arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Smálúða sem pappi

Þegar fiskur er eldaður, verður hann allt í einu passlegur. Eftir það þornar hann bara og verður fljótt óætur. Þetta hafa lengi vitað fagmenn í stétt matreiðslumanna. Þess vegna er talað vel um matreiðslu hér á landi, enda vilja útlendingar borða fisk. Lengi hefur Potturinn og pannan í Nóatúni verið góður fiskistaður. Í gær lauk því tímabili. Ég fékk þurra smálúðu. Þurr smálúða bragðast eins og pappi. Þannig fer heimsins dýrð. Ég hef oft læðst inn á þennan túristavæna stað, en nú mun þeim ferðum fækka. Að borga 2.400 krónur fyrir að borða pappa er ekki mín sýn á himnaríki.
Skipulagðar hörmungar

Mogginn rýndi bókina Confessions of an Economic Hit Man eftir John Perkins og var hrifinn. Bókin segir hörmungar þriðja heimsins ekki stafa af fávísri hagfræði Chicago-skólans. Heldur skipulagðar til að magna gróða Halliburton og fleiri risafyrirtækja, með aðstoð Alþjóðabankans og Gjaldeyrissjóðsins. Þetta er ekki ný bók, kom út fyrir tveimur árum, þá skömmuð fyrir skort á staðreyndum. Nú er svo komin út bókin A Game As Old As Empire eftir Perkins og annan mann, Steven Hiatt. Þar eru staðreyndirnar, sem skorti í þá fyrri. Sérfræðingar skrifa þar hver sinn kaflann. Írak var eyðilagt út á olíuna.
Kominn á Tíðarandann

Loks er ég með RSS á blogginu mínu. Það gerir notendum kleift að beita fréttasafnara til að pikka upp mitt blogg með bloggi frá öðrum. Þykir sjálfsagt nú til dags. Það kemur mér líka inn á tidarandinn.is, þar sem safnað er ýmsu góðu bloggi, einkum pólitísku. Ég nota sjálfur bloggsafn Tíðarandans. Það er að því leyti betra en heimatilbúið safn, að það sér oft nýtt blogg, sem ég hafði ekki tekið eftir. En ég á enn eftir að bæta við plássi fyrir viðbrögð notenda. Ég hef efasemdir um nafnleysi og skítkast. Ég les ALDREI athugasemdir við blogg annarra. Er því enn að hugsa málið.
Óbreytt á heimsenda

Tilveran breytist ekkert. Fiskréttir veitingahússins í Hafnarfirði eru alltaf hæfilega og nærfærnislega eldaðir. Gott dæmi um það er rauðspretta, sem þolir ekki ofeldun. Svo er þetta ódýr staður, 2.400 krónur fiskréttur og 3.100 krónur með súpu með ís og kaffi til viðbótar. Það er náttúrlega vont að ferðast á heimsenda til að ná í góðan fisk. Samt geri ég það stundum, því að tæpast fer ég aleinn á Þrjá frakka. Þetta er þægilegur staður með óvenjulega þykkum pappírsþurrkum og öldruðum myndum á vegg. En kaffið á Tilverunni er því miður lapþunnt american, sér í botn með mjólk í.
Ónothæf siðareglunefnd

Sannleikurinn er lágt skrifaður í gömlum og úreltum siðareglum blaðamanna á Íslandi. Það er helzti munurinn á þeim reglum og erlendum reglum. Um leið er það helmingurinn af vandræðunum af völdum úrskurða siðareglunefndar. Hinn helmingur vandræðanna stafar af, að nefndin ber ekkert skynbragð á blaðamennsku og metur hana augum félagsfræðamenntaðra vandamálafræðinga. Úrskurður nefndarinnar gegn skúbbi Kastljóss um spillingu við veitingu ríkisborgararéttar er gott dæmi um þessa vandræðasúpu. Hún er hins vegar ekki ný af nálinnu. Siðareglunefndin hefur áratugum saman verið ónothæf.
Lygar í sjónvarpi

Ríkisútvarpinu er ekki sæmandi að birta úthrópaðan áróðursþátt 4. rásar í Bretlandi gegn aðgerðum til björgunar andrúmsloftinu. Sjónvarpið kynnir þáttinn sem vísindalegan. Hann er það ekki. Þar koma fram nokkrir menn, sem eru á mála hjá mengunarfyrirtækjum og njóta einskis álits. Svo og menn, sem síðan hafa kvartað yfir, að skoðanir sínar hafi þarna verið mistsúlkaðar. Í umræðunni erlendis hefur þátturinn verið málefnalega tættur í spað í öllum smáatriðum. Kannski næsta skref ríkissjónvarpsins verði að sýna áróðursþátt um, að þróunarkenningin hafi verið afsönnuð hjá hvítasunnumönnum í Kansas.
Enn einn á flótta

Gallerý fiskur í Árbæ reyndist lokaður. Nú er hann sagður aðeins opinn þrjá daga í viku, sem er næsti bær við uppgjöf. Samt er of lítið af fiskistöðum. Og hér var góð matreiðsla, sem of lítið er af. Eldhúsið stýrir ekki gengi veitingahúsa hér á landi, til þess er smekkur fólks of slappur. Margt annað þarf að takast til að matstaðir blómstri. Eitt er staðarvalið, Gallerý fiskur er afskekktur. Svo er innréttingin. Þetta er kaldur og óvistlegur staður norræns mínimalisma. Svipaður fiskistaður, afskekktari en notalegri og heimilislegri er Tilveran í Hafnarfirði, sem enn er við beztu heilsu.
Rushdie aðalsmaður

Það var gott hjá Bretum að aðla Salman Rushdie, höfund Satansversanna. Enda komu viðbrögð ofsatrúarmanna hratt. Utanríkisráðuneyti Pakistans og Írans andmæltu aðalstigninni, sögðu hana móðgun við íslam. Það er fínt, það er um að gera að móðga múslima. Róttækir múslimar hafa gengið fram af okkur í ofbeldi og yfirgangi. Við munum eftir skrípamyndunum af Múhameð spámanni, sem leiddu til óeirða víða um heim. Við munum eftir, að það voru danskir múslimar, sem fóru um Miðausturlönd og helltu olíu á eldana, Meðal annars með því að sýna falsaðar myndir. Ekki má gefa þessu liði eftir eina tommu.
Furðunefnd blaðamanna

Enn einu sinni hefur furðuleg siðanefnd Blaðamannafélags Íslands kveðið upp fáranlegan úrskurð. Nýjasta plaggið lýsir þekkingarskorti á blaðamennsku og vanþekkingu á málinu. Kastljós hefur svarað málefnalega og sannfærandi, lið fyrir lið. Blaðamannafélagið þarf að fara að taka á þessari meinsemd í félaginu. Siðareglur félagsins eru að vísu fjarska gamlar og lélegar, ólíkar siðareglum blaðamanna og fjölmiðla í öðrum löndum. En úrskurðir nefndarinnar eru ekki í samræmi við reglurnar og jafnan hálfu verri. Leggið hið bráðasta niður þessa furðunefnd og farið að endurskoða reglurnar.
Þeirra eigin orð

Björn Bjarnason ráðherra er fremstur á sviðinu, en flestir pólitíkusar hugsa eins og hann. Þeim finnst ófært, að fólk hafi aðrar skoðanir í dag en það hafði fyrir fimm árum. Þeim finnst ástæða til að kvarta um það í bloggi og greinum. Þeir eru ekki einir um þetta. Gefnar hafa verið út heilar bækur undir titlum á borð við: Þeirra eigin orð. Í öllum tilvikum er ætlast til að sjónarmið haldist ævilangt óbreytt. Ég efast ekki um, að Björn mun á morgun hafa nákvæmlega sömu skoðanir og við fæðingu. Við hin erum hins vegar leitandi fólk og skiptum um skoðun, þegar við vitum betur en áður.
Ónýtir auðkennislyklar

Auðkennislyklar bankanna fyrir heimabanka fólks eru léleg tækni gærdagsins. Lyklarnir eru klunnalegir, passa ekki í lyklakippur. Auk þess bila þeir, oftast á þann hátt, að hettan dettur af og týnist. Miðað við annan öryggisbúnað, sem er í daglegri notkun, virðist mér þetta fornfálegur búnaður og ótraustur. Bankarnir hafa látið plata sig í þessum viðskiptum. Gallarnir eru ekki viðskiptamönnum bankanna að kenna, heldur bönkunum sjálfum. Ráðamenn þeirra eru samt að gamna sér við að rukka viðskiptamenn fyrir að skipta um lykil. Það er gott dæmi um einokunaraðstöðu bankanna.
Geðsjúk illmenni

Frægasti rannsóknablaðamaður heims,

Seymour M. Hersh, birtir í nýjasta New Yorker gein um Abu Ghraib hneykslið. Þar er meðal annars viðtal við Antonio M. Taguba hershöfðingja, sem stjórnaði rannsókn pyndinganna þar. Af frásögn hershöfðingjans sést, að helztu ráðamenn Bandaríkjanna og hersins eru rakin illmenni, sem eiga heima á geðveikrahæli. Einkum er rakinn þáttur Donald Rumsfeld, þáverandi stríðsráðherra. Hann og George W. Bush forseti studdu pyndingarnar eindregið og reyndu að bregða fæti fyrir rannsóknina. Hersh hefur alltaf haft rétt fyrir í rannsóknum sínum. Allt frá My Lai árið 1969.
Heimsóttu austurkommana

Ekki skil ég, hvers vegna vinstri grænir sendu fulltrúa á þing Vinstri flokksins í Þýzkalandi. Þetta er nýtt nafn á gamla kommúnistaflokknum í Austur-Þýzkalandi. Það var einn allra versti kommúnistaflokkur í heimi, verri en flokkarnir í Póllandi, Tékkó og Ungó. Þótt Gysi og Lafontaine séu skárri en Ulbricht og Honnecker voru, er þetta allt sama, fúla glæpagengið. Vinstri grænar eiga ekki að halla sér að gömlum kommum í austri. Miklu nær er að halla sér að ungum græningjum. Vinstri grænir þurfa að losa sig við nokkra gamalæra einstaklinga, sem ekkert hafa lært og engu hafa gleymt.
Evrópa minnkar eitur

Útblástur eitraðra lofttegunda virðist hafa minnkað í Evrópu árið 2005 samkvæmt nýjum tölum. Mælingar eru að vísu ónákvæmar og segja okkur ekki, hvort þetta sé þróun með framhaldi. Tölur fyrir árið 2006 eru ekki til. Batinn fullnægir ekki samkomulaginu frá Kyoto, átti að vera 8%, en reyndist vera 1,5%. En ljóst er þó, að Evrópa hefur forustu í heiminum um að bæta andrúmsloftið. Löndin hafa lagt misjafnlega mikið af mörkum. Finnland og Þýzkaland mikið, en löndin við Miðjarðarhaf ekkert, minna en Austur-Evrópa. Evrópusambandið mun nú herða aðgerðir til að knýja Evrópu til hraðari bata.
Sigið niður af tindinum

Hefðbundin fréttamiðlum blómstrar á fyrsta áratug þessarar aldar. Við höfum tvö áskriftarblöð og tvö fríblöð, tvennt fréttasjónvarp og fréttaútvarp, tvo veffréttamiðla. Við fáum fullt af fréttum, þar á meðal fréttir, sem kosta vinnu og skipta máli. Aldrei hafa jafnmargir haft atvinnu af fréttum hér á landi. Almenn menntun blaðamanna er góð, þótt sárafáir þeirra hafi lært blaðamennsku. Hins vegar eru blikur á lofti. Erlend reynsla sýnir tekjutap hefðbundinna fréttamiðla og samdrátt í atvinnumennsku. Óvandaðar fréttir ókeypis bloggara sækja hratt fram og rugla tekjumynstri fagmanna.
Kurfürstendamm sjokkið

Þegar Egill Helgason er í Nýju-Berlín fer hann sjaldan til Vestur-Berlínar. Segir í blogginu, að Kurfürstendamm sé of lík verzlunargötum vesturlanda. Það er rétt lýsing á götunni, sem fyrir hrun múrsins var höfuðgata Vestur-Berlínar. Ég vil samt taka upp hanzkann. Þegar ég var þar við nám var gatan auglýsing fyrir vestrænan markaðsbúskap mitt í skít og eymd austursins. Krárnar voru opnar allan sólarhringinn og vínið var við hliðina á mjólkinni í búðunum. Ég mann enn Kempinski hótelið og matsölustaðinn Aschinger. Það var menningarsjokk að koma þangað úr fátækri Eysteinskunni hér heima.
Íslenzkur fréttavefur

Mér líst vel á, að Pétur Gunnarsson og Andrés Jónsson stofni fréttavef á netinu. Tækni og tími kalla á slíkt framtak. Því meira sem ég les um vefinn og veftengda farsíma, þeim mun meira trúi ég á gagnvirku fréttamiðlunina. Hefðbundnir fjölmiðlar munu eiga erfitt með standast áhlaup breytinganna. Áskrifendum fækkar og horf á auglýsingar minnkar. Framtak og nýjungar lyfta veraldarvefnum, óendanlegum hafsjó mismunandi gagnlegra upplýsinga. Ég nota nærri eingöngu vefinn til að finna upplýsingar. Þótt flestar séu þær raunar upprunnar í fagmennsku hefðbundinna fjölmiðla, sem á undir högg að sækja.
Lepparnir stinka

Því meira sem Ísrael og Bandaríkin styðja framsóknarflokkinn Fatah í Palestínu með vopnum og peningum, þeim mun meira flykkist fólk í faðm Hamas. Það er gallinn við aðferðir Bandaríkjanna við að vinna hug og hjörtu fólks. Þær fæla fólkið frá. Það dugir ekki að stilla upp gerspilltum framsóknarmönnum, sem eiga að vera þjónustuliprir. Sama sagan er um öll miðausturlönd. Leppar Bandaríkjanna eru yfirleitt kúkar, sem landslýður hatar. Því meira sem hernámslið hampa mönnum af tagi Quislings, þeim mun verr gengur kúgunin. Bandaríkin hafa aldrei lært neitt af veraldarsögunni.
Misjafnar súpur góðar

Humarsúpur Laugaáss og Sægreifans sýna misjafnan smekk. Íslendingar eru vanir þykkum súpur með miklum rjóma, miklum humri og miklu bragði. Útlendingar vilja hafa súpurnar þynnri og mildari, með minna af rjóma og sætta sig við minna af humri. Þess vegna fellur humarsúpa Sægreifans í geð ferðamanna og humarsúpa Laugaáss í geð heimamanna. Hvor tveggja var góð, ég prófaði Laugaás í gær og Sægreifann í fyrradag. Hráefnið í súpu Laugaáss var örugglega átta sinnum dýrara en hjá Sægreifanum. Því er síður en svo óeðlilegt, að súpan í Laugaási kostar tvöfalt verð Sægreifans.
Trúin er misjöfn

Ástæðulaust er að hafa áhyggjur af fólki, sem trúir á æðri mátt, án þess að persónugera hann sérstaklega. Ekki er heldur ástæða til að hafa áhyggjur af þeim, sem telja hægt að fá æðri mátt með bænum til að reka fyrir sig ýmis erindi. Djúp gjá er milli þeirra og hinna, sem hafa skipuleg trúarbrögð með æsiklerkum og helgiritum. Þar er fólkið, sem trúir á biblíuna/kóraninn, telur hana skrifaða undir handarjaðri guðs og jafnvel hafa spásagnargildi. Slíkt fólk veldur vandræðum í heiminum og mun valda enn meiri vandræðum. Við sjáum skelfilegar kenningar bókstarfsfólks einkum í sjónvarpinu Omega.
Fleiri skrípamyndir

Viðbrögð ráðamanna meðal múslima við skrípamyndum af Múhameð spámanni hafa leitt til endurmats almennings á stöðu trúarbragða í samfélaginu. Fyrst studdu margir menntamenn viðbrögðin og fordæmdu Jyllandsposten fyrir að vinna gegn félagslegum rétttrúnaði. Núna heyrast slíkar skoðanir tæpast. Flestir eru á því, að viðbrögð múslima hafi opinberað skaðleg og hættuleg viðhorf, sem berjast þurfi gegn. Þjóðir Evrópu eru í vaxandi mæli komnar á þá skoðun að hafa þurfi hemil á trúarofsa múslima. Þeir verði að sætta sig við vestrænt frelsi í vestrænum löndum. Við þurfum því fleiri skípamyndir.
Ráfa milli veitingahúsa

Kona og dóttir eru norður í landi, einn sonur á fjalli, annar á Ítalíu og þriðji í Frankfurt. Ég er því stjórnlaust flak, ráfa stefnulaust milli veitingahúsa. Kennslan klárast á morgun og losarabragur tekur við. Bækurnar frá Amazon eru himnasending, nú get ég klárað undirbúning kennslu næsta vetrar. Ég þarf að koma mér í sveitina, meðan ég kemst enn fyrir milli stýris og sætisbaks. Nú er bára mánuður til ferðarinnar miklu um strendur og heiðar Norðursýslunnar. Svo er ég búinn að skipuleggja ferð um Lissabon og klettavirki nágrennisins. TripAdvisor.com er fínn til að velja hótel.
Andvígir Amnesty

Páfagarður og Bandaríkin eiga ýmislegt sameiginlegt. Meðal annars fara samtökin Amnesty í taugar stjórnvalda á báðum stöðum. Páfastóll kvartaði í vikunni um stuðning Amnesty við fóstureyðingar. Bandaríkin kvarta um það sama. Þar að auki segja þau samtökin leggja sig í einelti. Þetta eru stórvirk samtök mannréttinda, sem skara fram úr öðrum á því sviði. Þau hafa til dæmis ekki látið hræsni vesturlanda í friði. Því eru margir andvígir Amnesty. Þeir eiga það sameiginlegt með Bandaríkjunum og Páfagarði að vera hægri sinnaðir valdshyggjumenn á jaðri þess að mega kallast fasistar.
Blair bítur fóstrana

Tony Blair skammaði fjölmiðla í vikunni. Hann sagði þá grimma sem úlfa og ættu að leggjast í fjötra. Blair er vel kunnugur vonzku fjölmiðla. Hann var gerður að forsætisráðherra í fjölmiðlafári Rupert Murdoch. Sá illi andi vesturlanda á marga brezka fjölmiðla og tók framboð Blair upp á sína arma. Fjölmiðlar hans gerðu Blair að leiðtoga lífs síns og hafa síðan sýnt honum skilyrðislausa fylgispekt. Margir hafa jafnan litið á forsætisráðherrann sem hund í bandi Murdoch fjölmiðlakóngs. Gaman er því að sjá hundinn gelta að fjölmiðlum. Í lok ömurlegs ferils hans í skjóli þessara sömu fjölmiðla.
Hjá Kjartani sægreifa

Fékk humarsúpuna heimsfrægu á Sægreifanum í gærkvöldi. Kjartan Halldórsson hefur stigið metorðin hratt á 2-3 árum í verbúðinni við Geirsgötu 8. Hann er búinn að færa út kvíarnar yfir í austurhluta hússins og upp á loft. Ferðafræðingar heimspressunnar hafa sett humarsúpu Sægreifans á lista hins ódauðlega. Hér má því búast við biðröðum út í Slipp í sumar. Gleymið því Bláa lóninu og Geysi. Súpan var ágæt, bragðmild, hveitilaus og rjómalítil. Hún var með betri súpum af því tagi. Hún var hæfileg gerð, laus við allar ýkjur, drukkin úr plasti. Aðeins 750 krónur kostaði að meðtaka ambrósíuna.
Óskammfeilinn sjóður

Það er óskammfeilni af Alþjóðlega gjaldeyrissjóðnum að senda menn um lönd til að hafa álit á efnahagsmálum. Fáar stofnanir í heiminum hafa orðið að eins miklu aðhlátursefni og þessi banki. Hann tók þátt í að rústa efnahag Rússlands á tíma Jeltsíns. Með því að troða úreltum kreddum frá háskólanum í Chicago upp á ríkið. Sjóðurinn hefur haft slæm áhrif víðs vegar um þriðja heiminn. Einkum hefur hann valdið almenningi hörmungum. Með kröfu um erlent vinnuafl og lægra kaup, andúð á samtökum launþega og hatri á velferð. Bezt hefur gengið þeim ríkjum, sem minnst mark hafa tekið á sjóðnum.
Wall Street Journal rústað

Rupert Murdoch ætlar að eignast Wall Street Journal. Það er eitt af beztu fréttablöðum í heimi, þótt leiðarasíðan sé slöpp. Murdoch er eins konar Atli Húnakonungur pressunnar. Þar grær hvergi gras, sem hann ríður yfir. Mér er minnisstætt, hvernig hann rústaði Times og Sunday Times í London árið 1981. Þá voru þau meðal beztu blaða í heimi. Ég þekkti ritstjórann, Harold Evans, sem hafði orðið frægur af thalidomide-málinu. Murdoch keypti líka New York Post og eyðilagði. Allir hans fjölmiðlar verða að stunda falsanir að hans skapi. Hann er illt afl og mun rústa Wall Street Journal.
Formaður fundinn

Björn Ingi Hrafnsson verður formaður Framsóknar í næstu kosningum eftir fjögur ár. Finnur Ingólfsson og mennirnir með peningana hafa ákveðið það. Þeir þola ekki síðasta móhíkanann, Guðna Ágústsson. Þeir telja hann ekki munu sækja fylgi á þessari nýju öld. Þeir vænta hins vegar mikils af Binga. Hann brosir jafnan út að eyrum, er reyndur í spuna og í ævintýralega góðu sambandi við fjölmiðla. Almannatengslin ljóma af honum langar leiðir. Hann er maðurinn fyrir vinnumiðlunina. Verður ekki bara formaður, heldur ráðherra strax eftir kosningar, því að Íslendingar hafa gullfiskaminni.
Lastið ekki lögmálin

Fínt er, að menn reyni að selja 139 fermetra íbúð í blokk á 68 milljónir króna. Það er að vísu þrefalt meira en venjulegt er. Markaðslögmál ráða þessu, ekki álitsgjafar. Peningarnir verða að sirkúlera. Aðeins eitt gæti verið athugavert, að athafnamenn hafi fengið forgang að lóð og verði út á framkvæmdir fyrir gamla fólkið. Þeir eiga þá að svara til saka fyrir það. Að öðru leyti minnir þetta á hálfhrundu blokkina við Skúlagötu. Þar borgaði fólk svipað verð og hættir á, að fá veggflísar fljúgandi í hausinn. Ef menn vilja borga, þá borga þeir og málið er dautt. Lastið ekki markaðslögmálin.
Ferðasaga forsetans

Pólland, Tékkland, Albanía, Búlgaría og Páfastóll voru ríkin, sem George W. Bush forseti heimsótti í ferð sinni um Evrópu. Hann heimsótti ekki Bretland og ekki Frakkland. Hann varð að koma til Þýzkalands, því að þar var fundur áttveldanna. Hann heimsótti ekki Ítalíu, þótt Páfastóll sé þar innlyksa. Allt var þetta táknrænt og hagkvæmt. Af alþekktum ástæðum yrði illa tekið á móti forsetanum hvarvetna í Vestur-Evrópu. Öðru máli gegnir um Austur-Evrópu og Páfagarð. Þar urðu engin uppþot. Ferðin um Evrópu segir merkilega sögu um stöðu heimsmála árið 2007. Um varanlegan klofning vesturveldanna.
Ráðherra talar skrítið

Einar K. Guðfinnsson talar um hvalveiðar eins og ekki hafi verið skipt um ríkisstjórn í landinu. Hann virðist telja, að stjórnin sé hin sama og áður, þótt nýr flokkur hafi komið til skjalanna og nýir ráðherrar. Hann virðist telja, að stefna gömlu ríkisstjórnarinnar gildi áfram, að minnsta kosti út þetta ár. Ég hef hvergi séð slíkt í sáttmála hinnar nýju ríkisstjórnar. Þetta er bara sama veruleikafirring ráðherrans og sést í tilraunum hans til að skauta enn einu sinni framhjá tillögum vísindamanna um minni fiskveiði. Gæzlumaður allra stytztu skammtímahagsmuna kvótakónga fer með skrítið mál.
Fullorðni ráðherrann

Colin Powell var upphaflega utanríkisráðherra hjá George W. Bush og sagður eini fullorðni maðurinn í stjórninni. Hinir voru stjarft nýja-íhald, sem tróð stríði við Írak og Afganistan upp á þjóðina. Powell var gabbaður til að flytja á þingi Sameinuðu þjóðanna lygar um gereyðingarvopn í Írak. Hann hefur síðan ekki borið sitt barr. Nú hefur hann vaknað til lífsins og segir Bandaríkin eiga að loka pyndingabúðunum í Guantanamo. Þær séu svartur blettur á þjóðinni og hafi eyðilagt trú manna á réttarfar í landinu. Nýr utanríkisráðherra, Robert Gates hefur raunar sagt svipað, aðeins mildar.
Guðleysingjar í metsölu

Guðleysingjar eru í stórsókn í Bandaríkjunum. Hver bók guðleysingja á fætur annarri lendir þar á metsölulistum. Fremstir fara þekktir höfundar. Richard Dawkins skrifaði bókina: Ruglið um guð. Christopher Hitchins skrifaði bókina: Guð er ekki mikill. Sam Harris skrifaði bókina: Bréf til kristinna manna. Þeir þremenningar draga ekki styttri stráin í skefjalausri lýsingu á eymd kristninnar, vonzku hennar og eitrun trúhneigðra. Ég hef lesið allar bækurnar þrjár. Þær eru fínar, gegna þar svipuðu hlutverki og bók Níelsar Dungal: Blekking og þekking, gerði hér árið 1948. Hana mætti endurprenta.
Með Papa Ratzi

Ég hló að myndinni af íslenzku sendiherrafjölskyldunni með trúnaðarbréfið í Páfagarði. Þarna stóðu þau, slæðuklædd konan og börnin eins og stóreygir túristar, aðframkomin af nálægð við almætti Papa Ratzi. Hvar voru afinn og frænkan? Þetta er næsti bær við París Hilton og tækifærið kemur ekki aftur. Myndin sýnir firringu utanríkisþjónustunnar, sem lét útrás íslenzkrar kaupsýslu fram hjá sér fara. Sendiráð um víðan völl eru eins konar menúett, stiginn um flottræfilshátt nokkurra embættismanna og aflóga pólitíkusa. 200 trúnaðarbréf kosta morð fjár og koma þjóðinni ekki að nokkru minnsta gagni.
Hægt dauðastríð

Blendnar tilfinningar fylgja hægu dauðastríði Moggans. Gamlir áskrifendur deyja og nýir koma ekki í staðinn. Breytingar hafa ekki læknað ellina. Áskriftir henta ekki nýjum tíma ókeypis frétta. Enn síður henta stofnanir nýjum tíma. Mogginn hefur verið illa skrifaður frá því ég man eftir mér, í froðustíl embættismanna. Minnisstætt er, að hann hefur talið skyldu sína að sjá um, að satt megi kyrrt liggja, í smáu sem stóru. Hann telur tilraunir til hönnunar á pólitísku ferli vera fréttaskýringar, við hæfi á forsíðu. En Mogginn hefur mótað samfélagið áratugum saman. Ég mun sakna hans.
Evrópa er Visa

Lestur bókarinnar Why Europe Will Run the 21st Century hefur opnað mér nýja sýn á heimsmálin. Mark Leonard lýsir þar, að harður máttur Bandaríkjanna er einskis virði í nútímanum. Hann getur ekki einu sinni unnið stríð. Hinn mjúki máttur Evrópu felst í altumlykjandi reglugerðum. Þær ákveða á 80.000 síðum, hvernig menn hagi sér í samskiptum. Þar á meðal í fjölþjóðlegum samskiptum. Mikill hluti heimsbyggðarinnar verður að fara eftir reglum Evrópu, bara út á viðskiptin. Galdurinn er, að Evrópa er ekki heimsveldi, heldur samskiptanet, sjálfvirkur vefur. Eins og Visa. Brilljant bók.
Límdir við Reykjavík

Sem stóreignamaður á landi er ég áhrifalaus félagi í veiðifélagi Stóru-Laxár. Predika hollustu markaðshyggju. Legg til, að veiði verði boðin út. Það vilja ekki eigendur smájarða, sem ráða félaginu. Þeim er sama, hvort þeir fá tuttugu eða hundrað þúsund kall á ári. Þeir eru límdir við Stangaveiðifélag Reykjavíkur og fá sem stjórnarmenn frítt á árshátíð þess. Þeir móðgast, ef þeir fá tilboð annarra um tvöfalt verð. Þeir vilja öngla og spúna. Þeir vilja ekki, að laxi sé skilað í ána. Þeir vilja ekki erlenda kynningu. Þeir vilja bara gömlu fylliraftana úr Reykjavík. Á hálfu verði.
Frelsið ríkir ekki

Ef þrjú fyrirtæki samtals eða færri ráða markaði í grein, jafngildir það einokun. Bankarnir þrír keppa ekki í þjónustu, bara í ímyndarauglýsingum. Olíufélögin keppa ekki og ekki heldur tryggingafélögin. Símafélögin keppa ekki í verði, heldur í rugli. Engin samkeppni er í flugi innanlands eða milli landa. Vörufragt er líka einokuð. Vinnsla búvöru hefur verið einokuð lengur en elztu menn muna. Verulegir þættir í kostnaði almennings eru í viðskiptum við einkafyrirtæki, sem njóta einokunar. Það er bara bull og áróður rammvilltra hugmyndafræðinga, að frjáls samkeppni ríki á Íslandi.
Bandarísk stríðsógæfa

Síðan Bandaríkin náðu jafntefli í stríðinu í Kóreu árið 1953, hefur sigið á ógæfuhliðina. Þau létu hrekja sig úr Víetnam 1975, Líbanon 1983 og Sómalíu 1994. Þau munu láta hrekja sig úr Írak og Afganistan. Þau þora ekki að leggja til atlögu við Íran. Þótt Bandaríkin séu heimsins mesta herveldi, ráða þau ekki við fátækar þjóðir, sem berjast að hætti skæruliða. Þannig er máttur hins harða takmarkaður. Á sama tíma ræður Evrópa heiminum með því að setja snúnar reglugerðir, sem allir verða að fylgja, jafnvel heimsveldið Microsoft. Mjúka aflið reynist vera sterkara og varanlegra en harða aflið.
Enginn skoðar götur

Danski flotinn mældi Ísland fyrir einni öld. Honum er að þakka, að við eigum nákvæma staðsetningu mikilvægustu fornleifa landsins, reiðvega í hundraða tali. Fyrir bílaöld höfðu reiðvegir legið í tíu aldir á sama stað. Sums staðar var fyrr á öldum hlaðið í þessa vegi og jafnvel lögð ræsi í læki. Hér og þar liggja þar grafnir munir, sem hafa fallið úr pússi ferðamanna og hófar hafa marið niður í götuna. Engir fornleifafræðingar hafi skilið mikilvægi reiðvega fyrri alda. Allir grafa upp húsarústir, sem allar eru eins. En samgöngukerfi fortíðar bíður undir hófum klára minna.