arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vinsældalistinn

Að minnsta kosti sjö veitingahús í borginni eru dýrari en bezta matargerðarmusterið. Hótel Holt í Þingholtsstræti er orðinn betri kostur en nokkru sinni fyrr, því að verðlagi þess hefur verið haldið í skefjum. Á kvöldin kostar þar um 3.300 krónur að borða þrjá rétti, að drykkjarföngum frátöldum. Á öðrum fínimannsstöðum borgarinnar er hliðstætt verð frá 3.500 krónum upp í 3.700 krónur á mann.

Tvö næstbeztu matargerðarmusterin eiga það sameiginlegt að hafa haldið verðlagi í skefjum. Það er Við Tjörnina í Templarasundi, þar sem þríréttaður matur kostar 2.900 krónur, og Þrír Frakkar hjá Úlfari við Baldursgötu, þar sem hann kostar 2.800 krónur. Þetta verð er nálægt meðalverði reykvískra veitingahúsa og gæðin gefa ekkert eftir því, sem bezt þekkist í útlöndum.

Þessi þrjú veitingahús hafa um nokkurt skeið verið stjörnustaðir landsins. Þangað er gott að fara með útlendinga og aðra gesti, sem hafa vit á mat. Og þangað er gott að fara, þegar ætlunin er bara að fara út að borða. Allt eru þetta litlir og þægilegir staðir, hver með sínum hætti, Holtið virðulegast, Tjörnin rómantískust og Þrír Frakkar franskastir.

Í næsta gæðaflokki eru nokkur hús í verðflokknum 2.100 krónur til 2.500 krónur. Allt eru þetta traustir matstaðir með hagstæðu hlutfalli verðs og gæða. Tælenski staðurinn Siam á/899 Skólavörðustíg er í 2.100 krónum, íslenzki staðurinn Askur við Suðurlandsbraut í 2.200 krónum, bandaríski staðurinn Hard Rock Café í Kringlunni í 2.300 krónum, nautasteikhúsið Argentína á Barónsstíg í 2.400 krónum og ítalski staðurinn Pasta Basta á Klapparstíg í 2.500 krónum.

Landsins beztu steikur úr gamla, íslenzka nautakyninu fást í Argentínu. Ferskt pasta fæst í Pasta Basta, sem þar að auki er notalega innréttað. Hefðbundinn matarsmekkur Íslendinga fær útrás á Aski. Hard Rock Café gefur innsýn í góðar hliðar bandarískrar matargerðarlistar og er þar að auki sérkapítuli í hönnun veitingahúsa. Siam er bezti fulltrúi austrænnar matargerðarlistar í landinu, lítil og rómantísk matstofa.

Í ódýrasta kanti veitingahúsa höfuðborgarinnar eru nokkur hús, sem eru svo góð, að þangað er hægt að “fara út að borða” til að eiga kvöldstund og ekki bara til að seðja hungur sitt. Það er einfalt Kínahúsið við Lækjargötu, þar sem þríréttað kostar 1.700 krónur, sparibúinn Laugaás á Hótel Esju, þar sem það kostar 1.300 krónur, hálfítalskt og örsmátt Hornið í Hafnarstræti á 1.300 krónur og loks gamli, góði, hversdagslegi Laugaás á Laugarásvegi, þar sem það kostar 1.100 krónur.

Ýmsar aðrar matstofur eru góðir, en þessar hafa vakið sérstaka athygli mína á yfirreið um veitingamarkaðinn, sem lauk í síðustu viku. Verðlagið er miðað við kvöldmáltíð af valseðli. Hafa verður í huga, að í hádeginu er á sumum þessum stöðum og ýmsum öðrum hægt að fá mjög ódýran mat. Um það atriði verður fjallað í næstu grein, sem birtist í fyrsta föstudagsblaði eftir áramót og verður þá lögð höfuðáherzla á verðlagið.

Jónas Kristjánsson

DV
Ódýrt í hádeginu

Ódýrt er að borða í hádeginu á ýmsum góðum veitingastöðum í Reykjavík. Lægst er verðið í Kínahúsinu við Lækjargötu, þar sem kjúklingasúpa og rækjuréttur kosta 495 krónur í hádeginu. Og hagstæðast er verðið í stjörnuveitingahúsinu Við Tjörnina í Templarasundi, þar sem súpa og réttur dagsins kosta 800 krónur í hádeginu.

Síðan hefðbundnir viðskiptamálsverðir lögðust að mestu af á Íslandi hefur of lítið verið um að vera í hádeginu í veitingarekstri. Kvöldin eru vinsælli hjá viðskiptavinunum. Þetta hefur lækkað hádegisverðlag sumra veitingahúsa og kallað á margvísleg tilboð, sem sum hver eru svo freistandi, að fólk ætti að gefa þeim meiri gaum.

Kínahúsið er bezti austurlandastaður borgarinnar og um leið einn hinn ódýrasti. Rækjurnar eru djúpsteiktar, með þunnum steikarhjúp, og bornar fram með súrsætri sósu. Fyrir 595 krónur fæst þetta sama og til viðbótar karrílamb og hnetukjúklingur. Gæðin eru hátt yfir hamborgarastöðum og pizzubúlum höfuðborgarsvæðisins.

Sumir austurlandastaðirnir bjóða hlaðborð í hádeginu. Góð kjör eru í Asíu við Laugaveg, þar sem súpa og sex réttir kosta 790 krónur. Gæðin takmarkast af því, að maturinn er geymdur í hitakössum, en við slíku er lítið að gera, ef menn sækjast eftir aðgangi að hlaðborði.

Sama lága verðið er á hlaðborðinu í Sjanghai, aðeins ofar við Laugaveg. Þar eru einnig súpa og sex réttir á borðum, en eldamennskan er fremur kæruleysisleg.

Bezti Ítalíustaðurinn í borginni, Pasta Basta við Klapparstíg, býður súpu og pastahlaðborð í hádeginu á litlar 720 krónur. Þetta er girnilegur og góður matur, en pastað er auðvitað kalt, því að það mundi spillast, ef því væri haldið heitu. Í verðinu eru fimm tegundir af pasta, sem er gert á staðnum, eins og brauðið, sem fylgir súpunni.

Hefðbundið salatborð er þekktast, einna ódýrast og sennilega bezt í Pottinum og pönnunni við Nótatún. Súpa og salat kostar 790 krónur. Sama verð er á kvöldin, svo að þá er veitingastaðurinn í hagstæðasta kanti. Með eftirrétti fer hlaðborðsverðið í 890 krónur. Svipað salatborð er á boðstólum í samnefndu steikhúsi við Laugaveg.

Bezta hlaðborðið, bæði heitt og kalt, með mörgum kjötréttum, er í Aski við Suðurlandsbraut. Salatbarinn er girnilegasti þáttur þessa hlaðborðs, sem kostar 890 krónur í hádeginu og hefur raunar lækkað töluvert í verði.

Ýmsir aðrir veitingastaðir bjóða hádegisverð á minna en 1000 krónur á mann. Það kostar til dæmis 790 krónur að borða á Pisa í Austurstræti, 890 krónur í Lækjarbrekku í Bankastræti, 895 krónur í Prag við Hlemmtorg, 950 krónur í Óðinsvéum við Óðinstorg og 990 krónur í glæsilegum Primavera í Húsi verzlunarinnar.

Raunar kostar ekki nema 1395-1595 krónur að borða í hádeginu í bezta veitingastofu borgarinnar, Hótel Holti. Þetta verð er í rauninni sáralágt í samanburði við gæðin.

Fáir gera sér svo grein fyrir, að það kostar ekki nema 800 krónur að borða í hádeginu á einum af þremur beztu stöðum landsins. Hádegistilboðið við Tjörnina í Templarasundi er einstakt í sinni röð, af því að staðurinn er rómantískur og matreiðslan oftast í meistaraflokki.

Drykkjarföng eru ekki meðtalin í krónutölum þessarar greinar, nema kaffi er víða innifalið í hádegisverði.

Jónas Kristjánsson

DV
Samurai

Innrétting í Samurai er einföld og vönduð að japönskum hætti, andspænis Gamla Bíói við Ingólfsstræti. Hrár fiskur í sushi og sashimi er yfirleitt ferskur og fallegur að japönskum hætti. Og verðlag er hátt að japönskum hætti. En tilfinningasnauð og ofgerð matreiðsla staðarins er hins vegar ekki merkileg og úr stíl við önnur sérkenni.

Gráblátt er í gólfi og lofti og ljósbrúnt í veggjum, undir japönskum listaverkum. Rúmt er um smekklega valin tréborð og tréstóla. Reitaðir tréskermar skipta staðnum í þrjá hluta, sem stór pottablóm gera fremur notalega. Nokkrir barstólar eru við sushi-barinn, þar sem kokkurinn setur saman hráa fiskbita.

Gestir fá volga dúka fyrir máltíð að hreinlátum hætti Japana. Þjónusta er elskuleg og fremur hæglát. Á leiðbeiningarsíðu í matseðli er því haldið fram fullum fetum, að bjór og viskí henti vel með japönskum mat, en ekki minnzt á te. Þetta sérstæða viðhorf kann að skýra metnaðarlitla matreiðslu. Töluvert er um gesti, einkum viðskiptakarla og jafnvel Japani.

Bezt er að fá sér hráa fiskinn, því að hann er yfirleitt ferskur og góður, lax, silungur, úthafsrækjur, lúða, humar, gervikrabbi, laxahrogn, smokkfiskur, rauðspretta og karfi. Sushi útgáfur hans eru mótaðar með hrísgrjónum, en sashimi án þeirra. Réttirnir eru bornir fram með sterkri piparrót og sojasósu til hliðar. Fimm saman kosta sushi 650 krónur, sjö kosta 860 og níu kosta 1020 krónur. Sama magn af sashimi kostar 780 krónur, 1080 krónur og 1440 krónur.

Mikið úrval smárétta er á matseðlinum og kosta um 600 krónur hver. Þrír eða fjórir saman mynda þeir heila máltíð fyrir einn. Aðrir kaflar matseðilsins fjalla um núðlusúpur, hrísgrjónarétti, pottrétti, súpur og djúpsteikingar.

Yaki Ramu voru hæfilega grillaðir og bragðgóðir lambakjötsbitar á teinum. Furai Mono var djúpstekt og hlutlaus blanda af svínakjöti, kjúklingum og rækju í of miklum steikarhjúpi. Masu Yaki var grillaður silungur sæmilegur með sætri sósu. Yakitori voru ofgrillaðir kjúklingabitar á teinum. Oyalu Don voru egg, ofeldaður kjúklingar og laukur á hrísgrjónabeði í súpuskál. Yakitori Don voru eggaldin, paprika, seigur kjúklingur, og kryddlegnir hvítkálsþræðir á hrísgrjónabeði í súpuskál. Miso-súpan skildist sundur, einkum í hádeginu.

Samurai gefur takmarkaða innsýn í japanska matreiðslu, hina einu í heiminum, sem stenzt samjöfnuð við hina franskættuðu matreiðslu Vesturlanda. Sú japanska einkennist af áherzlu á bragði og gæðum hráefnanna, snöggri eða engri matreiðslu þeirra, einfaldri og litríkri framreiðslu. Japanskir kokkar kunna vel með þang og þara að fara og ættu að því leyti að geta verið okkur til fyrirmyndar.

Bezt er hér að halda sig við sushi og sashimi. Þessir réttir eru að vísu ekki eins girnilegir og slíkir réttir voru nokkur haust í boði á Borginni, en þeir eru frambærileg kynning á því, hvernig góður japanskur matur er einfaldastur. Að öðru leyti má skola matnum niður með viskíi og gleyma honum.

Jónas Kristjánsson

DV
Austur-Indíafélagið

Ein bezta ástæða heimsóknar til London er að fá sér snæðing á einu af indversku veitingahúsunum, sem þar skipta hundruðum. Nokkru ódýrara er þó að skreppa á Hverfisgötuna og fá sér að borða á Austur-Indíafélaginu. Þar er vönduð matreiðsla, fremur skólabókarleg og nánast kórrétt. En hún er ekki tilþrifamikil og einkum er hún dýr. Hún mun því ekki leiða sparsemdarfólk inn í leyndardóma indverskrar matreiðslu.

Hin fjölbreytta indverska matreiðsluhefð er með hinum merkari í heiminum, skemmtilegri en til dæmis kínversk. Frá fljótasvæðunum í norðri eru mongólsk áhrif með lambakjöti, jógúrt og hveiti. Frá Dekan-skaga í suðri koma sterkt kryddaðir grænmetisréttir, kókos og hrísgrjón. Frá fenjunum í austri eru svo til dæmis kotasæla og baunasúpur.

Við indverska matreiðslu, eins og raunar aðra matreiðslu en fransk-vestræna og japanska, er sá galli, að hráefnið sjálft fær ekki að njóta sín, heldur er það kryddið, sem látið er gefa tóninn. Þetta getur orðið leiðigjarnt til lengdar. Og tilgangslítið er að nota dýrt hráefni á borð við humar og nautalundir,.

Indversku innréttingarnar eru að mestu óbreyttar frá tíð Taj Mahal, sem hér var áður, ógnarlangar breiður af slæðum í lofti og indversk listaverk á veggjum. Heildarsvipur er virðulegur, parkett gljáandi og tónlist indversk. Þjónusta er afar indversk, sem sagt kurteis. Þrátt fyrir hátt verðlag er ekki mikið lagt í lín. Borðplötur eru glerlagðar og munnþurrkur úr efnisrýrum pappír. Og básar eru of þröngir á svona dýrum stað.

Við fáum okkur Poppadum, grillaðar og stökkar brauðflögur, meðan við skoðum matseðilinn. Þær eru bornar fram með koríander-sultu og tveimur öðrum kryddsultum. Með matnum borðum við Nan, mjúkar flatkökur, steiktar í leirofni. Hrísgrjónin pöntum við annað hvort Pulao, kryddsoðin, eða Biryani, með kanil, kardimommum, negul, anís og grænmeti.

Samósurnar voru einna skemmtilegustu forréttirnir, léttkryddaðar kjöt- eða grænmetisblöndur, vafðar í heilhveitiþríhyrninga og djúpsteiktar. Pagórurnar voru líka góðar, smásaxaður laukur, djúptsteiktur í kjúklingabaunadeigi, með koríander-sultu.

Tandoori-réttirnir eru einkennisréttur margra indverskra veitingastaða, meðal annars þessa. Það er jógúrt- og kryddhúðað kjöt, sem steikt er í Tandoor-leirofni. Skemmtilegi rétturinn af þessu tagi og oftast meyr var hálfi kjúklingurinn, sem borinn er fram snarkandi á pönnu.

Indversk framreiðsla veitinga hentar hópum, því að réttirnir eru ekki bornir fram á diskum, heldur fötum, sem síðan er haldið volgum á kertakössum á miðju borði. Allir geta smakkað á öllu og haldið uppi gáfulegum samræðum um réttina og samanburð á þeim.

Einstaklega gott indverskt kaffi er á boðstólum, höfugt og ilmríkt, en kostar því miður 250 krónur bollinn. Búast má við, að þriggja rétta máltíð losi 3.000 krónur á mann. Eftirréttir eru ekki merkilegir, enda nota Indverjar þá lítið. Eftir mat fá gestir heita andlitsdúka og frískandi sælgætis-smákúlur með kryddfræjum.

Jónas Kristjánsson

DV
Salatbar Eika

Bezti salatbarinn, sem ég hef fundið í borginni, er Salatbarinn hans Eika í afskekktri götu að nafni Fákafen í Skeifunni. Þar er aðeins salat á boðstólum, allt tindrandi ferskt, meira að segja jöklasalatið. Tegundirnar eru milli tuttugu og þrjátíu og verðið aðeins 700 krónur á mann, að kaffi inniföldu.

Matstaðurinn er hins vegar afar kuldalegur og fráhrindandi, þótt hreinlegur sé. Það er ekki innréttingum að kenna, því að sjálfsafgreiðsluborð með spegli og ljósum er aðlaðandi og bakháir tréstólar eru fallegir.

Fyrst og fremst er litavalið afar hart. Línuna gefur ljótur, dimmblár litur á nöktum langvegg, studdur gulum og rauðum lit á öðrum veggjum og hræðilegum vaxdúkum á borðum, grimmdarlega bláum og rauðum. Þá gefa risastórir og naktir gluggar útsýni til vetrarmyrkursins.

Hér þarf fyrst og fremst að skipta um borðdúka, mála alla veggi að nýju af smekkvísi með náttúrulega mildum litum og koma pottablómum og gluggatjöldum fyrir í glugganum. Náttúrulegur matur kallar á náttúrulega liti, ekki grunnliti litaspjaldsins.

Taka má salatborðið í fjórum áföngum. Fyrst eru það súpurnar, sem jafnan eru tvær, önnur tær og hin þykk, en ekki uppbökuð, oft karrísúpa eða spergilsúpa. Þetta eru svo sem engar verðlaunasúpur í stíl viðurkenninga, sem hanga á veggnum fyrir ofan, en góðar og hollar og hlýlegar í vetrarkuldanum, einu heitu réttirnir á staðnum. Með súpunum eru nokkrar tegundir af fallegu brauði.

Þá er gott að blanda sér hrásalat úr jöklasalati, rauðlauk, tómati, gúrkum, papriku, baunaspírum og alfaspírum, eggjum og ostbitum. Olífuolía og vínedik eru á staðnum, en litlar skálar og kryddstauka vantar til að blanda sér tæra salatsósu, til dæmis vinaigrettu. Þykkar salatsósur forblandaðar eru hins vegar sex að tölu.

Næst er rétt að snúa sér að blönduðum salötum hússins. Oftast eru tvö baunasalöt, annað úr forsoðnum nýrnabaunum og hitt úr bökuðum baunum. Kartöflusalöt eru yfirleitt tvö, annað í eggjasósu og hitt í karrísósu. Pastategundir eru fjórar. Þá er venjulega túnfiskamauk og rækjusalat í eggjasósu. Loks eitthvað af kryddlegnu grænmeti, svo sem gulróta- og rófuþráðum.

Máltíðin endar svo á ávöxum úr ávaxtakörfu og ávaxtasalati, oftast melónusneiðum, eplabitum í mjólkursósu og vínberjum með ostbitum. Við getum hins vegar sleppt kaffinu, því að það er með bandarísku lagi, sér í botn með mjólk í.

Jónas Kristjánsson

DV
Amigos

Loks fást góðir og bragðsterkir pönnukökuréttir af mexikóskum ættum í Reykjavík, á nýlegum veitingastað við hlið Jónatans Máfs í Tryggvagötu. Þar má af löngum matseðli velja flestar þekktustu tegundir af maís- og hveitikökum og verða aldrei fyrir vonbrigðum.

Þetta eru hinar hefðbundnu tortillas úr maís; svo og stórar og mjúkar burritos; oststeiktar enchiladas-maísrúllur; djúpsteiktar, en ekki stökkar tacos; gufusoðnar tamales-maískökur; piparaðar quesadillas-hveitikökur; upprúllaðar, djúpsteiktar og stökkar taquitos; djúpsteiktar og stórar chimichangas; og óvafðar fajitas, sem gestir fylla sjálfir.

Mexikósk matreiðsla er með hinum merkari í heimi, að grunni frá Aztekum hinum fornu, blönduð áhrifum frá Spánverjum og síðar Frökkum. Maís, kakó, kartöflur, tómatar og vanilla komu upprunalega frá Mexikó og hafa flætt um allan heim. Nú á dögum einkennist mexikósk eldamennska einkum af maís-pönnukökunum.

Amigos er stór og rúmgóður staður, hannaður í spönskum Texasstíl, með skemmtilega grófum og ljósrauðum veggjum ofan við grænar þiljur. Við sitjum á miðlungi þægilegum tréstólum með sessum við svört borð á vönduðu timburgólfi. Stemmningin er góð og niðursoðin tónlist stundum í hærri kanti.

Góð þjónusta, öflug og glaðleg, er aðalsmerki staðarins. Þjónustustúlkan mundi nákvæmlega, hver hafði pantað hvað og kom tólf mismunandi réttum til skila án þess að þurfa að spyrja neins. Þetta gerist ekki einu sinni á dýrustu veitingastöðum landsins. Verðlagið er í meðallagi, aðalréttur á 1.245 krónur að meðaltali og þriggja rétta máltíð með kaffi á 2.535 krónur að meðaltali.

Sömu atriðin eru endurtekin í sífellu í fyllingum og meðlæti mismunandi pönnukökutegunda, svo sem hrísgrjónaklatti, lárperumauk, pintobaunamauk, tómatsósublanda, bræddur ostur, sýrður rjómi, chili-pipar og jöklasalat.

Muchos Nachos var skemmtilegur forréttur, matarmikið og létt salat með stökkum tortillaflögum úr maís. Annar góður var Cevice, sterklega sítrónuleginn og meyr fiskur, klæddur stökkri pönnukökuskel. Camarones Chimichanga voru góðar rækjur, djúpsteiktar í mjúkri og víðáttumikilli hveiti-tortilla-köku, skyldri burritos.

Tortilla kjúklingasúpa var góð og þykk og kraftmikil tómat- og grænmetissúpa með bræddum osti og stökkum tortilla-ræmum. Osta-Chili Relleno var djúpsteiktur og bragðsterkur chili-pipar, fylltur bráðnum osti. Fajita voru óvafðar hveitikökur, sem gestir fylltu sjálfir margvíslegu innihaldi, matarmikill réttur.

Texasáhrif voru í Chili Con Carne, eins konar ofurkryddaðri lasagna úr nautahakki og tortilla-plötum, borinni fram með stökkum maískökum, fremri amerísku útgáfunni. New York áhrif voru í Buffalo Wings, sem er sniðug aðferð til að losna á góðu verði við kjúklingavængi sem enginn vildi áður borða eða borga.

Maískökurnar frá Mexikó gefa færi á sætum eftirréttum að íslenzkum pönnukökuhætti. Þeirrar ættar eru kanillegin epli í djúpsteiktri maísköku, með þeyttum rjóma og súkkulaðisósu.

Jónas Kristjánsson

DV
Grænn kostur

Ódýrasti og skemmtilegasti sprotinn á tízkumeiði grænmetismatstofa er lítil sjálfsafgreiðsluhola að húsabaki við Skólavörðustíg og kallar sig réttilega heilsubitastað. Grænn kostur heitir hann, þrauthannaður að fransk-ítölskum hætti nútímans og svo ljótur að innréttingum, að hann getur næstum talizt smart.

Svipur staðarins er napur, glansandi málmur, og groddalegur krossviður, fjólublá málning og stælleg næfurljós, háir barstólar við hringlaga smáborð, steinflísar í gólfi og stórir gluggar út að bílageymslunni að Bergsstöðum.

Samt er andrúmsloftið gott, starfslið glaðlegt og viðskiptavinir greinilega með lífsstíl. Með óviðurkvæmilegri alhæfingu mætti segja, að á Grænum kosti borði ungt og glatt fólk; á Næstu grösum borði magaveikt fólk og þekktir sérvitringar; og á Grænu og góðu borði sorgbitið fólk á miðjum og meðvituðum aldri.

Allir grænmetisstaðir borgarinnar hafa að markhópi fólk, sem vill ekki eða má ekki borða óþverrann í mötuneytunum, sem eru alfa og ómega íslenzkrar matargerðar. Fólk snæðir hér hversdagslega, en ekki til spari. Verðlag Græns kosts endurspeglar það betur en hinna staðanna, enda er þetta sá staðurinn, sem slegið hefur í gegn.

Hér fást tveir heitir réttir dagsins á 495 krónur hálfur skammtur og 650 krónur heill. Ýmsar minna áhugaverðar bökur og svokallaðar samósur fást á 300 krónur, upphitaðar í örbylgjuofni. Tertusneiðar kosta 200 krónur, en ekki eru á boðstólum ferskir ávextir, sem þó ættu að vera aðalsmerki eftirrétta á slíkum stað.

Matreiðslan er hér lítillega fjölbreyttari en á hinum stöðunum, sem yfirleitt bjóða aðeins einn rétt dagsins. Hún er líka hressilegri og frjálslyndari í meðferð á kryddi, undir áhrifum matreiðslu úr þriðja heiminum. Grænn kostur sannar, að grænmetisfæði þarf alls ekki að vera bragðdauf þjáning.

Matreiðslan er í kórréttu samræmi við sjónarmið náttúrulækningamanna, notar til dæmis ekki póleruð hrísgrjón eins og gert er á Næstu grösum. Hér er einnig daðrað við hugmyndafræði þeirra, sem ekki vilja sykur eða hveiti. Sykur er raunar alls ekki notaður á staðnum og jafnan er annar aðalrétturinn hveitilaus. Hér rúmast í senn mest sérvizka og mest tilbreyting.

Meðal þess, sem hér hefur sézt á boðstólum, er mildur karrípottur með sojabaunum, steiktu grænmeti og lífrænum hýðishrísgrjónum; sterkur karrípottur með kjúklingabaunum, kartöflum og aprikósusósu; norður-afrískt húmmus með karrígrænmeti; linsubaunabuff, kjúklingabaunabollur og gulrótaborgarar. Allt voru þetta bragðgóðir og bragðríkir réttir.

Hrásalat er sæmilegt, en getur tæpast keppt við það, sem kemur úr eldhúsi ýmissa veitingahúsa, sem ekki kenna sig við grænmetisfæði. Þetta er stílbrot í kerfinu eins og skorturinn á ferskum ávöxtum. Tvennt bætir úr skák, að hrásalötin eru tvö og að gestir geta sjálfir lagað sér olífuedikslög.

Líklega er það heiftarleg óvild ríkisstjórnarinnar í garð innflutts grænmetis, sem veldur því, að ódýr veitingahús hafa ekki ráð á fallegu hrásalati. Í sérhagsmunagæzlu sinni spillir hún þannig heilsu þjóðarinnar eins og öðru.

Jónas Kristjánsson

DV
Kínamúrinn

Enginn talaði íslenzku á Kínamúrnum og þjónninn litla ensku, eigandinn heldur meiri. Ofan á tungumálaerfiðleika bætist stjórnsemi eigandans, sem heldur stíft fram einhverju öðru en því, sem valið er af seðli, hugsanlega því, sem hentugast er að elda hverju sinni.

Þjónustan var laus við fagmennsku, ruglaði réttum milli borða og kom til skila tveimur réttum af fjórum, bar fram kökudiska í stað matardiska og teskeiðar í stað mataráhalda, skildi ekki beiðni um löglegan reikning og bætti við hann teverði, sem var innifalið.

Erfitt er að finna tilgang með svona sérstæðu veitingahúsi ofan á allar kínversku matstofurnar, sem fyrir eru. Staðurinn er samkvæmt reynslunni frekar vonlítill, þótt hann sé við Hlemmtorg, því að hér hefur hvert veitingahúsið á fætur öðru lagt upp laupana.

Gömlu og þægilegu innréttingarnar hafa að mestu verið látnar halda sér. Nokkru hefur verið aukið af skreytingum til að gefa kínverska stemmningu, en í engu ofgert. Rauðir litir eru áberandi, lýsing notaleg og stemmningin róleg, enda fátt um gesti.

Matseðillinn er langur að kínverskum hætti og réttirnir heita mismunandi nöfnun, en eru eigi að síður hver öðrum líkir. Svo virðist sem til séu ótal kínverk orð yfir djúpsteikingu, sem er mesta dálæti matsveinsins.

Við biðjum um Yu Siang, Wu Siang, Hoi Sin, Chen Pee, Gu Lao, Gao Pao og svo framvegis og fáum næstum alltaf eitthvað djúpsteikt og sætt, yfirleitt með miklum steikarhjúp og einhverri útgáfu af súrsætri sósu, afar sætri. Notað er ótæpilegt magn af MSG-kryddi á pinnaréttum.

Súpurnar eru áberandi beztar á Kínamúrnum. Svonefnd West Lake Soup var eggjadropasúpa úr nautasoði með gúrku og rækjum. Á öðrum stað hét eins súpa einfaldlega eggjadropasúpa og var jafngóð fyrir það. Svonefnd sterksúr súpa var bæði sterk og góð.

Djúpsteiktur Wu Siang fiskur var kominn með ellilykt, en olli þó engum meltingartruflunum, enda hefur sögumaður fengið góða þjálfun vítt um lönd. Djúpsteikt lambakjöt var aðallega hjúpur og framkallaði samkeppni borðfélaga í leit að innihaldi.

Annað sérkenni staðarins er, að það, sem heitir kjúklingur á seðli, verður að nautakjöti á diski, nautakjöt á seðli verður að kálfakjöti á diski, kálfakjöt á seðli verður að svínakjöti á diski og svínakjöt á seðli verður að kjúklingi á diski. Þetta getur leitt til skemmtilegrar eftirvæntingar við borðið og kemur að gagni, ef umræðuefni skortir.

Ef þessi staður væri í skáldsögu, væri hann ekki í rauninni matstofa, heldur framhlið fyrir eitthvað rosalega spennandi að tjaldabaki, til dæmis atburði úr James Bond bíómynd.

Í boði eru tíu raðir af þremur, fjórum eða fimm réttum, fyrir utan súpu. Þeir kosta frá 980 krónum, en miðjuverðið er 1.590 krónur. Ég held, að innihald þeirra sé að mestu hið sama, þótt textinn sé mismunandi. Í hádeginu fæst réttur dagsins á 550 krónur.

Eiginlega er ekki rétt að kalla þetta kínverskan matstað. Nær er að ætla, að staðurinn sé ættaður frá tunglinu.

Jónas Kristjánsson

DV