arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
The Omen

Nákvæmlega þrjátíu ár eru frá því skrattinn sjálfur kom upp á yfirborð jarðar sem Damien Thorn í The Omen. Myndin vakti athygli og fékk fínar viðtökur, aðallega vegna þess að sá í neðra birtist í nýfæddu barni, sem fylgst var með til fimm ára aldurs. Sakleysislegt útlit ungabarnsins með svörtu sálina sló á marga þræði. Nú hefur þessi ágæta hrollvekja verið endurgerð og er nokkuð nákvæmlega farið í kjölfar fyrri myndarinnar, enda er notast við sama handrit. Eina breytingin, að því er séð verður, er að færa söguna í nútímann.

Sem fyrr hrjúfrar Damien um sig í kjöltu sendiherrahjóna Bandaríkjanna í London og vefur sína þræði í umsjón barnfóstru sem dýrkar hann. Þeir sem reyna að koma í veg fyrir þroska barnsins eiga ekki langa lífdaga fyrir höndum, sem og þeir sem reyna að koma sendiherrahjónunum í skilning um að barn þeirra er ekki barn.

Sagan í The Omen er ágæt þegar í huga eru hafðar aðrar kvikmyndaðar sögur þar sem skrattinn fer að hrella mannkynið. Stundum tekst að ná upp spennu sem skilar sér ágætlega í vel klipptum og áhrifamiklum atriðum. En kunnugleiki við söguna gerir það að verkum að allt hið óvænta er ekki óvænt. Það eru samt ekki allir sem eiga minningar, þó óljósar séu, frá eldri myndinni, sem gat af sér þrjá framhaldsmyndir og fyrir þá er endirinn sjálfsagt nokkuð óvæntur.

Helsti galli The Oman eru aðalleikararnir, Julia Stiles og Liev Schreiber. Þau eru á réttum aldri til að eignast börn, en það skortir samt mikið á að þau séu sannfærandi sendiherrahjón, auk þess sem ekki er hægt að segja að neisti á milli þeirra. Gregory Peck og Lee Remick voru mun meira sannfærandi þó þau væru ekki á réttum aldri fyrir barneignir (Peck var 60 ára þegar hann lék í The Omen) og gáfu myndinni vissan þunga sem Stiles og Schreiber gera ekki. Aðrir leikarar eru litlu betri og í heildina er The Omen illa leikin kvikmynd. Þekktir karakterleikarar eru yfirleitt í litlum

hlutverkum, sem þeir taka mátulega alvarlega og drengurinn sem leikur Damien á erfitt með að gera sig ógnvekjandi þegar það á við þó hann sé farðaður í kringum augun.

Ekki var að fullu gengið frá Damien fyrr en í fjórðu myndinni í fyrri myndaröðinni og vonandi fær hann nú að leika lausum hala og framhaldsmyndum verði sleppt. Þessi nýja útgáfa gefur engin tilefni til framhalds. Leikstjórinn John Moore hefur leikstýrt tveimur endurgerðum í röð, sem báðar hafa mistekist, hin er The Flight of the Phoenix og okkar vegna ætti hann að leita á önnur mið næst.

Leikstjóri: John Moore. Handrit: David Seltzer. KvikmyndatakaJonathan Sela. Tónlist: Marco Beltrami. Leikarar: Julia Stiles, Live Schreiber, Mia Farrow, David Thewlis, Pete Postlethwaite og Seamous Davey-Fitzpatrick. 110 mín.

Hilmar Karlsson
16 Blocks

Bruce Willis hefur oft á sínum leikferli leikið lögreglumann sem fer eigin leiðir og þekktustu kvikmyndir hans á þessu sviði eru án efa Die Hard myndirnar þrjár sem voru hver annarri betri. Í 16 Blocks bætir hann enn einum löggutöffaranum í safnið og er ekki við Willis að sakast að 16 Blocks er að flestu leyti mislukkuð sakamálamynd. Hann fer vel með hlutverk hins útbrunna lögreglumanns, Jack Mosley, sem er bæði orðinn leiður á sjálfum sér og lífinu í heild og hvílir sig við flöskustútinn.

Í upphafi myndarinnar fær Mosley, eftir langa vökunótt, það verk að fara með sakamann úr fangelsi yfir í réttarsal þar sem hann á að bera vitni. Það sem hann veit ekki er að fyrrum félagar hans í löggunni ætla aldrei að láta þann seka komast á leiðarenda. Hann á sem sé að vitna gegn spilltum lögreglumanni sem gæti haft alvarlegar afleiðingar á starfsframa fleiri lögreglumanna. Eftir fyrstu morðtilraunina fyllist Mosley reiði yfir aðförum félaga sinna og ákveður að koma þeim seka í réttarsalinn hvað sem hver segir og er þar með orðinn skotmark.

Fram að þessu má segja að 16 Blocks gangi bærilega upp. Hraðinn er mikill og góður stígandi er í frásögninni. En eftir hvert tilræðið á fætur öðru sem mistekst fer myndin að vera fyrirsjáanleg og persónur leiðinlegar auk þess sem sagan verður eins og götótt ostastykki þar sem heldur ekki vatni þegar kemur að raunsæi, sérstaklega þegar haft er í huga að myndin gerist að langmestu leyti á rauntíma.

Það var þó ekki fyrirsjáanleg og götótt saga sem pirraði mig mest, heldur hip hop söngvarinn og leikarinn Mos Def sem malaði stanslaust tóma dellu alla myndina, texta sem oftast var á skjön við atburðarásina og á betur heima í rappatriði, en í kvikmynd, sem ætlast til að sé tekin alvarlega. Mos Def á að vera „fyndna“ persónan og leikur hans hefur örugglega höfðað til húmors svartra meðbræðra hans og aðdáenda hans í tónlistinni, en sem þungamiðja sakamálamyndar sem

gerist um hábjartan dag á götum Manhattan var söngl hans mjög þreytandi svo ekki sé meira sagt.

Bruce Willis var í raun eina glætan í 16 Blocks. Þreytan og lífsleiðinni skín út úr honum í upphafi myndarinnar og þó að hann braggist eftir því sem líður á þá sleppir hann aldrei tökum á þeim lífsleiðu persónunni, sem hefur séð of mikið af illsku mannanna, sjálfur verið þátttakandi í óheiðarleik lögreglunnar og er kominn með viðbjóð á sjálfum sér.

Leikstjóri: Richard Donner. Handrit: Richard Wenk. Kvikmyndataka: Glen MacPherson. Tónlist: Klaus Badelt. Leikarar: Bruce Willis, Mos Def og David Morse. 110 mín.

Hilmar Karlsson
X-Men: The Last Stand:

Þegar X-Men í leikstjórn Bryan Singer var frumsýnd fyrir sex árum var sem ferskur stormsveipur færi um þreytta formúlu. Singer sem hafði hlotið frægð fyrir hina frábæru spennumynd The Usual Suspects gæddi X-men tilfinningalegu lífi sem var nánast óþekkt í gerð framtíðarmynda eftir teiknimyndasögum. Singer hélt áfram á sömu braut með X-Men 2 og þá var komin meiri festa í sögupersónurnar og betur hægt að staðsetja hlutverk þeirra í flókinni atburðarás.

Það leyndist engum að handbragð Singers var aðall X-Men myndanna, sem nutu mikilla vinsælda. Það voru því ekki góðar fréttir fyrir aðdáendur Wolferine, Storm, Magneto, Iceman, Mystique og Rouge, þegar Singer valdi að leikstýra nýju Superman myndinni í stað þess að ljúka þríleiknum um X mennina. Og sá ótti var ekki ástæðulaus. Brett Radner, sem tók við af Singer er ágætur iðnaðarmaður í Hollywood, en vantar listræna innsýn í viðfangsefni sitt, sem Singer hafði í ríku mæli. X-Men: The Last Stand er þar með enn ein iðnaðarframleiðslan frá Hollywood þetta sumarið.

Það er í raun mikil synd að X-Men: The Last Stand skuli vera rýr að gæðum þar sem hún er lokakaflinn í þríleiknum og á að hnýta lausa enda saman. Í stað þess að gera það er myndin ein brellusýning frá upphafi til enda. Sagan um það hvernig hinir stökkbreyttu bregðast við þegar tekst að finna upp lyf, sem gerir þá að ”mönnum”, er illa unnin og virðist aðeins þjóna þeim tilgangi að fá endir á myndina og þar sem þríleikinn.

Í fyrri myndunum tveimur voru Charles Xavier prófessor og Eric Lensherr (Magneto) fulltrúar góðs og ills og mikill munur þar á. Prófessorinn er enn við sama heygarðshornið og bjargar á ögurstundu, en persóna Magneto er ekki eins skörp og áður. Hann er að vísu miskunnarlaus við alla þá sem hann telur óvinir sína, en það er hann sem berst harðast gegn því að hinir stökkbreyttu verði gerðir að ”mönnum”. Hann er þar með að hluta kominn í flokk þeirra sem hann hefur barist gegn.

Hugh Jackman og Halle Berry í hlutverkum Wolferine og Storm eru sem fyrr í fremstu víglínu en krafturinn í leik þeirra er ekki sá sami. Það sama má segja um Famke Jansen í hlutverki Jane Grey. Hún var látinn deyja í mynd númer tvo, en vaknar nú upp frá dauðum. Af ástæðum sem skýrðar eru út í byrjun myndarinnar hefur hún alltaf verið kröftugust af þeim öllum. En það er svo ekki fyrir nokkurn mann að skilja hversvegna hún hefur allan tímann verið tvær persónur. Sá leikari sem ég hafði mest gaman af var Kelsey Grammer (sem var nokkuð langt frá Frasier) í hlutverki

stökkbreytingsins Dr. Hank McCoy, sem einnig er nefndur Beast.

Þegar á heildina er litið veldur X-Men: Last Men Standing verulegum vonbrigðum. Hún er óspennandi kvikmynd þar sem áhugaverðar persónur eru sviptar þeim sjarma sem þær höfðu, kvikmynd sem gleður aðeins augu þeirra sem vilja sjá og hafa gaman af tækniundrum Hollywood fabrikkunnar.

Leikstjóri: Brett Radner. Handrit: Simon Kinberg og Zak Penn. Kvikmyndataka: Philippe Rousselot og Dante Spinotti. Tónlist: John Powell. Leikarar: Hugh Jackman, Halle Berry, Famke Jansen, Patrick Stewart og Ian McKellan. 104 mín.

Hilmar Karlsson
Da Vinci lykillinn

Það er sjálfsagt erfiðara en í fyrstu má ætla að kvikmynda skáldsögu sem allir þekkja. Spurningin sem leikstjóri og handritshöfundur velta fyrir sér í upphafi er hvort eigi að fylgja sögunni nákvæmlega eftir eða að breyta henni kvikmyndinni í hag. Báðar leiðirnar geta reynst dýrkeyptar eins og dæmin sanna. Hvað varðar Da Vinci lykilinn þá er valin sú leið að fara mjög vel eftir sögunni og þar með reynt að gera margt skiljanlegt í stuttri atburðarás, sem tók langan tíma í bókinni. Niðurstaðan er sú að kvikmyndin er í raun ekkert annað en myndskreyting bókarinnar sem þeir njóta best er þekkja innihaldið vel. Fyrir aðra er textinn oft torræður þó alls ekki sé hægt að segja að hann sé óskiljanlegur.

Til að geta haldið sögunni gangandi í myndinni þá þarf mikinn texta í handritið og sum atriðin þar sem verið er að útskýra hlutina, eru of löng og hægja á myndinni. Spennan í skáldsögunni fer því fyrir ofan garð og neðan. Eftir er samt alls ekki eins slæm kvikmynd og haldið hefur verið fram eftir frumsýninguna í Cannes. Staðreyndin er að þar bjuggust frumsýningagestir við alltof miklu. Þegar við erum búin að jafna okkur á þeirri staðreynd að myndin er ekki gallalaus þá er hún hvorki betri né verri en margar aðrar kvikmyndir þar sem mistekist hefur að gera betur en skáldsagan sem myndin er gerð eftir.

Það sem er einna verst við Da Vinci lykilinn er hversu leikarar ná illa saman. Þeir virka eins og hver sé í sínu horni með sinn texta án þess að gera tilraun til að ná upp góðum samleik. Þetta má skrifa á reikning leikstjórans Ron Howards, sem með alla sína reynslu hefði átt að sjá strax að leikarar voru í vandræðum. Mín tilfinning er sú að hann hafi verið of upptekinn af leik Tom Hanks, vinar síns og samstarfsmanns í fleiri kvikmyndum, að hann hafi hreinlega gleymt að beina kröftum sínum á aðra leikara.

Tom Hanks stendur sig ágætlega, hann hefur gert betur, en hefur einnig verið verri. Ein af hans verstu frammistöðum var einmitt í kvikmynd sem gerð var eftir frægri skáldsögu Tom Wolfes, The Bonfire of Vanities, rándýrri kvikmynd í leikstjórn Brian De Palma, sem miklar væntingar voru bundnar við, en þar sem allt fór úrskeiðis. Verra er að fylgjast með hvað lítið verður úr hæfileikum Audrey Tautou og Jean Reno í myndinni. Ian McKellan er traustur að vanda en Paul Bettany er sem fyrr ekki mjög ógnandi illmenni.

Sjálfsagt verða flestir fyrir einhverjum vonbrigðum með Da Vinci lykilinn og gagnrýni annarra hefur þar engin áhrif, heldur eru vonbrigðin fyrst og fremst vegna væntinga. Svo er það aftur á móti hversu djúpt þau vonbrigði ná. Ætti ég að velja á milli hvort ég vildi lesa bókina aftur eða sjá myndina aftur þá myndi ég velja myndina.

Leikstjóri: Ron Howard. Handrit: Akiwa Goldsman eftir skáldsögu Dan Brown. Kvikmyndataka: Salvatore Totino. Tónlist: Hanz Zimmer. Leikarar: Tom Hanks, Audrey Tautou, Jean Reno, Paul Bettany, Ian McKellan og Alfred Molina. 149 mín.

Hilmar Karlsson
Mission Impossible III

Það er sjálfsagt að bera í bakkafullan lækinn að vera tuða um það hversu óþolandi persóna Tom Cruise er. Ef hann væri ekki hæst launaða kvikmyndastjarna í heimi, þá væri hann af flestum talinn hálfruglaður milljónamæringur, sem ekki gerir sér ekki grein fyrir því hvað umheimurinn heldur um hann. Þetta er ein hliðin á Tom Cruise. Hin hliðin er leikarinn Tom Cruise sem hefur það fram yfir flesta aðra að geta auðveldlega haldið uppi 150 milljón dollara kvikmynd og gert það með stæl eins og hann gerir í Mission Impossible III.

Óhætt er að segja að Tom Cruise fari á miklum hraða í gegnum MI:III og er ágætt að vita að hann gerir nánast öll áhættuatriði sín sjálfur þar sem myndin gengur út á slík atriði. Væri Cruise með áhættuleikara sér til halds og trausts þá væri ekkert fyrir hann að gera annað en að sýna andlitið af og til og láta vel að Michelle Monaghan, sem er rómantíski hlutinn af myndinni. Og ef kvikmyndavélin lýgur ekki, þá er Tom Cruise heilmikill spretthlaupari. Er hann oftar en ekki á harðahlaupum undan óvinum sínum eða hann er að elta þá uppi.

MI:III er óbeint framhald tveggja mynda um ofurnjósnarann Ethan Hunt og er eiginlega nákvæmlega eins og ég bjóst við. Vel gerð spennumynd með rosalegri keyrslu alla myndina. Þennan mikla hraða, sem að mörgu leyti bjargar óttalega lítilfjörlegu handriti, er yfirleitt að finna í Hollywood stórmyndum þar sem peningakassinn tæmist aldrei.

MI:III gerist á þremur til fjórum sólarhringum, en það nægir til þess að við erum á ferð og flugi heimshorna á milli og förum frá Bandaríkjunum til Kína á sekúndubroti. Kemur það ekki á óvart þegar hugað er að leikstjóra myndarinnar, J.J. Abrams, er sérfræðingur í að láta atburðarás gerast á mörgum stöðum og á stuttum tíma, samanber sjónvarpsþætti hans, Alias og 24. Abrams kann sitt fag og stígur engin feilspor frekar en Tom Cruise. Allt samkvæmt bókinni hjá þeim. Eini leikarinn sem fær augabrúnir til að lyftast er óskarsverðlaunahafinn Philip Saymour Hoffman, sem er tilkomumikill í hlutverki illmennisins.

Þegar á heildina er litið er MI:III ágæt adrenalín sprauta fyrir spennufíkla, sem ættu samt að gera sér grein fyrir því að ef Ethan Hunt lifði í okkar heimi hefði hann sjálfsagt ekki lifað af fyrstu tíu mínúturnar og ef hann hefði lifað þá hefði hann örugglega drepist í fluginu á milli háhýsanna í Sjanghæ.

Leikstjóri: J.J. Abrams. Handrit: Alex Kurtzman, Roberto Orci og J.J. Abrams. Kvikmyndataka: Daniel Mindel. Tónlist: Michael Giacchino. Leikarar: Tom Cruise, Philip Seymour Hoffman, Michelle Monaghan og Laurence Fishburne. 126 mín.

Hilmar Karlsson
Inside Man

Fjórir einstaklingar arka inn í stóran banka á Manhattan vopnaðir AK-47 byssum og tilkynna viðstötöddum að ætlunin sé að ræna bankann og að allir sem inni eru verði teknir í gíslingu. Aðgerðin er greinilega vel skipulögð og er ekkert að vera leyna fyrir þeim sem utan dyra eru hvað er á seyði.

Slík atriði hafa margoft sést í ránsmyndum og ég bjóst ekki við öðru en að framhaldið væri eftir bókinni og það sem helst myndi standa uppúr væri fagmannleg vinnubrögð og sterkur leikur hjá úrvalsliði leikara. Ég hefði betur leitt hugann að þeirri staðreynd að við stjórnvölinn er Spike Lee, sem er ekki vanur að fara hefðbundnar leiðir í sinni kvikmyndagerð og þó hann hafi fært sig um set af jaðrinum inn á miðjuna þá er hann sterkari en svo að hann fari einhverjar venjulegar leiðir og fljótlega fer mann að gruna að þetta “hefðbundna bankarán” er ekki svo hefðbundið þegar fara að birtast yfirheyrslur yfir gíslunum, hvern á fætur öðrum, um bankaránið og hvernig ræningjarnir hafi komið fram við þá og hvort þeir eigi einhvern þátt í ráninu. Þessar yfirheyrslur eru með vissu millibili og er sú fyrsta um það leyti sem ránið er að hefjast og lögreglan nýkominn á staðinn. Ekki verður farið nánar út í söguþráðinn þar sem margar fléttur gera það að verkum að Inside Man er óvenjuleg sakamálamynd þar sem jafnvel of mikið er sagt

þegar ég segi að tilgangurinn helgi meðalið.

Það sem kemur einnig á óvart í Inside Man er hversu vel Spike Lee tekst að halda spennunni og hversu þétt myndin er þar sem hann er að hætta sér inn á sögusvið sem leikstjórar á borð við Steven Spielberg og Ridley Scott eru á heimavelli, en hann algjör nýgræðingur. Frá fyrstu mínútu heldur hann áhorfandanum við efnið með því að gefa í skyn að ekki er allt eins og það á að vera í atburðarrásinni. Það býr eitthvað allt annað að baki og þegar við erum búin að fá staðfestingu á því þá eru þegar komnar fram efasemdir um önnur atriði.

Inside Man er samt ekki gallalaus spennumynd. Þegar líður að lokum fara að koma brestir í söguna og lausnir verða of gegnsæjar. Ef ekki hefði verið fyrir frábæran leik aðalleikaranna á þessum lokamínútum þá hefðu getað farið illa. Spike Lee hefur heppnina með sér að því leytinu til að hann hefur valið rétta leikarar í öll helstu hlutverkin og þeir setja sterkan svip á myndina.

Lokakaflinn er sem sagt vonbrigði á annars vel heppnaðri spennumynd, ekki beint hvernig sagan endar, heldur hversu lokahnúturinn er lauslega hnýttur. Það er eins og Spike Lee hafi verið búinn að eyða púðrinu eftir mikla rússíbanareið.

Hvað um það eftir frekar slakt gengi í síðustu myndum þá er Lee kominn aftur í sviðsljósið og er víst að hann fer einhverjar aðrar leiðir í næstu mynd sinni enda er Inside Man ágætlega heppnað frávik á ferli hans.

Leikstjóri: Spike Lee. Handrit: Russell Gewirzt. Kvikmyndataka: Matthew Libatique. Tónlist: Terence Blanchard. Leikarar: Denzel Washington, Clive Owen, Jodie Foster, Christopher Plummer og Willem Dafoe. 129 mín.

Hilmar Karlsson
The Hills Have Eyes

Sjö árum áður en Wes Craven varð frægur fyrir Nightmare on Elm Street, leikstýrði hann hryllingsmyndinni, The Hills Have Eyes, sem vakti ekki mikla athygli á sínum tíma og hefði sjálfsagt fallið í gleymsku hefði frami Cravens ekki orðið skjótur og mikill í kjölfar Elm Street myndanna og ekki varð frægð hans minni eftir Scream seríuna.

The Hills Have Eyes var ein margra hryllingsmynda sem kom á eftir Deliverence þar sem óspjölluð náttúran er í bakgrunninum. Deliverence gleymir enginn sem séð hefur og er hún meðal bestu hryllingsmynda. The Hills Have Eyes var langt frá henni í gæðum, en hafði þó sinn sjarma fyrir unnendur hryllingsmynda og hefur Wes Craven haldið henni á lofti og gaf út fyrir nokkrum árum myndina á DVD með miklu aukaefni og þá var hún allt í einu orðin klassísks hryllingsmynd, tugga sem síðan hefur heyrst en virkar ekki sannfærandi.

Ekki fannst Wes Craven nóg að vera búinn að koma því í hausinn á fólki að mynd hans væri klassík, heldur stóð hann fyrir endurgerð hennar, sem nú hefur litið dagsins ljós og er sannkallaður hryllingur, ekki í orðsins fyllstu merkingu heldur hryllingur í þeirri merkingu hversu léleg hún er. Sagana er sannkölluð steypa sem heldur ekki vatni enda allt lagt í að koma fólki á óvart, sem oftast mistekst.

Í stað þess að vera eyða orðum á myndina er vert að staldra aðeins við hvernig hún er auglýst í blöðunum. Fyrsta

setningin er „Mögnuð endurgerð af Wes Craven klassíkinni frá 1977“. Enn eitt dæmið um útjöskun á orðinu klassík. Wes Craven er örugglega ánægður með þessa setningu en ætli hann sé ekki einn um það ásamt hörðustu aðdáendum sínum. Næsta setning er „Þeir heppnu deyja fyrstir…“. Ja hérna, þá er það orðið heppni að fá að deyja ungur og það á hroðalegan hátt. „Hrottalegasta mynd ársins“ er næsta setning. Ef The Hills Have Eyes á að standa undir þessari setningu þá er ekki góð vertíð framundan fyrir unnendur hryllingsmynda. Myndin var ekki hrottalegri en svo að aðeins tvisvar tók ég eftir að salnum var eitthvað að ráði brugðið.

Sena dreifir myndinni og einhver á þeirra vegum hefur látið hafa eftir sér: „Hostel er eins og Draumalandið í samanburði við The Hills Have Eyes“. Hostel var fín hryllingsmynd og verður kannski klassísk þegar hún verður endurgerð, en hvaða Draumaland er átt við, ekki veit ég það en ef almennt er átt við drauma þá geta draumar verið martraðir á borð við það sem sést í myndinni. Tvær álíka gáfulegar setningar eru í auglýsingunni sem teknar eru af bio.is, en Sena rekur þá netsíðu.

Að lokum stendur í auglýsingunni „Stranglega bönnuð innan 16 ára - dyraverðir við salinn“. Þegar ég fór að sjá myndina í Regnboganum, reif miðasölustúlkan innan glersins af miðanum og enginn dyravörður sást.”

Hilmar Karlsson
Firewall

Það er hægt að ganga að því vísu að kvikmynd með Harrison Ford í aðalhlutverki er góð afþreying. Hann veit hvar styrkur hans liggur og hefur úr mörgum hlutverkum að velja og er yfirleitt fundvís á réttu handritin. Og sjálfsagt hefur hann eitthvað með það að segja hver leikstýrir honum þannig að hann þarf ekki að taka neina áhættu. Ford veit hvað áhorfendur vilja og býður þeim upp á þá skemmtun sem þeir búast við frá honum.

Firewall er langt frá því besta sem hann hefur gert, en er þétt Harrison Ford kvikmynd. Hún minnir nokkuð á Patriot Games og Clear and Present Danger, þar sem Ford lék njósnarann Jack Ryan, sem þurfti að berjast við hryðjuverkamenn um leið og hann þurfti að vernda fjölskyldu sína. Í Firewall er hann að vísu ekki reyndur njósnari heldur yfirmaður öryggisdeildar í banka sem óvænt verður skotspónn bankaræningja, sem taka fjölskyldu hans í gíslingu svo þeir komist að honum við iðju sína.

Það er ekki margt sem kemur á óvart í Firewall. Atburðarásin er yfirleitt fyrirsjánleg, en samt sem áður með stígandi spennu. Það sem gerir helst gæfumuninn að Firewall nær ekki gæðum fyrrnefndra kvikmynda er að þær voru gerðar eftir vel skrifuðum og útsjónasömum skáldsögum Tom Clancy, en Firewall er gerð eftir frumsömdu handriti þar sem handritshöfundinum skortir hugmyndaflug til að fara út fyrir vel afmarkaðan rammann.

Harrison Ford eldist eins og fleiri hetjur kvikmyndanna, en er samt furðu hress á köflum í hasaratriðum og stendur vel fyrir sínu þegar á heildina er litið. Sá ágæti breski leikari Paul Bettany, sem leikur mótherjann, veldur aftur á móti vonbrigðum. Góður leikari á að geta leikið miskunnarlausan þrjót með sakleysissvip og gera hann um leið ógnandi, en Bettany nær aðeins sakleysissvipnum og verður aldrei sú ógn sem hann á að vera.

Leikstjórinn Richard Loncraine (Richard III), sem hefur hingað til verið þekktur fyrir annað en sakamálamyndir, hefur örugga stjórn á atburðarásinni og kemur í veg fyrir, ásamt Harrison Ford, að frekar lítilfjörlegt handrit nái að eyðileggja skemmtunina.

Leikstjóri: Richard Loncraine. Handrit: Joe Forte. Kvikmyndataka: Monte Pontecorvo. Tónlist: Alexandre Desplat. Leikarar: Harrison Ford, Paul Bettany, Virgina Madsen og Alan Arkin. 105 mín.

Hilmar Karlsson