arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Bernhöftsbakarí í hættu

Eins og fleiri fer ég úr öðru kjördæmi til að kaupa í Bernhöftsbakaríi. Nú er þessi fræga stofnun við Bergstaðastræti komin að leiðarenda. Mótamenn eru eigendur húsnæðisins, keyptu það af Íslandsbanka. Þeir eru að reisa umdeilda blokk kringum bakaríið, lengst af í trássi við skipulagsyfirvöld. Þeir segja áfram verða rekið bakarí í húsinu, þótt það verði ekki Bernhöftsbakarí. Er bara alls ekki nóg. Ég fer ekki úr öðru kjördæmi í Bergstaðastræti bara ef þar er eitthvert bakarí. Fer í ódýrt Bernhöftsbakarí, hvar sem það er hverju sinni. Nýtt bakarí Íslandsbanka og Mótamanna má éta það, sem úti frýs.
Sigmundur sussi á Vigdísi

Ef Sigmundur Davíð getur hvílt sig frá daðri við þjóðrembu, má hann gjarna reyna að koma taumhaldi á Vigdísi Hauksdóttur. Að endemum er hún frægasti alþingismaðurinn. Fræg fyrir afspyrnu vont málfar. En nú síðast sakar hún fjármálaráðherra um að hygla ættingjum sínum í kaupum á Júnkaragerði og Kalmanstjörn. Hið sanna er, að allt kaupverðið rennur til Reykjanesbæjar til að bjarga sveitarfélaginu frá gjaldþroti. Vigdís er ævinlega mjög fljót til æsings og er engin skrautfjöður Framsóknar. Raunar á hún mestan þátt í hnignandi virðingu Alþingis. Sigmundur Davíð þarf að fara að sussa á hana.
Hugtakasmíði lagatækna

Kenning Gunnars Þ. Andersen um “óvirka” stjórnarsetu sína í aflandsfélögum gæti verið komin frá Sigurði G. Guðjónssyni. Fremsti lagatæknir okkar fann upp hugtakið “einkalífeyrissjóður” í vörn fyrir útrásarbófa. Lagatæknar nota tilbúin hugtök af þessu tagi. Til dæmis heita lögbrot núna “að fara á svig við lög”, eins og þau séu hindranir í vegi ofurmenna. En nú eru Gunnar og Sigurður sinn í hvoru liðinu, Gunnar í eftirlitinu og Sigurður í vörninni. Gunnar er samt enn kræfur í framleiðslu hugtaka, þegar það hentar honum. Varla rétti maðurinn til að fást við ofur-lagatækninn Sigurð G. Guðjónsson.
Hvar er afsökunarbeiðnin?

Árangurslaust hef ég beðið í þrjú ár eftir, að Flokkurinn biðji mig og aðra Íslendinga afsökunar á tilveru sinni. Biðjist afsökunar á verstu ríkisstjórn Íslandssögunnar, ríkisstjórn Geirs H. Haarde. Biðjist afsökunar á heimsins langversta seðlabankastjóra, Davíð Oddssyni. Þeir tveir voru sannkölluð og óvenjulega bráðdrepandi eiturblanda. Í stað þess að biðjast afsökunar rífa ráðamenn Flokksins kjaft enn þann dag í dag. Gera það í skjóli mestu fávita þjóðarinnar, þess fjórðungs, sem í könnunum segist styðja Flokkinn. Mál er, að hinni fáheyrðu ósvífni fari að linna. Ég vil fá einlæga afsökunarbeiðni.
Eftirlit með eftirlitinu

Stofnun, sem týnir skjölum, getur varla sinnt eftirliti með fjármálum. Slíkt er þó ástandið hjá Fjármálaeftirlitinu. Gögn þessi fjölluðu um laun nokkurra starfsmanna eftirlitsins. Þegar gögnin fundust, tregðaðist stofnunin við að svara spurningum. Eftir sjö mánaða þóf sendi hún svar til Úrskurðarnefndar um upplýsingalög. Svarið segir málið vera leyndó. Samkvæmt upplýsingalögum eiga svona mál að hafa forgang í kerfinu og þetta er forgangurinn í reynd. Málið tafðist síðan enn hjá Úrskurðarnefnd, sem jafnan tekur sér lengri tíma til svara en lög heimila. Þetta er stjórnkerfi Íslands enn þann dag í dag.
Slátrun í Kastljósi

Gunnari Þ. Andersen var slátrað í Kastljósi gærkvöldsins. Reynist hafa verið virkur í starfi aflandsfélaga Landsbankans á Guernsey. Fór þaðan úr flórnum í sæti forstjóra Fjármálaeftirlitsins. Ekki er von, að vel gangi þar á bæ. Gunnar undirritaði fundargerðir stjórna aflandsfélaga, lánasamninga og viðauka við þessa lánasamninga. Ennfremur sést af tölvupósti, að hann var virkur í öllu þessu starfi. Þar á meðal í viðskiptafléttum, sem voru á gráu svæði. Áður hafði hann haldið fram, að hann hafi bara verið þarna upp á punt. Nú er komið í ljós, að svo var alls ekki. Hann var höfuðpaur í braski.
Losaraleg stjórnsýsla

Steingrímur J. Sigfússon lenti í slæmum málum við söluna á Byr og Sparisjóði Keflavíkur. Yfirtaka þessara gjaldþrota fyrirtækja mun sennilega kosta ríkið og skattgreiðendur um tuttugu milljarða, hugsanlega þrjátíu. Þar á ofan eru ýmis atriði sölunnar enn hjúpaðar leynd. Alþingi er samt ætlað að samþykkja gerninginn, án þess að vita, hvaða eignir og tryggingar eru í húfi. Minnir á afgreiðslu Vaðlaheiðarganga án hlutlausrar vitneskju um arðsemi þeirra. Milljarðar eru í húfi. Í hvert sinn sem fjármálaráðherra keyrir mál fram með svona óviðkunnanlegum og losaralegum hætti, rýrir hann trúverðugleika sinn.
Löggurnar styðja þjófana

Lögreglan í Reykjavík neitar að taka við kærum á hendur fjárglæfrastofnunum fyrir stuld. Lögreglumenn segja, að ríkislögreglustjórinn banni það. Þetta sýnir enn og aftur, að löggan styður glæpi, ef réttir aðilar fremja þá. Þannig getur Lýsing framkvæmt vörzlusviptingu með aðstoð lögreglunnar, þótt pappírar sýni, að hún sé ólögmæt. Lýsing starfar í skjóli þess, að lög ná ekki til fyrirtækisins. Það tekur ekki einu sinni mark á hæstaréttardómum. Ef lög næðu til fyrirtækisins, yrði það gjaldþrota. Þess vegna starfar lögregla ríkismafíunnar undir einkunnarorðunum: Löggurnar styðja þjófana.
Fornleifar á háheiðinni

Farðu upp á Hellisheiði, ef þú vilt finna fornminjar á Íslandi. Stöðvaðu bílinn, þar sem raflínan fer yfir veginn. Þar sérð þú tveggja sentimetra djúpa rennu markaða í steininn. Þetta eru leifar Hellisheiðarvegarins forna. Þessa rennu hafa skeifur markað í hraunið, ekki á hundrað árum, heldur á meira en þúsund árum. Frá upphafi Íslandsbyggðar. Gangir þú rennuna, ertu að feta í fótspor kynslóðanna frá upphafi Íslandsbyggðar. Sagt er frá þessari þjóðleið og öðrum þúsund slíkum í bók minni, Þúsund og einni þjóðleið. Gamli Hellisheiðarvegurinn er hluti af tugþúsunda kílómetra neti fornleifa.
Steypa í stað launa og tækja

Því meira sem nýr landspítali er varinn, því meira eykst andúðin. Nú er hann sagður spara þrjá milljarða á ári í rekstri. Stofnkostnaðurinn nemur sextíu milljörðum, svo að fjármagnskostnaðurinn verður þessir sömu þrír milljarðar. Spítalinn hefur lítið gagn af meiri steypu. Betur nýtast honum hærri laun starfsfólks og endurnýjaður tækjakostur. Della nýs hátæknisjúkrahúss hefur árum saman lifað sjálfstæðu lífi, þrátt fyrir harða gagnrýni. Þegar verst árar í samfélaginu, dettur kerfiskörlum enn í hug að láta steypu koma í stað sómasamlegs rekstrar þess, sem þegar er til. Allt er gert fyrir verktakana.
Ævin styttist um góðu árin

Stöku sinnum sé ég þá kenningu, að tóbaksfíkn og áfengisfíkn séu minni baggi á samfélaginu en almennt er talið. Þetta fólk deyi fyrr en ella og sé því síður baggi á þjóðinni í ellinni. Brynjar Níelsson hélt þessu fram nýlega á Pressunni. Þar vantar þá staðreynd, að tóbaks- og áfengisfíklar deyja ekki bara fyrr en aðrir, heldur eldast þeir fyrr en aðrir. Heilsufarsvandi þeirra hefst fyrr en annarra með tilheyrandi kostnaði samfélagsins. Ævi þeirra styttist ekki um erfiðu árin við ævilok, heldu um styttist hún um góðu árin í blóma lífsins. Um góðu árin, þegar fólk á að geta verið á fullu í starfi.
Óðagot fyrir verktaka

Sannleikurinn er kominn í ljós. Nánast engin arðsemi hefur verið árum saman af Landsvirkjun og einnig nánast engin af Kárahnjúkavirkjun. Enda var farið út í ævintýrin á sömu forsendum og venjulega. Sömu forsendum og nú kalla á Vaðlaheiðargöng og hátæknisjúkrahús, Helguvíkurver og Húsavíkurver. Á sömu forsendum og lágu að baki tónlistarhúsinu Hörpu. Allt er þetta gert fyrir verktaka. Engin langtímahugsun er að baki. Enginn skilningur á, að þetta eru framkvæmdablöðrur, sem hafa stuttan ævitíma. Verst við þetta er, að óðagot í þjónustu við verktaka hefur hindrað frambærilega auðlindarentu þjóðarinnar.
Eins og graðpening hendir vorn

Hagfræðingur Bændasamtakanna fór heljarstökk í miðri málsgrein í viðtali í sjónvarpsfrétt um tollfrjálsan innflutning búvöru. Sagði hann mundu leiða til verðlækkunar innlendrar búvöru um fimm milljarða á ári. Landbúnaðurinn yrði að lækka verð um þetta til að standast samkeppnina. Jafnframt tókst hagfræðingnum að segja hagsbót neytenda óvísa, því að verzlanir mundu hirða mismuninn. Geri þær það, þarf landbúnaðurinn ekki að hækka verð. Eitt rekur sig á annars horn, eins og graðpening hendir vorn. Ekki er von, að menn hafi mikið álit á hagfræðingum, sem framleiða marklausar skýrslur eftir pöntun.
Bullað um evruna

Mikið er bullað þessa dagana um evruna. Meira að segja fullyrt, að Bretland sé áhorfandi að kreppunni, en ekki aðili. Kreppan er þó verri í Bretlandi en í Frakklandi og Þýzkalandi. Bretland er enginn áhorfandi, þótt pólitískir ráðamenn landsins sjái hag í að kenna evrusvæðinu um ófarir sínar. Nú hafa Danir í könnun hafnað evrunni. Vita líklega ekki, að danska krónan er nánast bara sérnafn á evrunni, því að gengið er fest við evruna. Jafnvel svissneski frankinn er hengdur á evrugengið, því að hann þolir ekki sveiflur. Makalaust er, hvað hægt er að bulla um evruna, langstöðugasta gjaldmiðil Vesturlanda.
Burðardýr Flokksins

Kjósendur Sjálfstæðisflokksins jafngilda burðardýrum fíkniefnasmyglara. Hinn fjölmenni hópur, sem kýs Flokkinn, er ígildi þeirra, sem flytja eiturlyf á markað. Kjósendur Flokksins bera eins og burðardýrin fulla ábyrgð á hegðun sinni. Því bera þeir sinn hluta ábyrgðarinnar á hruninu, þótt Flokkurinn sem slíkur og valdamenn hans beri mesta. Kjósendur Flokksins geta ekki vikið sér undan ábyrgð. Þeir eru óvinir þjóðarinnar eins og bófaflokkurinn í heild. Þeir eru bara gæzlumenn sérhagsmuna, einkum kvótagreifa og auðróna. Voru það fyrir hrun, voru það í hruninu og eru það enn. Eins og hver önnur burðardýr.
Þurfa ekki meðdómendur

Til siðs er, að dómarar kveðji til sérfróða meðdómendur, þegar deilt er um fagmál fyrir dómi. Til dæmis eru kvaddir til meðdómendur, þegar deilt er um skemmdir á húsum. Ein undantekning er á þessari reglu. Þegar fjallað er um fagmál fjölmiðlunar, þykjast dómarar sjálfir vera fullgildir sérfræðingar. Kalla ekki til neina sérfróða meðdómara. Þannig verða til furðulegir dómar. Til dæmis með utangátta túlkunum á orðum og setningum. Til dæmis um, hvað eigi erindi til fólks og hvað ekki. Einkum er þetta áberandi í Héraðsdómi Reykjavíkur, sem á sér margra ára sögu fáránlegra dóma gegn fjölmiðlungum.
Evrópa lærir og styrkist

Evrópa er alltaf að læra. Núna er hún að læra, að ríki geta ekki leyft sér að vera í taprekstri. Rekstur ríkisins þarf að vera sjálfbær. Tekjur þurfa að standa undir gjöldum. Ríki geta ekki safnað skuldum til að kaupa atkvæði almennings. Við sjáum þetta bezt í spilltu Grikklandi. Evrópa lærir þessa lexíu á undan Bandaríkjunum, sem eru í miklum taprekstri. Það er kosturinn við kreppuna, að menn læra af henni. Enda sjáum við þess engin merki, að evran sé að gefa eftir. Hún heldur verðgildi sínu, þrátt fyrir allar vondu fréttirnar frá Miðjarðarhafsríkjunum. Evrópa lærir og styrkist í kreppunni.
Tryggingar hættuferða

Iðnaðarráðuneytið undirbýr frumvarp um hættulegar ferðir í landinu. Samkvæmt fréttum er þar samt ekki gert ráð fyrir, að ferðaþjónustuaðilar hættuferða tryggi sig fyrir slysum. Kostnaður við leit og björgun hefur fyrir löngu farið úr böndum. Þeir, sem til dæmis skipuleggja hættuferðir á jökla eða í nágrenni virkra eldstöðva, verða að axla ábyrgð. Mega ekki velta kostnaði við leit og björgun á herðar sjálfboðaliða og skattgreiðenda. Fremur verða þeir að tryggja sig fyrir útgjöldum samfélagsins. Kostnaður trygginganna hlýtur þá að lenda á miðaverði ferðamanna. Bætið þessu við nýja frumvarpið.
Bófaflokkarnir koma

Eftir hálft annað ár teka bófaflokkar aftur við stjórn ríkisins. Fyrir hönd kjósenda. Eftir það verða aðeins ferns konar greifar þjónustaðir. Öðrum sagt að éta það, sem úti frýs. Kvótagreifar fara í forgang, enda fjármagna þeir pólitíkina. Bankastjórar fara í forgang, enda fjármagna þeir pólitíkina. Stjórnir lífeyrissjóðanna fara í forgang, enda sameina þær hagsmuni bræðralags atvinnurekenda og verkalýðsrekenda. Stjórnir vinnslustöðva og dreifingarkerfis landbúnaðarins fara í forgang, enda liggja þær eins og mara á bændum og neytendum. Eftir kosningar verður allt hér eins og áður var.
Ekki bara hitamælir

Krónan er ekki bara hitamælir. Oftast lofsyngja menn notkun hennar vegna sveiflujöfnunar. Hún rústar lífskjörum þjóðarinnar í einu vetfangi, til dæmis eftir hrunið 2008. Kemur í stað eðlilegrar hagstjórnar. Þannig er krónan eins konar ígildi hagstjórnartækis. Í ríkjum með gjaldgenga mynt er ekki hægt að steypa vandamálum á herðar almennings. Þannig gátu hagstjórar Írlands ekki leyst vandann á einfaldan hátt. Þar er evra, en hér er króna. Hér var öllu skellt á almenning. Er menn fagna aðild krónunnar að íslenzku lausninni á vanda hrunsins, skella þeir skollaeyrum við vandræðum fólks.
Papademos og Monti

Grikkir og Ítalir hafa ekki sopið kálið, þótt í ausuna sé komið. Tæknikratar úr evrópsku samstarfi eru ekki manna bezt hæfir til að tala við almenning. Lucas Papademos var aðstoðarbankastjóri Seðlabanka Evrópu og Mario Monti var forstjóri hjá Evrópusambandinu. Þeir eru vafalaust hæfir hagfræðingar. Samt í hópi þeirra, sem telja, að skuldir beri að greiða upp í topp. Fallið hefur á þau fræði síðustu mánuði, þegar skoðuð er ábyrgðarlaus hegðun lánveitenda. Tími er kominn til að skrúfa fyrir ábyrgðarlausan blöðrublástur pilsfalda-banka, sem treysta á ríkisábyrgð. Papademos og Monti eru ekki menn til þess.
Burðardýr bankabófanna

Um daginn stal Lýsing bíl með aðstoð löggunnar. Þannig er Ísland enn í dag, þótt þrjú ár séu frá hruni. Litlir og stórir bankar ganga fram af fullkomnu offorsi gegn gömlum viðskiptamönnum. Einu mennirnir, sem bankarnir kunna að meta, eru blöðrubófar, útrásarbófar og kvótabófar. Bankabófarnir finna til samkenndar með þeim. Við almenning koma þeir hins vegar fram eins og þeir séu bófafélög. Í Grasrótarmiðstöðinni í Brautarholti er fólki kennt, hvernig hægt sé að verjast aðfararbeiðnum og umgangast innheimtu- og lögreglubófa. Menn þurfa að kæra alla þessa bófa og hnýta í burðardýr aðfarar að lögum.
Innantómir frambjóðendur

Frambjóðendur til formennsku í Sjálfstæðisflokknum hafa alls engar skoðanir á neinu, sem skiptir Íslendinga máli. Bjarni Benediktsson og Hanna Birna Kristjánsdóttir neita að svara spurningum Fréttablaðsins. Hafa enga skoðun á stöðu og framtíð krónunnar. Enga afstöðu til landakaupa útlendinga. Ekki einu sinni skoðun á Vaðlaheiðargöngum. Svo langt gengur skoðanaleysið, að þau hafa bara alls enga skoðun á kvótakerfinu. Ekki hafa þau hugmynd um, hversu mikið má skera niður á sjúkrahúsunum. Og ekkert vita þau um skuldir heimilanna. Leitun er að fólki hér á landi, sem er jafn laust við skoðanir.
Bloggið eflist og batnar

Íslenzka bloggið eflist að gæðum frá ári til árs. Magnið minnkar, því að fésbókin tekur við hversdagsbloggurum. Ég fæ mun meira út úr því að lesa blogg en greinar í blöðum. Í blogginu blakta mest þeir, sem hafa mest að segja. Margir bloggarar eru orðnir svo mikið lesnir, að innihaldið stýrir mati fólks á þeim. Álitið á bloggurum stjórnast ekki lengur af þeim, sem flokka þá, til dæmis í fúla á móti. Ekki þýðir lengur að afgreiða menn eins og Marinó G. Njálsson eða Pál Vilhjálmsson sem fýlupoka. Þótt ég sé ósammála þeim í flestu, les ég þá, hef mætur á þeim. Bloggið virkar sem skoðana-sía.
Svona var blöðruhagkerfið

Blöðruhagkerfi Sjálfstæðisflokksins lýsir sér bezt í áherzlunni á stóriðju. Hagkerfið var blásið út á byggingartíma orkuvera og álvera. Síðan fór loftið úr blöðrunni, þegar framkvæmdum lauk. Þannig olli stóriðjustefnan sveiflum, sem fóru illa með hagkerfið. Út úr þessu kom lítil atvinna og gríðarlegar skuldir, sem veiktu hagkerfið. Ágóðinn hefur verið sáralítill. Stóriðjan leggur aðeins 2% til landsframleiðslu. Eðlileg renta af auðlindinni hefur ekki myndazt. Stafar af æðibunugangi Sjálfstæðisflokksins. Stóriðjuæðið var svo tryllt, að jafnan var samið um álver með ævintýralega lágu raforkuverði.
Heppilegar hrossalækningar

Framsókn Ólafs Jóhannessonar kom upp vísitölutyggingu skulda fyrir þremur áratugum. Fram að þeim tíma myndaðist ekki neitt fé til útlána, því að fólk vildi ekki brenna peninga sína. Eftir svokölluð Ólafslög fór sparifé að myndast í bönkum. Vísitölutryggingin virkaði, þótt hún sé hrossalækning sem hagstjórnartæki. Líkist krónunni, sem notuð var sem hagstjórnartæki 2008 í hruninu. Þegar fólk vill núna leggja niður vísitölutyggingu, er rétt að hafa í huga, að hrossalækningar geta komið að gagni. Gerist í samfélagi, þar sem hagstjórn er annars léleg. Hjá þjóð, sem aldrei kann fótum sínum forráð.
Framsókn að hætti Hitlers

Í formennsku Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar hefur Framsókn “eilítið farið að daðra við þjóðernisstefnuna”. Eiríkur Bergmann Einarsson dósent orðar vandann svona kurteislega. Sigmundur Davíð prófaði ísinn. Spurði á Alþingi um glæpi útlendinga hér á landi. Framsóknarfélag Kópavogs sá ástæðu til að slá á putta hans. Varaði við, að “alið sé á umræðu á þjóðernislegum nótum og úlfúð”. Viðbrögðin við kurteisi Eiríks eru mjög í anda Sigmundar. Vigdís Hauksdóttir vill, að Háskólinn á Bifröst reki Eirík úr starfi. Hún er ætíð æst og nú heimtar hún “Berufsverbot” að hætti Hitlers. Hún er ekki í lagi.
Er uppgjörið að hrynja?

Uppgjörið við bófana er að hrynja, af því að dómarar sparka lögum á þeirri forsendu, að þau séu óljós. Engin gögn hafa komið fram um, að svo sé. Samt er dylgjað um, að lögin hafi verið gerð óljósari í meðförum Alþingis. Hvað gerir Alþingi í því? Ef svo er, hverjir ráðlögðu þá breytinguna og hvers vegna var tekið mark á þeim? Alþingi virðist mjög svifaseint í þessum vanda sem og Ögmundur innanríkisráðherra. Málið kallar þó á neyðarfundi þessara aðila til að meta stöðuna og orða úrbætur. Engar vonir eru um, að dómstólar geri hreint fyrir sínum dyrum, þeir eru læstir inni í langsóttum orðaleppum.
Sjónhverfingar um göng

Guðfríður Lilja Grétarsdóttir bremsaði sjónhverfingar kjördæmapotaranna með Vaðlaheiðargöng. Sjónhverfingar Steingríms J. Sigfússonar fjármálaráðherra og annarra þingmanna Norðausturkjördæmis. Þeir létu búa til excel-skjal um, að göngin muni standa undir sér. Að þau verði sjálfbær. Að sjálfsögðu trúir enginn lengur pöntuðum excel-skjölum. Fá þarf óháðan aðila til að fara yfir útreikningana og leggja dóm á þá. Vonandi tekst Alþingi að komast um raun um, hvað hæft sé í fullyrðingum Steingríms og félaga. Vaðlaheiðargöng eru greinilega ekki í eðlilegu og hefðbundnu ferli, heldur í sjónhverfingum.
Orðhenglar dómara

Eitthvað meira en lítið er að í dómskerfinu, þegar lög ná ekki fram að ganga vegna fyrirstöðu dómstóla. Héraðsdómur Reykjavíkur vísaði frá riftunarmáli þrotabús Milestone gegn Karli Wernerssyni vegna “óljósra” lagaákvæða. Áttu nýju lögin þó að taka af öll tvímæli um þetta. Dómarinn kýs að ganga gegn vilja Alþingis og beitir fyrir sig formsatriðum. Þetta er því miður allt of algengt. Dómarar lesa endanlegan lagatexta eins og andskotinn les biblíuna. Þeir blása á greinargerðir og umræður á þingi, sem sýna þó greinilega, hvað við er átt. Orðhenglar dómara geta kollvarpað fjölda mála gegn hrunverjum.
Papandreou og Berlusconi

Grikkland og Ítalía eru mjög ólík. Í Grikklandi er vandinn kerfislægur. Of skuldsett ríki, léleg skattheimta, útbreidd spilling. Papandreou forsætis er ekki vandinn, heldur Samaras, oddviti stjórnarandstöðunnar. Flokkur hans er Nýtt lýðræði, ígildi Sjálfstæðisflokksins, sem á mestan þátt í spillingunni. Vandi Grikklands eykst með brottför Papandreou. Innviðir Ítalíu eru miklu sterkari. Skuldsetning allra er minni, ríkis, fyrirtækja og fólks. Þar er vandinn fólginn í Berlusconi. Stofnaði flokk í líki fótboltafélags og hefur verið mara á landinu um áratugi. Vandi Ítalíu minnkar við brottför hans.
Evran er í sókn

Evran var 1.32 dollara virði um áramótin. Nú er hún 1,35 dollara virði. Hún styrktist semsagt á þessu ári. Síðasta mánuð hefur hún staðið í stað. Sumir ímynda sér hins vegar, að evran sé á fallanda fæti. Trúa Mogga, ýmsum öðrum fjölmiðlum og evru-höturum bloggsins, sem birta fréttir af falli evrunnar. Gleyma hins vegar að segja frá risi hennar. Raunar er evran sterk og mun áfram verða sterk. Jafnvel þótt einstök evru-ríki við Miðjarðarhafi hafi lent í klandri. Yfirgefi Grikkland evruna, mun það enn styrkja hana. Evran er í hægri sókn sem alþjóðlegur gjaldmiðill. Ekki verðlaus eins og krónan.
Þungavigt ársins

Ég er höfundur einnar mestu þungavigtarbókar þessarar jólavertíðar. Þá tala ég í bókstaflegri merkingu. “Þúsund og ein þjóðleið” er 3,5 kíló að þyngd. Verður ekki ekki tekin með í ferðalög, jafnvel ekki í rúmið. Sófaborð ætti að vera trygg undirstaða. Í bókinni eru kort með 20 metra hæðarlínum af yfir þúsund þjóðleiðum um heiðar, skörð og firnindi. Bókinni fylgir tölvudiskur, svo að fólk getur hlaðið leiðum inn í tölvur og staðsetningartæki. Í bókinni eru lýsingar leiðanna og ýmis fróðleikur um þær, einkum sagnfræðilegur. Þar er líka kennsla um búnað, nesti og öryggi í ferðum göngufólks og hestamanna.
Áhugalaus sér engan mun

Í gærkvöldi var ég, þar sem fitjað var upp á tali um formann Flokksins. Fann strax, að mig skorti áhuga til þáttöku. Hef engan áhuga á verðandi formanni. Jafnvel þótt bófaflokkar eigi að skipta mig máli eins og aðra. En þau tvö snerta mig ekki, græðgisvélar úr Valhöll. Annar er vafningur úr Sjóvá og hin er með skuggalega ráðgjafa úr hruninu. Sé ekki mun. Þau eru bæði í afneitun á nýliðna tíð. Hvorugt hyggst biðja þjóðina afsökunar á nýliðinni framgöngu Flokksins, þúsund milljarða þjóðartjóni. Bæði ætla þau að styðja ítrustu sérhagsmuni kvótagreifa og auðróna. Bæði eru bófar eins og kjósendur þeirra.
Ónýtir lífeyrissjóðir

Lífeyrissjóðakerfið er ónýtt og hefur alltaf verið. Verkalýðsrekendur nota sjóðina til að braska með atvinnurekendum. Lífeyrisþegar fá nettó lítið sem ekkert út. Á móti hverri krónu, sem þeir leggja fram, tapa þeir krónu frá ríkistryggingunum. Ráðstöfunartekjur ellilífeyrisþega ríkisins utan sjóða nema 178.171 krónu á mánuði. Þeir, sem greiða í lífeyrissjóði, missa það og fá margir ekkert meira úr lífeyrissjóðunum. Sem eru bara aðferð við að spara ríkinu lífeyrisgreiðslur. Því er mikilvægt fyrir fólk að koma sér undan lífeyrissjóðunum. Nota fremur peningana í eitthvað gagnlegt og varanlegt.
Steingrímar skipti um lið

Almennt hafnar fólk bankastefnu Steingrímanna. Vill ekki endurreisa banka í fyrri mynd. Vill ekki ofurlaun yfirmanna í bönkum. Vill ekki ofurbrask með ímyndaða peninga í skjóli leyndar. Vill ekki, að fjárglæframenn selji eignir fram og aftur með matador-peningum eða krónum. Vill ekki, að þeir geti síðan skipt gervi-peningunum út fyrir alvöru mynt, svo sem evrur og falið þær á Tortóla. Vill ekki, að peningarnir skríði til baka og kaupi upp verðlausar eignir fyrir slikk. Occupy-hreyfingin hafnar þessu öllu. Hún krefst þess, að Steingrímar heimsins skipti um lið. Fari að halda með fólki, en ekki bófum.
Fjölmennir öfgahópar

Evrópsk

könnun sýnir aukinn styrk hægri öfgahópa, einkum meðal ungra karla. Þeir óttast innflutning fólks frá öðrum löndum, einkum múslima. Tengist ótta við innflutning glæpona frá Austur-Evrópu og kröfunni um úrsögn úr Schengen-samstarfinu. Tengist á allra síðustu mánuðum kröfunni um brottrekstur Suður-Evrópuríkja úr Evrópusambandinu og frá evrunni. Vilja þrengja múra Evrópu og þrengja múra eigin þjóðar. Ekki verður séð, að neitt verði við öfgana ráðið, að minnsta kosti ekki með hefðbundinni pólitík. Öfgahópar eru víða komnir skipulagðir og fjölmennir inn á þing, hafa áhrif á framvindu stjórnmálanna.
Lítið og lágt – fagurt og frítt

“Skín við sólu Skagafjörður”, var sungið á mannamótum, þegar ég var þar í sveit fyrir sextíu árum. Eyjapeyjar eiga vafalaust eitthvað svipað, líklega eftir Ása í Bæ. Þegar ég mætti í þorrablót sjálfstæðismanna á Seltjarnarnesi fyrir fjörutíu árum, urðum við að láta okkur nægja: “Seltjarnarnesið er fagurt og frítt”. Alltaf er það svo heima í héraði, að menn eru þar beztir og klárastir og náttúran fegurst og stórfenglegust. Á næsta þrepi fyrir ofan eru þjóðsöngvar, sem mæra yfirburði kynsins og hvetja drengi til að fara í stríð. Og alltaf eru til forsetar og pólitíkusar, sem magna þessa rembu.
Tíu ljósmyndatækifæri

Allar borgir, sem vilja höfða til túrista, þurfa staði, þar sem rútur geta stoppað og fólk farið út að mynda. Í Reykjavík ber Hallgrímskirkja af slíkum stöðum. Þar eru útlendingar ætíð að mynda. Næst kemur Sólfarið á Sæbraut. Þar er góð aðstaða og oft margir að mynda. Góð var hugmyndin um stælingu á Kaldárhöfða-sverði Þjóðminjasafnsins á kafi í Melatorgi. Þurfum nokkrar í viðbót, svo sem risavaxið líkneski af Björk við Hörpuna. Gaman væri að setja Helreið Ásmundar Sveinsson klofvega yfir Vesturlandsveg í Ártúnshöfða. Tíu myndir af minnisverðum stöðum Reykjavíkur mundu bjarga margri Íslandsferð.