arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Evrópa refsar græðgiskörlum

Stórveldi Evrópu hafa setið á fundi til að bjarga fjárhag álfunnar, Hafa ekki náð saman um að bjarga bönkunum, Angela Merkel vill það ekki. Hún vill ekki sliga ríkissjóð. Merkel, Brown, Sarkozy og Berlusconi eru þó

sammála um að refsa bankastjórum og hluthöfum, sem leiddu kreppuna yfir Evrópu. Eru sammála um, að vandinn komi frá Bandaríkjunum. Sammála um, að regluverk og eftirlit leysi bankafrelsi af hólmi. Sammála um að standa með evrunni. Að alltaf sé til nóg af evrum til að halda uppi milliríkjaviðskiptum. Það er ódýrara fyrir Evrópu en Ísland, því að evran er traust, en krónan ónýt.
Húsum hæft samfélag

Umræðunni um krónu eða evru er lokið. Hrunið gerði deiluna marklausa. Nú er krónan hrunin. Hún er einskis virði, enginn útlendingur vill kaupa krónu. Allt það, sem verst hafði verið sagt um krónuna, hefur komið fram. Hún er þáttur í spíralnum, sem setti okkur á hausinn. Hér eftir munu fáir halda fram, að brýnt sé fyrir fullvalda þjóð að hafa eigin gjaldmiðil. Við getum snúið okkur að umræðu um, hvernig við getum fengið Evrópsambandið til að meðtaka okkur. Við fullnægjum því miður engu skilyrði um aðild að framtíð Evrópu. En við getum byrjað að byggja upp samfélag, sem er húsum hæft.
Kommarnir Merkel, Sarkozy og Bush

Örsjaldan sé ég haldið uppi vörnum fyrir frjálshyggju, helzt í Deiglunni. Fullyrðingin er ætíð hin sama. Hrunið sé ekki frjálshyggju að kenna, heldur of miklu regluverki og eftirliti. Tveir hægri sinnaðir landsfeður í Evrópu eru á öðru máli. Angela Merkel í Þýzkalandi segir kreppuna stafa af harðri bandarískri andstöðu við fjölþjóða-regluverk og eftirlit. Nicolas Sarkozy í Frakklandi heimtar fjölþjóðsamstarf um aukið regluverk og eftirlit. Fjögur stærstu ríki Evrópusambandsins funda nú um kröfu hans. Og George W. Bush vill ólmur þjóðnýta tjónið á Wall Street. Kannski er hann bara laumukommi?
Þrískipting tjónsins

Eðlilegt er að hjálpa þeim, sem bankarnir ginntu til að taka gjaldeyrislán fyrir íbúðum. Brúa bilið, þangað til gengi krónunnar lagast að nýju. Þrír aðilar eru ábyrgir fyrir þessum forkastanlegu lánum, ríkisvaldið, bankarnir og fólkið. Hver aðilanna ætti að taka á sig þriðjung mismunar afborgana. Eins og þær eru nú og eins og þær verða, þegar gengið hefur náð jafnvægi. Fólk á sjálft að borga hluta sinnar eigin vitleysu. Glæpabankar eiga að borga fyrir gróft afbrot sitt. Og ríkið á að borga fyrir að leyfa þeim að leika lausum hala. Þannig taka allir þátt og margir forðast gjaldþrot.
Fasismi sænskhyggjunnar

Nokkrir sænskhyggjumenn vilja, að samfélagið láti öllum líða vel og líða eins. Samt er ekki hlutverk samfélagsins að vera stóra mamma. Á að geta verið vettvangur misjafns rökstuðnings. Gefa kost á, að fast sé að orði kveðið, ef tilefni er til. Svo sem í rökum fyrir því, að bankarnir séu að fara á hausinn. Brýnt er, að menn bendi á sannleikann, þegar fjárhag fólks er stefnt í tvísýnu. Þótt það geri suma kvíðna. Fólk á að fá að verða kvíðið. Gangur lífsins er kvíði og harmur. Samfélagið er ekki sænskfasisti, sem talar í hálfkveðnum vísum, svo að börn og gamalmenni fái ekki kvíða.
Lífeyrissjóðir gæti sín

Lífeyrissjóðirnir þurfa að gæta sín í samningum við ríkið um fjármögnun gjaldeyris. Ríkið er ekki eins traustur aðili og áður, síðan það fórnaði níutíu milljörðum í Glitni. Þar koma fleiri gjalddagar, ríkið borgaði of mikið. Sjóðirnir hafa þegar sagt, að þeir ætli sér ekki að draga hluthafa að landi. Og að þátttaka þeirra sé aðeins hugsuð sem hluti af stærra dæmi. Þeir mega ekki fórna 100 milljörðum af sparifé fólks til að hjálpa Geir að pissa í skóinn. Allra sízt mega þeir taka þátt í hlutafjáraukningu bankans með aðvífandi græðgiskörlum. Við höfum í bili fengið upp í háls af þeim.
Valtað yfir lýðræðið

Róm brennur og ríkið grýtir tugum milljarða króna í eitt fallít fyrirtæki, Samt er það ekki rætt á Alþingi. Þar er talað um fjárlagafrumvarp, sem brunans vegna var orðið úrelt um leið og það birtist. Ætla má, að betra sé að tala um fjárlög, þegar ástandið hefur róast. Að brýnna sé að ræða elda, sem nú brenna á þjóðinni. Hvernig getur ríkisstjórnin kastað 90 milljörðum án þess að ræða við Alþingi? Verður það bara síðari tíma afgreiðsla? Fleiri en Kristinn H. Gunnarsson fá hroll, þegar þeir sjá, hvernig ríkisstjórnin valtar kruss og þvers yfir þing og lýðræði. Ekki gerði George W. Bush það.
Misjafnt talað og textað

Samanburður á tölfræði leiðir ýmsan mun í ljós. Skoðum gemsana. Finnar tala helmingi meira en Svíar og Norðmenn texta fjórum sinnum meira en Svíar. Bara einum af hverjum fimm Dönum finnst í lagi að hafa gemsann í sambandi í boðum, en fjórum af hverjum fimm Svíum finnst það í lagi. Þrír af hverjum fjórum Dönum finnst í lagi að gefa upp gemsanúmerið sitt, en aðeins tveimur af hverjum fjórum Svíum og Finnum finnst það í lagi. Engar upplýsingar hef ég séð sambærilegar um Ísland. Í Suður-Afríku hringja bændur í mjólkurbúið og leggja á eftir eitt píp. Pípið þýðir, að nú má sækja mjólk. Sparar fé.
Davíð verður að víkja

Engum seðlabankastjóra heims hefði dottið í hug að fara í pólitík. Með því að stinga upp á þjóðstjórn og þjóðnýtingu allra banka. Nema Davíð Oddssyni. Hann ætlar ekki að gera það endasleppt. Sem forsætis bjó hann til frjálsa banka án regluverks og eftirlits. Sem Seðlabankastjóri hefur hann hámarkað tjónið af því. Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir hefur slegið á putta Davíðs og Geir Haarde tekið undir það. Gjaldþrota þjóð er ekki stætt á að hafa kreppu-framleiðanda í sæti Seðlabankastjóra. Davíð verður að víkja. Líka aðstoðarstjórar hans, sem hafa hleypt honum út að ólátast um víðan völl.
Kvíðakast landlæknis

Sigurður Guðmundsson landlæknir kvartar yfir Gylfa Magnússyni dósent. Hann hafi hrætt fólk með því að segja bankana vera gjaldþrota í raun. Fólk má ekki fá að vita um stöðu mála, því að það gæti valdið því kvíða. Þetta er ábyrgðarlaus kvörtun læknisins. Ef bankarnir eru nánast gjaldþrota, þarf fólk að vita það. Annars getur það tekið rangar ákvarðanir um fjármál sín. Málið snýst ekki um sálrænt áfall, heldur getu fólks til að lifa af. Ljótt og sjúkt er að telja upplýsingar eiga að vera þrep í bralli stjórnvalda. Landlæknir getur ekki tekið ábyrgð á slíku. Sálgæzla hans er út í hött.
Gert grín að gasprara

Baldur McQueen er einn bezti bloggari landsins. Í gær gerði hann grín að mesta gasprara alþingis. Bjarni Harðarson sagði 16.sept, að notkun evru nú mundi hafa verið hræðileg: “Kreppan, sem skall á í vetur leið, hefði kallað fram hrinu gjaldþrota, verulegt atvinnuleysi og næsta víst að einhver bankanna væri þá farinn veg allra vega. Sem og orðspor okkar og traust í alþjóðlegu fjármálaumhverfi.” Bjarni var að tala um evruna, ekki dásamlegu krónuna. Baldur bendir á, að krónan sé þriðji lélegasti af 179 gjaldmiðlum heims. Aðeins zimbabveski dalurinn og túrkmeníski manatinn séu verri.
Geir er of seinfær

Ríkisstjórnin er þáttur í vítahringnum, sem gerði kreppuna svona hrikalega. Hún var til skamms tíma í algerri afneitun og er það raunar enn. Fjöldi manns sagði henni í vor og sumar að taka risastórt gjaldeyrislán. Þá var krónan einhvers virði. Nú er hún verðlaus og ríkisstjórnin þarf að sæta afarkostum, þegar hún tekur gjaldeyrislán. Hún verður að taka lánið, hvað sem það kostar. Allir vita það nema Geir Haarde. Kostnaðurinn við lánið er herkostnaður þjóðarinnar af forsætisráðherra, sem getur ekki ákveðið sig og vonar bara það bezta. Á tímum hamfara dugar Geir ekki sem forsætisráðherra.
Gjaldeyrislán á afarkjörum

Ríkið þarf að taka risalán á afarkjörum í útlöndum til að afla gjaldeyris. Ríkið verður samt að neita fleiri bönkum um hlutafé eða lán. Útrásarruglið og fjármálafyrirtækin mega rúlla. Ríkið hefur aðrar skyldur. Þarf að efla Íbúðalánasjóð, ábyrgjast innistæður í lífeyrissjóðum og séreignasjóðum. Þarf að samþykkja eitt nýtt álver, í Helguvík. Þarf að passa, að olía sé til í landinu, svo að sjávarútvegurinn gangi. Ferðaþjónustan mun blífa eins og álbræðslan og sjávarútvegurinn. Það verður bara fjármálasirkusinn, sem rústast. Við það verður þjóðin að sitja og þrauka svo þorrann næstu árin.
Regluverk og eftirlitsiðnaður

Alþjóðlega kreppan og séríslenzka hrunið eiga sömu rót. Í Bandaríkjunum, Bretlandi, Íslandi og víðar hefur verið rekin frjálshyggja í fjármálum. Í tvo áratugi hafa ráðamenn neitað að leggja bönd á fjármagnshreyfingar og fjármálastofnanir. Vilja ekki regluverk og eftirlitsiðnað. Skortur á hömlum leiddi til sífellt meiri ævintýra í meðferð fjármuna. Og nýrra aðferða við að búa til ímyndaða fjármuni. Þessar aðferðir hafa verið óspart notaðar hér á landi. Sett var upp bitlaust fjármálaeftirlit, sem gaf Glitni gæðastimpil viku fyrir hrunið. Okkur vantar regluverk og eftirlit, ekki frjálshyggju.
Lemstraðir lífeyrissjóðir

Við höfum ekki séð neitt þessu líkt og við höfum ekki séð neitt enn. Senn skellur fárviðrið á lífeyrissjóðunum. Við töldum, að þeir altryggi eignir, en svo er ekki. Innistæður þeirra eru að hluta í erlendum hlutabréfum, sem lækka mikið í verði. Og að hluta í innlendum hlutabréfum, sem hrynja í vetur. Að hluta í verðlausum skuldabréfum fallít fyrirtækja. Þar á ofan rambar ríkissjóður á hálum ís, kaupir hlutabréf í gjaldþrota banka. Kallar á svipuð kaup í næsta banka, sem fer á hausinn. Skuldabréf ríkisins eru því ekki lengur trygg. Lífeyrissjóðir kunna ekki að verjast slíkum hamförum.
Björgum ríki, ekki bönkum

Vandi Íslands felst ekki í að hindra fyrst Glitni og síðan Landsbankann í að fara á hausinn. Glitnir átti fá að fara á hausinn og Landsbankinn á líka að fá að gera það í friði. Þetta voru bara illa rekin fyrirtæki og eiga að lúta sömu lögmálum og önnur. Einhverjir kaupa líkin og halda úti rekstri. Ekki er allt starfsfólk atvinnulaust, þótt eigendaskipti verði og dregin saman segl. Vandi Íslands felst í allt öðru, skertri getu ríkisins til að halda skúrkum uppi með hlutafé. Skuldatryggingarálag ríkisins vex óðfluga, verður orðið skelfilegt upp úr áramótum. Björgum ríkinu, en ekki bönkunum.
Enginn étur eignasöfn

Hver treystir forsætis og keisara, sem segja Glitni eiga góða framtíð með góð eignasöfn? Bankarnir eiga ekki góð eignasöfn, bara ímyndaðar eignir. Bókfærðar milljarðatölur, sem ekki er hægt að koma í verð. Sumt af þessu hefur orðið til á þann hátt, að sami aðili hefur selt sjálfum sér ímyndaða eign í tvo-þrjá hringi og hækkað verðið í hvert skipti. Eignir eru bunkar af svona rusli, sem enginn getur nýtt sér, hvað þá étið. Þessar ímynduðu eignir eru veð fyrir jöklabréfum, sem falla á þriggja mánaða fresti. Engin fjármálastofnun á raunverulega fyrir skuldum sínum. Eru allar gjaldþrota.
Kafla vantar í kennslubækur

Peningafræði síðustu ára nær ekki yfir núverandi ástand og enn síður yfir verðandi ástand. Þetta er góðviðrisfræði, sem dugar ekki í hamförum. Eignir eru orðnar verðlausar, einnig eignasöfn bankanna, því að þessar eignir eru óseljanlegar. Skuldirnar eru hins vegar til. Allir, sem skulda, verða að svelta, þótt þeir þykist eiga eignir á móti. Kennslubækur um peningafræði ná ekki aftur til kreppunnar miklu. Og ástandið er verra en þá. Það stafar af hnattvæðingu og frjálshyggju. Hrun dreifist hraðar og víðar en áður. Peningafræðingar skilja þetta ekki og alls ekki þeir í Fjármálaeftirlitinu.
Geirsfundir fella gengi

Við fáum fyrir hjartað í hvert sinn sem bankastjóri kemur frá útlöndum á kvöldfund með forsætis. Í hvert sinn, sem Geir segir, að þeir hafi verið að fjalla um enska boltann. Þetta minnir okkur á, þegar ráðamenn Glitnis fóru á kvöldfund til forsætis. Þegar Björgólfur Thor fór til hans að tala um enska boltann, sögðum við: Er Landsbankinn líka að fara á hausinn? Þegar Sigurður Einarsson fór til hans að tala um enska boltann, sögðum við: Nú er Kaupþing loks gjaldþrota. Enginn kemur til Geirs nema vera talinn fallít. Heimsóknir til hans fella gengi fyrirtækja. Enginn treystir orðum Geirs.
Fagrir kerruhestar hastir

Hef verið að skoða kynbótadóma hrossa frá sumrinu. Það slær mig, að fötluð hross, sem ekki skeiða, fá oft hrikalega góða dóma fyrir útlit. Það stafar af, að útlitsdómar byggja ekki á vísindum, heldur gömlum hefðum um danska kerrubrokkara. Eins og dómkerfið sé að biðja um dólgabrokkara með skeiði. Betra væri að miða við skeiðara með brokki. En þó aðeins mjúku brokki. Það brokk, sem verðlaunað er á kynbótasýningum, er bara stampagangur án mýktar. Við getum ekki endalaust ræktað sirkushesta, sem aðeins fagmenn geta setið. Þurfum að finna eðlisgang íslenzkra hesta í fortíðinni, skeiði og valhoppi.
Ríkisgjaldþrot árið 2009?

Kreppan er rétt að byrja. Fyrr eða síðar rúllar Landsbankinn. Hann er verr rekinn en Glitnir var, en átti meira fé í kassanum. Það er kassastaðan, sem réð úrslitum, en ekki eignastaðan. Eignir eru verðlausar í kreppunni, því að enginn vill kaupa þær. En röðin kemur að Landsbankanum, því að kreppan heldur áfram og hvergi er fé að hafa. Engin merki eru um, að traust myndist að nýju á næstu misserum. Þegar ríkissjóður bjargar Landsbankanum á sama hátt og Glitni, verður staða ríkisins orðin völt. Skuldatryggingarálag þess fer yfir 1000. Yfirvofandi ríkisgjaldþrot verður umræðuefni næsta árs.
Seldu öll þín hlutabréf

Seldu öll hlutabréf, sem þú átt, fyrir hvaða verð, sem fæst. Kreppan er rétt að byrja. Fyrirtækin munu hrynja eins og dómínó-kubbar. Glitnir felldi Stoðir fella Landsbankann osfrv. Fleiri fyrirtæki munu falla vegna lægra verðs eigna, sem seljast ekki. Útrásarfyrirtæki fara verst, þau byggjast á endurlánum, sem nú eru ófáanleg. Við þessar aðstæður mega menn ekki eiga hlutabréf. Ekki heldur í hlutabréfasjóðum. Einu eignirnar, sem þola kreppu, verða pappírar vestrænna ríkissjóða. Nema auðvitað Íslands. Hús og jarðir eru skárri til langs tíma, en þú verður lengi að liggja á þeim unz birtir.
Eignastaða er gagnslaus

Eignastaðan er góð, segja bankastjórar. Að miklu leyti ímyndaðar eignir í fallít rekstri. Ekki betri en verðið, sem fæst fyrir þær. Ef þær eru óseljanlegar, eru þær einskis virði sem eignastaða. Marklaust er að benda á svo og svo marga tugi milljarða í eignastöðu. Því að verð þeirra hefur hrunið og þær eru óseljanlegar. Þannig fer banki á hausinn, þótt eignastaða sé góð. Fjármálaeftirlit, sem horfir bara á eignastöðu, er einskis virði. Það klórar sér bara í hausnum eftir að hafa gefið Glitni fyrstu einkunn. Bönkum og fjármálaeftirliti er stjórnað af gagnslausum góðviðriskörlum.
Enginn treystir neinum

Nú vilja fyrirtæki, að viðskiptamenn borgi vöru og þjónustu fyrirfram. Því að þau treysta ekki viðskiptamönnum. Þeir vilja ekki borga vöruna fyrr en þeir eru búnir að fá hana. Því að þeir treysta ekki fyrirtækjum. Gildir um fjármál líka. Menn vilja ekki eiga fé í bönkum. Því að þeir treysta þeim ekki. Þeir taka út peningana sína og setja undir kodda eða kaupa gull eða land. Bankarnir tæmast af fé, því að fólk treystir þeim ekki. Þeir geta því ekki lánað í rekstur. Þótt þeir gætu það, mundu þeir ekki treysta þeim, því að veð rýrna hratt. Verð fyrirtækja hrynur. Enginn treystir neinum lengur.
Geir er bara einnota

Geir Haarde forsætis á erfitt með að segja satt. Þegar hann hóf fundi með bankamönnum, var það bara til að tala um brezka boltann eins og venjulega. Samdægurs kom í ljós, að þeir voru að tala um milljarðatugi. Nú segir hann, að ekki hafi verið talað um neitt sérstakt við Landsbankastjóra. Sennilega bara talað um brezka boltann eins og venjulega. Auðvitað kemur í ljós, að þetta er lygi eins og annað, sem kemur frá Geir Haarde þessa dagana. Kjósendur vilja forsætis, sem róar þá með því að segja alltaf satt. En Geir Haarde segir bara það, sem skást hljómar í stöðunni. Hann er bara einnota.
Kúvending hjá Welding

Fyrir áratugum höfðu pólitíkusar þann leiða sið að rifja upp orð mótherja. Báru tíu ára gamlar yfirlýsingar saman við yfirlýsingar dagsins. Þetta var léttvæg iðja, því að skoðanir hljóta að breytast á tíu árum. Enginn hefur sömu skoðanir í dag og hann hafði fyrir tíu árum. En nú eru menn farnir að slá við gömlu pólitíkusunum. Lárus Welding bankastjóri sagði fyrir helgi, að Glitnir væri í fínum málum. Sagði svo bankann til sveitar á sunnudegi. Slík orð koma upp um sjónhverfingamann. Í fyrra skiptið var hann að villa á sér heimildir og bankanum. Hann var, er og verður einfaldlega marklaus.
Ímyndaður peningaheimur

Kreppa heimsins getur bara versnað. Undir forustu Bandaríkjanna var búinn til ímyndaður peningaheimur með pappírum. Það heitir frjálshyggja. Þegar harðnar í ári, kemur í ljós, að peningar eru ekki til. Betlarar í kaupsýslu fá ekkert. Íslenzkir bankar geta ekki endurfjármagnað sig. Vandræði Glitnis munu endurtaka sig hjá Landsbankanum og Kaupþingi, vonandi í smærri stíl. Útrásarsnillingar vaða um heiminn til að leita að peningum til að dekka vexti fyrri skulda. Þeir koma alls staðar að lokuðum dyrum. Áin er þurr. Traustið sjálft hefur bilað. Hornsteinn frjálshyggjunnar er bara horfinn.
Snillingurinn Smárason

Mér finnst Vilhjálmur Bjarnason aðjúnkt lýsa bezt aðdraganda hruns Glitnis og greiðslustöðvunar Stoða, áður FL Group. Vilhjálmur segir í DV í dag: “Það er hægt að segja það umbúðalaust, að undirrótin að þessum vanda er offjárfestingarstefna Hannesar Smárasonar sem forstjóra FL Group og einnig ofurtrú Jóns Ásgeirs Jóhannessonar á Hannesi Smárasyni sem snillingi.” Áður var Hannes búinn að sliga FL Group. Spilaborg Hannesar hrundi, þegar honum mistókst að eignast mannauð Orkuveitunnar frítt. Þótt hann hefði til þess stuðning pólitíkusa, Björns Inga Hrafnssonar og Vilhjálms Vilhjálmssonar.
Glitniseigendur græddu

Gengi hlutabréfa í Glitni hrundi um leið og ráðamenn bankans leituðu ásjár hjá ríkisstjórn og seðlabanka um helgina. Hvorki ríkisstjórn né seðlabanki lækkuðu gengið. Ríkið keypti hlutabréfin á lækkuðu gengi. Það hefði hrunið, þótt niðurstaða hefði orðið önnur. Ef ekkert hefði verið gert, hefði bankinn lokast og gengi hlutabréfanna orðið núll. Ef ákveðið hefði verið að lána bankanum frekar en að kaupa, hefði bankinn verið álitinn minna trausts verður. Því hefðu hlutabréfin lækkað meira við lántöku en þau gerðu við hlutabréfakaup ríkisins. Fyrir eigendur var niðurstaðan skásta reddingin.
Davíð rústaði ekki Glitni

Davíð gerði Glitni ekki gjaldþrota. Það voru ráðamenn bankans, sem gerðu það. Þeir fóru of geyst og biluðu, þegar erlend endurfjármögnun brást í kjölfar hruns Lehman Brothers. Glitni hefði orðið að loka, ef landsfeðurnir hefðu ekki gripið inn í atburðarásina. Davíð kom ekki að málum fyrr en þá. Hvort hægt hefði verið að fara mildari leið er svo önnur saga. Lántaka hefði leitt til frekara gengisfalls bankans. Eigendurnir telja, að betra hefði verið að fá lán en þjóðnýtingu. Um það má deila endalaust. Hins vegar höfðu þeir ekkert um málið að segja. Ráðamenn bankans höfðu þá þegar bilað.
Eignast Bjöggar landið?

Afleitt er, ef Bjöggar ná Glitni og 365 miðlum í sína sæng. Þeir eiga fyrir Landsbankann og Morgunblaðið. Þeir munu áreiðanlega beita auknu valdi til aukinna pólitískra áhrifa. Þegar þeir áttu bókaforlagið Eddu, misbeittu umboðsmenn þeirra valdinu til að breyta bókum í pólitísku skyni. Þeir eru ekki réttir menn til að eiga helztu prentmiðla landsins og helming bankaviðskipta þess. Fáokun hefur verið þjóðinni bölvun hingað til og verður það frekar, ef þessi viðskipti verða. Þjóðin getur ekki annað en tapað á að komast undir hæl lífsreyndra og rússneskt þjálfaðra auðjöfra.
Fækkið ekki bönkunum

Ef Landsbankinn fær að kaupa líkið af Glitni, gefur það sögum byr undir báða vængi. Seðlabankinn verður þá talinn hafa þvingað fram gjaldþrotið í því skyni. Það sé ráðagerð Davíðs gegn Stoðum, sem neyddust til að fara í greiðslustöðvun í kjölfar gjaldþrotsins. Eina leiðin til að slá á slíkar sögur er að hleypa Landsbankanum ekki að. Hann á erfitt vegna Eimskips, Nýsis, spænska fasteignafélagsins og fleiri viðskiptamanna. Það var nógu slæmt að hafa hér aðeins þrjá aðalbanka og verra verður að hafa þá bara tvo. Ríkisvaldið má ekki stuðla að slíkri fækkun og tilheyrandi fáokun.
Rangt var að redda Glitni

Glitnir hefði átt að fá að rúlla og deyja. Það hefði gerzt um miðja viku. Fyrst hefði bankastjórinn lokað sjoppunni til að hindra áhlaup. Gengi hlutabréfa bankans hefði farið niður fyrir núll og sparifjáreigendur hefðu lamið hurðir bankans. Þá fyrst hefði ríkisstjórnin átt að koma að málinu. Með yfirlýsingu um, að ríkið eitt gæti tryggt innistæður, hefði stjórnin slegið á hendur annarra lysthafenda. Hefði yfirtekið bankann fyrir túkall. Sett inn alvörubankastjóra, opnað aftur fyrir afgreiðslu og sett inn tuttugu milljarða. Hefði þá sparað skattgreiðendum sextíuogfjóra milljarða.
Krísu-fídus Geirs

Hver er fídus Geirs Haarde, er hann neitar að kalla krísufundi sínu rétta nafni? Telur hann sér gagnlegt að blekkja fólk? Blekkingin hlaut að koma í ljós fyrr eða síðar. Hún gerði það raunar strax daginn eftir. Geir hlaut að hafa vitað það. Af hverju telur hann í lagi að vera ómerkur orða sinna? Af því að hann tekur sjálfur ekkert mark á eigin orðum. Ber ekki virðingu fyrir sjálfum sér. Tekur ekki mark á sér og lýgur til að fá stundargrið fyrir fjölmiðlum. Sennilega telur hann, að kjósendur hafi ekki siðferði til að refsa sér. Því miður er það rétt mat hjá honum. Íslenzka lygin blífur.
Ríkur og frábær banki

“Lausafjárstaða bankans er góð og okkur eru ýmsar leiðir færar í fjármögnun ekki síst í ljósi gæða eigna okkar.” Þetta sagði Lárus Welding forstjóri Glitnis 1. ágúst. “Við teljum að Glitnir banki sé traustur, vel rekinn og ábyrgðarfullur banki.” Þetta sagði Davíð Oddsson í dag. Einnig sagði hann: “Þetta er til að undirstrika, að bankinn er vel rekinn banki og stöðugleiki er í umhverfi hans. Þessi tiltekni forstjóri hefur unnið mjög gott starf á undanförnum árum.” Dæmalaust lofa menn banka og bankastjóra, sem rúlluðu beint í gjaldþrot. Er ekki hægt að þjóðnýta önnur frábær fyrirtæki?
Pilsfalda-þjóðnýting

Glitnir hefði rúllað í þessari viku, ef ríkið hefði ekki bjargað bankanum. Það þýðir, að félagið er gjaldþrota og stjórnendur hans eru verðlausir. Samt ætlar ríkið að borga fyrir hlutaféð og verðlauna stjóra á ofurlaunum. Slá til riddara bankastjórann með 27 milljón króna mánaðarlaun. Allt þetta mál er snargalið. Ríkið átti að hirða hræið frítt og reka hálfvitana strax. Í staðinn eru 84 milljarðar króna lagðir á herðar skattgreiðenda næstu ára. Börn okkar þurfa að borga 84 milljarða fyrir rugl Glitnis. Eiga samt eftir að skera aðra banka niður úr snörunni. Þetta heitir pilsfalda-þjóðnýting.
Ranglát þjóðnýting Glitnis

Ríkið hefur þjóðnýtt Glitni 75%. Án þess að reka bankastjóra og bankaráð. Án þess að afnema ofurlaun með einu pennastriki. Þeir, sem keyrðu bankann í fang skattgreiðenda, eiga bara að sitja áfram og skemmta sér. Það er ekki þetta, sem þjóðin vill heyra. Hún vill réttlæti, Vill ekki, að þjóðnýting sé í þágu glæframanna. Hún vill bara, að þjóðnýting sé í þágu almennings. Undarlegur endir kapíalismans í þessu landi, að dólgar einkavæðingar verði að embættismönnum sósíalisma Geirs og Davíðs. Glitnir á að falla ríkinu í skaut sem gjaldþrota og verðlaust fyrirtæki og með verðlausum forstjórum.
Þjóðnýta bankatapið

Illt er að leggja hlutafé í bankana, þjóðnýta tapið. Bankastjórar fengu að vera kóngar í nokkur ár og spiluðu rassinn úr buxunum. Þeir eiga að hverfa og ekki með peninga, sem þeir tóku úr bönkunum á röngum forsendum. Ekki má láta sósíalismann draga kapítalistana að landi. Ríkið á ekki að þjóðnýta, heldur efla Íbúðalánasjóð, ríkisbanka, sem stendur eins og klettur í hafi markaðsvæðingar, græðgisvæðingar, hnattvæðingar, einkavæðingar. Að engu gagni í samfélaginu koma þessir bankar. Þeir lána ekki. Látum þá fá hægt andlát og styðjum heldur smælingjana, sem lögðu fé í sjóði á vegum þeirra.
Bankarnir eru að deyja

Eitthvað mikið er að, þegar ríkisstjórn og stjórnarandstaða og bankar halda fund að næturlagi um helgi. Gaman væri að spyja Geir, hvort hann flokki það sem krísufund. Fundurinn bendir til, að eitthvað meira en lítið athugavert sé við stöðu bankanna. Ríkisstjórnin kallar ekki í andstöðuna nema upp sé komin staða, sem kosti ríkissjóð gífurlega mikla peninga. Og vill, að allir samþykki aðgerðirnar. Ég vil því endurtaka: Ríkið á ekki að hjálpa bönkum. Þeir eru bara ónýtir. Ríkið á að draga bankastjórana til ábyrgðar. Ríkið á bara að hjálpa fólki. Þeim sem gætu tapað á að hafa haft fé í bönkunum.