arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Atvinnu- og verkalýðsrekendur

Lífeyrissjóðirnir hafa viðurkennt 500 milljarða króna tap á hruni fjármála- og fjárglæfrastofnana. Tapið fer líklega upp í 700 milljarða, þegar öll kurl eru komin til grafar. Það er sjöfalt IceSave. Tapið er á kostnað fólksins, sem á peningana í sjóðunum. Þeir reyna að breiða yfir tapið með því að halda lífeyrisgreiðslum uppi meðan félagsmenn eru að komast yfir versta áfallið. Tapið mikla stafar af óhæfum stjórnendum og stjórnarmönnum lífeyrissjóða. Þar hafa safnast saman atvinnu- og verkalýðsrekendur og ausið fé á verstu fjárglæframennina. Segja samt ekki af sér og enginn þeirra biðst afsökunar.
Steingrímur fagnar lágu kaupi

Sjávarútvegi og ferðaþjónustu vegnar vel, því að tekjurnar eru í gjaldeyri og útgjöldin í hruninni krónu. Krónan hentar stjórnvöldum þannig. Með henni er á einni nóttu hægt að rýra laun fólks, án þess að það fái rönd við reist. Steingrímur J. Sigfússon fjármálaráðherra á við þetta, þegar hann hrósar krónunni á kostnað evrunnar. Völt króna er ein af meginorsökum hrunsins. Evran er hins vegar traust mynt, sem ekki leyfir fjármálaráðherrum að lækka kaup. Auknar byrðar fólks kallar Steingrímur “samkeppnishæfni” krónunnar. Hann er farinn að tileinka sér orðaforðann úr frjálshyggju hrunverjanna.
Þjóðremba yfir-lýðskrumararns

Forseti Íslands elur á þjóðrembunni, sem er helzta næring kjósenda um þessar mundir. Hann kennir einkum Norðurlöndum um ófarir okkar. Þegar hann skammar þau, er hann fyrst og fremst að nærast á óseðjandi þjóðrembu innanlands. Hann er í rauninni að tala til Íslendinga, þjóðar, sem getur ekki stjórnað sjálfri sér. Hún fagnar því öllum færum á að kenna öðrum um ófarir sínar. Ráðamenn Norðurlanda þekkja Íslendinga of vel til að mylja meira undir okkur en þegar hefur verið gert. Norðurlönd eru ekki skyldug til að gefa Íslandi peninga og þiggja að launum skítkast frá yfir-lýðskrumara Íslands.
Blaðurfulltrúi atvinnurekenda

Ég er gáttaður á framgöngu Gylfa Arnbjörnssonar. Hef að vísu lengi vitað, að hann er blaðurfulltrúi atvinnurekenda. En hann fer bara alls ekki leynt með það. Fremsta áhugamál hans er að losna við ríkisstjórnina. Hann kennir henni um allt sem aflaga fer, líka um utanaðkomandi vandamál. Veit, að of lítið lánsfé veldur litlum framkvæmdum og minni atvinnu en ella. Veit, að það stafar af biðstöðu í IceSave. Samt knýr hann ekki á andstöðuna á Alþingi um að hleypa málinu fram. Heldur nöldrar um aðgerðarleysi stjórnarinnar. Um áhuga hennar á umhverfisvernd. Allt hans tal er úr hjarta frjálshyggjunnar.
Breyting á Pottinum og pönnunni

Potturinn og pannan hefur breytt hádegismat. Í stað rétta af seðli er boðið heitt hlaðborð með tveimur kjötréttum og einum fiskrétti. Með fylgja tvenns konar súpur og salatborð og kostar allt saman 1890 krónur. Súpa og salatborð eru áfram á 1390 krónur. Á kvöldin er matseðill. Pönnusteiktur steinbítur var la-la, en fiskur er sjaldan góður úr hitakassa. Purusteik var fyrirtaks, skorpan var ekki of hörð og kjötið var mjúkt. Með þessu var alls konar heitt meðlæti. Að venju er ein hveitisúpa og önnur súpa góð. Nú er komið útibú við Skólabrú niðri í bæ, þar sem verð er 10% hærra en á gamla staðnum í Nóatúni.
Guðbjartur verði forsætis

Legg til að tveir þöngulhausar hætti í ríkisstjórninni. Forsætisráðherra verði skipaður með hliðsjón af hæfileikum til að sætta ólík sjónarmið. Þar verði skipaður Guðbjartur Hannesson samfylkingarmaður. Hann kom vel fyrir í þjarkinu um IceSave sem formaður fjárlaganefndar. Fjármálaráðherra með sérstakri ábyrgð á IceSave verði skipuð Guðfríður Lilja Grétarsdóttir. Hún kemur rosalega vel fyrir og kann að tefla skák. Nota má tækifærið til að skipta út nokkrum auðnuleysingjum á borð við Árna Pál Árnason. Þar má koma fyrir hverjum sem er. En Ólína Þorvarðardóttir er sjálfkjörin sjávarútvegs.
Þverhausarnir þrír

Þótt hægt andlát ríkisstjórnarinnar sé mest Ögmundi og sálufélögum hans að kenna, liggur ábyrgðin víðar. Til dæmis hjá þrjóskunni í Jóhönnu, sem ekki hefur sveigjanleika til að möndla mál. Berið hana saman við Steingrím Hermannsson, sem gat sætt alla. Mikla ábyrgð ber líka Steingrímur, sem klúðraði IceSave. Fyrst með að gera það að innanflokksmáli. Síðan með að gera það að innanstjórnarmáli. Loks með að fikta í málinu eftir að það var orðið að þjóðstjórnarmáli. Jóhanna og Steingrímur og Ögmundur eru of miklir þverhausar til að sigla milli skers og báru. Skortir lagni Hermannssonar.
Samningaviðræður í uppnámi

Skoðanakönnun sýnir, að hálf þjóðin vill meira en lagfærð kjör á IceSave. Hún vill bara ekki borga neitt. Samt er líklegt, að stór hluti þeirra sætti sig við samning við Bretland og Holland. Til að halda friði við umheiminn. Ekki vegna þess að Ísland eigi að borga, heldur til að afla fjármagns til ýmissa framkvæmda innanlands. Okkur vantar könnun, sem sýnir, hversu mikill hluti þjóðarinnar vill ekki borga neitt, hvað sem á móti blæs. Því meira sem slíkum fjölgar þeim mun líklegra er, að lýðskrumarar í stjórnarandstöðunni fokki upp viðræðum við Bretland og Holland. Viðræðurnar eru því í uppnámi.
Óstarfhæf minnihlutastjórn

Sigmundur Davíð mun ekki styðja niðurstöðuna í viðræðunum um lausn IceSave. Segist frekar vilja dómsmál. Bjarni Benediktsson vill ekki viðræður strax, heldur meira bla-bla-bla á Alþingi. Hann mun ekki styðja niðurstöðuna í viðræðunum. Jafnvel ekki, þótt hann eigi þar nefndarformann og nefndarmann. Meira máli skiptir að koma höggi á ríkisstjórnina. Við stöndum því andspænis enn einu margra mánaða málþófi á Alþingi. Við þær aðstæður þarf stjórnin að hafa þingmeirihluta. Hún hefur hann ekki, svo er Ögmundi og félögum fyrir að þakka. Hann dreymir enn um þjóðarsátt! Hann er martröð allra okkar hinna.
Ögmundur fellir ríkisstjórnina

Ríkisstjórnin er fallin, ef nokkrir þingmenn vinstri grænna styðja tillögu Framsóknar um að slíta samstarfinu við Alþjóða gjaldeyrissjóðinn. Jafngildir því að hafna fjárstuðningi hans og Norðurlandanna. Það nægir til að fella ríkisstjórn, sem sökuð er um að koma hjólum atvinnulífsins ekki í gang. Ef ekki er hægt að þétta raðir meirihlutans, er saga hans orðin öll. Dauðastríð stjórnarinnar hófst, þegar Ögmundur Jónasson vék úr henni. Hann og nokkrir aðrir þingmenn vinstri grænna þvinguðu ríkisstjórnina til að halla sér að Sjálfstæðisflokknum. Í misheppnaðri leit að stuðningi við frágang IceSave.
Varla kortér í frægðinni

Guardian birtir í dag skrípó af íslenzkum kjósendum að sýna Gordon Brown ögrunarmerki undir íslenzkum fána. Að vísu við hlið írakskra kjósenda. Þetta skrípó var í morgun helzta merkið um, að útlandið hafi tekið eftir kosningu á Íslandi. Fréttir af úrslitunum voru litlar í gær og höfðu að mestu fjarað út í morgun. Sumir álitsgjafar skrifa samt, að útlandið “keppist um að” birta fréttir af atkvæðagreiðslunni. Það er ofmat, fréttir voru fáar og umsagnir lesenda nánast engar. IceSave er óljóst þekkt í Hollandi, en óþekkt í næsta landi, Belgíu. Við fáum ekki einu sinni okkar kortér í frægðinni.
Refsivextir og handrukkun

Independent segir í leiðara í dag, að Bretland eigi að gefa eftir í deilunni við Ísland um vexti af IceSave. Blaðið kallar vextina í fyrra samkomulagi refsivexti (punitive rate). Segir reiði Íslendinga skiljanlega. Skuldina beri að greiða, en vextir megi vera lægri. Blaðið gagnrýnir líka misnotkun á Alþjóða gjaldeyrissjóðnum við handrukkun (crass bullying). Blaðið segir að lokum: “Policymakers need to arrive at a fair settlement that takes into consideration Icelands already painful economic circumstances and its practical ability to repay.”
Rugluð ríkisstjórn kaupir Byr

Ríkisstjórnin er orðin svo firrt, að hún ætlar að borga tíu milljarða króna fyrir glæpabankann Byr. Hún þykist hafa ráð á að hala fjármagnseigendur að landi, þótt hún hafi ekki ráð á skjaldborg um heimilin. Að undirlagi Gylfa Magnússonar bankaráðherra hrekur röng fjármálastefna þjóðina frá stjórninni. Nú var kominn tími til að segja fjármagnseigendum að éta það sem úti frýs. En ríkisstjórnin þorði ekki að gera það, sem staða hennar á vinstra kanti stjórnmálanna bauð henni að gera. Ríkisstjórnin er orðin hálfger aftaníossi siðblindra bófa, sem stjórna bönkum og eignarhaldsfélögum í kennitöluflakki.
Ríkisstjórnin að dauða komin

Þeirri skoðun eykst fylgi, að við borgum Bretlandi og Hollandi ekki krónu fyrir IceSave. Því meira sem samningar dragast á langinn, þeim mun meiri líkur eru á, að þá skorti fylgi. Ríkisstjórnin missti stuðning róttækari arms Vinstri grænna í haust. Hefur því ýtt IceSave í þjóðstjórnarferil. Sá stuðningur er hverfull. Það kom í ljós í sumar, þegar Sjálfstæðisflokkurinn stökk frá fyrirvörum, sem hann hafði sjálfur samið. Sá flokkur kann lagið á að skipta um skoðun eftir þörfum hverju sinni. Ríkisstjórnin er hins vegar frosin í þjarki um IceSave-vexti. Hún deyr, ef hún skiptir ekki um skoðun.
Þjark um vexti er úrelt

Nú þarf ríkisstjórnin að skipta um skoðun. Hún þarf að hlusta á fólk og taka upp harðari stefnu í IceSave. Þótt það kosti þjóðina tíu milljarða króna á mánuði. Þótt það kosti frost á erlendu fjármagni. Fólk skilur, að það kostar að spyrna við fótum. Ríkisstjórnin þarf að tilkynna erlendum viðsemjendum, að almenningsálitið banni henni að semja um IceSave á fyrri nótum. Þeir megi hirða líkið af IceSave og þau 90%, sem nást upp í skuldirnar. Afgangurinn, 10%, verði að falla dauður, enda eigi Bretland og Holland þátt í sökinni. Þjark um vexti sé ekki lengur markmið samninganna, heldur skipting á tjóni.
Geta ekki skipt um skoðun

Hversu mikið má ríkisstjórnin veikjast án þess að fara frá völdum? Spurning er, hvort þróun mála hafi ekki leitt hana út fyrir þau mörk. Sérstaklega voru hlægileg viðbrögð Steingríms Sigfússonar við úrslitum þjóðaratkvæðis. Hann sagðist undrast mikinn fjölda já-atkvæða! Með því kom hann upp um, að hann er í takmörkuðu sambandi við umheiminn utan stjórnarráðsins. Jóhanna Sigurðardóttir hefur lengi verið sambandslaus við umheiminn. Þetta fólk er of gamalt í hettunni til að skipta um skoðun. Því miður. Það á að vera aðalsmerki hvers manns að geta skipt um skoðun, þegar aðstæður gerbreytast.
Ríkisstjórnin er veikari

Þótt stjórnarsamstarfið haldi áfram eftir þjóðaratkvæðagreiðsluna, er það veikara en áður. Viðhorf almennings hörðnuðu smám saman í vetur og skildu ríkisstjórnina eftir í erfiðri stöðu. Hún kunni illa að spila úr henni, enda í takmörkuðu sambandi við umbjóðendur sína. Sérstaklega er eftirtektarvert, hversu illa Jóhanna Sigurðardóttir er upplýst um almenningsálitið. Það eina, sem getur bjargað stjórninni, er andstaða fólks við að fá hrunverjana aftur í valdastóla. Nú verður enn farið að þjarka við Bretland og Holland, en með minna svigrúmi en áður. Líkur benda til, að viðræðurnar dragist á langinn.
Lítil viðbrögð erlendis

Erlend viðbrögð eru enn ekki mikil við tölum úr þjóðaratkvæðagreiðslunni, en góð, svo langt sem þau ná. Helzt er það

Times, sem segir frá útkomunni og birtir nokkur viðbrögð lesenda. Þau eru yfirleitt okkur í hag, skamma Gordon Brown fyrir handrukkun. Flestar fréttir segja rétt frá höfnun samnings, sem áður var fallinn. Telja, að viðræður hefjist að nýju um hagstæðari kjör á IceSave. Erlendir fjölmiðlar segja ekki, að Íslendingar neiti að borga. Samt er vitað, að margir kjósendur vilja alls ekki borga. Þjóðaratkvæðagreiðslan svarar ekki spurningunni um, hversu margir þeir eru. En þeim hefur fjölgað.
Allt er eftir atvikum gott

Eftir tvo tíma kemur í ljós, að þjóðaratkvæðagreiðslan fór eins og búizt var við. Þáttaka og skipting atkvæða verða eftir atvikum góð eins og sagt er á Slysadeild. Allir hlutdrægir álitsgjafar geta lesið úr tölunum það, sem þeir vilja lesa. Nú kemur ágæt lægð í pólitíkina og menn geta farið að sinna brýnum málum, sem hafa setið á hakanum. IceSave viðræður hefjast senn að nýju og geta staðið með hléum fram á vorið. Erlend sjónarmið hafa heldur færzt okkur í vil. Gott er að gefa þeim tækifæri til að malla áfram. Tökum lífinu með ró. Ekkert bakslag er líklegt í skoðunum erlendra álitsgjafa.
Færir aldrei rök að neinu

Jón Baldur Lorange er gott dæmi um ruglið, sem þrífst milli trjánna í skógi bloggsins. Hann er andvígur Jóhanni Haukssyni, sem fékk Blaðamannaverðlaunin í dag. Segir: “Hann getur hlýjað sér við blaðamannaverðlaunin sem hann hlaut í dag frá vinum sínum í Vinstri grænum og Samfylkingunni.” Þar sem kenningin er ný af nálinni, væri gott að vita nákvæmlega, hverjir þessir vinir Jóhanns eru. Til dæmis í dómnefndinni. Hér á landi tíðkast, að menn fari með hvers konar þvætting út í eitt. Án þess að færa því hinn minnsta stað. Lesið aðra pistla eftir Jón Baldur Lorange og sjáið, að hann færir aldrei rök að neinu.
Virðing fyrir þjóðaratkvæði

Ber virðingu fyrir þjóðaratkvæðagreiðslum. Þegar ég greiði í fyrsta skipti atkvæði í slíkri, verður það um eitthvað, sem máli skiptir. Þegar ég er búinn, segi ég við sjálfan mig: Gerði skyldu mína. Ég greiði hins vegar ekki atkvæði um fíflaskap. Mundi þó fylgja Páli Bergþórssyni í að greiða atkvæði um Gamla sáttmála frá 1262. Og sennilega segja já við honum, svo fjarri er ég almenningsálitinu. En sennilega fella Járnsíðu, ef það væri í boði. En ég mundi aldrei greiða atkvæði um, hvort fatnaður sjónvarpsfólks hafi verið þolanlegur um miðjan marz árið 2008. Læt ekki plata mig út úr dyrum í dag.
Þjóðrembda þjóðin sigrar

Þjóðremba verður sigurvegari atkvæðagreiðslunnar í dag. Hún er útrás þjóðar, sem horfir á geðbilaða bankastjóra afhenda útrásarvíkingum fyrirtækin sín aftur. Hún er útrás þjóðar, sem sætir þúsund milljarða tjóni af völdum Davíðs, Geirs og víkinganna. Því neitar hún að borga hundrað milljarða tjón af IceSave. “Við borgum ekki” segja fífl, sem samt borga þúsund milljarða. Í stað þess að rísa upp gegn ríkjandi peningavaldi fara fífl á kjörstað. Þau kjósa gegn evrópsku regluverki, erlendum ríkjum og guð má vita hverju. Með þjóðaratkvæðinu er þjóðrembd þjóð einhuga um að hengja bakara fyrir smið.
Sagði eitt og gerði öfugt

Engum seðlabankastjóra heims nema Davíð Oddssyni datt þetta í hug: Að leggja meira en aleigu bankans í vandræðabanka rétt fyrir hrun þeirra. Aðrir seðlabankar studdu einkabanka að vissu marki, gegn gildum veðum, til dæmis fasteignum. Davíð segist hafa varað við hruni, en gerði samt allt öfugt við það. Sagði eitt og gerði öfugt. Þegar kreppan kom í öðrum löndum, áttu seðlabankar gild veð. Hér átti banki Davíðs ekkert og fór á hausinn. 350 milljarðar þar. Því ber Davíð þyngsta ábyrgð á útreið okkar. Hann kom einnig að öðrum hrunþáttum, einkavinavæðingu Landsbankans og græðgisvæðingunni.
Frábært verð á Jómfrúnni

Alltaf er fullt á Jómfrúnni. Fengum borð, áður en skriðan kom. Áll og rækjur á hálfsneiðum í forrétt. Heit lifrarkæfa og djúpsteikt rauðspretta í aðal. Fínn matur, rauðsprettan með næfurþunnri steikarhúð og ekki sekúndu of lengi steikt. Með remúlaði, laxarós, rækjum og sítrónu. Lifrarkæfan með beikoni, sultu, steinselju og sveppasósu. Hér tekst að bjóða mat, sem fólk vill fá. Ódýran mat að danskri hefð, smurbrauð og heitan mat. Annað á lista dagsins: Fiskibollur, pönnusteikt bleikja, lambalifur, grísasnitsel og purusteik. Hálfsneiðar á 1200 krónur, heitir réttir á 1800 krónur. Frábært verð.
Hinn gerspillti situr enn

Í þriðja sinn í röð kveður Finnur Sveinbjörnsson í Arion banka upp sama úrskurðinn: Fjárglæframenn eru allra manna hæfastir til að reka fyrirtæki, sem þeir settu sjálfir á hausinn. Fyrst voru það Ólafur Ólafsson í Samskipi og Jóhannes Jónsson í Bónus. Nú síðast eru það stjórnendur Íslenzkra aðalverktaka. Að venju felur Finnur sig að baki erlendra leppa þessara sömu fjárglæframanna. Þeir eru sagðir heimta, að stórhættulegir menn séu áfram við stjórnvölinn. Átti Finnur ekki að hætta í bankanum fyrir jól? Af hverju situr hinn gerspillti þar enn og storkar siðferðisvitund þjóðarinnar?
Bankastyrkir voru mútur

“Bankarnir vöfðu stjórnmálaflokkunum um fingur sér, dældu í þá fé og röðuðu flokksmönnum á garðann, einkum Landsbankinn. Bersýnilega til að kaupa sér frið frá lögboðnu eftirliti og aðhaldi.” Þannig lýsir Þorvaldur Gylfason prófessor ástandinu á græðgistímanum. “Flokkarnir þágu í reyndinni mútur, og það gerðu einnig einstakir frambjóðendur á þeirra vegum.” Þetta er kjarni styrkjamálsins á hreinni íslenzku. Friðsælt þjóðfélag norður í höfum var gegnsýrt af mútum og spillingu. Hvort tveggja magnaðist upp við innleiðingu óheftrar frjálshyggju í þjóðfélagið að markvissu undirlagi Davíðs Oddssonar.
Skilaboð í tízku um helgina

Um helgina rís ný flóðbylgja í umræðunni um IceSave. Þá fara menn að túlka úrslit þjóðaratkvæðis. Spá í þá, sem sátu heima. Voru þeir marktækir, hvaða skilaboð voru þeir að senda. Nú er í tízku að senda skilaboð. Með eða móti Alþjóða gjaldeyrissjóðnum. Með eða móti ríkisstjórn. Gegn erlendum ríkjum, gegn fjórflokknum, gegn greiðslu fyrir óreiðuskuldir einkafyrirtækja. Menn fara að spá í, hvaða sjónarmið eigi atkvæðin, sem skila sér í já eða nei. Og hverjir eigi atkvæðin, sem sátu heima. Þjónar allt því hlutverki að minnka líkur á, að menn hugsi og fjalli um raunveruleg vandræði þjóðarinnar.
Pálmi í Fons í afneitun

Pálmi í Fons segist sæta einelti. Þorir ekki í sundlaugar. Segist hafa gert siðferðileg mistök, en ekkert lagalega rangt. Alþingi götunnar hafi dæmt sig fyrirfram. Því er til að svara, að almenningsálitið starfar á öðru sviði en lagatæknar og dómstólar. Það ákveður, að Pálmi í Fons sé siðleysingi, refsar honum í samræmi við það. Með útskúfun og fyrirlitningu. Það veit, að Pálmi í Fons olli skattgreiðendum tugmilljarða tjóni með ósvífinni græðgi, sem hann telur löglega. Samkvæmt nýju grátviðtali DV í stíl Jóhannesar í Bónus hefur Pálmi Haraldsson ekkert lært af hruninu. Er í sömu afneitun og Jóhannes.
Of lítið þorp fyrir Friðrik

Friðrik V var eitt bezta og frumlegasta matarhúsið. Hafði forustu fyrir nýnorrænu, nýstárlegri meðferð staðbundinna hráefna. Með lokun hússins eru fallin þrjú veitingahús, sem höfðu forustu í byltingu hvers tíma. Mestallan níunda áratug síðustu aldar var Arnarhóll beztur. Glæstur fulltrúi nýfrönsku línunnar í matargerð. Um aldamótin var Sommelier beztur. Glæstur fulltrúi blandstíls eða fusion í matargerð. Nú er glæstur Friðrik V fallinn. Þannig eru fallin öll topphús nýfrönsku, blandstíls og nýnorrænu. Mikill skaði er að þeim öllum. En Akureyri var raunar alltof lítið þorp fyrir stóran Friðrik.
Afneitari kærir Verzló

Móðir í afneitun kærði Verzlunarskólann fyrir að vísa syni sínum úr skóla. Sakarefni var léleg mæting, þrátt fyrir viðvaranir. Móðirin segir soninn hafa verið skólanum til sóma, þar sem hann hafi tekið þátt í félagslífinu! Hún er dæmigerð fyrir foreldri í afneitun. Margt ungt fólk er alls ekkert alið upp, heldur veður fram í sjálfhverfu og frekju. Er svo bakkað upp af foreldrum, sem gera sér enga grein fyrir ábyrgð á mistökum. Auðvitað á skólinn að losa sig við leiðinlega nemendur, sem ekki mæta. Lífið sjálft verður að kenna ungviðinu það, sem foreldrunum láðist að kenna þeim.
Jóhanna og Steingrím eru treg

Lengi hefur verið ljóst, að fólk vill taka þátt í þjóðaratkvæðagreiðslu. Það er eitt af stóru málunum, eins og stjórnlagaþing og persónukjör. Engu máli skiptir, um hvað þjóðaratkvæðið snýst. Það snýst um þáttökuna sjálfa. Það er mikil heimska Jóhönnu og Steingríms að tala niður kosninguna á laugardaginn. Sýnir, að þau skilja ekki hugarástand fólks, enda sjálf af gamla skólanum. Fólk mun kjósa á laugardaginn um það, sem það vill kjósa um. Síðan munu álitsgjafar túlka niðurstöðuna út og suður. Jóhanna og Steingrímur virðast ekki skilja grunnþarfir fólks: Þjóðaratkvæði, stjórnlagaþing, persónukjör.
Með eða án lýðskrumarans

Geri ráð fyrir, að ríkisstjórnin telji vera unnt að semja við Bjarna Ben um IceSave. Sigmundur Davíð sé hvort sem er alltaf yzt á jaðri lýðskrumsins, hver sem jaðarinn er hverju sinni. Þótt Lee Bucheit leiði nefndina og Lárus Blöndal sé þar, muni hann alltaf finna sitt endanlega nei. Öfgar Sigmundar Davíðs magnist í takt við aukna öfga fólks. Við Bjarna megi hins vegar tala af viti, þegar deilan er kominn niður í mat á vaxtakostnaði. Samninganefnd Íslands er ekki samninganefnd stjórnarinnar, heldur stjórnmálaflokkanna á Alþingi. Hún hlýtur að finna lausn. Með eða án Sigmundar Davíðs lýðskrumara.
Ríkið tapar tugmilljörðum

Steingrímur J. Sigfússon lét ríkið kaupa VBS fjárfestingarbanka fyrir réttu ári. Það voru vond kaup, sem geta kostað ríkið 26 milljarða. VBS átti að fá að rúlla eins og aðrir bankar. Ríkið neitaði réttilega á sama tíma að kaupa Spron. Fjármálaeftirlitið hefur tekið yfir rekstur VBS og reynir að bjarga því, sem bjargað verður. Spurning er, hvers vegna ríkið leysti hluthafa VBS úr snörunni. Og hvort annarleg sjónarmið liggja þar að baki. Steingrímur hefur alls engan vegsauka að þessu máli. Þótt ruglið og upphæðirnar jafnist auðvitað ekki á við gerðir ríkisstjórnar Geirs Haarde og Árna Mathiesen.
Spáð í Sigmund Davíð

Svo lítið ber milli tillögu íslenzku sendinefndarinnar um IceSave og hinnar brezku, að samningar ættu að takast. 85 milljarðar eru að vísu töluverður peningur, svo að þjarkað verður enn. Trúnaðarbrestur er milli fulltrúa stjórnarandstöðunnar í samninganefndinni og Sigmundar Davíðs, formanns Framsóknar. Hann segir vanhugsað tilboðið, sem Lárus Blöndal stendur þó að. Því var ekki hægt að leggja það fram. Við lá, að slitnaði upp úr samningum út af þessu. Hugsanlega hyggst Sigmundur Davíð segja nei við sérhverri niðurstöðu. Eða kannski er hann bara að ýta málinu fram yfir þjóðaratkvæðið.
Þjóðremba víðar en hér

Gaman að töflu New York Times um verðlaun á vetrarólympíuleikunum. Var fyrst á forsíðu vefútgáfunnar, þegar Bandaríkjamönnum gekk bezt. Þegar önnur ríki fóru fram úr, færðist taflan innar í útgáfuna. Að lokum varð ég að leita að henni um þrjá hnappa, Enn voru Bandaríkin höfð efst á töflunni með því að láta brons jafngilda gulli. Kanada hafði fengið flest gull, síðan Þýzkaland og svo Noregur með jafnmörg gull og Bandaríkin. Lengi var New York Times af mörgum talið bezta dagblað í heimi, en það hefur dalað. Bandaríkjamenn lesa ekki dagblöð, sem láta hjá líða að segja Bandaríkin vera bezt og efst.
Fjárglæfrar borgarstjórans

Borgarfulltrúar Reykjavíkur eru látnir samþykkja fimm milljarða króna lán til Orkuveitunnar frá Landsbankanum. Þeir mega samt ekki vita, hverjir séu vextirnir. Angi af þessari frægu bankaleynd, sem jafnan er beitt, þegar eitthvað gruggugt er á seyði. Þið munið eftir leyndinni yfir orkuverði Landsvirkjunar til stóriðju. Henni hefur verið aflétt í nýjum samningum. En hrunverjar eru við völd í Reykjavík. Halda fast við leyndó-stefnuna, sem setti þjóðina á hausinn. Borgarfulltrúar Samfylkingarinnar gengu af fundi í andmælaskyni. Þeir neituðu að taka þátt í fjárglæfrum borgarstjórans.
Herbalife fær á baukinn

Herbalife fær vel á baukinn í Læknablaðinu. Augljóst er raunar, að hvers konar duftfæði og orkuvökvar eru í bezta lagi gagnslaus sem fæða. Í sumum tilvikum beinlínis hættuleg. Fólk á að borða venjulegan mat eins og forfeður nútímafólks gerðu, fisk og kjöt, grænmeti og ávexti. Samkrull á borð við fæðubótarefni og galdra-vítamín, próteinduft og sykurvökva eru snákaolía sölumanna gamla tímans. Herbalife er að því leyti verra en margt annað, að fíklarnir eru látnir selja hver öðrum. Salan er eilífðarvél, eins konar seðlaprentvél. Til að gabba örvæntingar-fólk, sem ræður ekki við þyngdina.
Vinstri grænir framsóknarmenn

Atli Gíslason þingmaður telur þjóðaröryggismál að skera bændur úr snöru offjárfestingar. Eins og stóru bófana í þjóðfélaginu, ekki eins og almenning. Atli vill afskrifa lán bænda, svo að vargurinn á mölinni fái mjólk. Þetta er áratuga gamalt bull úr Framsókn. Ekki er Jón Bjarnason ráðherra hótinu skárri. Kvartar yfir auglýsingu Símans, þar sem karlar í fjallakofa hafna þorramat, panta í staðinn pítsu, þjóðarrétt Íslendinga. Telur þetta móðgun við landbúnaðinn. Atli og Jón eru meira afturhald en venjulegir framsóknarmenn. Í flokki vinstri grænna veður Framsókn uppi.
Verkföll græðgishópa

Ríkisstjórnin þarf að þjappa þjóðinni saman. Fólk verður að vilja vinna að hagsmunum heildarinnar eftir hrunið. Út í hött er, að stéttir á borð við flugvirkja og flugumferðartjóra fari í verkfall. Enn verra er, að forstjóri Alþýðusambandsins tali eins og skæruliði atvinnurekenda. Þetta er siðlaust lið. Mest ábyrgð hvílir á stjórninni sjálfri. Hún hefur ekki þá reisn og siðferðisstyrk, sem þarf til að safna þjóðinni saman. Ömurlegust er Jóhanna Sigurðardóttir, sem bara getur tuðað. Hún talar eins og hún hafi ekki verið við völd í ár. Því grafa landráð græðgishópa undan henni og ríkisstjórninni.