arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Trúarlin Evrópa

Þegar Póllandi losnaði undan oki kommúnismans árið 1989 báru 92% Pólverja

traust til kaþólsku kirkjunnar. Það hefur nú fallið niður í 46% og lækkar

enn. Þetta þýðir, að ofurtrúuð Bandaríkin hafa þar minna fylgi en þau

héldu. Austur-Evrópa er að verða eins vantrúuð og Vestur-Evrópa. Í

Frakklandi og Hollandi er íslam að verða útbreiddasta trúin. Því er von, að

mönnum í Evrópu hætti að verða um sel og vilji stöðva stefnu fjölmenningar.

Gjá er milli trúarofstækismanna í Bandaríkjunum og múslima annars vegar og

hins vegar Evrópumanna, sem vilja leiða trúarbragðadeilur hjá sér.
Sigur og ósigur

Zbigniew Brzezinski, fyrrverandi ráðgjafi Jimmy Carter Bandaríkjaforseta,

segir í Washington Post, að rangt sé að tala um val milli sigurs og ósigurs

í styrjöldum á borð við árás Bandaríkjanna á Afganistan og Írak. Í rauninni

sé valið allt annað, milli þess annars vegar að þrjóskast við og vinna samt

ekki og hins vegar að hverfa af hólmi og tapa samt ekki. Spurningin sé ekki

um allt eða ekkert, heldur um viðurkenningu á staðreyndum, sem rúmast ekki

í alhæfingum sigurs og taps. Brzezinski segir að lokum, að Bandaríkin þurfi

aðra valmöguleika í hinu sorglega Íraksævintýri.
Brezku fjöldamorðin

HVORKI STALÍN né Hitler eiga metið í fjöldamorðum, ekki heldur Maó formaður. Stalín og Hitler komust hvor um sig upp í 17 milljón manns. En þeir eiga samt ekki heimsmetið og enn síður Djengis Kan eða Tímúr halti eða Mustafa Kemal Atatürk.

MESTI FJÖLDAMORÐINGI heimsins er Benjamin Disraeli, sem var forsætisráðherra Bretlands árin 1874-1880, þegar brezki herinn drap 27 milljón manns í Indlandi með því að þröngva hungursneyð upp á landið, samkvæmt fyrirmælum frá Disraeli.

MIKE DAVIS hefur skrifað bók um þessa hungursneyð. Lytton lávarður kom henni af stað með því að gera allt korn í Indlandi upptækt og koma því til Bretlands. Þegar bændur fóru að deyja úr sulti, var hernum beitt gegn hjálparstarfi.

ÞEGAR MILLJÓNIR voru dauðar úr hungri, var restin af fólkinu rukkuð um ógreidda skatta hinna hungurdauðu. Lífsbjörgin var tekin af því, svo að það gæti líka dáið úr hungri. Þarna voru ekki Stalín og Hitler að verki, heldur brezkur lord.

ÞAÐ ER SVO fróðlegur eftirmáli, að hungursneyðir voru árvissar í Indlandi á valdatíma Breta. Þær lögðust síðan niður, þegar landið varð sjálfstætt, því að Indland er í sjálfu sér ríkt land með frjósömum landbúnaðarhéruðum.

ÉG VAR Í DELHI og hlustaði á nóbelshagfræðinginn Amartya Sen ræða um hungursneyðir í heiminum. Niðurstaða hans af dæmum frá fjölda landa var, að þar sem er frjáls pressa, þar verður ekki hungursneyð. Enda eru slíkar enn á ferð í Kína.

Í BÓK DAVIS er fjallað um tuttugu mismunandi fjöldamorð brezkra stjórnvalda, svo sem í Kenía, Tasmaníu, Malaja, Oman og Norður-Jemen. Um þau var auðvitað ekki fjallað í brezku heimspressunni. En Bretar eru heimsmeistarar fjöldamorða.

DV
Hvar er vetnislandið?

Hlegið var að Kvennalistanum fyrir rúmlega tuttugu árum, þegar hann vildi vetnisvæða landið. Þáverandi pólitíkusum þótti það fyndin hugmynd. Menn hlógu minna, þegar árin liðu. Og árið 1999 ákváðu stjórnvöld hér á landi, að Ísland skyldi verða fyrsta algerlega vetnisvædda hagkerfið í heiminum.

Síðan hafa Daimler Benz, Strætó, Skeljungur, Orkuveitan og nokkrir fleiri aðilar rekið eina vetnisstöð í Reykjavík og nokkra strætisvagna, sem hafa nú gengið fyrir vetni í tæp þrjú ár. Þótt ekkert hafi komið fyrir í þeim rekstri, er orðin nokkur bið á næsta skrefi í vetnisvæðingu landsins.

Aðrir hafa ekki sofið á verðinum. Evrópusambandið ákvað fyrir þremur árum að verða vetnisveldi heimsins á skömmum tíma, enda sjá menn, að senn verða olíulindir aðeins til í Miðausturlöndum. Menn sigla skipum og fljúga flugvélum án benzíns með því að nota vetni og efnarafala eins og Strætó.

Vetni er algengasta frumefni jarðarinnar og tryggir framtíð siðmenningar í heiminum, þótt olían sé á hveranda hveli. Gífurlegar verðhækkanir eru fyrirsjáanlegar á olíu á næsta áratug, svo að menn eru komnir í tímahrak með vetnið, þótt enginn tæknivandi sé lengur í vegi fyrir notkun þess.

Ríkisstjórnin, sem ætlaði að vetnisvæða landið fyrir rúmum sex árum, sólundar ódýrustu vatnsorku landsins í niðurgreitt rafmagn fyrir erlend álver í stað þess að eiga ódýra orku fyrir efnarafala vetnishreyflana. Hún er tvísaga, þykist vilja vetnisvæða, en er blikkföst í úreltum heimi olíunnar.

Ekki eru nema fimmtán ár þangað til Ísland átti að vera endanlega vetnisvætt samkvæmt áætlun ríkisstjórnarinnar frá 1999. Hætt er við, að einhverjar tafir verði á því og að við þurfum að borga olíu dýru verði fyrir rest, ef ríkisstjórnin vaknar ekki til lífsins og rifjar vetnismálið upp að nýju.

Ekkert hefur komið upp á, sem á að tefja framgang þessa mesta framfaramáls þjóðarinnar á öldinni. Ekki er beðið eftir neinum uppgötvunum. Það vantar aðeins hagkvæmni fjöldaframleiðslunnar til að ná niður verði á vetnisnotkun. Hvar koma íslenzk stjórnvöld að slíkri vinnu? Hvergi.

Ætlar ríkið, sem fyrir sex árum vildi verða fyrsta vetnisríki Evrópu, að verða síðasta vetnisríkið? Það verða aum endalok á ferli ríkisstjórnarinnar á vordögum 2007.

DV
Umburðarlyndi

Lögreglan sýnir ofbeldi vaxandi umburðarlyndi, telur sig sennilega ekki ráða við þekkta flokka, sem fara sínu fram án þess að óttast viðbrögð lögreglunnar. Fazmo er ein af þessum klíkum, sem hossar sér á veraldarvefnum. Kannski er ráð, að taka löggæzluna af löggunni og fela hana Fazmo. Þar virðast menn ekki hafa spillt umburðarlyndi löggunnar, lemja til dæmis Sveppa í götuna fyrir að vera með stjörnustæla og frekju á almannafæri. Kannski verður almenningi fært um miðborgina að næturlagi eins og um aðrar miðborgir heimsins, ef Fazmo og aðrar klíkur fá að taka við af andvana löggunni.
Blautt konfekt

Máttarvöld svefnbæja umhverfis Reykjavík eru í vanda við að gleðja starfsfólk leikskóla án þess að hækka það í launum eins og Reykjavík. Gunnar Birgisson í Kópavogi sendi sínu blautt konfekt og Jónmundur Guðmarsson á Seltjarnarnesi sendi sínu gjafakort í Kringluna. Ekki verður þess vart, að skap starfsfólks hafi mildazt við gjafirnar. Á Nesinu heimtaði annað starfsfólk bæjarins að fá líka slík kort, svo að Jónmundur lenti í vandræðum með málið. Ekki er tekið út með sældinni þessa dagana að vera með blautt konfekt á vegum Sjálfstæðisflokksins í forsvari fyrir sveitarfélög.
Undirballans

Heimsveldi fyrri alda hrundu, þegar herkostnaður varð hærri en tekjur af herfanginu. Róm blómstraði, meðan það sigraði Hellas og Egyptaland, en hrundi, þegar ekkert var að hafa af fátækum villimönnum. Sumir stjórnmálaskýrendur segja, að nú sé sama uppi á teningnum. Hernaðarævintýri Bandaríkjanna í þriðja heiminum eru orðin margfalt dýrari en hugsanlegur ávinningur í aðgangi að olíu. Bandaríkin halda uppi dátum og dóti um allan heim, borga eftirlaun og örorku, fitla við að endurreisa sprengdar borgir, en geta ekki stolið mikilli olíu upp í kostnaðinn. Á þessu er hrikalegur undirballans.
Gleyma afrekum sínum

HEILSÍÐU auglýsing Framsóknarflokksins segir okkur, að flokkurinn fylgi okkur frá vöggu til grafar, allt frá hönnunarmiðstöð um vaxtarsamninga til lýðheilsu, hvað sem öll þessi hugtök þýða. Stóri bróðir hefur ætíð séð um þig.

LISTI AFREKA Framsóknarflokksins er þó ekki tæmandi. Þar vantar ein mestu tímamót Íslandssögunnar, þegar Halldór Ásgrímsson ákvað með samþykki Davíðs Oddssonar að fara í beint stríð gegn Afganistan og óbeint stríð við Írak.

ENGINN VAR í tæka tíð spurður álits á afreki Halldórs og ekki var neinn spurður, er hann ákvað að láta fínimannsleiki sína erlendis ná hámarki í sendiherrum í öðru hverju krummaskuði og í vonarsæti í öryggisráði Sameinuðu þjóðanna.

KANNSKI VILL Framsókn ekki kannast við afrek formanns síns í útlöndum. En einnig vantar helztu afrekin hér heima fyrir, þegar Framsókn með Halldór og Valgerði Sverrisdóttur í broddi fylkingar ákváðu að virkja friðland Þjórsárvera.

ENGUM BLÖÐUM er um það að fletta, að Kárahnjúkavirkjun var landráð, sem fleiri komu að en ráðherrar Framsóknar, til dæmis Samfylkingin og Reykjavíkurlistinn. Enn verri eru þau landráð, sem Framsókn fyrirhugar í heimsfrægum Þjórsáverum.

EKKI SKULU nefnd mörg fleiri afrek, sem hvergi eru talin upp í auglýsingu flokksins, aðeins nefna, að ekki er þar minnst á, að frá upphafi til dagsins í dag hefur Framsókn tekið þrönga sérhagsmuni í landbúnaði fram yfir almannahagsmuni.

KOSNINGABARÁTTA Framsóknar er hafin með auglýsingu þessari, þótt hálft annað ár sé til næstu þingkosninga. Nokkuð snemmt er að telja fólki trú um, að Framsókn sé aðeins í sætum smámálum á borð við hönnunarmiðstöð og vaxtarsamninga.

NÆGUR TÍMI verður til að rifja upp fínimannsleiki Halldórs í útlöndum og landráð hans við Þjórsárver.

DV
Sharon á leiðarenda

Sharon á leiðarenda

Ariel Sharon, forsætisráðherra Ísraels, er frægastur fyrir fjöldamorð í flóttamannabúðunum Sabra og Chatilla árið 1982, þegar hann smalaði fólki, þar á meðal börnum, inn í hús, sem hann lét síðan sprengja í loft upp. Þetta var hefnd að hætti þýzkra nazista, sem á sínum tíma drápu allt fólk í Lidice.

Sharon verður fáum harmdauði. Hann er hryðjuverkamaður og stríðsglæpamaður, heldur verri en Simon Peres, sem einnig stóð að fjöldamorðum á Palestínumönnum í Líbanon. Þeir illu félagar eru nýlega búnir að stofna stjórnmálaflokk, sem á að starfa á miðju stjórnmála Ísraels, hvað sem það þýðir.

Eini kosturinn við Sharon er, að enn verri menn taka við af honum. Ég átti þess kost fyrir mörgum árum að hlusta á Ehud Olmert í kvöldverðarboði í Jerúsalem, þáverandi borgarstjóra og núverandi forsætisráðherra. Það var froðufellandi geðsjúklingur, sem talaði, minnti mig á bíómyndir af Hitler.

Ég hlustaði við annað tækifæri á Benjamin Netanjahu, sem þá var formaður Likud-flokksins. Hann var ekki eins skelfilegur og Olmert, en eigi að síður fullur af mannhatri. Raunar var vist mín í Jersúsalem eins og vera kominn í tímavél aftur til Berlínar á valdaskeiði herraþjóðar nasizta Hitlers.

Að fara frá Ísrael var eins og að losna úr martröð. Þegar ég fór yfir Allenby-brúna yfir til Jórdaníu fannst mér ég vera kominn til Evrópu. Þar var fólk vingjarnlegt og kurteist, hataði ekki útlendinga. Þar var fólk, sem kunni mannasiði, eins og ég hafði vanizt á ferðum mínum víða um Evrópu.

Ísrael er vandræðaríki, ein af rótum spennunnar, sem ríkir milli íslams annars vegar og krossfara nútímans í stjórnum Bandaríkjanna og Bretlands. Það hefur náð sér í atómvopn og kúgar Palestínu á margvíslegan hátt, nú síðast með miklum múr, sem liggur kruss og þvers yfir akra Palestínumanna.

Vandræðin í alþjóðamálum nútímans stafa af, að Ísrael hefur náð tangarhaldi á Bandaríkjunum, sem fylgja Ísrael í einu og öllu. Persónugervingar þessa illa öxuls eru George W. Bush Bandaríkjaforseti og Ariel Sharon, en rætur öxulsins liggja í hægri sinnuðum, kristilegum ofsatrúarsöfnuðum vestanhafs.

Engin von er til betri tíma í Miðausturlöndum fyrr en Bandaríkin láta af eindregnum stuðningi við sögufræga bófa í stjórnmálum Ísraels, svo sem Ariel Sharon.

DV
Sanngjörn laun

Mér finnst í lagi, að forsætisráðherra hafi milljón krónur á mánuði og þingmenn hálfa. Mér finnst í lagi, að forsetinn hafi hálfa aðra á mánuði og launaðir forstjórar bezt reknu fyrirtækjanna fari upp í tvær milljónir á mánuði. Þessi stuðningur er þó háður því, að ellilaun og örorkubætur séu hundrað þúsund á mánuði og lágmarkslaun tvöhundruð þúsund krónur. Tölur umfram þessar upphæðir skera í augu, einkum starfslokasamningar fólks, sem fyrirtækja telja sig þurfa að losna við. Beinlínis er ósiðlegt að forstjóri fái milljón á mánuði til æviloka fyrir fimm mánaða forustuhlutverk.
Meðtekið af fortíð

Morgunblaðið er meðtekið af fortíð sinni og tengslum hennar við sögu þjóðarinnar. Blaðið hefur ekki náð sér eftir nóbel Hannesar, afsakið Halldórs Laxness. Blaðið er enn að velta vöngum yfir, hvort Gunnar Gunnarsson hefði ekki átt að fá nóbel, til dæmis með Halldóri Laxness. Einkum reynir blaðið að velta upp þeim fleti, að nokkrir rætnir Íslendingar hafi rekið áróður fyrir því, að Halldór yrði tekinn fram yfir Gunnar. Meðal þess, sem sérfræðingur blaðsins telur Gunnari til ágætis, er, að Ólafur Thors og Bjarni Benediktsson mundu heldur hafa kosið þá útkomu. Allt er þetta lítt áhugavert.
Grínast með þig

Fyrsta gjaldskrá hinna sjálfstæðu og óháðu fyrirtækja í orkudreifingu hefur litið dagsins ljós. Orkuveitan í Reykjavík býður 2000 kílóvattstundir á ári á 8068 krónur, Hitaveita Suðurnesja býður sömu orku á 8093 krónur, Orkuveita Húsavíkur á 8010 krónur og Rafmagnsveitur ríkisins á 8093 krónur. Önnur tilboð eru örlítið hærri. Þetta virðist vera enn minni munur en er á benzíni í fáokun olíufélaganna. Markaðsvæðing rafmagnsins virðist lúta sama lögmáli og olíunnar, verið er að gera stólpagrín að almenningi. Fáokunin á báðum sviðum er alveg eins og einokunin var.
Þorskurinn er að hrynja

NÆSTUM ER búið að eyða botnfiski í Norður-Atlantshafinu samkvæmt fjölþjóðlegri rannsókn, sem sagt er frá í nýjasta hefti Nature. Síðan þorskveiðar fóru að gefa sig hefur áhugi sjávarútvegs beinzt að öðrum tegundum, með sömu afleiðingum.

BREZKA BLAÐIÐ Independent minnir á nokkrar tölur í þessu samhengi. Hlutfall þorsks, sem er yfir fimm ára, er 0.5% og hlutfall þorsks, sem er minna en tveggja ára, er 90%. Þetta segir okkur, að við erum smám saman að útrýma þorskinum.

SAMKVÆMT rannsókninni er allur botn Norðursjávar skrapaður að minnsta kosti einu sinni á ári. Þannig vinna togarar með botnvörpu. Þeir skrapa botninn og spilla heimkynnum fiska. Þetta hefur lengi verið vitað, en menn vilja ekki ræða það.

ÞORSKAFLI í heiminum hefur minnkað á hálfri öld úr 2,1 milljón tonna í 0,6 milljón tonn. Á íslenzkum miðum er ástandið ekki eins vont, en stefnir í sömu átt. Kvótakerfi og aflatakmarkanir hafa ekki bjargað íslenzka þorskinum.

HÉR Á LANDI hafa kvótakóngar og hafrannsóknastofnun, talsmenn sjávarútvegs í pólitík og sjávarútvegsráðherrar montað sig af öryggiskerfum, sem eiga að hindra hrun fiskistofna. Þorskfiskarnir eru samt farnir að hrynja.

SEM BETUR FER lifum við ekki lengur á fiskveiðum og þurfum til dæmis ekki lengur að falsa gengi krónunnar til að gefa kvótakóngum aukapening. Samt tuða þeir og talsmenn þeirra enn um of hátt krónugengi og of litlar aflaheimildir.

REYNSLAN VIÐ austurströnd Kanada sýnir, að séu þessir aðilar of aðgangsharðir við þorskinn, hrynur stofninn og nær sér ekki upp aftur, þótt miðin séu friðuð. Eins getur sagan orðið hér á landi. Við vitum þá, hverjum var um að kenna.

DV
Menn bjarga sér á flótta

Rétt var hjá Geir H. Haarde að láta vera eitt sitt fyrsta verk sem utanríkisráðherra að kalla íslenzka herinn burt frá Afganistan. Íslenzku hermennirnir voru þar undir fölsku flaggi friðargæzlu. Sumir þeirra slösuðust meira að segja við teppakaup í miðbænum í Kabúl. Og ástandið þar versnar.

Fyrir tæpum fimm árum þóttust Bandaríkin hafa unnið sigur á Afganistan, fyrstir í langri röð heimsvelda, sem höfðu reynt það, fyrst Alexander mikli og síðast Bretland og Sovétríkin sálugu. Markmið þessa meinta sigurs var að klófesta Osama bin Laden, sem hefur gert Bandaríkjamönnum lífið leitt.

Sigurinn yfir Afganistan er ekki meiri en svo, að Bandaríkin og bandamenn þeirra hafa helzt völd í höfuðborginni Kabúl, þarf sem þeir hafa leppinn Hamid Karzai, sem engu ræður í landinu. Annars staðar ráða herstjórar og eiturlyfjasalar, svo og gamlir Talíbanar og ýmsir sjálfsmorðssjúklingar.

Á valdatíma Talíbana fyrir fimm árum hafði tekizt að draga mikið úr eiturlyfjaframleiðslu í Afganistan. Nú blómstrar hún meira en nokkru sinni fyrr. Hálf þjóðarframleiðslan er eiturlyf og nánast allur útflutningurinn. 90% af heróíni í Bretlandi kemur frá þessu afskekkta einskismannslandi.

Nú eru Bandaríkjamenn að leggja á flótta án þess að hafa fundið Osama bin Laden. Þeir vilja skilja boltann eftir hjá Atlantshafsbandalaginu, sem vantar hlutverk í lífinu. Spánn, Frakkland og Þýzkaland vilja þó hvergi koma nærri og Holland er að hætta. Áfram situr Bretland með heróínið í fanginu.

Afganistan er land, sem flýtur á eiturlyfjum. Það er ekki eiginlegt ríki, heldur flókin flétta af fjölskylduerjum og blóðhefndum, duldum bandalögum og leynimakki. Erlendum herjum hefur aldrei tekizt að ná fótfestu í þessu landi, sem lýtur engum lögmálum, sem stýra öðrum löndum í heiminum.

Geir hefur gefizt upp eins og Bandaríkin hafa gefizt upp. Það er gott og enn betra er, að lítið var tekið eftir framlagi Íslands, svo að það mun ekki hafa nein eftirköst að ráði. Ísland á ekki að láta á sér bera í hroka heimsveldanna og allra sízt í öryggisráði Sameinuðu þjóðanna.

Ef Geir tekst að muldra sig út úr stríðinu um sæti í öryggisráðinu til viðbótar við að losna úr stríðinu við Afganistan, er hann orðinn með beztu utanríkisráðherrum.

DV
Gjá í Atlantshafi

“Mér sýnist, að ekki hefði verið svo erfitt að fá heimildir” sagði Colin Powell, fyrrverandi utanríkisráðherra, um ólögmætar hleranir stjórnvalda á símtölum fólks til útlanda og frá þeim. Honum finnst í lagi að hlera leyfislaust, ef leyfið hefði líklega fengizt, hefði löglega verið unnið.

Sjónarmið Powell sýnir í hnotskurn muninn á Bandaríkjunum og Evrópu. Honum finnst í lagi að brjóta lög, ef hann getur talið sér trú um, að leyfi hefði hvort sem er fengizt. Margt fleira er skrítið í Bandaríkjunum. Þar leyfa menn til dæmis pyndingar með því að skíra þær nýjum nöfnum út í loftið.

Bandaríkjamenn búa við ríkisstjórn, þar sem forsetinn telur sig ekki bundinn af neinum reglum, til dæmis um þrískiptingu valdsins. Hann lítur á sig sem forstjóra stórfyrirtækis, sem er í senn dómari, löggjafi og framkvæmdastjóri. Hann lítur þar á ofan á sjálfan sig sem útsendara guðs á jörðinni.

Að baki framkomu Bandaríkjanna gagnvart útlöndum eru meira eða minna geðveikir menn. Til dæmis Ralph Peters, sem segir í sjónvarpinu að bezti árangur loftárása á borgina Falluja í Írak sé, að “allir verði drepnir”. Eða Thomas Barnett, sem segir bandaríska herinn í Írak vera “afl hins góða.”

Þessir ráðgjafar forsetans og ýmsir kristilegir ofstækismenn beina reiði sinni að Evrópu, þar sem menn eru að reyna að hemja stríðsstefnu Bandaríkjanna. Kringum Bush forseta eru menn, sem þjást af vænisýki og stórmennsku, trúa heimspeki Thomas Hobbes og Levi Strauss og ættu að leita sér lækninga.

Álitsgjafar spá aukinni spennu í samskiptum Bandaríkjanna og Evrópu. Evrópumenn eru fjandsamlegri Bandaríkjunum en nokkru sinni fyrr og neita alveg að lúta forustu þeirra. Evrópskir stjórnmálamenn, sem hafa verið hallir undir Bandaríkin, eru hættir að þora að taka til máls. Sambúðin versnar stöðugt.

Evrópumenn styðja diplómatískar leiðir, alþjóðalög, Sameinuðu þjóðirnar, fjölþjóðasamninga, en Bandaríkjamenn telja sig verða að sjá um sig sjálfir sem þjóð, er geti farið sínu fram að eigin vilja. Himinn og haf eru milli bandarískra og evrópskra sjónarmiða í alþjóðamálum.

Ofan á allt þetta kemur svo ágreiningurinn um tilvist mannkyns á jörðinni, þar sem Evrópa eflir umhverfismál, en Bandaríkin vilja fá frið til að spilla vistkerfi jarðar.

DV
Vetur Íslams

Múslimar hafa hátt víða í Evrópu á þessum vetri. Eftir dráp þeirra á hollenzka kvikmyndastjóranum Theo van Gogh, virðast þeir hafa fært sig upp á skaftið. Þeir mótmæltu birtingu skrípamynda af Múhameð spámanni í Jyllandsposten, þótt vestrænar hefðir heimili, að gert sé grín að trú manna, til dæmis að Jesú Kristi. Menningarritstjóri Jyllandsposten fer nú huldu höfði í Florida til að forðast tilræði múslima. Þetta ferli gengur ekki lengur. Ef múslimar vilja búa á Vesturlöndum, verða þeir að sætta sig við siði og venjur vestrænna ríkja. Þeir verða annars að vera heima hjá sér.
Ár Persíu

Persía verður brýni vandi heimsmálanna á nýja árinu. Vinir hennar og trúbræður hafa unnið kosningarnar í Írak. Þeir munu byggja upp ofstækisríki í suðurhluta landsins, svipað ríki og Amadinejad forseti hefur verið að efla í Persíu. Hann er leynt og ljóst að gera ríkið að kjarnorkuveldi, sem mun auka spennuna í Miðausturlöndum, þar sem Persía verður mótvægi við Ísrael. Amadinejad neitar að viðurkenna helför Gyðinga. Bandaríkin munu enn síður ráða við Persíu en Írak, því að landið er stærra og fjölmennara og ágreiningur í trúmálum nánast enginn, öfugt við flokkadrættina í Írak.
Öld umhverfis

Umhverfisógn verður langtímavandi heimsmálanna á nýja árinu og í auknum mæli á hverju ári þessarar aldar. Mannkynið stefnir að því að útrýma sjálfu sér eins og frændur okkar Grænlendingar útrýmdu sjálfum sér með því að þrjózkast við að stunda þar kvikfjárrækt. Kyoto-bókunin um skorður við útblæstri gróðurhúsalofttegunda hefur gert nokkuð gagn, þótt ýmis Evrópuríki séu 5% frá markmiðum sínum. Á því sviði leikur Ísland lausum hala með hverju álverinu á fætur öðru. Verra er þó ástandið í Bandaríkjunum, sem eiga fjórðung af öllum skítnum og Bush segist ekki hafa ráð á mengunarvörnum.
Bezt og mest um áramót

GÁFAÐASTA kenning stjórnmála liðins árs er, að Davíð Oddsson hafi dáið út úr pólitíkinni eins og Kristur á krossinum til að friðþægja fyrir syndir Sjálfstæðisflokksins. Eftir standi flokkurinn og nýr formaður hans syndlaus og forkláraður.

MERKASTA uppgötvun áramótanna er, að Halldór Ásgrímsson forsætisráðherra hefur síðastur allra Íslendinga uppgötvað, að hátt matarverð sé á Íslandi og ætlar að skipa nefnd í málið. Við hin höfum vitað um verndun búvöru í áratugi.

LENGSTA kosningastríð í sögunni er hafið. Ráðherrar, sem leynt og ljóst hafa ofsótt gamalmenni og öryrkja með hugvitsamlegum hætti í meira en áratug ætla nú að finna, hver sé vandi þeirra og laga það fyrir næstu kosningar.

LEIÐINLEGASTA kryddsíld sögunnar var háð í sjónvarpinu á gamlársdag. Allur vindur er úr pólitík skekinn, síðan Davíð Oddsson kýldi menn út og suður. Nú voru allir formenn meira eða minna í sama flokki og hrósuðu hver öðrum í hástert.

FRUMLEGASTA stjórnmálakenning liðins árs er skipting Matthíasar Johannessen ritstjóra á auðvaldi landsins í gott og vont. Gott auðvald var Kolkrabbinn, sem elskaði Matthías á hans tíma og vont auðvald keppir nú við Morgunblaðið.

SKEMMTILEGASTA ritdeila ársins er ágreiningur Hallgríms Helgasonar rithöfundar og Egils Helgasonar álitsgjafa um stöðu Moggans í tilverunni. Þar tókust á þeir tveir, sem bezta stjórnmáladálka skrifa um þessar mundir. Meira, takk.

DV
Svitnað af Pressunni

Ég hef lítið vit á skáldskap, en mér fannst Pressan skemmtileg í gærkvöldi. Þátturinn var faglega gerður og ég kannaðist við sumt í honum. Fór jafnvel að hugsa af angurværð til gamalla tíma, þegar blaðamenn voru utangarðs í samfélaginu. Og sýndu því spegil, sem það þoldi stundum og stundum ekki. Okkur vantar svona dagblað eins og Pressuna, sem lesendur svitna af, þegar þeir taka það upp. Nú er allt upp á hræsni og rétttrúnað, ekki sannleika. Allir eru sagðir góðir, þótt þeir séu ekki dauðir enn. Hálf þjóðin vill hvorki heyra né lesa neitt nema minningargreinar og greinar hagsmunaaðila.
Sagnfræðireyfarar

Í stað jólabóka hef ég verið að lesa reyfara, skrifaða af sagnfræðingum. Nákvæmni í smáatriðum sagnfræðinnar einkennir þá alla. Afkastamestur og nokkuð góður er Paul Doherty, sem skrifar mest um 3500 ára gamla atburði í Egyptalandi, en einnig um 2000 ára gamla atburði í Róm. Beztur er Jason Goodwin, sem skrifar um 200 ára gamla atburði í Miklagarði. Leynilöggan þar er geldingur með túrban. Mér fannst líka gaman að lesa Peter Tremayne, sem skrifar um rúmlega 1300 ára gamla atburði á Írlandi. Slakur var hins vegar Steven Saylor, sem skrifar langt mál um 2000 ára gamla atburði í Róm.
Blaðamenn fá blóm

Mér fannst skrítið á sjá tvo fréttamenn útvarpsins taka við blómum fyrir góða frammistöðu í málum innflytjenda. Samtök um eina tegund félagslegs rétttrúnaðar veittu blómin. Fyrir mér er óbærilegt að sjá fagmenn í minni grein taka við verðlaunum fyrir þjónustu við félagslegan rétttrúnað eða aðra hagsmuni úti í bæ. Fréttamenn hljóta að vera nógu utangarðs og nógu sjálfstæðir til að slík verðlaun komi ekki til greina. Mér finnst blóm útvarpsmanna vera skæðari spilling en áfengi Jóhönnu og hinna ráðherranna. Þau segja mér, að eitthvað sé rammskakkt í sjálfsmynd fréttastéttarinnar.