Gæti Jón Ásgeir orðið ráðherra? (BJ)

Það er liðin vika og Halldór og Davíð tala enn saman. Kannski eru þeir reyndar ekkert endilega að spjalla heldur láta aðstoðarmenn sína um að semja stefnuyfirlýsingu. Af einhverjum ástæðum stendur þjóðin ekki á öndinni nema helst hvernig ráðherrastólarnir skiptast og hverjir verða ráðherrar. Það er óvíst að foringjarnir sjálfir geri sér grein fyrir því hve mikilvægt er að samstarfið fái andlitsliftingu, nema Halldór sem telur að það sé hollt og gott að hann taki við forsætisráðherraembættinu, þó ekki verði fyrr en síðar á kjörtímabilinu. En þeir verða að breyta fleiru, því að annars er hætt við að þjóðin farist úr leiðindum þegar sömu flokkarnir með sömu ráðuneytin halda áfram. Hvers vegna ekki að stokka spilin rækilega upp?

Margir telja að Sjálfstæðismenn séu ekki ýkja áfjáðir í heilbrigðisráðuneytið því að þar séu svo erfið viðfangsefni. En einmitt þess vegna er það mikilvægt að á málum sé tekið eftir langa kyrrstöðu. Heilbrigðisþjónustan verður sífellt dýrari og þess vegna er það þjóðarnauðsyn að á henni sé tekið af krafti. Óþreyttir menn eins og Þorgerður Katrín eða Pétur Blöndal (sem enginn býst í alvöru við að verði ráðherra) gætu tekið myndarlega til hendinni. Jón Kristjánsson er geðþekkur maður, en eina verkið sem menn minnast frá heilbrigðisráðherratíð hans er úrskurðurinn um Norðlingaöldu.

Allir eru vitlausir yfir úrskurði Kjaradóms, en það var engin goðgá að hækka laun þingmanna og ráðherra. Hvers vegna skyldi forsætisráðherra ekki fá svipuð laun og meðalforstjóri? Það sem helst má setja út á er tímasetningin. Ef úrskurðurinn hefði komið fyrr væri kannski raunverulega hægt að manna tólf manna ríkisstjórn mannaða af alþingismönnum. Það væri reyndar fróðlegt að hugsa um það hverjir myndu veljast í úrvalslið alþingis, ef hægt væri að velja bestu menn úr öllum flokkum. Sigurður Nordal spurði einhvern tíma hvort á Alþingi sætu sextíu bestu menn þjóðarinnar. Það var ekki þá og er ekki enn. Í Bandaríkjunum hefur stór hluti fulltrúadeildarmanna lent í kast við lögin, -eftir að þeir urðu þingmenn. Flestir hafa lenti í tiltölulega saklausum brotum, t.d. hraðakstri, aðrir hafa keyrt fullir og sumir leitað eftir kaupum á eiturlyfjum eða vændiskonum. Það er einfaldlega svo að á þing veljast ekki eintómir dýrlingar eða snillingar. Mestu skiptir auðvitað að þeir sem þar sitja vinni verk sitt af kostgæfni og gæti þess að hygla ekki sérhagsmunum.

Förum í allt aðra sálma. Hingað kom Jack Welch í boði Kaupþings og Baugs. Hann spjallaði við fullt hús manna úr viðskiptalífinu á Hótel Nordicu. Framtakið var gott en Jack olli vonbrigðum. Hann er hás, gamall og var ekki með fyrirlestur. Hann sat á palli, svo lágum að fæstir sáu hann og svaraði spurningum frá salnum og einhverjum blaðamanni sem reynir að halda einhverjum lágmarkstakti í spjallinu. Hljóðkerfið á þessu fína hóteli ráði heldur ekki vel við svona rabb. Það hefði líka mátt varpa ásjónu meistarans á risatjöld sem voru í baksýn. Sumt var þó áhugavert og hefði hann byrjað á 15-20 mínútna erindi hefði hann örugglega getað komið fleiru til skila. Annað kom eins og skrattinn úr sauðarleggnum. Hvers vegna fannst honum ástæða til þess að segja hópnum að menn ættu að vara sig á Evrópusambandinu? Sú yfirlýsing lyktaði af pöntuðu svari. En það var örugglega ekki pantað svar þegar hann lýsti frati á starfsmenn fjárfestingabanka við almennan hlátur þeirra sem heyrðu vel, en ekki er gott að segja hver viðbrögð hafa verið við þeirri yfirlýsingu á fremsta bekk. En þó að formið væri ekki nógu gott og Jack hafi eflaust lifað hressilegri daga (maður á hans aldri með unga konu þjáist auðvitað af síþreytu), þá var gaman að hafa séð þennan mann sem var goðsögn meðal forstjóra. Þó að nokkuð hafi fallið á glansmyndina eftir að hann hætti störfum er ljóst að hann hefur geysimikla reynslu og sú áhersla sem hann lagði á tilfinningu fyrir rekstrinum og traust á undirmönnum og viðsemjendum er örugglega aldrei of oft kveðin.

Baugur lýsti því yfir sama dag að hann væri hættur, farinn og nennti ekki lengur að vera með í svona asnalegu leikriti sem íslenskt viðskiptalíf er. Þetta er kveðja með stæl, en þó er ólíklegt annað en mikið eigi eftir að sjást til þeirra feðga í íslensku viðskiptalífi um langa framtíð, þó að þeir segi annað á þessu stigi málsins. En það er hins vegar ekkert víst að þeir eigi eftir að eiga matvöruverslunina á Íslandi um alla framtíð. Það er umhugðunarefni að þeir feðgar hafa á skömmum tíma náð meiri árangri í íslensku viðskiptalífi en flestir aðrir. Mundu þeir verða ráðherrar ef þeir sætu á þingi?

Benedikt Jóhannesson

Fleiri pistlar