Neyðarúrræði: Sífellt mikilvægari / 06/2005

Það er kominn tími til að huga að neyðarúrræðum og þá er ég ekki bara að tala um öryggisafritun skráa, heldur allt okkar stafræna líf. Við eigum sífellt meira undir vörum og þjónustu sem eru langt í frá áreiðanlegar og ég lendi stöðugt í því að þurfa að nota Plan B þegar kemur að tækninni.

Gemsinn er fullkomið dæmi um þetta, en við umgöngumst hann núorðið eins og hann veiti stöðugt samband, hvort sem um er að ræða tal eða gagnasendingar. Því miður er ástandið þannig að síminn er oftast í sambandi, sem er allt annað mál. Hversu oft hefur maður ekki beðist afsökunar á að ekki hafi náðst í mann þegar reynt var að hringja, lent í truflunum sem voru of miklar til að hægt hafi verið að tala saman á vitrænan hátt, fengið tilkynningu um talhólfsskilaboð allt of seint eða ekki getað hringt mikilvægt símtal vegna þess að síminn náði ekki sambandi við símstöðina?

Þá er gamla góða landlínan möguleg varaskeifa, en þar sem gemsinn virkar ekki eru einmitt ótrúlega góðar líkur á að venjulegur sími sé ekki heldur til staðar. Ég er of nískur til að nota lausnina sem sumir hafa tileinkað sér, sem felst í að vera með tvo gemsa frá mismunandi símafyrirtækjum, en hef einstaka sinnum notað lausn sem kallast „Sími konunnar minnar“, sem á einhvern óútskýranlegan hátt virkar stundum þegar minn sími nær ekki sambandi, jafnvel þótt við skiptum við sama símafyrirtæki.

Þegar ég sæki tölvupóst á Treo-snjallsímann minn reiði ég mig á ruslpóstsíu sem netveitan mín veitir, en hún stöðvar ruslpóstinn áður en hann er sendur til símans. En þegar sían bilaði í tíu daga fyrir skömmu var ég staddur á ferðalagi í Frakklandi. Það tók mig nokkra daga – í netumhverfi þar sem ég var rukkaður fyrir hvert megabæti – að átta mig á því hvað hafði klikkað og finna bakdyraleið sem myndi ekki algjörlega setja mig á hausinn. Ég ákvað að skoða póstinn minn í gegnum vefpóst sem netþjónustan býður upp á, jafnvel þótt sú aðferð krefðist þess að ég útvegaði nettengda tölvu og neyddi mig til að vaða í gegnum ruslpóst í hundraðatali vegna biluðu síunnar.

Þegar ég kom aftur heim var ruslpóstsían enn í rugli. Ég gat þó halað niður fyrirsagnir tölvupóstsins í snjallsímann með minni tilkostnaði, en þurfti svo að vera mín eigin mannlega ruslpóstsía og henda burt kæfunni áður en öll alvöru skeytin voru sótt á símann. En þau neyðarúrræði hefðu ekki virkað ef ég hefði ekki munað nöfn vefpóstmiðlaranna sem ég nota.

Árum saman hef ég haft ódýra innhringitengingu í bakhöndinni. Ég nota hana næstum aldrei, þar sem háhraðatengingar eru orðnar mjög algengar á hótelum, kaffihúsum og hjá gjafmildum eða grunlausum sálum með óvarin þráðlaus netkerfi (í París smyglaði ég mér inn á eitt sem kallaðist „NETGEAR“ og annað í Lyon sem merkt var „linksys“). En ég veit að sama dag og ég segi upp innhringitengingunni mun ég þurfa á henni að halda vegna þess að háhraðanetið heima eða á hótelinu sem ég gisti á liggur niðri.

Nú um stundir eru varaskeifur af öllum stærðum og gerðum nauðsynlegar. Venjulega vafra ég um Netið með Firefox, en hann á í vandræðum með að birta fjölda vefja sem ég heimsæki reglulega, þannig að oft þarf að leita til Internet Explorer. Ég nota fartölvuna til að prófa DVD-R diskana fyrir sjónvarpsþáttinn minn, vegna þess að DVD-drifið á borðtölvunni minni (sem er eldri) getur ekki lesið þá. Og ég er forviða yfir því hversu fáir taka almennileg öryggisafrit af dýrmætu stafrænu myndunum sínum, sem börnin þeirra munu vilja sjá þegar harði diskurinn sem vistaði myndirnar í upphafi er fyrir löngu kominn á haugana.

Fólk hugsar sjaldan um neyðarúrræði þangað til það er orðið of seint. Því ráðlegg ég öllum að staldra örlítið við og meta sitt stafræna líf. Hvað er mikilvægast – og hvernig er hægt að bregðast við þegar eitthvað kemur upp á?