arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ingibjörg Sólrún er sek

Samfylkingin telur hrunið vera öðrum að kenna. Svo er ekki. Hér hefði bara orðið kreppa, ef Samfylkingin hefði verið fjarri ráðherrastólum. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir vissi í febrúar um brauðfætur bankakerfisins. En hún sagði ekki þjóðinni frá því. Hún sagði ekki einu sinni bankamálaráðherra sínum frá því. Björgvin Sigurðsson hefur allt þetta ár verið andvaralaus um rekstur bankanna. Allt þetta ár hefði verið tími til að kippa í spotta. Banna IceSave, setja upp bindiskyldu, reka Davíð. Ef Samfylkingin hefði ekki sofið á verðinum, værum við bara í fínni kreppu eins og aðrir. Ekki í hruni.
Spegillinn og Spaugstofan

Þegar ég byrjaði í blaðamennsku fyrir hálfri öld, voru fjölmiðlarnir lélegir fréttamiðlar. Svo veruleikafirrtir, að fólk varð að lesa Spegilinn til að finna raunverulegar fréttir. Nú eru fjölmiðlar aftur orðnir eins lélegir fréttamiðlar og þeir voru fyrir hálfri öld. Svo veruleikafirrtir, að fólk verður að horfa á Spaugstofuna til að finna raunverulegar fréttir. Góður er sá tími, þegar við þurfum hvorki Spegilinn né Spaugstofuna.
Skiptu bara um stóla

Brunavarnir brennuvarganna felast meðal annars í, að sömu starfsmenn stjórna bönkunum og áður. Hafa bara skipt um stóla. Sitja fundi með stórskuldurum gömlu bankanna, sem vilja fá endurskipulagningu. Skuldararnir vilja selja út eignir án útboðs. Vilja leysa málin á kostnað hins nýja eiganda bankanna, skattgreiðenda. Á föstudaginn var enn verið að hlunnfara þjóðina og því verki verður haldið áfram á mánudaginn. Enn hafa stórskuldarar forgang og skilja tjónið eftir hjá almenningi. Í því felast brunavarnir brennuvarganna. Þær eru frá flokksráðsfundinum í gær í sérstöku boði Samfylkingarinnar.
Hálf Samfylkingin er reið

Samfylkingin hefur þriðjungs fylgi þjóðarinnar um þessar mundir. Aðeins helmingur fylgisins styður ríkisstjórnina. Í klofningnum felst veikleiki flokksins. Hann er klofinn um miðju í afstöðunni til ríkisstjórnarinnar. Annar helmingurinn yfirgefur Samfylkinguna, þegar hann áttar sig á, að hún er einn helzti brennuvargurinn. Það gerist í vetur, þegar áhrif hrunsins koma harðar niður á almenningi. Ingibjörg Sólrún vill sitja út kjörtímabilið í ríkisstjórn, sem hálfur flokkurinn styður ekki. Hvað gerir Samfylkingin, ef mótmæli alþýðunnar snúast gegn henni? Það getur orðið fyrir áramót.
Bloggarar takið keflið

Fjölmiðlar hafa flestir gefið frá sér fréttahlutverkið. Aðeins DV.is birti fréttir fyrir utan lögreglustöðina í óeirðunum á sjötta tímanum. Erlendis blogga menn samtímis og beint frá svona atburðum. Setja myndskeið inn á YouTube. Íslenzka mótmælendur skortir tækniþekkingu. Þurfa að skipulegga fréttaflutning betur. Þurfa að læra að nota gemsa, SMS og GPRS til að koma frá sér myndum og texta. Beint á vefinn. Það er tíu ára gömul óeirðatækni, sem notuð hefur verið gegn lögregluríkinu víða um heim, Bandaríkjunum, Filippseyjum, Burma, Rússlandi og einkum Kína. Bloggarar, takið þið keflið.
Á ekki orð yfir fjölmiðlana

Fjölmiðlar landsins eru gersamlega úti að aka. Þeir eru steinsofandi. Enginn þeirra sýndi beint frá óeirðunum við lögreglustöðina síðdegis. Ekki Ríkið, ekki Stöð 2, ekki Skjárinn. Verst stóð sig Vísir.is, sem birti bara viðtal við annan málsaðila. Lét Geir Jón Þórisson segja, hversu margir hafi tekið þátt í mótmælunum. Enn einu sinni nennir fjölmiðill ekki að telja hópinn og treystir löggunni til að telja andstæðingana. Hvað eru blaðamenn yfirleitt að gera á laugardögum? Er ekki mætingaskylda, þegar mikið liggur við? Ég er svo gáttaður á hruni íslenzkra fjölmiðla, að ég á ekki orð yfir þá.
Klappa frá sér ráð og rænu

Samfylkingin framdi sjálfsmorð á flokksstjórnarfundinum í dag. Ingibjörgu Sólrúnu var þar fagnað. Ljóst er, að ekki verður kosið fyrr en eftir hálft þriðja ár. Samfylkingin hefur ákveðið að líma sig á brunalið brennuvarganna. Hefur ákveðið að hanga á sætunum meðan sætt er. Þótt alls enginn hafi verið látinn sæta ábyrgð á stjórnleysi bankamála allt árið 2008. Þótt Ingibjörg Sólrún hafi snemma árs setið á sex fundum með Davíð seðlabankastjóra um óráð bankanna. Hún þagði yfir því og stýrði þjóðinni beint út í hrunið. Í dag klappaði Samfylkingin frá sér ráð og rænu. Það var sjálfsmorð flokksins.
Stórastur og sterkastur

Gaman væri að vera fluga á vegg, þegar norski hermála spunakarlinn undirbýr Geir Haarde fyrir vinnuna á morgnana. “Geir er beztur”, segir Björn Richard. “Geir er beztur”, segir Geir. Segðu hærra: “Geir er beztur”, segir Björn Richard. “Geir er beztur”, segir Geir. “Miklu hærra, Geir er langbeztur”, segir Björn Richard. “Geir er langbeztur, stórastur og sterkastur”, æpir Geir. “Frat á blaðamenn”, segir Björn Richard. “Frat á alla helvítis blaðamenn, sjónvarpsvélar og blaðamannafundi fyrir klukkan fjögur”, segir Geir. “Áfram nú, sterkir inn í daginn, stríð”, æpa þeir saman í fundarlok.
Upphafið að endalokunum

Samfylkingarfólk fer fremst í gagnrýni á brennuvarga hrunsins. Reiði þess beinist að ráðherrum flokksins, einkum Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttir. Hún hafnar kosningum á kjörtímabilinu, segist vera í miðjum björgunarleiðangri. Sú er ekki sýn hins almenna flokksmanns. Hann telur björgun ekki munu takast, nema brennuvörgum sé vísað á dyr. Almenni flokksmaðurinn ber ekki traust til stjórnvalda. Ef Ingibjörg Sólrún kúgar flokksráðið til hlýðni á fundinum í dag, fær reiði gagnrýnenda innanflokks ekki útrás. Þá verður fundurinn upphafið að endalokunum Samfylkingarinnar sem stórflokks.
Rautt hálsbindi Geirs

Geir Haarde er kominn í skjól spunakarla. Hann er dottinn úr sambandi við veruleikann. Hann lifir í heimi forskriftar, sem segir honum á máli norska hersins, hvað gera skuli. Í dag skuli hann vera með rautt bindi og ekki tala við sjónvarp. Á morgun skal hann nota orðin “ákveðnar aðgerðir” og “leggja hart að sér” og “lausn mála”. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir er líka komin í skjól spunakarls. Hún lifir í heimi, þar sem skoðanir samfylkingarfólks mega ekki heyrast. Forskriftir hennar eru hinar sömu og Geirs. Leiðtogar okkar hafa markvisst fjarlægzt fólk og lokað sig inni í fílabeinsturni spunakarla.
Hlutverk spunakarla

Spunakarlar auka áhrif sín í pólitíkinni hér á landi sem annars staðar. Við sjáum dæmi um, að ímynd pólitíkusa breytist. Hegðun þeirra breytist, Geir Haarde er ekki eins reiður og stundum áður. Þeir lita hárið, fara í aðgerð til fegrunar. Þeir fylgja nákvæmri dagskrá, sem stækkar jákvæð atriði og minnkar neikvæð. Geir skal tímasetja blaðamannafundi þannig, að fréttamenn ljósvakamiðla hafi lítinn vinnslutíma. Þá eru minni líkur á, að þeir leiti viðbragða við tali Geirs. Þannig er hlutverk spunakarla að villa um fyrir kjósendum. Láta þá halda, að Geir sé sterkur pólitíkus, ekki undirmáls.
Spuni utan veruleikans

Spunakarlinn Björn Richard Johansen frá Noregi minnir á spunakarla Nató, sem hafðir eru í flimtingum meðal blaðamanna. Þessi tegund spunakarla tekur ekkert tillit til veruleikans í spuna sínum. Hann hentar því vel í hruninu. Hernaðarleg uppsetning á dagskrám ráðherra er tilbreytni í hversdagsleika hrunsins. Gaman er að sjá, að vernda þarf forstjóra Fjármálaeftirlitsins fyrir blaðamönnum. Enn skemmtilegra er að sjá dagskipun til forsætis að tala ekki við sjónvarp þann daginn. Og að gera innlendum og erlendum blaðamönnum erfitt fyrir í starfi. Spunakarlinn er sannarlega við hæfi stjórnarinnar.
Samfylkingin verður rotuð

Samfylkingin sleppur ekki úr Davíðsvandanum fyrr en hann tekur pokann sinn. Davíð er seðlabankastjóri á vegum og ábyrgð ríkisstjórnarinnar allrar, hvað sem líður bókunum. Davíð er pólitíkus, rekur eigin pólitík, sem er andstæð ríkisstjórninni. Það gengur ekki. Því lengur sem Samfylkingin frestar að manna sig upp í aðgerðir, því verra fyrir hana sjálfa. Á hverjum degi eykst ábyrgð Samfylkingarinnar á hruninu. Þegar kemur að næstu kosningum, hvenær sem þær verða, fær hún rothögg í hausinn. Engin leið er að ímynda sér, að ofsareiðir kjósendur sætti sig við auðnuleysi ráðherra Samfylkingarinnar.
Gæfulausi kóngurinn

Traust á Davíð Oddssyni seðlabankastjóra er hvergi til. Það er ekki hjá dagblöðum alþjóðamarkaðsins, Wall Street Journal og Financial Times. Slík blöð munu leiða fréttir af framhaldi íslenzka hrunsins. Traustið er ekki heldur hjá erlendum sérfræðingum í banka-, fjár- og kreppumálum. Þeir tala eins og dagblöðin um Davíð sem ruglaðan pólitíkus. Traustið er ekki heldur til hjá innlendum sérfræðingum óháðum, sem fjalla um framvindu hrunsins. Allra sízt er traustið hjá almenningi, sem í raun axlar ábyrgð á fíflagangi Davíðs. Endurreisnin verður erfið með gæfulausan kóng áfram í Seðlabankanum.
Samfylkingin lætur kúgast

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir hefur tekið af skarið. Kosningum verður ekki flýtt vegna peningahnekkis og álitshnekkis þjóðarinnar. Hún segir óráð að hafa kosningar í miðjum björgunarleiðangri. Við hin teljum, að reka þurfi brennuvargana af brunasvæðinu áður en björgunarstörf geta hafizt. Samkvæmt yfirlýsingu hennar ætla brennuvargarnir að stjórna brunaliðinu í rúm tvö ár í viðbót. Samfylkingin er deigur flokkur. Var áður búin að láta keyra tvö álver ofan í kok á sér. Fer létt með að láta formanninn keyra brunalið brennuvarga ofan í kok á sér. Um leið ber flokkurinn fulla ábyrgð á hruninu.
Almenningur axlar ábyrgðina

Velferð í heilbrigðismálum minnkar á næsta ári um 10%, afleiðing hrunsins. Spítalar verða að spara 10% og geta það ekki. Þeir verða að reka starfsfólk. Landsspítalinn mun reyna að taka sjúklinga inn síðar en áður og kasta þeim út fyrr en áður. Þeir eiga að vera á heilsuhælum, sem ekki eru til og verða ekki til á næsta ári. Þetta er gamla og góðkunna leiðin að færa vandann annað. Almennt mun velferð minnka á næsta ári, þegar hennar er mestrar þörf vegna samdráttar í vinnu og kaupmætti. Yfirlýsingar Jóhönnu Sigurðardóttir duga ekki, þegar almenningur axlar alla ábyrgðina á mistökum landsfeðranna.
Uppiskroppa með skynsemi

Samfylkingin er svo uppiskroppa með skynsemi, að tveir ráðherrar hennar mæla með kosningum að vori. Segja blákalt, að ríkisstjórnin muni endurnýja umboð sitt. Tala eins og kjósendur vilji endurnýja. Ég hef enga trú á, að þeir muni þakka verk og verkleysi ríkisstjórnar. Hún hefur komið fjölda manns á vonarvöl, tugþúsundum Íslendinga, og selt afkomendur okkar í ánauð. Þetta mun koma betur fram, þegar líður fram á veturinn. Þá fyrst mun alvara málsins blasa við. Að áliðnum vetri verða fáir til að vilja endurnýja umboð stjórnarinnar. Flestir munu þá sjá, að Samfylkingin er óhæf til allra verka.
Hanga saman á spillingunni

Stjórnarflokkarnir leggja fram á Alþingi í dag frumvarp um, að þeir haldi áfram ofur-eftirlaunum, sem hafa fengið þau. Þeir þora ekki að mæta sínum foringjum í málaferlum. Vita, að foringjarnir eru siðlausir og munu sækja herfang sitt, þótt þjóðin fyrirlíti þá. Það eins, sem stjórnarflokkarnir þora að gera í frumvarpinu, er þetta: Framvegis megi nýir pólitíkusar ekki í senn taka eftirlaun og embættislaun. Hinir, sem áður kræktu í réttinn, halda honum. Frumvarpið lýsir vel, hversu fjarlægir stjórnarflokkarnir eru orðnir þjóðinni. Spilling bankahrunsins hefur brætt saman tvo spillta flokka.
Ef ég væri Sjóðurinn

Ef ég væri Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn, mundi ég harðneita að lána Íslandi. Mundi neita að láta peninga mína í hendur Davíðs og Geirs og Ingibjargar. Fyrst krefjast þess, að ruglaður eftirlaunapólitíkus viki úr Seðlabankanum. Heimta, að nýtt fólk verði skipað yfir Fjármálaeftirlitið. Mundi heimta, að handstýringu verði hætt í bankabrölti, einkavinagælum og ríkisstyrkjum. Bankamálum hefur verið þannig stjórnað á landinu allt þetta ár, að vonlaust er að treysta neinum valdamanni. Ef ég væri Sjóðurinn, mundi ég krefjast afsagnar þeirra allra. Þar á meðal afsagnar ríkisstjórnarinnar í heild.
Samfylkingin á flótta

Ég vil ganga í Evrópusambandið, tel það margra meina bót. Finnst samt umræðan bera keim af flótta frá vanda líðandi stundar. Hún er tímaeyðsla eins og umræðan um að setja fjármálaeftirlitð inn í seðlabankann. Hverjum nema ráðherrum dettur að setja handónýta stofnun inn í aðra handónýta? Samfylkingin talar í örvæntingu um allt annað en skyldu sína í ríkisstjórn. Henni ber að losna strax við forstjóra seðlabanka og fjármálaeftirlits. Ef hún getur það ekki, á hún að segja sig frá pólitík og hleypa þjóðinni að í kosningum. Svo að hún geti sagt upp Samfylkingunni fyrir frammistöðuna.
Treysta ekki Íslendingum

rlendir aðilar, sem máli skipta, treysta ekki Íslendingum. Fyrst og fremst treysta þeir ekki Davíð. Hann bjó ekki bara til nýfrjálshyggju í fjármálum, heldur breytti hann að lokum kreppu í hrun. Þeir treysta ekki ríkisstjórn Íslands, telja hana ekki skipaða frambærilegu fólki. Hún hefur gert hver mistökin á fætur öðrum í ferli kreppunnar yfir í hrun. Erlendir aðilar vita lítið um fólkið í landinu, en dæma það eftir Davíð, Geir, Björgvin, Árna o.s.frv. Erlendir aðilar, sem máli skipta, telja Íslendinga upp til hópa vera glæpahneigð og ábyrgðarlaus fífl. Og hafa því miður rétt fyrir sér.
Tapið er ofmetið

Margir hafa ekki tapað eins miklu í ýmsum sjóðum og þeir segjast hafa gert. Sérstaklega á þetta við þá, sem hafa lagt inn fé smám saman á löngum tíma, fimm eða tíu árum. Fé þeirra hefur ávaxtast óeðlilega mikið á þessum tíma. Hrunið tók þessa hækkun til baka. Sá, sem lagði inn fimm milljónir á slíku tímabili, taldi sig kannski eiga tíu milljónir fyrir hrunið. Eignin lækkaði síðan kannski niður í sjö milljónir í hruninu. Samt á maðurinn tveimur milljónum meira í sjóðnum en hann lagði inn. Sjóður hans ávaxtaðist, þrátt fyrr hrunið. Sumir þurfa að hafa þetta í huga, þegar þeir gráta tap sitt.
Heimta líka ríkisstyrk

Endurreistu bankarnir notuðu hluta af tannfé ríkisins í styrk til eigenda peningamarkaðsreikninga. Ég varaði eindregið við því þá þegar. Nú hefur sparisjóðurinn Byr niðurgreitt slíka reikninga hjá sér og vill fá til þess ríkisstyrk. Minni fjármálastofnanir hafa fengið neitun og hyggjast höfða mál gegn ríkinu. Vilja fá sömu fyrirgreiðslu og bankarnir. Í kjölfarið koma svo lífeyrissjóðirnir og séreignasjóðirnir, sem segja, að ekki megi skilja sína kúnna eftir. Þeir hafi tapað 15-20% og eigi líka að fá ríkisstyrk. Á endanum borga börnin okkar og barnabörnin alla þessa vitleysu. Sem skattgreiðendur.
Alls engin sómatilfinning

Davíð, Jónas, Geir, Ingibjörg. Yfirmenn Seðlabanka, Fjármálaeftirlits og ríkisstjórnin. Þetta fólk hefur enga sómatilfinningu. Biðst ekki einu sinni afsökunar á, að hafa sett þjóðina á hausinn. Þetta fólk sýnir enga iðrun, hefur enga auðmýkt. Það sér enga sök hjá sér. Davíð og Jónas áttu beinlínis að vera í vinnu við að hindra hrun, Geir og Ingibjörg áttu að stjórna landi. Þetta fólk telur sig þess umkomið að haga sér eins og ekkert hafi gerzt. Það er svartasta ábyrgðarleysi, sem ég hef séð í nútímasögu. Heil yfirstétt heils lands er ábyrgðarlaus með öllu og hefur alls enga sómatilfinningu.
Klaufalegur eðalkrati

Jón Sigurðsson eðalkrati kom illa út úr viðtali Kastljóss. Hann talaði tóma steypu. Vildi kenna bankamönnum um hrunið. Hann var eins og aðrir að verja sínar stofnanir, Seðlabankann og Fjármálaeftirlitið. Tókst það einstaklega klaufalega. Fjölmiðlar hafa birt kafla úr reglugerðum um þessar stofnanir. Þeir hafa sýnt fram á, að þær notuðu ekki heimildir sínar til aðhalds og eftirlits. Jón varð að viðurkenna þetta, en neitaði síðan nokkrum sinnum að svara nánari útfærslum á spurningum. Játaði þó, að seðlabankastjórar hefðu lítið samband við bankaráðið. Ekki einu sinni, þegar Davíð slátraði Glitni.
Aðför Davíðs að Dorrit

Aðför Davíð Oddssonar að Dorrit Moussiaeff forsetafrú og hjónabandi forseta sýnir hugarfar hans. Gekk sjálfur í að reyna að hindra hjónabandið. Taldi sýslumann hafa verið of lipran við forsetahjónin. Ekki væri ljóst, hvort fyrra hjónabandi Dorrit hefði formlega verið slitið. Þetta var árið 2003. Í bréfi til forsetans krafðist hann, að bætt yrði úr ágöllum við hjónabandið. Engin dæmi eru um, að forsætisráðherra hafi slík afskipti af persónumálum fólks. Davíð situr um að misnota embætti sín til að koma höggi á fólk. Og sést ekki fyrir. Þetta er sami Davíð og nú skandalíserar í Seðlabankanum.
Dylgjur eru beittastar

Beittasta vopn Davíðs Oddssonar er að hóta illu. Ef þið gagnrýnið hann, mun hann segja frá leyniupplýsingum, sem hann þykist hafa um ykkur. Segist vita, hvers vegna Bretland beitti okkur hryðjuverkalögum. En hann segir okkur það ekki, hótar bara. Honum finnst eðlilegt að liggja á upplýsingum, sem skipta máli. Og mjatla þeim síðan út í samræmi við sína prívat hagsmuni. Ef alræmt drottningarviðtal Kastljóss við Davíð olli ekki hruninu, var það eitthvað annað, sem olli því. Ef Davíð veit það, ber honum skylda til að segja frá. Alls ófært er, að hann haldi bara uppi dylgjum og gróusögum að hætti Davíðs.
Davíð afnam bindiskyldu

Búið er að finna daginn, þegar hrunið hófst, 25. marz. Þá afnam Davíð Oddsson bindiskyldu erlendra útibúa íslenzku bankana. Hann gaf grænt ljós á IceSave og aðra vitleysu erlendis, sem gerði okkur gjaldþrota. Venjulega binda seðlabankar ákveðið hlutfall innlána hjá viðskiptabönkum á reikning hjá sér. Þar með geta bankarnir ekki lánað það út. Bindiskylda á IceSave og skyldum reikningum hefði bremsað sukkið. Davíð hafði í hendi sér að halda bindiskyldu áfram. Hann kaus þvert á móti að afnema hana. Þar með hóf hann þjóðarhrunið, sem hann síðar magnaði með kjafthætti og ýmsum öðrum hætti.
Ekki má verja krónuna

Seðlabankinn þarf ekki að verja gengið. Það á bara að finna sig sjálft eins og hjá öðrum myntum. Við vitum, hvert krónugengið er. Í dag kostar evran 240 krónur hjá evrópska seðlabankanum. Það er rétt gengi, ekki það sem Davíð Oddsson gefur út. Þegar krónunni verður aftur siglt á flot, skiptir máli, að hún sökkvi ekki, heldur fljóti. Þá þarf gengið að vera raunsætt. Við skulum reikna með, að tölurnar séu næstum réttar hjá evrópska seðlabankanum. Ef Seðlabanki Davíðs reynir að verja gengið, græða spákaupmenn og lánin frá Alþjóða gjaldeyrissjóðnum gufa upp. Við höfum ekki ráð á slíkum mistökum.
Innherjasvik á fullu

Þegar grunur rís um innherjasvik, verður að rannsaka málið strax og gefa málsaðila frí frá vinnu á meðan. Eitt slíkt mál snýr að ráðuneytisstjóranum Baldri Guðlaugssyni. Hann seldi bankabréf sín tveimur vikum fyrir hrunið. Hafði aðgang að upplýsingum, sem aðrir höfðu ekki. Þá eru Jakob Valgeir Flosason og Magnús Ármann sagðir hafa keypt milljarðavirði af hlutabréfum daginn fyrir hrun þeirra. Þetta eru rökstuddar fullyrðingar. Þeir eru grunaðir um að hafa tekið að sér að losa aðra undan þessum hlutabréfum. Þetta þarf að rannsaka strax og gefa viðkomandi bankamönnum frí á meðan.
Ber sjálfur ábyrgðina

Fræðimennirnir hafa tjáð sig um varnarræðu Davíðs Oddssonar. Telja hana vera ákæru á hendur ríkisstjórninni fyrir aðgerðarleysi, þrátt fyrir viðvaranir. Annar hvor aðilinn verði að víkja, seðlabankastjórnin eða ríkisstjórnin. Segja Seðlabankann hefði getað stjórnað bönkunum með bindiskyldu og reglum um lausafé og þannig hindrað hrunið. Segja þar tala mann, sem njóti einskis trausts, hvorki heima né erlendis. Þess vegna sé aldrei tekið mark á honum, þótt honum ratist stundum satt á munn. Davíð hafi sjálfur sem forsætis hannað umhverfi banka og fjármálaeftirlits, sem hann gagnrýnir núna.
Eignabreytingar valdhafa

Nú er vitað, að margir æðstu menn landsins vissu um yfirvofandi hrun með nokkrum fyrirvara, sumir frá í febrúar. Eru staðnir að því að hafa leyft kreppunni að spinnast upp án þess að gera neitt. Enginn treystir þessum mönnum til eins eða neins. Þess vegna vaknar spurningin um, hvað þeir voru að gera allan þennan tíma. Voru þeir að nota tækifærið, hagræða sínum eigin fjármálum í skjóli upplýsingamyrkurs? Fleiri en Baldur Guðlaugsson liggja undir grun. Þeir, sem vissu, þurfa að slá á þessa hugmynd. Með því að gera grein fyrir breyttri hlutafjáreign og skuldastöðu sinni á þessum langa tíma.
Leiðtogi án samráðs

Báðir eru þeir hissa, Björgvin Sigurðsson og Össur Skarphéðinsson. Segjast ekki hafa verið á neinum ríkisstjórnarfundi með Davíð Oddssyni snemma á árinu. Segjast hvergi hafa heyrt meintar aðvaranir seðlabankastjórans og engar greinargerðir fengið. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir segir sig og Geir hafa sex sinnum snemma árs setið með bankastjórum Seðlabankans. Umræðuefnið hafi verið erfið staða bankakerfisins. Samkvæmt þessum fréttum miðlaði Ingibjörg Sólrún ekki kreppufréttum til mikilvægara samráðherra, þar á meðal bankaráðherra. Samráðastjórnmál henta henni ekki, þegar á reynir.
Sjö nafngreindir ábyrgðarmenn

Hápunktur hrunsins eru IceSave reikningarnir, sem rændu þjóðina mannorði sínu. Fremstir illmenna fóru þar Bjöggarnir, Björgólfur Thor Björgólfsson og Björgólfur Guðmundsson. Svo og bankastjórar þeirra, Halldór J. Kristjánsson og Sigurjón Þ. Árnason. Rændu þjóðina hundruðum milljarða og mannorði hennar þar á ofan. Samt ganga þeir enn lausir. Einnig ganga lausir Davíð Oddsson og Jónas Fr. Jónsson, sem áttu að passa upp á krimmana. Loks ganga lausir Davíð Oddsson og Geir H. Haarde, er bjuggu til nýfrjálshyggju bankanna, sem er rót vandans. Bara örfá nöfn, sem nú ættu að hverfa úr landi til friðþægingar.
Fyrirmunað að rökræða

Stundum fæ ég tölvupóst með athugasemdum við blogg mitt. Ætla mætti að fólk talaði þar um staðreyndir málsins. Tefldi fram öðrum rökum gegn mínum og benti á nýjar staðreyndir, sem skipti máli. En svo er aldeilis ekki. Allur þorri athugasemdanna ræðir málsefnið ekki neitt. Í staðinn reiknar fólk út hugarfar mitt og hvernig ég hafi komizt að þessari niðurstöðu. “Hvaða hvatir eru bak við þetta”, spyr fólk. Að mati þessa fólks hafa rökstuddar skoðanir aðeins einhvern annarlegan tilgang. Slíkur póstur hefur dregið úr annars litlu áliti mínu á þjóðinni. Henni virðist fyrirmunað að rökræða.
Burt með gereyðingarvopnið

Ríkisstjórnin hefur nóg með sjálfa sig. Hún hefur ekki til viðbótar efni á að hafa núverandi seðlabankastjóra. Erlendir viðskipta-fjölmiðar skrifa um Davíð Oddsson eins og fávita. Þar á meðal Financial Times og Wall Street Journal. Svipað segja erlendir peningafræðingar, sem hafa sagt álit sitt á hruni Íslands. Davíð er eini pólitíkus heims í hlutverki seðlabankastjóra. Hann á þar ekki heima og er búinn að gera nógu illt af sér. Fásinna er að lána Íslandi hundruð milljarða króna meðan hann er enn við völd. Geir verður að safna saman í hugrekki til að losa þjóðina við gereyðingarvopnið.
Prósentvís flokkaábyrgð

Pólitísk ábyrgð á hruninu er ekki bara metin í töpuðum verðmætum. Meira máli skiptir álitshnekkir þjóðarinnar, sem er fyrirlitin víða um heim. Flokkarnir bera misjafna ábyrgð á þessu heildarmagni hrunsins. Sjálfstæðisflokkurinn ber auðvitað 100% ábyrgð. Bjó til forsendur hrunsins, stjórnaði eftirlitinu og klúðraði stjórninni á lokametrunum. Samfylkingin ber 70% ábyrgð með því að stjórna eftirlitinu og klúðra stjórninni. Framsókn ber aðeins 30% ábyrgð. Hún bjó bara til forsendurnar, en stýrði ekki aðgerðum. Það var einmitt vond stjórn Davíðs og Geirs, sem breytti alþjóðlegri kreppu í séríslenzkt hrun.
Þjóðkirkja í fílabeinsturni

Hús bóndans í Laufási í Grýtubakkahreppi er látlaust og passar vel við önnur hús í röðinni á Laufási. Ég skil ekki fjandskap þjóðkirkjunnar við húsið. Þórarinn Pétursson heldur úti myndarbúskap á jörðinni. Ég veit ekki til, að neinn prestur hafi áhuga á búskap á jörðinni. Búskapur Þórarins er studdur af sveitungum hans og sveitarstjórn. Af hverju er þjóðkirkjan að abbast upp á myndarlegan búskap á sögufrægri jörð? Það er ekki eins og vanti hús á staðnum fyrir prestinn, ef hann finnst einhvern tíma. Þjóðkirkja í fílabeinsturni stundar ítrekað ofbeldi á leiguliða sínum í Laufási.
Íbúðalánasjóður kaffærður

Svo mikið á nú að leggja á Íbúðalánasjóð, að hann hrynur að lokum eins og bankarnir. Hann tapaði helmingnum af eigin fé í bankahruninu. Tapaði tíu milljörðum og á tíu milljarða eftir af eigin fé. Í reglugerð segir, að eigin fé sjóðsins eigi að vera meira en 5% af veltu. Nú er það komið niður í 4%, sem er hættulegt. Sjóðurinn er því illa í stakk búinn að taka við öllum húsnæðisvanda þjóðarinnar. Það einkennir líka aðgerðir stjórnvalda, að þau leysa allan vanda með því að flytja hann annað. Það minnkar vandann ekkert. Brýnt er, að ríkisstjórnin hvolfi ekki Íbúðalánasjóði til viðbótar öðru.