arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sveiflur eru eðlilegar

Sveiflur á raunverði íbúða eru eðlilegar og hafa alltaf verið. Sumir kaupa í toppi og tapa, aðrir kaupa í botni og græða. Fasteignabólan fyrir Davíðshrun var ekki ný bóla, að vísu risavaxin. Fólk verður að gera ráð fyrir bólum, þegar það kaupir steypu. Kannski 15% sveiflu. Slík bóla er bara eitthvað, sem fólk tekur á sig án þess að mögla. Það getur talið sig óheppið, en varla heimtað að einhverjir aðrir borgi. Sveiflan var þó meiri en þetta árin 2005, 2006 og 2007. Það getur verið samfélagsleg nauðsyn að bæta fólki þá bólu að hluta. Að hluta, því að við megum ekki þjóðnýta allan vanda í samfélaginu.
Leyndarstefna í söngvakeppni

Þótt 80.000 atkvæði bærust í síma til söngvakeppni Ríkisútvarpsins, voru mun færri, sem kusu, kannski 20.000. Fólk gat nefnilega greitt fleiri en eitt atkvæði. Og Íslendingum er gjarnt að reyna að svindla á tilverunni. Rétt eins og Grikkjum. Því er gróft að segja þjóðina hafi valið lagið, sem flest atkvæði fékk. Þrjú efstu lögin fengu svipað fylgi lítils hluta þjóðarinnar. Hins vegar er merkilegt, að fólk láti sig hafa það að eyða fé í að kjósa marklaust. Og svo tekur leyninefnd ákvörðun um niðurstöðu. Þetta er eins og í pólitíkinni. Leyndarstefna valdakerfisins tekur á sig undarlegar myndir.
Gjaldþrot er illskást

Gjaldþrot er illskást í stöðu Grikklands. Ríki og þjóð verða að byggja sig upp frá grunni á eigin verðleikum. Hætta að þiggja ölmusu frá Evrópu og um leið hafna kröfum um greiðslu vaxta og afborgana. Landið lendir bara í sama vanda og sum önnur ríki og fjöldi einstaklinga. Enginn mun lána Grikklandi neitt, en það er svosem engin breyting. Grikkir eru sjálfir í afneitun og kenna öðrum um sitt eigið sjálfskaparvíti. Þeir þurfa að læra að velja sér heiðarlegri pólitíkusa, læra að borga skatta og læra að kenna ekki öðrum um ófarir sínar. Frekara samkrull þeirra við Evrópu yrði hvorugum til góðs.
Murdoch er að hrynja

Rupert Murdoch fjölmiðlakóngur er í öngstræti. Lokaði News of the World, sem komst í 2.812.005 eintaka upplag í október 2010. Blaðið féll í júlí 2011 á því að hafa hlerað síma fjölmargra. Nokkrir yfirmenn þess voru handteknir. Hin gullnáma veldisins er kominn í sama vanda. Yfirmenn The Sun lenda núna í gæzluvarðhaldi hver á fætur öðrum. Blaðið hafði 2.715.473 eintaka upplag í október 2010. Samt verður Murdoch líklega að loka því líka. Blöðin tvö voru gullnáma hans, græddu hundrað milljarða króna á hverju ári. Restin af veldi Murdoch er í dúndrandi tapi, þar á meðal Times með þrjátíu milljarða tapi.
Grikkland hrynur

Grikkland er að hrynja. Þjóðin hatar pólitíkusana, sem reyna að semja við Evrópu. Þjóðverjar eru þar kallaðir nazistar, tveimur kynslóðum eftir síðari styrjöldina. Því neita þýzkir kjósendur að borga meira. Dæmið gengur ekki lengur upp. Grískir pólitíkusar standa ekki við nein loforð, sem þeir gefa Evrópu. Enda leyfir gríska þjóðin það ekki. Hún froðufellir. Grikkland er samfellt sjálfskaparvíti. Grikkir lifa enn um efni fram á kostnað Evrópu og neita að sjá veruleikann. Þverstæðurnar eru svo miklar, að ríkið verður óhjákvæmilega gjaldþrota. Allir munu tapa, en evran mun áfram standa traust.
Súrsætt leginn hlýri

Þótt ég skrifaði vel um Grillmarkaðinn í Nýja bíó, hafði ég fordóma um hann. Þar er nefnilega ekki fiskur dagsins. Þumalputtareglan segir mér, að slíkir hafi minni metnað en hinir. Samt fékk ég þar í hádegi fyrradags þann bezta hlýra, sem ég hef fengið. Hann var súrsætt leginn og grillaður, með blaðlauk og soja, aldeilis dásamlegur réttur. Við borðið voru einnig snædd grísarif og skelfisksúpa við góðan orðstír. Hlýrinn kostaði bara 1990 krónur og hinir réttirnir 1790 krónur, flott verð. Grillmarkaðurinn er nýtízku arkitektúr í óreiðustíl. Þétt setinn í hádeginu og með þungri tónlist fyrir hávaðafíkla.
Heimsminjar brunnu

Íbúðablokkin Cité Radieuse í Marseilles skemmdist í eldi í fyrrinótt. Eitt frægasta hús Le Corbusier, merkasta arkitekts 20. aldar. Corbusier hugsaði hönnun sína frá grunni. Fór með farþegaskipi frá Frakklandi til Argentínu. Dáðist á leiðinni að frábærri nýtingu á plássi í káetu sinni, hvernig öllu var haganlega fyrir komið. Hannaði síðan blokkir sínar út frá mannslíkamanum og skipulagi heimilis. Cité Radieuse er grind, þar sem forsteyptum íbúðum var skotið í heilu lagi í grindina eins og skúffum. Hannaði líka músíkhúsið Poème électronique, þar sem hreyfanleg tónlist var flutt í 425 hátölurum.
Sáttur við fylgistölur

Ég er sáttur við að flokkur bófa og bjána fái 20% fylgi í næstu kosningum eins og skoðanakannanir sýna. Flokki hrunverja og kvótagreifa verður ekki komið neðar, því nóg er til af fábjánum, sem styðja valdastéttina. Mestu skiptir, að Flokkurinn fái ekki fylgi frá hinum óákveðnu, sem eru stærsti flokkurinn, hálf þjóðin. Til að virkja þau atkvæði þarf fleiri trúverðug framboð. Einkum væri gott að fá framboð fulltrúa úr stjórnlagaráði. Þar kom fram pólitísk hugsjón um samstarf, sem alveg skortir í fjórflokknum. Stóra verkefnið okkar er að hindra endurkomu flokks valdastéttarinnar að völdunum.
Dómari án dómgreindar

Einn helzti málsvari útrásarbófa og formaður félags lagatækna telur dómara seint verða vanhæfa. Þeir megi fara í bíó með verjandanum, megi spila golf með honum, fara á veitingahús með honum, vinna með honum að ýmsum verkefnum, til dæmis í dómnefndum. Brynjar Níelsson hefur greinilega önnur siðalögmál en venjulegt fólk og endurspeglar sérkennilega lífssýn lagatækna. Dómarar hafa líka sumir slíka lífssýn. Til dæmis Benedikt Bogason hæstaréttardómari, einkavinur verjanda Baldurs Guðlaugssonar. Með þessum dómgreindarskorti verða hæstaréttardómar marklaust rugl að mati venjulegra, siðprúðra borgara.
Ögmundur í tómu tjóni

Ögmundur ráðherra gortaði í frægu Kastljósi, að hann væri eini maðurinn, sem sagði 1997 á Alþingi nei við lögunum um lífeyrissjóði. Sá sem sagði nei, var samt Jón Baldvin Hannibalsson. Ögmundur Jónasson sagði hins vegar já eins og aðrir þingmenn. Þegar upp komst um strákinn Tuma, var hann svo forstokkaður, að hann sakaði Ríkisútvarpið um sagnfræðileysi. Samt hafði það á réttu að standa, Ögmundur hafði sagt já, en ekki nei. Ögmundur getur ekki logið sig út úr því með þeirri hártogun, að já hafi raunar þýtt nei. Ber fulla ábyrgð á lögum, sem hann segir hafa þvingað braski upp á sig og lífeyrissjóðinn.
Lítið fylgi fjórflokks

Þegar búið er að draga frá hina óákveðnu, er fylgi flokkanna helmingi minna en af er látið í skoðanakönnunum. Sjálfstæðisflokkurinn er aðeins með 20% fylgi, Lilja með 12%, Framsókn með 7%, Samfylkingin með 6%, Vinstri grænir með 5% og Guðmundur með 4%. Ótalin eru þá 47% spurðra, sem neita að svara, hafa ekki gert upp hug sinn. Að einhverju leyti munu þau atkvæði falla á fjórflokkinn. Komi fleiri bitastæð framboð til skjalanna, má þó búast við, að þau taki meira af hinum óákveðnu en fjórflokkurinn tekur. Enn er til dæmis pláss fyrir flokk fólks úr stjórnlagaráði, sem mundi gera mest rusk.
Vinstri vængnum rústað

Gott fylgi Samstöðu í nýrri skoðanakönnun gefur vonir um, að fjórflokkurinn verði felldur í næstu kosningum. Að vísu eru allar fylgistölur í könnuninni helmingi hærri en veruleikinn, því að helmingur spurðra neitar að svara. Í samanburði við gömlu flokkana er Lilja Mósesdóttir í góðum málum. Minna fer fyrir flokki Guðmundar Steingrímssonar og Gnarrista. Ef við lítum á stærsta flokkinn, hina óákveðnu, er ljóst, að góð færi eru fyrir enn fleiri framboð. Eins og Lilja og Guðmundur munu þau taka af vinstri vængnum. Kastali bófanna og bjánanna stendur hins vegar eins og klettur í hafinu hægra megin miðju.
Ég um mig frá mér til mín

Svik Rannveigar H. Ásgeirsdóttur bæjarfulltrúa við Kópavogslistann er þung áminning til kjósenda. Ekki er nóg að stofna nýja flokka og fá nýtt fólk til að ryðja spillingu úr vegi. Við höfum líka séð á Alþingi, að þingmenn skipta um lið á miðju kjörtímabili. Fulltrúar kjósenda hætta allt í einu að vera fulltrúar annarra en sjálfra sín. Nú eru að koma nýir flokkar á landsvísu og þeim munu fylgja nýir frambjóðendur. Verður hægt að treysta þessum nýju? Eða verða þeir bara: Ég um mig frá mér til mín? Stuðningsfólk nýrra lista þarf að vanda sig betur við val frambjóðenda til að verða ekki fyrir vonbrigðum.
Dómarinn og verjandinn

Ísland er ekki einu sinni vasaútgáfa af ríki. Bófarnir í yfirstéttinni eru vinir, hvar sem þeir sitja hverju sinni. Dómari í Hæstarétti fer í bíó með verjanda ráðuneytisstjóra. Perluvinirnir Benedikt Bogason og Karl Axelsson sáu saman Contraband. Vafalaust rætt þar um Baldur Guðlaugsson. Síðan hefur Benedikt sagt Ólafi Berki Þorvaldssyni, skjólstæðingi Davíðs, hvernig hann eigi að haga atkvæði sínu sem dómari í máli Baldurs. Sjálfur hefur Benedikt neitað að segja sig frá þessu tiltekna máli. Samræði óligarkanna lætur ekki að sér hæða. Þjóðin þarf að rísa á fætur, hreinsa óværuna út úr Hæstarétti.
Hún hittir ekki bófana

Réttilega hyggst Jóhanna Sigurðardóttir forsætis ekki ávarpa Viðskiptaþing. Þar eru á ferli mestu öfgasamtök landsins, þar sem hrunverjar sitja í röðum. Þingið hefur árum saman predikað óhefta græðgi í fjármálum og algeran skort á eftirliti af hálfu hins opinbera. Ríkisstjórnir hrunverja höguðu sér eftir fyrirmælum Viðskiptaþings hverju sinni. Þannig var þjóðin dregin fram á brún hengiflugs og henni sparkað fram af því. Gera þarf allt öfugt við fyrirmæli Viðskiptaþings. Það væri dónaskapur við þjóðina, ef forsætisráðherra legðist svo lágt að ávarpa helztu samkomu bófaflokksins. Jóhanna tók rétta ákvörðun.
Það voru pólitískir öfgar

Mest er hrunið Davíð, Flokknum og Stefnunni að kenna. Þessir aðilar bjuggu til jarðveginn og eftirlitsleysið. Eins er það útrásarbófum og bankastjórum um að kenna. Einnig lagatæknum, hagtæknum og bókhaldstæknum hrunsins. Ábyrgð almennings felst mest í að hafa kosið öfgamenn til valda í pólitík áratugina kringum aldamótin. Davíð og Geir voru kosnir, einnig Halldór og Finnur, svo og Ingibjörg og Björgvin. Þremur árum eftir hrunið eru margir kjósendur svo forstokkaðir, að þeir hyggjast áfram kjósa Davíðana, Flokkinn og Stefnuna. Við megum þó ekki gleyma, að pólitískir hægri öfgar voru eldsneyti hrunsins.
Einkalíf opinberrar persónu

Mannréttindadómstóll Evrópu hefur snúið við fyrri dómi sínum um Karólínu prinsessu af Mónakó. Þýzkt blað hafði birt mynd af henni á veitingahúsi og hún talið það vega að einkalífi sínu. Þýzkir dómstólar höfðu vísað málinu frá, þar sem Karolína er opinber persóna. Mannréttindadómstóllinn hefur nú komizt að sömu niðurstöðu. Þetta skiptir miklu fyrir tjáningarfrelsið. Hér á landi dæmdu dómarar um skeið í einkalífsmálum undir vondum áhrifum frá fyrri Karlólínudómi. Nú má reikna með, að aftur komizt inn heilbrigð skynsemi í meðferð dómara á meintu einkalífi opinberra persóna. Ekki er vanþörf á því.
Velviljaður verkleysingi

Ögmundur Jónasson ráðherra sagði í Kastljósi í gær, að lífeyrissjóðir byggðu á braski. Hefði verið leyft með lögum árið 1997. Hann hefði sjálfur verið andvígur breytingunni. Samt settist hann í stjórn lífeyrissjóðs og varð þar formaður fram undir hrun. Hafði ekki þrek til að fylgja þar eftir skoðunum sínum. Sjóðurinn hans tapaði hundrað milljörðum, mest allra lífeyrissjóða. Ögmundur virðist vilja vera metinn eftir góðum vilja sínum, en ekki eftir verkum sínum eða verkleysi. Samkvæmt eigin lýsingu er hann góðviljaður auli, sem ráfar með mótmælaspjaldið um gylltar hallir. Skrítin mannlýsing það.
Leiðréttið villur núna

Velgengni bókar minnar, Þúsund og einnar þjóðleiðar, á jólavertíðinni leiddi til krafna um frekari útfærslu. Útgefandi minn gefur kannski kortin út á ensku. Hvaða leið, sem farin verður, þá þarf að endurprenta kort og texta. Þá skiptir miklu, að hreinsaðar verði út villur. Í bók hundrað staðreynda um þúsund leiðir eru alls um hundrað þúsund staðreyndir. Þar af hljóta hundrað staðreyndir að vera beinlínis rangar, 0,1%. Nú hafa ótalmargir haft færi á að lesa bókina eftir jólin. Þar af sumir, sem þekkja betur til en ég. Brýnt er, að þeir sendi mér nú þegar leiðréttingar í tölvupósti á jonas@hestur.is.
Mestir óþurftarmenn

Mestu óþurftarmenn sögunnar voru þeir, sem vörðust gegn erlendum áhrifum á Ísland. Á nítjándu öld reyndi danski kóngurinn að koma á umbótum á Íslandi. En innlendir embættismenn vörðust með kjafti og klóm. Reyndu til dæmis að verja vistarbandið. Sérhagsmunir ætíð teknir fram yfir almannahagsmuni. Eins og þjóðrembingar taka nú sérhagsmuni kvótagreifa fram yfir almannahagsmuni. Eftir hrunið 2008 hafa sérhagsmunir átt á brattann að sækja. Því hafa þeir í auknum mæli vafið um sig íslenzka fánanum og kyrjað þjóðsönginn. Og eiga sem áður létt með að æsa heimska og þjóðrembda kjósendur gegn Evrópusambandinu.
Endurreisn háð uppgjöri

Hér varð algert bankahrun og í kjölfarið skuldsetning ríkisins upp í rjáfur. Þetta var ekki angi af erlendri kreppu, heldur séríslenzkt fyrirbæri. Bófar höfðu tekið völd í fjármálum og stjórnmálum. Sumpart lenti þetta á erlendum kröfuhöfum og sumpart á þjóðinni, ýmist sem skattgreiðendum, sem notendum velferðar eða sem skuldurum húsnæðislána. Uppgjör við bófa hrunsins er hluti af endurreisninni. Uppgjör við Davíð og Geir, bankabófa, útrásarbófa, einnig lagatækna, hagtækna og bókhaldstækna. Við þurfum að stinga inn tugum manna. Meðvirkur almenningur ber líka sök, en litla sök, miðað við gráðugu bófana.
Burt með okkar ólígarka

Hluti uppgjörsins við hrunið er að losa um tök valdastéttarinnar á fjárhag okkar. Skoðum lífeyrissjóðina. Enn er þeim stjórnað af Vilhjálmi Egilssyni, Arnari Sigmundssyni og Helga Magnússyni, öfgamönnum til hægri í pólitík. Sá síðastnefndi er frægastur fyrir að lofa skattakerfi Rússlands, sem felst í að koma ránsfeng í hendur ólígarka. Hér erum við enn að þéna undir ólígarka Íslands. Þeir stjórna bönkum og stórfyrirtækjum. Þeir reka fiskveiðikvótann eins og þeir eigi hann. Ólígarkarnir stjórna Flokknum og Mogganum og ýmsum helztu vefmiðlum landsins. Þjóðinni ber að skrúbba alla þessa óværu af sér.
Góðborgaralega notalegt

Listasafnið á Hótel Holti er jafn góðborgaralegur og notalegur matstaður sem fyrri daginn. Mahóní í panil og lofti, risavaxin málverk þjóðfræg, teppi á gólfi, tónlist dauf. Kurteisir þjónar bera suðurfranska eldamennsku á borð, nýfranska klassík, toppinn á tilverunni. Lausa við stæla úr froðuvélum og köfnunarefniskútum. Sennilega er þetta of gamaldags fyrir unga fólkið og greifana úr bönkunum. Við prófuðum kræklingasúpu og andalundir, skötusel og tindabikkju. Allt var það milt kryddað og eðal-franskt, en þó vottaði fyrir austrænum engifer-stælum í öndinni. Einréttað á 2.900, tvíréttað á 3.200 kr.
Teymdir á asnaeyrunum

Eignahrun lífeyrissjóða stafaði ekki af skorti á fjárfestingar-tækifærum eins og verkalýðsrekendur fullyrða. Síðustu misserin fyrir hrun fjárfestu sjóðirnir óábyrgt. Stjórnendur þeirra létu bófaflokka á borð við Exista og Baug teyma sig á asnaeyrunum. Fylgdust ekki með markaðinum og flutu sofandi að feigðarósi. Trúðu í blindni á gargandi snilld bófa, sem féflettu sjóðina. Létu þá draga sig í boðsferðir um heiminn til að tosa frá sér féð. Hagsýnar húsmæður hefðu aldrei fjárfest í slíku rugli. Atvinnu- og verkalýðsrekendur sviku þjóðina rétt eins og útrásarbófarnir, Flokkurinn og forseti Íslands.
Atli og Ólafur Þór biluðu

Þegar skýrsla sannleiksnefndar Alþingi var birt almenningi, töldu margir, að uppgjörið við hrunið mundi takast. Framhaldið glutraðist hins vegar niður. Mestu máli skiptir, að þingmannanefndin, sem tók við málinu, var ekki starfi sínu vaxin. Mest er það Atla Gíslasyni nefndarformanni að kenna. Hefði átt að halda opna og gegnsæja fundi eins og hliðstæðar nefndir í Bandaríkjunum og Evrópu. En hún var leyndó og allt fór síðan á hvolf. Hitt bölið var, að sérstakur saksóknari stóð ekki við loforð um skjóta afgreiðslu hrunmála. Nú er komið langt yfir alla framlengda fresti og alls ekki bólar þaðan á neinu.
Skautað hjá spillingu

Skýrsla rannsóknarnefndar um lífeyrissjóðina sökkar. Er samin að frumkvæði lífeyrissjóðanna sjálfra og höll undir þá. Skautar framhjá spillingu þeirra. Til dæmis boðsferðum til útlanda og eftirfylgjandi aðild sjóðanna að grófum fjárglæfrum. Þannig spillingar er getið í skýrslu sannleiksnefndar Alþingis, svo að hún hefur tæpast farið framhjá sérpöntuðum skýrsluhöfundum sjóðanna. Þunnur hvítþvottur nefndarformannsins í Kastljósi gekk út á, að hugsanlega hafi sumar boðsferðir verið frambærilegar kynnisferðir. Enda sagði enginn lífeyrisbófi af sér í kjölfar skýrslunnar. Hvorki stjórar né stjórnarmenn.
Lóðrétt hugsandi fólk

Fagritið Psychological Science segir frá

rannsókn, sem sýnir íhaldsmenn að meðaltali heimskari en annað fólk. Hér kýs slíkt fólk Sjálfstæðisflokkinn. Þótt hann reki harða hagsmunagæzlu kvótagreifa og annarra eigenda ríkisins. Rannsóknin snýst hins vegar ekki um, að kjósendur Sjálfstæðisflokksins hugsa lóðrétt, en ekki lárétt eins og fólk gerir flest. Venjulegt fólk lítur á flesta sem jafningja. En lóðrétt hugsandi fólk lítur á fólk sem yfirmenn og undirmenn. Þannig varð mafían til á Suður-Ítalíu. Sunnan Rómar hugsa menn lóðrétt, undirgefið, kjósa Flokkinn eina, en norðan Rómar hugsa menn lárétt.
Ögmundur verst ekki

Ögmundur Jónasson verst ekki í

blogginu. Segist bara hafa verið venjulegur stjórnarmaður lífeyrissjóðs opinberra starfsmanna hrunárið 2008. Eins og það fríi af ábyrgð þann, sem var stjórnarformaður 2007. Segist alltaf hafa mælt með lægri ávöxtun lífeyrissjóða. En þeir hafi verið skyldaðir með lögum til að leita hæstu vaxta. Eins og það sé vörn fyrir ruglinu á sjóði opinberra. Segir rangt, að sjóðurinn hafi tapað mest allra, því að hann hafi ekki tapað hlutfallslega mest allra sjóða. Breytir því alls ekki, að hann tapaði mest, flestum krónum. Bull Ögmundar staðfestir, að hann er hrunverji eins og Geir.
Fljúga fleiri lengra?

Sævar Gunnarsson segir, að Gæzlan þurfi fjórar þyrlur. Skýring hans er sú, að tvær þyrlur dugi ekki í 20 mílna flug frá ströndinni. Hvernig fjórar þyrlur geta flogið lengra en tvær þyrlur er skilningi mínum ofviða. Enda er Sævar einn af þessum gamalkunnu frekjudöllum verkalýðsrekenda, sem kann sér ekki hóf í málflutningi. Minnir á þá, sem vilja ekki bara, að ríkið fjarlægi brjóstastækkanir einkaframtaksins. Heimta þar á ofan nýjar stækkanir á okkar kostnað. Frekja og yfirgangur gefa tóninn í samfélaginu heilum þremur árum eftir hrun: “Ég um mig frá mér til mín” gætu verið einkunnarorð þjóðarinnar.
Dapurt veganesti

Sjálfstæðisflokkurinn verður auðvelt skotmark í næstu kosningabaráttu. Lýtur hugmyndafræðilegri forustu dýrasta hrunverjans á Morgunblaðinu. Og herstjórn annars hrunverja, sem pikkfastur er í Vafningi á kostnað almennings. Hálfur þingflokkurinn er markaður græðgi hrunverja, allt frá kúlulánadrottningunni yfir í hrunbankastjórann. Flokkurinn neitar að biðjast afsökunar á aðild sinni, stefnu sinnar og ráðamanna flokksins að hruninu. Talar í þess stað um Svokallað hrun. Á þingi berst öfgaflokkurinn heiftarlega fyrir sérhagsmunum kvótagreifa. Þetta verður dapurt veganesti, þegar kosningabaráttan byrjar.
Ögmundur hrunverji

Núna skil ég, hvers vegna Ögmundur Jónasson ráðherra vill friða Geir Haarde. Þeir eru báðir hrunverjar. Ögmundur var stjórnarformaður lífeyrissjóðsins, sem mestu tapaði í hruninu, yfir hundrað milljörðum. Því er ekki skrítið, að Ögmundur telji yfirstétt hrunsins enga ábyrgð bera. Hún hafi bara fengið hrunið í hausinn, án þess að hafa neitt til saka unnið. Ögmundur hafi bara óvart tapað hundrað milljörðum á kostnað þjóðarinnar, rétt eins og Geir H. Haarde tapaði nokkur hundruð milljörðum þjóðarinnar í aðdraganda hrunsins. Þeir eru fóstbræður í skuld sinni við okkur, sannir hrunverjar báðir tveir.
Sjóðstjórum sé fleygt út

Skýrsla rannsóknarnefndar um lífeyrissjóðina segir mér, að forstjórar þeirra og stjórnarmenn létu sem snarbilaðir og augafullir árum saman. Töpuðu 479 milljörðum árin 2008-2010, meiru en sem nemur útgjöldum ríkisins þessi ár. Þetta voru peningar gamlingjana, sem þeir stálu og brenndu til agna. Allir eiga bófarnir að fara í fangelsi, en enginn hefur samt gert það enn. Þjóðin þarf að brjótast inn á kontórana, kasta þessum snarbiluðu og augafullu bófum út á stétt. Þeir hafa rústað lífeyriskerfi þjóðarinnar og þeim ber að sæta ábyrgð. Ef ónýta dómskerfið ræður ekki við þá, getur dómstóll götunnar það.
Glæframenn borgi glæfra

Rökrétt afgreiðsla ábyrgða á rekstraröryggi banka er, að þeir myndi með sér ábyrgðarsjóð. Leggi í hann hluta af veltu sinni. Eftir því sem sjóðurinn stækkar eykst geta hans til að fjármagna nýtt óðagot og bankahrun. Ekkert náttúrulögmál segir, að ríkið eigi neitt að koma þar að máli. Af hverju ættu skattgreiðendur að borga tap af bönkum, en bankaeigendur að hirða gróða? Við höfum fengið upp í kok af slíkri hagfræði. Fjárglæframenn eiga sjálfir að borga sína glæfra. Ríkisrekstur á tapi er bara enn ein birtingarmynd þess pilsfalda-kapítalisma, sem peningavaldið hefur löngum troðið upp á þjóðina.
Íslenzkur Tobin-skattur

Ríkið á bara tvo kosti, ef það vill losa landið við gjaldeyrishöft. Annar er að leggja niður krónuna og þá tekur evran við. Sem hefur staðið sig vel í evrópskum ólgusjó undanfarin misseri. Hinn er að taka upp svonefndan Tobin-skatt á gjaldeyrisviðskipti. Hann dregur mjög úr gróða af gjaldeyrisbraski, stöðutöku og spákaupmennsku. Leiðir til traustari utanríkisviðskipta og jafnar sveiflur á gengi krónunnar. Meginland Evrópu er að sigla inn í Tobin-skatt til að ná betri tökum á braski bankabófa. Geir Zoëga hagfræðiprófessor mælir með þessum skatti og fjármálaráðherra hefur tekið undir tillögu hans.
Formaður spyrji ráðherra

Steingrímur Sigfússon flokksformaður skrifar með fleiri norrænum formönnum grein í Fréttablaðið. Efni hennar snýst um, að ríki og skattgreiðendur eigi ekki að borga hrun banka. Gaman væri að vita, hvort flokksformaðurinn hafi borið þetta undir Steingrím Sigfússon fjármálaráðherra. Þá hefði hann fengið upplýsingar um, hvað Ísland hafi gert í þriggja ára embættistíð hans til að hindra þetta. Hefur hann tryggt, að næsta hrun lendi ekki á okkur eins og fyrra hrunið? Honum hefði verið í lófa lagið að hafna ríkisábyrgð á bönkum. Sú ákvörðun hefði án efa haft pólitískan stuðning og stuðning almennings.
Hatur á hestum

Bezti flokkurinn og Samfylkingin hafa slegið heimsmet í hækkun skatts, 750%. Aldrei áður í sögu mannkyns hefur einn skattur verið hækkaður um 750%. Þeir Jón Gnarr og Dagur B. Eggertsson duttu á höfuðið. Hækkuðu fasteignagjald hesthúsa í Reykjavík úr 0,22% af fasteignamati í 1,65% af fasteignamati. Hesthús, sem áður bar 56.000 króna fasteignagjald, ber framvegis 426.000 króna fasteignagjald. Á hverju ári! Fyrir utan 130.000 króna holræsagjald. Á hverju ári! Hesthús bera hér eftir margfalt hærri gjöld en fjós og fjárhús. Og bera raunar margfalt hærri gjöld en íbúðir mannfólksins. Hatur á hestum?
Ísland er ónýtt

Eftir vetur endalausra frétta af vangetu íslenzkrar stjórnsýslu spyr Margrét Tryggvadóttir þingmaður í bloggi sínu:

Er Ísland ónýtt? Nýjasta dæmið er yfirgengilegt klúður lögreglunnar í viðbrögðum við sprengju á Hverfisgötu. Og klúður Reykjavíkurborgar í rekstri öryggismyndavéla, af sama tilefni. Í fréttum voru áður Matvælastofnun, embætti Landlæknis, Útlendingastofnun, Persónuvernd, Fjármálaeftirlit, Umhverfisstofnun og Úrskurðarnefnd um upplýsingamál. Ég er sammála Margréti. Alls konar stofnanir eru settar á fót til málamynda til að koma óvinnufærum kvígildum stjórnmálaflokkanna á kaup.
Villurnar vaða uppi

Ýmsar villur leika lausum hala í umræðu um fjármál. Hvatt er til hagvaxtar í formi aukinna viðskipta, en ekki aukinnar framleiðslu. Ímyndaður hagvöxtur. Talað er um, að verðbólgan án fasteignabólgu eftir hrunið sé fordæmalaus. En hún er það ekki. Menn hafa áður og ítrekað veðjað á að skulda í steypu og ítrekað farið illa út úr því. Ekki bara eftir hrun. Ríkið getur ekki ábyrgzt tap af slíku frekar en öðru braski. Krafan um leiðréttingu fasteignalána er komin út í öfgar. Talað er um að prenta seðla til að fjármagna sukk. En það leiðir til enn meiri verðbólgu. Sölumenn hagfræðilegrar snákaolíu vaða uppi.
Galdrar duga ekki

Losaðu þig við hugmyndir um að láta ofátið hverfa með göldrum. Nánast allir matarkúrar byggjast á göldrum, einföldum slagorðum um ævintýralegan árangur á stuttum tíma. Höfundar matarkúra eru sölumenn snákaolíu, arftakar þeirra, sem fyrr á öldum fóru milli markaðstorga með glös í pússi sínu. Enginn sítrónukúr eða steinaldarkúr mun flytja þig yfir til fyrirheitna landsins. Að vísu borgar sig að taka út örfáar matartegundir, en að öðru leyti felst verkefni ofætunnar í að breyta persónu sinni. Að gera sig að persónu, sem veit, hvenær hún má borða og hvenær hún á að stöðva átið hverju sinni.