arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Margfalt heimsmet

Heimskustu kjósendur heims vinna lengsta vinnudag heims til að hafa ráð á dýrasta mat heims. Þeir borga hæstu vexti heims, lifa við mestu landeyðingu heims, velja ráðherra frá pólitískustu vinnumiðlun heims. Þeir bjóða ódýrasta rafmagn heims til að fremja heimsins mestu umhverfisslys á ósnortnum víðernum, sem þær telja bara vera grjót. Þegar þessir heimskustu kjósedur heims koma á kjörstað í vor, munu þeir tryggja völd heimskustu landsfeðra heims til næstu fjögurra ára. Þeir munu þrábiðja landsfeðurna um að halda áfram að misþyrma landi og þjóð.
Fínt blogg í gær

Aldrei þessu vant var vefurinn í gær áhugaverðari en fjölmiðlarnir. Pétur Gunnarsson skrifaði merka grein um, að Björn Bjarnason ráðherrra beri sem fyrrverandi menntaráðherra ábyrgð á því auma ástandi í skjalavörzlu ríkisins, að Björn Bjarnason erfingi vill geyma opinber skjöl föður síns heima hjá sér. Steingrímur Sævarr Ólafsson skrifaði aðra merka grein um, að stjórnarmaður Morgunblaðsins, Skúli Valberg Ólafsson, er líka stjórnarmaður Betsson, sem hefur það verksvið að rýja íslenzka spilafíkla inn að skinni í veðmálum á veraldarvefnum. Og Egill Helgason hýðir hina nýríku.
Boðskapur í bíó

Giles Fraser skrifar í Guardian, að Mel Gibson sé við sama heygarðshornið í Apocalypto og hann var í Passion of the Christ. Boðskapur nýju myndarinnar sé sama gyðingahatrið og dálætið á blóðþyrstum útgáfum kristninnar, sem einkenndu fyrri kvikmyndina. Boðskapurinn víki frá friðar- og ástarstefnu guðspjallanna, fylgi þess í stað svörtum boðskap miðalda og Kalvínisma, að fyrir syndir þurfi menn að borga með þjáningu. Fraser útskýrir, hvers vegna kristnir ofsatrúarmenn styðja dauðarefsingu og láta kristnina þannig rotna að innan. Ofsatrúarmenn og Mel Gibson eru andstæða Krists, segir Fraser.
Veit ekki um úrslit

Ekki er hægt að saka George W. Bush um að vera sjálfum sér ósamkvæmur, segir

Jonathan Freedland í Guardian. Þegar allir segja einum rómi, frá bandarískum herforingjum til samfélags þjóðanna, að nú sé nóg komið af stríði í Írak, ætlar Bush að magna stríðið með 20.000 hermönnum í viðbót. Þótt bandaríska þingið muni ekki fjármagna þessa viðbót. Á sama tíma er Bush kominn í nýtt stríð, við Sómalíu. Hann borgar þar rekstur stríðs af hálfu marxista í Eþiópíu og styður það með loftárásum. Freedland telur, að Bush sé enn ókunnugt um kosningaúrslitin í Bandaríkjunum í nóvember.
Dómsmál um hund

Eigendur hafa deilt fyrir dómstóli um hund samkvæmt Morgunblaðsvefnum. Þetta þótti mér meira en lítið áhugavert efni, en varð fyrir vonbrigðum, þegar ég las textann. Þar var ekki einu sinni mynd af hundinum, ekkert um verðgildi hundsins og ekki talað um galla Leonberger tegundarinnar. Eins og nú er farið að tíðkast í dómsmálum voru hvorki nöfn sækjanda né verjanda og þá auðvitað ekki viðtal við þá. Af hverju eru fjölmiðlar í vaxandi mæli farnir að skilja hliðvörzlu sína þannig, að notendur fjölmiðla eigi bara að fá að vita tæpan helming af hverri frétt? Telja þeir okkur vera fífl?.
Stórfé á mánuði

Enn einu sinni hefur verið sett tala á herkostnað okkar af háu matarverði. Verðið hér er 62% hærra en í Evrópusambandinu samkvæmt fjölþjóðlegri könnun. Ýmsu er kennt um og mest verndun íslenzkra landbúnaðarafurða. Að vísu hefur framsóknarmaðurinn í embætti talsmanns neytenda ekki tekið eftir því. Skrítið að hafa mann frá vinnumiðluninni í slíku embætti. Við þurfum auðvitað að hætta að styðja búvöru, leggja niður krónu og ganga í Evrópu. Þar með ætti samkeppni að verða næg til að halda matarverði á sama stigi og er í Evrópu. Ég mundi græða 20.000 á mánuði.
Fjórir á dag

Fjórir menn á dag þurfa að leita til bráðamóttöku Landspítalans vegna ofbeldis. Læknar stofnunarinnar eru sammála um, að ofbeldi hafi aukizt verulega. Áverkarnir eru “hömlulausir og andstyggilegir” samkvæmt orðavali yfirlæknisins. Þetta stingur í stúf við furðulegar fullyrðingar yfirmanna í lögreglunni um óbreytta stöðu ofbeldismála um langt árabil. Það er staðreynd, að ofbeldi er orðið tryllt hér á landi og oft verða óviðkomandi fyrir því. Taka þarf alveg úr umferð alla ofbeldis-síbrotamenn, sem flestir eru 15-24 ára. Það er hagkvæm aðgerð, sem kemur refsigleði ekkert við.
Rifrildisbransinn

Umræðusýningar í sjónvarpi stjórnast einkum af gagnkvæmri þörf stjórnanda og frambjóðenda. Í annað hvert sinn, sem ég opna fyrir sjónvarp, sé ég umræðusýningu með Birni Inga Hrafnssyni, Sigríði Andersen eða Bjarna Harðarsyni. Annars vegar vantar stjórnendur alltaf fólk til að rífast og hins vegar standa 7-8 frambjóðendur alltaf í biðröð eftir að fá að rífast. Lausnin er auðveld fyrir latan stjórnanda, en hún er þreytandi fyrir fólk, sem langar að kíkja á sjónvarp. Fámennið í rifrildisbransanum er slíkt, að mér finnst sömu leiðindin vera í gangi endalaust.
Hræðsluáróðurinn

Gagnsókn Byrgisins er hafin. Nokkrir fjölmiðlar og yfirlögregluþjónar mála skrattann á veginn. Þeir segja fyrrverandi vistmenn vera sjálfum sér og öðrum til vandræða á götunum, eins og að Byrginu hafi verið lokað. Þetta er marklaus hræðsluáróður og hagsmunagæzla. Til eru aðrar meðferðarstöðvar og aðrir geymslustaðir fyrir fíkniefnasjúklinga. Efla má slíka staði frekar en að ausa eftirlitslaust peningum í stað, sem beitir vafasömum aðferðum, allt frá trúarofstæki og kynórum yfir í pillufæriband hjá úr sér gengnum læknum. Byrgið hefur dæmt sig sjálft úr leik.
Fasisminn lifir

Bandaríska leyniþjónustan, FBI, fékk háskólann í Berkeley í Californíu til að reka vinstri sinnaða kennara, að áreita mótmælendur Víetnam-stríðsins og að efla framabraut Ronald Reagan, sem þá var ríkisstjóri í Kaliforníu og síðan forseti Bandaríkjanna. Dagblaðið San Francisco Chronicle var 17 ár að grafa þetta upp. Í öllum löndum, líka vestrænum, eru leyniþjónustur á kafi í pólitík. Hleranamálin á Íslandi eru gott dæmi um, að undir yfirskyni öryggis ríkisins er abbast upp á vinstri sinnaða pólitíkusa. Nýjar leyniþjónustur á Íslandi munu gera nákvæmlega slíkt hið sama.
Skekja steinhúsið

Ég bý í steinhúsi með steyptu gólfi, veggjum og lofti. Samanlögð þyngd steyputstyrktarjárns þótti mér ævintýraleg, þegar húsið var byggt, til að standast jarðskjálfta. Samt titrar húsið og skelfur í klukkutíma, þegar æstasti nágranninn sprengir áramótabombur sínar. Enginn þarf að segja mér, að þetta sé í lagi. Styrkur sumra áramótasprengja, sem notaðar eru hér á landi, eru áreiðanlega hátt yfir öllum mörkum. Yfirvöld á sviði lögreglu kjósa að setja kíkinn fyrir blinda augað, þegar öldruð börn hefja þetta háværa frístundagaman sitt.
Atómstríð Olmerts

Fyrir mörgum árum var ég í hádegisverði í Jerúsalem, þar sem Ehud Olmert flutti ræðu. Þá var hann þar borgarstjóri, en er nú orðinn forsætis. Ég man, að undir ræðunni hugsaði ég: “Þeir eru margir skrítnir hér í Ísrael, en þessi er sá versti.” Það var eins og að hlusta á ráðherra í Suður-Afríku á tímum aðskilnaðarstefnunnar. Nú hefur Olmert skipulagt atómstríð gegn Íran, að sögn Sunday Times. Því er sagt beint gegn kjarnorkuverum Írans, en geislunin mun verða mörgum saklausum að bana. Það er siðleysi að undirbúa atómstríð. Slíkt er aðeins hægt í Ísrael.
Skítur á fánann

Við vitum, hvað krossfararnir gerðu í Miklagarði árið 1204. Við vitum, hvað spánski herinn gerði í Róm árið 1527. Við vitum, hvað bandaríski herinn gerði í Víetnam og gerir í Írak. Allir herir fremja óhæfuverk. Enginn munur er á hermönnum og geðveikum morðingum annar en búningurinn. Ef einhver er klæddur í einkennisbúning og honum afhent öflug byssa, þá fremur hann óhæfuverk. Veraldarsagan er samfelld saga óhæfuverka í hernaði, þar sem atómbomban skipar efsta sætið. Snúa má við orðalagi Lyndon Johnson forseta árið 1965 og hafa það svona: “Herinn skítur alltaf á fánann sinn.”
Gamansamt myndband

Ég hló svo mikið, að konan hélt ég væri orðinn veikur. Ég las á vísir.is, að sá hestamaður, sem mest hefur barizt gegn öryggishjálmum, væri að semja myndband um það “sem ber að varast fyrir nýliða í hestamennsku”. Kannski segir Sigurbjörn Bárðarson á myndbandinu, að ekki skuli taka mark á áróðri Sigurbjörns Bárðarsonar gegn hjálmum hestamanna. Sigurbjörn hefur þing eftir þing haft veg og vanda af að koma í veg fyrir, að Landssamband hestamannafélaga samþykkti hjálmaskyldu. Nú er hann orðinn eins konar öryggisfulltrúi sambandsins. Ég er enn að hlæja.
Duglegar Flugstoðir

Óskabarn ríkisstjórnarinnar var snöggt að vinna fyrsta afreksverkið á einkavæðingarferlinum. Varla voru Flugstoðir komnar á koppinn, er þær lögðu til fjórföldun á skatti íslenzkra flugvéla fyrir flug á rekstrarsvæði Flugstoða. Tillagan hefur enn ekki verið samþykkt hjá Alþjóða flugmálastofnuninni, en verður það von bráðar. Ég hef ekki vit á, hvaða gjöld eru sanngjörn í einokunarferli. En hitt er ljóst, að Flugstoðir fara af stað með látum, hvort sem er í mannaráðningum eða verðhækkunum. Í raun er einkavæðing bara einkavæðing einokunar, verri en ríkiseinokun.
Munur heimsálfanna

Fjölþjóðleg skoðanakönnun sýnir, að Evrópumenn hafa meiri áhyggjur en Bandaríkjamenn af spjöllum manna á lofthjúpi jarðar. Vandinn hefur lengi verið ræddur í Evrópu. Þar er talað um aðgerðir til mótvægis, en í Bandaríkjanum er enn rætt, hvort þetta sé vandamál eða ekki. Mörg stórfyrirtæki í Evrópu hafa snúist á sveif með umhverfissinnum, en vestan hafs er algengt að stórfyrirtæki fjármagni falsvísindamenn og andstöðu við aðgerðir. Sama skoðanakönnun sýnir sama mun á viðhorfum til ofsatrúarmanna. Evrópumenn telja þá hættulegri en hryðjuverkamenn. Sjá

IHT.
Sushi í himnaríki

Ég er kominn á þá skoðun, að japönsk matargerðarlist sé franskri æðri, þótt ég hafi hingað til verið hallur undir þá frönsku. Sú japanska nær hástigi í einfaldleika, eins og japanskur húsbúnaður er agaðri, hreinni og einfaldari en jafnvel norrænn húsbúnaður. Sushi er bezti japanski maturinn, hrár og kryddleginn fiskur og hrísgrjón sett á borð í munnbitum, einum í einu. Ég sat um daginn við sushi-barinn á Nobu á Metropolitan í London og fékk hvern sushi-bitann á fætur öðrum. Sú matreiðsluhefð gefur ekkert svigrúm fyrir gamlan fisk. Ferskleikinn neistar af öllu. Svona munum við borða í himnaríki.
Sími í leyndarmálum

Saddam Hussein var ekki drepinn í kyrrþey. Vitni tóku aftökuna upp á myndsíma og komu fréttinni út um heim. Ríkisstjórn Íraks riðar til falls, forsætisráðherrann segist vilja hætta, sakaður um óviðeigandi aðstæður við aftökuna. Munið líka símamyndirnar frá Abu Ghraib. Og lögreglan í Los Angeles getur síður níðst á svertingjum, því að myndir úr símum af óhæfuverkum hennar eru óðar komnar á netið. Loks hafa mótmælendur áttað sig á getu myndsíma til að sýna, að fullyrðingar lögreglu og annarra valdhafa um málsatvik eru yfirleitt fjarri lagi. Einnig hér á landi.
Nató í einkaheimi

Einkennilegt er, hversu langt og langvinnt landsfeður treysta sér til að vinna þvert gegn eindregnum vilja almennings. Nató er dæmi um stofnun, sem hagar sér eins og kjósendur í Evrópu séu ekki til. Ýmis verkefni þess eru óvenjulega hötuð, svo sem hernám Afganistans og stuðningur við heimsveldi Bandaríkjanna. Að auki lifir Nató í eigin heimi, langt frá veruleika kjósenda. Þegar Geir H. Haarde fór síðast á fund til Nató, var honum talin trú um, að staðan væri fín og batnandi í Afganistan. Allir fjölmiðlar vita, að ástandið þar er skelfilegt og sífellt versnandi. Undir stjórn Nató.
Fjörug bókasöfn

Bókasöfn í Bandaríkjunum eru orðin geymslustaður fyrir börn. Dagblöð vestra eru full af fréttum um, að foreldrar hendi börnum úr bílum við bókasöfn og segi þeim að fara inn. Söfnin eru talin öruggari en gatan. Ekki eru allir sáttir. Sum söfn hafa ráðið öryggisverði og banna unglingum að vera með hávaða. Þrjár viðvaranir kosta varanlegan brottrekstur. Mannréttindafélög hafa lögsótt bókasafn vegna slíkra aðgerða. Áður friðsæl söfn eru komnir í sviðsljós harðvítugra deilna. Bókaverðir segjast ekki vera barnapíur unglinga, sem sjálfir eigi að geta verið barnapíur.
Skrítin frétt

Ég las skrítna frétt á vefnum upp úr Fréttablaðinu. Þar var sagt, að “Davíð Garðarsson” og “óþekktur erlendur karlmaður” séu landflótta og eftirlýstir. Þar var ennfremur sagt þetta: “Hinn maðurinn, sem lögregla vildi ekki gefa upp hvað heitir eða á hvaða aldri hann væri, var dæmdur fyrir fíkniefnabrot hér á landi.” Það er nýtt, að opinberir aðilar stýri nafnbirtingu á dæmdum mönnum. Nafn hins óþekkta manns hefði Fréttablaðið getað fengið hjá kerfinu eða Steingrími Sævari bloggara. Nafnleysi Moh Almasaid er hrollvekjandi dæmi um afsal blaðamennsku í hendur höfunda fréttatilkynninga úti í bæ.
Vinsælt bandalag

Þótt fjölmargir tali illa um Evrópusambandið, vilja flestar þjóðir komast inn. Um áramótin sluppu Rúmenía og Búlgaría. Tyrkland er enn á biðstofunni, svo og stríðsríkin á Balkanskaga. Margt hlýtur að vera gott við heimsveldi, sem fælir ekki þjóðir frá sér. Við höfum gott af sambandinu að segja, svo sem samræmt regluverk og frjálsan markað. Aðrir hafa fengið evru, sem lækkar vexti og verðbólgu. Kaupþing er farið að nota evru í bókhaldinu og fleiri munu fylgja. Krónan er mörkuð dauðanum, síðasta von stjórnmálamanna að hætti Davíðs um að framleiða prívat verðbólgu.
Allt er hverfult

Herstjórar Sómalíu og Bandaríkjanna voru engir vinir. Árið 1993 hröktu herstjórarnir bandaríska herinn í sjóinn. Þá var birt fræg kvikmynd í sjónvarpi af líki bandarísks hermanns, sem dregið var af bíl um götur Mogadishu í Sómalíu. Herstjórar Eþíópu voru þá miklir marxistar og Mengistu einn fræðimanna marxismans eins og Lenín og Maó. Nú er öldin önnur og stríð risið milli Eþiópíu og Sómalíu. Nú gera Bandaríkin bandalag við arftaka marxistans Mengistu um að koma sömu herstjórunum, fyrrum óvinum sínum, aftur til valda í Sómalíu. Marxistar eru orðnir skárri en múslimar.
Trúin er skæð

Stríðið milli Eþiópíu og Sómalíu er stríð milli kristinna og múslima. Flest stríð í heiminum hafa runnið í þann farveg síðasta hálfan annan áratug. Balkanstríðin fyrir áratug voru stríð orþódoksa, kaþólikka og múslima. Borgarastríðin í Líbanon hafa verið milli kristinna og múslima. Stríðið gegn Írak og Afganistan eru krossferðir kristins Bandaríkjaforseta gegn múslimum. Um leið og deilur heimsins komast í klær hinna trúuðu, er voðinn vís. Trúarbrögð eru orðin eitt af stærstu vandamálum mannkyns. Undir skikkju þeirra eru mestu voðaverkin framin.
Gagnsókn trúlausra

Trúlausir í Bandaríkjunum hafa farið í gagnsókn gegn ofsatrúuðum, sem í einn áratug hafa stýrt pólitíkinni þar í landi. Skrifaðar eru bækur gegn kristinni trú og þær orðið metsölubækur. The God Delusion eftir Richard Dawkins hefur verið á metsölulista New York Times í fjórtán vikur. Letter to a Christian Nation eftir Sam Harris hefur einnig komizt á þennan lista. Báðar þessar bækur og ýmsar fleiri útmála ofsatrúaða kristni sem illkynjnað krabbamein á þjóðarsálinni, hið illa afl, sem hafni þróunarkenningunni og hafi bakað Bandaríkjunum vandræði víða um heim.
Birta og ylur

Mér finnst Egill Helgason skrifa um raforku eins og nýja orkan sé að veita okkur birtu og yl. Hún sé að hleypa afa hans úr einangrun, þar sem ekki sást til næsta bæjar. Langt er síðan landið orkuvæddist, hálfur fjórði áratugur. Síðan þá hefur orka verið næg. Enginn þarf að óttast orkuskort, þótt ekki sé virkjað til síðasta blóðdropa. Menn geta verið andvígir Kárahnjúkavirkjun, án þess að vilja flytja þjóðfélagið aftur um hundrað ár. Menn geta til dæmis verið andvígir, að fólk sé látið niðurgreiða raforku til stóriðju. Andstaða við risaorkuver er engin rómantík.
Einmana álver

Stóriðjustefna síðustu áratuga hefur dæmt þjóðina til að greiða hærra verð fyrir orkuna til að niðurgreiða orku til stóriðju. Sú er skýringin á, að við fáum ekki formlega að vita, hvert orkuverðið sé, þótt það hafi verið upplýst á heimasíðu Alcoa. Álverin eru ekki eðlilegur þáttur í atvinnulífi þjóðarinnar. Þau hafa í þrjá áratugi ekki leitt til úrvinnslu úr áli. Svo framarlega sem þau ryðja annarri atvinnu til hliðar, eru margfeldisáhrif álvera síðri en til dæmis tölvuvera. Við þurfum líka að eiga afgangs ódýra orku til að knýja vélar á hugsanlegri vetnisöld.
Náttúran á sig

Við erum dæmd til að gæta íslenzkrar náttúru, af því að hún er hér, en ekki í Eyjahafi. Íslenzk náttúra er ekki merkari en náttúra við Eyjahafið. En hún er öðru vísi. Landið, sem Kárahnjúkavirkjun spillir, var áður stærsta ósnortna víðerni í Evrópu. Eftir ellefu alda rányrkju á Íslandi er kominn tími til að fólk hætti að líta á það sem guðs gjöf og fari að líta á það sem sjálfs sín eiganda. Við erum bara sníkjudýr, laus við að vera sjálfbær. Breytt viðhorf til náttúrunnar er hvorki rómantík né fasismi. Það er raunsæi nýrrar aldar, sem vill ekki heimsenda.
Þeir eru tíu eftir

Nú eru dauðir þeir Augosto Pinochet frá Chile og Saddam Hussein frá Írak. Nokkur heimsfræg illmenni eru enn á lífi, brotamenn gegn fjölþjóðalögum um stríðsglæpi og glæpi gegn mannkyni. Í versta hópnum eru tíu landsfeður. Þeir eru í stafrófsröð Tony Blair frá Bretlandi, George W. Bush frá Bandaríkjunum, Hissène Habré frá Tsjad, Kim Jong Il frá Norður-Kóreu, Thomas Lubanga frá Kongó, Alexander Lukasjenko frá Hvítarússlandi, Mengistu Haile Mariam frá Eþiópíu, Robert Mugabe frá Simbabwe, Vladimir Pútín frá Rússlandi og Charles Taylor frá Líberíu.
Að bregða fæti

Enn styðja ríkisstjórnir í Evrópu við bakið á Bandaríkjunum, þrátt fyrir andstöðu kjósenda. Með því að sjá um hluta hernáms Afganistan léttir Nató á Bandaríkjunum og gerir þeim kleift að stunda heimsvaldastefnu á fleiri stöðum. Með þessu tekur Evrópa óbeina ábyrgð á framgöngu, sem er andstyggð góðra manna um allan heim. Miklu skynsamlegra er fyrir ráðamenn Evrópu að líta á Bandaríkin sem lausbeizlað og geðveikt heimsveldi, sem beri að bregða fæti fyrir við hvert einasta tækifæri. Eins og þjóðir Evrópu rústuðu heimsveldi Rómar í lok fornaldar.
Tákn hins versta

Bandaríkin eru illt afl, hafa rústað fyrra samstarfi, sem kennt var við vestræn ríki. Undir forustu núverandi ríkisstjórnar hafa Bandaríkin gefið skít í alla heimsbyggðina, meira eða minna með stuðningi bandarískra kjósenda. Bandaríkin eru orðin að tákni flests hins versta. Þau ganga þvert á fyrri hugsjónir og sameiningartákn vestrænna ríkja. Bandaríkin sparka í nánast allar reglur, sem gilda um samskipti, samskipti ríkis og borgara, samskipti ríkis og útlendinga, samskipti milli þjóða og ríkja. Bandaríkin eru ekki lengur húsum hæf í samskiptum ríkja. Þau ber að einangra.
Spunakerlingin hækkar

Sex prósent Reykvíkinga fífluðust til að greiða vinnumiðlun atkvæði sitt í vor. 4000 Reykvíkingar komu gamalli spunakerlingu frá Halldóri Ásgrímssyni í borgarstjórn. Björn Ingi Hrafnsson lofaði mörgu, en hæst lofaði hann ókeypis leikskóla í borginni. Nú hefur hann tekið á loforðinu. Í stað þess að afnema gjöldin, hækkar hann þau um 9% um áramótin. Loforðið um afnám er líka fyrir löngu búið að gegna hlutverki sínu við að koma Framsóknarmanni í borgarstjórn. Loforð spunakerlinga hjá vinnumiðlun hafa slíkan tilgang einan og koma Reykvíkingum að öðru leyti ekkert við.
Fríspil Byrgisins

Hvorki félagsmálaráðuneytið né ríkisendurskoðandi hafði neitt eftirlit með Byrginu. Hvorki fjárlaganefnd né Alþingi í heild hafði hugmynd um, í hvaða rekstur þeir voru að henda 186 milljónum króna. Byrgið felur sig bak við tvo gamla lækna, sem segjast ekki hafa neina hugmynd um reksturinn og fela sig bak við orðhengilshátt um mun á afeitrun og aðhlynningu. Byrgið er gott dæmi um, hversu auðvelt er að draga pólitíkina á tálar. Pólitíkusar eru alltaf að kaupa sér vinsældir á kostnað skattgreiðenda. Fríspil Byrgisins er afleiðing af vanþroskuðu stjórnmálakerfi.
Voldugt fylgisleysi

Vinnumiðlunin er strax farin að skandalísera í meirihluta borgarstjórnar Reykjavíkur út á sex prósent atkvæða. Ekki er nóg að koma Framsókn niður í sex prósent fylgi. Eigi að síður heldur hún áfram að vera í meirihluta. Það er raunar stefna nýs formanns vinnumiðlunarinnar, að hún sé ákaflega samstarfshæf, hæfari en nokkur annar stjórnmálaflokkur. Við losnum því aðeins við þetta landsfræga böl, að kjósendur komi fylgi þess enn neðar. Í alþingiskosningum í vor þurfa kjósendur að koma fylgi þess niður fyrir 3% til að gera Framsókn áhrifalausa.
Landráðin ganga fyrir

Samfylkingin vill tala sem mest um Evrópusambandið til að beina umræðunnni frá ömurlegri frammistöðu hennar í ríkisstjórn. Hún vill láta kjósa næst um Evrópusambandið til að ekki verði kosið um ömurlega frammistöðu hennar í ríkisstjórn. Evran og Evrópusambandið bjarga okkur hins vegar ekki úr vanda líðandi stundar. Þess vegna verður rætt um og kosið um ömurlega frammistöðu Samfylkingarinnar. Sú frammistaða heitir “landráð af gáleysi”, samkvæmt skilgreiningu Páls Skúlasonar prófessors. Við afgreiðum fyrst landráðin, síðan má tala endalaust um Evrópusambandið og jafnvel kjósa um það þrisvar.
Endaslepp Rio Tinto síld

Ég hef litla samúð með Stöð 2. Hún hafði kryddsíld í boði Rio Tinto. Bauð þangað sjálftökuliði og eftirlaunafræðingum stjórnmálanna. Allir hafa þeir hundrað sinnum sagt það, sem þeir hafa að segja. Enn ein uppstilling þessa fánýta liðs þjónar engum lýðræðislegum tilgangi. Nokkrir borgarar tóku sig saman um að stöðva útsendinguna. Það tókst. Umræða í samfélaginu gerist ekki í neinni kryddsíld. Hún er á torgunum og í blogginu. Eftir áramótin á staða sjálftökuliðsins eftir að þyngjast enn frekar. Fólk er gáttað á forstokkun pólitíkusanna. Kryddsíldin varð yndislega endaslepp í dag. Í boði Rio Tinto.
Ólæti við fílabeinsturn

Gaman var að heyra í ólátunum við hliðina á þvættingi eftirlaunafræðinganna í kryddsíld fílabeinsturnsins á Hótel Borg. Hrista þarf upp í sjálftökuliði stjórnmálanna. Er þá ekki bara að tala um landráðamenn stjórnvalda, heldur líka stjórnarandstöðuna. Pólitíska yfirstéttin hefur misst tökin á fólkinu í landinu. Ingibjörg Sólrún eftirlaunafræðingur átti ekkert eftir nema að útskýra enn einu sinni, að fólkið sé ekki fólkið í landinu. Heldur séu það kjörnir fulltrúar í fílabeinsturni, sem séu fólkið í landinu. Skemmtilegast var, þegar stöðin skrúfaði niður í sjálftökuliði sínu. Allt í boði Rio Tinto.
Vinstri grænir eiga líka bágt

Vinstri grænir eiga lítið í andófi vetrarins. Hvort sem er á torgunum eða í blogginu. Ég held, að vinstri grænir séu taldir vera hluti af strákunum. Sem komu af stað úrvals eftirlaunum fyrir þingmenn og fríðindum fyrir Steingrím. Sem stóðu að skipun hvítþvottanefndar fólks, sem nýtur ekki trausts. Sem eru eins og hinir, að öðru leyti en því að vera ekki í ríkisstjórn. Andófi fólks er sumpart beint gegn pólitíkusum yfirleitt, ekki bara þeim, sem eru að ræna okkur þessa dagana. Vinstri grænir ættu að hafa þrusutíð þessa mánuðina, en hafa hana ekki. Þeim er bara vantreyst eins og hinum forréttindastrákunum.
Allt eins og alltaf áður

Páll Magnússon er tilvalinn formaður Framsóknar. Var aðstoðarmaður Finns (finndu Finn) Ingólfssonar og Valgerðar Sverrisdóttur við einkavinavæðingu bankanna. Páll er sérfræðingur í valdabaráttu innan flokksins, einkum í stofnun félags til höfuðs kvenfélagi flokksins í Kópavogi. Hann er einn af gömlu jálkunum í flokknum, hefur ekkert lært og engu gleymt. Hann tryggir, að kjósendur munu ekki láta Framsókn blekkja sig í næstu kosningum. Allt verður þar á bæ eins og það hefur alltaf verið. Spilling í hæstum hæðum.
Fyrirkvíðanleg ávörp

Framundan eru fyrirkvíðanlegir dagar áramótaávarpa. Þá heyrum við aftur allt jarmið. Upphafinn sönglanda biskupsins, dempað útrásarvæl forsetans og höktandi vaðal forsætis-utanríkis. Enginn þeirra hefur neitt að segja, sem skipt getur okkur máli. Við þurfum sízt að heyra jarmið og helgislepjuna, úrræðaleysið og sviksemina, hræsnina og lygina. Við þurfum ekki að heyra menn nudda sér utan í guð, tunguna, söguna, fyrirgefninguna, þolinmæðina, þjóðina. Við erum að vísu vitlaus. En aðeins tíu prósent okkar eru svo vitlaus, að þeim verði ekki flökurt af áramótaávörpum undirmálsmanna.
Samsæti hinna samtryggðu

Fínt er að mótmæla fyrir utan Hótel Borg vegna áramótafagnaðar pólitíkusa á vegum Stöðvar 2. Við núverandi aðstæður er óviðkunnanlegt, að pólitíkusar sitji í fagnaðarsetti með skrípahöttum og flautum og freyðivíni. Fáránlegt er, að stjórnarandstaðan taki þátt í slíku með brennuvörgunum. Að hún skuli gera það er gott dæmi um, hversu illa er komið fyrir henni, hversu lítið hún á í andófinu. Vel er til fundið, að óp og háreysti trufli þessa sérkennilegu athöfn áramótanna: Glaðbeitt samsæti hinna samtryggðu eftirlaunamanna.