Við áramót (BJ)

Áramótin eru þá liðin og jólin næstum búin. Hvernig tókst okkur að halda upp á þau? Var eitthvað varið í bækurnar? Hvað um skaupið? Og áramótaávörpin? Og hvað með átökin í Íslandsbanka?

Aldrei þessu vant náði ég að horfa á fréttaannál hjá báðum stöðvunum. Stöð 2 ætlaði greinilega að koma að sinni útgáfu á skaupinu með því að blanda saman fréttum og fyndni. Eða réttara sagt eigin skoðunum og aulabröndurum. Ómar Ragnarsson er löngu búinn að sanna þjóðinni að það fer ekki vel að reyna samtímis að vera skemmtikraftur og fréttamaður og ekki tókst betur til á Stöð 2. Til dæmis voru sýndar myndir að þekktum viðmælendum sem ekki vissu að verið væri að mynda þá, myndir sem greinilega áttu ekki að fara í útsendingu. Viðmælendur vita þá í framtíðinni hvaða fréttamönnum á að treysta. Svo fetuðu þau í fótspor Helga Hóseassonar og töluðu um Dabba, Dóra og Busa. Þjóðin er enn í krampa.

Á ríkissjónvarpinu var engin tilraun gerð til þess að vera með gamanmál þetta kvöld, aðeins þurrar fréttamyndir. Halldór Ásgrímsson vitnaði í Einar Ben. í stað þess að nota Hannes Hafstein. Eflaust ágætt allt, en ekkert eftirminnilegt. Mér finnst Ólafur Ragnar alltaf njóta sín best ef hljóðinu er sleppt. Í ár sleppti ég myndinni líka og fannst ávarpið heldur batna við það.

Jólin lögðust þannig í almanakið að tími til lestrar hefur verið af skornum skammti. Ég er þó á annarri bókinni um Halldór Laxness þetta árið, Kiljan eftir Hannes. Hún er ágætlega læsileg. Það fer kannski óþarflega mikið í taugarnar á mér að Hannes kallar Halldór alltaf Kiljan. Í fyrstu bókinni hét hann alltaf Halldór og líklega alltaf Laxness í þeirri síðustu. Það er ekki þverfótað fyrir tilvitnunum og gæsalöppum, en bókin engu að síður vel læsileg það sem af er. Það er mikill skaði að ákveðinn hópur hefur lagst gegn Hannesi af slíkri heift að margir munu ekki opna bókina af prinsippástæðum og missa af fróðlegri lesningu.

Hin bókin sem ég er hálfnaður með að lesa er ævisaga Jónasar Ingimundarsonar, Á vængjum söngsins. Jónas er einstakur sögumaður, skemmtilegur og hlýr. Það er stórkostlegt hve margt verður honum að söguefni, sem aðrir hefðu ekki komið auga á. Það kemur miklu meira fyrir þá sem kunna vel að segja frá heldur en hina. Bréfið sem Jónas birtir frá Árna Kristjánssyni ætti að vera skyldulestur allra tónlistarnemenda.

Vel á minnst. Aldrei þessu vant gerðist eitthvað milli jóla og nýárs, Bjarni Ármannsson rak aðstoðarforstjóra sinn, Jón Þórisson. Ekkert þekki ég Jón, en allir virðast á einu máli um að hann sé ákaflega duglegur maður. Honum varð á í messunni þegar hann fór að tala um það í fjölmiðlum að æskilegt væri að sameina Landsbanka og Íslandsbanka. Hvort sem það er æskilegt eða ekki þá er það bankastjórans eða bankaráðsformannsins að tilkynna um það, ekki dyravarða, gjaldkera eða aðstoðarforstjóra. Flestir hafa örugglega talið að þetta væru byrjandamistök.

Það er hins vegar erfitt að skilja það öðruvísi en sem ögrun að ráða útibússtóra í stærsta útibú bankans, án þess að segja bankastjóranum frá því. Málgleðin eftir uppsögnina er ekki til þess að styrkja Jón í komandi atvinnuviðtölum. Gott er að telja upp í milljón (eða telja milljónirnar sínar) áður en bankamenn tala þegar þeir eru reiðir. Það vekur einnig athygli hve yfirlýsingaglaður Helgi Magnússon er í málinu. Í reglum fyrir flestar stjórnir eru ákvæði um að ekki skuli aðrir stjórnarmenn tjá sig um málefni félagsins en formaður. Kannski er þetta ekki svo í Íslandsbanka, en bankinn ætti þá að taka regluna sem snarast upp.

Mér dettur ekki í hug að neitt dýpra sé á bakvið uppsögnina en að forstjórinn og aðstoðarforstjórinn gátu ekki unnið saman. Þá er augljóst hvor þarf að víkja.

Benedikt Jóhannesson