arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Lýðræði kostar mætingu

Stafræn tækni auðveldar lýðræði, kemur ekki staðinn fyrir það. Vefkannanir sýna fylgisbreytingar, en jafngilda ekki kosningum. Undirskriftasafnanir á veraldarvefnum sýna vilja fólks, en jafngilda ekki aðgerðum á Austurvelli. Skuggahlið internetsins er, að sumt ungt fólk telur það geta komið í stað raunheims. Þannig er erfitt að fá eins góða þátttöku ungs fólks í kosningum og hjá hinum eldri. Skoðanir í bloggi og á fésbók, þátttaka í könnunum og undirskriftasöfnunum eru góð viðbót við lýðræði. En koma engan veginn í stað hefðbundinna grunnstoða lýðræðis, sem kosta líka fætur og að nenna að mæta.
Siðlaus græðgi

Allt frá Jónsbók hafa lög verndað frjálsa umferð almennings um land, burtséð frá eignarhaldi. Ríkið hefur auðveldað þessa umferð með lagningu bílvega og bílastæða, göngustíga og upplýsingaskilta. Ríkið malbikaði plan við Kerið og landeigandi hyggst rukka fólk. Ríkið á Geysishverina og nálægir landeigendur hyggjast rukka fólk. Ríkið á þjóðgarðinn við Dettifoss og lagði veg þangað fyrir hálfan milljarð króna. Nálægir landeigendur hyggjast rukka fólk. En Ragnheiður Elín saltar málið bara í hægfara hugleiðingum um náttúrupassa. Hún vill raunar einkavæða innviði samfélagsins, líka heita og kalda vatnið.
Óheillaráð siðblindra

Aðstoðarfólk Bjarna Ben taldi hann mundu komast upp með að svíkja helzta kosningaloforðið. Aðstoðarfólk Hönnu Birnu taldi hana mundu komast upp með að falsa ríkisskjöl. Aðstoðarfólk Kristjáns Þórs taldi hann geta hrint sjúkum fram af stapanum. Aðstoðarfólkið er siðblint, þekkir ekki mun á réttu og röngu. Veit marga hafa komizt upp með rangindi, telur sína menn geta gert eins. Bjarni, Hanna Birna og Kristján eru dæmi um, að pólitíkusar mega ekki hlíta ráðum siðblindra. Eins og slíkir mega ekki stjórna bönkum. Við þekkjum það af reynslunni. Í stað siðblindu þarf að koma réttur kompás eigin sálar.
Við endum í siðhruni

Eftir síðustu daga er mér allur ketill fallinn í eld. Staðfestur er grunur minn um, að pólitíska kerfið sé ónýtt. Frammistaða Sigmundar Davíðs loddara og Bjarna Benediktssonar svikara í sjónvarpi er hörmuleg. Aðrir ráðherrar og minni spámenn eru ýmist fól eða fávitar, nema hvort tveggja sé. Að baki hins siðferðilega hruns eru kjósendur, sem eru ekki með fullu viti. Staðan er sú, að Ísland getur ekki mannað fullveldi sitt. Hér er einfaldlega skortur á hæfileikum. Þurfum aðstoð að utan til að reka lýðræði. Þurfum fleiri lög og reglugerðir, svo og kontórista frá Bruxelles. Annars endum við í siðhruni.
Blint traust á Framsókn

Í raun er stefna Sjálfstæðisflokksins þessi: Treystum Framsókn í blindni og förum í einu og öllu að fyrirmælum Sigmundar Davíðs. Þetta er afleiðingin af áfalli Sjálfstæðisflokksins í IceSave, þegar kræfi loddarinn hirti fylgið af flokknum. Fólk entist að vísu ekki í Framsókn fram á vetur, en það fór ekki til baka, heldur tvístraðist á víð og dreif. Sjálfstæðisflokkurinn missti sjálfstraustið og Bjarni Ben tók trú á loddarann. Niðurstöðuna sjáum við í lykilorði Bjarna, „ómöguleiki“, sem er Newspeak yfir óþægindi. Botni er náð, þegar benzínsölustrák var falið að orða ályktun um viðræðuslit við Evrópu.
Siðvæðing pólitíkusa

Menn eiga að standa við loforð sín, líka pólitíkusar. Einföld siðaregla, sem snýst ekki um Evrópu eða framhald viðræðna. Án siðareglna fer samfélagið í hundana. Ekki má heldur gera hvatvísan benzínsölustrák að utanríkisráðherra. Gunnar Bragi setur alþingi á hvolf og alþingi má ekki við meira raski. Þetta snýst um að draga úr afglapavæðingu stjórnmálanna (Ætla samt að hlífa ykkur við lýsingu á Vigdísi Hauks). Og þegar menn biðjast afsökunar á rugli sínu, eiga þeir ekki að orða afsökunina „… ef ég …“. Það er ekki afsökunarbeiðni, bara útúrsnúningur. Götustrákar alþingis þurfa strangt námskeið í siðfræði.
Runka áhorfendum

Biggest Loser er skrípaleikur, sem gerir grín að offitungum. Ekki þeim til hjálpar, heldur til að runka áhorfendum, sem hlæja að fórnardýrunum. Samtök fagfólks um átraskanir, félag næringarfræðinga, félag fagfólks um offitu og Matarheill kvarta yfir sjónvarpsþættinum. Ég skil það mætavel. Þetta er ekki vitræn leið til að megrast. Barátta við offitu verður annars vegar að byggja á vísindalegri þekkingu og hins vegar á gerbreyttu hugarfari. Framkoman, sem stjórnendur þáttarins sýna, er vonlaus megrunaraðferð. Fylgir ekki vísindum og breytir ekki hugarfari. Það er skrípaleikur; sjónvarp runkar áhorfendum.
Pólitísk veðurskil

Ekki er nýtt, að pólitíkusar séu loddarar eða svikarar eða hvort tveggja. Dæmi Sigmundar Davíðs og Bjarna Benediktssonar eru samt mun grófari en áður þekktist. Enda má greina þess merki, að sumir kjósendur hafa fattað, að þeim tveimur er ekki treystandi. Veðurskilin í pólitíkinni stafa af, að þeir eru ekki eins lagnir og sumir, sem áður héldu þjóðinni í heljargreipum. Kemur þá helzt upp í hugann Davíð Oddsson. Sá gamli hafði betra lag á blekkingum og sjónhverfingum en skálkarnir tveir. Staða Bjarna er sýnu verri. Hann lætur teymast af Sigmundi Davíð og er að missa málsmetandi fólk úr flokki sínum.
Stjórnin missti tökin

Eftir rólega níu mánuði missti ríkisstjórnin tökin, þegar Sigmundur Davíð Gunnlaugsson skandalíseraði í sjónvarpsþætti Gísla Marteins. Þá fór af stað skriða, sem Bjarni Benediktsson gat síðan ekki höndlað. Margir sáu loksins, að landsfeður okkar eru loddarar og svikarar og margir hverjir þar að auki óeðlilega heimskir. Viku eftir stóra skandalinn komu 3500 manns á Austurvöll í gær, samkvæmt talningu löggunnar. Fólk heimtar þjóðaratkvæði um framhald viðræðna um aðild að Evrópu. Þekktir flokksmenn Sjálfstæðisflokksins lýstu vanþóknun sinni á framgöngu Bjarna. Lítilmenni verða aldrei landsfeður.
Tuddinn á skólalóðinni

Vigdís Hauksdóttir er árásargjörn og ofbeldishneigð í tali. Hefur einnig þá veiku hlið að vera málhölt, geta ekki talað rétta íslenzku. Elín Hirst segir það vera einelti að hlæja að henni. Eins og venjulegur pólitíkus reynir Elín að breyta skilgreiningu orðs. Gagnrýni á Vigdísi er þáttur í vörn fólks gegn árásum og ofbeldi af hálfu stjórnmálamanns, hluti umræðunnar. Vörn Elínar er þessi venjulega meðvirkni, sem einkennir Íslendinga. Elín gjaldfellir hugtak eineltis eins og pólitíkusar gera svo oft. Þekkir ekki einelti eða vill ekki þekkja það. Vigdís getur bara hætt að leika hlutverk tuddans á skólalóðinni.
Af hverju sveikstu?

Sundurgreining á svörum Bjarna Benediktssonar í Kastljósi í gær sýnir, að hann svaraði fjórum af nítján spurningum. Daði Ingólfsson birtir

TÖFLU um það í bloggi sínu. Helgi Seljan spurði mikilvægustu spurninganna ítrekað og Bjarni fór undan í flæmingi. Flestar spurningarnar snerust um: „Af hverju gekkstu á bak orða þinna?“ Við því fékkst ekki svar, bara útúrsnúningur og flótti yfir í önnur mál. Bjarni sýndi þó meiri stillingu en Sigmundur Davíð. Sá þrútnar jafnan, sé hann þráspurður og geti ekki svarað. Að öðru leyti eru þeir eins: Ómerkilegir loddarar og lygarar sem geta ekki verið landsfeður.
Newspeak stjórnmálanna

Orðhengilsháttur er eins ríkur þáttur í pólitík og hann hefur ætíð verið. Ný leikfimitækni er breyting margvíslegra hugtaka um viðræður um Evrópuaðild. Utanríkisráðherra segist ekki vera að „slíta“ viðræðunum, heldur „draga þær til baka“. Hagfræðistofnun háskólans talar um „undanþágur“ og „sérlausnir“. Samt er enginn eðlismunur á hugtökunum, bara áferðin er misjöfn. Að hluta er þetta um að kenna uppruna stjórnmálanna í lagatækni. Menn sitja sveittir við að finna ný orð í „newspeak“ til að dylja merkingu orðanna. Pólitíkusar og lagatæknar og skýrsluhöfundar starfa í þeirri von og vissu, að fólk sé fífl.
Partur af eðlinu

Sjálfstætt hugsandi sjálfstæðismenn hafa líklega bara einu sinni verið eins reiðir út í flokkinn og nú. Þá var það eftir hrunið. Nú er það eftir svikið loforð um þjóðaratkvæði. Flokkurinn reynist ekki styðja frelsi í viðskiptum, heldur pilsfald fyrir kvótagreifa á sjó og landi. Eitthvert brottfall verður í kosningum vegna þessa, líklega svipað og síðast. Að vera sjálfstæðismaður er partur af eðli fólks, burtséð frá hugmyndafræði. Menn velja sér formann til að hugsa fyrir sig. Veldur því, að flokkurinn fer tæpast niður fyrir 20% fylgi. Veldur því líka, að lítið pláss er fyrir alvöru markaðshyggjuflokk.
Ruglaða pólitíkin

Svo rugluð er pólitíkin orðin, að landsins mesti rugludallur getur í heilan dag haldið fram hungursneyð í Evrópu. Heldur fast við sinn keip, þótt lagðar séu fram tölur og kort frá Matvælaaðstoð Sameinuðu þjóðanna. Landsins mestu rugludallar eru við stjórnvölinn án þess að hafa lágmarkshrafl í landafræði. Vigdís Hauks og Gunnar Bragi eru hinir dæmigerðu framsóknarmenn, kolbítar í hinni séríslenzku öskustó. Yfir þessum uxum tróna svo landsins mesti svikari loforða og mesti loddari norðan Alpafjalla. Allt er þetta í boði viðrina, er kallast kjósendur. Stutt fjölmiðlum, sem leyfa uxum að gossa um víðan völl.
Þögn er vörn þeirra

Varla telst það gild ástæða fyrir að svíkja loforð, að úrslit þjóðaratkvæðis kunni að verða ríkisstjórninni óþægileg. „Klúður“ samkvæmt newspeak Birgis Ármannssonar og „ómöguleiki“ samkvæmt newspeak Bjarna Benediktssonar. Birgir hefur fundið nýtt orð á svikum. Á newspeak hans heitir það að „heppilegra væri“ að orða svik með öðrum hætti. Þetta er nú meira pakkið, sem kjósendur hafa kallað yfir okkur. Nóg er nú nú ruglið úr Vigdísi Hauksdóttur einni. En pólitíkusar kvótagreifa virðast almennt vera farnir að tala eins og fávitar. Engin furða, þótt Bjarni Ben og Sigmundur Davíð neiti að tala við fjölmiðla.
Þriðja flokks svitagaurar

Birgir Ármannsson kófsvitnaði í sjónvarpinu í gær, þegar hann flutti nýjustu orðhenglana um svik landsfeðranna um þjóðaratkvæðið. Bjarni Benediktsson var orðinn fýldur í sjónvarpi síðustu dagana og ákvað svo í gær að hætta að koma fram í sjónvarpi. Allir þekkja dapurleg afdrif SDG í sjónvarpinu fyrir viku. Tímarnir eru breyttir. Ekki er lengur hægt að flytja langvinnt þvaður alveg merkingarlaust. Og ekki er alltaf hægt að svara spurningum út í hött og fara að tala um annað og ekkert. Vaktin á vefnum sefur aldrei. Innan stundar er búið að tæta sundur málflutning þriðja flokks pólitíkusa, sem plaga okkur.
Spyrlar þurfa aðstoð

Er spyrill fær algeran rugludall í settið, þarf hann aðstoð í heyrnartólinu til að sannreyna fullyrðingar. Þá hefði Mikael getað sagt Vigdísi: „Malta er ekki hluti af öðru ríki, heldur sjálfstætt ríki“ Og hann hefði líka getað sagt henni: „Malta fékk 77 undanþágur, þegar landið gekk í Evrópusambandið“. Ekki er nóg, að bloggarar hlæi að pólitískum rugludalli að loknum atburði. Leiðrétting þarf að koma strax. Sá, sem fær rugludalla í settið, verður að vita sjálfur eða hafa aðstoð til að fletta upp ruglinu. Það er vandinn við íslenzka fjölmiðlun, hún er ófróð um málin. Gísli Marteinn vissi hins vegar.
Íslandsmet í lygum

Sjálfstæðismenn í pottinum hristu höfuðið yfir Bjarna Benediktssyni. „Hann er með hring í nösunum og SDG teymir hann í bandi“, sagði einn. Lygin fer í menn, hún er of gróf, hvernig sem hún er orðuð. Menn muna orðin, sem féllu á Laugarvatni. BB: „Ég er opinn fyrir því að nýta þjóðaratkvæðagreiðslu til að nýta þjóðarviljann í þessu máli“. SDG bætti við á sama stað: „Að sjálfsögðu kemur til þjóðaratkvæðagreiðslu“. Í stefnuyfirlýsingu Sjálfstæðisflokksins fyrir kosningar stendur skýrt: „Þjóðin tekur ákvörðun um aðildarviðræður við ESB í þjóðaratkvæðagreiðslu á kjörtímabilinu“. Þetta er Íslandsmet í lygum.
Vont ríki Ísland

Kjósendur og pólitíkusar hafa gert Ísland að vondu ríki. Ríki kvótagreifa og annarra fjármálabófa. Að grunni til gerræðisríki undir yfirskyni lýðræðis. Að vísu hefur gerræðið verið heft vegna innfluttra reglugerða evrópskra. Eini ljósi punktur ríkisins er valdaafsalið til fjölþjóðlegra stofnana á borð við Evrópska efnahagssvæðið. Pólitíkusarnir, sem kjósendur hafa valið sér, vilja stöðva leið ríkisins inn í ljós lýðræðis og siðmenningar Evrópu. Í ljós ferðafrelsis, sammarkaðar, velferðar og mannréttinda. Kjósa heldur leið Kína og Rússlands, leið gerræðis og spillingar og fasisma Framsóknar.
Óligarkía og fasismi

Eftir yfirtöku kvótagreifa líkist Sjálfstæðisflokkurinn flokkum ólígarka í Austur-Evrópu, einkum Rússlandi. Þessir flokkar eru afar þjóðrembdir að hætti Vladimir Pútín, sem óspart beitir þjóðrembu til að sætta þrælana við hlutskipti sitt. Markmiðið er að gefa kvótagreifum óheft svigrúm evrunnar, en festa þrælana á galeiðu krónunnar. Framsóknarflokkurinn er svipaður, gætir hagsmuna ólígarka, en er hálfu þjóðrembdari, minnir á ítalska fasista hjá Mussolini. Til hliðar við flokkana eru rekin frjáls samtök á borð við Heimssýn til að viðhalda þjóðrembu. Hér ríkir blanda ólígarkíu og fasisma.
Kúvending Flokksins

Þegar ég kynntist Sjálfstæðisflokknum fyrir hálfri öld, var hann mikið fyrir kaupmenn og vildi frjálsa verzlun. Ekki lengur. Kvótagreifar hafa keypt hann og Moggann með húð og hári. Nota Moggann til að stýra Bjarna Benediktssyni formanni og sveigja hann að hagsmunum sínum. Þeir felast í, að kvótagreifar megi nota evru og vera í alþjóðlegum heimi, en launaþrælar skuli nota ónýta krónu og lifa í læstu Íslandi. Áróðri fyrir þjóðrembu er beitt til að sætta þrælana við ömurlegt hlutskipti. „Ísland er bezt“ er hrópað, þótt vitað sé, að við erum bananaþjóð. Afleiðingar eru viðræðuslit við lýðræðisríki Evrópu.
Mesta Evrópuhatrið

Mesta Evrópuhatrið er hjá Vigdísi Hauksdóttur og Gunnari Braga Sveinssyni. Þau eru ýkt útgáfa af Ólafi Ragnari Grímssyni, sem hallar sér innilegast að fjöldamorðingjum Kína, Sovétríkjanna og furstadæma Persaflóa. Gunnar Bragi gengur lengst. Styður kenningu Vladimirs Pútín um, að blóðbaðið í Úkraínu sé afskiptum Evrópusambandsins um að kenna. Hér sækir fasisminn á. Lýðræði, mannréttindi og velferð eru á undanhaldi. Íslenzkir fasistar vilja vera í friði með gerræði sitt. Finna líka, að í Evrópu eru þeir taldir undirmáls. Því hafna þeir vöggu lýðræðisins og leita huggunar hjá erlendum fasistum.
Hnekkir virðingu sinni

Fyrir kosningar lofaði Sjálfstæðisflokkurinn þjóðaratkvæði um framhald Evrópuviðræðna á fyrri hluta kjörtímabilsins. Vildi stuðning þess fólks, sem var andvígt aðild, en vildi samt kíkja fyrst í pakkann. Þjóðin skiptist þá eins og nú í tiltölulega þrjár jafnar fylkingar. 30% alfarið andvíg viðræðum og aðild. 40% hlynnt viðræðum, en andvíg aðild. 30% hlynnt aðild. Það var þessi 40% miðjuhópur, sem Sjálfstæðisflokkurinn vildi klófesta. Nú hefur flokkurinn svikið loforðið, snúið við blaðinu. Miðjuhópurinn er stærstur og þar telja ýmsir sig illa svikna. Flokkurinn hefur hnekkt virðingu sinni.
Þverstæða í prósentunum

70% Íslendinga vilja klára Evrópuviðræðurnar, en aðeins 30% vilja ganga í Evrópusambandið. Efast um pakkann, en vilja kíkja í hann. Þarna eru 100.000 kjósendur, sem Sjálfstæðis og Framsókn voru að fiska í. Lofuðu þjóðaratkvæði um framhald viðræðna snemma á kjörtímabilinu, en eru nú að svíkja loforðið. Svik eru hornsteinn Framsóknar, en Sjálfstæðis bögglast með svikin. Hinu er ekki að leyna, að framhald viðræðna mundi seinka aðild. Litlar líkur eru á, að aðild yrði samþykkt, þegar búið væri að kíkja í pakkann. 70% þjóðarinnar eru andvíg framsali valds til fjölþjóðastofnana. Í því felst þjóðarheimskan.
Birtist bara við borðið

Ýmis ríki hafa samið við Evrópusambandið um ýmis sérmál í aðildarsamningi, þar á meðal um sjávarútveg og landbúnað. Þau hafa gætt þess, að undanþágur eða sérlausnir séu bókaðar sem varanlegar og þá eru þær varanlegar. Ekki er hægt að fella þær einhliða úr gildi, aðeins með samkomulagi málsaðila. Hinu er ekki að leyna, að sambandið er að þreytast á þrýstingi til stækkunar. Því kann að reynast erfiðara hér eftir en hingað til að semja um sérmál. Kemur bara í ljós við samningaborðið. Ríkisstjórn okkar lofaði þjóðaratkvæði um framhald viðræðna, en þorir nú ekki að efna það. Af hverju var því þá lofað?
Sparkið nettröllunum

Rannsókn í Bandaríkjunum gefur til kynna, að 5% virkra í athugasemdum séu nettröll. Sennilega er það vægt metið, mér sýnist þau geta verið upp undir 10%. Þau hafa fyrst og fremst svigrúm í nafnlausum athugasemdum við fréttir. Bloggarar hafa margir lokað fyrir athugasemdir. Vísa umræðunni til fésbókar, þar sem fólk kemur fram undir nafni. Vel gefst að blanda þannig saman bloggi og fésbók. Fésbókarfólk þarf bara að gæta þess að loka fyrir tröllin, þegar þau misnota svigrúmið. Ég strika tröllin út hjá mér og ráðlegg öðrum að gera eins. Þannig nær umræðan á vefnum tilgangi sínum og verður til fyrirmyndar.
Vanmetur ekki heimskuna

Eðlilegt er, að Sjálfstæðisflokkurinn hafi 25% fylgi, græðgisfjórðunginn, og Framsókn hafi 10% fylgi, heiladauðu tíundina. Með taumleysi í lygi og falsi tókst Framsókn að hala sig upp í fjórðung. Ríkisstjórnin hvílir á vanhæfni töluverðs fjölda trúgjarnra. Tveir þriðju þeirra eru aftur flúnir burt, en ekki verður kosið fyrr en eftir þrjú ár. Við sitjum uppi með Framsókn heilt kjörtímabil. Sigmundur Davíð telur, að hæfilega skömmu fyrir næstu kosningar verði hann kominn með nýjan pakka girnilegra loforða. Þá gleymist svikin og trúgjarnir láti enn og aftur smala sér. Hann vanmetur ekki heimsku kjósenda.
Skandallinn framlengdur

Er þingmenn og ráðherrar skandalíséra sem oftar í sjónvarpi, er fólk farið að spyrja: „Var hann ekki í morfís þessi“. Einkum er SDG ranglega grunaður um að hafa forðum verið í morfís. Bak við þennan almannaróm er sorgarsaga hugmyndar, sem fór út um þúfur. Áratugum saman hefur morfís skandalísérað sem stofnun. Mest hefur borið á bjálfanum Ingvari Erni Ákasyni, sem þjálfaði morfís hjá ýmsum skólum. Um þessi mál hefur verið skrifað síðan hálsbindi voru klippt þar á síðustu öld. Ekkert gerist samt og skólastjórar klóra sér bara. Hér á Íslandi eru aldrei nein viðbrögð, skandallinn kontínúerast bara.
Felur sig bakvið fólk

Sérsveitin með lambhúshetturnar beitir sérstæðum aðferðum í baráttunni gegn óvinum ríkisins. Felur sig bak við almenning. Notar óviðkomandi fólk sem skjöld fyrir sig. Þannig var lásasmiður sendur til að opna hurð, sem dólgur einn skaut gegnum. Það mál er í langvinnri rannsókn. Aftur faldi sérsveitin sig, þegar átti að hirða sprengju í flugvél WOW. Hún sendi tvo starfsmenn Airport Associates til að sækja hina meintu sprengju og bera hana frá borði. Sennilega er sérsveitin með hjartað í buxunum. Þess vegna skýlir hún sér að baki fólks og lætur það taka áhættuna, sem fylgir stríðinu við hryðjuverk.
Loforð kosta ekki neitt

Fyrir kosningar lofaði Bjarni Benediktsson þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald viðræðna við Evrópusambandið. Hann verður að fá að svíkja sín loforð eins og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson. Getur varla verið minni. Vigdís Hauksdóttir upplýsti svo í gær, að alþingiskosningarnar í vor hefðu verið „bindandi þjóðaratkvæði“ um viðræðurnar. Ég hafði áður haldið, að kosningarnar hefðu fjallað um „tékka í pósti“ og „strax“. En maður lærir alltaf eitthvað nýtt. Staðreyndin er einfaldlega, að viðræður hafa svo mikið fylgi, að ríkisstjórn loddaranna leggur ekki í þjóðaratkvæðagreiðslu. Loforð eru bara loforð.
Spunabomba gerð óvirk

Spunabomban hvissaði í gærmorgun. Á vefnum sögðu málgögnin engar varanlegar undanþágur fást hjá Evrópusambandinu. En eftirfylgnina vantaði. Jámenn tóku fyrr við sér en neimenn. Fyrrum formaður Framsóknar,

Jón Sigurðsson, rakti óralanga röð dæma um varanlegar undanþágur ríkja frá Evrópureglum, þar með í landbúnaði og sjávarútvegi. Sumt er nefnilega bannað á pappír, en leyft í raunheimi. Ég skil ekki orðhengla um mun á „undanþágum“ og „sérlausnum“, en skil hinn langa lista Jóns. Neimenn tóku við sér upp úr hádegi í gær, en þá var málið dautt í gömlu skotgröfunum. Spuni virkar bara stundum, ekki núna.
Gerbreyttur flokkur

Í gamla daga, á tíma Bjarna Ben eldri, var Sjálfstæðisflokkurinn sæmilegur. Gekk ekki linnulaust erinda auðbófa. Tók tillit til láglaunafólks og hafði verkalýðsforingja innan sinna vébanda. Með Davíð Oddssyni varð flokkurinn smám saman að skrímsli. Tók trú á hugmyndafræði græðginnar. Nú sinnir hann eingöngu hagsmunum ríkasta prósentsins. Það hefur flokkur Bjarna Ben yngri gert frá byrjun stjórnar hans til dagsins í dag. Beitir sjúklinga og öryrkja ofbeldi. Keyrir á einkavinavæðingu innviða samfélagsins. Er kominn upp að amerísku teboðshreyfingunni. Þar er Framsókn fyrir, köttur í bóli bjarnar.
Margt til lista lagt

Okkur er margt til lista lagt, réttar sagt til lista og bókmennta lagt. Að öðru leyti erum við út úr kú. Eins og Collingwood sagði, hefur þjóðin hvorki pólitískt raunsæi né rökfræðilega hugsun. Íslendingar eru grautarhausar og kunna ekki mun á staðreyndum og hvers kyns órum að hætti Jóns lærða. Þannig var fyrir rúmri öld og þannig er það nú. Höfum kosið yfir okkur taumlausan loddara sem forsætisráðherra. Erum ýkt útgáfa af Írum, góð í bókmenntum og listum, en léleg í pólitík. Erum ófær um að stjórna okkur sjálf og eigum að viðurkenna það. Til slíks eigum við að fá okkur kontórista frá Bruxelles.
Sammiðlun er lausnin

„Crowdsourcing“ er afkvæmi vefsins. Valda- og áhrifalausir bylta umhverfinu með því að leggja í púkk. Frábær Wikipedia er dæmi. Þar eru fréttir dagsins uppfærðar oft á dag. Hér á landi er lítið um slíka sammiðlun. Ekki veita fjölmiðlar svona þjónustu. Einstaklingar á borð við

Láru Hönnu Einarsdóttur hafa virkað eins og hópur. Hefur flokkað og skráð skjáskot stjórnmálanna. Við þurfum að koma upp samstarfshópum um slík verk til að létta á hverjum einstaklingi. Til dæmis þarf að hafa opna á vefnum tímalínu ummæla SDG á þingmanns- og ráðherraferli hans. Þannig er hægt að verjast siðblindum lygurum og loddurum séríslenzkra stjórnmála.
Fyrstur kemur – fyrstur ræður

Klukkan fimm þrjátíu í morgun spann Mogginn sögu um engar undanþágur hjá Evrópusambandinu. Klukkan sex í morgun spann Pressan sömu sögu. Málgögnin nýttu tímann, sem ríkisstjórnin smíðaði. Til að vera hálfum sólarhring á undan já-sinnum að túlka skýrsluna um Evrópuviðræður Íslands. Þetta er gömul tækni almannatengla. Vera heilli nótt á undan hinum við að búa til spuna. Þá rennur sú útgáfa viðstöðulaust inn í kvarnir pupulsins. Upp úr hádegi taka já-sinnar við að reyna að hrekja spunann. Þá er það orðið of seint. Fyrsta regla almannatengsla um fréttaspuna hljóðar: Fyrstur kemur, fyrstur ræður.
Með allt á hreinu

Gísli Marteinn hafði skoðað fyrri viðbrögð Sigmundar Davíðs við spurningum og kunni þau. SDG grípur fram í, umorðar spurningar og svarar einhverju allt öðru en spurt var um. Viðurkennir aldrei að hafa sagt neitt, sem hann áður sagði. En Gísli Marteinn var með beinar tilvitnanir á blaði, svo að trikkið mistókst hjá SDG. Ýmsir grónir blaðamenn geta lært margt af spurningatækni Gísla Marteins. Svona eiga menn að vinna. Vera með alla veiku punktana á blaði. Og hamra þá, þegar pólitískir bófar beita útúrsnúningi og orðhenglum. SDG hefur hingað til komizt upp með taumlaust rant. Nú vita blaðamenn það.
Borgarstríðsfréttir

Fólk brjálast út af þéttingu byggðar í Reykjavík. Fyrsti steinkastalinn við Mýrargötu vekur skelfingu og fleiri eiga að fylgja þar á eftir. Einnig er byrjað að bora fyrir steinkastala á Lýsisreitnum við Eiðisgranda og öðrum við Höfðaborg. Alls staðar eru vandræðin svipuð. Framkvæmdir valda rótgrónum íbúum ónæði og skemmdum á húsum. Lífið versnar á svæðinu, til dæmis minnkar útsýni og bílaumferð eykst. Gömul byggð verður krækiber í helvíti, samanber Bráðræðisholt. Það versta er eftir: Ókleift verður að leggja bílum í gömlum hverfum, því skipulagður bílastæðaskortur steinkastala flæðir um nágrennið.
Plúsar og mínus Bjarna

Til skamms tíma er Bjarni Benediktsson í góðum málum. Keppinautar hans innan flokks hafa báðir skandalíserað í ráðherrasætum. Kristján Þór og Hanna Birna eru engin númer lengur. Eru orðin lík í lestinni, upp á náð Bjarna komin. Formaður samstarfsflokksins framdi svo pólitískt harakiri í sjónvarpinu í gær. Bjarni er orðinn kjölfesta ríkisstjórnarinnar. Tiltölulega erfiðislítið búinn að láta pupulinn endurgreiða kosningaskuld Flokksins við kvótagreifa. Til langs tíma er vandi Bjarna þó ljós í veikri ríkisstjórn í samstarfi við rugludall. Skítur Framsóknar sullast smám saman óhjákvæmilega yfir á Bjarna.