arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Engir venjulegir menn

Í blaðagreinum og fjölmiðlaviðtölum hafa fimm viðskiptajöfrar opinberað blint siðleysi í viðskiptum. Segjast ekki þurfa að endurgreiða lán, því að þeim hafi tekizt að misnota aðstöðu sína í bönkum. Þessir jöfrar eru Magnús Kristinsson útgerðarmaður, Bakkabræðurnir Ágúst Guðmundsson og Lýður Guðmundsson, bankastjórinn Bjarni Ármannsson og verzlanakóngurinn Jón Ásgeir Jóhannesson. Engum þeirra hefur tekizt að slá ryki í augu fólks. Venjulegt fólk veit, að menn eiga að borga skuldir sínar, en ekki beita lagatækni til að eyða þeim. Frásagnir jöfranna opinbera, að þeim er ókunnugt um siðferði.
Lagatækni-fiff auðmanna

Auðmenn telja sig geta komizt undan skuldadögum. Þeir hafi misnotað aðstöðu sína sem eigendur og vildarvinir banka. Þannig hafi þeim tekizt að búa svo um hnútana, að þeir þurfi ekki að endurgreiða lán. Þeim þykir það sniðugt lagatækni-fiff. Þeir þurftu væntanlega að hafa meðhjálpara í svindlinu. Einkum bankastjóra, bankaráð og bankasmenn, sem vanræktu hagsmuni bankanna. Meðhjálpararnir verða líklega allir dæmdir í margra ára fangavist. Ef lögin eru réttlát, verða auðmennirnir dæmdir á sama hátt. Brugguðu launráð um að misnota aðstöðu, sem kostuðu bankana þúsund milljarða. Sannir jöfrar.
Ekki umvafðir ábyrgðum

Fyrir mörgum áratugum fékk ég lánaða peninga og lofaði að endurgreiða þá. Sem ég gerði við fyrsta tækifæri. Orð skulu standa, hvað sem lagatæknin segir. Viðskiptajöfrar nútímans fara öðruvísi að. Þeir ráða sér færustu lagatækna. Sem finna út, að veð séu engin og að ekkert fé sé í einum vasa skuldunautar, þótt hinir séu fullir af fé. Þeir gera það, sem lagatæknar hafa ætíð gert. Viðskiptajöfurinn borgar ekki skuldina, vísar í formin. “Það væri óábyrgt” að borga skuldina, segir Bjarni Ármanns. “Ég er ekki umvafinn persónulegum ábyrgðum,” segir Jón Ásgeir. Þeir skilja alls ekki siðferði.
Flýi þeir land að öðrum kosti

Engu máli skiptir, þótt æði banka, bankaeigenda og vildarvina þeirra komi þyngst niður á erlendum aðilum. Æðið var jafnsiðlaust fyrir það. Æðingjarnir eru skyldugir til að greiða niður skuldir sínar og eignarhaldafélaga sinna og einkahlutafélaga. Allir eiga að borga sínar skuldir, meðan eignir endast. Það er grundvallarlögmál siðferðis í viðskiptum. Þótt tjónið lendi þyngst á útlendingum, hefur þjóðin öll og orðspor hennar orðið fyrir rothöggi dólga. Bjarni Ármannsson þarf því að borga sinn milljarð. Og Jón Ásgeir Jóhannesson þarf að borga sína 316 milljarða vegna Baugs. Flýi þeir land að öðrum kosti.
Er siðleysið ábyrgt?

Menn eiga að borga skuldir sínar. Einkum ef þeir hafa ráð á því. Engu máli skiptir, hvort viðkomandi er í yfirstétt, sem þarf ekki að leggja fram veð og getur lagt skuldina í verðlaust einkahlutafélag. Allir eiga að borga sínar skuldir og skuldir sinna einkahlutafélaga burtséð frá formsatriðum. Bjarni Ármannsson hefur vissulega efni á því. Hann hafði sjö milljarða króna af banka, sem fór í kjölfarið á hausinn og lenti á herðum skattgreiðenda. Hann skuldar enn tæpan milljarð í bankanum. Hann á að borga þennan milljarð. Siðleysi Bjarna sést af, að hann segir siðleysi sitt vera ábyrgt viðhorf.
Nafnlausar misþyrmingar

Ég sé og heyri í fjölmiðlum skýrslu um, að skólastjóri Heyrnleysingjaskólans hafi misþyrmt börnum og misnotað þau, sömuleiðis starfsmenn og kennarar skólans. Nokkrar persónur koma til greina. Þær liggja allar undir grun, því að fjölmiðlar birtu engin nöfn. Væri ekki betra, að birta nöfnin? Þá mundum við átta okkur á, hvaða skólastjórar, starfsmenn og kennarar voru ekki viðriðnir misþyrmingar og misnotkun. Skelfilegur ótti fjölmiðla og dómara við nafnbirtingar er kominn út í öfgar. Stór hópur manna er látinn liggja undir grun, af því að enginn þorir að segja allan sannleikann um perrana.
Jón Ásgeir skuldar okkur

Jón Ásgeir Jóhannesson segist vera fórnardýr hrunsins. Við hin munum hins vegar minnast hans sem eins geranda þess. Honum ber eins og öðrum að borga skuldir sínar. Þótt hann hafi í skjóli aðstöðu sinnar í bönkum komið þeim fyrir í eignalausum félögum. Það er misnotkun á aðstöðu, sem ég tel varða fangavist. Kannski ná lögin ekki yfir Jón Ásgeir, en siðalögmál ná til hans eins og annarra. Eins og Bjarna Ármannssyni finnst honum skrítið að þurfa að borga skuldir. Þær eru samt skuldir, hvað sem líður klækjum við bankaeign og eignalaus hlutafélög. Jón Ásgeir skuldar okkur 316 milljarða vegna Baugs.
Borgaðu milljarðinn Bjarni

Bjarni Ármannsson hafði sjö milljarða króna af þjóðinni. Formlega séð hafði hann það út úr innherjasamningi við Glitni. Hann stuðlaði þannig að falli bankans og yfirtöku ríkisins. Þar með voru sjö milljarðarnir orðnir að máli þjóðarinnar allrar. Núna neitar Bjarni að skila tæpum milljarði, sem hann skuldar bankanum. Hann ber því við, að hann sé hluti yfirstéttar, sem ekki sé látin leggja fram veð fyrir skuldum. Bjarni skuldar banka þjóðarinnar samt þennan tæpa milljarð. Borgaðu hann fyrst, Bjarni, og farðu svo að rífa kjaft um vandræði þjóðarinnar. Þú ert orsaksavaldur vandræða okkar allra.
Íslenzka Kremlarlógían

Kremlarlógía heitir fagið, sem túlkaði lokaða pólitík Sovétríkjanna út frá hegðun valdamanna. Við beitum líka Kremlarlógíu til að túlka atferli lokaðra ráðamanna á Íslandi. Hvers vegna lætur Jóhanna Sigurðardóttir forsætis ekki sjá sig? Þótt hún hafi í upphafi lofað vikulegum blaðamannafundum. Auðvitað af því að allt er í steik hjá henni. Hvers vegna neitar Össur Skarphéðinsson að ræða við fjölmiðla, þótt athyglissjúkur sé? Auðvitað af því að allt er í steik hjá honum. Við getum metið gang viðkvæmra mála í lokaðri ríkisstjórn og lokuðum ráðuneytum. Við metum bara, hversu aðgengilegir ráðherrarnir eru.
Fagnar ritskoðun Alþingis

Jónas Haraldsson er skemmtilegur penni, var lengi fréttastjóri DV. Nú kallar hann sig Smáfuglana á skoðanavefnum AMX. Fagnar þar, að Alþingi skuli ekki lengur kaupa DV. Það er vegna ágreinings blaðsins og skrifstofustjóra Alþingis um leynd, sem hvílir á hagsmunafé alþingismanna. “Bjarta hliðin á þessu máli er auðvitað sú, að nú les enginn DV lengur í þinghúsinu,” skrifar Jónas. Það er af sem áður var, fyrrum fréttastjóri farinn að fagna árangri ritskoðunar. Þannig fer heimsins dýrð. Í gamla daga hefði nafni minn látið skrifa rannsóknarfrétt um skiptingu gróðans hjá einstökum þingmönnum.
Indriði óttast krónufall

Ráðuneytisstjóri fjármála vill ekki afnema gjaldeyrishöft að sinni. “Menn óttast, að afleiðingar af miklu gengishruni veiki enn tiltrú manna á endurreisninni,” segir hann á visir.is í morgun. Indriði Þorláksson óttast gengishrun. Það þýðir væntanlega, að krónan er of hátt skráð. Og ennfremur, að Seðlabankinn er að verja milljörðum í vonlausri baráttu gegn núverandi gengissigi krónunnar. Getur Indriði ekki beðið Má Guðmundsson um að hætta að brenna gjaldeyri á þann hátt? Ef forustumenn ríkisvaldsins telja krónuna þurfa að vera í gjörgæzlu, er þá ekki líklegt, að spekúlantar hugsi svipað?
Neytendafrömuður og almannatengill

Um leið og neytendafrömuður fer að kynna þjónustu er hann úr sögunni sem neytendafrömuður. Það liggur í hlutarins eðli, þótt sumir Íslendingar, fæddir eftir 1965, haldi annað. Dr. Gunni getur ekki í senn verið í neytó fyrir Fréttablaðið og höfuðsmaður í herferð Iceland Express. Mín reynsla í blaðamennsku segir mér, að blaðamenn, sem gerast almannatenglar eða blaðurfulltrúar, eiga ekki afturkvæmt í blaðamennsku. Hugarfar þeirra breytist. Úr því að menn geta ekki blandað þessu saman raðtengt, geta þeir það enn síður samhliða. Of margir fjölmiðlungar fatta ekki þennan árekstur.
Þrír auglýsa dónaskap sinn

Þrír auglýstu dónaskap sinn í fjölmiðlum í gær: Bjarni Haukur Þórisson leikhússtjóri, Stefanía Katrín Karlsdóttir fjármálastjóri og Már Guðmundsson seðlabankastjóri. DV gerði Bjarna og Stefaníu þann grikk að birta ruglið beint af segulbandi. Subbulegar persónur, sem þar koma fram. Fréttablaðið gerði Má sama grikk. Birti ruglið úr honum beint af segulbandi. Þannig eiga fjölmiðlar að umgangast dóna. Már Guðmundsson lýsti sér í sem mikilmenni, er ekki þyrfti að eiga orðastað við fjölmiðla. Minnti mig á ráðherrann, sem trúði, að embættið fæli í sér lögreglubíl og sírenur á leið sinni um bæinn.
Bjarni skapraunar þjóðinni

Í stað þess að fara huldu höfði í Noregi skapraunar Bjarni Ármannsson okkur með því að mæla göturnar hér. Með sjö milljarða í vasanum fyrir starfslok neitar hann að borga lán upp á tæpan milljarð. Segir það ábyrgðarlausa meðferð fjármuna. Er greinilega algerlega siðlaus. Þegir ekki einu sinni, heldur básúnar sjálfur út siðleysi sitt. Líkist Bakkabræðrum, sem skrifa greinar um vonzku fjölmiðla. Þetta er einmitt ein helzta forsenda reiðinnar hjá fórnardýrum þessara manna. Gerendur hrunsins láta eins og ekkert hafi í skorizt. Þeir geti áfram hagað sér eins og þeim þóknast, valtað yfir alla.
Hópefli bankaleyndar

Egill Helgason kallar það réttilega hópefli. Nokkrir talsmenn bankaleyndar tala á ráðstefnu á föstudaginn. Í skjóli Gylfa Magnússonar viðskiptaráðherra og lagadeildar Háskóla Íslands. Þeir munu þar verjast gagnrýni á bankaleynd. Munu leggja til lagfæringar á henni, þótt nauðsyn krefjist, að hún verði lögð niður. Bankaleynd er krabbamein fjármálanna, hindrar eðlilegt gegnsæi og jafna stöðu viðskiptaaðila. Gylfi og ríkisstjórnin styðja krabbameinið. Leyfa huliðshjálm yfir gerðum skilanefnda. Leyfa Gunnari Þ. Andersen í Fjármálaeftirlitinu að hundelta blaðamenn í stað þess að vinna vinnuna sína.
Kreppur afsanna hagfræðina

Kreppur afsanna kenninguna um, að einkarekstur sé betri en ríkisrekstur. Oft er þá gott að hafa ekki lagt niður ríkisrekstur. Afsanna kenninguna um, að ótal einstaklingar bregðist alltaf rökrétt við markaðinum. Þeir eru oftast eins og læmingjar á ferð. Afsanna kenninguna um, að frjáls samkeppni sé endastöð framfara. Vel rekin samkeppni endar nefnilega í einokun. Joseph Stiglitz nóbelshagfræðingur benti í gær á dæmi um, að forsendur að hagfræði nútímans hafa alveg brugðizt. Veruleikinn er annar og flóknari en Chicago-hagfræðin, Washington-samkomulagið og Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn halda.
Tröllatrú á vönum mönnum

Ríkisstjórnin líkist gömlum stjórnum. Því er hún vond. Verst er Jóhanna. Hún hefur slegið skjaldborg um sig. Er inni í skápnum og kemur nánast aldrei í ljós. Samt lofaði hún í upphafi að halda vikulega blaðamannafundi. Hún er handónýt. Að hætti fyrri stjórna hefur þessi tröllatrú á að fá flokksbræður í brýn störf. Jafnvel í formennsku IceSave samninga. Hún hefur tröllatrú á “vönum mönnum”. Því hefur hún skipað hættulega bankastjóra, skilanefndarmenn og forstjóra Fjármálaeftirlitsins. Kerfiskarlar hafa full tök á stjórninni að venju. Þess vegna gengur allt afar hægt og þess vegna eru mistök tíð.
Valtað yfir barnabörnin

Mér finnst Einar Árnason vera kjarkaður. Hagfræðingur BSRB vill, að saklaus barnabörn mín borgi sjö milljónir á hvern skuldara í landinu. Á þá ríku eins og þá fátæku. Sennilega á Einar engin börn sjálfur. Þak Einars er alltof hátt. Ef tekið er tillit til hagsmuna skattgreiðenda framtíðarinnar væri nær að afskrifa lán að miklu lægra hámarki. Til dæmis þrjár milljónir króna og þá aðeins á hófleg lán, ekki á risalánin. Sé enga ástæðu til að barnabörnin mín borgi fyrir græðgisfólk, sem keypti 50 milljón króna einbýlishús út á krít. Í umræðunni um afskriftir lána gæta menn ekki hagsmuna skattgreiðenda.
Tveir kveina undan blogginu

Tveir stjórnmálamenn hafa undanfarið veitzt að bloggurum. Hrun-ráðherrann Björgvin Sigurðsson telur þá hafa rýrt æru sína. Hann vill knýja fram aukna ritskoðun í samfélaginu. Hinn er Trausti Þór Herbertsson, sem neitar að hafa fengið kúlulán og síðan fengið það fellt niður. Hann fer með rangt mál. Varnagli, einkahlutafélag Tryggva, fékk 150 milljón króna kúlulán hjá Aski og aðra eins upphæð hjá Glitni. Hann samdi síðar um, að lánið yrði fellt niður. Engin furða er, að menn á borð við Björgvin og Tryggva Þór kveini undan meðferð netheima á sér. Bloggið þrengir svigrúm hættulegra pólitíkusa.
Verður hátæknispítali ríkari?

Ögmundur Jónasson er eini ráðherrann, sem ég treysti. Tel, að hann sé góðviljaður maður á réttum stað. Vil heldur, að hann skeri Landspítalann niður en að einhver annar geri það. Ögmundur sýndi það í bardaganum um IceSave, að hann lætur ekki samstarfsfíklana vaða yfir sig. Fyrir baráttu Ögmundar fengust fyrirvarar, sem laga stöðu Íslands töluvert. Úr því að ég treysti Ögmundi svona vel, langar mig til að spyrja hann: Ef Landsspítalinn á ekki fyrir rekstri, mun þá nýja hátæknisjúkrahúsið eiga fyrir rekstri? Af hverju er steypuvinnu ekki frestað í tíu ár til að eiga fyrir nýjum tækjum?
Áhrifalausir nafnleysingjar

Nafnleysingjar eru nánast áhrifalausir í blogginu. Þeir sjást þar ekki, nema þeim sé hossað af bloggstjórum Moggans og Vísis. Sjálfsagt er, að því verði hætt. Ekki rugla bloggurum saman við þá, sem skrifa nafnlausar athugasemdir við fréttir á mbl.is og dv.is. Sjálfsagt er, að fjölmiðlarnir hætti að ota þessum nafnleysingjum framan í fólk. Þar fyrir utan grassera nafnleysingjar á sérstökum spjallsvæðum fyrir níð, svo sem Barnalandi. Það er ekki heldur blogg. Björgvin Sigurðsson hruns-ráðherra ruglar þessu öllu saman, enda í vondu skapi. Látið hann ekki komast upp með að láta ritskoða og banna blogg.
Handrukkarinn bíður fyrirmæla

Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn setti lánið til Íslands á dagskrá stjórnarfundar 14.september. Tók málið síðan út aftur að ósk Bretlands og Hollands, sem eru enn að meta stöðuna. Ríkin tvö vilja ekki leyfa handrukkara sínum að ljúka málinu strax. Vandséð er, hvað þau græða á því. Ekki er þrýstingur á Ísland. Alþingi hefur lokið málinu og er farið í frí. Vandséð er, að það verði beðið um að koma saman til að bakka út úr fyrirvörum. Fyrr fer ríkisstjórnin frá. Þá verður enginn IceSave samningur, gott mál. Enginn marktækur þrýstingur harðlínumanna er í Bretlandi og Hollandi. En handrukkarinn bíður fyrirmæla.
Nokkrir ódýrir í hádeginu

Sex ágætir staðir í miðborginni bjóða hádegisverð á 1300 krónur. Þeir eru Feiti tómaturinn, Grænn kostur, Shalimar, Balthazar, Krua Thai og Krúska. Eru þó ekki skyndibitasstaðir. Enn betri eru fjórir staðir ódýrari. Fyrstu verðlaun fá Volare og Balkanika í nágrenni Kjörgarðs. Hádegismatur á 1000 krónur. Volare hefur fisk dagsins. Balkanika hefur kjötbollur eða gúllast. Næst koma Kínahúsið í Lækjargötu með hádegismatinn á 1100 krónur, oftast djúpsteiktar rækjur. Og Santa Maria á Laugavegi á 1200 krónur, allir réttir. Á þessu verði geta margir leyft sér um að fara út að borða í hádeginu.
Hossa nafnleysingjum

Ég hef alltaf verið andvígur nafnleysingjum og ekki farið dult með það. Hins vegar tel ég þá áhrifalitla í netheimum. Að vísu er þeim hossað af mbl.is og dv.is. Mbl.is birtir fyrirsagnir nafnlausra athugasemda með fréttunum. Dv.is birtir heilar athugasemdir beinlínis með fréttunum. Hvort tveggja niðurlægir fréttirnar. Ég sé engar athugasemdir með fréttum á visir.is og ruv.is. Mogginn og DV eiga að hætta að hossa þessum nafnlausu athugasemdum. Leyfa áhugafólki um níð að hafa fyrir að opna línu, sem heitir Athugasemdir. Ekki veifa nafnleysingjum beinlínis framan í lesendur.
Heimsmet í kosningasvindli

Leppur Bandaríkjanna í Afganistan slær heimsmet í kosningasvindli. Hamid Karzai setur upp gervikjörstaði, þar sem hann fær öll greidd atkvæði. Sums staðar, þar sem mótframbjóðendur eru sterkir, fær Karzai samt öll atkvæði. Það er lýðræðið, sem Vesturveldin hafa komið upp í Afganistan með hervaldi. Þar setur þingið lög gegn konum. Lög sem leyfa nauðgun. Bróðir forsetans, Ahmed Wali Karzai, er umsvifamesti fíkniefnasali landsins. Samt fullyrðir Nató, að einkum talíbanar séu í fíkniefnadreifingu. Atlantshafsbandalagið, þar með talið Ísland, og Bandaríkin hafa tapað stríðinu gegn Afganistan.
Hverjir eru skipaðir?

Nú er ríkið að skipa í alls konar ráð og nefndir. Hjá bönkum og gjaldþrota fyrirtækjum. Hverjir eru skipaðir í þessar stöður? Eru það persónuleg eða pólitísk kvígildi? Fjölmiðlar þurfa að fylgjast miklu betur með ráðningum á vegum ríkisstjórnarinnar og stofnana hennar. DV sagði okkur, að systurdóttir Jóns Bjarnasonar ráðherra væri orðin stjórnarformaður Kaupþings. Eins og oftar er DV bezt á vaktinni. En nauðsynlegt er skoða slík dæmi nánar, eftir því sem þeim vindur fram. Margir ráðherrar eru af gama skólanum, setja sína ættarhagsmuni fremst. Jón Bjarnason ráðherra er bara einn af nokkrum.
Engin viðbótarskerðing

Menn lepja allan andskotann í mig. Enginn hefur þó enn trúað mér fyrir, að Björgvin Sigurðsson sé fyllibytta og kvennabósi. Ég held enga umræðu vera í samfélaginu um slíkt. Hins vegar var Björgvin tekinn rækilega í gegn fyrir að vera utangátta fyrir hrunið og í hruninu. Viðskiptaráðherra þess tíma átti að grípa til eftirlits, en ekki haga sér sem klappstýra hrun-istanna. Björgvin skerti mannorðið með lélegri frammistöðu sem viðskiptaráðherra. Ég held, að nafnlausir bloggarar hafi ekki skert það neitt til viðbótar með lygi um persónu hans. Sú meinta umræða hefur t.d. farið alveg framhjá mér.
Fyndinn kall í sjónvarpi

Fyndið var að sjá Illuga Gunnarsson alþingismann segja, að miklu fyrr hefði átt að grípa til aðgerða. Í Silfri Egils nefndi hann einu sinni, að byrjun febrúar hefðí verið góður tími til aðgerða. Þá féll einmitt ríkisstjórnin, sem Illugi studdi. Gaf hún sér þó áður tíma til að draga sjóð níu að landi á kostnað skattgreiðenda. Alltaf er gaman að sjá menn, sem hafa strikað yfir fortíð sína. Svo taumlaust, að þeir muna ekkert fyrir 1. febrúar. Afneitun fortíðar er alger. Hví er alltaf leitað álits hjá málsaðilum? Uppbyggilegra var að hlusta á útlendingana Jón Daníelsson og Joseph Stiglitz í sama þætti.
Ruglfólk rýrir traust

Ríkisstjórnin velur menn illa. Það mun koma henni í koll. Skrítnasta dæmið er Einar Karl Haraldsson á framfæri Samfylkingarinnar. Ráðinn í hvert starf á fætur öðru án árangurs. Jón Bjarnason ráðherra puðar við að útvega vinnu handa ættingjum. Verst er, að stjórnin hefur falið fólki að fást við hrunið, þótt það hafi hugarfar hrunsins. Svo sem bankastjóra og skilanefndir. Versta valið er á Gunnari Þ. Andersen sem forstjóra Fjármálaeftirlitsins. Hefur ekki tíma til að lögsækja glæpamenn, því að hann telur sig þurfa að elta blaðamenn uppi. Ríkisstjórnin rýrir traust sitt með vali á svona ruglfólki.
Burt með Gunnar Andersen

Nýr forstjóri Fjármálaeftirlits hefur ekki tíma til að klára mál yfirskúrka samfélagsins. Gunnar Þ. Andersen er of önnum kafinn við að elta blaðamenn, sem hann telur rjúfa bankaleynd. Fyrst kærði hann þá til sérstaks saksókna, Ólafs Þórs Haukssonar. Fyrsta málið, sem Gunnar sendi frá sér. Ólafur Þór neitaði að sinna málinu. Þá fékk Gunnar skýrslu frá Eiríki Tómassyni. Síðan sendi hann málið til Valtýs Sigurðssonar ríkissaksóknara, sem vísaði málinu frá. Þá sendi Gunnar málið til Björns L. Bergssonar, setts ríkissaksóknara. Þar er málið núna. Ríkisstjórnin þarf að losa sig við ruglaðan forstjórann.
Lýðskrumið leynist víða

Vegna hrunsins þarf að skera niður í öllum þáttum ríkisrekstrar, skólum og spítölum sem annars staðar. Það væri lýðskrum að halda öðru fram. Fólk tekur þessum sparnaði misjafnlega. Starfsfólk Landsspítalans er ekki ánægt, en er þó í sambandi við veruleikann. Veit, að undan sparnaði verður ekki komizt. Ein undantekning er frá þessu raunsæi. Ágúst Einarsson, rektor á Bifröst, segir, að menntamál séu ekki í forgrunni hjá þessari ríkisstjórn. Hann er lýðskrumari. Allir vita, að skera þarf niður hjá háskólum, þótt þeir séu úti á landi. Ágúst rektor þarf ekki að tala eins og ekkert hrun hafi orðið.
Sykur datt úr skatti

Sykurskatturinn var fyrst réttlættur með því að fjölyrða um heilsu manna. Hann átti að vera eins konar tóbaks- eða áfengisskattur á sykri. Ég hefði verið sáttur við hann sem slíkan. Nú er hann ekki lengur sykurskattur að innihaldi. Hann leggst sem vörugjald á vörur án tillits til sykurs í vörunni. Þar með er fokin siðferðileg réttlæting skattsins. Hann er bara orðinn eins og hver annar skattur. Þar á ofan ruglar hann eðlilegt samhengi í verði matvæla. Ég er ekki sáttur við slíkan skatt. Auk þess er óbragð að skatti, sem settur er á flot á fölskum forsendum, með röngum réttlætingum.
Margt sem ég ekki skil

Skil ekki, hvernig Björgólfsfeðgar gátu komið til landsins með þjóðsögu um, að þeir hefðu fullar hendur fjár. Hvernig þeir gátu blekkt Davíð Oddsson til að einkavinavæða Landsbankann. Hvernig þjóðin lét Davíð komast upp með það. Skil ekki, hvernig þeir gátu tekið kaupverðið að láni í næsta banka, forvera Kaupþings. Ég skil ekki, hvernig þeir komust upp með það. Það var partur af krosslánum. Forveri Kaupþings lánaði Björgólfunum fyrir Landsbankanum og Landsbankinn lánaði Ólafi í Samskipum fyrir forvera Kaupþings. Hringdu engar aðvörunarbjöllur? Hvað voru Davíð Oddsson og voodoo-fræðingarnir að hugsa?
Sjóðurinn sligar landið

Alþjóða gjaldeyrisstjóðurinn heldur uppi banvænni haftastefnu Seðlabankans. Gjaldeyrishöftin harðna og færa landið frá eðlilegum markaði. Háu vextirnir valda því, að bankar fyllast af peningum, sem ekki eru notaðir. Bankarnir vita vel, að fyrirtæki geta ekki staðið undir vöxtunum og lána því ekki út. Leggja þá heldur inn í Seðlabankann eða kaupa ríkispappíra. Þannig hindrar hávaxtastefnan peningana í að flæða um atvinnulífið. Það stafar ekki af skorti á erlendu lánsfé. Innlent lánsfé hefur tvöfaldazt, en er frosið. Það er sjóðnum að kenna. Með sama framhaldi setur hann landið beint á hausinn.
Björgólfur skuldar fjórðung

Björgólfur Thor Björgólfsson ber beint og óbeint ábyrgð á fjórðungi af erlendum skuldum Íslands. Hans banki framdi IceSave glæpinn. Hans fyrirtæki fóru ránshendi um bankann og hirtu þar tugi og hundruð milljarða. Þau eiga svo ekki neitt, þegar á að fara að endurgreiða. Það gerist með flóknu neti innlendra og erlendra eignarhaldsfélaga. Actavis eitt skuldar eitt þúsund milljarða króna. Eitt þúsund milljarða. Takið eftir: Eitt þúsund milljarða. Svo á hann líka Novator, sem hefur tekið hundruð milljarða að láni. Það er rakinn dónaskapur, þegar Björgólfur Thor rífur kjaft og lögsækir fjölmiðla.
Trausti var fórnað

Þegar menn með lygum fórna trausti, vandast mál. Ríkisstjórnin getur ekki lengur fullyrt neitt. Getur ekki hvatt þjóðina til neins. Menn yppta bara öxlum og segja: Ein lygin enn. Hagfræðingar geta ekki lengur fullyrt neitt. Geta ekki sagt skuldir landsins vera tvö þúsund eða sex þúsund milljarðar. Hverjum á fólk að trúa, þegar annar segir tvær og hinn segir sex. Við höfum lengi búið við Voodoo hagfræðinga að hætti Tryggva Þórs Herbertssonar, sem birti hina frægu skýrslu fyrir hrun. Þar var allt sagt vera í lagi. Nú vilja sumir fræðingar afskrifa skuldir heimilanna, aðrir ekki. Hverjum á að trúa?
Stöðvið seðlabankastjórann

Nokkrum sinnum hef ég varað við sukki Más Guðmundssonar í Seðlabankanum. Hinn nýi bankastjóri hefur brennt milljarði við að reyna að hækka gengi krónunnar. Hann er að reyna að sýna fram á, að gömul peningastefna bankans sé nothæf. Hún er það ekki. Gengi krónunnar lækkar þrátt fyrir inngrip Más á markaði. Vitrari menn þurfa að stöðva Má í þessari vitleysu. Allir vita, að krónan er dauð. Að minnsta kosti höfum við ekki ráð á að fórna dýrmætum milljörðum í að halda henni uppi. Hvað gerist, ef Seðlabankinn fær hundruð milljarða frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum? Tryllist Már þá gersamlega?
Höfuðsnillingar bíða sálutjón

Höfuðsnillingar þjóðarinnar kunna ekki að skammast sín. Höfðingjarnir, sem keyptu flugvélar og snekkjur meðan þeir settu þjóðfélagið á hliðina. Þeir eru enn brattir. Það kallast víst afneitun. Eru raunar studdir fjölmiðlum, sem enn taka við þá kranaviðtöl. Nú eru þeir farnir að eltast við fjölmiðla og blaðamenn. Vilja hver um sig fá þessa einu milljón, sem dómara-sauðirnir úthluta sjálfkrafa fyrir meintan mannorðsmissi. Tvöföld sú upphæð, sem þarf að greiða fyrir nauðgun. Veit ekki, hvaða hnekki persónur þjóðargersemanna hafa beðið vegna Stöðvar tvö. Hélt að þeir væru einfærir um slíkt sjálfir.
Joly og Stiglitz í ríkisstjórn

Ég treysti ekki Jóhönnu og Steingrími. Hafa reynt að ljúga sig út úr vondum málum. Treysti ekki skilanefndarmönnum, er ráðherrar skipuðu. Hafa hagað sér eins og sukkvíkingar. Treysti ekki Fjármálaeftirlitinu. Það eltir blaðamenn í stað þess að elta sukkvíkinga. Treysti ekki Seðlabankanum. Þar er kominn stjóri, sem sukkar með gjaldeyri og reynir að staðfesta peningastefnu sína eftir á. Treysti ekki dómstólum landsins, allra sízt Hæstarétti. Þar eru pólitískt skipaðir dómarar og stíga margir ekki í vitið. Treysti hins vegar Evu Joly og Joseph Stiglitz, enda útlend. Vil fá þau í ríkisstjórnina.