arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Millispil Davíðs

Skemmtileg er sú hótun landsföður okkar, að herinn verði allur látinn fara af Keflavíkurvelli, ef Bandaríkjastjórn fjarlægir herflugvélarnar. Erlendir stjórnmálaskýrendur hafa sumir hverjir túlkað slíka breytingu sem skref í átt til aðildar Íslands að Evrópusambandinu, sem róttæk Bandaríkjastjórn er farin að hata eins og pestina. Því er hugsanlegt, að hótun Davíðs hafi óbein áhrif. Sjá til dæmis grein eftir

Ian Black í Guardian.
Blair sagður heigull

John Houghton, fyrrum forstjóri brezku veðurstofunnar, skrifar grein í Guardian og sakar Tony Blair, forsætisráðherra Bretlands, um heigulshátt vegna óbeins stuðnings við aðgerðarleysi George W. Bush Bandaríkjaforseta gagnvart hækkuðu hitastigi á jörðinni. Houghton telur þurrka, flóð, fárviðri og aðrar náttúruhamfarir af völdum aukins hita vera hættulegri en hryðjuverk. Hann segir Bretland standa meginlandi Evrópu langt að baki í aðgerðum gegn gróðurhúsaáhrifum. Raunar telur Houghton, að marktækur árangur náist ekki meðan Bandaríkin neita að undirrita Kyoto-sáttmálann.
Vill ekki vera leppur

Isam al-Khafaji, prófessor í Amsterdam, skrifar grein í Guardian og skýrir, hvers vegna hann sagði sig úr ráðgjafanefnd Íraka, sem bandaríski hernámsstjórinn skipaði til að fegra hernám Íraks. Hann segist ekki hafa viljað vera leppur. Hann telur ráðgjafanefndina ekki hafa völd til að ráða við verkefnið. Hann furðar sig líka á, að mesta herveldi heims skuli ekki geta komið rafmagni á Bagdað og segir Saddam Hussein hafa staðið sig mun betur á því sviði eftir fyrra stríð Bandaríkjanna við Írak. Hann telur raunar algert öngþveiti ríkja í landinu.
Misgengi landsfeðra

Gary Younge skrifar í Guardian um misjafnt gengi landsfeðranna George W. Bush og Tony Blair eftir stríðið gegn Írak. Hinn síðarnefndi riði til falls fyrir að hafa orðið uppvís að lygum til að afsaka stríðið, en hinn fyrrnefndi standi traustum fótum, þrátt fyrir uppljóstranirnar. Munurinn sé sá, að Bush þekki sitt heimafólk, en Blair hafi feilreiknað Breta.
Greenspan sagður sekur

Paul Krugman segir í New York Times, að Alan Greenspan seðlabankastjóri eigi mikinn þátt í að koma ríkisfjármálum Bandaríkjanna á kaldan klaka með því að gera lítið úr alvarlegum afleiðingum fjármálastefnu núverandi ríkisstjórnar, sem hefur breytt rekstrarafgangi á ríkissjóði á valdaskeiði Clinton í stjarnfræðilegan taprekstur á valdaskeiði Bush.
Nýkomnir indjánar

Genarannsóknir hafa leitt í ljós, að mannlíf í Ameríku er miklu nýrra af nálinni en áður var talið. Aðeins eru 18.000 ár síðan mannverur fóru frá Síberíu til Alaska á landbrú, sem þá náði um tíma yfir Beringssund. Áður var landnám Ameríku talið 30.000 ára gamalt. Þetta kemur fram í grein eftir Mark Seielstad og R. Spencer Wells í The American Journal of Human Genetics, sem sagt er frá í ýmsum dagblöðum, þar á meðal

International Herald Tribune.
Frelsi frá hernámi

Jonathan Steele, fréttaritari Guardian í Bagdað, segir, að þeir, sem ráðast á bandaríska og brezka setuliðið, séu ekki gamlir stuðningsmenn Saddam Hussein, heldur andstæðingar hans. Þeir, sem áður vildu losa Írak undan Saddam Hussein, vilja nú losa það undan hernámsliðinu. Talsmenn hernámsins hafa hins vegar logið því, að frelsissinnar Íraks séu á vegum Saddam Hussein.
Hvalir eru of fáir

Nýjar genarannsóknir benda til, að áður fyrr hafi mörgum sinnum fleiri hvalir verið í Norður-Atlantshafi en hingað til hefur verið talið. Frá þessu segir í nýju tölublaði Science og mörgum erlendum dagblöðum. Þetta þýðir, að núverandi hvalastofnar eru aðeins lítið brot af eðlilegri stofnstærð. Hnúfubakar voru til dæmis um 240.000 talsins fyrir nútíma hvalveiðar, en eru nú um 10.000. Ennfremur segja dagblöðin þessa óvæntu niðurstöðu þýða, að Alþjóða hvalveiðiráðið muni ekki leyfa hvalveiðar að nýju í fyrirsjáanlegri framtíð. Sjáið t.d. frétt í

Washington Post.
Hausar á spjótsoddi

Mark Lawson minnir í Guardian á, að fyrir ótal mörgum öldum settu sigurvegar höfuð sigraðra óvina á spjótsodda til að sýna mátt sinn og megin og til að koma í veg fyrir þjóðsöguburð um, að þjóðhetjur séu enn á lífi. Þennan frumstæða sið hefur George W. Bush tekið upp að nýju með því að sýna myndir af líkum sona Saddam Hussein. Lawson nefnir ýmsar ástæður fyrir hausasýningunni og telur hana meðal annars sýna bræði forsetans út af því að hafa ekki haft hendur í hári Osama bin Laden og Saddam Hussein. Hann telur sýninguna einnig sýna, að Bush þurfi að sanna myndrænt, að óvinurinn sé dauður, af því að fólk sé hætt að trúa munnlegum fullyrðingum forsetans.
Skórinn hans Nikita

William Taubman segir í International Herald Tribune, að óvíst sé, að Nikita Krústjov hafi lamið skó sínum í borðið á fundi hjá Sameinuðu þjóðunum 13. október 1960. Sjónvarpsupptökur fréttastofa frá atburðinum hafa glatazt og sjónarvottar muna atburðinn á misjafnan hátt. Flestir segja, að Krústjov hafi hrist skóinn út í loftið, en ekki lamið honum í borðið. Taubman upplýsir jafnframt, að þetta hafi verið inniskór. Hann segir málið vera gott dæmi um, hve erfitt sé að finna sagnfræðilegan sannleika.
Farinn á fjöll

Nú verður gert hlé á pistlum, því að ég er að fara á fjöll, þar sem ekki er netsamband. Sennilega birtast næst pistlar 27. júlí.
Spillingin magnast

Paul Krugman segir í New York Times, að George Tenet, forstjóri leyniþjónustunnar CIA hafi í ýmsum tilvikum reynst vikaliðugur við að segja spilltum ráðamönnum Bandaríkjanna það, sem þeir vildu heyra. Með loðnu orðalagi á skýrslum hafi hann gefið í skyn, að til séu nothæf gereyðingarvopn í Írak, að samband sé milli Íraks og al Kaída, að Írak hafi reynt að kaupa úran í Níger og að gæludýrið og svindlarinn Ahmad Chalabi hafi mikinn stuðning Íraka. Hann segir, að nú verði Tenet fórnað og fenginn annar enn spilltari, sem skáldi leynigögn eftir pöntun ríkisstjórnarinnar. Að mati Krugman er spilling hornsteinn núverandi stjórnkerfis Bandaríkjanna.
Kerfisbundin lygi

Nicholas D. Kristof telur í New York Times, að Dick Cheney, varaforseti Bandaríkjanna, sé þungamiðja lygavefsins, sem stjórn Bandaríkjanna hefur spunnið til að selja bandarískum kjósendum stríð við Írak. Hann segist hafa upplýsingar um, að reynt að hafi verið að setja fleiri lygar á flot, meðal annars um samstarf Sýrlands og Íraks og um gereyðingarvopn á Kúbu, til að undirbúa árás á þessi lönd. Að mati Kristof eru ráðamenn Bandaríkjanna kerfisbundnir lygarar.
Demókratar fá málið

Síðan George W. Bush Bandaríkjaforseti varð uppvís að lygum til að selja þjóðinni stríðið gegn Írak hafa forsetaefni demókrata loksins fengið málið og eru seint og um síðar farin að gagnrýna stríðið og hernámið. Frá þessu segir

Adam Nagourney í New York Times.
Laug út sakborninginn

Markmið gæzluvarðhalds er, að sakborningur geti ekki haft samráð við aðra og spillt rannsókn málsins. Bandaríski sakborningurinn í hnífstungumálinu gengur laus á Keflavíkurvelli. Svo virðist sem John Waickwicz aðmíráll á Keflavíkurvelli hafi logið sakborninginn úr höndum íslenzkrar réttvísi með dyggri aðstoð íslenzka utanríkisráðuneytisins. Mál þetta er orðið að meiri háttar niðurlægingu íslenzkra stjórnvalda, sem hafa gert Ísland að leppríki.
Valdalausir ráðgjafar

Hafa verður í huga, að 25 manna ráðgjafarnefnd Íraks er ekki ríkisstjórn landsins, heldur ráðgefandi fyrir bandaríska hernámsstjórann, sem hafði sjálfur síðasta orðið um skipan ráðsins. Því er ekki við að búast, að þessi hópur afli sér mikils trausts íbúanna, sem almennt eru andvígir hernáminu.

Deutsche Welle segir frá ummælum ýmissa blaða í Evrópu um málið.
Fals og fúsk

Peter Preston segir í Guardian, að landsfeðurnir George W. Bush og Tony Blair hafi logið Íraksstríðinu upp á þjóðir sínar og hafi ekki grænan grun um, hvernig eigi að framkvæma áætlunina um að gera Írak að lýðræðisríki. Hann segir, að George Tenet, yfirmanni leyniþjónustunnar CIA, verði fórnað til að draga athyglina frá aðild Bush að fúskinu.
Fáir fást með

Vegna óvinsælda stríðs og hernáms og vegna skorts á heimild af hálfu Sameinuðu þjóðanna hefur stjórn Indlands ákveðið að neita að senda 17.000 manna hernámslið til Íraks, þrátt fyrir mikinn þrýsting Bandaríkjastjórnar.

John Kifner segir í New York Times, að þetta sé mikið áfall. Frakkland og Þýzkaland senda ekki her af sömu ástæðum. Bandaríkin eiga erfitt með að fá aðstoð við hernámið og verða sennilega sjálf að fjölga í liðinu. Það verður tæplega vinsælt heima fyrir, þar sem fólk er meira fyrir spretti en úthald.
Holræsi eru hornsteinn

Þegar ég hjóla á morgnana, fæ ég stundum tækifæri til að dást að þeim hluta mannvirkja holræsakerfis Ingibjargar Sólrúnar, sem sjást á yfirborði jarðar. Það minnir mig á, að lélegir borgarstjórar byggja ráðhús og Perlur, en góðir borgarstjórar leggja vönduð holræsi. Rómarveldi var byggt á holræsakerfi, sem var undirstaða góðs heilsufars í þéttbýli. Hallir rómverskra montkeisara eru horfnar, en Cloaca Maxima stendur og þjónar Rómverjum enn þann dag í dag.
Sagt gott á þá

New York Times segir í leiðara, að velkomnar séu áhyggjur fyrirtækja í matvælaiðnaði af hugsanlegu fjárhagstjóni af málaferlum neytenda vegna óhóflegrar fitu eða sykurs í matvælum. Þessi fyrirtæki hafi lengi velt sér upp úr fitu og sykri eins og tóbaksfyrirtækin hafi velt sér upp úr nikótíni. Nú sé kominn tími til, að ótti við kostnaðarsöm kærumál þvingi þau til að draga úr óhollu innihaldi matvæla.
Allir kenna öðrum um

Fjölmiðlar rekja nú þræðina í lygasögum brezkra og bandarískra stjórnvalda um ógnarvopn Íraks. Ráðamenn ríkjanna kenna leyniþjónustum sínum um lygarnar og bandaríska leyniþjónustan kennir hinni brezku um þær. Nýjustu fréttir eru þær, að bandaríska CIA hafi á sínum tíma beðið brezka SIS um að birta ekki lygina um kaup Íraks á úrani í Níger. Ennfremur hefur komið í ljós, meðal annars í bréfi frá Jack Straw, utanríkisráðherra Bretlands, að Bretar og Bandaríkjamenn héldu meintum upplýsingum leyndum hvor fyrir hinum. Frá þessari furðuveröld ríkisrekinna undirheima segir

Kamal Ahmed í Observer.
Nató er örvasa

Atlantshafsbandalagið er örvasa gamalmenni í andarslitrunum, þótt starfsmenn þess reyni að telja sér trú um, að það hafi eitthvað til að lifa fyrir. Því hefur verið falið að sjá um friðargæzlu í Bosníu og hafa hendur í hári eftirlýstra stríðsglæpamanna. Þótt saksóknari stríðsglæpadómstólsins fyrir arfaríki Júgóslavíu, Carla del Ponte, hafi oft bent á, hvar hinir óvenjulega ógeðfelldu stríðsglæpamenn Ratko Mladic og Radovan Karadzic halda sig, hefur Nató ekki haft burði til að ná í þá.

Sheri Fink skrifar í International Herald Tribune um gæfuleysi friðargæzlunnar í Bosníu.
Engin íslenzk gen

Nicholas D. Kristof minnir í International Herald Tribune á ýmsar niðurstöður erfðavísinda nútímans um, að sundurgreining í kynþætti sé marklaus. Það séu ekki til nein ítölsk, indversk eða íslenzk gen. Munur erfðaeiginleika fólks er fjölbreyttari innan þjóða en milli þjóða. Allt fólk í heiminum er skylt, er ein stórfjölskylda. Maður í Hafnarfirði getur verið erfðafræðilega skyldari manni í Delhi en manni í Mosfellssveit. Kristof vitnar í ýmis vísindarit þessu til stuðnings.
Vanhæfir stríðsmenn

Bandarískir fréttaskýrendur segja oft, að Donald Rumsfeld stríðsráðherra og Paul Wolfowitz aðstoðarstríðsráðherra séu skörpustu heilar Bandaríkjastjórnar.

H.D.S. Greenway er á annarri skoðun í Boston Globe. Hann rekur ýmis dæmi um, að þeir hafi farið “hrikalega” flatt á skipulagi stríðsins gegn Írak. Þeir hafi reynzt vera óhæfir og því beri að reka þá úr embætti.
Bréf Davíðs til Bush

Valur Ingimundarson prófessor skrifar í International Herald Tribune í morgun um deilu ríkisstjórna Íslands og Bandaríkjanna um varnarsamninginn. Hann telur bréf Davíðs Oddssonar til George W. Bush fela í sér, að engin ástæða sé fyrir bandarísku herliði á Íslandi yfirleitt, ef bandarísk stjórnvöld virði ekki varnarsamninginn á greinilegan og sýnilegan hátt. Valur segir þetta mál sérstaklega viðkvæmt fyrir íslenzk stjórnvöld, sem hafa alltaf haldið fast í þá röksemd, að varnarliðið væri hér okkar vegna. Valur telur, að deilan geti fært Ísland nær kjarnaríkjum Evrópusambandsins, ef samkomulag næst ekki.
Risar fljóta sofandi

Tuttugu stærstu fyrirtæki heimsins hafa lítinn áhuga á umhverfismálum samkvæmt skýrslu sem Investor Responsibility Research Center í Washington hefur gefið út. Ekkert þeirra hefur látið reikna hugsanlegan kostnað þeirra af loftslagsbreytingum í kjölfar mengunar. Aðeins Shell og BP reyndust hafa sinnt umhverfismálum í einhverjum mæli. Sérstaklega voru ExxonMobil og General Electric sögð hafa staðið sig illa.

Barnaby J. Feder segir frá þessu í New York Times.
Nýtt Víetnam

Í Boston Globe og fleiri dagblöðum vitnar

Derrick Z. Jackson í ræðu séra Martin Luther King frá 1967, þegar margir Bandaríkjamenn töldu sér trú um, a ríkisstjórnin væri að bjarga Víetnam frá vondu köllunum. Jackson telur, að langir kaflar þeirrar tímamótaræðu eigi við núna, þegar margir Bandaríkjamenn telja sér trú um, að ríkisstjórnin sé að frelsa Írak frá vondu köllunum. Hann telur, að Íraksstríðið sé að eitra bandaríska þjóðarsál eins og Víetnamstríðið gerði fyrir aldarþriðjungi.
Snjóplógur í stríð

Frændur vorir Danir eiga í nokkrum erfiðleikum með að þykjast eiga þátt í hernámi Íraks. Dönsku hermennirnir eru ósáttir við að hafa fengið sendan snjóplóg að heiman og salt til að strá á frosnar brekkur. Ennfremur vita þeir ekki, hvað þeir eiga að gera við sláttuvélarnar, sem komu að heiman. Hins vegar vantaði bæði morfín í sjúkragögn og tjaldhælana. Hermennirnir fengu skotheld vesti af vitlausri stærð og herflutningabíla, sem komu af dönskum öskuhaugum.

BBC segir, að Svend Aage Jensby stríðsmálaráðherra hafi lofað bót og betrun í Extrablaðinu.
Þreyttir hernámsliðar

Peter Greste, fréttamaður BBC í Bagdað segir, að bandarísku hermennirnir séu orðnir þreyttir á Írak og vilji komast heim. Eftirlitsferðir á fæti hafa verið lagðar niður og þeir þora ekki út úr Hummer-jeppunum. Þeim hafði verið sagt, að íbúarnir mundu fagna þeim sem frelsurum og að dvölin yrði skammvinn. Nú líta þeir á alla Íraka sem óvini og skjóta af minnsta tilefni, jafnvel á 11 ára börn.
Vissu niðurstöðuna

Komið hefur fram í dagsljósið Gregory Thielmann, sem til skamms tíma var yfirmaður í leyniþjónustu bandaríska utanríkisráðuneytisins. Hann segir, að ríkisstjórnin hafi gefið ranga og stórlega ýkta mynd af hættunni frá Írak. Hann segir, að ríkisstjórnin hafi efnislega sagt við leyniþjónustuna: “Við vitum niðurstöðuna, en ykkar hlutverk er að koma með sönnunargögnin fyrir niðurstöðunni”. Frá þessu segir í ýmsum fjölmiðlum, meðal annars hjá

Julian Borger í Guardian. Það er því ekki séríslenzkt fyrirbæri í stjórnsýslu, að niðurstaðan komi fyrst og útreikningarnir á eftir.
Vinalausir vinir

Dýrt spaug er að vera vinur Bandaríkjanna á þessum síðustu og verstu tímum. Stjórn Bandaríkjanna gerir miklar kröfur til ráðamanna, sem hún telur sér vinveitta. Hún vill, að þeir séu undirgefnir. Þegar þeir styðja bandaríska frekju, auka þeir óvinsældir sínar heima fyrir. Þannig hefur George W. Bush nánast útrýmt Bandaríkjavináttu í sumum Evrópuríkjum og magnað andstöðu gegn Bandaríkjunum.
Leikin geðhrif

Fyrir okkur, sem hefur ætíð fundizt Tony Blair, forsætisráðherra Bretlands, vera óeðlilega einlægur á svipinn, er gaman að lesa grein

Simon Hoggart í Guardian í gær. Þar þykist hann heyra ráð leiklistarkennara, sem hvísli í eyra Blair, hvaða geðhrif hann eigi að sýna við hverja tegund af lygi, sem hann hefur borið á borð sjónvarpsáhorfenda undanfarna mánuði.
Kaup kaups í Afríku

Á ferð um Afríku segist George W. Bush vera hneykslaður á þrælahaldi. Markmið ferðarinnar er að hóta og múta fátækum ríkjum, semja við þau um kaup kaups, skilyrta þróunaraðstoð í skiptum fyrir tvíhliða samninga við Bandaríkin um atriði, sem ekki eru nógu hagstæð honum í gildandi alþjóðasamningum. Fjallað verður um fríðindi bandarískra olíufyrirtækja og lyfjafyrirtækja í skiptum fyrir óljós loforð. Frá þessu segir

Saskia Sassen í Guardian og gefur Bush titilinn: “Warlord”. Hingað til hafa Bandaríkin skorið þróunarstöð við nögl í samanburði við Evrópuríki.
Fjölpóla heimur

Í International Herald Tribune ræðir

William Pfaff sögu Evrópu og kemst að þeirri niðurstöðu, að friður hafi ríkt, þegar jafnvægi hafi verið milli stórvelda, en ófriður, þegar eitt þeirra reyndi að ráða yfir hinum. Þegar Bandaríkin reyni nú að hafna Sameinuðu þjóðunum og að kúga stórveldi Evrópu til að lúta bandarískum vilja, sé það ávísun á ótraustan heimsfrið í náinni framtíð.
Dýrt heimsvaldabrölt

Philadelphia Inquirer hefur í leiðara eftir Eric Shinseki, fráfarandi formanni herráðs Bandaríkjanna, að þau þurfi að tvöfalda herlið sitt í Írak úr 158.000 manns í 300.000 manns til að halda uppi lögum og reglu í landinu. Fyrir utan kostnaðinn við hernámsliðið, muni endurreisn landsins eftir stríðsskaðann kosta 30 milljarða dollara. Blaðið bendir á, að forsetinn sé á sama tíma að lækka skatta. Blaðið telur kotroskinn forsetann lifa í gerviheimi eins og Richard B. Cheney varaforseti, Donald Rumsfeld stríðsmálaráðherra og Paul Wolfowitz aðstoðarstríðsmálaráðherra, sem töldu Íraka mundu taka hernáminu tveimur höndum.
Sagður geðveikur

Harley Sorensen segir í San Francisco Chronicle, að George W. Bush, forseti Bandaríkjanna, sé geðveikur. Forsetinn upplýsi fullum fetum, að guð almáttugur hafi falið sér að ráðast á Írak. Svona tali enginn valdamaður í heiminum, nema skammhlaup hafi orðið í heilabúinu. Sorensen nefnir ýmis fleiri dæmi um, að forsetinn sé ekki með öllum mjalla.
Söfnunarsjóðir

Íslendingar hafa borið gæfu til að fara söfnunar- en ekki gegnumstreymisleið í fjármögnun lífeyrissjóða annarra en opinberra starfsmanna. Breytt aldursskipting þjóðarinnar setur lífeyrissjóðína þess vegna ekki á hausinn. Þetta var pólitísk ákvörðun, sem ekki var tekin í stjórnum lífeyrissjóða.

Þær ættu því að fara varlega í að hrósa sér í auglýsingum af sérstöku eðli íslenzkra lífeyrissjóða. Kosturinn við kerfið nægir þó ekki, þegar sjóðunum er svo illa stjórnað, að þeir tapa peningum, meðan fé er ávaxtað á hversdagslegum bankareikningum.
Svart er hvítt

Því róttækari óvinur náttúrunnar sem Landsvirkjun verður undir stjórn Friðriks Sófussonar, þeim mun meira fjalla talsmenn fyrirtækisins um djúpa virðingu þess fyrir náttúrunni. Þetta er íslenzka útgáfan af Newspeak, tungumálinu í 1984, bók George Orwell um hryllingsríki framtíðarinnar, þar sem stríð voru skipulögð í friðarráðuneytinu og lögregluofbeldi í ástarráðuneytinu. Svart er hvítt á máli Landsvirkjunar. Ímyndarfræðingar segja, að þessi aðferð auðveldi mönnum að valta yfir aðra, enda er hún mikið notuð í bandarískri pólitík.
Farið ekki vestur

Ekki veit ég, hvort Íslendingar á faraldsfæti gera sér grein fyrir, að hægt er að handtaka þá í Bandaríkjunum, saka þá um aðild að hryðjuverkum, loka þá inni án dóms og laga eins lengi og forsetanum þóknast og dæma þá síðan í leynilegum réttarhöldum. Þetta er brot á Genfarsáttmálanum, en eigi að síður kaldur raunveruleikinn í ríki, sem hefur yfirgefið vestrænt réttarfar. Í Guardian segja

Nicholas Watt og Vikram Dodd frá mótmælum brezkra ráðherra út af tveimur brezkum ríkisborgurum, sem sitja í leynilegu fangelsi í Bandaríkjunum og sæta hótun um dauðarefsingu, ef þeir játa ekki sakir.
Samsæri gegn Laxá

Laxárdalur í Þingeyjarsýslu fer að hluta undir vatn, ef ný áform gráðugrar Landsvirkjunar um 10 metra háa stíflu ná fram að ganga. Fyrir nokkrum áratugum náðist sátt í þjóðfélaginu um að gera þetta ekki. Þá voru sett lög, sem enn eru í gildi, um að ekki megi stífla í ánni nema til verndunar Laxár. Umhverfisstofnun ríkisins er þræll Landsvirkjunar, samanber gerræði í Þjórsárverum, og hefur nú síðast fallizt á róttæk áform hennar um lagabrot og náttúruspjöll í Laxárdal. Náttúra Íslands á enga vini í stjórnsýslunni og allra sízt í rangnefndri Umhverfisstofnun ríkisins.
Lífræn vottun eflist

Stórmarkaðir í Bandaríkjunum leggja aukna áherzlu á lífræna vottun. Fyrirtæki, sem áður unnu einkum að vottun lífrænnar framleiðslu í landbúnaði, sinna í auknum mæli vottun á dreifingu og sölu slíkrar vöru. Stórmarkaðir eru farnir inn á þessa braut til að efla traust neytenda og bæta stöðu sína á markaði.

Dennis Blank segir frá þessu í New York Times. Í Bandaríkjunum og Evrópu er eingöngu lögð áherzla á lífræna (organic) vottun, sem lýtur miklu strangari reglum en svokölluð vistvæn vottun, er íslenzka landbúnaðarkerfið hefur stofnað til og reynir að efla á kostnað vistvænnar.
Hættulegast að tala

John ONeil segir í New York Times frá nýrri rannsókn, sem bendir til, að ökukmenn truflist miklu meira við að tala heldur en að hlusta. Skiptir þá ekki máli, hvort þeir tala í farsíma með eða án eyrnartóla eða við farþega í bílnum.
Mandela og Bush

Anthony Sampson, ævisöguritari Nelson Mandela, skrifar langa grein um hann í Observer í morgun. Þar fjallar Sampson rækilega um árangurslausar tilraunir Mandela til að koma vitinu fyrir George W. Bush Bandaríkjaforseta í utanríkismálum, einkum gagnvart Sameinuðu þjóðunum og Írak.
Eitraður Berlusconi

Martin Jacques segir í Guardian, að ráðamenn í Evrópu hafi nú færi á að átta sig á, að Silvio Berlusconi sé ógnun við lýðræði í Evrópu. Stjórn hans á Ítalíu sé skref í átt til alræðis að ruddalegum hætti Mussolini. Hann stjórni ríkinu og fjölmiðlum landsins og hafi gert ítalska kjósendur að fíflum. Hann hafi lagt til ógeðslegrar atlögu við dómsvaldið, sem hafi heft alræði hans. Hann hafi þegar eitrað ítölsk stjórnmál og sé byrjaður á því sama í evrópskum stjórnmálum.
Matargerð í vörn

Kraft matargerðin risastóra hefur ákveðið að bregðast við gagnrýni á óhollan pakkamat með því að minnka mettaða, harða fitu í honum og önnur hættuleg efni. Þetta gerir fyrirtækið með hliðsjón af vel heppnuðum málaferlum gegn tóbaksframleiðendum, sem eru farin að endurspeglast í málaferlum gegn matarframleiðendum, t.d. McDonalds. Forstjórar Kraft vilja verða fyrri til að breyta samsetningu pakkamatarins. Í síðustu viku bannaði borgarstjórn New York gosdrykki og sætindi í skólasjálfsölum borgarinnar. Frá þessu segir

David Barboza í New York Times.
Allir með ofurtölvu

Vísindamenn evrópsku rannsóknastofunnar CERN í Sviss telja, að næsta kynslóð veraldarvefsins felist í, að allir hafi hvar sem er aðgang að öflugum ofurtölvum og hugbúnaði þeirra eins og þær væru inni í eigin smátölvum fólks. Evrópusambandið hyggst koma á fót þess háttar neti um alla Evrópu. Fyrsta skrefið verður stigið eftir tvær vikur, þegar tíu rannsóknastofur verða samtengdar í ofurtölvuneti. Frá þessu segir

Alok Jha í Guardian.
Forgangur frís og vinnu

Ýmsir bandarískir dálkahöfundar velta fyrir sér, hvort Þjóðverjar séu of latir, af því að þeir vinna ekki nema 1.557 tíma árlega, meðan Bandaríkjamenn vinna rúmlega 1.900 tíma. Þeir eru dálítið hissa á, að margir Evrópumenn líta á frístundir sem markmið vinnunnar, en í Bandaríkjunum er litið á vinnuna sjálfa sem markmið.

Richard Bernstein skrifar í New York Times um dálæti Þjóðverja og annarra Evrópumanna á frístundum sínum.
Verndun flugfarþega

Evrópuþingið hefur samþykkt herta vernd flugfarþega gegn yfirbókunum, niðurfellingu flugs og seinkunum í flugi. Ef farþegar með staðfesta miða fá ekki far, ber að útvega þeim annað far og greiða þeim 250 evrur í flugi innan álfunnar og 600 evrur í flugi milli heimsálfa. Ef seinkun í flugi innan álfunnar nemur meira en 2 tímum og meira en 4 tímum milli heimsálfa, fá farþegar endurgreidda farseðla sína. Hörð andstaða flugfélaga hefur ekki borið árangur. Nýju reglurnar taka gildi að ári. Frá þessu segir í

BBC.
Hræddir við Evrópu

Hægri sinnaðir hugmyndafræðingar í Bandaríkjunum eru farnir að hafa áhyggjur af, að frönsk-þýzk viðhorf muni í auknum mæli einkenna stækkandi Evrópusamband vegna vaxandi innbyrðis efnahagstengsla aðildarríkjanna.

William Pfaff segir í International Herald Tribune frá ótta hægri manna í Bandaríkjunum við stöðu mála í Evrópu. Thomas Fuller segir í sama blaði, að Evrópa sé á ýmsum sviðum að ganga í berhögg við Bandaríkin.
Fá ekki félaga

Ron Synovitz segir í Radio Free Europe, að Bandaríkin eigi erfitt með að fá erlend ríki til að taka þátt í hernámi Íraks. Hann vitnar í Ian Kemp, ritstjóra herfræðiritsins Janes, sem segir mörg ríki upptekin við friðargæzlu annars staðar. Hann vitnar líka í aðra sérfræðinga, sem segja, að ýmis ríki séu fjarri, af því að gæðastimpil Sameinuðu þjóðanna vanti. Einn sérfræðingurinn, Andrew Moravcsik, segir, að Bandaríkin geti ekki fylgt eftir hernaðarsigrum sínum. Þegar á það stig sé komið, sé aðild Evrópu nauðsynleg. Á því hafi ríkisstjórn Bush flaskað, þegar hún lýsti frati á evrópsk sjónarmið. Þetta heitir á íslenzku að vinna stríðið, en tapa friðnum.