arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Tveir kostir góðir

Ef ég set efnahagsmál á oddinn, hallast ég að Pírötum. Þeir hafa bezta sýn á framtíð íslenzks atvinnulífs. Mér er ljóst, að tekjur verða því hærri sem lengra er farið frá frumframleiðslu. Internetið er atvinnugreinin, sem mun gefa hæstar meðaltekjur, enda er það varla byrjað enn. Ef ég set hins vegar lýðræðið á oddinn, hallast ég að Lýðræðisvaktinni. Þar eru flestir þeirra, sem voru í stjórnlagaráði. Þeir sýndu þar, að þeir gátu bæði eflt lýðræði og komizt að sameiginlegri niðurstöðu. Ég er ekki sammála því öllu. En okkur vantar sáttapólitík lýðræðis í stað illa innrætts rifrildis um sérhagsmuni.
Sömu Nígeríubréfin

Nígeríubréf Flokksins eru ekki traustari en Nígeríubréf Framsóknar. Þau eru bara sett fram í felulitum. Framsókn vil gefa okkur 240 milljarða fyrir að kjósa sig. Sjálfstæðið vill gefa okkur 60 milljarða á ári í fjögur ár fyrir að kjósa sig, sem gerir samtals 240 milljarða. Allt er þetta á okkar eigin kostnað, hvort sem Íbúðalánasjóður eða lífeyrissjóðir eru millistöðin á leið tjónsins. Báðir flokkarnir vita, að enginn hefur nokkru sinni tapað á að lofa sem beztum sjónhverfingum. Kjósendur eru eins og aðrir Íslendingar, sem fá Nígeríubréf. Þeim finnst þessi góðviljuðu bréf vera ákaflega freistandi.
Þetta er bara plott

Greiði alþingi ekki atkvæði um nýja stjórnarskrá, felur það í sér svik við gefin loforð. Sumir kjósendur vilja gjarna vita, hvaða þingmenn þetta séu, sem hindra framgang málsins. Líklegast er þögult samkomulag á þingi um að hlífa þingmönnum við vitneskju fólks. Ábyrgðin færist þá yfir á alþingi í heild. Þá verður það kosningamál að berjast gegn endurkjöri allra, sem nú sitja á alþingi. Alvarlegt er að setja í gang yfirgripsmikið ferli nýrrar stjórnarskrár og fallast svo hendur, þegar til kastanna kemur. Þingmenn mega alls ekki geta falið sig bak við plott Árna Páls um enga atkvæðagreiðslu.
Lífseigur spuni

Oddný G. Harðardóttir þingflokksformaður endurtekur spunann um, að málþóf Sjálfstæðisflokks og Framsóknarflokks hindri framgang stjórnarskrárinnar. Segja þó lög um alþingi, hvernig málþóf verði stöðvað og gengið til atkvæða. Forseti alþingis getur ákveðið það eða níu þingmenn. Oddný var ekki spurð um þetta í útvarpinu, enda eru fréttamenn hættir að brjóta málin til mergjar. Málþóf hindrar ekki afgreiðslu, heldur svik nýs formanns Samfylkingarinnar við loforð um framgang stjórnarskrárinnar. Nauðsynlegt er að greiða atkvæði, svo að kjósendur fái að vita, hvaða þingmenn munu bregðast stjórnarskránni.
Kafað í prósenturnar

Kannanir segja okkur, að fimmflokkurinn skelfilegi fá alla þingmenn á næsta kjörtímabili. Staðan er ekki svona slæm. Gallup gefur beztu upplýsingarnar um dreifingu úrtaksins. Aðeins sex af hverjum tíu svara spyrlunum. Af þeim, sem svara, nefna aðeins átta af hverjum tíu einhvern flokk. Af þessari rest eru aðeins átta af hverjum tíu, sem nefna hinn hræðilega fimmflokk bófa og bjána. Fréttin úr nýjum könnunum byggist því á svörum fjögurra af hverjum tíu kjósendum. Gefur okkur bjartsýni til að vona, að nýju flokkarnir eigi góðan séns. Hafa margir ekki birt framboð enn og eiga eftir að kynna sig.
Slátrar líka Samfylkingunni

Árni Páll Árnason feilaði, þegar hann reyndi að beita klækjum til að slátra stjórnarskránni. Á stuttri formannstíð hans hefur fylgi flokksins hrunið. Þingflokkurinn er klofinn vegna mistaka hans. Fylgið mun áfram rýrna, þegar flökkufylgi flokksins frá 2009 fattar, að Árni Páll sveik stjórnarskrána. Og áttar sig á, að hann er umbi Sjálfstæðisflokksins í Samfylkingunni. Að hann er að undirbúa stjórnarsamstarf Sjálfstæðisflokks og Samfylkingarinnar. Að vísu er stjórnarskráin ekki fremsta hitamál allra. Samt mun hún vera þung á metunum í kosningunum í apríllok, þegar Samfylkingunni verður slátrað.
Fullt hús bófa og bjána

Fjórflokkurinn eða fimmflokkurinn er skelfilegur. Þar eru bófaflokkar tveir á framfæri kvótagreifa og pilsfaldagreifa. Annar þeirra tvöfaldar fylgi sitt út á Nígeríubréf með tilboði til fávísra kjósenda. Svo eru þar bjánaflokkar tveir, sem hafa svikið þjóðina tvöfalt. Í fyrsta lagi með því að sigla stjórnarskránni í strand. Og í öðru lagi með því að reyna að troða afsali þjóðarauðlindarinnar í hendur kvótagreifa í tuttugu ár. Fimmti flokkurinn fer í stjórnarsæng með hverjum, sem býður. Samkvæmt könnunum fær þessi fimmflokkur ALLA þingmenn næsta kjörtímabils, fullt hús. Þjóðin virðist galin.
Píratar góður kostur

Píratar hófu undirbúning kosninganna af krafti. Framboð eru komin í ljós og stuðningsfólk flokksins virkt á fésbók og í öðrum nýmiðlum. Þarna er ungt fólk, sem skilur nýmiðla og getur beitt sér framhjá hefðbundnum fjölmiðlum. Get vel hugsað mér að kjósa pírata, einkum þar sem Birgitta Jónsdóttir er í framboði í mínu kjördæmi. Ég á að vísu eftir að sjá, hvernig Lýðræðisvaktin stjórnarskrármanna fer af stað. Og hverjir verða þar í framboði. Hef trú á Þorvaldi Gylfasyni og öðrum þeim félögum. Þau eru enn varla farnir að mælast í skoðanakönnunum. En það lagast vonandi, þegar þau loksins komast í gang.
Flótti víða brostinn á

Margir flýja Sjálfstæðisflokkinn þessa dagana. Flýja Moggann, kvótagreifana, fjárglæfra-formanninn og málþófsmenn hans, ályktanir landsfundar að hætti ameríska teboðsins. Skrítið samt, að flóttaliðið þorir varla að fara lengra en yfir í Framsókn. Hafa um margt annað að velja, svo sem Hægri græna og Samfylkinguna undir formennsku frambjóðanda Flokksins. Ég get hins vegar vel skilið, að kratar í Samfylkingunni flýi í mótmælaskyni undan Árna Páli Árnasyni yfir í Bjarta framtíð. Get líka skilið, að fólk flýi vinstri græna yfir í vinstri smáflokka. Í Dögun, Pírata eða jafnvel enn nýrri framboð þar.
Undir fölsku flaggi

Við höfum lengi vitað, að Flokkurinn og Framsókn eru andvíg frumvarpinu að stjórnarskrá. Fara ekkert í felur með afstöðuna. Samfylkingin þykist hins vegar styðja frumvarpið, en berst gegn því að tjaldabaki. Stefna hennar er að salta málið án atkvæðagreiðslu til að fela svik þingmanna. Þess vegna er lögum um alþingi ekki beitt gegn málþófi. Sama er að segja um Vinstri græna, þótt þar séu svikin við þjóðaratkvæðið ekki eins megn. Ekki tekst að smala saman níu þingmönnum til að styðja þjóðaratkvæðið með því að leggja fram dagskrártillögu. Fimmflokkurinn mun hindra atkvæðagreiðslu um stjórnarskrá.
Fá að leika lausum hala

Erlendis komast þingmenn og aðrir pólitíkusar ekki upp með botnlaust bull og fleipur. Pressan tekur þá fyrir, greinir sundur bullið og fær fræðimenn til að salla þá niður. Þar kæmust Árni Páll Árnason og Magnús Orri Schram ekki upp með að muldra í síbylju, að málþóf hindri framgang nýrrar stjórnarskrár. Erlendis mundi pressan reka lög um alþingi upp að nefinu á úreltu gaurunum. Mundi spyrja þá, hvernig þeim dettur í hug að fara með slíkt fleipur. Hér fá þeir hins vegar óáreittir að endurtaka bullið. Þurfa ekki að svara sértækum spurningum um ákvæði í lögum, sem mæla fyrir um, hvernig málþóf sé stöðvað.
Eldhús sjónhverfingamanna

Samkvæmt stjórnarandstöðu Sjálfstæðis og Framsóknar er hægt að leysa vanda þjóðarinnar með einu pennastriki. Með því að lækka skatta. Þannig má efla hag heimilanna og auka félagslega velferð, til dæmis bjarga Landsspítalanum. Allt með því að lækka skatta. Einkum lækka skatta á auðfólk og fyrirtækja sem veiða í þjóðareign sjávarins, svo og stimpilgjöld og vörugjöld. Samkvæmt löngu hrakinni kenningu frjálshyggju um, að lækkun skatta fylli ríkissjóð. Á eldhúsdegi alþingis var þetta allt svona einfalt. En Sigmundur Davíð tekur sig bezt út í gervi sjónhverfingamanns við að draga kanínur upp úr hattinum.
Trúa öllum Nígeríubréfum

Sigurður G. Tómasson lýsir vel stefnu hrunflokkanna: “Lækka skattana, borga skuldirnar, reka alla kommana og svo fá allir sleikjó á eftir.” Kristinn Hrafnsson lýsir vel vinsælustu flokkum landsins með ímyndaðri skoðanakönnun: “Veldu reynsluna. Við rústuðum Íslandi, en það var geðveikt gaman”, 33%. “Það var hárrétt að hunsa heilbrigða skynsemi. Gerum það aftur”, 18%.”.. “Ég kann spila á gítar og vinur minn á harmoníku”, 13%. Er nokkur furða, þótt margir telji íslenzka kjósendur afspyrnu heimska og altjend óvenjulega lausa við allt, sem heitir minni. Trúa sérhverju Nígeríubréfi, sem þeim berst.
Uppnám Samfylkingar

Stjórnarskráin nýja hefur verið í uppnámi síðan Árni Páll Árnason tók að sér að slátra henni. Hún komst ekkert í meira uppnám við að koma aftur fram í breytingartillögu. Kenning Magnúsar Orra Schram í sjónvarpinu í kvöld var bull. Margrét Tryggvadóttir segir réttilega, að alþingi beri skylda til að taka afstöðu til uppkastsins. Meira er uppnámið ekki af hennar völdum. Allt uppnám í málinu er Samfylkingunni að kenna, tilraunum hennar til að þjóna hugðarefnum Sjálfstæðisflokks. Því er réttlátt, að fylgi Samfylkingarinnar hefur rýrnað um helming. Við þurfum ekki tvo Sjálfstæðisflokka, einn nægir.
Flett ofan af svikurum

Nú súrnar heldur betur plottið hjá stjórnarsinnum, sem þóttust vilja nýju stjórnarskrána, en tefldu henni í öngþveiti á alþingi. Margrét Tryggvadóttir hefur unnið það afrek að leggja nýju stjórnarskrána fram sem breytingu á frávísunartillögu flokksformanna. Arfavitlausri frávísun Árna Páls Árnasonar Katrínar Jakobsdóttur og Guðmundar Steingrímssonar er þar með stefnt í voða. Þegar tillaga Margrétar verður borin undir atkvæði, kemur skýrt í ljós, hve lítil eru heilindi alþingismanna. Þá munu stjórnarskrársinnar taka vel eftir hvernig atkvæði einstakra þingmanna falla. Alls ekki þarf að kjósa þá í vor.
Vond gisting og matur

Vandi ferðaþjónustu felst ekki í of mikilli fjölgun hótela, þótt bransinn haldi því fram. Vandinn felst í þessu venjulega eftirlitsleysi ríkisins. Svört gisting eykst örar en önnur gisting og ekkert er gert í því. Í henni felst óheiðarleg samkeppni við þá gistingu, sem er uppi á borðum. Og svo eru komnir í bransann nokkrir gullgrafarar. Verðleggja gistingu eða mat langt umfram léleg gæði, sem þeir bjóða. Sögur af vondri gistingu og vondum mat sjást ótt og títt á veraldarvefnum. Gullgrafararnir okkar eru að venju þegar farnir að skaða ferðaþjónustuna og um leið framtíðartekjur okkar af henni.
Gæfuhjól Framsóknar

Misjöfn gæfa Framsóknar og Sjálfstæðis stafar af, að Framsókn skipti um formann og þinglið eftir hrun. Sjálfstæðis burðast enn með formann og kandídata úr ofurgræðginni fyrir hrun. Sigmundur Davíð var líka róttækari í IceSave, sem er Íslendingum hjartans mál. Er líka iðnari við að endurskrifa söguna, segir ríkisstjórnina hafa afhent vogunarsjóðum bankana. Gleymir, að það var að kröfu Framsóknar. Segist líka hafa hvatt til kaupa ríkisins á kröfum í bankana á botngengi. En gögn um þá hvatningu er hvergi að finna. Sigmundur er þannig hraðlygnari en Bjarni. Gleður fábjána og magnar fylgið.
Þá dreymir um ofbeldi

Svo vissir eru ofbeldishneigðir sjálfstæðismenn um kosningasigur, að þeir eru farnir að hóta fréttamönnum. Styrmir Gunnarsson segir mannabreytingar nauðsynlegar á fréttastofunni. Jón Gunnarsson segir rétt að fækka þeim, sem grunaðir eru um samfylkingu eða vinstri grænt. Ofbeldishneigðin er arfur frá Davíð Oddssyni, sem enn er dýrlingur þeirra. Stjórnaði landinu með ógnunum. Verkfræðingar og náttúrufræðingar þorðu ekki að andmæla Kárahnjúkavirkjun af ótta við atvinnumissi. Davíð lagði niður heila Þjóðhagsstofnun til að sýna mátt sinn. Og vitgrannir kjósendur vilja fá bófaflokkinn aftur til valda.
Mammútur Ólafs floppar

Nokkrum sinnum hef ég kvartað yfir hægagangi í störfum Sérstaks saksóknara. Sárafáum málum er lokið á þann hátt, að þau séu komin fyrir dómstóla. Fyrir nokkrum árum lofaði Ólafur Þór Hauksson meiri hraða í afgreiðslu mála. Með örri fjölgun starfsmanna hefur starfið skriðð hægar. Því hægar sem mál hafa skriðið, þeim mun meira hefur aukizt þögn Sérstaks saksóknara. Nú er þar allt orðið leyndó að hefðbundnum hætti yfirstéttar íslenzkra embættiskónga. Ekki er lengur vitað neitt um, hvort einhver sakamál birtist upp úr þessu Pandóruboxi hans á næstu mánuðum. Hundrað manna mammútur Ólafs er að floppa.
Þjóðaratkvæði í vor

Frábær er sú hugmynd að hafa þjóðaratkvæði um núverandi frumvarp að nýrri stjórnarskrá samhliða alþingiskosningum í vor. Þar með væri slegið föstu, hvort þjóðin vill þessa nýju stjórnarskrá eða ekki. Nýtt alþingi fengi að vísu tækifæri til að sparka enn einu sinni í þjóðina. En sú ákvörðun er þá bara vandi þess alþingis. Of mikið hefur verið fullyrt í allar áttir á þingi um kosti og galla þessa nýja frumvarps. Því er gott, að þjóðin fá tækifæri til að segja sitt álit. Frumvarp um það má afgreiða samhliða afgreiðslu stjórnarskrárinnar. Í því skyni má lengja þingtímann til næstu mánaðamóta.
Mývatni slátrað næst

Þetta er verk pólitíkusa, sem voru geðbilaðir af frekju. Davíð Oddsson og Halldór Ásgrímsson ákváðu að valta yfir Skipulagsstofnun. Hún hafði varað við flutningi Jökulsár yfir í Lagarfljót. Fljótið “var eyðilagt vísvitandi af spilltum stjórnmálamönnum”, segir Andri Snær Magnason um Davíð og Halldór “ofbeldismenn”. Það er rétt lýsing á hrottafenginni frekju og yfirgangi, sem höfundar hrunsins sýndu landi og þjóð. Kominn er tími til að setja dólgana bak við lás og slá. Fá loksins frið í landinu fyrir dólgum, sem blindast af sínu pólitíska valdi. Næsta skref næstu frekjudólga verður að eyða Mývatni.
Nægur tími á alþingi

Ekkert í lögum bannar fundi alþingis allt fram að kjördegi. Engin lögmál segja, að þingmenn eigi að hafa styttri vinnutíma en aðrar stéttir. Þeir hafa fátt þarfara að gera en að ræða nýja stjórnarskrá næstu fimm vikur. Ákveði þeir að fara í frí löngu fyrir kjördag, eru þeir að misnota aðstöðu sína. Stjórnarskráin hefur verið meira en nógu lengi í vinnslu. Á öllum stigum málsins verið tekið tillit til meintra sérfræðinga. Nú síðast til vitringa frá Evrópu. Á öllu þessu hefur þegar verið tekið. Alþingi er því ekkert að vanbúnaði að fara í fimmtíu stunda málþóf og greiða síðan atkvæði.
Hástig sjónhverfinga

Afkastamesti sölumaður snákaolíu á landinu er Sigmundur Davíð Gunnlaugsson. Getur haft tvö gagnstæð trix á lofti samtímis. Í fyrsta lagi hyggst hann stela peningum erlendra fjárfesta til að borga skuldir fólks í of stórum íbúðum. Í öðru lagi hyggst hann laða erlenda fjárfesta til landsins til að fjármagna gæluverk Framsóknar. Mikla hæfileika til sjónhverfinga þarf til að ná báðum markmiðum samtímis. En hann veit, að aldrei hefur neinn tapað á að vanmeta greind almennings. Þess vegna flykkist fylgið þeim mun meira til Framsóknar sem Sigmundur Davíð lofar fáránlegri pennastrikum út og suður.
Stóri bróðir blankur

Um daginn var fjallað um aðgang að lyfjum, sem kosta nokkra tugi þúsunda króna á ári og hægja bara á sjúkdómi. Því hökti það í tryggingakerfinu. Samt eru þetta smáaurar í samanburði við ýmsar varnir eða frestanir gegn ýmsum sjúkdómum, bæði lyf og síur. Geta lyfjafræði og læknisfræði við að búa til lyf og síur vex margfalt hraðar en geta samfélagsins við að borga aukinn sjúkrakostnað. Kostnaður við suma sjúkdóma verður svo hár, að fyrr eða síðar setjast kerfismenn niður við að velja og hafna. Ekki getur ríkið endalaust borgað ofsadýrar nýjungar. Sumu verður hafnað, því Stóri bróðir er blankur.
Hundrað milljörðum stolið?

Því meira sem reynt er að hindra birtingu símtals Davíðs og Geirs 6. október 2008, þeim mun meira stækkar málið. Enda snýst það um 500 milljón evrur, sem gætu numið 100 milljörðum króna á réttu gengi. Snýst um meira fé en kostnað við nýja Landspítalann. Alvarlegar spurningar hafa birzt í fjölmiðlum: Hver var tilgangur fjárveitingar Seðlabankans á hrundeginum? Í hvað átti aurinn að fara? Hvers vegna fór peningurinn til Deutsche Bank, en ekki til London? Átti ekki að bjarga fyrirtæki Kaupþings þar? Hvað varð um peninginn, stal einhver honum? Kannski smámál fyrir Davíð, en stórmál fyrir kvalda þjóð.
Kerfið forheimskar fólkið

Mary Luz Suarez Ortiz sjónvarpskokkur fær ekki ríkisborgararétt af dulinni ástæðu. Mál hennar hefur verið í fréttum í tvo sólarhringa án þess að okkur sé sagt frá ástæðunni. Kerfinu er nánast fyrirmunað að gefa upplýsingar. Annað dæmi er símtal Davíðs Oddssonar og Geirs H. Haarde 6. október 2008, þegar hundrað milljarðar hurfu út í buskann. Búið er að fjalla um þetta í mörg ár, en kerfinu er fyrirmunað að gefa upplýsingar. Því er ekki skrítið, þótt þjóðin sé úti að aka í pólitík. Hún fær ekki að vita neitt um það, sem máli skiptir. Kerfið telur það vera hina mestu ósvinnu að uppfræða fólkið.
Ilmurinn af útlöndum

Staða Íslendinga gagnvart umheiminum og Bruxelles sérstaklega er tvíeggjuð. Minnir mig á stöðu mína fyrir rúmum fimm áratugum gagnvart umheiminum og Þýzkalandi sérstaklega. Eftir stúdentspróf valdi ég milli þess að fara vel troðinn stíg í háskólanum eða finna ilminn af hinum stóru útlöndum. Ég valdi síðari kostinn og hef síðan ekki verið samur. Fattaði, að Ísland er ekki nafli alheimsins. Og að flestu er betur fyrir komið í útlöndum. Síðan hef ég verið Evrópusinni. Vil nota Evrópu til að losna úr þrælakistu innlendra yfirstéttarbófa. Sú þrælakista er skálkaskjól bófanna og heitir þjóðremba.
Stríðið gegn neytendum

Á sama tíma og landbúnaðurinn gælir við hugmyndir um aukinn útflutning á kjöti hamast hann gegn innflutningi. Þar á bæ ímynda menn sér, að séríslenzk einstefna á þessu sviði gangi upp. Eftirlitsstofnun EFTA er þó farin að hafa afskipti og heimtar rök fyrir hinni íslenzku óskhyggju. Raunar er óskhyggjan ekki íslenzk, því hún andstæð hagsmunum neytenda, sem vilja og þurfa aukna fjölbreytni. En pólitíkusarnir hugsa aldrei um hagsmuni neytenda, bara um sérhagsmuni. Steingrímur J. Sigfússon segir, að við “tökum þetta stríð alveg til enda”. Hyggst berjast gegn neytendum alveg til enda. Það er dæmigert.
Inngróin leyndarhyggja

Leyndarhyggja er versti vandi þjóðarinnar. Vanþekking hennar á gangverki þjóðfélagsins gerir henni ókleift að gegna skyldum frjálsborinna borgara. Hundrað milljarða símtal Davíðs og Geirs í hruninu er enn leyndó. Heilar stofnanir passa, að fólk fái ekkert markvert að frétta. Fremstar fara þar Persónuvernd bófa, sem bannar birtingu kennitalna. Og Úrskurðarnefnd um upplýsingamál, sem hafnar birtingu hvers kyns ríkisskjala. Allir bankar fela illvirki sín að baki bankaleyndar, jafnvel Seðlabankinn. Kontóristar ríkis og ríkisverndaðra stofnana telja öll opinber gögn vera sitt eigið prívatmál.
Hundrað milljarða símtal

Stærsta einstaka tjón okkar í hruninu varð 6. október 2008. Þá töluðu Davíð Oddsson og Geir H. Haarde saman í síma. Umræðuefnið var veðlaust lán Davíðs seðlabankastjóra til Kaupþings upp á 500 milljónir evra eða 100 milljarða króna. Símtalið var tekið upp í Seðlabankanum. Alþingi hefur ítrekað reynt að komast yfir símtalið, en ekki fengið enn. Hlýtur það þó að segja mikla sögu um, hvor bófinn ber meiri ábyrgð á þessu stjarnfræðilega tjóni okkar. Lánið var veitt án veða og án pappíra eða skjala. Engar forsendur voru til fyrir slíkri óreiðu. Seðlabankinn varð gjaldþrota á kostnað skattgreiðenda.
Þorrinn verður langur

Fyrir löngu hafði krónan gengi. Gátum farið með hana í banka og skipt fyrir evru. Blöðruhagkerfi Davíðs sprengdi himnaríkið í loft upp. Nú er krónan verðlaus, hefur ekkert gengi. Réttar sagt alls kyns gengi eins og á tíma bátagjaldeyris. Seðlabankinn skammtar evrur á ýmsu verði, á aldrei nægar, of margir bítast um þær. Slík verður staðan í mörg ár. Þurfum að taka upp evru, en höfum ekki burði, uppfyllum ekki skilyrðin. Verðum enn að þreyja þorrann, fara varlega í að lina höft. Á meðan fáum við lítið af lánum, hver lánar fávitum? Verðum að treysta á ferðaþjónustu, sem kostar litla fjárfestingu.
Hagvöxtur er blásin blaðra

Hagstofan segir okkur, að fjárfesting í fyrra hafi verið svipuð og hún var árið 1997. Mörgum finnst 1,6% of lítið, hefðu viljað 3,4%. Miðuðu þá við Helguvík, Landspítala og Vaðlaheiði, sem hefur seinkað. Allt ríkisdrifnar framkvæmdir, sem sýna íslenzka kapítalismann í hnotskurn, ríkisdrifinn pilsfaldakapítalisma. Kostunarmenn Sjálfstæðisflokksins og Framsóknar hafa alltaf lifað á pólitíkinni, en ekki á eigin verðleikum. Gjafakvóti útgerðar og uppgrip verktaka eru þar stærstu liðirnir. Þótt ríkisdrifnar framkvæmdir reiknist í hagtölum, er það marklaus hagvöxtur, blásið lofti í blöðrur.
Dramatísk pennastrik

Framsóknarflokkurinn ber mesta pólitíska ábyrgð á því, sem hagsmunaaðilar kalla forsendubrest í skuldum heimila. Barðist fyrir 90% íbúðalánum, þótt vita mætti, að slíkt væri æðislega áhættusamt. Framsókn hefur ætíð verið fyrir dramatísk trix. Eins og þegar hún ætlaði að afnema fíkniefni með einu pennastriki. Minnir á Ögmund Jónasson, Stóra bróður í klámmála-ráðuneytinu. Dramatísk árátta Framsóknar magnaðist í innreið Kögunarbarnsins í formennsku flokksins. Nýja pennastrikið felst í afskrift skulda heimilanna. Á kostnað hverra? Auðvitað er trixið á kostnað skattgreiðenda, eins og önnur dramatík.
Dýrasti potarinn

Hratt breytist fyrrum landsfaðir í ýkta mynd Kristjáns Möllers. Steingrímur J. Sigfússon er orðinn kjördæmapotari af dýrustu sort. Draumur Húsvíkinga um stóriðju í túngarðinum á að rætast. Til þess að svo megi verða þarft þú að borga hálfan fjórða milljarð. Það er rétt, skattgreiðendur eiga að punga út þessari upphæð. Stóriðjan verður nefnilega á kostnað almennings eins og þær hinar fyrri. Þetta verða styrkir í höfn og vegi, lagfæringu lóðar og einkum þó í svokallaða “innviði”. Þá verða þarna niðurgreiðslur á þjálfun og fleira fyrir bláfátæka stóriðju, sem skattgreiðendur borga auðvitað með glöðu geði.
Árni Páll laug bara

Árni Páll Árnason laug einfaldlega, að ekki væri stuðningur á Alþingi við stjórnarskrárfrumvarp þjóðarinnar. Alls hafa 32 þingmenn lýst skriflega stuðningi sínum. Á þeim lista eru ekki Árni Páll sjálfur og heldur ekki Ásta Ragnheiður Jóhannesdóttir, meðreiðarsveinn Árna í lyginni. Í leiðindamálið flæktust líka formennirnir Katrín Jakobsdóttir og Guðmundur Steingrímsson. Þau létu Árna Pál ljúga sig full. Með því að kasta þjóðarfrumvarpi, sem kom út úr lögmætu ferli, er alþingi í þann mund að fremja glæp gegn lýðræðinu. Tillaga Árna Páls um, að allt ferlið sé bara skrípó, er rakin ósvinna.
Hvar er allt fólkið?

Hvar er þúsundið, sem tók þátt í þjóðfundinum 2009 um stjórnarskrá? Hvar eru þau hundraðogfimmtánþúsund, sem tóku þátt í þjóðaratkvæðagreiðslunni í október? Hvar er sá eindregni meirihluti, sem vildi byggja nýja stjórnarskrá á grundvelli tillagna stjórnlagaráðs? Hvað hugsar allt þetta venjulega fólk um misþyrmingu Sjálfstæðisflokksins, Framsóknarflokksins og núna síðast Samfylkingarinnar á niðurstöðum þessa ferils? Fróðlegt væri að vita, hvort fólk lyppast almennt niður. Eins og pupullinn hefur jafnan gert hér á landi andspænis handaflinu. Eða hvort fólk rís upp til varna í kosningunum í vor.
Ofsóttir auðmenn

Undarleg fyrirsögn í Fréttablaðinu um 260 manns, sem “borga mest allt sitt í auðlegðarskatt”. Næsti bær væri: “Vonda stjórnin ofsækir gamlingja út yfir gröf og dauða”. Sköttum var breytt árið 2009 á þann hátt, að fátækir borgi minna og auðugir borgi meira. Samt eru skattar á auðuga lægri hér en víðast á Vesturlöndum. Fjármagnstekjuskattur er lægri en vinnutekjuskattur, svo enn eru skattar hærri á venjulegu launafólki en á ofurtekjufólki. Undanfarinn áratug hafa þeir, sem betur mega sín, hagrætt sköttum í sína þágu. Á því varð örlítil breyting árið 2009, en ekki svo mikil, að jafnvægi hafi náðst.
Minnihlutinn sigraði

Við sjáum nú, hvað mark Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn taka á uppgjöf Árna Pála Árnasonar. Alls ekki neitt. Framsókn dregur bara upp plagg frá Jóhannesi Nordal um eignarhald kvótagreifa á auðlindum hafsins. Sáttatón er þar hvergi að finna. Og umboðsmaður ógreiddra atkvæða hertekur ræðustól Alþingis að venju. Þetta eru bófar og flokkar þeirra bófaflokkar, sem ekki er hægt að semja við. Auðvitað bera Sjálfstæðið og Framsókn mesta ábyrgð, en hafa ekki meirihluta á alþingi. Þurftu aðstoð við ódæðið og fengu hana hjá Árna Páli. Hann var kvislingurinn, sem formlega slátraði stjórnarskránni.
Kosningamálið er klárt

Stjórnarskráin verður stærsta kosningamálið í vor. Ekki tókst að koma fram lögmætum þjóðarvilja. Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkurinn eru því andvígir. Ekki verður byggt á uppkastinu, sem samþykkt var í þjóðaratkvæðinu í vetur. Bófaflokkarnir hafa til þess stuðning umboðsmanns Sjálfstæðisflokksins í formennsku Samfylkingar. Kvislingurinn Árni Páll Árnason felldi skrána eins og raunar hefur lengi verið ljóst. Í kosningum þessa vors þarf þjóðin að hafna þremur stjórnmálaflokkum, Sjálfstæðisflokknum, Samfylkingunni og Framsókn. Um nóg annað verður að velja eftir geðþótta sérhvers kjósanda.