arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Helzt von í pírötum

Fæstir núverandi flokka eru vísir til að hreinsa til eftir bófana, þegar þeim verður sparkað. Formlega þarf að lögleiða nýju stjórnarskrána, sem þjóðlagaráð samþykkti einróma og þjóðin afgreiddi. Koma ber velferð í fyrra horf og einkum lappa upp á heilsukerfið. Lögfesta þarf lágmarkslaun og minnka stéttaskiptingu. Bjóða út kvótann. Setja reglur um opna stjórnsýslu, pólitík og fjármál, þar með skatta. Skipta út banksterum og setja þar inn fólk með mannasiði. Setja lög, sem hindra dómara í að telja ósiðleg fjármál vera lögleg. Píratar komast næst því að vilja fylgja slíku eftir, hætti þeir að telja skattskrár vera einkamál.
Bókstafur er hættulegur

Róttæk bókstafstrú sumra múslima er til vandræða, einkum undarlega herskáar túlkanir á kóraninum. Heift múslimahatara eru líka til vandræða, eins og til dæmis ofsinn vegna lóðar mosku í Reykjavík. Þetta tvennt er orðið að eins konar vítahring, þar sem hvorar öfgar rækta hinar. Þetta er jarðvegur síversnandi sambúðar innan vestrænna samfélaga. Mikilvægt er að rannsaka, hvort múslimar aðlagist að meðaltali verr en aðrir aðkomumenn á vesturlöndum. Svo sem vegna trúartengdar karlrembu. Og sé svo, hvað valdi því. Mér finnst skorta heimildir um þess háttar atriði og það gerir okkur erfitt fyrir við að meta stöðuna.
Nýting þekktra nafna

Oft hafa framgjarnir puðað við að koma sér á framfæri sem höfundar/stjórnendur leikhúsverka. Hafa stundum gripið til þess að nýta sér þekkt nöfn, sem kalla á leikhúsgesti. Búa til nútíma samsetningar og skella á þær gömlum nöfnum höfunda og leikverka. Þannig hefur einkum Shakespeare verið misnotaður. Ég man óljóst eftir Jónsmessunæturdraumi rússnesks leikstjóra (Dmitry Krymov?). Það var fyrir aldamót í mér gleymdu leikhúsi sunnan við Thames í London. Þar glitti ekkert í Shakespeare, en mikið af látum og hávaða. Þetta þótti þá mjög fínt, en ég kunni ekki að meta gabbið. Mér hefur hvorki tekizt að gúgla leikstjórann né leikhúsið.
Herkúles nútímans

Evrópusambandið er heimsins mesta efnahagsveldi. Hefur meiri heildarframleiðslu en Bandaríkin eða Kína. Fleiri af 500 stærstu fyrirtækjum heims eru í Evrópu en í Bandaríkjunum, Kína eða Japan. Evrópa er vél nútímans. Samt notar Evrópa bara helminginn af orkunotkun Bandaríkjanna. Um leið er Vestur-Evrópa sá heimshluti, sem farsælast tengir markað og velferð. Límið í samfélagi Vestur-Evrópu er mun sterkara en í Bandaríkjunum. Ríkisrekið heilbrigðiskerfi og önnur þjónusta hins opinbera ber af öðrum heimshlutum. Lífsgæði fólks eru bezt í Evrópu. Þjóðverjar vinna aðeins 1400 tíma á ári, en kúgaðir Bandaríkjamenn vinna 1800 tíma á ári.
Þrengjum Laugaveg

Þótt ég hafi ýmislegt við hatur borgarstjórnarmeirihlutans á einkabílisma að athuga, er ýmislegt gott um skipulagið að segja. Fyrst og fremst þarf að gera sér grein fyrir, hvar skuli þrengja og hvar skuli víkka. Hvar þurfi mislæg gatnamót með viðstöðulausri umferð. Hvar þurfi göngugötur með mannlífi í góðu veðri. Góða veðrið fæst með þaki eins og í mollum nútímans, sem unglingarnir elska. Við fáum ekki beinlínis Gamla Stan eða Barri Gótik í Reykjavík. En unnt á að vera að breyta Laugavegi í Strøget og þá undir þaki. Allar slíkar götur verða fljótt túristagötur, en það er bara partur af nútímavæðingu eyjarskeggja.
Auðræði ryðst fram

Lýðræði er á hröðu undanhaldi á vesturlöndum. Auðræði ryðst til valda, fyrst í Bandaríkjunum, svo í Bretlandi og loks í öðrum ríkjum. Þingmenn í Bandaríkjunum eru undantekningarlítið á framfæri banka og stórfyrirtækja og gæta hagsmuna þeirra. Bandaríkin nota afl sitt til að knýja auðræði upp á heiminn. Evrópa er í fjölþjóðlegum leynisamningum á borð við TISA knúin til að veita bönkum og risafyrirtækjum stöðu fullvalda ríkja. Jafnframt hefur komið í ljós, að græðgi auðræðisins er taumlaus. Það stefnir að þrælahaldi, þar sem lýðurinn fer á kaf í skuldir og verður að hlýða. Þetta ferli verður aðeins stöðvað með byltingu.
Hræsni endar í holu

Ágæt lausn hefur fundizt á húsnæðisvanda stofnana. Grafin var djúp hola fyrir Árnastofnun. Í holunni við Hótel Sögu hefur lengi verið stöðuvatn, er hentað gæti til geymslu vatnsþéttra skinnhandrita. Nú á að grafa þar aðra holu fyrir Vigdísarstofnun. Forsætis hefur brennandi áhuga á fleiri þjóðþrifaholum. Holu á Þingvöllum fyrir Hótel Valhöll; holu á alþingisreit fyrir skrifstofur Alþingis; og holu í Öskjuhlíð fyrir náttúruminjahús. Jafnvel holu í Efstaleiti fyrir Landspítala. Markaður er fyrir loforð, sem enda í holu. Vantar ykkur eitthvað? Gröfum þá holu, erum svo ofsalega rík. Reynslan sýnir, að hræsni endar í holu.
Sjónhverfing Illuga

Illugi Gunnarsson hyggst rýra gildi stúdentsprófs með því að stytta námið niður í þrjú ár. Mun valda lakari undirbúningi fyrir háskólanám. Raunar eru nú þegar gerðar viðbótarkröfur í sumum námsgreinum háskóla. Stúdentsprófið er ekki fullt skírteini til aðgangs að æðri menntun. Eftir niðurskurð Illuga munu inntökupróf verða almenn í háskólum. Fyrst hér heima og síðan erlendis, þegar íslenzkir námsmenn leita þangað. Þannig verður stúdentsprófið marklaust og sparnaðurinn af styttingu námsins enginn. Gegn góðra manna ráðum hefur menntaráðherra komið af stað dæmigerðum sjónhverfingaleik. Enn eitt flumbruverk ríkisstjórnarinnar.
Niðurstaðan: Falleinkunn

Ríkisstjórnin varð ekki við tilmælum Evrópuráðsins frá 2013 um aðgerðir gegn spillingu. Þvert á móti eflir hún spillingu. Gefur nú síðast fjármálaráðherra heimild til að einkavæða banka. Verk hennar og meirihluta hennar á þingi snúast flest um að rupla Ísland í þágu eigenda stjórnaflokkanna. Eins og hún keppist við að gera sem mest af sér á sem skemmstum tíma. Eins og hver dagur sé hennar síðasti. Tilmæli spillingarnefndar Evrópuráðsins snerust um forvarnir gegn spillingu alþingismanna, dómara og saksóknara. Að mati hennar hefur einungis verið staðið við 20% af þessum samþykktu tilmælum. Falleinkunn er niðurstaðan.
Aprílgabb um alþingishús

Bezta „aprílgabbið“ var fréttin um, að Sigmundur Davíð þjóðmenningarráðherra hefði pússað rykið af hugmynd Guðjóns Samúelssonar um alþingishúsið. Enda ekki í hópi betri verka hans. Ólíkleg til að halda á lofti minningu hins merka arkitekts. Auk þess er búið að byggja betri byggingu. þar sem viðbyggingin átti að vera. Gabbið væri í samræmi við hugmynd ráðherrans um nýsmíðaðar fornminjar á Selfossi úr ýmsum áttum og frá ýmsum tímum. Þjóðmenning hans virðist snúast um ímyndir, þó öllu heldur martraðir. Svona gæti ég ímyndað mér kaldhæðið gabb. Ekki eyðileggja söguna fyrir mér með að neita, að þetta hafi verið aprílgabb.
Viðrar dauðan galdur

Sigmundur Davíð forsætis skipaði þriggja manna nefnd til að kanna, hvernig megi minnka sveiflur í peningamagni í umferð. Skipaði auðvitað hinn sérvitra Frosta Sigurjónsson sem formann. Frosta líkaði illa selskapið í nefndinni. Samdi sitt eigið álit á enskri tungu og bar það svo undir hina tvo. Þeir sögðu nei takk. Frosti sá ekki aðra kosti en að setja fram sitt eigið álit. Auðvitað dregur úr gildi þess, að bara einn nefndarmaður skrifar undir. Niðurstaða Frosta er, að tekið verði upp lokað þjóðpeningakerfi, sem hafnað var um heim allan fyrir áttatíu árum. Gott dæmi um þörf þjóðlegra ráðamanna fyrir séríslenzka galdra.
Svartasta afturhaldið

Þegar ég byrjaði í svartnætti íslenzkrar blaðamennsku fyrir rúmlega hálfri öld, vildu pólitíkusar sjálfir semja spurningar blaðamanna. Á löngum tíma hafa mál færst frá íslenzkri sérstöðu yfir í vinnubrögð, sem tíðkast á Vesturlöndum. Nú vilja tveir afturhaldssömustu þingmenn okkar stíga skref til miðalda. Sigríður Andersen og Birgir Ármannson vilja takmarka upptökutæki í fréttaviðtölum. Slík takmörkun þekkist ekki á vesturlöndum. Upptaka er vörn blaðamanna gegn lygnum pólitíkusum, sem neita eigin orðum. Sigríður og Birgir vilja auka svigrúm sitt til að bulla án þess að rétt sé eftir haft. Þau gætu bara sjálf tekið viðtölin upp á farsímann sinn, ef það eykur öryggi þeirra. Það gerir Bandaríkjaforseti.
Krumpuð húsnæðislausn

Ungt fólk getur hvorki keypt né leigt sér húsnæði, því að almenn láglaun eru of lág. Allt of lág. Í samanburði við norðurlönd eru þau fráleit. Augljósa leiðin til úrbóta er að hækka laun verulega. Það gera ekki hin hefðbundnu fjórflokks stjórnmál. Þau reyna heldur að láta ríkið niðurgreiða launakostnað fyrirtækja. Nú er enn að hefjast umræða um, hvernig það skuli gerast. Helzt er talað um að niðurgreiða verktaka í byggingum. Pólitíkin er frosin í úreltum millifærslum. Búin að koma freka gróðaliðinu upp á að segja blátt nei við einföldu réttlæti. Afleiðingin er illa rekin pilsfalda-fyrirtæki, sem halda niðri lífskjörunum.
Sögumenn án sjálfhverfu

Hef lengi leitað að myndskeiðum, sem sýna ferðaáhugafólki lönd, sögu og þjóðir, án þess að sjálfhverfur sögumaður skyggi á Eiffelturninn eða Péturskirkju. Ian Smith og Michael Palin vita fátt og flækjast fyrir á mynd. Datt niður á Rich

STEVES, sem er minna sjálfhverfur. Hann lýsir Evrópu ókeypis í 100 þáttum eða 50 klukkutímum. Enn betri er Dennis CALLAN, formaður Hawai Geographic Society. Á YouTube er hann með ókeypis 1100 þætti eða 250 klukkustundir frá flestum heimshornum. Ferðaborgir fá hjá honum klukkutíma hver og sumar fara upp í fimm klukkutíma. Fínar hægindastóls-ferðir í skammdeginu. Eins og að vera á staðnum.
Allt er öðrum að kenna

Sjálfstæðismenn í Eyjum ráku sparisjóð bæjarins í þrot. Kenndu útibústjóranum á Selfossi um það, þótt þeir hafi ráðið hann til starfa. Undir lokin gerðu þeir áhlaup á sjóðinn til að ná út peningum. Settu sjóðinn á hliðina. Eins og sönnum Eyjamanni sæmir kennir Elliði Vignisson bæjarstjóri öllum öðrum en gerendum um afdrif sjóðsins. Alveg eins og Hannes Hólmsteinn kenndi útlendingum um hrunið séríslenzka 2008. Elliði telur Fjármálaeftirlitið ekki hafa staðið sig. Allir vita samt, að Sjálfstæðisflokkurinn hefur skipað svo fyrir, að eftirlitið geri ekkert til að trufla athafnabófa landsins. Telja allt ríkiseftirlit vera eitur.
Absúrdistan er hér

Hálf þjóðin hefur það sæmilegt eða gott, hinn helmingurinn ekki og lítill hluti býr við sult og seyru. Fátækt hefur aukizt á Íslandi og velferðarkerfi er meira eða minna brostið til síns brúks. Venjulegt láglaunafólk í fullri vinnu á ekki til hnífs og skeiðar. Vonlaust er fyrir slíkt fólk að eignast húsnæði. Hefur ekki einu sinni ráð á húsaleigu. Á fésbókinni hefur Ísland því réttilega verið nefnt Absúrdistan. Græðgi eigenda ríkisstjórnarinnar er svo einbeitt, að engin leið er að kreista lágmarkslaun úr þeim. Millistéttin er klofin og stéttastríð óhjákvæmilegt. Auðhyggjan er hömlulaus og mun að óbreyttu leiða til þrælaríkis.
Vöndum nýju auðlindina

Mætum ört vaxandi ferðaþjónustu af fullri reisn. Brýnast er, að þar séu öflug stéttarfélög, sem hindra, að hún verði lágtekjugrein. Til þess þarf öðruvísi fólk en aumingjana, sem nú stjórna stéttarfélögum. Þrýstingur á hækkun launa leiðir til, að atvinnugreinin hugsar meira um gæði en magn. Þurfum ekki margar milljónir túrista á hverju ári, en þurfum verðmætari ferðamenn. Alla innviði þarf að bæta. Reka Ragnheiði Elínu náttúrupassa-rugludall úr ráðuneytinu. Losna við landráðafólk orkugeirans. Bæta aðstöðu á ferðamannastöðum. Efla menntun og menningu starfsfólks, gera það að hálaunafólki. Aðeins þannig nýtist auðlindin.
Vítin að varast

Hafnarfjörður slær Reykjanes út í kostnaði við brjálaða einkavæðingu. Á báðum stöðum stjórnaði Sjálfstæðisflokkurinn, þegar eignir bæjarins voru einkavæddar. Í Hafnarfirði er það Áslandsskóli, sem FM hús byggði árið 2000 og hefur rekið síðan. Uppreiknaður framkvæmdakostnaður nam 2,2 milljörðum. Hafnarfjörður hefur þegar borgað 6 milljarða í leigu, nærri þrefaldan kostnað. Og hefur ekki einu sinni eignast húsin. Bærinn er að reyna að endursemja um þessa leigu, sem átti samkvæmt samningi að gilda í 27 ár! Dýrt spaug að hleypa Sjálfstæðisflokknum í fjármál og rekstur bæjarfélaga. Reykjanes og Hafnarfjörður eru vítin að varast.
Skrítnir sérgæðingar

Við er að búast, að andstaða við velferð komi Sjálfstæðisflokknum upp í þau 25% í fylgi, sem er botn hans. Margir kjósendur láta græðgi stjórna sér og telja sig vera í vinningsliðinu. Líta á aldraða, öryrkja og sjúklinga sem sjálfskaparvíti ræfla og aumingja. Það er bara þannig. Hitt er skrítnara, að græðgisliðið telur líka í lagi, að örfáir hirði nánast alla auðlindarentu; kvótagreifar, álhringir og svo ferðaþjónusta, sem dreifist þó víðar. Væri hér eðlileg auðlindarenta, mundi hún ein standa undir allri velferð okkar. Þar með talin menntun, heilsa, elli og örorka. Þjóð með vit í kollinum tæki 100 milljarða árlega í auðlindarentu.
Pírati vill auka leynd

Þingmaður pírata leggur til, að álagning skatta verði gerð leynileg. Það hefur samt lengi verið áhugamál Sjálfstæðisflokksins að blása meiri þoku á sérstöðu auðmanna.

JÓN ÞÓR Ólafsson vill auka þessa leynd með því að gera upplýsingar um álagningu skatta „ópersónugreinanlegar“. Ekki veit ég, af hverju hann er í flokki pírata. Ég hélt þeir væru fremstir í fylkingu þeirra, sem vilja opna samfélagið. Svo að fólk geti betur skoðað innviði samfélagsins og gert sér grein fyrir þeim. En lengi má píratana reyna. Meðan flokkur pírata andmælir ekki Jóni Þór eru þeir úr sögunni sem val í kosningum.
Hóruhús fjölmiðlunar

Í turni Chicago Tribune lét Robert McCormick setja ritstjórn og auglýsingar á aðskildar hæðir með mismunandi lyftum. Markmiðið var að hafa eldvegg milli blaðamanna og auglýsingamanna. Þetta var lengi hugsjón í fjölmiðlun. En nú er eldveggurinn hruninn. Á Chicago Tribune sitja blaðamenn og auglýsingamenn saman í nefndum. Um allan heim er áróður dulbúinn sem kostun eða kynning. Sjónvarpið leiðir spillinguna og dagblöðin rölta á eftir. Hefðbundin fjölmiðlun breytist í hóruhús. Um leið hafa útgefendur sannfærzt um, að rannsóknablaðamennska sé of dýr og njóti lítils fylgis notenda. Persónu-vefmiðlar hafa tekið við merkinu.

Hér er ágæt

GREIN um ástandið í Bretlandi:
Kvótinn gerður arðbær

Ég efast um, að rétt sé að veiða meiri fisk en vísindamenn á Hafró telja rétt. Skömmtun leiðir til umframeftirspurnar, í henni felst verðgildi auðlindarinnar. Samkvæmt markaðslögmálum ber að opna öllum færi á að bjóða árlega í hlutdeild. Allur kvóti verði leigukvóti, sem leiði til auðlindarentu fyrir þjóðina. Einnig er brýnt að skammta aðganginn að hluta til niður á hafnir. Núverandi samþjöppun fyrirtækja leiðir til eyðingar sjávarplássa, sem verður að stöðva. Loks ætti allur fiskur að fara á uppboðsmarkað. Okkur vantar því 1) uppboð á kvóta, 2) skömmtun kvóta á hafnir 3) uppboð á fiski 4) nýja leið til að minnka brottkast.
Lausn Alexanders

Þótt Grikkir séu skemmtilegir, er erfitt að lána þangað fé. Grískar framkvæmdir eru oftast ósjálfbærar. Eins og að lána Íslendingum peninga; að lokum fæst ekki króna úr búinu. Spillingin í Grikklandi mátti öllum vera ljós. Ekki sízt stórum bönkum, sem lánuðu þangað peninga. Flest er komið í steik. Ljóst, að Grikkland er ósjálfbært, getur ekki borgað neitt. Samt fela bankar sig að baki Evrópska seðlabankans, Evrópusambandsins og Alþjóðabankans. Heimta að fá að verða teknir úr snörunni. Engin leið er að leysa gríska vandann, hann er í hnút. Aðeins er í boði ein leið, leið Alexanders mikla, höggva á hnútinn, afskrifa grísku lánin.
Möntrur og miðaldir

Hér á landi kunna fáir trúarjátninguna. Í kirkjum heyra menn sálma og predikun, sem fer fyrir ofan garð og neðan. Íslam er allt öðruvísi trú. Þar þylja trúaðir í síbylju sömu möntrurnar. Til dæmis Allahu akbar, sem þýðir Allah er mestur. Eða Ilaha illallah, sem þýðir Allah einn er guð. Eða Alhamdulillah, sem þýðir Lof sé Allah. Þetta er sjálfssefjun. Ennfremur er íslam enn miðaldatrú, sem ekki slípaðist af mótlæti endurreisnar og þekkingarbyltingar eins og kristnin neyddist til. Dæmi eru um, að múllar prediki, að sólin snúist um jörðina, eins og klerkar predikuðu á fyrri öldum. Forneskja heftir íslam í nútímasamfélagi.
Gríska klabbið

Gríski vandinn er margþættur. Grískir greifar og þjóðin studdu svínaríið, sem brenndi lánsfé frá Evrópu á vegum Evrópusambandsins. Auðvitað náðu greifarnir í 95% gróðans. Þegar svo átti að herða sultarólina, svikust allir undan merkjum. Fátt var framkvæmt af því, sem Evrópusambandinu var lofað. Ennfremur neita lánveitendur að viðurkenna, að þeir beri ábyrgð á sjúkum lánum til Grikklands. Því er málið í steik. Núna frestar stjórn Grikklands að efna nýjustu loforðin við útlandið. Sumpart stafar það af, að ekki er hægt að efna þau. Grikkland er nefnilega ekki sjálfbært. Samt tregðast bankarnir enn við að afskrifa klabbið.
Þú borgar fylleríið

Fyllerí Orkuveitunnar á tíma virkjanaæðis leiddi til mikilla skulda, sem lengi hafa hvílt á notendum í Reykjavík. Orkuberandi skuldir hafa verið lækkaðar um fjórtán milljarða á fáum árum. Upphæðin hefur að mestu náðst með hækkun gjalda á neytendur um ellefu milljarða á sama tíma. Almenningur ber því hita og þunga kostnaðar af virkjanafylleríinu á Hellisheiði. Einnig hefur komið þar upp ýmis vandi, svo sem brennisteinsmengun og jarðskjálftar af mannavöldum. Í stað þess að sóa Hverahlíðum til að þjóna svipuðu æði í Reykjanesbæ eru þær látnar mæta rýrnun Hellisheiðarvirkjunar. Jarðhitinn er nefnilega ekki endurnýjanlegur. Þegar Hellisheiðarvirkjun þornar upp, eru Reykvíkingar enn að borga fylleríið.
Þjóðleiðir á vefnum

Efni bókarinnar „Þúsund og ein þjóðleið“ er komið hér á síðuna, enda er bókin fyrir löngu uppseld. Raunar eru leiðirnar orðnar 1132 og verða varla fleiri. Þetta er án bókarkortanna af leiðunum. Um þau vísast til bókasafna. Þú kemst í þennan vef gegnum orðið Þjóðleiðir hægra megin á heimasíðunni. Síðan geturðu skráð heiti leiðarinnar í reitinn, sem merktur er LEITA. Munir þú ekki heitið eða manst leiðina undir öðru heiti, geturðu fyrst leitað að nálægri leið og síðan fetað þig áfram eftir orðunum í listunum: Nálægir ferlar eða Nálægar leiðir. Getur líka gert það með að slá fyrst inn heiti landshlutans, t.d. Vestfirðir. Gott væri að fá leiðréttingar og viðbætur í tölvupósti til: jonas@hestur.is

(Ef einhver WordPress sérfróður gæti sett landshlutana (subcategories) í „drop down“ skrunlista undir orðið Þjóðleiðir (category) á heimasíðunni, mundi það einfalda grúsk lesenda)
Frumlegasti nýliðinn

Fór aftur á Mat & drykk í gamla Ellingsenhúsinu við Grandagarð. Tókst enn betur en áður. Gísli Matthías Auðunsson býr til þjóðkunna rétti í frumlegum Slow Food útgáfum. Harðfiskur (890 kr) var verkaður í nærri gegnsæjar þynnur og borinn fram með mysusýrðu smjöri og sölum, fyrirtaks forréttur. Á enn eftir að prófa þorsklifur og reyniberjasultu á kúmenkrydduðu laufabrauði (890 kr). Nýveiddur kræklingur í skel úr Breiðafirði (1890 kr) var öndvegis réttur, borinn fram í súpu úr sólseljusoði, með krömdum kartöflum til hliðar. Sem fyrr var bezt hin dúnmjúka skyrterta með bláberjum á hafrabotni með ídýfu frosinnar mysufroðu (1190 kr). Kleinur urðu spennandi með mysingskremi (990 kr). Frumlegasti nýliði veitingabransans.
Alvöru kortagerð

Alvöru kortagerð var lítil hér í nærri heila öld. Herforingjaráðskortin dönsku voru svo frábær, að litlu var þar við að bæta. Voru fagurlega teiknuð í byrjun 20. aldar og sýndu veruleikann. Í endurprentunum var fljótlega farið að falsa kortin að óskum bænda að sovézkri fyrirmynd. Vildu ekki sjá þjóðleiðir í sínu landi. Með tilkomu GPS gervihnattamælinga undir lok 20 aldar fór þetta svo að lagast. Einnig birtust kort ferða- og útivistarstofa sveitarfélaga, árbækur Ferðafélags Íslands og kortavefur Landssambands hestamanna. Ég safnaði slíkum heimildum 2011 í kortabókina Þúsund og eina þjóðleið, sem er uppseld, en fæst á bókasöfnum.
Ljúga ítrekað léttilega

Forsætisráðherra og fjármálaráðherra ljúga ítrekað, að í nágrannalöndunum séu seðlabankastjórar fleiri en einn. Þvert á móti er einn seðlabankastjóri í hverju norðurlandanna og einnig einn í Bretlandi og í Bandaríkjum. Ættu hér á landi að vera þrír seðlabankastjórar jafngilti það 3000 seðlabankastjórum í Bandaríkjunum miðað við fólksfjölda. Bitur reynsla er af ráðningu pólitískra kvígilda í seðlabankann, einkum fyrrverandi flokksformanna. Allt mælir gegn fleiri seðlabankastjórum hér. Athyglisvert er, hversu léttilega ljúga Sigmundur Davíð Gunnlaugsson og Bjarni Benediktsson, þegar það hentar á líðandi stund.
Lífstílsmál á oddinum

Fimm meginmál eru sett á oddinn í ályktun landsfundar Samfylkingarinnar. Aðeins eitt þeirra höfðar til láglaunafólks, fjölgun leiguíbúða. Ekki er þar bent á, hvernig láglaunafólk eigi að borga húsaleiguna. Hin fjögur atriðin höfða til miðstéttarfólks með lífsstíl. Andstaða við borun eftir olíu og þjóðgarður á miðhálendinu eiga að höfða til kjósenda Vinstri grænna. Loks eru tvö hrein lífsstílsmál, lækkun kosningaaldurs og aukinn aðskilnaður ríkis og kirkju. Með þessum fimm höfuðmálum hyggst hin þreytta Samfylking sigla inn í nútíma, sem kallar á annað. Hún kallar á stéttastríð, mannsæmandi laun og auðlindarentu.
Margt sem sameinar

Píratar hafa skýrt betur hugmyndina um kosningasamstarf stjórnarandstöðunnar. Hún felur ekki í sér sameiginlegt framboð, heldur samkomulag um grundvöll, stjórnarskrá og lýðræðisumbætur. Ennfremur að þetta samstarf verði til skamms tíma. Með þessum hætti lítur málið mun betur út. Raunar eru fleiri atriði, sem andstæðingar bófaflokka ríkisstjórnarinnar eru sammála um, auðlindarentu, hærri lágmarkslaun og fleira. Eðlilegt er að þreifa fyrir sér um slíkt. Finna síðan eftir kosningar, um hvaða mál næst sami meirihluti og næst um grundvöllinn og þá til lengri tíma. Leitið bara með þolinmæði að því marga, sem sameinar ykkur.
Mikil heift í fámenni

Mikil heift getur rúmast í litlum flokki. Samfylkingin vandist því að ráfa um grafarbakkann í friði kirkjugarðsins. Þar hefur engum bátum verið ruggað. Þar hefur fólk ekki klórað sér í höfðinu út af smánarlitlu fylgi við kjöraðstæður, stjórnarandstöðu gegn bófaflokkum. Tveggja turna talið er löngu gleymt. Fólkið pússaði gleraugun sín á ríkiskontórum sínum. Óvænt er svo spýtt í framboð til formanns og þá fá svefngenglarnir hjartaáfall. Rónni hafði verið raskað, æpt er um lúalegt herbragð, þaulskipulagt banatilræði, illvirki, misráðið framboð. Furðulegt er, hversu mikil heift getur rúmast í litlum flokki á grafarbakka.
Örugglega annarlegt

Engin ástæða er til að ætla, að málefnalegar ástæður séu að baki frumvarpsins um fjölgun seðlabankastjóra. Að baki Bjarna Benediktssonar eru ætíð annarlegar ástæður. Öll tilvera stjórnarinnar snýst um að þjóna hagsmunum hinna auðugustu. Kvótagreifarnir vilja ljúfari þjónustu bankans í gjaldeyrisviðskiptum. Einnig sker í augu, að tveir af þremur höfundum frumvarpsins eru stjórnarmenn bankans og sá þriðji er úr Eimreiðarhópnum. Bjarni Benediktsson er þarna örugglega að stíga viðbótarskref í yfirtöku Flokksins á helztu stofnunum samfélagsins. Að gefa í skyn málefnalegar forsendur fjölgunar seðlabankastjóra er léleg fyndni.
Stóryrði eru brýn

Hjárænulegt er að áminna þingmann fyrir að segja pírata kenna sig við skipulögð glæpasamtök. Fréttnæmt er að vísu, að einmitt þingmaður bófaflokks tali þannig um hjartahreint fólk, en vítavert er það ekki. Allt of mikið er kvartað yfir svokölluðum stóryrðum. Þau eru yfirleitt ekki annað en rétt lýsing á umræðuefninu. Of lengi hefur tíðkast að nota mjálm um glæpi, tala til dæmis um skattasniðgöngu. Í gamla daga var bannhelgi á orðinu krabbamein. Krabbamein íslenzkra stjórnmála felst í, að við völd eru tveir bófaflokkar. Þar af annar skipaður óvenjulega heimsku þingliði, sem minnir á kjósendur þessara flokka. Þetta þarf að orða.
Vinsælir sérfræðingar

Töluverð sókn er orðin í háskólamenn, sem fyrir peninga vilja setja nafn sitt undir pappíra. Þetta er til dæmis orðin atvinna fyrir lögfræðinga, sem eru ekki nógu snjallir til að verja fjárglæframenn. Einnig eru hagfræðingar eftirsóttir. Við sáum slíkt plagg, þegar mælt var með þremur seðlabankastjórum, sem valdir væru með leynd. Svo eru líka nokkrir stjórnmálafræðingar, sem skýra tölur úr könnunum með almæltum þvættingi. Þannig hafa birzt fyndnar útskýringar á tölum úr formannskosningu Samfylkingarinnar. Í stað kauplausra nefnda eru nú skipaðir hálaunaðir „sérfræðingahópar“, sem eindregið mæla með þvættingi hagsmunaaðila.