arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Saga hinna ábyrgðarlausu

Ábyrgðarlausir kjósendur kusu sér ábyrgðarlausa pólitíkusa, sem settu upp ábyrgðarlaust bankakerfi. Þegar það hrundi, héldu kjósendur áfram að vera ábyrgðarlausir. Ákváðu ábyrgðarlaust í þjóðaratkvæðagreiðslu, að þeir tækju ekki ábyrgð á ábyrgðarlausum bönkum. Mynduðu hagsmunasamtök ábyrgðarlausra óráðsíumanna og neita að borga af lánum sínum. Ábyrgðarlaust fólk framvísar allskonar lagakrókum gegn því að taka ábyrgð á IceSave. Ábyrgðarleysið er alfa og ómega þjóðarinnar. Nú vill ábyrgðarlausa fólkið aftur hindra, að venjulegt fólk endurheimti æru þjóðarinnar með friðarsamningi við útlönd.
Ótrúverðugir lífeyrissjóðir

Stjórnendur lífeyrissjóðanna njóta ekki trausts. Þeir, sem eiga peningana þar, geta ekki fylgt þeirri skoðun eftir. Verkalýðsrekendur og auðmenn sitja í stjórnum sjóðanna án atbeina sjóðfélaga. Þetta er sjúkt kerfi, sem leiddi til margskonar óráðsíu fyrir hrunið. Þar töpuðu lífeyrissjóðirnir hundruðum milljarða króna af fé sjóðfélaga. Sjóðirnir hafa reglur, sem sumir fóru ekki eftir. En hampa núna, þegar leitað er til þeirra um lánsfé. Nota reglur, þegar þeim þóknast, annars ekki. Hlægilegt er, að verkalýðsrekandi reiðist, þegar gert er grín að sjúku lífeyriskerfi, sem nýtur ekki trausts notenda.
Útvatnaður þjóðarvilji

Á sumum sviðum mun stjórnlagaþingið ekki verða við vilja þjóðarinnar, eins og hann kom fram á þjóðfundinum. Þjóðfundurinn vildi eindregið, að landið yrði eitt kjördæmi. Aðeins rúmlega helmingur þingfulltrúa er sama sinnis. Þjóðfundurinn vildi eindregið, að skilið yrði fjárhagslega milli ríkis og kirkju. Sumir þingfulltrúar halda, að það hafi þegar verið gert. Um slík mál næst tæplega samkomulag á þinginu. Stjórnlagaþingið verður því ekki eintóm sæla. Eftirgefanlegir fulltrúar munu vatna út þjóðarviljann. Rétt er því að vara fólk við, að óvíst er, að þjóðarviljinn nái þar fram á öllum sviðum.
Heilt IceSave á hvern bófa

Ýmsar tölur hafa verið nefndar um tjónið af útrásinni. Oft er staðnæmst við töluna 8000 milljarðar. Þar af 7000 milljarðar á kostnað útlendinga og 1000 milljarðar á kostnað Íslendinga. Mikið af þessu fé brann í botnlausu rugli, en hluta af því var beinlínis stolið. Ég áætla, að 1000 milljörðum hafi verið komið undan. Um tuttugu fjárglæframenn stálu mestu, líklega sem nemur einu IceSave á hvern útrásarbófa. Fimmtíu milljarðar á mann eru algeng tala. Bófarnir tuttugu gagna enn lausir, þótt flestir hafi flúið land. Nú fer að verða brýnt að ná í alla þessa Tortola-peninga til að lina þjáningar okkar.
Áfram flotið að feigðarósi

Cancún er eðlilegt framhald Kaupmannahafnar, þar sem sóðar heimsins tóku völdin í loftslagsmálum. Svo mikil göt voru á niðurstöðum Cancún-fundarins, að sóðar sleppa með að gera ekkert. Hin góðu áhrif Evrópusambandsins dvína, hin illu áhrif Kína og Bandaríkjanna aukast. Engar horfur á, að framlengdur verði Kyoto-sáttmálinn um aðgerðir í loftslagsmálum. Hann rennur út eftir tvö ár og mannkynið stefnir hratt til óleysanlegra vandamála. Samninganefnd Íslands var bara að ljúga, er hún sagði fundinn í Cancún hafa verið góðan. Niðurstaðan var einfaldlega sú, að við munum áfram fljóta að feigðarósi.
Frestum frágangi samningsins

Margir ímynda sér, að andstaða við IceSave sé ókeypis. Þjóðin geti kosið um, hvort hún borgi skuldir, sem fyrir löngu var búið að samþykkja. Fyrir daga þessarar ríkisstjórnar. Í tvö ár hefur þó verið þrúkkað um, hvernig eigi að borga, ekki hvort eigi að borga. Of snemmt er að ganga frá samningnum um IceSave. Íslendingar eru svo ruglaðir og þjóðrembdir, að þeir garga bara sama slagorðið: Við borgum ekki. Atvinnuleysi þarf að aukast enn til að fólk fari að átta sig á kostnaðinum. Við erum skyni skroppin og verðum að finna eigin heimsku sárar á eigin skrokki. Frestum því frágangi samningsins.
Davíð er tífaldur IceSave

IceSave kostar okkur 47 milljarða með vöxtum og öllu. Bara brot af því, sem Davíð Oddsson kostaði þjóðina sem Seðlabankastjóri. Gjaldþrot Seðlabankans á kostnað skattgreiðenda kostaði þjóðina 270 milljarða króna fyrir utan vexti. Líklega var Davíð sem seðlabankastjóri tífalt dýrari en Björgólfur Thor og bankastjórar hans. Er þá ótalinn herkostnaðurinn af einkavinavæðingu banka hjá Davíð sem forsætisráðherra. Furðulegt er, að í uppgjörinu við hrunið skuli hann sleppa. Sem einn út af fyrir sig olli meira tjóni en samanlagðir fjárglæfrabófar, endurskoðunarbófar, bankabófar og embættisbófar landsins.
Reiðareksstefna á sigurbraut

Eiður Svanberg Guðnason birtir daglega

vefpistla um hörmulega íslenzku í fjölmiðlum. Kallar þetta reiðareksstefnu, sem studd sé af málfarsráðunauti Ríkisútvarpsins. Ef svo fer, sem horfir, leggjast niður tíðir, hættir, myndir, tölur og föll. Íslenzka verður nánast beygingalaus eins og danska og enska. Tungumálið verður vafalaust léttara í vöfum og þjónar áfram hlutverki mannlegra samskipta. En ósköp verður það flatt. Fyrir fáum áratugum kunnu blaðamenn íslenzku og þótti hún ekki tiltakanlega erfið. Nú þykjast menn vera atvinnumenn í fjölmiðlun og kunna samt ekkert á sjálft atvinnutækið.
Rökin gegn greiðslu IceSave

Færa má rök fyrir, að Ísland eigi ekki að borga IceSave, ekki bara slagorð. Þótt hefð sé fyrir þjóðnýtingu bankatjóns, er hún tæpast náttúrulögmál. Ríkisstjórnir geta vísað á ábyrgðarsjóð og neitað að velta einkaskuldum einkabanka yfir á almenning. Þótt fyrri ríkisstjórn hafi í þröngri stöðu og undir ofbeldi fallizt á þjóðarábyrgð. Játningar undir þrýstingi hafa ekkert siðferðilegt vægi. En Geir kallaði í Alþjóða gjaldeyrissjóðinn. Síðan hafa peningar streymt inn og hindrað þjóðargjaldþrot. Við erum líka skuldbundin Norðurlöndum, þótt okkur líki það illa. Við borgum því þessa 47 milljarða.
Baldur gerði fyrsta samninginn

Gullfiskarnir bera saman samning Lee C. Buchheit númer fjögur við samning Indriða Þorlákssonar númer þrjú. Og við samning Svavars Gestssonar númer tvö. En nefna alls ekki samning Baldurs Guðlaugssonar númer eitt. Hann var langverstur allra og bar hæstu vextina. Sá samningur var á ábyrgð stjórnar Geirs H. Haarde og samhljóma þingflokks Bjarna Benediktssonar. En svona er gullfiskaminni græðgisfólksins, sem grillar á kvöldin. Það man bara hentug leiftur úr liðinni tíð. Að öðru leyti er fortíðin gullfiskum Flokksins eins hulin myrkri og vafningarnir austur í Macau og íbúðin góða suður í Dubai.
Vekjum þróttlausa ríkisstjórn

Ríkisstjórnina skortir þrótt til að fylgja eftir málstað þjóðarinnar. Hefur orðið fyrir tjóni, sem heitir IceSave. Ekki er nóg að ýta því bara yfir á skattgreiðendur. Nú ber henni að gera strax ráðstafanir til að innheimta tapað fé. Þarf að kæra stjórnendur Landsbankans og bankaráðið. Þarf að kæra endurskoðendur bankans og PWC sérstaklega. Þarf að elta uppi peningana, sem Björgólfur Thor og aðrir skyldir aðilar náðu í, þegar bankinn var skafinn að innan. Hún þarf að innheimta persónulega hjá öllu þessu liði. Þróttlaust er að velta því bara fyrir sér. Ríkisstjórnin verður strax að láta verkin tala.
Snilldin og skortur verðleika

Lee C. Buchheit er einn af sárafáum mönnum, sem er sérfróður í að þrúkka um skuldir ríkja. Himinhátt hæfari en íslenzkir emæbættismenn til að semja um IceSave. Ríkisstjórn Geirs Haarde vildi ekki þiggja þjónustu hans og valdi Baldur Guðlaugsson í staðinn. Ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðar gerði nákvæmlega sömu mistök. Það var Guðfríður Lilja Grétardóttir alþingismaður, sem vann í því sumarið og haustið 2009 að fá Buchheit í þjónustu okkar. Síðan hefur naglinn verið vakandi og sofandi í málstaðnum. Með þeim árangri, sem við sjáum núna. Sýnir yfirburði snillinga fram yfir yfirstétt án verðleika.
Misvísandi almannarómur

Almannarómur er réttari um hótel en veitingahús. Það sé ég af umsögnum fólks á Trip Advisor. Léttara er að gera sér grein fyrir kostum og göllum hótela. Ég vel mér hótel með hliðsjón af umsögnum fólks. Mat á matstöðum er miklu flóknara. Það snýst um matreiðslu, þjónustu, umhverfi. Enda eru umsagnir um veitingahús á Trip Advisor harla lítilvægar margar hverjar. Af ýmsum þeirra má sjá, að fólk er vant lélegum mat. Sumir álitsgjafar segja: Þetta er bezti maturinn á seðlinum, í Reykjavík eða jafnvel beztur í heiminum. Hafa þó ekki prófað allan matseðilinn, hvað þá öll matarhús bæjarins eða alls heimsins.
Hvar eru hinir heiðarlegu?

Guðmundur Óskarsson endurskoðandi kvartar yfir, að stétt sín sé dregin í svaðið. Öll stéttin sé talin vera skítapakk fyrir hugsanleg afglöp aðeins 15% hópsins alls. Gott og vel, Guðmundur er vafalaust gegn maður eins og margir endurskoðendur. En skítpakkið hjá PWC og KPMG hefur ráðið ferðinni. Bókhaldstæknar þess ráða félagi endurskoðenda og setja fyrir hönd þess fram kröfur um, að ríkið lögleiði siðareglur PWC og KPMG. Hvað hafa heiðarlegir endurskoðendur gert til að hemja offors bókhaldstækna? Ef þeir eru bara 15%, hvar eru þá hin 85%? Ekki er nóg að kveina bara, heldur þarf að framkvæma.
Geir Haarde gerði rétt

Það var Geir H. Haarde, sem ákvað, að íslenzku bankarnir skyldu ekki valta yfir skattgreiðendur, heldur fara á hausinn. Það var flott hjá honum. Hins vegar voru það Gylfi Magnússon og Steingrímur J. Sigfússon, sem ákváðu, að endurreistir bankar yrðu á ábyrgð skattgreiðenda. Það er rangt hjá þeim. Þeir fara sömu leiðina og hin spillta ríkisstjórn Írlands. Um alla Vestur-Evrópu og Norður-Ameríku eru ríkisstjórnir að flytja gjaldþrot einkabanka yfir á herðar skattgreiðenda. Það er raunar alveg skelfilegt siðleysi. Því miður er núverandi ríksstjórn Íslands þrúguð af sama siðleysi og aðrar.
Allur hvalurinn er týndur

Aðeins 23% af hvalveiðiafla Íslands árin 2009 og 2010 skilaði sér til útflutnings. Og aðeins 5% komst á leiðarenda. Þar af hafa 0% selzt í Japan. Um aðra markaði er ekki að ræða. Þetta er feiknarleg rýrnun, sem bendir til, að brögð séu í tafli. Hvar eru þau 77%, sem aldrei fóru úr landi? Það hlýtur að vera feiknarlegt kjötfjall. Og hvað eru þau 95%, sem aldrei komu fram í viðskiptalandinu? Fór mismunurinn í sjóinn? Eða er hann í gámum í fríhöfn? Það hlýtur að vera geigvænlegur gámahaugur. Og hvers vegna er ekkert selt af því eina prósenti, sem skilar sér á leiðarenda? Og hver borgar vitleysuna?
Sendum Björgólfi reikninginn

Íslendingar eru ótrúlega bjartsýnir á dómsmál, sem þeir efna til. Hvað eftir annað rek ég mig á, að fólk telur sig geta öðlazt réttlæti fyrir dómstólum. Reynslan sýnir, að réttlæti kemur dómstólum ekkert við. Þeir gefa sér bara einhverjar forsendur, venjulega þröngar, og dæma út frá þeim. Dómstóll úti í Evrópu mundi ekki líta á smæð íslenzku þjóðarinnar í úrskurði um IceSave. Hann gæt fríað Íslendinga út á einhvern vinkil málsins. En hann gæti líka skellt þúsund milljörðum á okkur og gert okkur gjaldþrota. Ég vil ekki taka slíka áhættu. Vil borga 47 milljarða og senda Björgólfi reikninginn.
Vextirnir gera gæfumuninn

Ýmislegt hefur sjálfkrafa gerzt, sem gerir IceSave samninginn betri en ella. Matið á innheimtum Landsbankans er orðið bjartsýnna. Líkur benda til, að bankinn eigi fyrir IceSave skuldinni. Líka hefur krónan hækkað í verðgildi. Mesta breytingin er svo á vöxtunum. Þeir eru komnir niður í 3,2%, meðan Írar borga 5,8%. Fulltrúi stjórnarandstöðunnar í samninganefndinni telur, að nýi samningurinn kosti 47 milljarða, en að sá fyrri hefði kostað 162 milljarða. Margt annað er til bóta í samningunum, til dæmis öryggisákvæði, ef allt fer á versta veg. En þetta eru aðalatriðin og gera nýja samninginn þolanlegan.
Styð samninginn eindregið

Samninganefndin kom heim með þolanlegt dæmi. Ég styð þennan IceSave samning eindregið. Eindregið. Feginn að afgreiða málið á svona ódýran hátt. Mér er sama um allt réttlæti, það er allt í augum þess, sem talar hverju sinni. Ég vil bara frið til að gera viðskipti við útlönd. París er einnar messu virði. Vil hækkað lánshæfismat ríkis, Landsvirkjunar og annarra stórfyrirtækja. Vil minnkað skuldatryggingarálag á vexti erlendra lána. Vil, að umheimurinn segi við sjálfan sig: Það er hægt að treysta Íslendinum þrátt fyrir allt. Loksins þá höfum við ráð á að krafsa okkur upp úr feninu, er kjósendur komu okkur í.
Yfirdóni Bezta flokksins

Skipulagsráð Reykjavíkur hefur í áratug vikið sér undan því að útvega lóð fyrir mosku íslenzkra múslima. Það er til skammar. Nú hefur skipulagsráð undir forustu Bezta flokksins bætt gráu ofan á svart. Páll Hjaltason sagði, að pakkið gæti bara verið í samfloti með Sádi-Aröbum, sem eru yzt á jaðri íslamskra sértrúarsafnaða. Það er eins og að skipa kaþólikkum að messa hjá Krossinum. “Við erum náttúrlega ekki að fara að úthluta tveimur lóðum fyrir moskur”, sagði yfirdóni Bezta flokksins í morgun. Stundum er tækifæri til að fyrirverða sig fyrir að vera Reykvíkingur. Auðvitað í boði Bezta flokksins.
Miðasala á Lækjartorgi

Ágæt umræða í gær á fésbók Gísla Marteins borgarfulltrúa um turninn gamla, sem settur verður á Lækjartorg. Ýmsar hugmyndir eru um nýting hans og leizt mönnum vel á að nota hann sem miðasölu. Einkum fyrir leikhús og uppákomur. Slíkir turnar eru í erlendum stórborgum og mikið notaðir. Til dæmis miðar á niðursettu verði á sýningardegi. Í London er turninn á Leicester Square og í New York á Father Duffy Square í norðurenda Times Square. Mikil umsetning er á báðum stöðum og jafnan mikið líf kringum turnana. Gamli turninn er flottur og tæki sig vel út á Lækjartorgi, sem óneitanlega er þungamiðja borgarinnar.
Spakmælasafn hrunsins

Guðmundur Kristjánsson, forstjóri Brims, bjó til froðufyrirtæki, sem ekkert átti, en hafði aðgang að veðlausum lánum og brenndi 9,4 milljörðum króna á einu andartaki. Gróðabrall Guðmundar lendir á skattborgurunum eins og annað slíkt. Um glæpinn segir Guðmundur: “Þetta var keypt froða og lánuð froða og svo bara hvarf froðan.” Verða jafn ódauðleg ummæli og “peningarnir fóru í money heaven” Björgólfs Thor. Og útganga Geirs H. Haarde: “Maybe I should have” og “Guð blessi Ísland”. Eða orð Hannesar Hólmsteins: “Græðum á daginn og grillum á kvöldin”. Og Péturs Blöndal sparisjóða-eyðis: “Fé án hirðis”.
Helsjúkt spillingarbæli

Glæpir hrunverja eru ferlegri en almennt var talið. Bankarnir voru blátt áfram skafnir að innan síðustu mánuðina fyrir hrun. Að verki voru stjórar bankanna. Og peningana hirtu útrásarbófar og skyldir aðilar. Þetta var gert í skjóli alþjóðlegra endurskoðenda. Allir þessir aðilar eru sekir upp á tugi milljarða á mann. Enginn hefur verið settur í gæzlu fyrir þessar sakir, sem hljóta að varða langtíma fangelsi. En ríkisvaldið pönkast samt á andófsfólki í héraðsdómi. Og margir helztu bófarnir siga dómurum á fjölmiðlafólk fyrir að leyfa okkur að fylgjast með ógeðinu. Ísland er helsjúkt spillingarbæli.
Ásta Ragnheiður til skammar

Ásta Ragnheiður Jóhannesdóttir forseti er Alþingi til skammar. Hún er komin þar langt upp fyrir getu sína. Á í útistöðum við þingmenn út af venjulegu orðalagi. Og kærir mótmælendur fyrir að verða fyrir ofbeldi starfsmanna Alþingis. Hún er dæmi um sjúkleikann, sem hrjáir Alþingi. Þarna eru gamlar vofur, sem skilja ekkert í nútímanum og horfa óttaslegnar út um gluggana. Stofnun á undanhaldi þarf að hafa öflugan þingforseta, sem dregur úr vanda, sem alltaf hlýtur að koma upp. Enginn er sá vandi, að hann verði ekki verri, þegar Ásta Ragnheiður kemur að honum. Hún á að fást við einfaldari hluti.
Dómstóll götunnar virkar

Að svo miklu leyti sem dómstólar þjóna ekki réttlæti tekur dómstóll götunnar við. Íslenzkir dómstólar þjóna því miður ekki réttlæti, heldur lagatækni. Réttlæti er alls ekki til sem hugtak hjá lagatæknum frá Háskóla Íslands. Ég mundi aldrei leita réttlætis hjá íslenzkum dómstólum, en mundi þó leita þess í Strassborg eða Bruxelles. Vegna þessa sérkennis fæst hér sjaldan réttlæti í kynferðisbrotamálum. Ekki einu sinni, þegar orð sjö kvenna eru gegn orði eins kristilegs káfara. Dómstóll götunnar virkar bara ágætlega. Og mun áfram virka, unz Brynjar Níelsson og aðrir lagatæknar lagfæra hefðbundna dómstóla.
Kári Stefánsson er dóni

Kári Stefánsson er ekki fínn pappír. Pilsfalda-kapítalisti, sem fékk Davíð Oddsson til að gefa sér einkarétt á heilsufarsskýrslum Íslendinga. Við lá, að hann fengi ríkisábyrgð þar á ofan. Brölt hans leiddi til, að fjöldi manna missti sparnað sinn. Hann gufaði upp í hlutabréfum deCode. Samt er Kári enn að rífa kjaft. Notar núna kúkabrandara smástráka. Segir Ögmund Jónasson ráðherra hafa gert í buxurnar og þurfa að nota bleyjur. Ástæðan er sú, að ráðherrann gaf fremur lítið fyrir ugg Kára um hugsanlegar njósnir Kínverja í deCode. Getur ekki Kári passað sjálfur gögnin sín og látið dónaskapinn vera?
Vísum Útlendingastofnun úr landi

Útlendingastofnun leggur sig í líma við að ofsækja fólk. Fórnardýrin taka við eitt af öðru. Nú er það Julio Daniel, sonur íslenzks ríkisborgara. Reynt er að reka hann úr landi. Næst á undan var það Jussanam de Silva, fráskilin kona íslenzks ríkisborgara. Þar áður Nour-aldin Al-azzawi, sem er pólitískur flóttamaður. Vikulega er stofnunin með einhvern í einelti. Var skiljanlegt, er hún var að gleðja þáverandi lögregluríkis-ráðherra, fyrst Björn Bjarnason og síðan Rögnu Árnadóttur. En nýtt Ísland þarf að láta þessu útlendingahatri linna. Látum Julio Daniel í friði, vísum heldur Útlendingastofnun úr landi.
Orðaleppar fjármálaráðherra

Fjármálaráðherra segir, að á óvart komi gagnrýni Ríkisendurskoðunar á kaup ríkisins á hlutafé í Sjóvá. Það er rangt. Hún kemur bara Steingrími á óvart. Hann segir almenna heimild vera í lögum og fjáraukalögum 2008 og 2009 til slíkra verka. Það er rangt, Steingrímur getur ekki sukkað tólf milljörðum framhjá fjárlögum. Enn segir hann tvímælalaust rétt að tryggja mikilvæga hagsmuni. Það er líka rangt hjá honum. Verknaðurinn er ekki tvímælalaus, heldur í hæsta máta umdeilanlegur. Þannig er hann eins og aumur lagatæknir. Býr til orðaleppa til að fela brennslu sína á tólf milljörðum af skattfé.
Babb í bátinn biðraða

Vandræði magnast í biðröðum eftir mat. Bíleigendur neyðast til að leggja ólöglega og fá himinháar sektir, meðan þeir eru í röðinni. Það er auðvitað skandall, auk þess sem plássið er of lítið fyrir stóra bíla. Einn bíleigandi benti á, að börn ganga milli manna, láni til láns, til að koma fólki fram fyrir í biðröðinni. Börn geta haft af þessu góðan bisness. Áður voru heiðir bleikskinnar teknir fram fyrir skuggalega dökkt fólk frá Austur-Evrópu. Bráðum þarf margskonar biðraðir eftir útliti og barnafjölda og fatnaði og stjórnmálaskoðunum. Er nú ekki vitið að skipta biðröðum út fyrir skírteini?
Mannjöfnuður heilagra

Heilagur Björgólfur Thor Björgólfsson stundar mælingar á vinsældum sínum í samanburði við aðra heilaga. Segir, að meira sé um sig fjallað í fjölmiðlum en um heilagan Jón Ásgeir Jóhannesson. Sérstaklega bendir hann á, að þrjátíu sinnum meira sé fjallað um sig á Stöð 2. Verðugt verkefni fyrir siðanefnd Blaðamannafélagsins er að skipuleggja betur jafnvægi milli hinna heilögu. Samkvæmt mælingum Björgólfs Thor eru fimm, sem skipa raðir hinna heilögu. fyrir utan þá vinina eru það Sigurður Einarsson, Hreiðar Már Sigurðsson og Pálmi Haraldsson. Önnur þekkt göfugmenni eru í hópi hinna minni spámanna.
Raunveruleikinn var rothögg

Dekurkynslóðin verður gjaldþrota. Hún neitar að borga, bíður eftir Godot, sem aldrei kemur. Trúir plötuslögurum og seljendum snákaolíu. Skildi aldrei samhengið milli eyðslu og fjárhags síns. Telur hús og bíl og innbú til mannréttinda, jafnvel þótt allt sé það í tómri skuld. Hugarfarið kom með plastkortunum. Áður safnaði fólk peningum. Einhverjir ólu upp þessa kynslóð í linnulausri hjartahlýju. Sagði dekurbörnunum, að allt, sem þau gerðu, væri svo frábært. Þau ættu réttindi, en minna var talað um skyldur. Veruleikinn kom í hruninu eins og verulega ósanngjarnt rothögg. Kallað forsendubrestur.
Byrjaði með plastkortunum

Það byrjaði með plastkortunum. Áður gáðu menn á svuntuna á tékkheftinu til að sjá, hvort þeir ættu fyrir kaupunum. Með kortunum slitnaði sambandið milli innkaupa og fjárhagsaðstöðu. Um mánaðamót fer fólk að redda kortinu sínu, en sú aðgerð rofnar frá innkaupum liðins mánaðar. Smám saman ágerðist þetta í peningaflóðinu. Fólk keypti of dýra vöru út á kort, endaði með því að kaupa ofuríbúð 100% í skuld. Þóttist eiga hluti, sem það átti ekki. Nýjasta holan í hrauninu felst í tilraunum til að láta skuldir hverfa, bingó. Bullað er um forsendubrest. Um að stjórnvöld drepi miðstéttina, ef hún þurfi að borga.
Svælum lýðinn úr bönkunum

Enn einu sinni vil ég endurtaka það margsagða. Gersamlega siðlaust er að afskrifa skuldir kvótagreifa og fjárglæframanna og afhenda þeim síðan reksturinn aftur. Þetta hafa bankarnir verið að gera, eru enn að gera og ætla að gera áfram. Glæpamennirnir, sem stjórna bönkunum, sjá ekkert rangt við þetta, af því að þeir eru sjálfir glæpamenn. Ríkisstjórnin hefur aldrei gert neitt í þessu, enda skilur hún ekki siðferði. Gylfi gerði ekkert, Árni Páll og Steingrímur gera ekkert. Þeir eru partur af gamla Íslandi. Alþýða manna þarf að taka valdið í sínar hendur og svæla glæpalýðinn úr bönkunum.
Fiskmarkaðurinn dalar

Erlendir gestir segja sumir, að Fiskmarkaðurinn hafi dalað í vetur. Kannski er kokkalandsliðið of tímafrekt fyrir Rósu Sætran. Líklegra er, að velgengni staðarins stígi starfsfólki til höfuðs. Á Trip Advisor er einkum kvartað yfir mistækri þjónustu, jafnvel hrokafullri. Og þetta er staðurinn, sem ég sagði fyrir ári, að væri landsins bezti. Einnig er kvartað yfir matnum, til dæmis vilja sumir ekki vera tilraunadýr fyrir nýjungar. Aðrir segja suhsi ekki nógu gott á Fiskmarkaðnum í Aðalstræti. Í staðinn bendir fólk á nýlegt Fiskfélagið á næsta horni í Grófinni og segja það vera orðið bezt á landinu.
Eftirlitsnefndin ófundin

Yfirbankabófi Landsbankans ver glæpi bankans með því, að “eftirlitsnefnd Alþingis” hafi samþykkt þá verstu. Líklega lýgur hann, það er helzta iðja bankabófa. Fulltrúar Sjálfstæðisflokksins í viðskiptanefnd Alþingis krefjast þess, að eftirlitsnefnd bankaráðuneytis svari fyrir gerðir sínar. Sjálfsögð krafa. Á endanum kemur þá í ljós, hvort pólitískar eða embættis-pöddur séu samsekar bankabófunum. Markmið þeirra er að láta eins og ekkert hafi gerzt. Og að endurreisa megi gamla ógeðið á nýjan leik. Ef Steinþór Pálsson laug þessu upp á ófundna nefnd, er rétt, að honum verði vikið strax úr starfi.
Við höfum skammtíma-svigrúm

Þrátt fyrir frostið vegna IceSave hafa sum stórfyrirtæki getað fjármagnað sig eðlilega. Fremst fara þar Össur, Marel og Icelandic. Í meiri vanda er Landsvirkjun með Búðarhálsvirkjun. Samtök vinnumarkaðarins eru ákaflega stóriðjusinnuð. Þeim er mikið í mun, að orkuverið verði byggt. Þau mæla því með afgreiðslu IceSave. Á hitt er að líta, að skuldatryggingaálagið hefur lækkað um 4%. Það þýðir, að umheimurinn hefur vaxandi traust á Íslandi sem skuldara. Hafi menn lítinn áhuga á álbræðslum, geta þeir verið rólegir að sinni. Til langs tíma þurfum við þó að afla gjaldeyris fyrir afborgunum.
Hótun Assange er loforð

Svo virðist sem viðkvæmasti hluti Wikileaks-gagnanna sé ekki til birtingar. Hann sé verzlunarvara í samskiptum við stjórnvöld, sem vilji klófesta Julian Assange. Þar á meðal dómskerfið í Svíþjóð. Lögmaður hans segir óritskoðuð gögn verða birt, ef hann verður framseldur. Þar með eru hagsmunir hans orðnir mikilvægari en birting gagna fyrir almenning. Hótun um birtingu felur í sér loforð um leynd, verði orðið við kröfu hans. Um nokkurt skeið hefur mörgum fundizt persóna leiðtogans skipa of mikið rúm í Wikileaks. Þetta nýjasta útspil Assange staðfestir, að hann þarf að segja sig frá völdum.
Írland-Ísland með og móti

Neyðarlög Geirs Haarde 2008 hindruðu, að allt gjaldþrot bankanna lenti beint á þjóðinni. Að því leyti erum við betur sett en Írar. Hins vegar höfðum við krónu, sem hrundi. Það höfðu Írar ekki. Hér tvöfaldaðist gjaldeyrir í verði, laun lækkuðu og fasteignir urðu óseljanlegar. Við tókum því vandann á okkur með öðrum hætti en Írar. Þeir taka hrunið beint á sig, en við tökum það líka á okkur með snarhækkuðum lánum. Gengishrun er annað nafn á launalækkun. Við leystum okkar mál með almennri og risavaxinni launalækkun, en Írar gera það ekki. Þess vegna lagast okkar kreppa fyrr. En auðvitað á kostnað almennings.