arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Lokað og læst

Upplýsingar úr skattskrám liggja frammi í of skamman tíma og ekki í nógu handhægu ástandi. Þær eiga að vera á vefnum í töfluformi allt árið um kring, svo fólk geti unnið með upplýsingarnar. Fjármál eru engin einkamál. Allra sízt í þjóðfélagi, þar sem þeir stela öllu steini léttara, sem betur mega sín. Sömuleiðis eiga fasteignaskrár og bifreiðaskrár að vera á vefnum, opnar öllum almenningi. Einnig skuldaskrár og afskriftaskrár, því að við þurfum að fylgjast með aðgangi forréttindafólks að fjármagni. Það er einn helzti mínus þessarar ríkisstjórnar að hafa ekkert gert til að lofta út í þjóðfélaginu.
Fávísu fréttabörnin

Fjölmiðlar ársins 2012 eru enn ógeðslega mikið 2007. Eru enn að tala við þá, sem þóttust vita allt árið 2007. Forstöðumenn greiningardeilda bankanna eru daglegir gestir í fjölmiðlum, þótt þeir hafi sannanlega farið með tómt rugl árið 2007. Fréttabörnin virðast ekkert hafa fattað. Eru líka enn að vitna í útrásarvíkinga sem fjármálavitringa, þótt þeir hafi þurft að fá milljarða afskriftir í bönkum. Þannig heyrði ég nýlega í Þorvaldi L. Sigurjónssyni og áður í Heiðari Má Guðjónssyni. Fáum við aldrei frið fyrir snillingum, sem lugu þjóðina fulla á blöðrutímanum? Eru fréttabörnin öllu skyni skroppin?
Rafbækur á sigurbraut

Erlendis er sala rafbóka komin upp í sölu pappírsbóka og reynist vera hrein viðbót við bókamarkaðinn. Fela þannig í sér endurreisn bóka sem afþreyingar. Eru þar líka lágt verðlagðar. Fela í sér sáralítinn umbrotskostnað, engan pappírs-, prent og dreifingarkostnað, bara markaðs- og höfundarkostnað og vask. Á Íslandi hafa bókaútgefendur ekki áttað sig og setja of hátt verð á rafbækur. Mun fresta endurreisn bóklestrar hér. Með því að stilla verðinu í hóf fæst fólk til að fallast á eðlislægt verðgildi rafbóka, 50-50 til útgáfu og höfundar. Sem ekki tókst í tónlist og bíómyndum, þar ríkja sjóránin.
Busanir á leiðarenda

Busanir hafa runnið sitt skeið. Ofbeldi og niðurlæging á ekki að vera neinn þáttur í skólastarfi. Hvað eftir annað hafa fávísir nemendur keyrt þær út í öfgar. Almennt hafa þeir engan skilning á alvöru málsins. Yfirvöld skóla eru sljó að venju. Sums staðar hafa þær þó verið bannaðar, til dæmis nú síðast í Árborg. Það er til sóma. Í Menntaskólanum í Reykjavík hafa menn haldið sig við tolleringar. Úti til sveita er enn allt í rugli. Austurglugginn segir með velþóknun frá ofbeldi og niðurlægingu við Verkmenntaskóla Austurlands. Þar eystra virðist vanþroski orðinn að almennu skemmtiatriði fyrir fábjána.
Hrein og klórlaus laug

Er ekki sundáhugamaður og þekki fáar sundlaugar. Syndi þó á sumrin, þegar ég er á ferðalagi um landið. Af þeim, sem ég þekki, ber af eins og gull af eiri sundlaugin í Reykjadal í Þingeyjarsveit. Bæði hrein og fín og þar á ofan alveg laus við klór, sem í öðrum laugum plagar mig í augunum. Fer að vísu á morgnana og þekki ekki stöðuna, þegar líður á daginn og túristarnir koma. Eina, sem ég þekki, er hreinlæti á morgnana utan dyra og innan og niðri í lauginni. Galli er þó, að þjóðleg þorskhausaverkun í miðju Laugaþorpinu úðar valinkunnum ilmi eftir vindátt yfir plássið í kring og leiðina til Mývatns.
Sjálfvirkar umsóknir

Haraldur Flosi Tryggvason stjórnarformaður og Bjarni Bjarnason forstjóri Orkuveitu Reykjavíkur tala eins og véfréttin í Delfí. Enda er tilgangurinn að villa um fyrir fólki. Þeir sóttu í júlí um endurnýjun rannsóknarleyfis fyrir virkjun Aldeyjarfoss í Skjálfandafljóti. Samt segja þeir sig vilja gjarna losna úr samstarfinu við heimamenn um þessa virkjun. Eins og umsóknir um endurnýjun séu einhverjar sjálfhreyfivélar, sem gangi bara og gangi án afskipta manna. Billeg skýring þeirra. Stjórn veitunnar og pólitíkusar Reykjavíkur fengu ekki að vita. Þeirra er nú að skrúfa niður æðibunukollana.
Fjölmiðlar á falsvegi

Fjölmiðlum fer hratt aftur. Í auknum mæli eru fréttir skrifaðar af börnum, sem þekkja hvorki haus né sporð á íslenzkri tungu. Pólitískar fréttir eru skrifaðar af aðgerðasinnum, sem hafa tekið að sér að koma ríkisstjórninni frá. Hún er auðvitað sek um ýmis feilspor, en þjóðarhagur hefur þó aldeilis tekið við sér í hennar valdatíð. Allt hefur verið á uppleið í þrjú ár, þótt fjölmiðlar segi dag eftir dag, að heimsendir sé hér á næsta leiti. Helztu gæludýr miðlanna eru Jón Bjarnason og sárafáir “sannir” Evrópuandstæðingar, svo notað sé lýsingarorð hins brottrekna ráðherra og sívinsæla í fjölmiðlum.
Lifandi fornminjar

Kjalvegur forni var einn helzti þjóðvegur landsins fyrr á öldum. Þar fóru fjölmennar sveitir Árnesinga og Skagfirðinga til að sækja að innrásarliði Dalamanna í Skagafirði. Leiðin er enn farin af göngu- og hestafólki. Kemur niður við Mælifell í Skagafirði. Skagfirðingavegur liggur þvert á Kjalveg við Galtará við Blöndulón, kemur af Arnarvatnsheiði og Stórasandi og endar í Gilhagadal í Skagafirði. Eyfirðingavegur liggur frá Þingvöllum um Hlöðufell og yfir Kjalveg norðan Bláfells og síðan norðan Hofsjökuls á Vatnahjallaveg til Eyjafjarðardala. Þessar merku fornminjar eru notaðar enn þann dag í dag.
Offita landsbyggðar

Að koma út á land er eins og að koma til Bandaríkjanna. Margt fólk er mjög áberandi illa farið af offitu, einkum konur. Þetta er bara það, sem ég sé í búðum og á ferli, en hef engar tölur því til stuðnings. Líklega er mataræði fólks úti á landi meira í ætt við mataræði Bandaríkjamanna en fólks í hverfi 101 í Reykjavík. Efast um, að þetta stafi af þjóðlegra mataræði úti á landi. Fólk er þar farið að lifa á pítsum og gosi, kexi og nasli eins og vestan hafs. Kannski er umræða um heilsu áhrifameiri í borginni. Alténd bregður mér í brún að sjá margar ungar konur á landsbyggðinni, sem vagga um í spikinu.
Frændi okrar á fólki

Íslendingar í Kaupmannahöfn kölluðu hann Frænda, okurlánarann á Gömluströnd. Fremur vinsamlegur titill. Kannski hefur hann verið undir eftirliti hins opinbera og því ekki eins harðskeyttur og slíkir hafa oft verið. Okurlánin á Íslandi eru líklega svipuð öðrum slíkum í veröldinni, með hundruð prósenta ársvöxtum. Þau njóta verndar stjórnmálanna. Tvisvar hefur Alþingi mistekizt að koma böndum á þau. Fróðlegt verður að fylgjast með afdrifum málsins í haust, þegar þriðja atrenna kemur í ljós. Líklega mun Sjálfstæðisflokkurinn reyna að drepa málið í málþófi. Ljóst er þó, að hemil þarf að hafa á okrinu.
Steingrímur hótar illu

Steingrímur J. Sigfússon hótaði í hádegisfréttum í gær að halda áfram að vera formaður Vinstri grænna. Vont fyrir flokkinn, því að reynslan sýnir, að Steingrímur getur ekki haldið saman flokki. Ekki er einleikið, hversu mikið hefur kvarnast úr þingliðinu og hversu hastarlega er rifizt á flokksfundum. Katrín Jakobsdóttir er líklegri til að geta sussað á fólk. Hún hefur jákvæð áhrif á umhverfi sitt. Menn verða síður orðljótir í nærveru hennar (nema Bjarni). Hún er eðlilegur eftirmaður formanns, sem skilur eftir sviðna jörð í fylgi. Með óbreyttum formanni stefna Vinstri grænir hratt að fylgishruni.
Dópaðar hjólreiðar

Með því að hætta vörninni í lyfjamálinu viðurkennir Lance Armstrong að hafa ítrekað unnið Tour de France með lyfjasvindli. Rothögg fyrir hjólreiðar sem íþrótt, kemur í kjölfar annarra mála af þessu tagi. Verst við málið er, að margir vissu um svindlið, en héldu því leyndu, þar á meðal ráðamenn í Tour de France. Verður sú keppni áfram haldin? Sjá menn ekki við lyfjasporti fyrr en eftir á? Jámennskan kringum Armstrong var svo sterk, áróður svo þungur, auglýsingabransinn svo magnaður, að menn, sem vissu betur, fengu glýju í augun. Of margir höfðu hagsmuna að gæta og dollararnir réðu því ferðinni.
Þjóðrembdar kosningar

Fjölmiðlarnir styðja flestir Sjálfstæðisflokkinn. Munu gera sitt til þess, að kosningar að vori snúist um Evrópu og IceSave. Það dreifir huganum frá raunhæfum verkefnum. Samfylkingin er sátt við, að rifizt verði um Evrópu. Hefur þar sérstöðu, sem nægir til 25% fylgis. En Vinstri grænir verða fyrir áramót orðnir heiftarlega andvígir Evrópu. Vilja ekki gefa bófaflokkunum eftir í slagnum um fylgi hins fávísa fjölda. Ekkert bendir til, að kosningar að vori snúist um neitt annað en hina hefðbundnu þjóðrembu, sem Íslendingar elska umfram allt. Hún er lykill pólitíkusa að völdum, áhrifum og spillingu.
Umskiptingur ársins

Helgarblað DV barst mér af himnum ofan norður í auðnina. Persónubylting Árna Páls er skúbb dagsins. Farinn er bankavinurinn bezti, er hindraði siðvæðingu nýju bankanna og samdi frumvörp um svipugöng skuldunauta þeirra. Í staðinn er kominn aðgerðasinni og byltingamaður að langfeðgatali, er skrifar greinar um, að gera þurfi allt sem hann gerði ekki sem ráðherra. Farinn er fægður kvikmyndasjarmör frá 1990 og kominn grásprengdur skeggjúði kvikmynda ársins 2010. Almannatenglar hafa endurskapað Árna Pál frá grunni. Umskiptingur hét þetta í þjóðsögunum. Gæti hæglega orðið fínn formaður Sjálfstæðisflokksins.
Heimsenda-brestur

Heimsenda-ímyndun Moggans, Fréttablaðsins, Ríkisútvarpsins og ýmissa minni fjölmiðla er að byrja að bresta. Fólk hættir að trúa bullinu um, að hér sé allt á hverfanda hveli. Raunveruleikinn síast inn í ýmsu formi, í tölum um lítið og minnkandi atvinnuleysi, tölum um sífellt jákvæðan viðskiptajöfnuð við útlönd, tölum um lægri skatta á almenningi. Efnahagslega vegnar þjóðinni vel, þótt siðvæðing hafi gengið miður, til dæmis uppgjör við hrunbófa. Fólk veit um það, en er að byrja að sjá gegnum heimsenda-lýsingar hinna mjög svo vilhöllu fjölmiðla. Mun smám saman koma betur í ljós í könnunum haustsins.
Gamaldags pólitíkus

Lilja Mósesdóttir hefur áttað sig á takmörkum eins manns flokka og segist ekki vilja vera formaður Samstöðu. Flokknum hefur gengið illa í könnunum eftir mikinn stuðning í upphafi. Lilja kennir opinberum fjárstuðningi við gömlu flokkanna og áhugaleysi fjölmiðla um þróunina. Ég held hins vegar, að Lilja hafi aldrei skilið breytingar á miðlun upplýsinga. Fjölmiðlun er smám saman að víkja fyrir fámiðlun á vefnum, í bloggi, fésbók, tísti og svo framvegis. Hún og flokkur hennar hafa því ekkert nýtt sér færi fámiðlunar. Lilja er gamaldags pólitíkus, sem strikar aðra en jámenn út af fésbók sinni.
Vaskur og náttúrupassi

Nokkrir framámenn ferðabransans leggja til, að gefinn verði út náttúrupassi, sem veiti aðgang að perlum landsins. Í staðinn vilja þeir losna við hækkun á virðisaukaskatti á gistingu. Rökstuðningur þeirra er ekki sannfærandi, enda er hann fyrst og fremst gagnsókn í skattamálinu. Vaskur á gistingu á að vera hinn sami og á allri framleiðslu, verzlun og þjónustu. Mér finnst það ljóst. Væntanlega skilja erlendir túristar það eins vel og 5000 króna náttúrupassa. Hert eftirlit með gistingu ætti að tryggja, að allir gistisalar sitji við sama borð. Náttúrupassana má svo gefa út fyrir farþega skemmtiferðaskipa.
Össur í spillingunni

Ekki skil ég, hvers vegna Össur Skarphéðinsson tekur aflóga krata fram fyrir 80 umsækjendur um verkefnastjórn Þróunarstofnunar í Malaví. Nokkrir höfðu ferilskrá, sem hentaði starfinu betur. Eins og venjulega, þegar þarf að svindla, var Capacent fengið til að gefa kratanum Guðmundi Rúnari Árnasyni meðmæli. Össur ráðherra er og hefur alltaf verið barn gamla tímans, þegar spilling krata gekk út á mannaráðningar. Sá tími á að vera liðinn og fagleg sjónarmið að hafa tekið við. Vonandi verður Össur ekki lengur í boði í næstu kosningum að vori. Þá losum við okkur við leifar af nátttröllum spillingar.
Unnur rugluð af hroka

Nýráðinn forstjóri Fjármálaeftirlitsins lét hafa eftir sér: “Sagði Unnur Gunnarsdóttir það litlu máli skipta þó að FME njóti nær einskis trausts meðal almennings á Íslandi.” Hroki kontórista er kominn út í öfgar. Eins og aðrir skriffinnar er Unnur þjónn þjóðarinnar og má ekki verða silkihundur í fílabeinsturni. Fjármálaeftirlitið er ekki búið til fyrir bankana eða fyrir Alþjóða gjaldeyrissjóðinn. Það er fyrst og fremst búið til fyrir almenning í landinu. Fráleitt er að ráða ruglaðan hrokagikk, sem segir um starf sitt, að litlu máli skipti, þótt embættið njóti einskis trausts fólks. Svei henni.
Ekki til siðs í sveitinni

Dulmál og tal í gátum er fylgifiskur þjóðfélags, þar sem aldrei má segja sannleikann á íslenzku. Á Héraði kvarta menn um, að veiðimenn noti flugvélar til að smala hreindýrum til slátrunar. En þeir nefna engin nöfn, það er víst ekki til siðs í sveitinni. Örn Þorleifsson í Húsey kærir ekki einu sinni til lögreglunnar. Fyrir bragðið halda leiðsögumenn þessu athæfi áfram. Nær er að tala íslenzku og segja, um hverja sé verið að tala. Þá þarf ekkert dómsmál, heldur verða leiðsögubófarnir útlægir gerðir í samfélagi veiðimanna. Dulmál, væl í gaupnir sér og tal í gátum er þjóðarlöstur, bara stuðningur við bófa.
Eitraða verkfræðiblandan

Verkfræðingar og gráðugir sveitarstjórnamenn eru eitruð blanda. Rottuðu sig saman í nefnd Skipulagsstofnunar um landsskipulagsstefnu. Hún á að taka við af Svæðisskipulagi miðhálendisins. Tillaga þeirra hefur nú verið kynnt og gerir ráð fyrir óbreyttu tillitsleysi í garð náttúrunnar. Í kjölfar hennar er Skipulagsstofnun farin að veita rannsóknaleyfi kruss og þvers um víðerni landsins. Ófaglegt gerræði verkfræðinga og gráðugra sveitarstjórnamanna þarf að stöðva. Ætlunin er að leggja frumvarp um málið fyrir Alþingi í haust. Nú ríður því á, að hugsandi fólk taki fram fyrir hendur eitraðra verkfræðinga.
Assange á hálum ís

Hef lengi haldið fram, að rugluð persóna Julian Assange hafi slæm áhrif á Wikileaks. Ítrekað hefur hann ruglað saman eiginhagsmunum og hagsmunum fólks af opnun upplýsinga. Það kom fram í samstarfsslitum hans og ýmissa fjölmiðla á borð við Guardian. Síðan varð það ljóst í sænska nauðganamálinu, sem hefur verið honum og Wikileaks fjötur um fót undanfarin misseri. Ég hef enga trú á, að glæparíkið Equador verði honum langvinnt skjól, enda traðkar það á upplýsingafrelsi. Svíþjóð er mun skárra ríki að eiga við, jafnvel þótt Carl Bildt sé þar ráðherra. Mér sýnist Assange stunda fjölmiðla-skaut á hálum ís.
Þriðja tilraun boðuð

Þriðju atlöguna að smálánum á að gera á Alþingi í haust. Í tvígang á þessu kjörtímabili hefur lagafrumvarp um þau dagað uppi á Alþingi. Hugsanlega hafa þau verið of illa unnin í ráðuneytinu, slíkt er of algengt. Líklegra er þó, að lítill áhugi hafi verið á þingi. Algengt er, að pólitíkusar belgi sig út, en loftið leki út, þegar kemur að alvöru málsins. Óvíst er, hvort frumvarpið verður forsvaranlega undirbúið að þessu sinni. Ennfremur er óvíst, hvort hugsjónir þingmanna ná svo langt, að þeir geri frumvarpið að lögum. En gott væri, að þeir frestuðu aðeins sjálfshólinu í bili, fram að atkvæðagreiðslu.
Alveg mátulega eldaður

Vanmat Rub 23 á Akureyri. Lengi kynnti ég mér ekki staðinn, fannst formúlan minna á krossapróf skyndibitastaða: Velja kartöflu, velja krydd, velja sósu, velja grænmeti. Nú er staðurinn fluttur neðar í gilið, þar sem Friðrik V var áður sællar minningar. Át þar í gær og fór sæll og glaður. Blandað sushi var óvenjulega gott, 3790 kr. Sömuleiðis humar í skelinni, 2490 kr forréttur. Beztur var þó þorskur, 3790 kr, afar ferskur og aldeilis mátulega eldaður, kannski of mikið pipraður. Mæli með, að fólk panti milda kryddun. Enginn uppfinningastaður að hætti Friðriks V, en á pari með góðhúsum í hverfi 101.
Vallár-blaðran sprakk

BM Vallá fór lóðbeint á hausinn vorið 2010. Gjaldþrotið nam tíu milljörðum eftir ævintýralegt rugl forstjórans heima og erlendis. Rústin var auðvitað tekin af rugludallinum eins og lög gera ráð fyrir. Tíu milljarðar eru ekki lítið fé, ekki einu sinni bara mikið fé, heldur alveg rosalega mikið fé. Spilaborg þessi var eitt stærsta gatið á hagkerfisblöðru valdaskeiðs Davíðs Oddssonar og Geirs H. Haarde. Fráleitt er, að þeir, sem ollu þessu mikla tjóni, komi núna vælandi og segist hafa verið ofsóttir. Veruleikafirring á hæsta plani er að baki gráti hins ofurskuldsetta Víglundar Þorsteinssonar.
Farið “á svig við” lög

Hafa má það til marks um eymd ríkisstjórnarflokkanna, að ekki hafa enn verið sett skýr lög um ýmsan ofurþjófnað. Ekki hafa verið sett lög, sem skilgreina umboðssvik, kennitöluflakk og einkahlutafélög sem ofurþjófnað. Við þurfum að bíða eftir túlkunum Hæstaréttar á orðalagi fyrri tíma, þegar þjófnaður var ekki eins háþróaður atvinnuvegur og hann er orðinn núna. Mikilvægur þáttur hrunsins var, að ráðamenn fjármála beittu umboðssvikum, kennitöluflakki og einkahlutafélögum til að “fara á svig við lög” eins og það var svo fagurlega orðað af lagatæknum hrunsins. Allur þessi rosalegi vandi er óuppgerður enn.
Fréttir úr Undralandi

Íslendingar eru undarleg þjóð. Endurkusu enn einu sinni mesta stjórnmálabófa landsins sem forseta vorn. Aðdáanda Rússlands og Kína og höfund kenningar um eðlislæga yfirburði okkar í viðskiptum. Kvótagreifar skutu ræðupúlti undir gjaldþrota Seðlabankastjóra, hefnigjarnasta pólitíkus landsins. Þar frussar hann daglega eins og brennuvargur yfir brunaliði. Margir helztu gerendur hrunsins eru orðnir þáttastjórar á Ínn, vinsælli sjónvarpsstöð. Jóhannes í Bónus er byrjaður aftur. Gamlir bófar hafa ótakmarkaðan aðgang að bankafé til að blása nýjar blöðrur. Fjölmiðlarnir vitna enn í “greiningardeildir”.
Steinar úr glerhúsi

Snúum Pussy Riot upp á Ísland. Hræsnarar hefðu hneykslast, ef íslenzkar konur hefðu sungið í dómkirkjunni um forseta Íslands. Andlegir bræður yfirþjófsins í Kreml hefðu gengið berserksgang í Mogganum og Smáfuglunum. Söngkonurnar hefðu verið dregnar fyrir dómstól. Hins vegar hefðu þær ekki verið dæmdar í tveggja ára fangelsi, heldur sektaðar um milljón fyrir að segja satt. Það er allur munurinn á þjófræðisríkinu Íslandi og þjófræðisríkinu Rússlandi. Þótt Pútín sé rummungsþjófur og rétttrúnaðarkirkjan argasta afturhald, þá eru íslenzkir bófar og bjánar ekki langt undan. Við köstum steinum úr glerhúsi.
Stjórnlaus háskóli

Háskóli Íslands flýtur sofandi að feigðarósi. Rektorinn situr með hendur í skauti meðan ýmsir starfsmenn skólans misnota aðstöðu sína. Leyndi nafni kristinfræðikennara, sem laug upp á sig doktorsprófi. Leyfði pólitískum slagsmálahundi að skipuleggja röð fyrirlestra í skólanum á vegum stofnana últra hægri manna í Bandaríkjunum. Lét afskiptalaust, að sami aðgerðasinni væri dæmdur fyrir ritstuld. Leyfði götustráki í kristinfræði að sýna glærur með óhróðri um vantrúarfólk. Leyfði klappliði líftæknifyrirtækja að halda uppi áróðri á vegum háskólans. Eins af hundrað beztu í heimi? Gleymdu því.
Rustalegt fiskihús

Naustið á Húsavík er nýtt fiskréttahús; formúla, sem gæti hentað ferðamönnum í fiskihöfnum landsins. Rustalega innréttað í matsal verbúðar. Mötuneytisleg formíka-borð og plastglös, einföld matreiðsla. Býður krækling á 1000 krónur, humarsúpu, sushi, svo og grillaðan fisk á teini á 2200 krónur. Nær samt ekki máli. Soðinn kræklingur í skelinni var borinn fram í sellerí-soði, DANSKUR, frosinn og þurr. Þorskur á teini var hæfilega stutt grillaður, en ofsaltaður og alltof pipraður. Þú getur svo sem beðið um meira hóf. En á Húsavík mundi ég frekar halla mér að Sölku með ljúfari húsakynnum og ljúfari matreiðslu.
Söfnin á Siglufirði

Með Héðinsfjarðargöngum er Siglufjörður kominn í þjóðbraut, klukkutíma frá Akureyri. Síldarbærinn hefur lítið stækkað frá veltiárunum, gömlu húsin eru enn á eyrinni, látlaus og fögur. Mun fallegri bær en Ólafsfjörður og Dalvík. Síldarsafnið er að fæðast í þremur húsum, eftir er að ganga frá skýringum í skipahúsi og vinnsluhúsi. Verður flott, þegar það er fullbúið. Þjóðlagasafn séra Bjarna er annað sérstætt safn, sem vert er að skoða. Einkum þó til að hlusta á stemmur. Veitingahús eru mörg, en lítt spennandi. Borðaði á Rauða kaffinu, því að þar var gott netsamband. En freðni þorskurinn þar var óætur.
Nýyrði um þjófnað

Enginn munur er á venjulegum þjófum og kaupsýslumönnum nema að síðarnefndir eru stórtækari. Lagatæknar þeirra eru lagnir við að finna sérstök orð, sem gefa í skyn, að þjófnaður sé löglegur. Sá, sem opnar bankadyr og bankahólf fyrir þjófum er sagðir stunda umboðssvik. Til skamms tíma sögðu lagatæknar það meinlausa iðju. Sá, sem rænir fé, er sagður stunda kennitöluflakk eða hafa stofnað einkahlutafélag um skuldir. Enn segja lagatæknar það meinlausa iðju. Ósvarað er spurningu um, að hversu miklu leyti dómarar láta blekkjast af nýyrðum um ofur-þjófnað: Umboðssvik, kennitöluflakk og einkahlutafélög.
Vítahringur græðginnar

Á blöðrutímanum geðtruflaðist margt yfirstéttarfólk. Það sá sér tækifæri til að stela stjarnfræðilegum upphæðum út úr veltunni. Sumir sáu tugi milljarða, sumir milljarða, sumir hundruð milljóna, aðrir minna. Fólk varð tryllt af græðgi. Bankastjórar, kvótagreifar og útrásarvíkingar stálu tugum milljarða, aðstoðarmenn nokkru minna og ýmsir pólitíkusar komust í hundruð milljóna. Þetta gerðu menn með ýmsum sjónhverfingum, til dæmis með einkahlutafélögum um skuldir. Gróðinn brann stundum og hvarf stundum í erlend skattaskjól. Fátt bendir til, að neinn þessara bófa hafi losnað úr vítahring græðginnar.
Ákærur birtast ekki

Ég hef vaxandi efasemdir um, að sérstakur saksóknari, Ólafur Hauksson, sé enn á lífi. Margoft fullyrti hann, að ákærur gegn bófum hrunsins séu alveg að koma. Jafnoft hefur þetta ekki gengið eftir. Í maí 2010 boðaði hann ákærur gegn Kaupþingsbófunum í næsta mánuði. Þær hafa ekki komið fram enn, tveimur árum síðar. Þetta er ekki í lagi, engan veginn í lagi. Hræddur er ég um, að málatilbúnaður hans falli á tíma. Dómarar þurfa bara mjóa þvengi til að vísa málum frá vegna seinagangs og af öðrum tæknilegum ástæðum. Kannski liggur ríkissaksóknari á málunum til að ónýta þau. En staðan er skelfileg.
Gæluverkefni í frysti

Fagnaðarefni er, að Vilhjálmur Egilsson og Samtök atvinnulífsins vantreysta ríkisstjórninni til gæluverkefna. Tvöföldun þjóðvega hafi ekki gengið eftir, ekki samgöngumiðstöð, hátæknispítali eða fangelsi. Vaðlaheiðargöng séu eina verkið í gangi. Allt saman gæluverk handa verktökum í náðinni og um leið byrði á þjóðarhag. Vaðlaheiðargöng eru gæluverk, sem byggist á gamalkunnu samsæri verkfræðinga og hagsmunaaðila um fölsuð excel-skjöl. Sé það rétt hjá Vilhjálmi, að ríkisstjórnin dragi lappirnar í gæluverkefnum, er það merki um, að hún verndi velferðina. Enda er atvinna næg. Guð láti gott á vita.
Vitgrennri en aðrir

Þótt meirihluti Íslendinga stígi ekki í vitið, svo sem sjá má af könnunum á fylgi flokka, eru sumir vitgrennri en aðrir. Lágmark greindar má finna hjá löggunni. Leyfði ofbeldismanninum Berki Birgissyni að fá 31 mynddisk með vitnaleiðslum, sem snúast um “sérstaklega hættulegar líkamsárásir, ólögmæta nauðung, frelsissviptingu og tilraunir til fjárkúgunar”. Börkur fékk útbúna aðstöðu á Litla-Hrauni til að skoða vitnaleiðslurnar. Samt hafði einmitt verið ákveðið, að hann fengi ekki að sjá þær, af ótta við kúgun vitna. Engin skýring hefur fengizt á hreint skrípó afglöpum hinna vitgrönnu löggumanna.
Svíar í vondum málum

Erfitt er fyrir Svía að komast í þá stöðu, að efast sé um dómskerfið þar í landi. Ég ber ekki skynbragð á lagagreinar, sem málarekstur gegn Julian Assange hvílir á. Veit samt, að ekkert hefur komið fram, sem bendir til, að hann verði framseldur frá Svíþjóð til Bandaríkjanna. Krafa um slíkt, ef hún kemur fram, byggist á allt öðru en dómsmálið í Svíþjóð. En umræðan um þetta sýnir almennt vantraust um allan heim á valdamönnum um allan heim, jafnvel á sænskum dómurum. Ég held, að valdamenn um allan heim ættu að hugsa vel og lengi um, hvernig í ósköpunum stendur á, að margir treysta engum lengur.
Hermann játar brotið

Ekki var það vegna greindar, sem Hermann Guðmundsson var ráðinn á ofurkaupi við að skipuleggja aðild N1 að verðsamráði olíufélaganna. Heldur var hann talinn búa yfir nægri siðblindu til að komast í efsta lag yfirstéttarinnar. Frægur varð Hermann fyrir að boða kennslu handa bókaútgefendum við að gefa út metsölubækur. Bækurnar, sem hann gaf út, seldust bara alls ekki. Hann hefur nú enn orðið frægur af að viðurkenna sígilt verðsamráð olíufélaganna. Sér hafi borið “skylda til að virða ákveðið ástand sem var á markaðnum”, svo notað sé hans frábæra orðalag. Þar með viðurkenndi hann tilgang starfs síns.
Orðbragð á Travel Inn

Vertinn á Travel Inn gegnt Umferðarmiðstöðinni er löngu orðinn heimsfrægur að endemum. Erlendir bloggarar birta myndir af morgunmatnum og skrifa um Einar Guðlaugsson sem einstæðan hótelmann. Ávarpaði gest sem “you bloody American”, neitar að horfa á staðfestingar pantana, neitar að gefa til baka, o.s.frv. Enginn núlifandi Íslendingur leggur eins hart að sér við að ófrægja okkur í augum útlendinga. Fawlty Towers eru barnaleikur í samanburði við þetta. Samtök ferðaþjónustu verða að taka Travel Inn/Pavi af skrám, áður en meira tjón verður. Karlinn ærist, ef hann er spurður um verð á gistingu.