arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Vanhæfir dómnefndarmenn

Annar hver félagsmaður Blaðamannafélagsins hverfur til annarra starfa. Þeir gerast einkum blaðurfulltrúar fyrirtækja, stofnana og samtaka til að eiga fyrir salti í grautinn. Í nýju starfi felst krafa um að blekkja blaðamenn og afvegaleiða. Ætli blaðurfulltrúar til baka, reynast þeir oft skemmd epli. Því er fráleitt, að félagið feli blaðurfulltrúum að sitja í dómnefnd um ársins beztu blaðamennsku. Sem blaðurfulltrúi ráðherra sendir Jóhannes Tómasson dómnefndarmaður út erindi um að hætt verði að svara fyrirspurnum um leka á spuna úr ráðuneyti Hönnu Birnu. Er þar með ófær um að gæðameta blaðamennsku.
Þeir hlæja að okkur

New York Times gerir stólpagrín að ríkisstjórn Íslands. Hvetur túrista til að flýta sér að skoða Þjórsárver og fossana í Þjórsá áður en ríkisstjórn auðgreifanna eyðileggur. Þyngra er orðið fyrir íslenzka kolbíta að brjóta og bramla, þegar útlendingar horfa á. Og nú er loksins búið að endursegja kjarnann í sannleiksskýrslunni á útlenzku. Í bókinni „Bringing Down the Banking System“ geta útlendingar lesið um heimsku Davíðs og Geirs. Spiegel bætir um betur. Gerir stólpagrín að viðhorfum Íslendinga. Segir aðra ekki geta lært af þeim, sem séu svona ruglaðir. Fyndin viðtöl þar, gott á okkur.
Vika loforðanna

Loforð eru vinsæl þessa vikuna. Verzlunareigendur lofa að hækka ekki verð. Ríkisstjórnin lofar öllu fögru. Hún lofar að gera eitthvað ótilgreint í öllum áhyggjuefnum. Lofar að setja nefnd í málið og hún lofar jafnvel að hugsa málið. Verkalýðsrekendur Alþýðusambandsins eru voða kátir yfir öllum þessum loforðum. Eins og þeim hafi aldrei áður verið lofað neinu fögru. Þó er algengara en hitt, að loforð dragist úr hömlu og gleymist. Fólk með meira en daglangt minni getur upplýst það í smáatriðum. Einstæð fákænska gullfiska kemur mér sífellt á óvart. Hef ég þó fylgst með henni meira en hálfa öld.
Færumst nær Ragnarökum

David Attenborough segir, að heimurinn færist nær Ragnarökum. Í

viðtali við vefmiðilinn Reddit svarar hann spurningu um yfirvofandi heimsenda svona: „Ég er hræddur um það. Ekki er lengur hægt að vinda ofan af tjóni, sem maðurinn hefur valdið. Við útrýmum tegundum hraðar en nokkru sinni fyrr.“ Svo talaði hann um, að offjölgun fólks geri eyðslustefnuna of dýrkeypta. Attenborough hefur séð margt um ævina og er svartsýnn á framhaldið. Mannkynið er teymt fram af heimskum æðibunum á borð við ráðherra orkumála og umhverfis hér á landi. Vilja búa til úr sukki sem mesta veltu, en ráðast á helztu lífsgæði.
Kastljós á tvö fífl

Bók Guðrúnar Johnsen: „Bringing Down the Banking System“ gefur skýra mynd af aðdraganda hrunsins. Hann hófst í ágúst 2007, þegar útlendingar áttuðu sig og buðu hjálp. Bretar buðust ítrekað til að taka yfir IceSave, en Geir H. Haarde og einkum Davíð Oddsson neituðu. Síðan áttuðu innlendir aðilar sig í febrúar 2008. Þá fóru innvígðir að reyna að bjarga eigin fjármálum og hófu að ræna og rupla í bönkunum. Geir fór að ljúga að þjóðinni að allt væri í himnalagi. Davíð fór að tæma Seðlabankann í vonlausar gjafir til bankabófa. Mesta ábyrgð á hrikalegri stærð hrunsins í október 2008 bera þessi tvö fífl.
Öfgar hatursofsans

Hanna Birna Kristjánsdóttir og innanríkisráðuneyti hennar láku rakalausum lygum um hælisleitanda til að fegra framgöngu löggu og Útlendingastofnunar. Er nú kærð fyrir að hafa Tony Omos fyrir rangri sök í skjali, sem lekið var úr ráðuneytinu. Þar er fullyrt, að Omos sé grunaður um aðild að mansali og sé ekki barnsfaðir Evelyn Glory Joseph. Hvorugt á við nein rök að styðjast og er greinilega tilbúningur ráðuneytisins. Hanna Birna hefur verið kærð fyrir ærumeiðandi leka. Ofsafengið hatur löggunnar og Útlendingastofnunar á hælisleitendum hefur leitt ráðherrann og ráðuneytið út á hála glæpabraut.
Ameríska martröðin

Ameríski draumurinn er orðinn að martröð. Stéttaskipting harðnar ört og fólk færist síður milli stétta. Gæði lífsins ganga í erfðir. Bilið milli ríkra og fátækra eykst hratt í Bandaríkjunum og Bretlandi. Ameríski draumurinn lifir samt enn, annars staðar. Á norðanverðu meginlandi Evrópu og á Norðurlöndum. Þar er rekin velferð, sem ver alþýðuna fyrir ágangi gráðugs auðfólks, gefur fólki færi á að flytja sig upp kjarastigann. Íslendingar hafa á þessari öld færst frá jöfnuði Norðurlanda til stéttafrystingar Engilsaxa. Bilið milli ríkra og fátækra eykst og á hverju ári eru höggvin ný skörð í velferðina.
Hæfni á of fáum póstum

Get hugsað mér að láta íslenzkan fagmann skera mig upp, semja fyrir mig hugbúnað, mála listaverk eða skrifa skáldsögu. Hæfni blómstrar á afmörkuðum sviðum. Finnst hins vegar skelfilegt að sjá fjármál og efnahagsmál í höndum íslenzkra hagfræðinga, peningafræðinga, lagatækna og pólitíkusa. Almennt séð eru þessar stéttir í tómu tjóni í samanburði við útlönd. Enda er flest hér í skötulíki á þessum sviðum. Bófaflokkarnir leika lausum hala í fjármálum og stjórnmálum. Fámenn þjóð ræður ekki við að manna sómasamlega alla mikilvæga pósta. Þegar hæfnin sogast í listir og bókmenntir, þarf útlendinga í annað.
Allir saman, ofurþjóð

Samkvæmt síðustu forsetakosningum hefur þjóðrembdi loddarinn á Bessastöðum 36% kjósenda að baki sér. Samkvæmt síðustu skoðanakönnunum hefur þjóðrembdi loddarinn í Jökulsárhlíð 15% kjósenda að baki sér. Meirihluti kjósenda er á öðru máli, hafnar mestu loddurum landsins. Um áramótin fengum við enn einu sinni að heyra kjarnann í boðskap ÓRG og SDG: „Allir saman, ofurþjóð, gerum þjóðarsátt um mína stefnu, ekki þína.“ Fámenn og afskekkt minnimáttarþjóð er veik fyrir froðu. Samt er bara minnihluti svona þjóðrembdur og fákænn. Enda er markmið þjóðrembunnar helzt þetta: Haltu kjafti og láttu bófana í friði.
Kristján Þór lýgur líka

Kristján Þór Júlíusson hagar sér eins og framsóknarráðherra. Segir blákalt, að svart sé hvítt. Sagði hækkun komugjalda á heilsustöðvar ekki vera hækkun. Í fylgiskjölum fjárlagafrumvarps sé góður vilji til að bæta hag fólks. Þetta er gamla lumman: Ég er svo góðviljaður, að ég má lemja þig, það tekur meira á mig en þig, að ég skuli þurfa að lemja þig. Verst við ruglið er, að í fyrsta skipti í stjórnmálasögu landsins nota ráðherrar skipulega Newspeak: Stríð er friður, minnkun er stækkun, hvítt er svart. Fávísir kjósendur fagna líklega. Pólitíkin komin á sitt lægsta plan. Svo kalla bófarnir á samstöðu.
Enn lýgur ráðherrann

Enn lýgur umhverfisráðherra, að hann sé að stækka friðlandið í Þjórsárverum með því að minnka það. Sigurður Ingi Jóhannsson er hinn dæmigerði jarðvöðull Framsóknar. Lét verða sitt fyrsta verk sem ráðherra að stöðva friðun veranna og nú myndar hann pláss fyrir virkjun í verunum. Eins klikkaður og Framsókn úr sveit getur verið. Ráðherra flokksins stælir stóra loddarann. Sá hefur verið í læri hjá blaðurfulltrúa. Þaðan kemur vissan um, að bezt sé að ljúga út í eitt og tala ítrekað þvert á staðreyndir mála. Kjósendur flokksins séu hvort sem er svo ofurheimskir, að þeir muni alls ekkert fram í næstu viku.
Fátækir í fullri vinnu

Mér er fyrirmunað að skilja heljartök Gylfa Arnbjörnssonar verkalýðsrekanda á samtökum launþega. Hann gengur undir gróðafíklum forstjóranna, sem skipta þjóðarauðnum milli auðgreifa. Að því búnu heimta þeir stöðugleika á kostnað launafólks. Þjóð með gífurlega landsframleiðslu á mann hefur efni á að lyfta láglaunafólki upp í 1.500 króna dagtímalaun. Vitlaust er gefið í þríhliða viðræðum ríkisvaldsins og aðila vinnumarkaðarins. Launþegar verða fyrst að brjótast undan Gylfa, ef þeir vilja ná fyrri hlut sínum af þjóðarkökunni. Fráleitt er, að fólk í fullri vinnu þurfi að lifa á gjöfum góðgerðasamtaka.
Haltu-kjafti boðorðið

„Íslendingar eru ofurþjóð, er berst við vonda Evrópu. Þrömmum í takt að einu marki, mínu en ekki þínu.“ Inntakið í boðskap landsfeðganna, Ólafs Ragnars Grímssonar og Sigmundar Davíð Gunnlaugssonar. Bófarnir vilja, að við þénum undir þá. Eðlilegt er, að mesti sundrungarpólitíkus landsins vilji hafa frið og sátt um sig á Bessastöðum. Þriðja hjólið var Agnes Sigurðardóttir biskup, er tók undir ógeðfelldan boðskap um samstöðu með bófum. Samt virðum við ekki þjóðrembinga, sem hafa helming kjósenda að fífli. „Haltu kjafti, hlýddu og vertu góður“ hentar bófum og biskupi. Verður aldrei regla fyrir frjálsborna.
Undirmálsmenn

Halldór Ásgrímsson þótti öflugur á Íslandi, en floppaði sem framkvæmdastjóri Norrænu ráðherranefndarinnar. Einangraðist á fínum kontór, starfsmennirnir tóku völdin og tengdu framhjá. Öðruvísi var ekki hægt að reka kontórinn. Erlendis þurfa menn nefnilega að hafa eitthvað til brunns að bera til að fá ábyrgð. Hér velja kjósendur hins vegar vitleysinga til ábyrgðar. Halldór var bara pólitísk Framsókn frá Íslandi, sem átti lítið erindi í alvörustarf í útlandinu. Vandi Íslands er, að hér skortir pólitíska hæfni til að manna sómasamlega ábyrgðarstöður samfélagsins. Samanber núverandi ríkisstjórn.
Sjóðstjórar fíflaðir

Lífeyrissjóðir almennings sýndu aftur í vor, að þeir eru ófærir um að gæta hagsmuna lífeyrisþega. Á versta tíma keyptu sjóðirnir mikið af pappírum í Vodafone, sem óðar hröpuðu í verði. Meðal fagmanna eru þetta talin verstu viðskipti ársins. Áður var komið í ljós í hruninu, að forstöðumenn sjóðanna höfðu látið bankabófa og útrásarvíkinga spila með sig. Þeir hafa ekki enn tekið afleiðingum gerða sinna og sitja sem fastast. Höndla enn með drjúgan hluta af eignum landsmanna og kunna ekkert með að fara. Betra er að þjóðnýta sjóðina og fela hámenntuðum og hlutlausum útlendingum að gæta fjöreggsins.
Segir eitt – gerir öfugt

Annan daginn sker forsætis niður framlög til kvikmyndagerðar um nær helming. Hinn daginn sker hann upp herör opinberrar fyrirgreiðslu við kvikmyndagerð. Ekkert samband er milli verka og orða Sigmundar Davíðs. Gerðir hans ganga raunar þvert á orð hans. Það er raunar megineinkenni loddarans. Hann lifir í draumaheimi, þar sem orð hans jafngilda gerðum. Að þeim sögðum finnst honum hann geta brugðið niðurskurðarhnífi. Hann ímyndar sér, að hann vilji vel og geti því unnið óhæfuverk. Svo lofar hann bara meiru. Sigurganga SDG er dæmi um þann skaða, sem kjósendur loddara valda á viðkvæmu kerfi lýðræðisríkis.
Kattarþvottur flugslysa

Samkvæmt fréttum

Vísis var rannsókn flugslyssins á Akureyri kattarþvottur Rannsóknanefndar samgönguslysa. Minnir á rannsókn flugslyssins í Skerjafirði á sínum tíma. Veruleg göt komu þá í ljós og enn koma göt í ljós. Formaðurinn virðist til dæmis ekki skilja mun á að missa flughæð og að lækka flug. Ekki traustvekjandi. Er ekki hægt að fá útlendinga til að kanna íslenzk flugslys almennt? Íslendingar eru ónýtir í eftirliti, meðvirkni á háu stigi. Fólk er vant að reyna fyrst og fremst að lægja öldur. Sannleikur skiptir engu, bara verkefnið að komast sem billegast frá öllu. Öll dýrin í skóginum eru vinir.
Komið af fjöllum

Búsáhaldabylting hvað? Klóraði mér í fávísum hausnum, þegar fréttir bárust af slysum í uppþoti unglinga í og við Smáralind. Hafði ekki hugmynd um Vine og Jerome Jarre. Má þó teljast eins konar sagnfræðingur fjölmiðlunar. Létti síðan, þegar

dr. Gunni sagðist á vefnum líka hafa komið af fjöllum. Sjálfur sagnfræðingur poppsins segir pass. Sumir voru farnir að halda, að með fésbók væri gamla heimsþorpið komið aftan úr grárri forneskju. En svo er aldeilis ekki. Þegar allir ruddust á fésbókina, flúðu börn og unglingar þaðan með sín sérmál á sérhæfða vefi. Heimsþorpið er ekki til, leyniklíkurnar blómstra.
Spamma aðra söguþræði

Les ekki athugasemdir við veffréttir, tel þær ekki auka neinu. Ekki eins skömmóttar og fyrrum, en samt tímaeyðsla. Af sömu ástæðu les ég ekki heldur athugasemdir við blogg. Leyfi þær ekki við mitt blogg, nenni enda ekki að ritskoða nafnleysingja. Fésbókin er betri vettvangur athugasemda. Þar eru allir nafngreindir, sumir að vísu með gervinafni. Er farinn að strika þar út slík nöfn, finnist mér eigendur þeirra misnota minn vegg. Einnig strika ég út ákafa eins máls höfunda, sem spamma aðra söguþræði. Troða máli sínu inn í umræður um annað. Þá vantar áheyrendur. Þeir sjúga sig því á veggi annarra.
Kanínan í Undralandi

Kristján Þór Júlíusson heilbrigðisráðherra gerði sitt bezta í frumvarpi til fjárlaga að rústa Landspítala og heilsugæzlustöðvum. Sjálfstæðismenn vilja, að einkaaðilar rísi upp af rústunum. Hann fékk þessu ekki ráðið, því alþingi tók fram fyrir hendur hans. Svo talar Kristján Þór eins og áform hans sjálfs hafi komið frá fyrri ríkisstjórn. Þar á meðal eru hærri gjöld og ný gjöld, sem fæla fátækt fólk frá heilsuþjónustu. Kristján Þór talar um, að rannsaka þurfi þessi gjöld, Eins og þau komi honum ekkert við. Segir þar á ofan, að kannski verði búið að skoða þau árið 2015. Hvíta kanínan í Undralandi Lísu.
Leita ekki læknis

Þriðji hver Íslendingur frestaði brýnni læknisþjónustu í fyrra, mest vegna fátæktar. Afleiðing af aukinni hlutdeild fólks í kostnaði og af nýjum álögum á sjúklinga. Fátækt er orðin svo mikil, að fólk tímir ekki heilsuþjónustu ríkisins. Sáum þetta áður í versnandi tannhirðu, en nú er þetta að dreifast almennt um heilsuþjónustuna. Ein birtingarmynd gjárinnar, sem er að myndast milli ríkra og fátækra. Í orði segjast landsmenn styðja opinberan rekstur heilsuþjónustu, en í borði kjósa þeir bófaflokka, sem víkka gjána. Gráðugir telja það vera sér í hag, en vita ekki hvenær ógæfan snýr að þeim sjálfum.
Minnkun er stækkun

Hjá Lísu í Undralandi töluðu dýrin og hirðfólkið tóma vitleysu og fóru með öfugmæli. Sama gera ríkisstjórnin og Vigdís. Sigurður Ingi Jóhannsson segir, að virkjun í Þjórsárverum komi verunum ekkert við. Hún komi ekki heldur við Kjálkaversfossi, Dynk og Gljúfurleitarfossi. Hún sé bara Norðlingaölduveita. Minnkun Þjórsárvera sé í rauninni stækkun þeirra. Segir blákalt, að virkjun sé verndun. Þetta er svo vitlaust, að meira þarf en heimsku eina. Sennilega hafa pólitíkusar blaðurfulltrúa, er segir Íslendinga svo heimska, að bezt sé að bulla í þá. Eitt er að kvarta yfir heimsku, annað er að notfæra sér hana.
Allt á sömu bókina

Ríkisstjórnin og þingmenn hennar minnkuðu framlög til rannsókna á hruninu um helming og hækkuðu framlög til Persónuverndar bófa um helming. Þetta sýnir í hnotskurn, hvar hjartað slær í hinum pólitísku bófaflokkum. Annars vegar er máttur dreginn úr uppgjöri þjóðarinnar við hrunglæpinn mikla. Hins vegar er gælt við stofnun, sem leitast við að byggja sem mest leyndó kringum bófana. Í vor höfnuðu kjósendur þeim, sem vilja gæta hagsmuna almennings. Kjósendur glæptust til að velja til valda þá, sem eingöngu gæta hagsmuna hinna allra ríkustu. Þeirra, sem stálu auði sínum með aðstöðu og ríkisfyrirgreiðslu.
Virkjun sögð verndun

Kjósendum bófaflokkanna mun þykja það fagleg viðbrögð, að ráðherra ákveði að virkja í friðlandi Þjórsárvera. Að taka Norðlingaölduveitu úr verndarflokki og setja í virkjunarflokk. Að eyðileggja marga fossa í Þjórsá. Aðstoðarkona ráðherrans gaf í botn og sagði virkjun fela í sér verndun. Hver er þá munur verndarflokks og virkjunarflokks? Þessir bófar eru sýnilega bæði heimskir og illa innrættir. Allt er þetta slys í boði kjósenda bófaflokkanna tveggja. Kjósendur settu til valda flokka, sem áður hafa valdið skaða á þjóðfélaginu. Einkum með verndun sérhagsmuna og ofstækisfullu dálæti á rándýrri stóriðju.
Holskefla slagorða

Við höfum heyrt um holskeflu afreksverka. Oddvitar ríkisstjórnarinnar héldu tímamótafundi. Þar boðuðu þeir ýmist heimsmet eða þáttaskil. Við höfum þó minna frétt af athöfnum. Gerbreytt vígstaða er hátt prísuð í fjölmiðlum, einkum á Pressunni. Hún dásamaði 2,8% afrek Gylfa Arnbjörnssonar og félaga hans í hópi verkalýðsrekenda. Upprisa millistéttar er yfirlýstur veruleiki, sem enginn sér. Tímamótafjárlög felast í samdrætti velferðar og fríðindum yfirstéttar. Slagorðin eru: Holskefla, afrek, tímamót, heimsmet, þáttaskil, góð vígstaða, jafnvel upprisa. Fjallið skalf, en fæddi ekki einu sinni mús.
Of fáir með fullu viti

Willem Buiter prófessor var sagður þurfa fara í endurmenntun, svo mikill var hroki Íslendinga. Stungið var undir stól skýrslu hans um ástandið í febrúar 2008, átta mánuðum fyrir hrun. Hann sagði nefnilega sannleikann umbúðalaust. Enn segir hann núna: Íslendingar eru svo fáir, að þeir geta ekki mannað af viti brýnustu stöður. Annað hvort verðum við að fá útlendinga í þær eða fá aðild að evru og Evrópusambandi. Þetta segir sá, sem er einn allra virtasti hagfræðingur heims. Neitað var að hlusta á hann í febrúar 2008 og enn verður neitað að hlusta 2014. Fávís örþjóð full af rembu hlustar ekki, skilur ekki.
Tugþúsundir Framsóknar

Vægi Framsóknar hafði minnkað niður í 10% kjósenda, þegar Sigmundur Davíð Gunnlaugsson kom til skjalanna. Með ævintýralegum loforðum tókst honum að lyfta fylginu upp í 25% í kosningunum í fyrra. Afar grófar tölur eins og þær, sem hér fylgja eftir. Til viðbótar 20.000 hefðbundnum kjósendum hins dauðvona flokks komu 25.000 aðrir kjósendur með glýju í augum. Þegar í ljós kom, að loforð SDG voru hreinn þvættingur, fóru þessir nýju kjósendur hans að rjátlast burt. 15.000 eru þegar farnir samkvæmt könnunum, en 10.000 sitja enn eftir. Það eru þeir, sem eru svo tregir, að þeir hafa ekkert fattað enn.
Tillaga um þjóðarsátt

Ég er tilbúinn í þjóðarsátt. Hætti ÓRG að rugla um byltingu norðursiglinga, flytji Dorrit aftur á Bessastaði, hverfi SDG af eyðibýlinu, auðlindarenta verði hækkuð, auðlegðarskattur endurreistur, greidd verði atkvæði um Evrópu, loddarar hætti að þrugla og þjóðrembast út í eitt, forsætis samræmi orð og gerðir. Annað er það ekki, ég er sáttfús. Þjóðarsátt að hætti Kim Jong Un í Norður-Kóreu væri hins vegar ósiðleg. Jafnvel þótt biskup gangi í lið með þeim, sem flagga hugsjónum Mussolini um einhuga þjóð að baki Il Cavaliere. Hef fengið upp í kok af loddurum, er vefja sig fánanum og kyrja þjóðsönginn.
Átta mánaða ránsferð

Ráðamenn okkar vissu í febrúar 2008 að hrunið var að koma. Viðvaranir fóru að berast frá sérfræðingum. Þá hófust tölvusamskipti ráðherra og fyrirmæli til ráðuneytisstjóra um að leyna ástandinu fyrir almenningi. Lykilmenn í þessu ferli voru Geir H. Haarde og Davíð Oddsson. Á sama tíma hófu innvígðir að undirbúa einkafjármálin. Bankarnir fóru að lána eignalausum fyrirtækjum eigenda sinna og gæludýranna. Ráðuneytisstjóri lenti síðar á Kvíabryggju út af innherjasvindli. Hundruðum milljarða af gervifé var skipt í gjaldeyri og komið undan til Tortola. Hrunið kom í október, eftir átta mánaða ránsferð.
Fanginn í spilavítinu

Gegn vilja þínum lifir þú í spilavíti, þar sem rangt er gefið. Kjaramælingar sýna, að gjáin milli ríkra og fátækra hefur aukizt síðustu tvo áratugi. Í stað hærri launa fékkstu aukið lánasvigrúm. Þér leið eins og þú hefðir bætt kjörin, unz hrun og forsendubrestur dundi á þér. Ný ríkisstjórn stöðvaði þá frekari gliðnun gjárinnar. Með valdatöku auðgreifa í fyrra var aftur efnt í gliðnun. Umbar auðgreifanna veittu þeim afslátt af auðlindarentu og afnámu auðlegðarskatt þeirra. Byrðar hrunsins hvíla núna á afkomendum þínum og þú fattar ekki neitt. Þú ert svo skuldum vafinn að þú tímir ekki að rísa upp.
Engin virðing í sigti

Við skulum tala hreint út um traust og virðingu í samfélaginu. Hálf þjóðin fyrirlítur forsetann af gefnum tilefnum. Hálf þjóðin fyrirlítur forsætis af gefnum tilefnum. Nú hefur biskup tekið undir kröfuna um hlýðni fólks við yfirvaldið. Flaggar nauðsyn trausts og virðingar. Margir vita eigi að síður, að forseti og forsætis eru lýðskrumarar eingöngu. Kjósendur þeirra mega bera virðingu fyrir þeim, en enga kröfu er hægt að gera á aðra. Þeir sjá gegnum ruglið, þokuna, lygina og rembuna. Um loddarana munu þeir áfram segja það, sem sker í augu þeirra. Loddarar vinni sjálfir fyrir trausti og virðingu.
Samstarf um þrælkun

Samstarf er milli atvinnu- og verkalýðsrekenda um að halda launum niðri. Og helzt að færa aukinn hluta kökunnar til hinna ríkustu. Var hulið með því að auka aðgang að lánum, allt frá rekstrarlánum plastkorta til húsnæðislána. Skuldum vafið fólk gerir ekki byltingu, í mesta lagi búsáhaldabyltingu. Í hruninu sat fólk skyndilega uppi með 20% lægri laun. Í stað þess að ná því til baka með samtakamætti, heimtaði fólk afslátt. Og fékk afslátt, en ekki fráhvarf frá lánafjötrum yfir í stærri kökusneið. Með nýrri ríkisstjórn í fyrra var bil ríkra og fátækra aukið enn. Og eykst í nýju kjarasamningunum.
Traust rís ekki af engu

Traust myndast ekki í samfélaginu með því, að almenningur fari að treysta. Yfirstéttin verður fyrst að vinna fyrir trausti. Meðan ekkert samband er milli orða og gerða pólitíkusa, byggist ekki upp neitt traust. Pólitíkusar verða fyrst að vinna fyrir trausti. Meðan bankar haga sér eins og þeir gerðu fyrir hrun, byggist ekki upp neitt traust. Banksterar verða fyrst að vinna fyrir trausti. Álitsgjafar bera virðingu fyrir orðum hver annars í samtali fámiðla. En hlutverk þeirra er ekki að bera virðingu fyrir gerðum bófanna. Gagnrýni á bófa er ekki einelti, jafnvel þótt sjálfur biskupinn haldi það.
Rangt er gefið

Fólk er farið að fatta, að rangt er gefið í spili lífsins. Börn eiga ekki lengur von um betra líf en foreldranna. Fólk sér vítahringinn í lánafangelsi markaðshyggju, vaxandi gjá milli auðs og fátæktar. Fyrstu viðbrögðin eru reiði og tortryggni. Tækifærissinnaður loddari hleypur upp og lofar lýðnum skuldaleiðréttingu og hvaðeina. Það tekur tíma fyrir fólk að átta sig á, að lýðskrumari leysir engan vanda. Þegar það rís upp í alvöru af yfirvegun og skynsemi, er hætt við kollsteypu. Vítahringur gliðnunar samfélagsins verður stöðvaður, hugsanlega með handafli. Frjálshyggju verður þá varpað á haugana.
Landinu til sóma

Áramótauppgjör þessa bloggs snýst auðvitað um aðalatriðið, gæði matstaða, sem eru opnir í hádegi. Tvö standa fremst, Sjávargrillið og Matur & drykkur. Þar bregzt ekki matreiðsla; húsakynni og þjónusta eru notaleg. Næst koma Restó og Verbúð 11. Matreiðslan er í toppi á Restó, en húsakynni í mínus. Í Verbúð 11 eru húsakynni dauf. Þriðja bezta hópinn skipa Fiskfélagið og Grillmarkaðurinn. Of mikið er um breytingar í þjónustu á fyrri staðnum og fisk dagsins vantar á þann síðar. Svo kemur Apótekið í frábærum húsakynnum. Loks koma við toppinn Kopar og Tilveran. Mér sýnist eigandinn hættur að elda á Kopar og í Tilverunni vantar huggu í húsakynnum. Af gömlum vana er Holtið í tíunda sæti, ef þú kannt ensku. Allir staðirnir eru landi og þjóð til sóma, fá Jónasar-stjörnuna 2015.

1. Sjávargrillið, Skólavörðustíg 14/Óðinsgötu

2. Matur & drykkur, Salthúsinu Grandagarði 2

3. Restó, Rauðarárstíg 27-29

4. Verbúð 11, Geirsgötu 3

5. Fiskfélagið, Grófinni/Vesturgötu 2a

6. Grillmarkaðurinn, Austurstræti/Lækjargötu 2a

7. Apótekið, Austurstræti 16/Pósthússtræti

8. Kopar, Verbúðunum/Geirsgötu 3b

9. Tilveran, Linnetstíg 1 Hafnarfirði

10.Holtið, Bergstaðastræti 37
Ísland í 101 orði

Hækkun í hafi á afurðum sjávarútvegs og stóriðju flytur tugmilljarða á ári úr þjóðhagstölum. Þjóðartekjur á mann mælast níundu beztu í heimi (

IMF), en væru mun hærri, ef allar tekjur mundu vera í húsi. Síðan gerist það, að þróunarstig Íslands er of lágt. Ekki níunda bezt í heimi, heldur sextánda bezt, einkum vegna of lágra launa ( UN). Þótt þjóðin sé fámenn, er ríkið ódýrt á mann, í miðjum hópi Vestur-Evrópuríkja ( OECD). Ríkisrekstur er hér skilvirkari en einkarekstur ( WEF). Væri innheimt full auðlindarenta, mundi ríkið geta rekið norræna velferð án hærri skatta. Vandræði okkar stafa af vondri pólitík í eigu grimmra sérhagsmuna.
Dissar kröfuhafana kátu

Fréttablaðið á langa frægðarsögu af veitingu viðskiptaverðlauna. Árið 2006 var Hannes Smárason viðskiptamaður ársins. Frægast var 2007, er blaðið sæmdi Jón Ásgeir Jóhannesson viðskiptamann ársins. Árið 2010 varð IceSave samningurinn viðskipti ársins að mati blaðsins. Sá samningur kolféll í þjóðaratkvæði. Nú er röðin komin að gerendum viðskipta ársins 2015, Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni og Bjarna Benediktssyni. Vegna samnings við kröfuhafa bankanna, sem kröfuhafarnir fögnuðu ákaft. Þar töpuðust hundruð milljarða. Enda hafa verðlaunahafar sagzt hvergi hafa komið þar nærri. Kröfuhafarnir kátu eiga inni verðlaun blaðsins.
Kjararáð til skammar

Meiriháttar hneyksli er, að Kjararáð skuli veita siðblindum Steinþóri Pálssyni bankstera 41% launahækkun. Bara geðbilun, 565.000 króna hækkun á mánuði. Hann er einn hættulegasti maður landsins, sambandslaus við veruleikann. Hagar sér eins og banksterar fyrir hrun, sem nú húka á Kvíabryggju. Vill reisa bankahöll við hlið Hörpu. Heldur á floti bjálfa á borð við Valgeir Flosason, sem kaupir kvóta út á afskriftir. Ekki er Kjararáð mikið skárra, ræðst á þjóðarvilja með stórgjöfum til pólitíkusa. Ráðið skipa Jónas Þór Guðmundsson, Óskar Bergsson, Svanhildur Kaaber, Vilhjálmur H. Vilhjálmsson og Hulda Árnadóttir. Burt með þau öll.