við loforðin. Né heldur vita þeir, hvernig þeir eiga að finna fé til að hygla kvótagreifum. Meint tímaþröng þeirra er sjálfskaparvíti. Lög segja hins vegar, að alþingi skuli byrja 10. september. Að hausti verður sagt: Latur herra – lítil hey.
Forsetinn í felum

Forseti Íslands er týndur. Fyrirspurnir um dvalarstað hafa engan árangur borið. Flugufregnir herma, að hann sé kominn til landsins. Var þó í morgun ekki orðinn aftur handhafi forsetavalds eftir Þýzkalandsferðina. Píratar óttast, að handhafar forsetavalds, Bjarni Ben, Einar Kr. Guðfinns og Markús Sigurbjörnsson, muni samþykkja lækkun auðlindarentu kvótagreifa. Muni ekki vísa henni til þjóðaratkvæðis. Stjórnarandstaðan heldur því uppi málþófi á alþingi meðan verið er að leita að forsetanum. Kannski er hann með feluleik að bægja frá sér kaleik þjónustunnar við raunverulega eigendur ríkisins.
Umræðan er andsnúin

Til að umræða hefjist um mál þarf að vera framboð skoðana, sem fela í sér rök eða dæmi. Ef rök eða dæmi vantar, er skoðunin bara neyðaróp, sem segir fátt. Svo sem: SDG er frábær. SDG er meðetta. Og svo framvegis. Betra er að koma með tvö-þrjú rök eða tvö-þrjú dæmi, sem hægt er að ræða. Þannig er umræða á kaffihúsi og þannig er hún oftast líka á fésbók. Þar má sjá, að umræðan er afar andsnúin nýjum stjórnarmeirihluta og stuðningsmenn sýna litlar varnir. Bloggið og fésbókin eru að vísu ekki þjóðin, ekki frekar en búsáhaldabyltingin var. En flytja straum skoðana, sem smám saman síast inn.
Hver mat þörfina?

“Óeirðalögregla í Rio de Janeiro þurfti að beita gúmmíkúlum á mótmælendur utan við Maracana-leikvanginn.” Þetta segir Mogginn á vefnum. “Þurfti” segir blaðið. Hvernig veit blaðið það? Vitað er, að lögreglan beitti þeim, en hitt þarfnast útskýringar. Hver segir, að löggan hafi þurft að beita gúmmíkúlum? Segir löggan það sjálf? Hún segir það alltaf. Sé hún heimildin, þarf að taka það fram. Mogginn getur ekki tekið ábyrgð á heimildinni, verður að nefna hana. Þetta er lítið dæmi um lélega fréttamennsku, kannski fyrirboði þess, að Mogginn segi um lögguna hér, að hún “hafi þurft” að beita rafbyssum.
Siðblinda fréttabarna

Fjölmiðlar freistast til að fækka hálaunuðu fólki, sem kann til verka. Ráða í staðinn svonefnd fréttabörn á lágu kaupi. Þetta lítur vel út í excel, en endar illa í raunheimi. Við sjáum afleiðingarnar, sem Eiður Guðnason bloggar um. Allt frá bommertum í stafsetningu yfir í skort á kunnáttu í landafræði, sagnfræði og annarri þekkingu. Með slíkum sparnaði lækka fjölmiðlar staðal sinn. Efla vanþekkingu og leyfa innreið siðblindu. Dæmi um það er auglýsing Andra Freys Viðarssonar á hamborgurum. Með sama áframhaldi verður fjölmiðlun að skrípó fréttabarna, markaðsbarna, dagskrárbarna og einkum siðblindingja.
Aumingjarnir í afgang

Rökin með lækkun auðlindarentu í sjávarútvegi halda ekki vatni. Vilji stjórn framkvæma lög, gerir hún það, stundum með því að fá alþingi til að lagfæra reglur. Vilji stjórn ekki framkvæma lög, finnur hún upp eitthvað bull um, að lögin séu óframkvæmanleg. Ríkisstjórnin setur kvótagreifa í forgang og tekur þá fram fyrir aumingjana, sem fá bara nýjar nefndir í sín vandamál. Og fram fyrir aumingjana, sem geta ekki staðizt kröfur um aukinn námshraða. Eða geta ekki þénað til hliðar við ellilaun og örorku. Þegar stjórnin forgangsraðar svona, lýsir hún vilja sínum: Hún hossar greifum og setur aumingja í afgang.
Nefndum merkari lomber

Merkara er að vera heimsmeistari í lomber en í skipun nefnda. Sigurvegari mótsins á Blönduósi verður merkari en heimsmeistari í nefndafargani. Lomber er hluti af þjóðmenningunni. Mótið 20. júlí er ágæt leið af mörgum til að efla sérstæð atriði í þjóðlífinu. Sá, sem telur nefndaskipun vera aðgerð, er hins vegar bara rugludallur og heitir Sigmundur Davíð Gunnlaugsson. Lomber er spil frá 14. öld. Á Blönduósi er spilað að hætti heimamanna. Húnvetningar spila mikið lomber. Riðu fyrrum Arnarvatnsheiði á ís um vetur til að spila við vini í Borgarfirði. Heimsmeistaramótið er frábær viðbót við Húnavöku.
Hægri öfgaflokkurinn

Undir stjórn silfurskeiðungs er Framsókn hætt að þykjast vera miðjuflokkur, nema rétt fyrir kosningar. Eins mánaðar þykjusta nægir fávitunum, sem kjósa Framsókn. Vigdís Hauksdóttir er yzt á hægra jaðri litrófsins, langt handan Sjálfstæðisflokksins. Illskeytt Vigdís og ofurlyginn Sigmundur Davíð hafa gert gömlu Framsókn að hægri öfgaflokki. Slær skjaldborg um kvótagreifa og verktaka, endurspeglar þjóðrembinga og velferðar- og útlandahatara. Skuldir heimila gleymast um leið og byrjað er að telja atkvæðin. Og landsins mesti hatursmaður náttúru skipaður umhverfisráðherra; blaut tuska í andlit fólks.
Sannleikur og skáldsaga

Með aldrinum gerist ég skáldskap fráhverfari. Verð oftast fyrir vonbrigðum, þegar ég les skáldrit. Þau eru eitthvað svo hversdagsleg. Meira spennandi er að fylgjast með fréttum, innlendum og erlendum. Þær hætta aldrei að koma mér á óvart. Sannleikurinn er nefnilega ótrúlegri en skáldskapurinn. Fréttir og aðrar upplýsingar gefa meiri færi á stílþrifum en prósi og póesía. Það er gaman að segja frá sönnum atburðum. Held líka, að það geti verið fúlt að skrifa skáldrit síðan blogg, fésbók og tíst komu til skjalanna. Þau magna hlutdeild og áhrif þeirra, sem ekki geta flokkast til höfunda skáldverka.
Clinton féll á lyginni

Bill Clinton féll ekki á sjálfu framhjáhaldinu, heldur fyrir að hafa logið um það. Lygi stjórnmálamanna er hnekkir, þótt gerðir þeirra séu það ekki. Nema þeir skari eld að eigin köku. Þannig var ekki refsivert hjá Geir Haarde að taka rangar ákvarðanir í aðdraganda hrunsins. Og hann skaraði ekki eld að eigin köku. Dæmdur fyrir að brjóta mikilvægar reglur um meðferð opinberra mála. Hefði gjarna mátt vera dæmdur fyrir að ljúga þindarlaust að þjóðinni í aðdraganda hrunsins. En slapp fyrir horn, enda skortir hér lagalega virðingu fyrir sannleikanum. Samanber margsaga forseta og sílyginn forsætisráðherra.
Heimsins mesta aðgerð

Mat Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar á þingsályktun um nefndaskipun: “Um er að ræða tillögu sem, þegar hún nær fram að ganga, felur í sér umfangsmestu aðgerðir sem gerðar hafa verið fyrir skuldsett heimili líklegast nokkurs staðar í heiminum frá því að fjármálakrísa reið yfir árið 2007.” Stofnun nefnda á Íslandi hefur aldrei verið talin nein aðgerð. Miklu frekar er hún tilraun til að losna við mál út af borðinu. Að kalla skipun nefnda heimsins mestu aðgerð er svo langt út á túni, að mér verður orða vant. Er forsætis raunverulega svona sannfærður um, að kjósendur hans slefi yfir öllu rugli?
Lárur Hönnur Einarsdætur

Væru hér fjölmiðlar í alvörunni mundu

Lárur Hönnur Einarsdætur vera á hverri ritstjórn. Þær mundu klippa saman myndskeið og textaskeið, sem sýna, hvernig pólitíkusar verða margsaga og ganga um síljúgandi. Ég hef nefnt mörg dæmi um slíkt, en hefðbundnir fjölmiðlar láta þetta að mestu leyti vera. Pólitíkusar á borð við Ólaf Ragnar Grímsson og Sigmund Davíð Gunnlaugsson væru hlegnir út af borðinu alls staðar á Vesturlöndum. Hér komast menn upp með alls konar rugl, því að fjölmiðlar kryfja ekki. Síðan ganga pólitíkusar á lagið eins og enginn sé morgundagurinn. Þetta er ein af orsökum lýðræðisbrests á Íslandi.
Lygin eitrar pólitíkina

Í auknum mæli halla íslenzkir pólitíkusar sér að lyginni sem meginþætti í framgöngu sinni. Fremstir fara þar Ólafur Ragnar Grímsson og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson. Ólafur Ragnar segir sig hafa sagt allt annað fyrir mánuði en myndskeið sýna, að hann sagði. Sigmundur Davíð laug upp heilli stefnuskrá, sem hann hefur ekkert reynt að efna. Þessir tveir hafa uppgötvað, að lygar skipta marga kjósendur engu máli. Að sumir telja þær eðlilega ör í vopnabúri pólitíkusa. Þegar slíkum gengur vel að ljúga, fylgja aðrir pólitíkusar hratt í kjölfarið. Þannig eitrast íslenzk pólitísk hratt, verður vettvangur bófa.
Eins og Sigmundur Davíð

Ólafur Ragnar Grímsson þrætir fyrir að hafa sagt 6. júní: “Þessi atburðarás og reyndar líka viðræður mínar við fjölmarga evrópska áhrifamenn hafa sannfært mig um að þrátt fyrir vinsamlegar yfirlýsingar sé í raun ekki ríkur áhugi hjá Evrópusambandinu á því að ljúka á næstu árum viðræðum við okkur.” Nú segist hann hafa sagt eitthvað á þá leið, “að ekki væri unnt að ljúka viðræðum nema að ljóst væri að verulegur stuðningur væri meðal Íslendinga fyrir aðild.” Himinn og haf er milli þess sem myndskeiðið frá þingsetningu segir og þess sem forsetinn lýgur núna. Eins ómerkilegur og Sigmundur Davíð.
Harmsaga Hörpu

Monthúsið Harpa átti að kosta tólf milljarða. Fór samt upp í 28 milljarða, sem hvorki ríki né borg höfðu efni á að greiða. Ekki verður reistur eða rekinn spítali fyrir þá peninga, sem þar fóru í höfnina. En yfirvöld vilja fá fasteignagjöld af 22 milljarða eign af þessum 28 milljörðum. Þá ber svo við, að stjórnendur hússins meta eignina upp á 6-7 milljarða. Segja það vera markaðsverð hússins. Samkvæmt því hefur monthúsið tapað þremur fjórðu hlutum af kostnaðarverði sínu. Þar er hraustlega að verið. Segir auðvitað töluverða harmsögu um fórnarkostnað samfélagsins af forgangi monthúsa umfram annað.
Landsins merkasta

Manntalið 1703 er eitt merkasta fyrirbæri landsins, heimsins elzta, nákvæma manntal. Við hæfi er, að það er nú komið á heimsminjaskrá Unesco. Kóngurinn í Kaupinhafn ákvað, Árni Magnússon og Páll Vídalín stýrðu, sýslumenn og hreppstjórar framkvæmdu. Manntalið náði til allra 50.358 íbúa landsins, ríkra og fátækra, búpenings þeirra og var jafnframt jarðatal. 1702-1703 var hinn mikli manntalsvetur á einum erfiðasta tíma sögunnar. Skjal þeirra Árna og Páls er hornsteinn í hagsögu landsins og nákvæmri ættarsögu þjóðarinnar. Það er varðveitt í Þjóðskjalasafni, sjálfbær brunnur sífelldra rannsókna
Utan verkahrings

Fyrir kosningar lofaði Framsókn að afnema verðtryggingu lána. Gleymdist eins og önnur loforð hennar. Í staðinn kom þessi moðsuða Frosta Sigurjónssonar sjónhverfingamanns: “Ég held að það væri mjög heillavænlegt að lántakendur íhuguðu það að taka frekar, eða gæta sín á, verðtryggðum lánum og lánastofnanir ættu alvarlega að íhuga það vegna þess að það ríkir vafi ennþá um lögmæti þessara lána.” Í stað loforðsins er komin heilsusamlegt ráð um, hvernig fólk eigi að haga sér. Allir geta gefið góð ráð, en betra er að efna skýr og eindregin loforð. En það telur Framsókn vera utan síns verkahrings.