arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Á síðasta snúningi

Tveimur dögum fyrir kosningarnar í vor veitti þáverandi ríkisstjórn leyfi til rannsókna á gufuöflun í Gjástykki sunnan Kelduhverfis. Forsendur voru vafasamar, því að Landsvirkjun hafði lagt inn erindið tveimur dögum áður. Það erindi var útvíkkun eldri beiðnar frá 2004. Greinilega lá mikið á að koma útvíkkuðu leyfi í gegn fyrir kosningar. Kannanir höfðu þá sýnt, að ríkisstjórnin mundi falla. Í tíð ríkisstjórnar Sjálfstæðisflokksins og Framsóknarflokksins var oft skautað á jaðri laga og siða. Sama ríkisstjórn gaf Landsvirkjun vatnsréttindi Þjórsár þremur dögum fyrir sömu kosningar.
Marxistar endurholdga

Kínverski kommaflokkurinn hefur bannað endurholdgun án samþykkis flokksins. Senn kemur að endurholdgun Dalai Lama, sem er fjórtándi í röðinni og orðinn 72 ára gamall. Kommarnir eru hræddir við hann og vilja ráða, hver verður eftirmaður hans. Þeir sættu sig ekki við elleftu endurholdgun Panchen Lama árið 1995, létu barnið hverfa og skipuðu gæludýr flokksins í staðinn. Hið sama munu þeir gera, þegar Dalai Lama deyr. Allt er það pólitík. Flokkurinn er annars vegar veraldlegur, segir trú vera ópíum fyrir fólkið. Hins vegar tekur hann sér geistlegt vald til að úrskurða um réttmæti endurholdgana.
Merkel og Havel

Í samskiptum ríkja gleyma menn oft mannréttindum. Kaupsýslumenn segja, að hugmyndafræði megi ekki spilla möguleikum gróðans. Evrópusambandið var stofnað á grunni mannréttinda, en gleymir þeim samt oft. Það er í vandræðum út af Angelu Merkel, kanzlara Þýzkalands. Hún áminnir alla, sem hún hittir, George W. Bush, Vladimir Putín og Hu Jintao, leiðtoga heimsveldanna. Enn meiri taugaveiklun er út af aðild Tékklands. Undir áhrifum frá Vaclav Havel heimta fulltrúar Tékklands, að Evrópusambandið gegni mannréttinda-skyldum sínum. Fulltrúar Norðurlanda skammast sín auðvitað. Segja Tékkana ruglaða.
Dregið úr einföldunum

Ég var í gær sakaður um að einfalda hluti of mikið. Það var ekki á vefnum, heldur maður, sem ég hitti. Hér með ætla ég að bæta úr því. Bandaríkjamenn eru ekki allir eins og hafa ekki allir sömu skoðanir á pólitík. Ekki frekar en Íslendingar. Til eru svo vinstri sinnaðir Bandaríkjamenn, að þeir eru á svipuðum nótum og hægri sinnaðir sjálfstæðismenn. Kannski svona tíu til fimmtán manns. Til er vinstri sinnað dagblað í Bandaríkjunum, The New York Times. Svo mikið, að það er í kallfæri við helztu hægri blöð Evrópu, France Soir, Times, Jyllandsposten, Junge Freiheit. En samt hægra megin við þau.
Líkræða yfir hesti

Rútsstaða-Jarpur var heygður fyrir öld. Séra Stefán Jónsson á Auðkúlu las yfir moldum hans og fjölmenni kom til erfidrykkju. Víða um Húnaþing voru reiðhestar þá svo frægir, að þeir voru heygðir og haldnar erfidrykkjur. Frá þessum hestum segir í Horfnum góðhestum eftir Ásgeir Jónsson frá Gottorp. Hestar voru jeppar þess tíma, samgöngutæki bænda á faraldsfæti. Menn bjuggu á þremur-fjórum bæjum um ævina og fluttust milli landshluta. Reiðgötur þess tíma eru skráðar á herforingjaráðskortin dönsku á fyrsta áratug tuttugustu aldar. Þessar merkustu fornminjar landsins eru nú að týnast og gleymast.
Magnaðir og ólmir hestar

Þegar Húnvetningar og Skagfirðingar fóru milli bæja fyrir einni öld, vildu þeir snarpa hesta, sem fóru þrjátíu kílómetra á tveimur klukkutímum. Þetta voru ólmir hestar, svo magnaðir, að lag og þolinmæði þurfti til að temja þá. Skeið og stökk voru kjörgangur, en samt fundu þessir bændur upp tölt til að nota til spari í kirkjuferðum. Að geta geisað á góðri götu var öldum saman þörf og vilji fólks. Löngu seinna var farið að rækta hesta, sem gátu hoppað upp á fótinn að hætti reiðskólans í Vínarborg. Leitun er orðin að hestum, sem Húnvetningar hefðu fyrir hundrað árum minnzt í erfidrykkju.
Reiðgötur í GPS-punktum

Fyrir ári fór ég að færa reiðleiðir herforingjaráðskortanna í kerfi GPS-punkta. Því verki er lokið. Sexhundruð leiðir eru öllum aðgengilegar á vefnum jonas.is/reidleidir. Mikilvægt er að varðveita slíkar leiðir. Þær eru hluti af sögu okkar og meðal mikilvægustu fornminja landsins. Samt hefur þeim lítið verið sinnt. Fornleifafræðingar hafa bara áhuga á húsum og kumlum. Sumar reiðleiðir eru komnar undir bílvegi og aðrar horfnar í mýrum. Sumar hafa verið skornar sundur af skurðum og aðrar af girðingum. Víða má þó enn ríða góðar götur, sem riðnar hafa verið þindarlaust í ellefu aldir.
Gervimennska bönnuð

Channel 5 í Bretlandi hefur bannað gervimennsku í fréttum. Ekki eru lengur notaðar myndir af fréttamönnum að þykjast bregðast við því, sem viðmælendur segja. Ekki eru notaðar myndir af þeim við að endurtaka spurningar eftir viðtöl. Ekki eru notaðar myndir af þeim á göngu í átt að myndavélinni. Ráðamenn stöðvarinnar hafa komizt að raun um, að billeg trikk af þessu tagi raski trausti hennar. Guardian sagði í gær, að Sky og BBC muni fylgja í kjölfar Channel 5. Ekki var minnst á, hvort stöðvarnar muni hætta því, sem alvarlegast er, Docudrama. Það eru leikin atriði undir yfirskyni frétta.
Eyðimörk matargerðar

Lyppast hafa niður matstaðir, sem áður voru góðir, frægastir Grillið á Sögu og Sjávarkjallarinn í Geysishúsinu. Mér er sagt, að senn muni Holtið rísa úr öskustó. Ekki veitir af, því að matreiðslu hefur farið aftur í borginni á síðustu árum. Sommelier og Maru hættu og Apótekið er að hætta. Sumir nýir staðir eru sjónhverfingar, líklega settir upp til að vaska peninga úr fíknibransanum. Ég borða á Primavera og Tjörninni, Þremur frökkum og Austur-Indíafélaginu, Laugaási og Tilverunni, Sægreifanum og Kínahúsinu, Jómfrúnni og heima. Því færri verðlaun kokkanna, þeim mun betri matur.
Bandaríkin skelfa mig

Ég skelfist hrinur ásakana og hótana ríkisstjórnar Bandaríkjanna í garð Persíu. Sumir bandarískir álitsgjafar fullyrða, að George W. Bush ætli þar í enn eitt stríðið. Ég veit ekki, hvar þessi stríðsþrá endar. Því miður er bandaríska þjóðin höll undir stríð, knúin fram af vafasömum bíómyndum. Það er skelfileg staða mannkyns að vera kúgað af ruglaðri þjóð, sem kýs sér aula og vitfirring sem forseta. Sem styður ofbeldi í fjölbreyttri mynd, stríð við útlendinga, pyndingar sakborninga, brot á öllum fjölþjóðlegum samningum. Skelfilegt er að sá gereyðingarvopn í höndum ruglaðrar þjóðar.
Þeir menga ókeypis

Þeir, sem menga, eiga að borga mengunargjald. Það er sjálfsagt og einfalt. Samt setti Alþingi í vor lög um, að mengunarfyrirtæki þurfi ekki að borga fyrir mengun. Þetta er hluti af þrælslund og þjónustu við stóriðju. Mengun er alvarlegt mál, hún er mælanleg og réttur til hennar gengur kaupum og sölum erlendis. Þess vegna er vitað um verðgildið. Markaður losunarheimilda verður stærsti markaður heims eftir nokkur ár. Með því að gefa heimildirnar eru landsfeðurnir að gera sömu mistök og þeir gerðu með kvótakerfinu. Þá gáfu þessir gæzlumenn sérhagsmuna gæludýrum sínum aflaheimildir á fiski.
Letingi nuddar stírur

Frá upphafi framkvæmda við stórvirkjun á Austurlandi hafa fjölmiðlar verið fullir af frásögnum um ólöglega starfsmenn. Samt hefur Gissur Pétursson, forstjóri Vinnumálastofnunar, sofið værum svefni árum saman. Annað hvort er hann svona óvenjulega latur kerfiskarl eða honum er sagt að hafa hægt um sig. Eftir mörg ár er nú fyrst verið að tala um, að sektir kunni að vofa yfir fimmtán fyrirtækjum. Aðaltrúnaðarmaður stéttarfélaga við Kárahnjúka telur, að 60-80 ólöglegir starfsmenn séu þar nú. Gissur veit auðvitað lítið um það, nuddar bara stírur. Er hægt að hafa svona latan mann í embætti?
Steingrímur skoðaður

Eitt mesta varmenni landsins, Steingrímur Njálsson, er skoðaður í nýjasta Mannlífi ásamt fleiri barnaníðingum. Það er gott af Mannlífi að minna fólk á þessa hættulegu menn. Steingrímur var lengi í náð vandamálafræðinga. Þeir létu m.a. borga fyrir hann farsíma, svo að hann gæti legið í símanum með ógeðslegar hótanir. Kerfið ber ábyrgð á Steingrími og á að sjá um, að hann gangi aldrei laus. En brenglað kerfið er svo upptekið af Falung Gong og Saving Iceland, að það getur ekki sinnt öryggi þjóðarinnar. Herfilegt er, að fjögur af fimm þekktustu fúlmennum landsins skuli nú ganga laus.
Skólabrú er laus

Ef ég ræki veitingahús, mundi ég vilja gera það á Skólabrú andspænis kór Dómkirkjunnar. Þar bjó og vann augnlæknirinn Kristján Sveinsson á virtasta höfðingjasetri bæjarins. Húsið er glæsilegt, teiknað fyrir öld arkitekta, kjörið fyrir snilling. Í fimmtán ár var hér veitingastaðurinn Skólabrú. Hann byrjaði rösklega með Skúla Hansen sem eldameistara, sem stóð stutt við. Síðan koðnaði staðurinn niður í ekki neitt á vegum ýmissa gleymdra eigenda og kokka. Nú er búið að loka staðnum og er það vel við hæfi. Hér þarf að kvikna nýtt líf. Kjörinn staður fyrir nýfranskan sjávarréttastað.
Draumur um bólfélaga

Bandarískir blaðamenn kvarta um, að skólagengin fagmennska sé á undanhaldi í sjónvarpi. Nefnt er til sögunnar, að nú séu einkum ráðnar ljóskur til að lesa fréttir. Hjá Fox þurfi þær að hafa þykkar varir, sem hreyfist eins og álar í samförum. Því miður hef ég týnt höfundi hinnar sérstæðu samlíkingar. Sannanlega hafa fréttatengdir þættir að hætti Kastljóss og Íslands í dag fjarlægst fagmennsku þar vestra. Sjónvarpið þar færist frá fréttamönnum yfir í táknmyndir um bólfélaga. Það eykur notkunartölur sjónvarpsins, en dregur um leið úr trausti manna á því. Á sama ferli örlar hér á landi.
Ofurtæki ferðalangs

Ég sé fyrir mér símatölvu, sem er 915 sm að stærð eins og þrír farsímar hlið við hlið. Hún er samloka, sem gefur kost á þolanlegu lyklaborði og 6 tommu skjá, fer vel í vasa. Hún er iPod með bíó, staðsetningartæki og myndavél. Tækin eru til núna, en í fernu lagi, iPod, gemsi, Blackberry og GPS. Miklu máli skiptir, að tölvan sé sítengd með gemsa við netheima og við móðurtölvu heima í skrifstofu. Verðið á þessari sítengingu þarf að vera miðað við internetið, en ekki við gemsa-okrið. Evrópusambandið hefur að vísu kvalið niður okrið, en betur má, ef duga skal. Það er flöskuhálsinn.
Námskeið í ritstjórn

Senn byrjar námskeið hjá mér í Háskólanum í Reykjavík um ritstjórn. Það er spennandi viðfangsefni. Hafði kennt rannsóknablaðamennsku, fréttamennsku og textastíl þar í fyrra. Engin góð kennslubók er til um ritstjórn, ekki einu sinni á ensku. En ég hef náð saman góðum pakka nýrra bóka, sem samanlagt spanna hugtakið ritstjórn. Bækurnar eru allar skrifaðar af ritstjórum, en ekki fjölmiðlafræðingum. Þær gefa þáttakendum námskeiðanna innsýn í helztu þætti ritstjórnar. Svo sem stjórnun og þjálfun starfsfólks, leiðara og siði, tímarit og sérútgáfur, hönnunar- og myndritstjórn. Mjög gott mál.
Ríkið kaupir tálsýn

SÁÁ vantar aura. Ríkið vantar skyndilausn. Bingó: Fangar eru skyldaðir í meðferð hjá SÁÁ, ríkið borgar. Skyldaðir, því að þeir fá tilboð, sem þeir geta ekki hafnað. Ekkert gagn verður að þessu. Meðferð gagnast að svo miklu leyti sem hún er á nótum AA-samtakanna. Hún hentar bezt miðaldra körlum, gömlum drykkjurútum frekar en ungum dópistum. Og hún gagnast því aðeins, að fangar meini eitthvað með þessu. Það gera þeir ekki, eru bara að fá frí frá Hrauninu. Allt fát ríkisins í meðferð fíkla er sama marki brennt. Sumt er skaðlegt, samanber Byrgið. Annað er tálsýn, samanber skyldumeðferðin.
Stutt leið milli kanta

Ekki kom mér á óvart, að bandarísk könnun sýndi vinstri menn lesa fleiri bækur en hægri menn. Ekki heldur, að notendur Fox sjónvarpsins eru heimskari og fáfróðari en annað fólk. Hitt kom mér á óvart, að þeir, sem telja sig miðjumenn, lesa langtum færri bækur en hægri og vinstri menn. Fólk er líka heimskara á miðjunni. Kannski er það gáfumerki Íslendinga að hafa hafnað Framsóknarflokknum. Málið er kannski, að miðjufólkið er fáfrótt og ánægt. En jaðarmenn til allra átta eru að leita að einhverju. Til dæmis í bókum. Og kannski er skemmri leið frá vinstri til hægri en til miðjunnar.
Nafnleysi skaðar fólk

Kennsla í nafnleysi getur haft skrítnar afleiðingar. Guðbjörg Kolbeins fer að nafnleysisvenju, sem hún kennir við háskólann. Segir ónefndan forstjóra fjölmiðla ofsækja sig með hótunum. Aðeins eru til tveir slíkir í landinu. Annar þeirra er væntanlega saklaus af ofsóknum á hendur Guðbjörgu. En nafnleysið þýðir, að Guðbjörg gerir hann grunsamlegan, sem er óréttlátt. Það er eins og að segja gullsmið við Skólavörðustíg vera nauðgara. Bezta leiðin til sannleikans getur aldrei falist í hálfkveðnum vísum. Bezt er að nota jafnan fullt nafn. Sleppa því hinum, sem annars flæktust í vond mál.
Þéttingin komin í vörn

Daglega berast fréttir af mótmælum íbúa við þéttingu byggðar. Þær koma úr Reykjavík, Kópavogi, Hafnarfirði. Fólk hefur áttað sig á, að ný stórhýsi spilla lifsgæðum þeirra, sem búa þar fyrir. Trúarofstækismenn þéttingar hafa hingað til blásið á andmælin. Þeir fara sínu fram í krafti embætta sinna í skipulagsdeildum bæjarfélaga. Næsta skref felst í málaferlum gegn sveitarfélögum, sem skaða eignir íbúanna. Þegar réttlæti næst fyrir dómum, mun fáránleg stefnan leggjast af. Hún hefur aldrei átt annað haldreipi en hroka langskólagenginna. Þægð við verktaka Framsóknar er ekkert haldreipi.
Franska neistann vantaði

Klassísk matreiðsla frönsk er móðir vestrænnar matreiðslu. Því er við hæfi, að loks er hún komin til Reykjavíkur. Hjá Rendez-Vous á Klapparstíg, þar sem áður var Pasta Basta. Allt er franskt, kokkur og þjónn, ekkert gervi. Staðurinn er lítill, viðmót gott og matreiðsla frambærileg. Fín tilbreyting frá nýklassíkinni, sem kennd er í kokkaskólanum. Verðið er hátt miðað við gæði, 1500 krónur for-, 3000 krónur aðal- og 1400 krónur eftirréttur. Brauð og vín, laxakæfa og Lóthringen-baka, andabringa og smjörsilungur, pönnukaka og karamellubúðingur: Ok, en franskan neista vantaði. Nema í fínum silungi.
Aðferð frá Amsterdam

Ráðagerðir um sýnilega löggæzlu í borginni hafa áhrif. Löggur eru farnar að segja upp störfum. Svo illir eru fylliraftarnir, að löggur þora ekki út og segja frekar upp. Sýnilegar löggur eru betri en engar, en það nægir ekki samkvæmt þessu. Í Amsterdam voru aðgerðirnar ákveðnari. Dam var hreinsað árið 1970. Hundruðum manna var stungið í gáma eða fangelsi. Dag eftir dag, unz það dugði. Ef hreinsa á hina bandóðu úr miðbænum, þarf löggan að hafa pláss fyrir hundruð manna. Og mannafla til að skrá alla og sekta. Og hún þarf að að binda alla niður í gámunum. Annars drepa þeir hver annan.
Ölæði verði refsivert

Lögreglustjórinn í Reykjavík á ekki að væla um andlegan styrk og aðstoð frá almenningi. Hann á að væla inn skýrt orðalag í lögreglusamþykkt. Þar sé sýnilegt ölæði í miðbænum gert refsivert. Fimmtíu þúsund krónur á fyrsta brot eða fimm daga fangelsi, ef ekki greiðast. Síðan hækki refsingar við ítrekuð brot. Að næturlagi um helgar eiga sérsveitir að ganga um miðbæinn og hirða upp háværa ofbeldisrafta. Svo má semja við eitt þriðja heims ríki um að taka við síbrotamönnum. Gegn gjaldi, sem þau geta ekki hafnað. Við þurfum með illu að losna við handóða fyllirafta. Gera þá bara landræka.
Vandamálafræðinga burt

Samskipti kerfisins við síbrotamenn fara eftir skilmálum vandamálafræðinga. Reynt er að lækna fyllirafta og eytt í það meira fé en fer í stuðning við fórnardýrin. Fyrst og fremst ber að losa almenning við ofbeldisfólk með því að loka það inni langtímum saman. Í staðinn eru raftarnir skikkaðir í meðferð. Þótt vitað sé, að meðferð dugar þeim einum, sem vilja eindregið breyta sér. Þeir eru sárafáir. Taka þarf vandamál ofbeldis og afbrota úr höndum meðvirkra vandamálafræðinga. Setja ber samfélagið og fórnardýrin í forgang. Því á að taka háværa síbrotamenn ofbeldis úr umferð. Mjög lengi.
Öðuskel sægreifans

Fór í hádeginu í gær til Kjartans sægreifa að borða öðuskel og rífast um hval. Kafarar höfðu veitt skelina, líklega í Hvalfirði. Stór og þykk skel með risastórri hlussu í matinn. Matreidd eins og kræklingur, þurrsoðin á hellu unz til hún opnaðist. Með henni var ekkert nema sítróna. Þetta var bragðmikill skelfiskur, töluvert ólíkur bragðdaufri öðuskel, sem ég fékk á Þórshöfn um daginn. Sægreifinn býður stundum óvenjulegt úr sjó og vötnum. Þekktastur er állinn, sem Kjartan reykir sjálfir. Nauðsynlegt er að hafa sægreifa í matargerðarlistinni í landinu. Næst fæ ég kuðunga hjá honum.
Stífa efri vörin

Þegar ég var ungur, þótti brýnt að láta ekki sjá á sér vín. Menn urðu sérfróðir í að verða fullir með stífa efri vör. Grunnur þessarar speki var, að ölæði þótti lélegt athæfi. Nú er öldin önnur. Skrílmenni sýna ölæði og hrósa sér af. Þetta er munur áranna 1957 og 2007. Almenningsálitið hefur snúizt á sveif með þeim, sem slefa í eyrun á þér á kaffihúsum. Og þeim sem svæla þig með tóbaki út þaðan. Nú hefur verið tekið á tóbaksofbeldinu, en ölæðisofbeldið er óleystur vandi. Láta ber fólk finna fyrir, að sýnilegt ölæði sé brot á lögum og góðum siðum. Ölæðisfólk sé bara ekki húsum hæft.
Fáránleg tóbakskenning

Hástig fáránleikans er, að tóbaksbanni er kennt um sóðaskap og hávaðasamt ofbeldi í miðbænum. Ef slíkt hefur aukizt eftir tóbaksbannið, er ekki því um að kenna, heldur þeim, sem reykja. Þeir, sem reykja fyrir utan búllur, valda sóðaskap og hávaða. Þeir eru vandamálið og þeirra tóbak. Bannið er ekki vandamálið, það er sjálfsögð heilbrigðisaðgerð. Bannið reykir ekki og sukkar ekki. Nú þarf að taka á þessum tóbaksruddum. Þeir hafa ekki aðeins magnað miðbæjarvandann. Þeir reyna líka að kenna öllu öðru en sjálfum sér um vandræðin. Sem hljótast þó greinilega af þeirra eigin tóbaki og sukki.
Kolaportinu lokað

Hægri borgarstjórnin er orðin verri en vinstri borgarstjórnin var. Nú á að loka borgarmarkaðinum Kolaportinu, helzta aðdráttarfli Reykjavíkur. Ekki í hálfa aðra viku, heldur í hálft annað ár. Ég hef ekki séð frétt um, að neitt eigi að koma í staðinn í eitt og hálft ár. Bara er talað um, að plássið verði minna og lélegra, þegar það verður opnað að nýju. “Gamli, góði Villi” hefur ruglazt í volga bjórnum. Hann ætlar að drepa helzta sameiningartákn borgaranna. Vondur var Reykjavíkurlistinn, en hann hefði samt aldrei lokað Kolaportinu. Þetta er ný firring í fílabeinsturninum.
Ekki verri en aðrir

“Ég er ekki verri en hver annar.” Þetta gætu verið pólitísk einkunnarorð Árna Mathiesen fjármálaráðherra. Hann ver afskipti sín af Grímseyjarferju með því að segja millifærslur fjárveitinga vera algengar. Ríkisendurskoðun telur þær hins vegar siðlausar. Þetta er sami ráðherra og gaf Landsvirkjun vatnsréttindi í Þjórsá í skjóli myrkurs þremur dögum fyrir kosningar. Með stuðningi formanns og varaformanns Framsóknar. Þá auglýstu ráðherrar gerðir sínar á daginn til að berja sér á brjóst. En þögðu yfir þessari ráðstöfun. Skyldi gagnast Árna lengi að segjast ekki vera verri en hver annar krimmi?
Þjóðleg iðja stöðvast

Einar K. Guðfinsson sjávarútvegsráðherra hefur gefið út yfirlýsingu um, að hvalveiðum Íslendinga sé lokið. Ekkert hefur selzt af hvalkjöti og því er veiðunum sjálfhætt. Þetta sagði ég áður en hvalveiðar hófust að nýju. Nú hefur ráðherrann séð ljósið, síðastur manna. Hvalveiðar eru bara hugsjón auðugs sérvitrings, sem erfði nokkra hvalabáta. Bátarnir hafa lengi verið að grotna niður í Reykjavíkurhöfn. Þrjózka erfingjans og hvalveiðisöngur Helga Björnssonar hafa of lengi talið fólki trú um, að líkið væri lifandi. Þótt þjóðlegt sé talið að skjóta hvali, sögðu markaðslögmál stopp.
Skurðir og skógar

Ég vil láta loka skurðum til að endurheimta votlendi. Mýrar eru vörn gegn landeyðingu. En stríð gegn skurðum kemur ekki í stað skógræktar á öðrum stöðum í landinu. Tré skjóta rótum, sem verjast uppblæstri. Við þurfum að gróðursetja tré sem víðast, þótt önnur landgræðsla sé líka góð. Við skulum ekki detta í skotgrafir með og móti skurðum, með og móti trjám, með og móti grasi. Við skulum styðja allt þetta, að minnsta kosti upp í 400 metra hæð. Sumir vilja svarta landvernd á hálendinu. En mér finnst eðlilegt að reyna að efla gróðurþekjuna einnig þar. Til samræmis við stöðuna við landnám.
Landnám aspa

Við eigum ekki að vera andvíg öspum, bara gróðursetja þær ekki of nálægt húsum. Aspir standa sig vel og skjóta sterkum rótum, sem geta skaðað mannvirki. Þótt þær séu ekki upprunalegar í náttúrunni, eru þær hliðstæðar og svipaðar upprunalegum trjátegundum landsins. Gaman er sjá dugnaðinn í öspum, sem láta ekki veður og vinda buga sig, heldur rísa þráðbeint, hratt. Mun hraðar en aðrar trjátegundir. Við þurfum á öllu þessu að halda, trjám, runnum og lyngkvisti. Beztur er sjálfsprottinn kvistur á vernduðu svæði. En við skulum ekki lasta nýja laufviðartegund, sem spjarar sig sjálf.
Frekjudallar á ferð

Íslendingar láta ekki lengur fara lítið fyrir frekju sinni. Blindfull og orðljót ökukona kærir lögguna á Selfossi fyrir árás. Reykingamenn kvarta um, að glerbrot og annað svínarí hafi aukizt um allan helming við barina. Dettur þeim ekki í hug að líta í eigin barm? Nemendur í Verzló fara í blöðin og kvarta um, að þeim var meinað að rústa hótel við Svartahafið. Vandamálafræðingar sífra um, að ófært sé að meina ólátabelgjum og tossum skólavist. Samt koma þeir í veg fyrir, að hinir fái notað skólavistar. Það furðulega er, að fjölmiðlar taka undir stjórnlaust rugl frekjudalla.
Áróður torfæruhjóla

Kastljós og aðrir fjölmiðlar taka þessa dagana þátt í áróðursherferð fyrir torfæruhjólum. Hvergi er minnst á vandræði, sem stafa af hjólunum. Mörg þeirra eru ótryggð, utan laga og réttar. Þau hafa líka valdið varanlegum spjöllum á fögru landslagi. Fyrir mér eru notendur torfæruhjóla óvættir í landinu. Þeirra vegna hafa landeigendur víða gripið til þess ráðs að læsa vegum. Fjölmiðlar hafa undanfarið hossað eigendum torfæruhjóla án þess að minnast einu orði á vel þekktar skuggahliðar þeirra. Mér er torskilið, hvernig hægt er að starfa við fjölmiðla án nokkurs faglegs metnaðar.
Ónothæfir frambjóðendur

Einn af frambjóðendum í prófkjörum bandarísku flokkanna vill halda áfram stríðsstefnu. Það er svertinginn Barack Obama, sem reynir að slá við George W. Bush forseta. Obama telur koma til greina að ráðast á Íran. Samt eru Bandaríkin lömuð í utanríkismálum vegna stríðs gegn Afganistan og Írak og hernáms þeirra. Obama hefur ítrekað þessa skoðun sína, þótt hann eigi að heita frambjóðandi í flokki demókrata. Áður hefur komið fram, að Hilary Clinton hefur til skamms tíma stutt stríðsstefnu ríkisstjórnarinnar. Líklega er John Edwards eini nothæfi demókratinn. Fyrir utan Al Gore.
Fjölmiðlafræðin

Mér sýnist við Guðbjörg Kolbeins vera í stórum dráttum sammála um mismun á kennslu í blaðamennsku og í fjölmiðlafræði. Á heimasíðunni kolbeins.blog.is ræðir hún fyrri skrif mín um þennan mun. Hún fer rækilegar í sakirnar á ýmsum sviðum og ég get tekið undir það flest. Setja verður skörp skil milli náms í blaðamennsku, sem er hagnýtt nám, og fjölmiðlafræðinnar. Of margir leggja stund á fjölmiðlafræði og telja sig vera að læra blaðamennsku. Svo er ekki. Ég legg áherzlu á, að hagnýt blaðamennska er betur kennd af fagmönnum í greininni fremur en af fræðingum án langvinnrar starfsreynslu.
Þjónn misréttis

Jóhanna Sigurðardóttir ráðherra er farin að tapa sér. Hún lætur ráðuneytið ljúga að sér, að sveitarfélögum henti ekki aðild að fjármagnstekjuskatti. Ef það væri rétt, hentar sveitarfélögum ekki heldur útsvar, sem er aðild að launatekjuskatti. Kenningin um vanhæfni fjármagnstekjuskatts er bara notuð til að vernda of lága prósentu hans. Hún er aldrei notuð til að taka útsvar af sveitarfélögum og hækka fasteignagjöld á móti. Kenningin er bara þáttur í viðleitni vel stæðra til að borga mun lægri tekjuprósentu en almenningur. Jóhanna er orðin að þjóni misréttis og stéttaskiptingar í þjóðfélaginu.
Ögrun fallistaríkis

Í fyrsta skipti eftir fall Sovétríkjanna hefur Rússland sent langdrægar sprengjuþotur út á Atlantshaf. Það er liður í ögrunarstefnu Vladimír Pútín forseta, sem vill sýna heiminum herstyrk ríkisins. Hann telur fólk þurfa að muna eftir, að Rússland sé heimsveldi. Áhrifin verða þó önnur. Fólk telur Rússland stefna í átt til ábyrgðarleysis og dólgsháttar í alþjóðlegum samskiptum. Um leið og það stefnir frá lýðræði í átt til gerræðis að hætti Sovétríkjanna. Rússland er fallistaríki, þar sem ævilíkur borgaranna eru að hætti þriðja heimsins og fara lækkandi. Sprengjuþotur lækna það ekki.
Geðveikrahæli endurreist

Geðveikrahæli Sovétríkjanna hafa verið endurreist. Vladimír Pútín er farinn að senda pólitíska andstæðinga á geðveikrahæli. Larisa Arap var nýlega látin laus að tilhlutan Vladimir Lukín, umba mannréttinda. Hún hafði verið sett á vitfirringahæli fyrir að koma upp um vinnubrögð hælisins. Þar var hún pynduð með lyfjum og sprautum. Hún hefur kært meðferðina, en á lítinn séns, því að dómstólar styðja fasisma ríkisvaldsins. En hún getur sagt frá meðferðinni. Á hælinu er fullt af heilbrigðum stjórnarandstæðingum, sem ofbeldismaðurinn Pútín forseti reynir í gerræði að láta gera geðveika.