arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Carpe Diem

Góð matreiðsla skín gegnum grautarstælana á Carpe Diem, framúrstefnulegum, og hljóðbærum veitingasal Hótels Lindar við Rauðarárstíg. Hún lýsti sér m.a. í ljúfu nautaseyði með svartsveppaolíu, sem gaf indælt og frísklegt bragð í fennikkustíl. Súpan var utan seðils og sérlöguð handa gesti, sem neitaði einni af hinum hefðbundnu hveitisúpum íslenzkra veitingahúsa.

Grautarstælarnir eru í stíl hressilega groddalegra listaverka staðarins, sem gerð eru úr afgöngum frá vélaverkstæðum, svo sem tannhjólum og bílfjöðrum.

Upp af aðalréttum rís venjulega hraukur djúpsteiktra grænmetisþráða, aðallega úr graslauk og blaðlauk. Undir þráðunum ægir öllu saman í graut, fiski eða kjöti, hrásalati, léttsteiktu grænmeti og bakaðri kartöflustöppu, jóðlandi í fremur sætri sósu, oftast tómatsósu.

Fiskur dagsins var villtasta útfærsla þessarar einhæfu matreiðslu. Þar mátti finna í einum haug bita af karfa, lúðu, smokkfiski, hörpufiski og úthafsrækju, innan um hrásalat og léttsteikt grænmeti. Úr einni hlíð matarfjallsins skagaði bökuð kartöflustappa. Hver tónn var út af fyrir sig góður, en grauturinn í heild var samfelld lagleysa.

Þetta sérstæða og tæpast lystuga þema endurtekur sig í hverjum rétti á fætur öðrum og hefur þann kost einan að vera öðru vísi en annars staðar. Staðurinn vill skera sig úr og tekst það alla leið frá A til Ö.

Innréttingar eru kuldalegar, úr steinflísum, stáli og gleri, studdar skemmtilegri vélsmiðjulist og nýtízkulegum næfurljósum, innan um gula og rauða málningu. Sívalt og áberandi vínrekks-altari úr stáli í miðjum sal gefur tón, sem endurómar yfir í matreiðsluna.

Upphaflega var hún í hávaðasömum og kalifornískum Ítalíustíl, en hefur smám saman hneigzt nær hinni hefðbundnu og leiðigjörnu miðju íslenzkrar veitingamatreiðslu. Fátt er á breytilegum matseðli, sem getur hrist upp í fólki, nema væri humarinn með svörtu pasta og bleksósu, er hentar fremur með kolkrabba en humar.

Stundum er sjávarfangið fremur mikið eldað, svo að það verður seigt, til dæmis úthafsrækjur og smokkfiskur. Í annan tíma og oftar er það hæfilega snöggt eldað, en yfirleitt yfirgnæft í bragði af frekjulegu sósu- og meðlætisjukki.

Leifar frá Ítalíustílnum sjást fremur í nöfnum en innihaldi. Svonefnt carpaccio var ólíkt kryddlegnum nautasneiðum upprunalandsins, þykkar sneiðar, jóðlandi í sósu. Tiramisú ostakakan var þessi venjulega búðarkaka, sem hér á landi minnir lítið á Feneyjar. Espresso-kaffið var úr nýmóðins vél, sem mjólkar ágætu kaffi, en ekki espresso. Venjulega kaffið var betra

Þjónusta er fagleg og elskuleg, dósatónlist er þægileg, sérstaklega Johnny Cash, stólar eru í tæpu meðallagi þæginda, dúklausar borðplötur úr gleri eru án diska fyrir volgar heilhveitikollur, sem koma með flugvélasmjöri í körfu. Munnþurrkur úr pappír eru þykkar og góðar.

Miðjuverð þriggja rétta með kaffi er groddalegt eins og listaverkin, hefur farið hækkandi að undanförnu og er nú um 3250 krónur á mann. Súpa, réttur dagsins og kaffi kosta í hádeginu 1150 krónur, sem er öllu aðgengilegra. Glas af frambærilegu húsvíni kostar 330 krónur.

Jónas Kristjánsson

DV
Leiga Almannagjár

Þótt eðlilegt sé að leyfa kvikmyndatökufólki að nota náttúru Íslands sem bakgrunn að kvikmynda- og sjónvarpsefni, er ekki forsvaranlegt að leigja þeim Almannagjá og loka henni um leið fyrir innlendum og erlendum ferðamönnum. Það voru mistök hjá Þingvallanefnd.

Alþingi þjóðveldisaldar var háð í eða við Almannagjá. Hún er þungamiðja Þingvallasvæðisins og helgur staður í þjóðarsögunni. Enginn staður á landinu er friðhelgari en hún. Íslenzkir borgarar mega aldrei koma að henni lokaðri, af því að hún hafi verið leigð út.

Eftir lýsingum að dæma var Almannagjá notuð sem óþekkjanlegur bakgrunnur fyrir vélframleidda þoku. Margir hamraveggir eru til á Íslandi, sem henta vel til slíkrar kvikmyndagerðar, þótt íslenzkir aðstandendur kvikmyndarinnar virðist hafa verið ófróðir um þá.

Þeim hefði verið gerður greiði með því að benda þeim á aðra hamraveggi, svo sem Tröllagjá eða Ásbyrgi, sem ekki eiga jafn helgan sess í þjóðarsögunni. Engan veginn verður séð, að Almannagjá sé neitt heppilegri bakgrunnur fyrir vélframleidda þoku í auglýsingamynd.

Málsaðilar telja ekkert athugavert við þetta. Þeir hampa 350.000 silfurpeningum Þingvallanefndar og reikna óbeinar gjaldeyristekjur af kvikmyndaliðinu og aðstoðarfólki þess. Þeir hafa slitnað úr tengslum við þjóðarsöguna og hugsa eins og hverjar aðrar hórur.

Í leiðindamáli þessu kemur einnig fram landlægur undirlægjuháttur og minnimáttarkennd Íslendinga gagnvart útlendingum og sú landlæga hugsun, að skjótfengnir peningar séu upphaf og endir alls. Þessi árátta virðist lítið lagast með aukinni lífsreynslu þjóðarinnar.

Skynsamlegt er að greiða götu innlendra og erlendra kvikmyndagerðarmanna. Flestir eru ekki fyrirferðarmiklir á vettvangi og skilja ekki eftir neinn óþrifnað. Rangt er að reyna að hafa fé af þeim sérstaklega umfram aðra ferðamenn vegna notkunar landslags.

Hitt er svo annað mál, að svo getur farið, að selja þurfi aðgang að hálendinu eða ákveðnum stöðum þess vegna of mikils og ört vaxandi álags. Það fé yrði þá innheimt af öllum, innlendu og erlendu fólki, með og án kvikmyndavéla, og færi í kostnað við verndun staðanna.

Ef haldið verður áfram að reyna að ná til landsins þeirri tegund ferðamanna, sem helzt vill fara til staða á borð við Þingvöll, Gullfoss, Geysi, Þórsmörk, Landmannalaugar, Hveravelli og Herðubreiðarlindir, er ljóst, að taka verður sérstaklega á því vandamáli.

Erfitt er að hugsa sér, að slíkum stöðum sé lokað um tíma og sízt vegna þess, að einhver aðili hafi leigt sér einkaaðgang að honum vegna kvikmyndatöku eða af öðrum ástæðum. Hitt er líklegra, að skammtaður verði aðgangur með útgáfu aðgöngumiða að slíkum stöðum.

Sennilega mundi þó síðast af öllu verða seldur aðgangur að Almannagjá, jafnvel þótt álagið þar margfaldist. Söguleg staða hennar er slík, að hún hentar verr sem söluvara en annað landslag. Flestir mundu heldur vilja greiða kostnað af verndun hennar af almannafé.

Þannig eru mistökin tvenn í umræddu máli, annars vegar að veittur var einkaaðgangur að gjánni, og hins vegar að tekið var óbeint gjald fyrir aðganginn.

Jónas Kristjánsson

DV
Átján mánaða lömun

Átján mánaða starfslok biskupsins yfir Íslandi leysa ekki eitt þungbærasta vandamálið, sem biskupinn nefndi í afsagnarræðu sinni á prestastefnunni í fyrradag. Þessi langdregnu starfslok framlengja stjórnarandstöðuna í þjóðkirkjunni og lama starfshæfni hennar.

Það er rétt hjá biskupi, að einkum er það eins konar stjórnarandstaða í röðum presta, sem hefur þrengt að honum. Andstaðan er eldri en fréttir af þeim gömlu málum, sem urðu biskupi að lokum að falli, en kunna að hluta að stafa af vitneskju presta um þau.

Andstæðingar biskups meðal presta eru yfirleitt meiri harðlínumenn í trúmálum en hann. Þeir eru heldur ekki sáttir við veraldlegar áherzlur hans og bera hann saman við meiri kennimenn í röðum forvera hans. Þessi atriði og önnur slík skýra þó ekki alla andstöðuna.

Efasemdir ýmissa presta um málstað biskups í áreitnismálunum bætast ofan á annan ágreining og valda því, að hann nýtur ekki lengur víðtæks trausts. Þetta gerir honum ókleift að leysa óskyld ágreiningsmál innan kirkjunnar, svo sem dæmi Langholtssóknar sýnir.

Biskup varð fyrir því óláni að fá til liðs við sig þekktan slagsmálalögmann að amerískum hætti. Það varð til þess, að biskup braut í fyrsta lagi trúnað við Langholtssóknarfólk og höfðaði í öðru lagi andvana meiðyrðamál gegn konunum, sem höfðu kært hann innan kirkjunnar.

Biskupinn varð að biðjast afsökunar á trúnaðarbrotinu og dró til baka kæruna fyrir meiðyrði. Eftir það tvennt mátti ljóst vera, að honum væri ekki lengi sætt í embætti. Hann hefur nú tekið þeim afleiðingum, en gefið sér um leið átján mánaða starfslokatíma.

Ekki þarf að hafa neina efnislega skoðun á neinum þeim málum, sem hafa orðið biskupi að falli, til að sjá, að hagsmunum þjóðkirkjunnar er bezt borgið með því að biskupinn greini milli sinna eigin hagsmuna og hagsmuna kirkjunnar. Á því hefur orðið mikill misbrestur.

Með átján mánaða frestun framlengir biskup tímann, sem þjóðkirkjan er lítt starfhæf. Hann mun sigla gegnum formsatriði embættisins, en ekki setja niður neinar deilur, af því að kirkjunnar menn hlusta því aðeins á hann, að þeim þóknist það hverju sinni.

Í leiðurum þessa blaðs var í fyrra í tvígang kvartað yfir uppivöðslusemi og orðbragði nokkurra presta í garð biskups. Það var áður en áreitnimálið, Langholtsdeilan og slagsmálaglaði lögmaðurinn gerðu hann óstarfhæfan og röskuðu stöðu þjóðkirkjunnar í samfélaginu.

Fjölmiðlar hafa yfirleitt farið varlega í fréttaflutningi af málum biskups, einkum vegna virðingar við biskupsembættið sem slíkt. Samt vandar biskup þeim ekki kveðjurnar að lokum og staðfestir um leið hið fornkveðna, að heppilegt er að kenna sögumanni um ótíðindin.

Staða þjóðkirkjunnar verður veik á starfslokatímanum. Ekki bætir úr skák, að margir prestar vilja skerpa yfirráð kennimanna yfir safnaðarmálum á borð við þau, sem hafa einkennt Langholtssókn. Þjóðkirkjan hneigist að breytingu úr safnaðakirkju í kennimannakirkju.

Vandamál þjóðkirkjunnar ýta málum í átt til þeirrar rökréttu niðurstöðu, að skilið verði milli ríkis og kirkju, svo að þjóðfélagið axli ekki lengur ábyrgðina.

Jónas Kristjánsson

DV
Venezia amusements

Florian

Hours: Closed Wednesday. (B2).

The oldest café in town, from 1720, the most famous in the world after Caffè Greco in Rome. It is in a few parallel rooms at the southern side of Piazza San Marco. The decorations are from the 19th C., lots of mirrors and frescos under glass on the walls and in the ceiling. Guests sit under bronze lamps on well worn, red upholstered banks at marble tables on a creaky parquet floor.

Formerly this was the meeting place of artists from all over the world, especially musicians, who often lived for a while in Venice. In off-season it is cozy to take the morning newspapers to Florian for a prolonged morning coffee. The atmosphere then is peaceful, imbued by earlier centuries. This is the best place for idleness in town. Service is good inside, less so outside.

Quadri

Hours: Closed Monday. (B2).

The other of the two world famous cafés at Piazza San Marco. This one is more refined and a shade less expensive, on the northern side of the piazza. It has table linen, upholstered and soft benches along the walls, and chairs all over the place. Columns divide the room into two parts. It is characterized by painted decorations and mirrors on the wall. Service is good inside.

1996

© Jónas Kristjánsson
Roma amusements

Bernasconi

Largo di Torre Argentina 1. (C3).

Famous café beside the Argentina theatre.

Café de Paris

Via Veneto 90. (D2).

Famous sidewalk café

Caffè Greco

Via Condotti. (C2).

In the main street of fashion shops, just beneath The Spanish Steps.

It is the best known café in Rome, founded in 1760, and has ever since been the haunt of writers and artists. H. C. Andersen was there, Berlioz, Browning, Goethe, Tennyson, Thackeray and Wagner. Local people drink their coffee standing in the small front room, and travellers sitting down in the narrow back room.

Canova

Piazza del Popolo 16. (C1).

Famous sidewalk café

Colombia

Piazza Navona 88. (C3).

Famous sidewalk café

Doney

Via Veneto 145. (D2).

Famous sidewalk café

Om Shanti

Piazza Campo dei Fiori. (B3).

Famous sidewalk café. Probably the best coffee in Rome.

Rosati

Piazza del Popolo 5a. (C1).

Famous sidewalk café

SantEustachio

Piazza SantEustachio. (C3).

Famous sidewalk café

Tre Scalini

Piazza Navona 28. (B3).

Famous sidewalk café

Azienda Agricola

Vicolo della Torretta 3. (C2).

A tiny shop in the old center, with many types of olive oil, truffle paté and other delicacies.

Cisterino Cooperativa

Vicolo del Gallo 20. (B3).

A cheese shop near Campo deFiori, with many special cheeses, such as ewe and buffalo cheese.

Rizzoli

Largo Chigi 15. (C2).

The largest book shop in Rome has many English and other foreign books.

Via dei Capellari

(B3).

Furniture restorers and other craftsmen work out in the open in this alley in the old center.

Via dei Condotti

(C2).

Via dei Condotti runs from the Spanish Steps to Via del Corso. It is the axis of the fashion shops district.

This quarter of baroque buildings has overtaken Via Veneto as the fashion street in town. Almost all known Italian fashion houses have shops there, and some of the most famous are directly on the Via dei Condotti.

Via del Pellegrino

(B3).

Book shops and art shops cluster in this street near Campo deFiori.

1996

© Jónas Kristjánsson
London excursions

Greenwich

Greenwich is downriver. It is not only famous for the meridian of zero longitude in geography. It also has woodland surrounding the Royal Observatory, the National Maritime Museum, open 10-17 and the racing quick tea clipper Cutty Sark. The boat trip to Greenwich takes 45 minutes each way.

Kew

Upriver the Kew gardens with the Royal Botanical Gardens are open 10-16/17. They are graceful, covering over 120 hectares with over 25,000 different plants. The boat brings you to Kew in 75 minutes.

Hampton Court

Farther upriver than the Kew gardens, there is the elegant Hampton Court, the palace of Cardinal Wolsey, expropriated by Henry VIII, including a lot of paintings and objects of art now shown to the public and some of the most glorious gardens in the world.

Windsor Castle

Hours: Open 11-16, except Friday 13-16 and Sunday 14-16.

Just beyond Heathrow airport is the small town of Windsor with Windsor Castle, a summer residence of the Queen.

It is the oldest and greatest residential castle in the world, built by William the Conqueror as a circular tower, but added on during the centuries. The most famous part is the St Georges chapel, one of the best examples of English architecture in the 15th C.

The castle houses some collections, open to the public, such as the Queen Marys Dolls House and the State Apartments, when the queen is not using them herself.

With children in tow it is now time to visit the Windsor Safari Park.

Windsor Safari Park

An open wildlife park where we can see, partly through closed car windows, some lions, tigers, elephants, zebras, rhinos, camels, monkeys and deer, to name the best known examples. The porpoises and dolphins perform at regular intervals.

Another amusing place for children is on the way back to London. It is Thorpe Park in Staines, just south of the Heathrow airport.

1996

© Jónas Kristjánsson
Þrír frakkar

Þrír frakkar eru notalegt veitingahús við Vitastíg, lítið og þrískipt í aðalstofu, glerskála og herbergi, með örfáum borðum á hverjum stað. Andrúmsloftið er notalegt og matreiðslan hátt yfir öðrum stöðum í sama verðflokki.

Hér ræður ríkjum Úlfar Eysteinsson tilraunakokkur, sem býður gestum naslfæði úr þurrkaðri loðnu og úr saltfiskroði, bæði sítrónukrydduðu og hvítlaukskrydduðu. Þetta er fiskréttahús með nákvæmum eldunartíma og fjölbreyttum eldunaraðferðum, einn beztu veitingastaða landsins.

Verðlagið er staðarsómi. Á breytilegum dagsseðli eru um það bil níu aðalréttir, sem kosta að meðaltali 1.400 krónur á kvöldin og 800 krónur í hádeginu, að súpu dagsins innifalinni. Eftirréttir kosta um 600 krónur og kaffi 160 krónur. Hvergi í bænum er hlutfall verðs og gæða eins hagstætt og í Þremur frökkum.

Súpa dagsins er yfirleitt tær grænmetissúpa, dökk og sterk, mun betri en uppbökuðu súpurnar, sem tíðkast víðast hvar. Grænmeti með aðalréttum felst yfirleitt í ofsoðnum gulrótum. Eftirréttirnir eru alltaf hinir sömu og orðnir dálítið leiðigjarnir, þótt góðir séu, annars vegar frábær skyrterta, sem bráðnar á tungu, og hins vegar nokkuð góð eplabaka kanilkrydduð.

Hrár hvalur að japönskum hætti er einkennisréttur staðarins, bragðgóður og meyr, borinn fram með sojasósu og piparrót. Nautakjöt er jafnan gott, bragðmikið og meyrt, betra en víðast hvar í bænum. Reyktur lundi var borinn fram þunnsneiddur með hunangssinnepssósu og rauðlauk, fínn matur.

Fiskurinn er aðalatriði matseðilsins, saltfiskur, keila, rauðspretta, plokkfiskur, gellur, steinbítur, lúða, keila, skötuselur og hvaðeina, sem fæst á hverjum tíma, borið fram með hvítum kartöflum. Fjölbreytnin hefur því miður heldur farið minnkandi allra síðustu árin, þótt framboðið á markaði hafi aukizt.

Eldunin felst meðal annars í gufusuðu, ostbökun, grillun, pönnusteikingu eða heilsteikingu, sumpart eftir eðli fisktegunda og sumpart eftir kenjum kokksins. Fjölbreytnin er þó jafnan innan gamalþekkts ramma, sem tímabært er að víkka. Sósur eru fjölbreytilegar og gráðostsósan einstök að gæðum.

Soðinn saltfiskur með hamsatólg að íslenzkum hætti var fallegur, bragðmildur og góður, borinn fram með seyddu rúgbrauði. Ostbakaður saltfiskur með tómatmauki, olífum, hvítlauk og osti var einnig góður, með sterkum tómatkeim að hætti Íberíumanna. Steikt fiskbuff var nokkuð gott, borið fram með lauksósu.

Hvítlauksristaðir keilustrimlar voru góðir, með súrsætri sósu, léttri og sætri. Heilsteikt rauðsprettuflök með rækjum voru með ostþaki, sem er ofnotað í matreiðslu staðarins. Soðnar nýjar gellur voru góðar, hvorki slepjulegar né ofsoðnar, bara mátulegar. Grillsteiktur steinbítur er gamalkunnur réttur á seðlinum og stendur alltaf fyrir sínu, oftast borinn fram með rjómapiparsósu.

Umgerð veizlunnar er óbreytt frá tíð smekkvísra fyrirrennara Úlfars, smágerð og heimilisleg. Þjónusta er góð, eins og á öðrum gæðastöðum, en einkum dugnaðarleg.

Jónas Kristjánsson

DV
Pasta Basta

Pasta Basta hefur notað vinsældir sínar til að klifra upp verðlistann og er núna orðið eitt af dýru veitingahúsunum. Þríréttað með kaffi kostar tæpar 3.400 krónur. Þótt pasta verði fyrir valinu, fer verðið í 3.200 krónur. Framhjá háa verðinu má komast með því að taka tilboði dagsins á 2.380 krónur, en þá er ekkert val milli rétta. Hlaðborð í hádeginu er hins vegar ódýrt, þrjú pöstu, hrísgrjónaréttur, salat, súpa og brauð á 790 krónur.

Matreiðslan var yfirleitt góð og pastað búið til á staðnum. Nóg fékkst af volgum brauðkollum með smjöri og frjáls aðgangur var að klementínum í skál. Þjónusta var góð, sumpart ítölsk. Úrval ítalskra vína árgangamerktra er á seðlinum, aðallega Chianti og fleiri Toskaníuvín. Í sumum tilvikum er hægt að velja milli tveggja árganga af sama merki. Þrátt fyrir hátt verðlag eru munnþurrkur ekki úr líni.

Gamli kjallarinn framan við opið eldhúsið er notalegasti hluti staðarins. Nýtízkulegur og kuldalegur er glerskálinn uppi á palli fyrir innan. Lakast er að vera í tjaldi, sem er að baki glerskálans og notað um helgar. Í gamla kjallaranum er hvítmálað timburloft, minjagripakraðak á vegghillum ofan við litla glugga, smámyndir, magaorgel og ítölsk landakort á veggjum. Þetta er barnavænn staður, sem býður upp á liti og pappír.

Forréttirnir reyndust bezt. Góðir voru stórir og beikonvafðir sveppahattar á salati, fylltir hvítlaukssmjöri og meyrum sniglum. Kryddlegnar nautakjötsþynnur carpaccio voru góðar, með áberandi bragði af grana-osti, en litlu af boðuðu jarðsveppa-safabragði. Polenta-maísgrautur var góður, með miklu af fínum porcini-sveppum smjörsteiktum.

Lakari var hvítlauksristað sjávarmeti á brakandi hrásalati, hörpufiskur og humar góður, rækjur litlar og bragðdaufar og kræklingur í skelinni þurr og vondur, sumpart skemmdur. Minestrone súpa hússins var afar bragðsterk tómatsúpa með grjóthörðum brauðteningum.

Fiskréttir voru misjafnir, sósur þeirra sumpart yfirgnæfandi og meðlætið að mestu staðlað, kartöfluflögur undir bræddum osti, spínat og maísgrautur. Grilluð Klausturbleikja var hæfilega elduð og safarík, með góðri hvítlaukssósu, en ekki fann ég reyktan hvítlauk, sem boðaður var. Gufusoðinn sólkoli var einnig hæfilega eldaður, á kafi í grana-ostasósu og með blönduðu tómatmauki. Fiskifantasía fólst í ofeldaðri bleikju, smálúðu og skötusel í mikilli tómatsósu.

Í samræmi við heiti staðarins var pasta afar fjölbreytt og undantekningarlaust gott, enda mótað á staðnum. Sedani pastarör voru með miklu af kjúklingakjöti, sveppum og tómötum. Súkkulaðiterta hússins var þétt og góð. Tiramisu ostakaka var ekta feneysk og ekki lagskipt, hin bezta í bænum. Kaffið var að sjálfsögðu ítalskt og indælt.

Jónas Kristjánsson

DV
Tjörnin

Stuð hefur verið á Tjörninni að undanförnu, enda Rúnar Marvinsson oft við eldavélina. Sama er, hvar gripið er niður í fiskréttunum, allt frá sýnishornum hráfiskjar að japönskum hætti yfir í hefðbundna rétti staðarins á borð við eldsteikta tindabikkju með capers og pernod og kryddlegnar gellur eftir kenjum kokksins. Allt kemur þetta munnvatnskirtlum á fulla ferð strax við lestur matseðils.

Matreiðslan hefur stundum slaknað, þegar Rúnar er fjarverandi, sem gerist einkum á sumrin. Þótt aðrir séu góðir í eldhúsinu, býr Rúnar yfir óskólaðri og jarðbundinni eðlishæfni, sem lyftir matreiðslu hans á góðum stundum yfir slípaða lærdómslist skólagenginna meistara, sem eyða orku í marklítil og leiðigjörn formsatriði á borð við þau, sem verðlaunuð eru á sýningum.

Raunar ætti Tjörnin að vera á niðurleið. Gæðalögmálið segir, að veitingahús versni, þegar þau stækki. Tjörnin, sem fyrst rúmaði 35 manns, tekur núna rúmlega 90 manns til borðs, auk mikils rýmis í setustofum á þriðju hæð hússins. Nánast er kraftaverk, hvernig þröngt eldhúsið stendur undir útþenslunni, sem kann varla góðri lukku að stýra til lengdar.

Samræmdar og kantaðar ljósakrónur í aðalmatstofunum hafa í seinni tíð varpað skugga á ljúflega ósamstætt aðdráttarafl gamalla húsgagna úr ýmsum áttum, ísaumaðra og heklaðra dúka, blómaveggfóðurs og dúkkulísa. Ennfremur er sem fyrr ofhlaðið fyrirferðarmiklum sófasettum í fínlegar setustofur millistríðsáranna.

Tjörnin er fremur dýr, en ekki þó í hópi dýrustu veitingahúsa borgarinnar. Meðalverð þriggja rétta máltíðar með kaffi er um 3.600 krónur fyrir utan vín. Í hádeginu er enn hægt að fá súpu og rétt dagsins fyrir 1.000 krónur. Þetta frábæra tilboð bragðast eins vel og aðrir réttir matseðilsins. Um daginn fólst það í dökkri og bragðmikilli grænmetissúpu og frábærlega hvítlauksristuðum kolaflökum með hrísgrjónum og öflugri karrísósu.

Fiskréttirnir eru síbreytilegir. Síðast voru meðal þeirra bakaður saltfiskur, heilsteiktur sólkoli, pönnusteikt eldislúða, smjörsteikt þorskhrogn og hvítlauksristaður smokkfiskur. Réttirnir voru ólíkir innbyrðis, en hver um sig magnaður. Kryddjurtir voru djarft notaðar í hvítlaukssósu, karrísósu, tómatsósu, ostasósu, piparrótarsósu og engifersósu. Ljúft var að draga afganginn af sósunum upp í litlu, mjúku brauðkollurnar, sem bakaðar eru staðnum.

Sítrónuleginn hrár fiskur hússins er oft á matseðlinum, nokkrar tegundir, svo sem lúða, rækjur, humar og þorskhrogn. Þau síðastnefndu hafa einnig verið á boðstólum smjörsteikt með rjómahvítlaukssósu og reyksoðin með piparrótarsósu. Fiskisúpa staðarins reyndist vera fínleg að venju, ekki of mikið rjómuð og með afar meyru sjávarfangi.

Eldhúsið hefur yfirleitt ekki sömu tilfinningu fyrir matreiðslu kjöts og sjávarfangs. Þungsteiktar skarfabringur flutu í gríðarlegu magni af dimmri portvínssósu og þurrum bláberjum. Hins vegar var stokköndin að þessu sinni meyr og ljúf, borin fram með döðlum og mildri koríandersósu.

Matreiðslan á Tjörninni hefur löngum verið hin fjölbreyttasta og frumlegasta á landinu. Um þessar mundir er hún tvímælalaust einnig hin bezta.

Jónas Kristjánsson

DV