arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Opnað fyrir Íran

Íran hefur grætt mest á krossferðum Bandaríkjanna í Miðausturlöndum. Um það fjallar

Michael Slackman í International Herald Tribune. Fyrir 11. september var landið umlukt ríkjum súnníta og annarra villutrúarmanna. Súnnítar réðu í Írak, þar sem Saddam Hussein var við völd. Og þeir réðu í Afganistan, þar sem talíbanar voru við völd. Aðrir nágrannar voru líka súnnítar, Tyrkland í norðri og Sádi-Arabía í suðri. Nú hafa Bandaríkin rutt Saddam Hussein og talíbönum til hliðar. Í framhaldinu hafa Íranir notað tækifærið og eru að verða voldugasta ríki svæðisins.
Ófaglegir sendiherrar

Fyrrum sendifulltrúi Breta í Afganistan,

Carne Ross, segir í Guardian, að upplýsingar vestrænna utanríkisráðuneyta um líf og skoðanir fólks í þriðja heiminum séu án samhengis við veruleikann. Menn vogi sér nánast aldrei út úr sendiráðunum og tali þá aðeins við persónur, sem hafa vestrænar skoðanir. Úr því komi greinargerðir og álitsgerðir, sem leiða til rangra ákvarðana vesturveldanna í málum þriðja heimsins. Carne Ross segir, að heimurinn hafi ekki lengur efni á svona ófaglegum vinnubrögðum. Taka þurfi tillit til fólksins, sem verður fórnardýr vestrænna ákvarðana.
Heimsfrægð er hætt

Aðstandendur Food & Fun hátíðarinnar hafa tekið mark á gagnrýni. Þeir halda ekki lengur fram, að heimsfrægir séu erlendu kokkarnir, sem nú keppa og elda á veitingahúsum hér í bæ. Ég kannaði málið á sínum tíma og komst að raun um, að þeir voru aðeins heimsfrægir á Íslandi. Í textreklame Moggans er að þessu sinni farið með löndum og ekki fullyrt neitt um heimsfrægð kokkanna. Aðstandendur ferða íslenzkra kokka á vit franska kokksins Bocuse mættu læra af þessu. Bocuse er enginn stólpakokkur, ekki meðal hundrað beztu í Frakklandi. Keppni hjá honum er einskis virði.
Króníka drottninga

Króníkan var ekki beinlínis fyrir mig. Þar var of mikið af drottningarviðtölum. Ég hafði skakkar væntingar, vonaðist eftir Helgarpóstinum eða Time. Auðvitað má fólk gefa út öðru vísi blöð. En umræðunnar vegna hafði ég gert mér aðrar væntingar. Spáð hafði verið rannsóknum og uppljóstrunum. Of daufur aðalréttur fólst í margorðri úttekt á máli, sem áður var í fjölmiðlum, íslenzkum merkingum á sjóræningjafiski. Ég var löngu áður kominn með upp í háls af drottningarviðtölum. Við þurfum ekki fleiri slíka fjölmiðla. Hannes Smárason var ekki einu sinni spurður um stæði fatlaðra.
Þýðingar Barlómsins

Skemmtilegasti texti, sem ég hef lesið þetta árið, er klausa á bls. 76 í Króníkunni. Þar rekur Barlómurinn orðanotkun stjórnmálamanna, þegar þeir vilja forðast að segja sannleikann. Þar er losun gróðurhúsalofttegunda kölluð “umhverfisvæn notkun endurnýjanlegra orkugjafa” og stóriðjustefna er kölluð að “hafa málið í vönduðum farvegi.” Þar eru risaálver kölluð “deiliskipulag” og miðlunarlón kölluð “rólegt, manngert landslag”. Ég man ekki eftir nokkurri eins samþjappaðri lýsingu á froðusnakki og undanbrögðum landsfeðra og felst í þessari ágætu grein Barlómsins.
Stórhveli illskunnar

Vestrænir stjórnmálamenn kalla þær ríkisstjórnir hófsamar í heimi múslima, sem verstar eru. Fremst fer þar í flokki stjórn Sádi-Arabíu, sem rekur ofsafengna útgáfu af íslam, pyndir fólk og afhausar það, ef það rífur kjaft. Þar ræður þingið engu og konur fá ekki einu sinni að keyra bíl. Önnur ill stjórn, sem kölluð er hófsöm, er stjórn Egyptalands, sem þolir ekki neina andstöðu og pyndir fólk og myrðir fyrir að rífa kjaft. Þessi tvö ríki eru dæmigerð fyrir hræsni vesturlanda í samskiptum við ríki múslima. Hamas og Hesbolla eru síli í samanburði við þessi stórhveli illskunnar.
Jörðin er lasin

Jörðin er lasin, segir

Thomas E. Lovejoy í International Herald Tribune. Við tökum eftir, að eitthvað meira en lítið er að, þegar stórviðri skekja heilu löndin, jöklar bráðna og hafsjóir ganga á land. Hann telur, að líta beri þennan lasleika sömu augum og þegar fólk verður illa veikt. Það verði að gera eitthvað raunhæft í því, ekki bara taka magnyl. Hálfkák dugar ekki hér og þar, þegar sjálft hagkerfið er ekki sjálfbært. Ef jörðin væri maður, væri fyrir löngu búið að senda hana í Hjartavernd og setja ráðamönnum hennar lífsreglur um framhaldið.
Öll göng ókeypis

Íslendingar hafa borgað niður Hvalfjarðargöngin að fullu og eiga nú að fá að fara frítt í gegn eins og lofað var. Um það var samið í upphafi. Það eru svik að láta menn borga áfram til að kosta viðbótargöng. Komin er tími til að eini vegatollur landsins verði lagður niður. Síðan þessi göng voru grafin, hafa önnur göng komizt í brúk án þess að gjald sé innheimt. Samgöngur á landi eru mikilvægur þáttur í jafnrétti eftir búsetu. Svo er annað mál, hvaða göng gagnast mest hverju sinni, viðbótargöng í Hvalfirði eða til dæmis göng í miðri Reykjavík.
Hræðsla heimsbyggðar

Risakönnun á vegum BBC sýnir þau atriði, sem meirihluti heimsbyggðarinnar er á móti. Þau eru talin upp hér að neðan, fyrst það, sem flestir eru á móti: 1. Stríð Bandaríkjanna gegn Írak, 73%. 2. Bandarískur her í Miðausturlöndum, 68%. 3. Meðferð fanga í Guantanamo, 67%. 4. Stríð Ísraels gegn Hezbolla í Líbanon, 65%. 5. Kjarnorkuáætlun Írans, 60%. 6. Mengun andrúmsloftsins, 56%. 7. Kjarnorkuáætlun Norður-Kóreu, 54%. Þrjú verstu atriðin eru á vegum Bandaríkjanna og það fjórða á vegum Ísraels. Vandamál af völdum Írans og Norður-Kóreu koma þar á eftir. Stærsti vandi heims komst bara í sjötta sæti.
Viðurkenna ekki úrslit

Margir þeir, sem segjast vera miklir lýðræðissinnar, geta ekki sætt sig við niðurstöður heiðarlegra kosninga. Þannig geta Bandaríkin og Evrópusambandið ekki sætt sig við meirihlutasigur Hamas í Palestínu og reyna af alefli að grafa undan honum. Nýjasta dæmið um þetta er Serbía, þar sem þrír flokkar grímulausra þjóðernissinna fengu meirihluta atkvæða. Evrópusambandið segir ekki koma til mála annað en að taparar myndi ríkisstjórn.

Neil Clark skrifar grein um það í Guardian. Þriðja dæmið um þetta frá síðustu árum voru kosningarnar í Alsír, sem herinn í landinu ógilti að kröfu Bandaríkjanna.
Borgarar éta sig

Karl Marx og Friedrich Engels höfðu að því leyti rétt fyrir sér, að rökrétt niðurstaða markaðslögmála er einokun. Fyrirtæki éta hvert annað, unz tvö eða þrjú standa til málamynda eftir og semja um markaðinn. Þetta kölluðu þeir, að borgarastéttin æti sjálfa sig.

Tristam Hunt skrifar grein um þetta í Guardian í tilefni af tilboði Nasdaq í Stock Exchange. Við þekkjum þetta vel á Íslandi. Hér er bara samkeppni á litlum reitum, svo sem í bílainnflutningi. Skiptir þá engu, hvort fyrirtækin auglýsa eins og bankarnir íslenzku. Þeir auglýsa ekki bætt kjör, enda hafa þeir vond kjör fyrir alla.
Vinnuvika kennara

Ég skil vel, að kennarar þurfi nítján stundir til að undirbúa átján stunda kennslu og sinna ýmissi skriffinnsku, sem fylgir starfinu. Það er meðal þess sem kemur fram í nýjum bæklingi grunnskólakennara. Ég spyr hins vegar, hvort skólar og kerfi fylgist með, hvort kennarar vandi sig svona mikið. Einnig spyr ég, hvort sömu aðilar fylgist með árangri allra kennara á 150 stunda námskeiðum á hverju ári. Ef öllu þessu er fylgt eftir, má líta svo á, að kennarar vinni sem svarar fjörutíu stunda vinnuviku árið um kring. En hræddur er ég um, að víða séu gloppur, þegar 18 stundir verða að 40.
Órar sækja fram

Ofsatrúarsöfnuðurinn Krossinn sækir nú fram með kreddu af ýmsu tagi. Þar á meðal eru kenningar um, að Biblían sé spádómsrit fremur en helgirit. Þar megi lesa framtíðina milli lína, til dæmis um væntanleg ragnarök, um þátt Ísraels í darraðardansinum og um daVinci lykilinn. Senn hefst málþing, þar sem Krossinn teflir fram Jóni Gnarr og séra Þórhalli Heimissyni þessu til sönnunar. Það er í slíkum jarðvegi skammhlaups milli kristni annars vegar og trúar á spádóma hins vegar, sem upp rís rugl á borð við Byrgið. Kynórar hafa öldum saman verið næsti bær við trúaróra.
Hafró gegn lífríki

Hafró hefur undir stjórn Jóhanns Sigurjónssonar orðið að áberandi óvini umhverfisverndar. Flúið hafa fiskifræðingar, sem hafa áhyggjur af skemmdum miðum, skaðlegum veiðarfærum og almennri ofveiði. Eftir sitja jámenn, sem gera og segja það, sem þeim er sagt. Hætt er við, að þessi firrta stefna hefni sín, þegar vandræðin verða betur ljós. Þá verður Hafró sökuð um að hafa svikizt um á verðinum. Raunar hefur Jóhann gert stofnunina að síamstvíbura Fiskifélagsins, svörtustu afturhaldsstofnunar landsins frá sjónarmiði sjálfbærrar umgengni við vistkerfið.
Logið upp svörtum sandi

Afleitt er drottningarviðtal Kolbrúnar Bergþórsdóttur við Friðrik Sófusson í Blaðinu í dag. Þar heldur Friðrik fram, að andstaðan við orkuver á borð við Kárahnjúka og Neðri-Þjórsá sé náttúruvernd hinna svörtu sanda. Friðrik trúir greinilega eigin áróðri og Kolbrún veit ekki betur. Ég hef hins vegar bæði verið á Vesturöræfum og í Kringilsárrana, ennfremur við Neðri-Þjórsá og veit betur. Þetta eru ekki svartir sandar, heldur vel gróin svæði, sumpart sérstæð. Eins og í öðrum drottningarviðtölum reynir Kolbrún ekki að negla Friðrik á ósvífnum lygum hans.
Tvenns konar blogg

Góður skilnaður er að vera í bloggi. Annars vegar eru nafngreindir, sem skrifa undir fullu nafni og eru lesnir. Hins vegar eru nafnlausir, sem skrifa fyrir vini og ættingja eða til að fá útrás. Ótrúlega margir hinna síðarnefndu eru geðveikir, svo sem sjá má af skrifum þeirra, til dæmis á Barnalandi. Hinir fyrrnefndu bera suma hinna síðarnefndu á bakinu með því að leyfa þeim að skrá nafnlausar athugasemdir neðan við sín skrif. Með því eru hinir nafngreindu að taka ábyrgð á hinum nafnlausu. Siðferðileg ábyrgð hvílir á öllu nafnlausu bloggi, fyrst hjá eiganda síðunnar, síðan hjá netmiðli og síðast hjá netþjóni.
Nafnlaust lýðræði

Mér finnst sumir þeir, sem blogga undir fullu nafni, telja sér sóma að athugasemdum nafnleysingja fyrir neðan. Þær sýni, að einhverjir lesi bloggið. Betri aðferð til að sýna mikilvægi sitt er að birta tölur um notkun. Sjaldnast skipta athugasemdir nokkru máli. Þær eru upphrópanir, sem bæta engu nytsamlegu við upphaflega textann. Nafnlaust lýðræði er snöggtum lakara en nafngreint lýðræði. Ég held, að nafngreindum bloggurum væri fremur sómi af að birta eingöngu athugasemdir þeirra, sem skrifa undir fullu nafni. Þannig stuðluðu þeir að bættu bloggi, vitrænni umræðu í samfélaginu.
Netmiðlar lúta lögum

Fjölmiðlar og aðrir, sem gefa út netmiðla af ýmsu tagi, eiga að gefa bloggurum auðveldan kost á að birta eingöngu athugasemdir undir fullu nafni. Þar með væri ábyrgð vísað frá netþjónum, netmiðlum og viðurkenndum bloggurum yfir á hendur fólks, sem nú felur geðveiki sína undir nafnleysi. Það mundi sleppa athugasemdunum eða vanda þær betur. Hvort tveggja er góður kostur. Dómvenja hefur skapazt um, að lög um prentmiðla gilda um ljósvakamiðla og munu því einnig gilda um netmiðla, þótt á það hafi ekki reynt. Fyrir rest er prentarinn ábyrgur, það er að segja netþjónninn.
Herbert laug

Ég biðst afsökunar á siðblindu Herberts Guðmundssonar, sem var blaðamaður hjá mér fyrir löngu. Hann segist þá hafa falsað viðtöl við Steingrím Hermannsson forsætisráðherra. Þetta er andstætt öllum reglum blaðamennsku. Hún sætir alls konar árásum og á sér þá vörn helzta, að hún fari með satt mál. Ef blaðamenn ljúga upp viðtölum, ráðast þeir að sjálfum hornsteini starfsins. Mér er stórlega brugðið. Ég vissi ekki af þessu atferli Herberts, fordæmi það eindregið og biðst afsökunar á því. Ég vona, að enginn taki upp þessi siðblindu vinnubrögð.
Kristilegur matur

Samhjálp reyndi að halda leyndri svartri skýrslu um stuðningsheimilið að Miklubraut 18. Í fimm mánuði þögðu þessi kristilegu samtök um hneykslið. Þau þegðu enn, ef fjölmiðlar hefðu ekki komizt í málið. Samhjálp vissi um útrunninn og skemmdan mat á heimilinu, en vildi ekki láta borgina vita. Einhverjir starfsmenn velferðarráðs borgarinnar eru viðriðnir skemmda matinn, enda hefur formaður ráðsins varið seinaganginn. Þarna hefur enn og aftur verið notuð kristileg aðkoma að velferð, sem á að vera hjá fagfólki.
Óðir verktakar

Skemmdir verktaka Kópavogsbæjar á Heiðmörk eru dæmigerðar fyrir ofsann, sem fylgir sumum jarðýtumönnum og raunar líka Kópavogsbæ. Þeir grófu sundur lund, sem gróðursettur var í fyrra af ungum börnum til að safna í þróunarhjálp. Þeir grófu líka sundur þjóðhátíðarlundinn. Orkuveitan segir, að umgengni verktakanna hafi verið sérstök. Þeir hafi grafið tuttugu metra breitt svæði í stað tíu metra. Þeir hafi grafið á vitlausum stað. Þeir hafi einnig lagt bílaslóðir gegnum kjarr fjarri vettvangi. Það eru miklir athafnamenn hjá Kópavogsbæ.
Lög um bankaokrið

Tímabært er að setja lög gegn bankaokrinu, hvað sem Jón Sigurðsson bankaráðherra segir því til varnar. Hann segir sjálfur, að ráðherra geti ekki beðið Fjármála- eða Samkeppniseftirlitið að fara í málið. Það þýðir, að smíða verður lög til að koma böndum á okrið. Stjórnarflokkarnir hafa einkavætt bankanna á kostnað almennings. Úr ríkiseinokun hefur verið búin til einkaeinokun. Bankarnir ganga í takt gegn almenningi og spilla afkomu fólks. Þeir éta skuldara sína með húð og hári. Þetta verður að stöðva. En Jón Sigurðsson er enginn maður til þess.
Stríðsyfirlýsing Jóns

Ég skil ekki Jón Sigurðsson ráðherra. Hann lýsir stríði á hendur náttúruverndarsinnum og kallar það tillögu að þjóðarsátt. Flest fólk er annað hvort með eða móti álverum og orkuverum á hálendinu. Jón hefur hins vegar ekki áhuga á slíku, heldur er hann fylgjandi ákveðnu ferli, sem sé lögum samkvæmt. Það ferli byrji með, að reistar séu álbræðslur á Húsavík og í Hafnarfirði áður en sjálft friðarferli Jóns hefst. Það er eins og að semja um frið í stríði með þeim skilmála, að friðurinn byrji eftir fjögur ár. Hugarfar Jóns er rangt. Verra er, að það skilzt ekki og selzt ekki.
Stjórnarskráin endurlífguð

Spánverjar og ýmsir fleiri stuðningsmenn stjórnarskrár fyrir Evrópu vilja endurlífga hana eftir fall í atkvæðagreiðslu í Hollandi. Þeir benda á, að ekki noti öll ríki sér alla þjónustu Evrópusambandsins. Nokkur ríki noti enn sína eigin mynt og Bretland sé ekki aðili að Schengen-samkomulaginu um landamæravörzlu. Ekki þurfi heldur að gera ráð fyrir, að öll ríki vilji nota evrópska stjórnarskrá. Hin mörgu ríki, sem samþykktu hana, geti tekið hana upp, þótt nokkur ríki geri það ekki. Þau fáu ríki megi ekki hindra meirihluta ríkjanna í að nota sér góðan pappír.
Betra seint en aldrei

Þeir, sem hverfa úr þjónustu Bandaríkjastjórnar, eru yfirleitt fljótir að verða andsnúnir stefnu, sem þeir áttu sjálfir þátt í að móta. Frægastur er Colin Powell, sem laug að Sameinuðu þjóðunum og segist nú sjá eftir því. Annað frægt dæmi er Robert McNamara, sem keyrði áfram stríð gegn Víetnam, sem hann er núna orðinn andvígur. Flest dæmin koma úr röðum stríðssinna, sem eru hættir störfum. Þeir nota þá tækifærið til að segja frá, að þeir séu andvígir ofbeldi. Í þeim hópi eru George Lee Butler, Paul Nitze, George Schultz, Sam Nunn og William Perry, jafnvel Henry Kissinger.
Glannaleg gamansemi Geirs

Geir H. Haarde vill vera gamansamur maður. Hann minnir stundum á leikarann, sem kom með replikkur á röngum stöðum. Geir varð frægur fyrir að segja það gera sama gagn, að ná heim einhverri stúlku af ballinu, þótt hann næði ekki þeirri fegurstu. Nú hefur hann aftur orðið frægur af að segja tíu konur, sem urðu barnshafandi í Byrginu, kannski hafa orðið óléttar hvort sem er. Ekki er ljóst, hvar hann fékk þær upplýsingar. Gamansemi ráðherrans er sér á parti karlrembunnar og varla í samræmi við félagslegan rétttrúnað. Samfélagið hefði meira gagn af einlægri afsökunarbeiðni fyrir hönd ríkisvaldsins.
Yfirlýsingar í spurnarformi

Ég vann einu sinni í nefnd með manni, sem gerði ekkert gagn, en flæktist sífellt fyrir með yfirlýsingum í spurnarformi. Ég varð pirraður á honum og losaði mig við hann sællar minningar. Sami stíll er á þættinum Staksteinum í Morgunblaðinu. Þar eru yfirlýsingar gefnar í spurnarformi: Hvað gerir Ingibjörg Sólrún? Ætlar hún að tala gegn þessu? Ætlar hún virkilega í slag við Lúðvík? Þar eru spurningamerki líka sett aftan við málsgreinar, sem ekki fela í sér neina spurningu. Mér finnst stundum, að hrútleiðinlegi nefndarmaðurinn skrifi þennan skondna pistil í Moggann.
Góðsemi á kostnað annarra

Gaman er að vera ríkur fyrir annarra fé. Kosningaskrifstofur ráðherranna, öðru nafni ráðuneyti, unga út greinargerðum, þar sem lofað er upp í ermina ofurupphæðum í vinsældamál á borð við vegi og göng og háskóla. Pappírarnir munu ekki verða að veruleika. Reynslan sýnir til dæmis, að vegaáætlanir þenjast mest út fyrir kosningar, skreppa saman á sumrin og þenjast svo aftur út fyrir jól. Yfirlýsingar ráðherra um góðsemi sína á kostnað framtíðarinnar eru einskis virði. En kannski eru einhverjir kjósendur alltaf tilbúnir til að trúa.
Rétt lýsing Egils

Ég er sammála rökum

Egils Helgasonar um frekju auðmagnsins, sem heitar sífellt meiri forréttindi umfram fátæklinga. Sama er, hversu lág verða gjöld fyrirtækja, á endanum heimta forstjórarnir núllgjöld. Óréttlætið og stéttaskiptingin í landinu sést bezt af, að skattur á vinnutekjur er 38%, en skattur á fjármagnstekjur er 10%. Skýrara dæmi er ekki hægt að finna um klofning þjóðarinnar í tvær þjóðir, sem eiga ekkert sameiginlegt. Sjálfur borga ég margfalt hærri skatta en Björgólfur Thór Björgólfsson. Ég er skattalegur merkisborgari, en hann er ekki einu sinni meðborgari.
Misjafnt fiskerí

Of tíðar eru kannanir á fylgi flokkanna. Hversu oft verða þær, þegar nær dregur kosningum? Spjall um breytingar á fylgi flokka yfirgnæfir spjall um, hvað flokkarnir muni gera á næsta kjörtímbili. Tilbreyting var þó að fá inn á milli könnun á trausti flokksfeðra. Steingrímur J. Sigfússon nýtur álits út fyrir flokkinn og Ingibjörg Sólrún Gísladóttir nýtur ekki álits alls flokksins. Aðrir eru í meðallagi, nema Björn Bjarnason, sem sífellt er jafn óvinsæll, og Jón Sigurðsson, sem mælist alls ekki. Könnun Fréttablaðsins segir, að Samfylking og Framsókn þurfa að fara að huga að nýjum formanni.
Þjóðarsátt þríflokks

Jón Sigurðsson og Jónína Bjartmarz segjast vera að bralla þjóðarsátt um nýtingu á auðlindum. Eftir lýsingum þeirra er ekki um þjóðarsátt að ræða, heldur sátt milli stjórnarflokkanna og Samfylkingarinnar um undanbrögð og athuganir fram yfir kosningar, svo að hægt sé að setja aukinn kraft í stórvirkjanir eftir kosningar. Ég veit ekki, hverjir eiga að trúa spunanum um þjóðarsátt, en hræddur er ég um, að kaupendur verði fáir, nema nokkrir bæjarstjórar og bæjarfrömuðir Samfylkingarinnar, sem sakaðir hafa verið um að reyta fylgið af henni til að koma álveri í Hafnarfjörð og Húsavík.
Sadistasjónvarp

“24” er ógeðslegasta efni sjónvarpsins fyrr og síðar. Þessi langvinna sería frá Fox sýnir illa geðveikan leyniþjónustumann að nafni Jack Bauer, leikinn af Kiefer Sutherland, pynda meinta óvini ríkisins og starfa að mestu leyti á svig við lög ríkisins. Bandarískir hershöfðingjar heimsóttu ábyrgðarmenn seríunnar og kvörtuðu yfir, að bandarískir hermenn í Írak horfðu á þessa sadistaþætti og töldu þá til fyrirmyndar. Hershöfðingjarnir sögðu pyndingar ekki toga sannleikann úr fólki, sízt múslimskum öfgamönnum, heldur tóma lygi. Þær færi þeim hins vegar langþráð píslarvætti. Sjá

The New Yorker.
Leiðsögn út í hött

Skrítin eru ráð leiðsögumanna um veitingahús í ýmsum borgum og bæjum. Þær birtast til dæmis í auglýsingabæklingi Flugleiða, Mín borg, sem borinn var í hús til mín. Þegar ég hef verið á ferðastöðum við Miðjarðarhafið, hef ég tekið eftir, að sumir íslenzkir leiðsögumenn þjóna matsölustöðum, taka prósentur af Íslendingaveltu. Í Madonna um daginn var reynsla mín af veitingum þveröfug við ráð leiðsögumanna. Með samanburði á dómum erlendra dagblaða og ábyrgra leiðsögubóka á borð við Michelin, Gault-Millau og Zagat, sé ég, að ráðin í bæklingi Flugleiða eru flest út í hött.
Sjónhverfingar

Sjónhverfingar

Sjónhverfingamaðurinn Tony Blair á höttunum eftir nýjum leiðum til að gabba kjósendur. Nú hefur hann fengið sölumeistarann Cialdini til að hressa upp á fylgi kratanna í Bretlandi. Fyrsta regla Cialdini er að vinna eins og sölumenn notaðra bíla. Þeir klófesta kúnna á lágu bílverði og leggja síðan aukaþóknanir ofan á, þegar gengið er frá samningi. Spurningin er, hvort Samfylkingin getur ekki fengið Cialdini til fylgis við sig. Hann getur kennt henni að selja kjósendum umhverfisvernd fyrir kosningar og framkvæma síðan stóriðjustefnu eftir kosningar. Sjá Observer.
Bjarni rökfræðingur

Að svo miklu sem hægt er að skilja grein Bjarna Harðarsonar í Blaðinu í gær, fjallar hún um, að uppsveitarmenn á Suðurlandi og Norðurlandi eigi sama rétt á malbikuðum Kjalvegi og höfuðborgarbúar eigi rétt á manngerðu umhverfi. Hann telur það “úrkynjun, sérgæsku og skinhelgi” að vera á móti veginum. Sérstaklega harmar hann “sjálfskipað” umhverfisverndarfólk, eins og einhver munur sé á sjálfskipuðu og öðru fólki. Bjarni er líklega mesti rugludallur landsins í rökfræði. Enda verður hann þingmaður í vor. Þá er stutt í, að hann verði umhverfisráðherra Framsóknar.
Gunnar sannfræðingur

Íslendingar verja hlutfallslega mestu fé til heilbrigðismála af OECD-ríkjum, segir Gunnar Ingi Birgisson bæjarstjóri í grein í Mogganum í gær. Það er rangt, Bandaríkin eru í OECD og verja hærra hlutfalli. Röng fræði Gunnars er grunnforsenda hans fyrir sex tillögum hans í þessum málaflokki. Af því að sjálf forsenda hans er röng, þá eru tillögurnar líka rangar. Við færum heilbrigðismál okkar ekki í betri farveg með því að færa þau nær Bandaríkjunum. Þar er mestu fé sóað með minnstum árangri. Vandi kerfisins hér er mikill, en Gunnar lýsir honum kolrangt.
Birkir Byrgismaður

Að grunni stafar Byrgishneykslið af lélegum embættismönnum, sem lokuðu skjöl niðri í skúffum í ýmsum ráðuneytum og stofnunum. Pólitísk ábyrgð er þó á fjórum ráðherrum Framsóknar, þeim Páli Péturssyni, Árna Magnússyni, Jóni Kristjánssyni og Magnúsi Stefánssyni. Sá síðastnefndi hefur ekki enn beðizt afsökunar fyrir hönd ríkisins. Ógleymdur er svo Birkir Jón Jónsson, sem var aðstoðarmaður Páls, þegar plöggunum var fyrst stungið undir stól. Hann var síðan formaður fjárlaganefndar, þegar fé var mokað í skandalinn. Hann er líklega sá, sem ber mesta pólitíska ábyrgð á Byrginu.
Toppur hverfis 101

Ferska smárétti að japönskum hætti úr hráum fiski fæ ég á Maru í aldna Ísafoldarhúsinu í Aðalstræti. Annars staðar í borginni eru þeir forsniðnir og geymdir, sigla á færibandi klukkustundum saman í Iðu. Stílhreinn naumhyggjusalurinn hefur verið í rúmlega sex ár í Aðalstræti, síðustu þrjú árin undir heitinu Maru. Í tilefni löggildingar sem gamlingja bauð konan mér á þennan alvörusal að japönskum hætti. Fyrst miso sojasúpa, síðan nokkur eintök af sashimi hráfiski, af sushi (nigiri) hráfiski á hrísgrjónum og af maki hrognum í þangrúllum. Þetta er toppurinn á hverfi 101.
Hláturs er von

Héraðsdómur hefur sýknað útlending, sem fannst með þýfið í bíl sömu nótt og innbrotin voru framin í Reykjavík og á Selfossi. Maðurinn sást líka á eftirlitsmyndum á innbrotsstað. Á sér hafði hann uppdrátt af staðnum. Hann neitaði hins vegar öllu, sagðist til dæmis aldrei hafa komið til Selfoss. Neitaði meira að segja að gefa upp heimilisfang. Því virðist löggan ekki hafa vitað, hver maðurinn var, og ekki getað leitað heima hjá honum. Það eru tröllheimskar löggur, sem klúðra svona einföldu dómsmáli. Maðurinn er auðvitað enn að hlæja. Að vísu án herfangsins.
Burt með krónuna

Við þurfum fremur að losna við krónuna en að fá evruna. Við tölum stíft um evru, af því að mikið af útflutningi greiðist í evrum. En við þurfum frjálsa notkun alls gjaldmiðils. Fyrirtæki geta nú haft bókhald í erlendri mynt og eiga að greiða starfsmönnum laun í sömu mynt. Þannig fáum við kosti traustra gjaldmiðla án þess að binda okkur við evru. En stórmarkaðir eiga að taka við evrum á daggengi til jafns við krónur. Smám saman skiljum við, að það er afnám krónunnar, sem skiptir mestu. Hagkerfi, sem vill vera ríkt, notar ekki gjaldmiðil, sem skekst í andvara. Betra er að hafa engan.
Aðgengileg kaffihús

Nú er loksins hægt að heimsækja kaffihús á Ítalíu. Reykingar þar hafa verið bannaðar og verða bannaðar á veitingahúsum á næsta ári. Ítalía er að koma nýjum evrópureglum í gildi. Í Frakklandi verður á næsta ári bannað að reykja í kaffihúsum og veitingahúsum. Eftir það verður þess ekki langt að bíða, að slíkt verði einnig bannað hér á Íslandi. Reykingar eru sem betur fer að mestu horfnar úr veitingahúsum, en kaffihús eru hér flest enn ekki manngeng vegna kófsins. Eftir tvö ár verða ofsóttir reykingamenn að fara til Danmerkur, sem verður síðasta vígi nikótíns í Vestur-Evrópu.