arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
In the Valley of Elah

Írak er nánast að verða sama martröð fyrir Bandaríkjamenn eins og Víetnam var á sínum tíma. Enginn vill þetta stríð lengur og hörðustu stríðsherrar Bush hafa verið hraktir úr embættum, fyrir utan varaforsetann Cheney. Þegar hafa rúmlega 4000 Bandaríkjamenn verið drepnir í Írak og nú reynir Bush hvað hann getur til að koma öllum óhroðanum á eftirmann sinn með alls konar fagurgala í ræðu og riti. Þjóðin mun samt ekki gleyma forseta sínum og kannanir í dag eru á þann veg að Bush sé mjög nálægt því að vera versti forseti sem Bandaríkin hafa nokkurn tímann kosið yfir sig.

Þetta er rifjað upp þar sem undirtónninn í In the Valley of Elah er hernaður Bandaríkjamanna í Írak og hvernig fer fyrir ungum og óhörnuðum hermönnum sem eru sendir í stríðið, yfirleitt gegn vilja þeirra. Ef þeir eru ekki drepnir þá missa þeir allt raunveruleikaskyn, virðing fyrir meðbræðrum hverfur og margir hverjir eru andlegt hrak þegar þeir snúa heim.

In the Valley of Elah hefst þegar fyrrum herlögreglumaður Hank Deerfield fær þær fregnir að sonur hans, Mike, sem hefur gegnt herþjónustu í Írak í 18 mánuði sé kominn heim og er horfinn. Minningar um ungan trúaðan dreng, sem engum gat gert illt hrannast upp í huga Hanks og hann ákveður að leita hans sjálfur. Hann fær litla sem enga aðstoð og félagar Mikes í hernum segjast ekki vita um afdrif hans. Helstu upplýsingar hans um soninn fær hann í farsíma sem hann hefur stolið úr herbergi hans í herbúðunum. Þar eru myndskeið sem við erum af og til að sjá út myndina sem sýna son hans í allt öðru ljósi en hugmyndir föðursins voru um hann.

Þegar örlög sonarins eru ljós heldur leit Hanks áfram að sannleikanum og verður erfiðara fyrir hann að kyngja staðreyndum eftir því sem líður á myndina. Um leið komust við betur að kjarnanum í myndinni sem er hversu ungir, óreyndir hermenn í stríði geta orðið illa úti andlega. Stríðið breytir þeim og þegar heim er komið er tilfinningaleysi allsráðandi.

In the Valley of Elah er flókin en um um leið innhaldsrík kvikmynd sem lætur engan ósnortinn. Tommy Lees Jones er magnaður í hlutverki föðursins og hefur hann aldrei gert betur. Ljóslifandi birtist okkur þessi þögli en sterki maður sem brotnar ekki hvað sem á dynur en sársaukinn sem rannsóknin hefur á sálina er sýnilegur þó ekki sé hann tjáður í töluðu máli. Charlize Theron sýnir einnig mjög góðan leik í hlutverki ungu lögreglukonunnar sem hjálpar Hank og einnig er Susan Sarandon eftirminnileg í þeim fáu atriðum sem hún er í.

In the Valley of Elah er um leið og hún er sterkur áróður gegn stríði, góð sakmálamynd. Handritshöfundurinn Paul Haggis (Flags of Our Fathers, Casino Royale) skrifar mjög gott handrit og leikstjóranum Paul Haggis (Crash) tekst einstaklega vel að samræma atburði í nútímanum og fortíðinni í eina sterka heild. Frábær leikur gefur myndinni síðan meira gildi og gerir hana að áhrifaríkri upplifun.

Leikstjórn og handrit: Paul Haggis Kvikmyndataka: Roger Deakins. Tónlist: Mark Isham. Leikarar: Tommy Lee Jones, Charlize Theron, Susan Sarandon, Jason Patric, James Franco og Josh Brolin. 121 mín.

Hilmar Karlsson
Hrund Steingrímsdóttir: kynningarstjóri Háskólans í Reykjavík

Háskólinn í Reykjavík er annar stærsti háskóli landsins. Nemendur skólans eru um 3000 talsins og starfsmenn um 300. Hrund Steingrímsdóttir, kynningarstjóri segir framtíðarsýn HR að vera fyrsti valkostur nemenda, starfsmanna og atvinnulífsins og að verða alþjóðlegur háskóli sem hefur mótandi áhrif á samfélagið og vera fyrirmynd framsækinna háskóla.

„Það eru forréttindi að fá að vinna í Háskólanum í Reykjavík: Hér ríkir mikill frumkvöðlaandi og krafturinn sem býr í starfsfólki HR er ótrúlegur. Það er einnig mjög gaman að vinna í akademísku umhverfi. Starfsfólk HR hefur mismunandi menntun og ólíkan bakgrunn sem gerir vinnustaðinn fjölbreyttan og skemmtilegan. Það er mikið að gerast þessa dagana. Við erum í auglýsingaherferð í samstarfi við Hvíta húsið og munum vera með mjög markvissa auglýsingaherferð út maímánuð. Fjöldi viðburða og fyrirlestra eru í gangi í hverri viku í öllum fmm deildum skólans. Laugardaginn 29. mars nk. verður opið hús í Háskólanum í Reykjavík þar sem allar námsbrautir skólans verða kynntar fyrir þeim sem stefna á háskólanám í haust, hvort sem um grunnnám eða meistaranám er að ræða. Það sem gerir starfið mest spennandi er að það er enginn dagur eins, verkefnin eru eins fjölbreytt og þau eru mörg og ekki skemmir fyrir að vinna með stórum hópi af skemmtilegu fólki.

Þegar mikið er um að vera í vinnunni og verkefnin mörg og krefjandi er mikilvægt að huga að samspili vinnu og einkalífs og skella sér í frí af og til. Páskafríið er framundan og verður stefnan tekin norður yfir heiðar til Akureyrar. Það er dásamlegt að eyða deginum á skíðum í Hlíðarfjalli og toppa svo daginn með því að hvíla lúin bein í heita pottinum. Helgarferð til London er fyrirhuguð í maímánuði og svo er stefnan tekin á ferðalög innanlands í sumar. Gönguhópurinn minn ætlar að skella sér í nokkurra daga göngu á hálendið eins og venjan er á hverju sumri. Drauminn um að keyra Vestfirði á að uppfylla í sumar og svo verður auðvitað farið í einhverja laxveiði. Veiðiáhuginn fer vaxandi þó svo að ég muni aldrei komast með tærnar þar sem maki minn Jón Ásgeir hefur hælana.“

Nafn: Hrund Steingrímsdóttir.

Fæðingarstaður: Reykjavík, 2. júní 1977.

Foreldrar: Steingrímur Steingrímsson og Hrund Káradóttir.

Maki: Jón Ásgeir Gestsson.

Menntun: BSc í viðskiptafræði frá Tækniháskóla Íslands og MSc í markaðsfræði og stjórnun frá Copenhagen Business School.
Björn Ingólfsson: framkvæmdastjóri Bílabúðar Benna

Bílabúð Benna er er umboðsaðili nýrra bíla frá Porsche, Chevrolet og SaangYong og rekur þjónustu- og breytingaverkstæði. Verslun Bílabúðar Benna selur vara- og aukahluti í jeppa, fólksbifreiðar og mótorhjól og starfrækir öfluga sérpöntunarþjónustu á varahlutum frá Bandaríkjunum í allar tegundir bíla.

„Starf mitt sem framkvæmdastjóri felst í daglegri stjórnun á fyrirtækinu, fundum og rágjöf til næstráðenda, stefnumótun og markmiðasetningu til framtíðar. Einnig falla beint undir framkvæmdastjóra, dótturfyrirtækin Nesdekk og Bílaleigan Berg. Á vormánuðum 2009 munum við flytja í nýtt 7.500 fermetra húsnæði að Krókhálsi 9 sem mun hýsa alla starfsemi Bílabúðar Benna, sýningarsali auk verslunar og sölu notaðra bíla. Í húsinu verður eitt fullkomnasta bílaverkstæði í Evrópu. Nýjar höfuðstöðvar gera Bílabúð Benna kleift að bæta þjónustu við viðskiptavini fyrirtækisins enn frekar auk þess sem öll aðstaða fyrir starfsmenn batnar umtalsvert.“

Björn útskrifaðist sem viðskiptafræðingur frá Háskóla Íslands, af framleiðslusviði, árið 1986: „Eiginkona mín er Anna María Jóhannesdóttir, starfsmaður í útlánaþjónustu hjá Glitni, og eigum við tvö börn, 19 ára stúlku sem tekur stúdentspróf frá Verslunarskóla Íslands næsta vor og 31 árs strák sem starfar hjá Onno.“

Björn segir helstu áhugamál fjöskyldunnar vera skíði, útiveru og sumarbústaðinn: „Sjálfur stunda ég lax- og silungsveiði, auk þess að vera mikill áhugamaður um golf, þó svo árangurinn láti bíða eftir sér. Undanfarin tutugu ár hefur fjölskyldan farið mikið til Spánar, Portúgal, Ítalíu og Grikklands, bæði í sumar og vetraferðir. Þar voru hæg heimatökin, þar sem ég starfaði sem fjármálastjóri hjá Úrval og síðar Úrval-Útsýn í tuttugu ár.

Síðasta frí sem við hjónin fórum í, var fimm daga ferð til Barcelona í október s.l. Með okkur í för vöru tvenn vinahjón. Barcelona skartaði sínu fegursta að venju og nutum við borgarinnar í mat og drykk, auk menningar. Næsta ferð hjá okkur er skíðaferð til Ítalíu í febrúar, Selva Val Gardena, með fernum vinahjónum og erum við að fara áttundu ferðina okkar saman á skíði.“

Nafn: Björn Ingólfsson.

Fæðingarstaður: Reykjavík, 8. september 1958.

Foreldrar: Ingólfur Ágústsson, verkfræðingur (látinn) og Ásdís Einarsdóttir hjúkrunarfræðingur.

Maki: Anna María Jóhannesdóttir.

Börn: Jóhannes Örn, 31 árs, Tanja Dögg, 19 ára.

Menntun: Viðskiptafræðingur frá Háskóla Íslands 1986, sérsvið framleiðsla.
Shine a Light

Sem mikill aðdáandi Martin Scorsese og miðlungsaðdáandi Rolling Stones (hef alltaf verið bítlamegin þegar verið er að metast um ágæti þessara tveggja hljómsveita) þá bjóst ég við að Shine a Light væri góð og vönduð skemmtun. Að vissu leyti stóðust þær væntingar, en ekki að öllu leyti, kannski vegna þess að það var ekkert sem kom á óvart. Scorsese hefur alltaf verið aðdáandi Stones og strax í sinni fyrstu kvikmynd, Mean Streets, notaði hann tvö lög þeirra og hafa Stones lög reglulega verið í kvikmyndum hans síðan. Vönduð vinnubrögð Scorsese leyna sér ekki frekar en í öðrum heimildarmyndum hans og hann nær alltaf að gæða viðfangsefni sitt lífi og bregst ekki að þessu leyti í Shine a Light. Gallinn er Rolling Stones. Þeir bjóða Scorsese ekki neitt nýtt sem hann getur virkilegt kafað ofaní og gert bitastætt atriði úr og tilsvör þeirra eru að mestu klisjur sem alltaf eru að heyrast.

Það eru engar fréttir að sjá að Rollings Stones eru enn í fullu fjöri og hafa enn gaman af því að flytja lögin sín. Uppistaðan í Shine a Light er tónlist Stones flutt af þeim, gömul myndskeið og nokkur þekkt andlit úr pólitíkinni og skemmtanabransanum. Stones flytur gömlu smellina sína sem er það sama og þeir eru búnir að gera á tónleikum í meira en fjörutíu ár. Svo er það aftur á móti undravert hvað þeir líta vel út og hinn hálfsjötugi Mick Jagger er ekki í vandræðum með að fara í gegnum rútínu sína með reisn. Þær sögur hafa lengi verið við lýði að Stones félagarnir Jagger og Richard láti skipta um blóð í sér reglulega. Ef svo er þá er 50% árangur þar sem Mick Jagger hefur ótrúlegt þrek á sviði og líkaminn virðist í góðu lagi á meðan Keith Richard á stundum í vandræðum og hreyfingar hans koma ekki beint úr æskubrunninum hans.

Nú veit ég ekki hvort tónleikarnir í Bacon leikhúsinu í New York 2006 hafi verið góðir Stones tónleikar eða ekki. Einhvern veginn hafði ég þó á tilfinningunni að tónleikarnir hafi verið góðir en að Stones geti gert betur. Það sem stendur upp úr eru þessir hressu karlar sjálfir og útgeislunin frá þeim. Og er ég ekki frá því að Charlie Watts, sem hefur aldrei verið eins mikið fyrir augað og félagar hans, hafi meiri útgeislun en þegar hann var yngri, en inn á milli er skotið sviðmyndum af þeim félögum þegar þeir voru ungir, já meira að segja mjög ungir. Í salnum eru meðal annars Clinton fjölskyldan (Bill kynnir í byrjun), en hvar eru þau ekki að troða sér þar sem víst er að athyglin beinist að þeim, og fleiri prúðbúnir gestir sem skemmta sér hið besta og ég er viss um að ég hefði skemmt mér betur á sjálfum tónleikunum en yfir kvikmyndinni.

Shine a Light ekki eins góð tónleikakvikmynd og The Last Walz, sem Martin Scorsese gerði 1978 um síðustu tónleika The Band og stendur uppi í minningunni sem ein besta tónleikakvikmynd sem gerð hefur verið, en er samt fyrir ofan meðallag slíka kvikmynda og sum myndskeiðin eru flott og skemmtileg og halda manni við efnið. Tónlistin stendur fyrir sínu, en neistann í kvikmyndina vantar.

Leikstjóri: Martin Scorsese. Kvikmyndataka: Robert Richardson. Tónlist: Rolling Stones. Leikarar: Mick Jagger, Keith Richards, Charlie Watts og Ron Wood. 122 mín.

Hilmar Karlsson
Frosti Heimisson: framkvæmdastjóri OpenHand

OpenHand er hugbúnaðarfyrirtæki sem þróar samskiptalausnir í símum. Frosti Heimisson, framkvæmdastjóri segir mikla og öra þróun á þessu sviði: „Undanfarið höfum við verið að þróa farsímann úr því að vera hefðbundið skilaboðatæki með pósti, tengiliðum, verkaefnalistum og fleira tilheyrandi yfir í færanlega skrifstofu, þar sem aðgangur er að skrám, innri kerfum, sölutölum og framleiðslutölum svo eitthvað sé nefnt.

Hefur mér fundist merkilegt hversu stutt fyrirtæki eru komin í að nýta sér þessa þróun. Það eru svo margir sem eru með aðgang að póstinum sínum í gegnum símann en gera sér ekki grein fyrir því hvað einfalt er að fá mun fleiri hagnýtar upplýsingar. Einnig höfum við verið að sérsmíða lausnir fyrir fjármálamarkaðinn sem hægt er að hafa í símanum.

Mitt starf felst meðal annars í því að leita samræmis milli sölu- og markaðsmála og framleiðslu og þróunar. Kúnstin við að reka hugbúnaðarfyrirtæki er að þróa það sem vantar á markaðinn, en jafnframt að miðla upplýsingunum frá markaði yfir til þróunar og frá þróun yfir til markaðar þannig að ekki sé verið að lofa einhverju sem ekki er hægt að efna. Við leggjum mikla áherslu á að efla þjónustu við íslensk fyrirtæki og bjóðum upp á símalausnir á íslensku.“

Eiginkona Frosta er Gerður Eva Guðmundsdóttir, hjúkrunarfræðingur á Heilsugæslustöðinni á Seltjarnarnesi, og eiga þau tvö börn. „Ég á mér mörg áhugamál og flest eru þau stunduð með eiginkonunni. Við förum á skíði og erum nýkomin úr góðri skíðaferð. Ferðalög eru ofarlega á baugi hjá okkur og þá ekki síst innanlands og förum við eins mikið út á land og við getum og veiðum gjarnan í þeim ferðum. Golfið er einnig stundað og erum við meðlimir í Nesklúbbnum.

Sjálfur er ég heltekinn af fisflugi, hef verið að læra það og veit fátt skemmtilegra. Fisflugvélar eru flugvélar sem ná ekki 450 kílóa þyngd. Ég hef aðgang að flugvél sem ég á í ásamt föður mínum og bræðrum hans og er hún 240 kg. Þó ég viti fátt skemmtilegra þá hefur eiginkonan þvertekið fyrir að fara með mér upp í flugvél þegar ég flýg, en pláss er fyrir einn farþega í fisflugvél. Að lokum má geta þess að ég fer á hverjum morgni í Sundlaug Vesturbæjar og er ég ekki almennilega kominn í gang fyrr en að sundi loknu.“

Nafn: Frosti Heimisson.

Fæðingarstaður: Reykjavík, 21. ágúst 1975.

Foreldrar: Heimir Sindrason og Anna Lovísa Tryggvadóttir.

Maki: Gerður Eva Guðmundsdóttir.

Börn: Viktoría Lovísa, 9 ára, Guðmundur, 3ja ára.

Menntun: Stúdent frá Verslunarskóla Íslands. Nám í tölvunarfræði og upplýsingatæknifræði.
Stóra planið

Stóra planið er kvikmynd sem festir hvergi rætur. Sem gráglettin gamanmynd þar sem nokkrar persónur koma við sögu, sem hafa ekki beint úlitið með sér þegar kemur að klassískum lýsingum á smáglæpamönnum, gerir hún sig hvergi. Þrátt fyrir hugmyndaríkt og ágætlega skrifað handrit með skemmtilegm samtölum er atburðarásin hæg. Það sem á að vera sniðugt er stundum fyndið og stundum ekki, fyrst og fremst vegna þess að persónurnar ná aldrei að gæða hlutverk sín lífi, nema Pétur Jóhann Sigfússon sem handrukkarinn og ljóðskáldið Davíð. Pétur fær okkur samt aldrei til að trúa því að eina ráð Davíðs við blankheitum er að gerast handrukkari. Reynist erfitt að koma því til skila að dreymið ljóðskáld geti orðið handrukkari, sem er sjálfsagt eitt grófasta eintak af glæpamönnum sem við þekkjum hér á landi.

Þegar fokið er í öll sund fyrir Davíð kynnist hanna grunnskólakennaranum Harald (Eggert Þorleifsson), sem er ekki allur þar sem hann er séður. Í gegnum loðin samtöl þeirra félaga er Davíð á því að Harald sé glæpakóngur í Reykjavík og þegar hann segir félögum sínum frá grun sínum snýst gæfuhjólið honum í hag og þýðir lítið fyrir hann að draga úr orðum sínum þegar fara að renna á hann tvær grímur varðandi Harald. Samtöl þeirra Davíðs og Haralds eru með því betra í myndinni og má með sanni segja að Pétur Jóhann og Eggert haldi myndinni á floti. Lítið fer fyrir stórstjörnum okkar og annarra landa í minni hlutverkum.

Ein ástæðan fyrir því að glæpahluti myndarinnar, sem er rauði þráðurinn út í gegn, nær sér aldrei á strik þegar kemur að húmornum er dramatískur undirtónn, sem heldur gerir sig ekki þegar á heildina er litið. Davíð átti bróður sem lést í bílslysi sem barn og hefur þessi atburður, sem af og til er að skjóta upp kollinum, haft áhrif á hann og fjölskyldulífið og uppljóstrunin í lokin hefði átt að vera mun áhrifmeiri en raunin er. Og satt best að segja er endirinn á myndinni þar sem komið er að skuldadögum, máttlaus klisja.

Ólafur de Fleur Jóhannesson hefur sannað sig sem kraftmikill leikstjóri heimildamynda og það leynir sér ekki að hann hefur hæfileika til að gera góða leikna kvikmynd, en í Stóra planinu, þrátt fyrir góða spretti inn á milli, hefur hann farið fram úr sér og ætlað sér um of.

Leikstjóri: Ólafur de Fleur Jóhannesson. Handrit: Ólafur de Fleur Jóhannesson o.fl. Kvikmyndataka: Rune Kippervik. Tónlist: Pavel E. Smid. Leikarar: Pétur Jóhann Sigfússon, Eggert Þorleifsson, Ingvar E. Sigurðsson, Hilmir Snær Guðnason, Benedikt Erlingsson, Ilmur Kristjánsdóttir, Stefan Schaefer og Michael Imperioli. 85 mín.

Hilmar Karlsson
El Orfanato

Góðar drauga- myndir eiga það sameiginlegt með vondum draugamyndum að verið er að láta fólk bregða með ýmsum brellum og hljóðum. Sá einfaldi hlutur að ganga niður stiga eða opna hurð (í myrkri að vísu) verður ógnvekjandi, það brakar í stiganum og brakandi hurðin opnast með hraða snigilsins. Og það er alveg sama hversu oft sömu brellurnar eru notaðar, áhorfandanum er brugðið og þá er tilganginum náð. Flestar draugamyndir eru af ódýrari gerðinni og eingöngu gerðar til að fá gæsahúðina til að rísa. Í betri draugamyndum er undirliggjandi góð dramtísk saga og er El Orfanato ein slík kvikmynd.

Aðalpersónan er Laura, sem ásamt eiginmanni sínum og kjörsyni flytur í stórt hús, sem eitt sinn var munaðarleysingjahæli og hafði Laura alist þar upp sem barn. Sonurinn, Simon, sem ekki er heilsuhraustur, fer fljótt að haga sér einkennilega og leikur sér við ímyndaðar persónur, að því er Laura heldur. Þegar Simon hverfur fer Laura að gruna að ekki sé allt með felldu í húsinu og reynist grunur hennar réttur.

El Orfanato er vel uppbyggð og vel leikin kvikmynd. Í upphafi erum við í huggulegri fjölskyldustemningu þar sem framtíðin er rædd af mikilli bjartsýni. Laura ætlar að gera húsið að heimili fyrir geðfötluð börn. Í miðri opnunarveislunni hverfur Simon og andrúmsloftið breytist. Laura verður heltekin af leitinni af Simon og lætur ekkert stöðva sig og eftir því sem líður á myndina lokast hún í eigin heimi og gerir ekki mun á ímyndun og veruleika.

Þegar Laura einangrast fer myndin nokkuð í hefðbundið form draugamynda án þess þó að tapa þeim tilfinningahita og raunsæi sem hún býr yfir. Kvikmyndataka og klipping er áhrifamikil og vel útfært. Belén Rueda er leikkona sem ég hef ekki séð áður, en er þekkt á Spáni og fer hún mjög vel með hlutverk Lauru. Hinn mikli tilfinningahiti sem einkennir persónuna hrífur okkur og má segja að Rueda haldi okkur við efnið þegar hefðbundnar lausnir í draugamyndum fara að gera vart við sig.

Leikstjóri: Juan Antonio Bayona. Handrit: Sergio G. Sanchez. Kvikmyndataka: Óscar Faura. Tónlist: Fernando Velázquez. Leikarar: Belén Rueda, Fernando Cayo, Roger Princep og Geraldine Chaplin. 110 mín.

Hilmar Karlsson
Juno

Hvað gera sextán ára skólastelpur þegar þær komast að því að þær eru ófrískar? Flestar fara sjálfsagt í fóstureyðingu og það ætlar Juno að gera. Henni finnst þetta ekki mikið mál, en líst ekkert á læknastofuna þar sem á að gera aðgerðina, hættir við og ákveður að eiga barnið. Áhyggjur hennar aukast ekki mikið við þessa ákvörðun. Í hennar augum er þetta verkefni sem þarf að klára og nú er bara að finna réttu foreldrana. Juno er nefnilega skynsöm stúlka og veit að hún hefur ekki nægan þroska til að ala upp ungabarn og er alls ekki tilbúinn til þess.

Juno er ekki aðeins skynsöm og sjálfsörugg, hún er með talandann í góðu lagi og lætur engan vaða ofan í sig. Skynsemina hefur hún frá föður og stjúpmóður sem eru ekkert að fara á taugum þegar Juno tilkynnir þeim í bráðskemmtilegu atriði hvernig komið er fyrir henni og taka þau þátt í ferlinu með henni.

Juno er fyrst og fremst skemmtileg kvikmynd þar sem kafað er mátulega djúpt í þau vandamál sem unglingar eiga við að stríða, stelpur sem og strákar. Það vill nefnilega svo til að það er til faðir að barninu. Ekki er mikill bógur í föðurnum miðað við Juno, en henni er ekki sama um hann og leyfir honum aðeins að fylgjast með. Hinir fullkomnu foreldrar hafa verið valdir, en foreldrar eru bara eins og annað fólk og hlutirnir æxlast ekki alltaf eins og fyrirfram er búist við.

Það má kannski segja að myndin taki nokkuð létt á ástandi sem getur komið upp þegar barnungar stúlkur verða “óvart” ófrískar. Ekki eru allar með skynsemi eða öryggi Juno og spurning í ljósi vinsælda Juno hvort ekki verði offramboð á nýfæddum börnum, annað eins hefur nú skeð þegar áhrif vinsælla kvikmynda eru skoðuð.

Hvað sem þessum vangaveltum líður þá er Juno bráðskemmtileg kvikmynd með vel skrifuðu og skemmtilegu handriti, sem fyrrum nektardansmærinn, Diablo Cody, skrifaði og fékk óskarsverðlaun fyrir. Leikarar eru hver öðrum betri þar sem fremst fer hin unga Ellen Page, frábær leikkona sem á eftir að ná langt, engin spurning með það. Það geislar af henni í hlutverkinu og lætur hún engan ósnortinn. Af öðrum leikurum er vert að nefna J.K. Simons og Allison Janey í hlutverkum foreldra Juno, þekktir leikarar af skjánum hjá okkur sem eiga skemmtileg tilsvör við spurningum Juno og þó fræðsla þeirra falli stundum í grýttan jarðveg þá skapast einstaklega góð stemning milli þeirra og Juno.

Það er engin svikinn af Juno, hún er í þeim flokki gamanmynda sem skapar vellíðan um leið og hún skemmtir.

Leikstjóri: Jason Reitman. Handrit: Diablo Cody. Kvikmyndataka: Eric Steelberg. Tónlist: Mateo Messina. Leikarar: Ellen Page, Michael Cera, Jennifer Garner, Jason Bateman, Allison Janney, J.K. Simmons og Olivia Thirlby. 92 mín.

Hilmar Karlsson
Sif Sigfúsdóttir: markaðsstjóri Viðskipta- og hagfræðideildar Háskóla Íslands

„Háskóli Íslands er elsti og fjölbreyttasti háskóli á Íslandi. Hér er frábært að vinna og gaman að vera viðloðandi akademíska hringiðu alla daga. Ég er tengiliður deildarinnar við alþjóðaskrifstofu HÍ, hef umsjón með fyrirspurnum til deildarinnar erlendis frá og sé um fréttatilkynningar og upplýsingastreymi til kennara, nemenda, fjölmiðla, fyrirtækja og stofnana. Þessa stundina er mesta spennan falin í nýju Háskólatorgi og nýbyggingunni Gimli, sem deildin er að flytja í. Háskólatorgið setur nýjan svip á skólann og veldur byltingu í aðstöðu stúdenta. Einnig er á döfinni sameining KHÍ og HÍ sem formlega verður 1. júlí 2008. Vinna við tölvukerfi og kennsluskrá sameinaðra skóla er í fullum gangi og við stefnum að því að halda stóra námskynningu þann 16. febrúar sem auglýst verður nánar í fjölmiðlum.“

Sif er fædd í Vestmannaeyjum en flutti til Reykjavíkur þriggja ára: „Við systkinin eigum saman sumarhús í Eyjum og förum þangað reglulega með fjölskyldum okkar. Í dag bý ég í 101 og ótrúlegt en satt, við ræktum bæði kartöflur, piparmyntu, rabarbara og rifsber í garðinum og það fær að vera algerlega óáreitt. Ég er gift Búa Kristjánssyni myndlistarmanni og samtals eigum við sex börn. Ég tók BA-gráðu í ensku, tók síðan markaðs- og alþjóðaviðskipti í EHÍ, lauk meistaragráðu frá viðskipta- og hagfræðideild í mannauðsstjórnun og náði mér einnig í kennsluréttindi frá HÍ. Námið hefur nýst mér gríðarlega vel. Ég hef starfað sem stundakennari við háskólann, bæði í mannauðsstjórnun og nú í stjórnun þjálfunar og starfsþróunar. Þá er ég fyrsti varaborgarfulltrúi fyrir Sjálfstæðisflokk í borgarstjórn Reyjavíkur og sit í mannréttindanefnd Reykjavíkurborgar.

Ég hef gaman af því að skrifa, hef skrifað pistla um mannauðsmál fyrir Markaðinn-Fréttablaðið. Einnig er ég með bók í bígerð sem vonandi kemur bráðum endanlega upp úr skúffunni. Við hjónin erum mikið fyrir útiveru og þá helst göngur en í dag má segja að við séum komin yfir í sleðaferðir frekar en langar gönguferðir. Við ætlum til Malaga í sumar og síðan er skíðaferð á döfinni, þar sem við ætlum að taka yngstu börnin með.“

Nafn: Sif Sigfúsdóttir.

Fæðingarstaður: Vestmannaeyjar, 16. nóvember 1967.

Foreldrar: Sigfús J. Johnsen (lést 2006) og Kristín S. Þorsteinsdóttir.

Maki: Búi Kristjánsson.

Börn: Haukur Þór, Birgir Hrafn, Arnar Már, Kristín Mjöll, Telma Sif og Hildur Björk.

Menntun: BA-gráða í ensku. Markaðs- og alþjóðaviðskipti frá EHÍ. Meistaragráða frá viðskipta- og hagfræðideild í mannauðsstjórnun. Kennsluréttindi frá HÍ.