arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Við og þeir

Við þurfum að treysta hvort öðru, segir Björgvin Sigurðsson ráðherra. Takk fyrir, við treystum hvort öðru. Orðið VIÐ á hér um þjóðina sjálfa. Fólk treystir hvert öðru. Orðið VIÐ nær hins vegar ekki yfir Björgvin og hina ráðherrana. Sem eru ÞEIR. Það orð nær líka yfir forustu Seðlabanka og Fjármálaeftirlits. Nær yfir alþingismenn, sem gáfu sér bólgin eftirlaun. Nær yfir fyrrverandi og núverandi yfirmenn banka og útrásarvíkinga almennt. Þetta lið eru ÞEIR, fólkið, sem hafði okkur að fífli. VIÐ treystum hvort öðru, en við treystum ÞEIM alls ekki baun. Að gefnum tilefnum.
Tveir höfuðkrimmar

Ég tel Geir Haarde vera krimma, svo og Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur. Þau hafa hneppt okkur í skuldafangelsi, börn okkar og barnabörn. Þau hafa hneppt heila þjóð í skuldafangelsi. Með mistökum á mistök ofan. Með gerræði á gerræði ofan. Verri krimma er ekki hægt að finna hér á landi. Illu öflin, sem hafa hallarbylt samfélaginu, eru Sjálfstæðisflokkurinn og Samfylkingin. Þau þóttust vera á vaktinni, þegar sigling inn í kreppu varð að falli niður í hrun. Annað hvort brýtur þjóðin illu öflin á bak aftur eða hún gengur þrælslunduð undir okið. Líklega gerist það síðara og krimmarnir halda velli.
Skammtímalausn langtímavanda

Ríkisstjórnin hefur ákveðið að refsa þeim, sem hafa lánað Íslandi og hindra aðra í að fjárfesta hér. Hún gerir það með gjaldeyrishöftum. Þar með hefur hún skaðað orðspor Íslands til langs tíma. Hún gerir það til að leyna stærð hrunsins fyrir þjóðinni. Ef gjaldeyrisviðskipti yrðu gerð frjáls, mundi krónan hrynja og haldast lág í nokkra mánuði. Ef evran færi í 300 krónur, mundu innfluttar vörur margfaldast í verði meðan svo stendur. Sá kostur er þá að flytja sem allra minnst inn og lifa sem mest af gögnum og gæðum landsins. Ríkisstjórnin vill ekki, að fólk finni núna fyrir þessu sjokki.
Skuggahið haftalaganna

Haftalögin mega ekki hindra erlendar fjárfestingar. Til dæmis er brýnt, að þau hindri ekki samninga um netþjónabú. Þau eru fín viðbót við atvinnulífið, kaupa mikið rafmagn og hafa hámenntað fólk í vinnu. Þegar háhraðatengingar eru komnar yfir hafið til beggja átta, fylgja netþjónabú í röðum. Erlendir aðilar verða að fá að taka aftur út fé, sem þeir leggja til netþjónabúa. Hvort sem er í formi arðs eða hagnaðar. Gallinn við Eysteinsku Geirs er, að hún heftir erlendir fjárfestingar. Haftalögin taka ekki á þeim vanda. Þau byggjast á eðlislægum ótta Geirs og munu fljótlega valda okkur skaða.
Afneitun ráðherrans

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir er í afneitun. Telur hrunið Framsókn að kenna, því að hún aðstoðaði Sjálfstæðið við að búa til eftirlitslausa frjálshyggju í bönkum. Er bara ekki nægileg skýring á hruninu. Hefði bara dugað í svipaða kreppu og er í öðrum frjálshyggjuríkjum. Ástæðan fyrir því, að hér er ekki kreppa, heldur hrun, er Samfylkingin. Hún hefur setið í ríkisstjórn allan þann tíma, sem einkenni kreppu hafa vaxið. Í heilt ár hefur Ingibjörg Sólrún séð einkennin og heyrt um þau. Samt sagði hún í lok september, að hún sæi enga kreppu. Hún var sjálf á vaktinni og það var hún sjálf, sem brást.
Mútar með jólahlaðborði

Gunnar Páll Pálsson, persónugervingur bankaspillingar, hefur stigið nýtt skref á ógæfuferlinum. Hann mútaði trúnaðarmönnum VR með jólahlaðborði, sem VR greiðir auðvitað. Þar rituðu þeir undir yfirlýsingu um stuðning við hann sem formann VR. Í lýðræði er atkvæðagreiðsla leynileg. Hjá formanninum er mönnum stillt upp í röð og þeir látnir greiða atkvæði fyrir opnum tjöldum, með nafni og kennitölu. Ítrekað hefur komið fram, að formaðurinn er ekki maður, sem skilur mun á réttu og röngu. Framganga hans í bankaráði Kaupþings var með endemum. Þar fríaði hann helztu óráðsmenn bankans af skuldum þeirra.
Höft í stað frjálshyggju

Gjaldeyrishöftin nýju eru bezta dæmið um, hversu illa er komið fyrir ofsatrú frjálshyggjunnar. Ríkisstjórn frjálshyggjunnar hefur kúvent og er komin út í svörtustu Eysteinsku. Tímarnir eru auðvitað óvenjulegir og óvenjulegir tímar kalla á óvenjuleg ráð. Önnur saga er, hvort rétta leiðin úr hruninu er að setja tveggja ára höft á gjaldeyri. Ríkisstjórnin hættir á, að gjaldeyrir leki út á sama hátt og hann gerði í Argentínu sællar minningar. Setja þarf strangt og mannfrekt eftirlit til að þetta gangi upp. Betra hefði verið að kasta krónunni aftur út í lífið og leyfa henni að skoppa frjálst að vild.
Áttavillt Alþýðusamband

Alþýðusambandið hefur misst af þjóðarlestinni, veitir enga forustu lengur. Andófsfundir samtaka borgara hafa verið firnavel sóttir. En vægir fundir Alþýðusambandsins um hrunið hafa verið illa sóttir. Það stafar af, að þjóðin telur samtök launafólks vera hluta af ímyndaðri þjóðarsátt hinna seku, það er ríkisstjórnarinnar. Hún sé partur af bræðralagi strákanna í pólitík. Alþýðusambandið, vinnuveitendur og ríkisstjórnin eru álitin vera sömu megin við borðið. Eru ÞEIR. Hin erum VIÐ: Allur almenningur er hinumegin við borðið og veit af því. Þess vegna er Alþýðusambandið einangrað og áttavillt.
Kreppur eru gamalkunnar

Brezki sagnfræðingurinn Philip Kay telur fjölþjóðakreppur gamlar í hettunni. Ein slík hafi orðið 88 árum fyrir Krist á valdsvæði Rómverja. Kreppan varð þá vegna styrjaldar Rómverja við Míþridates VI, konungs í Pontus við Svartahaf. Míþridates réðist inn í vesturströnd núverandi Tyrklands og þurrkaði upp myntir svæðisins. Það leiddi til peningakreppu í Rómaborg og rifrildis um, hvort halda mætti stríðinu áfram. Efnahagslífið í borginni byggðist þá þegar á lánveitingum. Þær fjöruðu út eins og þær hafa nú gert. Cicero ræðusnillingur var sá fyrsti, sem sá samhengi í stöðu ýmissa mynta.
Leyndó gjaldeyrir í Seðló

Fyrir tæpri viku lagði Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn fyrsta lánið inn á reikning Seðlabankans. Viðskiptaráðherra var hins vegar ekki tilkynnt um það fyrr en núna, viku síður. Um tvennt er að ræða. Annað hvort er Davíð Oddsson enn í einleik gegn ríkisstjórninni. Og reynir þá að láta hana frétta eins lítið og framast er unnt. Eða þá, að Björgvin Sigurðsson bankaráðherra er orðinn einangraður frá bankamálum í ríkisstjórninni. Fær ekki að vita það, sem aðrir ráðherrar vita. Sama er, hvor skýringin er rétt, leyniþrá bankans er vond og óskiljanleg, hvernig sem á hana er litið.
Allt er helfrosið

Hjónaskilnuðum hefur fækkað í hruninu. Hjón hafa ekki efni á að skilja, því að ekki er hægt að koma eignum í verð. Þetta er dæmi um frostið í hruninu. Fólk getur ekki einu sinni étið út eigur sínar, því að þær eru verðlausar. Allar breytingar eru frosnar. Nýjungar í atvinnulífi ná ekki fram að ganga, því að bankar lána ekki. Allir fjármagnsstraumar liggja til útlanda, engir liggja innanlands. Þannig verður ástandið um nokkurra ára skeið í boði Geirs Haarde og Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur. Mistök þeirra hafa rústað samfélaginu. Að baki landsfeðranna tveggja er svo vofa nýfrjálshyggjunnar.
Þrír litlir rugludallar

Guðlaugur Þór Þórðarson heilbrigðisráðherra segir á borgarafundi, að hér sé kreppa eins og í útlöndum. Hann er fjarri öllu viti. Hér er ekki kreppa, heldur hrun, gerólíkt öðrum löndum. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir sagði í septemberlok, að hún sæi enga kreppu. Hún var enn meira út úr kú en hinn ráðherrann. Ekki er von á góðu, þegar svona rugludallar eru ráðherrar. Össur Skarphéðinsson segir upptendraður í ræðustóli, að hann hygðist labba niður í Seðlabanka og segja Davíð að hypja sig. Hann hefur ekki fengizt til að efna loforðið. Ekki er von á góðu, þegar svona rugludallar eru ráðherrar.
Velferðinni verður rústað

Hvað sem heilög Jóhanna segir munu mistök ríkisstjórnarinnar rústa velferð þjóðarinnar. Í fyrsta lagi mun gengishrunið hækka innfluttan kostnað við velferð, svo sem lyf. Í öðru lagi hækka gengishrunið og verðbólgan skuldir fátækra. Í þriðja lagi minnka tekjur velferðarfólks, svo sem greiðslur lífeyris. Í fjórða lagi verða þúsundir atvinnulausar. Allt þetta keyrir upp kostnað við velferð. Rifrildi Jóhönnu og Árna Mathiesen um 10% niðurskurð velferðar eru smámunir miðað við hrikalegar afleiðingar hrunsins, sem enn eru ekki komnar fram. Hér verður sultur og seyra tugþúsunda eftir áramótin. Í boði nýfrjálshyggjunnar.
Evran er 300 króna virði

Kenningar erlendra fræðimanna um gengi krónunnar á næsta ári finnast mér trúverðugar. Það muni strax falla í 300 krónur á evruna. Síðan muni það um mitt næsta ár hafa jafnað sig í 200 krónum. Seðlabanki Evrópu skráir gengi krónunnar núna á 265 krónur. Það er nærri réttu lagi. Hins vegar er fráleitt gengi hjá okkar seðlabanka, sem skráir það á 188 krónur. Seðlabankinn getur ekki varið slíkt hágengi í frjálsum flutningi fjármagns og á ekki að reyna það. Engin ástæða er til að fórna erlendu lánsfé í rugl. Verst er, að fólk treystir ekki klúðrurum Seðlabankans til að halda rétt á spilum þess.
Bati ímyndar eða innihalds

Alþýðusambandið gerir kröfur í samstarfi þess við ríkisstjórnina. Vill, að ráðherrar fjármála og bankamála víki eins og stjórnendur seðlabanka og fjármálaeftirlits. Ekki vegna lögbrota ráðherranna, heldur á siðferðilegum forsendum. Ráðherrar bera ábyrgð á sínum málaflokkum. Mesta ábyrgð bera raunar Geir Haarde og Ingibjörg Sólrún, en Alþýðusambandið nefnir þá krimma ekki. “Það skortir tilfinnanlega á trúverðugleika stjórnvalda,” sagði forseti Alþýðusambandsins. Hann bætti við, að ríkisstjórnin yrði að “bæta sína ímynd”. Mér finnst raunar brýnna að bæta innihaldið fremar en ímyndina.
Nemendur í útrásarboði

Katrín Oddsdóttir er ekki vel séð af hópi samnemenda hennar við Háskólann í Reykjavík. Þeir vilja, að fræg ræða Katrínar á útifundi á Austurvelli verði fjarlægð af heimasíðu skólans. Þeir vilja eins konar stafræna bókabrennu, samkvæmt orðalagi vefritsins Nei. Það orðalag fellur að hugsun nemendanna. Eru í hlutverki þeirra, sem fyrr á öldum vildu brenna bækur með óviðeigandi skoðunum. Katrín hafði hvatt til, að ríkisstjórnin yrði rekin frá völdum með afli götunnar. Mér finnst sú skoðun Katrínar frambærileg í núverandi stöðu. Og samnemendurnir eru einmitt í skólanum í boði fyrirtækja útrásarinnar.
Upphafið að endalokunum

Við sjáum afleiðingar einkavæðingar alls staðar. Í krummaskuðum á borð við Seltjarnarnes. Í heimsveldum á borð við Bretland. Opinber þjónusta versnar. Öll natni víkur fyrir hraðri afgreiðslu á færibandi. Gildir um spítala, skóla, sorphirðu. Gildir um allt. Lífslíkur minnka, samanber Rússland, Bretland og Bandaríkin. Límið í samfélaginu minnkar og hverfur. Ríka fólkið sættir sig ekki við opinbera þjónustu. Fær sér prívat. Smám saman verður ástandið eins og við sjáum það í miðborgum víða um Bandaríkin. Þar ríkir styrjöld glæpagengja og lögreglu. Einkavæðing er upphaf að endalokunum.
Bankaleynd: Fé er ekki fólk

Bankaleynd er ekki mannréttindi. Það er bara bull. Bankaleynd stafar af, að peningar vilja dyljast og fara þangað, sem þeir geta falizt. Peningar hafa engan sérstakan rétt á að vera í felum, ekki varinn rétt í stjórnarskrá. Það er praktískt atriði, hversu mikil bankaleynd megi vera, ef hún má vera til. Ef ríki ákveður takmarkanir á bankaleynd, þá er það bara eins og hver önnur ákvörðun. Samtök ríkja á borð við Evrópusambandið geta takmarkað bankaleynd. Þá flýja glæpsamlegustu peningarnir út í karabískar eyjar. Þannig er lífið. En það er firra, að tala um bankaleynd sem mannréttindi. Fé er ekki fólk.
Vantraust á bankaleynd

Fólk treystir hvorki gömlu bönkunum né nýju bönkunum. Þess vegna talar það um afnám bankaleyndar. Fólk treystir hvorki gömlu eða nýju yfirmönnunum eða endurskoðendunum, því að þeir hafa bara haft stólaskipti. Þess vegna talar fólk um afnám bankaleyndar. Fólk treystir ekki gömlum og nýjum skilanefndum og bankaráðum. Þess vegna talar fólk um afnám bankaleyndar. Fólk treystir ekki gömlu og nýju fjármálaeftirliti, því að það er hvort tveggja sama gamla tóbakið. Þess vegna talar fólk um afnám bankaleyndar. Af því að ástandið er undarlegt, er eðlilegt, að fólk tali um, að afnema þurfi bankaleynd.
Vaxandi gengismunur

Rétt er að hafa áhyggjur af, að Seðlabankinn setji krónuna á flot á of háu gengi. Og reyni síðan að verja það. Hjá bankanum var evran skráð í gær á 188 krónur. Hins vegar var hún skráð á 265 krónur hjá evrópska seðlabankanum. Þar hefur evran hækkað úr 200 krónum á þremur vikum. Þetta er óþægilegur og vaxandi munur. Hann bendir til, að skráning íslenzka bankans sé röng. Með henni sé óvart verið að búa í haginn fyrir nýtt áhlaup á hana, þegar henni verður fleytt. Það mundi leiða til gjaldeyrisþurrðar. Skelfilegt verður, ef lánin að utan brenna upp í tilraun til að halda uppi háu gengi krónunnar.
Fimmfaldur hnekkir

Alþjóða gjaldeyrisssjóðurinn segir Ísland hafa orðið fyrir fimm áföllum. Það eru gengisáfall, verðbólguáfall, eignaáfall, tekju- og atvinnuáfall og loks lánsfjáráfall. Samanlagt er lýsing sjóðsins lýsing á helvíti. Sjóðurinn dregur að vísu ekki sjálfur þá ályktun, en hana má lesa út úr lýsingunni. Almenningur tapar í senn á gengi, verðbólgu, eignum, tekjum, atvinnumissi og lánsfé. Þetta helvíti mun smám saman koma í ljós í vetur. Núna koma nokkur þúsund af bálreiðu fólki í Háskólabíó. Allt verður brjálað, þegar líður á veturinn. Ég sé ekki, að Ingibjörg Sólrún komist hjá kosningum síðla vetrar.
Geir er ekki kjölfesta

Gjaldeyrislánin að utan eru ekki háð forsætistign Geirs Haarde. Lánin mundu koma, þótt hann væri ekki forsætis. Þvert á móti hefur mikil tregða verið í afgreiðslu lánanna. Hún stafar af, að margir vilja ekki leggja fé í hendur sannanlegra óreiðumanna. Til dæmis vilja sænsku lánveitendurnir fá betri skýringar á, hvernig lánin verði notuð. Erlendir ráðamenn í seðlabönkum og ríkisstjórnum hafa beinlínis áhyggjur af framgöngu íslenzkra stjórnvalda. Geir er í þeirra augum engin kjölfesta landsins, heldur eitt vandamálanna. Kosningar hér á landi mundu síður en svo setja erlend lán í uppnám.
Leynifundur Ásmundar

Hvers vegna skauzt Ásmundur Stefánsson á leynifund í Landsbankanum með Jóni Ásgeiri Jóhannessyni á laugardaginn? Full ástæða er til að hafa áhyggjur af félagsskap hins nýja eftirlitsmanns ríkisstjórnarinnar. Af hverju skauzt Ásmundur ekki á fund með þér og mér, alþekktum skilamönnum? Getum við ekki gefið betri ráð? Hvers vegna telur nýi eftirlitsmaðurinn ástæðu til að þinga persónulega með útrásarvíkingum? Það eykur ekki traust fólks á eftirliti stjórnvalda. Sem var raunar ekkert fyrir leynifundinn.
Gísling hindrar flótta

Hagstofan telur, að kaupmáttur hafi rýrnað um sjö prósent á árinu. Er þó ekki nema hluti vandans enn kominn fram. Innfluttar vörur eiga eftir að hækka enn meira í verzlunum, þegar nýjar birgðir koma. Til viðbótar hruni kaupmáttar er komið frost í viðskiptum með fasteignir. Þeir, sem fyrr á árum flúðu land, gátu oft selt íbúðir til að koma sér fyrir annars staðar. Nú er það ekki hægt, jafnvel þótt verð íbúða hafi lækkað um helming, reiknað í erlendum gjaldmiðli. Samfara hruni kaupmáttar er komin fasteignagísling, sem hindrar flótta fólks til annarra landa með heiðarlegt stjórnarfar.
Trúarofstækið var algert

Davíð Oddsson, Geir Haarde og Ingibjörg Sólrún kveiktu ekki á viðvörunum í febrúar, maí og september. Hefðu getað hlustað á erlenda sérfræðinga. Hefðu getað áttað sig og hindrað hrunið. Í vegi þeirra stóð trúin. Þau trúðu ekki, að glæsilega nýfrjálshyggjan gæti bilað. Öll eru þau með frjálshyggjugaura kringum sig. Líka Ingibjörg Sólrún. Frjálshyggjugaurar kratanna eru ekki skárri en sjálfstæðis. Gaurarnir sögðu ráðherrunum, að allt væri í lagi, kreddan mundi leysa allan vanda. Blint trúarofstæki þremenninganna olli hruninu. Þau töldu einfaldlega, að trúarsetning væri eins konar hagfræði.
Fólk er gáttað

Fólkið er gáttað yfir, að enginn skuli enn hafa verið látinn svara til saka fyrir hrun þjóðarinnar. Utan einn starfsmaður hjá Virðingu hf, sem fáir vissu, að væri til. Ríkisstjórnin hefur ekki vikið, ekki einu sinni einn ráðherra. Seðlabankastjórnin hefur ekki vikið og ekki heldur yfirmenn Fjármálaeftirlitsins. Þetta eru þær stofnanir, sem brugðust. Þar stjórna þeir, sem settu þjóðina á hausinn. Sumir af athyglisbresti, aðrir af kæruleysi, einhverjir af hugmyndafræðilegum ástæðum. Fólkið er gáttað yfir, að reynt sé að laga afleiðingarnar án aðkomu hæfra fagmanna utan úr bæ.
Þið völduð þorpsfíflin

Alþingi valdi ráðherra, sem völdu eftirlitsaðila, sem hlífðu bankastjórum og bankaeigendum. Alþingi er uppspretta vandræðanna. Það er samkoma þorpsfífla landsins. Þess vegna er við að hæfi að mótmæla við alþingishúsið og henda í það eggjum. Þar eru fíflin, sem afhentu valdið í hendur þeirra, sem ekki kunna með það að fara. En alþingi er ekki sjálfvalið. Það, sem nú situr, er ekki heldur valið af mér. Alþingi er valið af kjósendum. Ykkur, þessum erkiaulum. Þið hafið kosið Sjálfstæðið og Samfylkinguna. Þið hafið kallað hrunið yfir okkur hin. Viljið þið ekki gera svo vel að borga. Strax.
Margréti verkakonu á þing

Við eigum að kjósa Margréti verkakonu á þing og hennar líka. Fella ALLA núverandi þingmenn. Velja í staðinn nokkur þau, sem hafa staðið sig bezt á útifundum og borgarafundum síðustu vikur. Þetta fólk á síðan að velja faglega ríkisstjórn með Andra Snæ Magnason sem forsætisráðherra. Og aðra slíka sem ráðherra. Ríkisstjórnin á síðan að velja Þorvald Gylfason sem seðlabankastjóra. Og aðra slíka sem forstöðumenn eftirlitsstofnana. Við þurfum að ryðja burt öllum brennuvörgunum. Velja okkur almennilegt brunalið í staðinn. Allt, sem nú er krukkað, er án trausts og stuðnings okkar.
Frosnar sálir leiðtoga

Borgarafundurinn í gær sýndi, að þau hlusta hvorki né heyra. Geir Haarde og Ingibjörg Sólrún eru orðin svo forstokkuð, að þau eru frosin. Koma á fund hjá reiðum almenningi með sálina frosna. Svara öllum spurningum út í hött. Tala tungumál, sem enginn skilur og enginn virðir. Þau tvö eru ásamt Davíð orðin að minnisvarða hrunsins. Hver vika, sem líður undir þeirra stjórn, er vika aukins vonleysis og vantrausts. Spurningin er bara, hvort almenningur hefur kraft í sér til að bera þau út. Kasta þeim út á sorphaug sögunnar. Þau ætla að öðrum kosti að sitja hrokafull út kjörtímabilið. Það eitt er ljóst.
Þið eruð ekki þjóðin

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir hrækti á fundinn í Háskólabíó í gær: “Þið eruð ekki þjóðin,” sagði hún. Hrokinn slær upp í hundrað. Hún skammast sín ekki vitund. Nokkuð er samt til í þessu hjá henni. Stór hluti þjóðarinnar lætur sig hrunið engu varða. Hann heldur áfram að styðja sína gömlu forustu, þótt hún hafi sofið á verðinum. Þannig var fundur Samfylkingarinnar á laugardegi. Þar var klappað fyrir utanríkisráðherra, einum helzta brennuvarginum. Væntanlega telur Ingibjörg, að sín þjóð hafi verið þar. En óskynsamlegt er og hrokafullt að minna fundinn í Háskólabíó á, að hann sé ekki þjóðin.
Bankaleynd og vantraust

Fólkið treystir hvorki stjórnvöldum né þeim, sem stjórna bönkunum. Gildir um yfirmenn í bönkunum, skilanefndir, pólitískt valin bankaráð. Gamlar reglur um bankaleynd eiga ekki við lengur. Leynd stenzt ekki, þegar traust er ekki til. Fólkið telur, að endurskipulagning bankanna feli í sér mismunun. Verið sé að hjálpa stórum skuldunautum og öðrum gæludýrum kerfisins á kostnað almennings. Ríkisstjórninni er réttilega kennt um þetta. Hún situr sem fastast og heimtar frið við verkefni, sem henni er ekki treyst fyrir. Þetta var meðal þess, sem kom skýrt fram á borgarafundinum í gær í Háskólabíó.
Gæfulaus umræða á þingi

Eftir umræðurnar í dag efast ég um, að stjórnandstaðan breyti miklu. Vekur mér ekki traust. Mér finnst hún flytja sömu ræðuna og áður, þótt nú sé tími nýrra viðhorfa. Um stjórnarflokkana vitum við, að þeir bera sök á ástandinu og eiga skilið að deyja. Fáir treysta núverandi forustu til að gera neitt af viti. Hér þarf ný stjórnmálaöfl, ekki þessar gömlu stofnanir með þreyttu andlitin. Þjóðin þarf að skipa sér niður í alveg nýjar sveitir. Til þess þarf kosningar. Andófsfólk þarf að knýja fram kosningar. Og skipuleggja sig síðan á lista, sem taki við af úreltum flokkum á gæfusnauðu Alþingi.
Evrópa er ekki tímabær

Ef krónan flýtur án þess að deyja endanlega, eigum við að halda henni áfram enn um sinn. Við verðum ekkert í útrás næstu árin og þurfum að jafna okkur eftir hrunið. Í bili er ekki réttur tími til að sækja um aðild að Evrópusambandinu. Við erum of aum til að standa á rétti okkar til fiskveiða. Evrópusambandið vill hins vegar láta hné fylgja kviði. Við skulum tala við það, þegar við treystum okkur til að hafna fiskveiðikröfum þess. Við gerum þá grín að misheppnaðri fiskveiðistefnu þess, sem höfð er að athlægi um heim allan. Í bili verðum við bara að sleikja sár okkar og bíða betri tíma.
Lindýr stjórnmálanna

Ef Samfylkingin væri dýr, mundi hún ekki vera hryggdýr. Hún er lin, eins og aðrir krataflokkar. Alltaf reiðubúin til að gefa eftir. Erfið í samstarfi, en makkar alltaf rétt að lokum. Vælir um kosningar, en samþykkir svo engar kosningar. Vælir um endurreisn, en samþykkir svo framhald brennuvarga. Vælir um Davíð, en leyfir honum svo að skandalísera áfram. Þegar á reynir, fylgir hún Ingibjörgu Sólrúnu og óbreyttu stjórnarsamstarfi. Þar sem allt er áfram nákvæmlega eins og það var fyrir hrun. Og enginn axlar neina ábyrgð, allra sízt Samfylkingin. Hún er einskonar lindýr stjórnmálanna.
Enn skandalíserar Davíð

Davíð getur ekki komið fram án þess að skandalísera. Á síðasta morgunfundi sagðist hann vita meira en aðrir um brezku hryðjuverkalögin gegn IceSave. Hvers vegna þeim var beitt gegn Íslandi. Hann gaf í skyn, að hann mundi segja frá vitneskju sinni, ef áfram væri þjarmað að sér. Dylgjur Davíðs sýna, að dómgreind hans er orðin skert. Þar á ofan túlkar Financial Times orð hans svo, að íslenzk mistök hafi framkallað aðgerðir Breta. Sú er nýja söguskýringin erlendis. Óforsjálar dylgjur Davíðs eru notaðar gegn Íslandi í ímyndarstríðinu við Bretland. Hann er og verður stjórnlaust gereyðingarvopn.
Hatur góðborgaranna

Allt frá tíma Mohandas Gandhi hafa andófsmenn sótzt eftir að vera teknir höndum. Til að sýna fram á nekt og gerræði stjórnvalda. Andóf hans var án ofbeldis, en ófriðsamlegt. Hann braut lög.

Vefblaðið Nei bendir á aðferðir hans, sem íslenzkir góðborgarar geta ekki sætt sig við. Menn eins og Stefán Friðrik Stefánsson kalla vinnubrögð fánamannsins ljótan blett á andófi. Slík lýsing segir meira um Stefán en um fánamanninn. Hér eru áhangendur aðferða Gandhi uppnefndir sem skríll, atvinnumótmælendur, athyglissjúklingar og iðjuleysingjar. Góðborgararnir hata þá, sem hafa hugsjónir í alvörunni.
Afplánun í harmóníku

Erna Björg Jónmundsdóttir hefur viðurkennt, að gleymzt hafi að boða Hauk Hilmarsson til nýrrar afplánunar. Hann var tekinn fram fyrir fjölmennan hóp, sem bíður afplánunar fyrir stærri brot. Meira en 200 manns eru á biðlista. Áður hafði hann verið látinn laus til að rýma fyrir öðrum. Átti þá eftir tvær vikur. Yfirvöld virðast geta haft Hauk í eins konar harmóníku. Þau geti hent honum úr fangelsi og sett hann aftur inn eftir hentugleikum. Hann var að þessu sinni tekinn á föstudegi og látinn dúsa inni fram yfir andófsfundi á laugardegi. Nauðsynlegt er að kæra þetta undarlega gerræði yfirvalda.
Steingrímur þröskuldur

Þótt góður meirihluti vinstri grænna styðji aðild að Evrópusambandinu, gerir formaðurinn það ekki. Eins og víðar í pólitík er unga fólkið opið fyrir aðild, en flokkseigendur andvígir. Vegna andstöðu Steingríms Sigfússonar missir flokkurinn aðild að mesta framfaramáli nútímans. Formaðurinn er líka ótrúlega hallur undir Davíð Oddsson. Hvort tveggja mun takmarka svigrúm flokksins í næstu kosningum. Honum getur gengið vel, ef hann verður þá eini flokkurinn í andstöðu við Evrópusambandið. En hann verður ekki tekinn með í ríkisstjórn upp á þau býti. Það verður eftir daga Steingríms formanns.
Fylgið byggist á misskilningi

Samfylkingin skákar í skjólinu að hafa enn þriðjungs fylgi þjóðarinnar. Ráðherrar hennar ætla því að hanga á stólunum út kjörtímabilið að ráði Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur. Kjósendur hafa hins vegar ekki enn áttað sig á, að Samfylkingin ber ábyrgð á hruni þjóðarinnar. Sat á fundum með Davíð um hrunið í upphafi ársins og á bankamálaráðherrann. Þegar kjósendur átta sig á, að Samfylkingin er einn helzti brennuvargurinn, munu þeir missa trú á henni. Það gerist í vetur, þegar byrjar að sverfa að fólki og Davíð situr enn. Reiðin er að koma í ljós. Síðar í vetur verður hún að stórfljóti.