arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Dómstjóri vill banna hefð

Aldrei er friður fyrir kerfiskörlum, sem vilja stýra fólki og láta það standa og sitja eins og þeir vilja. Dómstjórinn í Reykjavík er einn þeirra og vill núna leggja niður gamla hefð um ljósmyndir og kvikmyndir á göngum dómhúsa og fyrir utan dómhús. Sú hefð er eins gömul og ljósmyndavélin sjálf.

Í sjálfu sér er ekki ástæða til að taka mark á Helga Jónssyni dómstjóra. Hann er forvígismaður hóps, sem má muna fífil sinn fegurri. Um langt skeið hefur safnast upp í embættum héraðsdómara skrautlegt lið, sem ekki getur unnið fyrir sér í atvinnulífinu og gefur út dóma í þeim stíl.

Héraðsdómur Reykjavíkur er frægastur fyrir andstöðuna við, að yfirheyrslur yfir börnum fari fram í Barnahúsi, þar sem þau eru í vernduðu umhverfi. Helgi Jónsson og félagar heimta að fá börn í nauðgunarmálum niður á Lækjartorg í það kalda og ómanneskjulega umhverfi, sem þeir hafa komið þar upp.

Einna þekktasti dómarinn er Pétur Guðgeirsson, sem upp á síðkastið setur ljósmyndafælni inn í dómsorð sín. Fyrsta tilefni hans var, þegar Ástþór Magnússon réðst með tómatsósuflösku að ljósmyndara á gangi héraðsdóms. Hefði þó staðið dómaranum nær að gagnrýna skrítið framferði Ástþórs.

Dómarar eiga við fjölmörg önnur vandamál að stríða. Sumir þeirra telja, að barsmíðar á eiginkonum séu eðlileg afleiðing þess, að þær reiti eiginmenn sína til reiði. Aðrir telja nauðganir, barsmíðar og annað ofbeldi eðlilegan gang lífsins, svo framarlega sem um undirstéttir sé að ræða.

Dómarar eru teknir upp á því að falsa dómblöð, sem gefin eru út um málflutning hvers dags. Farið er að sleppa málum, sem talið er, að blaðamenn hafi áhuga á ,og sleppa nöfnum í öðrum málum af því tagi, jafnvel þótt um opin réttarhöld sé að ræða. Þess vegna þurfa blaðamenn núna að vakta dómsali.

Auðvitað fylgir slíku meira áreiti en ella, en dómstjórar geta sjálfum sér um kennt. Auk þess komast þeir ekki hjá því að átta sig á, að allt áreiti í þjóðfélaginu er meira en áður, bílar eru fleiri, tímahrakið meira, málaferli fleiri og fjölmiðlarnir fleiri. Ekki er hægt að banna tímans rás.

Skoðun dómstjórans í Reykjavík er alvarleg, þótt hún sé ekki málefnaleg. Hún felur í sér tillögu til viljugra kerfiskarla um að semja og láta samþykkja frumvarp um bann við hefð.

DV
Gengið af göflunum

Amnesty kennir Bandaríkjunum um hrun mannréttinda í heiminum á þessu ári og allra síðustu árum. Brot Bandaríkjanna og leppa á vegum þeirra hafi stóraukizt og gefið harðstjórum víðs vegar í heiminum ávísun á aukna grimmd. Allt frá 11. september 2001 hafa mannréttindi verið á hröðu undanhaldi.

Bandaríkin eru ekki versta landið, en völd þeirra eru svo mikil, að þau gefa tóninn. Rússar fara bara að tala um Guantanamo, Abu Gharib og Bagram, þegar útlendingar kvarta yfir framferði rússneska hersins í Tsjetsjeníu. Skúrkarnir telja sér kleift að haga sér eins og sjálft heimsveldið.

Amnesty gaf nýlega út 300 blaðsíðna skýrslu um mannréttindi í heiminum. Þar er mest fjallað um brot á vegum Bandaríkjanna, en einnig á vegum stjórnvalda í Súdan og Kongó, Rússlandi og Kína, Burma og Norður-Kóreu, svo að nefndir séu helztu síbrotamenn á sviði mannréttindabrota.

Amnesty kvartar um stjórnlaust lögleysi í Afganistan og Írak og Haíti, þar sem bandaríski herinn hefur tekið völdin, meira eða minna í andstöðu við heimamenn. Í Afganistan er ástandið þannig, að Bandaríkin og leppar þeirra ráða hluta höfuðborgarinnar, en annars staðar ríkir hreint stjórnleysi.

Amnesty leggur áherzlu á endalausa röð uppljóstrana um ógeðslegt framferði bandarískra hermanna, einkum í Írak og Afganistan, svo og í Guantanamo, þar sem kóraninum var sturtað niður, svo sem frægt er orðið og Newsweek varð að biðjast afsökunar á fréttinni til að friða stríðsóða þjóð.

Vandinn í heiminum um þessar mundir er einfaldur. Bandaríkin hafa gengið af göflunum. Þau sparka í allar alþjóðareglur og öll alþjóðalög, sem hefta svigrúm þeirra, til dæmis reglur um meðferð stríðsfanga, sem hafa orðið til vegna langrar reynslu af ógnum stórstyrjalda fyrri áratuga og alda.

Heimsfriðurinn er ótryggur, af því að eina heimsveldi nýrrar aldar gengur berserksgang í utanríkismálum og hefur breytt þeim í stríðsmál. Bandaríkin strá um sig ógn og skelfingu eins og illveldi fyrri alda. Bandaríkin eru að verða að Assyríu nútímans, illveldi, sem gengur fyrir manndrápum.

Vegna aðstæðnanna, sem Amnesty lýsir, má vestrænt fólk ekki sleppa neinu tækifæri til að vekja athygli Bandaríkjamanna á, að þeir eru almennt hataðir fyrir það, sem þeir gera.

DV
Drottningarviðtal Finns

Kastljósið hefur stöðuga forustu meðal íslenzkra fjölmiðla í drottningarviðtölum við yfirstéttina í þjóðfélaginu. Nú síðast horfðu menn forviða á Finn Ingólfsson, sem fleiri blaðamenn en Egill Helgason telja hafa verið einn mesta ódrátt stjórnmálanna á síðustu áratugum. Finnur rúllaði upp fyrirspyrjandanum og kom á framfæri rógi um Egil, án þess að rönd væri við reist. Fréttastofa sjónvarpsins varð að hlaupa í skarðið síðar um kvöldið með viðtali við Egil, sem sagði efnislega, að aldrei hafi verið að marka orð hjá Finni. Senn koma fleiri drottningarviðtöl í Kastljósi um sama efni.
Trampólín án ábyrgðar

Skemmtileg frétt birtist í Blaðinu í fyrradag innan um kynningar þess á vöru og þjónustu. Fréttin gagnrýnir fréttamann Stöðvar 2 og endar á textanum: “Óljóst [er] hvaða tilgangi trampólínsölutölur Húsasmiðjunnar áttu að þjóna inni í frétt af trampólínslysum, því ekki ber Húsasmiðjan ábyrgð á tjóni þeirra sem slasast.” Mikilvægt er, að Blaðið sé á vaktinni gegn því, að illir fjölmiðlar abbist upp á valinkunn fyrirtæki, sem selja úrvalsvörur. Raunar má útfæra þessu skemmtilegu áminningu á ýmis svið og siðbæta þannig umræðu annarra fjölmiðla í pólitíkinni og viðskiptalífinu.
Hárkollur fyrir dómara

Dómurum og dómstjórum er í nöp við ljósmyndir og sjónvarp frá göngum dómhúsa, sem hafa tíðkast frá því að myndavélar og myndbandsvélar voru fundnar upp. Þeim finnst ágengni hafa aukizt. Þannig er um lífið í heild, allt magnast. Bílum og húsum fjölgar, dómsmálum fjölgar og einnig fjölmiðlum, sem segja frá þeim. Dómarar og dómstjórar vilja banna þetta, enda hafa margir þeirra sýnt í ýmsum dómum, að þeir eru ekki í takt við tímann, vilja færa klukkuna aftur á bak til þess tíma, er dómarar voru með hárkollur og höfðu respekt. Einn dómarinn setur athugasemdir um ljósmyndara inn í dóma sína.
Landlæknir í öngstræti

Sigurður Guðmundsson er landlæknir, af því að núverandi ríkisstjórn taldi þá, sem næst embættinu stóðu, þegar það var auglýst, ekki nógu halla undir miðlæga gagnagrunninn, sem deCode vildi koma upp. Ríkisstjórnin taldi Sigurð þægan og tók hann því fram fyrir hina, sem sóttu um landlækninn.

Sigurður er að þessu leyti pólitískt kvígildi, sem sækir embætti sitt hvorki til guðs né fólksins, heldur til sérstæðra aðstæðna í pólitíkinni. Óráðlegt er af slíkum manni að slá um sig með kenningum um siðferðislega stöðu annarra aðila í þjóðfélaginu, svo sem fjölmiðla.

Sú ákvörðun DV að birta nöfn og myndir af fólki í fréttum byggist á röksemdum, sem koma fram í siðareglum. Um þær hefur rækilega verið fjallað hér í blaðinu og verður ekki endurtekið. Ekkert bendir til, að landlæknir hafi skoðað þau sjónarmið eða hafi nokkra hugmynd um tilvist þeirra.

Landlæknir ber hins vegar ábyrgð á siðum lækna, svo sem komið hefur fram í sívakinni umræðu um risnu á vegum lyfjaframleiðenda og -seljenda. Ef landlæknir hefur áhuga á að bæta siði í þjóðfélaginu, liggur beint við, að hann taki til hendinni og knýi lækna með góðu eða illu til góðra siða.

Skýrt hefur verið frá, að hagsmunaaðilar í lyfsölu kosti ráðstefnur fyrir lækna, borgi fyrir þá kost og lógí, sendi þá í golfferðir, hafi íbúð í London til ráðstöfunar fyrir þá. Vitað er, að meira fer í slíkan kostnað lyfjafyrirtækja en í kostnað þeirra við rannsóknir og þróun nýrra lyfja.

Niðurstaða þessa spillta kerfis undir verndarvæng landlæknis er, að hér á landi er notað miklu meira af sumum lyfjum og lyfjategundum en í nágrannalöndunum, þar sem þó er notað meira af lyfjum en margir telja ráðlegt. Segja má, að læknar hafi gert lyfjameðferð að eina úrræðinu fyrir veikt fólk.

Skoðun okkar á DV er, að landlæknir hafi ekki sýnt, að hann hafi neitt að leggja fram til málanna um siðareglur í fjölmiðlum og túlkun slíkra siðareglna, en eigi heldur að snúa sér að koma á fót nothæfum siðareglum fyrir lækna og láta þar taka sérstaklega hart á ofangreindum lyfjamútum.

Siðareglur lækna eru ekki birtar eins og siðareglur DV, enda snúast þær meira um, hvernig læknar eigi að vernda hver annan en um ábyrgð þeirra gagnvart almenningi, puplinum.

DV
Hirðfjölmiðlar vakna

Landsfeðurnir Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson hafa verið felum nokkra daga, meðan Fréttablaðið hefur skýrt, hvernig þeir höfðu milljarða af ríkinu í einkavinavæðingu bankanna í þágu gæludýra. Nú fara þeir að koma upp úr holunum í viðtöl við hirðfjölmiðlana, sem sérhæfa sig í kranablaðamennsku. Í drottningarviðtölum fara fremst Kastljós ríkissjónvarpsins og síðan Morgunblaðið, en fast á eftir munu koma Ísland í dag og fréttastofa ríkissjónvarps, sem mun gefa kost á, að landsfeðurnir svari aðeins tilteknum spurningum og að ekki verði sett upp neitt rifrildi við þá í beinni útsendingu.
Hver er upphæðin?

Kominn er tími til, að reynt verði að svara spurningunni um, hversu mikið fé var haft af ríkinu, þegar Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson gripu inn í einkavæðingu ríkisbankanna og gerðu hana að einkavinavæðingu í þágu þeirra aðila, sem að lokum eignuðust bankana. Síðan er það lögfræðilegt atriði að meta, hvort einstaklingar eða hópar geti lögsótt þá tvo fyrir brotin. Sjálfsagt er að láta kanna, hvort ábyrgð stjórnmálamanna á atferli sínu er aðeins pólitísk og hvort þeim leyfist að umgangast verðmæti þjóðarinnar eins og sína eigin einkafjármuni eða hvort þeir bera raunverulega ábyrgð.
Fangelsi í Viðey

Ef Ísland væri alvöruríki færu landsfeðurnir að lokum í fangelsi með olíuforstjórunum fyrir svik og stuld við sölu ríkisbankanna. Þess vegna væri gaman að velta fyrir sér, hvaða glæsihús þurfi að kaupa til að gera Davíð Oddssyni og Halldóri Ásgrímssyni kleift að dveljast í þægindum til æviloka með olíuforstjórum, sem gerðu samsæri gegn þjóðinni. Góður staður væri Viðey, sem jafnframt væri lokuð almennum aðgangi og gerð að eins konar Alcatraz. Þá gæti það orðið þáttur í ferli erlenda ferðamanna að sigla umhverfis eyjuna, þar sem geymdir eru ráðamenn, sem sviku þjóðina sína.
Næst á að drekkja okkur

Básendaflóð fyrir tveimur öldum gekk yfir Kolbeinsstaðamýri og gerði Seltjarnarnes að eyju í nokkra daga. Annað eins flóð kemur aftur vegna sveiflna í samspili náttúruafla, örugglega á þessari öld, af því að yfirborð sjávar hækkar örar en áður vegna hnignunar íss á Norðurhöfum og Grænlandi.

Búast má við mannslátum í Kolbeinsstaðamýri og í Kvosinni í næsta stórflóði. Ráðamenn skipulags hafa aldrei tekið neitt tillit til náttúruafla, hvorki til snjóflóða og skriðufalla á Vestfjörðum og Austfjörðum né til flóða við Suðvesturland. Þess vegna hefur verið byggt niður í sjó í höfuðborginni.

Gera má ráð fyrir vandræðum við sjávarsíðuna, þar sem gólf eru í innan við fimm metra hæð yfir stórstraumsflóði. Slíkar aðstæður eru á nokkrum stöðum á höfuðborgarsvæðinu, af því að pólitíkusar og skipulagsstjórar hafa engan áhuga á þeim fimbulkröftum, sem felast í úthöfunum og lofthjúpnum.

Nú hefur borgarstjórnarflokkur Sjálfstæðismanna í Reykjavík lagt fram tillögur, sem munu leiða til, að margfalt fleiri borgurum en ella verði drekkt í næsta Básendaflóði. Ráðgert er að þenja byggðina út í Hólmann, Akurey, Engey og Viðey og byggja stór hverfi yfir hafsbotni umhverfis eyjarnar.

Við skulum láta liggja milli hluta, að flokkurinn hefur ekki reynt að kanna áhrif byggðar í sjó á innviði gatnakerfisins, til dæmis á flutningsgetu Hringbrautar og Sæbrautar. Líklega verður hægt að leggja slíkar götur í stokka til að þjónusta hugmyndafræði flokksins, en það mun kosta morð fjár.

Meira máli skiptir, að bara kollar sumra eyjanna ná upp í fimm metra hæð. Sjálfstæðismenn verða að láta flytja ógrynni af jarðvegi út í eyjarnar og sturta ógrynni af jarðvegi í sjóinn til að búa til land, þar sem gólfplötur þurfa að verða í meira en fimm metra hæð yfir stórstraumsflóði.

Kosta mun ógrynni fjár að ganga frá landhæð og varnargörðum, svo að næsta Básendaflóð fleygi ekki öllu með manni og mús á haf út. Engar tilraunir eru gerðar í tillögunni til að meta, hvað kostar að tryggja öryggi eyjabyggða, ekki frekar en að meta kostnað við samgöngur til þeirra.

Hugmyndin um Reykjavík úti í sjó umhverfis eyjar og sker er hrein firra, sem slær út vitleysur Reykjavíkurlistans í skipulagsmálum. Hún mun drekkja mörgum Reykvíkingum.

DV
Taugaveiklun hrokans

Svo illa hefur ráðamönnum Evrópusambandsins tekizt að halda fram kostum þess, að flestum er illa við það, svo sem fram hefur komið í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslu í Frakklandi og Hollandi um nýja stjórnarskrá þess. Nýjustu vandræði þess stafa af nýjum framkvæmdastjóra, Jose Manuel Barroso, sem talinn er vilja innleiða hagfræði frá Chicago í rótgróna félagshyggju Evrópu. Þótt flestir flokkar og fjölmiðlar mæli með samþykkt stjórnarskrár Evrópu, sýna skoðanakannanir í Frakklandi og Hollandi meirihluta gegn henni. Hrokafullir Evrópuleiðtogar eru að fara á taugum út af þessari stöðu.
Samband við fólk

Ef Frakkar og Hollendingar hafna nýrri stjórnarskrá Evrópu í þjóðaratkvæði um og eftir helgina, munu Bretar fresta sinni atkvæðagreiðslu um óákveðinn tíma. Í náinni framtíð mun Evrópa þá ramba í frígír á alþjóðavettvangi. Kominn er tími fyrir innhverfa íhugun í þessum efnahagsrisa, sem hefur látið undir höfuð leggjast að afla sér fylgis almennings í löndum Evrópu. Allur þorri ríkja Evrópu hefur reynt að troða sér sem fyrst inn í Evrópusambandið, en kjósendur í þessum löndum hafa síðan ekki áhuga á því, þegar takmarkinu er náð. Fyrsta mál sambandsins verður nú að ná sambandi við fólk.
Egill bloggar bezt

Daglega kíki ég á silfur Egils á visir.is. Þar birtir Egill Helgason skoðanir sínar, sumpart greinar úr DV og sumpart daglegar nótur. Egill er naskur á efni og hefur frumlegar skoðanir. Þær fara alls ekki saman við mínar, en samt finnst mér þær alltaf læsilegar. Egill kemst næst því að vera primus íslenzkra álitsgjafa, þótt mér finnist hann stundum vera upptekinn af sagnfræðiefnum á borð við illmennsku Stalíns og fleiri gaura fyrir áratugum. Bezt finnst mér tilvitnun hans í George Harrison bítil: “Ef allir sem eiga byssu skytu sjálfa sig, þá væri þetta ekki vandamál”.
Fortíðin er forboðin bók

Merkilegt er, hvað Japanir eiga erfitt með að horfast í augu við fortíð Japans sem stríðsglæparíki. Þjóðverjar eru fyrir löngu búnir að taka á sínum vanda og skilja við hann á leið sinni fram eftir vegi. Japanir halda hins vegar áfram að falsa kennslubækur. Og forsætisráðherra þeirra, Junikiro Koizumi, fer hvað eftir annað til helgistaðar, þar sem heiðruð er minning stríðsglæpamanna. Vegna þessa vanda stytti kínverskur ráðherra heimsókn sína til Japans um daginn, neitaði að hitta Koizumi og fór heim. Japanir geta ekki lengi haldið áfram að haga sér svona í nútímanum.
Berar konur í Svíþjóð

Göran Persson forsætisráðherra hefur áhyggjur af berum konum á plakötum og fjölmiðlum í Svíþjóð. Hann ávarpaði ráðstefnu kratakvenna og sagði frá ráðagerð um að ritskoða fjölmiðla og auglýsingar á almannafæri, svo að fólk verði tilhlýðilega klætt á ljósmyndum. Ekki fjallaði hann neitt um, hvort sama ætti að gilda um bíómyndir. Ekki minntist hann heldur á, hvort gott væri að banna frásagnir af ofbeldi í fjölmiðlum eða bíómyndum. Hann virðist telja berar konur aðalvandann, að minnsta kosti í fjölmiðlum og á plakötum, en kannski síður í bíómyndum, þótt klámið sé þar nærtækast.
Tvöfalt rothögg

Hamid Karzai, forseti leppstjórnar Bandaríkjanna í Kabúl í Afganistan, kom málum sínum ekki fram á fundi með George W. Bush Bandaríkjaforseta í Hvíta húsinu. Bush neitaði að leyfa stjórn Karzai að koma nálægt stjórn á bandarískum hermönnum í Afganistan, sem frægir eru fyrir pyntingar og morð í fangelsum. Bush neitaði líka að skila föngum frá Afganistan, sem eru í haldi í hinu illræmda Guantanamo fangelsi og annars staðar. Erlendir fjölmiðlar kalla þetta tvöfalt rothögg, enda má nú búast við, að Karzai hafi lækkað í áliti í Kabúl fyrir að fá ekkert frá Bush fyrir sinn snúð.
Myllusteinn um háls Samfylkingar

Samfylkingin hefur fengið varaformann, sem lét eins og berserkur til að ná kjöri og beitti aðferðum, sem sum hver kunna að vera lögleg, en eru örugglega siðlaus, og önnur eru beinlínis ólögleg. Rækilega hefur verið fjallað um þessi gráu svæði hans í fjölmiðlum, meðal annars í DV.

Kjörstjórn flokksins og framkvæmdastjóri segja allt hafa farið löglega fram. Nafnleysingjar vitna í Fréttablaðinu um, að Ágúst Ólafur Ágústsson sé hinn bezti drengur. Sjálfur hefur hann lofað sig í hástert í bréfi til stuðnings sér, sem hann samdi fyrir hönd Sunnlendinga.

Við vitum, að varaformaðurinn laug, þegar hann sagði Unga jafnaðarmenn hafa skilað sínum listum átta dögum fyrir landsfundinn. Þeir skiluðu listum sínum inn tveimur dögum fyrir fund og höfðu þá skipt út miklum hluta hinna 400 fulltrúa, sem þeir töldust eiga, með vafasömum hætti þó.

Þáttur Ungra jafnaðarmanna í kjöri varaformanns er kafli út af fyrir sig. Þar er væntanlega samankomin framtíð fylkingarinnar, sem mun taka við flokkinum, þegar núverandi valdastétt yfirgefur völlinn. Því er framtíðin örugglega fyrirkvíðanlegri en nútíminn í Samfylkingunni.

Seint verður séð, að flokkur, sem hefur Ágúst Ólaf Ágústsson að varaformanni, geti gengið fram fyrir skjöldu í næstu alþingiskosningum sem boðberi nýrra tíma og nýs heiðarleika í stjórnmálum. Samfylkingin verður þá ekki búinn að lofta út skítafýluna eftir landsfund sinn.

Hlegið verður að Samfylkingunni í aðdraganda næstu kosninga, ef hún þykist berjast fyrir gegnsæi stjórnmála, heiðarlegum vinnubrögðum og þvottekta lýðræði. Menn munu benda á varaformanninn og segja: Þið eruð greinilega einn af gömlu stjórnmálaflokkunum og örugglega ekki sá bezti.

Þegar fjölmiðlar fóru að þefa af málinu eftir landsfund, týndist varaformaðurinn í marga daga, en reis síðan upp tvíefldur og sakaði fjölmiðla um gerningaveður. Verður þó ekki annað séð, en fjölmiðlar hafi farið fremur varlega í að fullyrða um skandal hans í Samfylkingunni.

Samfylkingin hefur varaformann að myllusteini um hálsinn, breiðir yfir skandalinn og þarf að hætti Birtings að rækta garðinn sinn betur, áður en henni er hleypt í þjóðargarðinn.

DV
Nöfn og myndir af fólki

DV birtir nöfn og myndir af fólki í fréttum. Svo einfalt er það. Í siðareglum blaðsins segir, að það birti nöfn og myndir. Þetta eru upplýsingar, sem samfélagið þarf, og DV birtir þær. Eins og fjölmiðlar gera í útlöndum og eins og þeir gerðu hér á landi, áður en hræsnismaran lagðist yfir.

Undantekningar eru á þessari siðareglu. Þær koma fram í siðaskránni, sem birt var hér í blaðinu og hægt er að sjá á heimasíðu DV. Undantekningarnar fjalla einkum um hagsmuni brotaþola, sérstaklega þolendur kynferðisbrota. Þær ná ekki til gullsmiðs við Laugaveg eða starfsmanns við Landspítala.

Raunar hefðu margir gott af að lesa siðaskrána. Þar er litið á mál frá öðrum sjónarhóli en þeim hræsnisfulla, sem hefur um nokkurra áratuga skeið verið stjórnað af Morgunblaðinu. Þar er til dæmis fjallað um samskipti við auglýsendur og við athyglissjúkt fólk, sem vill stýra fjölmiðlafrægð sinni.

Athyglisvert er, að fjölmiðlar, sem gera lítið annað en klippa út tilkynningar frá auglýsendum eða láta kranaviðtöl og drottningarviðtöl frá sér fara stríðum straumum, skuli hafa áhyggjur af siðum DV. Mættum við fá að sjá einhverjar siðareglur að baki kranablaðamennsku slíkra fjölmiðla?

Enn er hræsnin í fullum gangi. Frægðarfólk neitar hverju einasta orði af því, sem það segir í viðtölum, sem eru til á segulbandi. Kerfiskarlar froðufella af reiði, af því að þeim tekst ekki að stýra umfjöllun fjölmiðla framhjá þeirri staðreynd, að geðþótti ræður gerðum kerfiskarlanna.

Næstu mánuði verða fleiri og harðari átök milli kerfislægra sjónarmiða um góða siði í fjölmiðlum og þeirra sjónarmiða, sem koma fram í siðareglum DV. Annars vegar þjónusta fjölmiðlar vilja stórra og smárra kerfiskarla og hins vegar neitar DV slíkri þjónustu með tilvísun til siðaskrárinnar.

Þessu stríði lýkur á aðeins einn hátt. Notendur fjölmiðla fá að vita hver gerði hvað, hvar, hvenær, hvernig, hvers vegna og hvað muni svo gerast. Til þess eins eru fjölmiðlarnir.

DV
Matartími í skítabælinu

“Þetta er skítabæli” var eina fyrirsögnin á forsíðu síðasta ferðablaðs Sunday Times. Ef DV væri svona glannalegt í texta um Bláa lónið, mundu tugir manna hringja í blaðið til að mótmæla. Þótt DV hafi verið að ólátast í rúmt ár, eigum við enn nokkuð í land til að ná einu virðulegasta blaði Breta.

Auðvitað var fyrir löngu orðið tímabært, að einhver lýsti þeirri skoðun, að Bláa lónið sé skítabæli, of dýrt, með táfýlu í búningsklefum og óhreinu vatni, sem sumir noti fyrir salerni. En það var ekki DV, sem reið á vaðið, heldur Sunday Times, sem er með virðulegri fréttablöðum í heimi.

Hvarvetna og daglega verðum við á DV vör við undarlegt fréttamat fólks. Formanni Fylkis fannst óráð, að blaðið skrifaði um, að lukkudýr félagsins hafi verið illa drukkið til vandræða á fótboltaleik. Fjölmennum hópum finnst ekki vel til fallið, að velt sé við steinum og kíkt undir þá.

Dómsmálaráðuneytið er dæmigert. Ráðherra finnst bjánalegt, að DV fjalli um, hvernig ráðuneytið beitir geðþótta til að hindra konu í að ættleiða barn. Hann segir, að, að ástæða neitunarinnar hafi ekki verið ofþyngd hennar, heldur önnur, sem þó má ekki upplýsa hver er, af því að það sé einkamál.

Landinu í heild er stjórnað af kerfiskörlum á borð við dómsmálaráðherra, sem helzt vildu búa í Sovétríkjunum, þar sem menn voru dæmdir fyrir brot á leynilegum lögum, af því að kerfiskarlar taka geðþótta fram yfir önnur stjórntæki. Barnaverndarnefndir eru þekktar fyrir þetta hugarfar.

Fyrir mörgum árum reið ég oft framhjá garði í Elliðaárdal, þar sem reffilegur hani rak hunda á brott með látum. Þegar ég vildi láta skrifa sæta sögu um hanann, var niðurstaðan sú, að Diddi fiðla væri ekki til, hann byggi ekki í dalnum, hann ætti engan hana og að haninn hans galaði ekki á hunda!

Hér á landi er ekkert mál að afneita staðreyndum, til dæmis viðtölum, sem eru til á segulböndum. Íslendingar ljúga þindarlaust og yppta öxlum, þegar upp kemst. KB-banki kemst upp með að vera með á vefnum reiknivél fyrir húsnæðislán, þar sem ekki er hægt að gera ráð fyrir neinni verðbólgu.

Það er brenglað þjóðfélag, þar sem barnaverndarnefnd rífur 60 mínútna gamalt barn af móður þess og kvartar síðan um, að blaðamaður DV trufli nefndarformanninn í matartímanum.

DV