Ég heiti ... (BJ)

Núna finnst mér ég vera leikari í njósnamynd. Ég er í Skotlandi. Daginn eftir að ég kom til landsins var ráðist á flugvöllinn í Glasgow þar sem ég kom inn. Svo hitti ég James Bond. Myndin er enn í gangi. Yfirleitt er ekki keyrt með logandi bílum inn á flugvelli þar sem ég er þannig að ég er enn að venjast þessum nýja veruleika.

Á föstudaginn var varð ég í sjálfu sér ekki var við neitt óvenjulegt. Í sjónvarpinu sá ég að tveir bílar í London höfðu verið teknir í vörslu lögreglunnar en þeir sprungu ekki. Daginn eftir velti ég þessu ekki mikið fyrir mér fremur en öðrum fréttum sem eru langt í burtu. Ég var í Edinborg og ætlaði bara að leika túrista.

Eftir hádegi kom ég í afgreiðsluna á hótelinu og spurði hvort einhver bókabúð væri nálægt.

„Bókabúð?“ sagði hótelmaðurinn.

„Já,“ svaraði ég.

Hann hugsaði sig vel um.

„Hvað hafðir þú í huga að kaupa?“

„Bækur,“ svaraði ég.

Hann hugsaði sig enn betur um.

„Nei,“ mér dettur ekkert í hug.“

Ég sýndi einhver vonbrigði þannig að hann bætti við:

„Það er reyndar ein búð hér utar í götunni.“

Ég varð vongóður. „Og selur hún bækur?“

Hann hugsaði sig um: „Nei. Því miður.“

Allt í einu datt honum í hug að kalla á félaga sinn.

„Veist þú um einhverja bókabúð?“

„Bókabúð?“ sagði hinn.

„Já, bókabúð.“

„Hvað vill hann kaupa þar?“ Það var eins og ég væri ekki á staðnum.

Sá fyrri var fljótur til: „Bara bækur.“

„Bækur?“

„Jamm“

Hann hugsaði sig lengi um: „Nei, mér dettur engin svoleiðis bókabúð í hug.“

Allt í einu lifnaði yfir þeim síðari.

„Hefurðu skoðað bókasafnið okkar á 6. hæð?“

„Nei, eru margar bækur þar?“ spurði ég.

Þeir horfðu djúpt í augun hvor á öðrum og sögðu svo:

„Nei. Því miður. En þar eru dagblöð.“

...

Um kvöldið fór ég á leikrit. Það var á skosku. Skoska er enska með hreim sem enginn skilur. Alveg eins og Taggart. Nema það vantar íslenskan texta.

Leikritið heitir Black Watch. Það er um skoska herdeild í Írak. Ég skildi ekki nema tvö orð sem voru sögð í leikritinu og hvorugt hæfir þessu vefsvæði.

Áður en leikritið byrjaði sá ég að Sean Connery var hinum megin í salnum. Hann er hvíthærður, hár og glæsilegur maður. Konan hans var við hliðina á honum Hún er lágvaxin kona með kaskeiti. Varirnar á henni eru eins og á Andrésínu önd. Þetta er samskonar aðgerð og gerir Viktoríu Beckham mjög kyssilega.

Ég fór að ræða við sessunaut minn um skoska leikara. „Er Sean Connery eini frægi skoski leikarinn,“ sagði ég.

„Hann var langfrægastur,“ svaraði hinn. „En nú eigum við ... Macgregor og .... sem eru líklega frægari.“

Hann nefndi eitthvert fólk sem ég hafði aldrei heyrt getið um.

Leikritið hófst.

„##$$ $$## ... ...“

„$$## ##$$ ... ... ... ... “

„... ... ##$$ ##$$ ##$$“

Svona hélt þetta áfram í tvo tíma með sprengingum á milli.

Ég er ekki viss en held að leikritið hafi verið á móti Íraksstríðinu. Þetta var svaka fínt leikrit. Alveg eins og Vesturport hefði leikið þetta allt.

Ég fylgdist með Sean allan tímann. Hann hélt fingri undir hökunni, færði hann svo upp í skeggið og svo að kinninni.

Sean fannst þetta fínt leikrit.

Þegar þetta var loksins búið klappaði ég laust eins og salurinn en þegar ég leit upp sá ég að Sean stóð upp og þá stóðu allir upp.

Meiri háttar success.

Eftir leikritið var móttaka og ég linnti ekki látum fyrr en ég stóð við hliðina á goðinu sjálfu. Sem betur fer vildi hann líka fá ókeypis hvítvínsglas. Loksins hætti stöðugur straumur af ráðherrum, þingmönnum og öðrum grúppíum. Ég náði að snúa mér að honum eins og ég væri að aumka mig yfir gest sem enginn nennti að tala við. Ég kynnti mig, sagðist vera frá Íslandi, rakti ættir mínar, sagði frá fjölskylduhögum og gat þess að ég hefði séð allar Bond-myndirnar og teldi engan vafa á því að Daniel Craig væri langbesti Bond frá upphafi.

Hann horfði lengi á mig, rétti fram höndina og sagði:

„Sæll. Connery. Sean Connery.“

Benedikt Jóhannesson