arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hereafter

Ætla mætti eftir fyrstu fimm mínúturnar í Hereafter, þar sem mjög vel tekst að sýna fram á eyðileggingu sem risaflóðbylgja getur ollið og hversu mannlegur máttur má sín lítils í slíkum hamförum, að um stórslysamynd væri að ræða. Svo er ekki, heldur er Clint Eastwood í mynd sinni að velta upp spurningunni um dauðann og lífið og hvort eitthvað sé framundan eftir dauðann, í þremur mismunandi sögum sem tengjast síðan í lokin. Ekki er ég viss um að töffarinn Clint Eastwood, sem orðinn er 80 ára gamall sé þeirrar trúar, frekar en handritshöfundurinn Peter Morgan (The Queen, Frost/Nixon), heldur tel ég að þeir hafi séð áhugaverðan efnivið sem spennandi kost í kvikmynd. Og þó svo Hereafter sé sannfærandi og sögurnar trúverðugar þá er um skáldskap að ræða sem ekki má rugla saman við staðreyndir.

Í stórum hluta myndarinnar eru aðalpersónurnar þrjár í sögunum staddar í sitthvoru landinu, þekkt blaðakona, Marie, er í París. Hún ”dó” í flóðbylgju en vaknaði upp frá dauðum, breytt manneskja. Miðillinn, Robert, er í San Francisco, hann hefur hjálpað fólki að komast í samband við látna ættingja en er hættur störfum, búinn að fá nóg af því að dvelja meðal framliðinna og telur hæfileika sína bölvun. Þriðja persónan er 12 ára drengur í London, Marcus, sem missir tvíburabróður sinn í bílslysi. Hann vill ekki missa tökin á bróður sínum og telur sér trú um að hann sé á lífi í annarri vídd og leitar eftir svörum.

Sögurnar eru ákaflega varnarlausar gagnvart mistökum og í raun má ekkert út af bera til að þær missi marks og úr verði einhver endaleysa sem ekkert vit er í, en Clint Eastwood veit sem fyrr hvað hann er að gera og er með allt á hreinu. Er í raun aðdáunarvert hversu ungur í anda hann er þegar kemur að kvikmyndagerð. Og hvergi er leikstjórn hans betri en þegar hann er að leiðbeina tvíburunum ungu, George og Frankie, í gegnum erfitt hlutverk sem þeir hafa sjálfsagt ekki mikinn skilning á.

Matt Damon og Cecile de France eru einnig mjög góð og er sérlega athyglisvert hversu Matt Damon er látlaus í leik sínum. Þá á Bryce Dallas Howard sterka innikomu í litlu hlutverki, en hún eins og margir vilja komast í samband við framliðna en í hennar tilviki hefði hún betur látið látið það eiga sig eins og Robert ráðlagði henni.

Í lokin gerist Hereafter í London þar sem persónurnar hittast af tilviljun og er það veikasti hluti myndarinnar. Hingað til hefur atburðarásin verið sterk og áhrifamikil, en myndin verður að enda og skiljanlegt að þeir félagar hafi lent í smávandræðum, en þegar á heildina er litið er Hereafter vel gerð og gefandi kvikmynd sem lætur fáa ósnortna.

Leikstjóri: Clint Eastwood. Handrit: Peter Morgan. Kvikmyndataka: Tom Stern. Frumsamin tónlist: Clint Eastwood. Leikarar: Matt Damon, Cecile de France, George McLaren, Frankie McLaren, Bryce Dallas Howard og Jauy Mohr. 129 mín.

Hilmar Karlsson
Í boði með Bensa Blöndal (BJ)

Mig dreymdi sérstakan draum um daginn. Ég var staddur í boði, einhvers konar móttöku þar sem ég sá margt manna. Einn þeirra sem ég hitti í boðinu og sá eini sem ég man eftir var Benedikt Blöndal, frændi minn. Einhver hafði orð á því í draumnum hvort það væri ekki einkennilegt að Benedikt væri þarna í boðinu því að hann væri löngu dáinn. Það fannst mér ekki.

Benedikt var um tuttugu árum eldri en ég, fæddist árið 1935, fyrsta barn Kristjönu móðursystur minnar og Lárusar Blöndals. Kristjana var eldri en mamma, en hún dó ung úr krabbameini skömmu áður en ég fæddist. Benedikt var elstur fimm systkina og mér var sagt að hann hafi ætlað sér að verða arkitekt. Þegar móðir hans dó mun pabbi hans hafa beðið hann að koma heim og hann varð lögfræðingur. Það var lán fyrir lögfræðina því að hann var úrvalslögmaður, skarpur og vel að sér.

Þeir voru saman um lögfræðistofu nafnar mínir og frændur, Blöndal og Sveinsson. Svo bauðst Bensa Blöndal að verða partner á skrifstofu Ágústs Fjeldsted og hún var kölluð Fjeldsted og Blöndal upp á fínan móð.

Þó að ég væri ekki nema stráklingur á þessum árum talaði ég alloft við frændur mína og þegar símastúlkan svaraði: „Hjá Fjeldsted og Blöndal,“ bað ég um Blöndal. Væri Blöndal ekki við bað ég hana að skila því að Zoega hefði hringt. Þeim skilaboðum var alltaf svarað.

Við nafnarnir áttum ýmislegt sameiginlegt annað en nafnið. Til dæmis áttum við hvor sinn tíundapartinn í Sandey í Þingvallavatni, en nú held ég að þjóðlendunefnd hafi sölsað þá parta undir sig. Mamma hélt mikið upp á Benedikt og mætti alltaf í afmælið hans, sem alltaf var haldið hátíðlegt og ég fylgdi henni auðvitað þangað.

Seinna varð Benedikt hæstaréttardómari. Það var verðskuldaður heiður þó að mig minni að hann hafi þurft að sækja þrisvar um áður en hann hreppti stöðuna. Nafna mínum fannst Hæstiréttur ekki njóta tilhlýðilegrar virðingar í samfélaginu. Laun dómara væru lág og starfsaðstaða léleg.

Benedikt var ekki lengi dómari. Rúmlega þremur árum eftir að hann var skipaður í Hæstarétt var hann látinn.

Ég hélt ágætu sambandi við Benedikt alla tíð. Hann lét mig njóta nafns og talaði alltaf við mig sem jafningja, meira að segja þegar ég var smástrákur.

Kem ég nú aftur að draumnum. Ég minnist þess ekki að mig hafi nokkurn tíma dreymt Benedikt fyrr en í þetta sinn. Ekkert hafði minnt mig á hann dagana á undan. Þegar ég vaknaði var mynd hans hins vegar mjög sterk í huga mér og ég fór að hugsa um þennan ágæta frænda minn, sem dó langt um aldur fram.

Af einhverjum ástæðum varð mér hugsað til þess að ég væri núna á svipuðum aldri og Benedikt var þegar hann dó. Mig minnti að hann væri fæddur um 20. janúar árið 1935 og ég vissi að hann hafði dáið seinni hluta apríl 1991. Til þess að vera viss fletti ég því upp. Hann fæddist 11. janúar 1935 og dó 22. apríl 1991. Hann var 56 ára, þriggja mánaða og ellefu daga gamall þegar hann dó.

Þennan morgun, 15. ágúst 2011, var ég 56 ára, þriggja mánaða og ellefu daga gamall.

Eitt andartak var ég jafngamall þessum frænda mínum. Þess vegna mætti hann í veisluna.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Líf annarra (BJ)

Sérstæður saksóknari komst í sviðsljósið í liðinni viku þegar í ljós kom að hann hefur stundað þann skemmtilega leik að taka upp símtöl einstaklinga og spila svo fyrir þriðja mann. Þessi iðja er lofsverð, því þannig getur maður fundið út hvað fólk hugsar í raun og veru um mann. Skemmtilegast er að með háttsemi sinni brýtur saksóknarinn lög sem kveða á um að þeim sem hleraður er skuli tilkynnt um hlerunina svo fljótt sem verða má. Hann mun hins vegar lúra á margra ára gömlum upptökum sem hann hefur engum sagt frá.

Bandaríkjaforsetar voru í gamla daga fróðir um einkamál þingmanna því að þeir fengu reglulega skýrslur um hleranir frá hinum geðþekka Ólafi Þ. Haukssyni Bandaríkjanna, J. Edgar Hoover.

Í viðtali við Morgunblaðið sagðist Ólafur ekki geta tjáð sig um einstök mál. Þegar kemur að umræddu úrræði þurfi hins vegar að gæta vel að settum reglum.

„Ákveðnar reglur liggja fyrir um það hvernig viðkomandi er tilkynnt þetta. En það er hins vegar mat rannsóknaraðilans í hvaða röð aðilar eru teknir fyrir sem varða efni símtalsins. Þar af leiðandi er tæknilega mögulegt að ekki séu allir látnir vita á sama tímamarkinu.“

Í sama viðtali dregur Ólafur ekki fjöður yfir ósýnileika sérstaks saksóknara. „Því er ekki að neita að þegar við erum í gögnum erum við ekki mjög sýnileg. Sú vinna sést ekki mikið út á við þó svo að unnið sé af gríðarlegu kappi við að ljúka rannsóknum mála.“

Svo skemmtilega vill til að pistlahöfundur hefur undir höndum eina af upptökunum sem Ólafur hinn ósýnilegi hefur látið vélrita, en hefur enn ekki tilkynnt þeim aðilum sem ræddu saman:

A: Blessuð. Ég var að koma úr yfirheyrslu hjá feita geltinum.

B: Bíddu, ég skil ekki alveg ...

A: Jú, þessir lögreglumenn eru ekki skörpustu hnífarnir í skúffunni. Það er greinilegt að þeir skilja ekki mun á debet og kredit.

B: Er ekki debet hægra megin og ...

A: Þeir brosa út að eyrum og bjóða manni upp á kaffi og lesa svo einhverjar skýrslur upp og spyrja hvort ég viti um hvað þær fjalla. Ég man auðvitað ekki eftir öllum skýrslum sem ég kann að hafa lesið.

B: Nei, það er skiljanlegt.

A: Svo spurðu þeir mig hvort ég vissi að í skýrslunni væri rangt farið með ákveðna lagagrein.

B: Og vissir þú það?

A: Nei ég hafði aldrei heyrt þessa grein og þá spurðu þeir hvort ég héldi að ég væri ofar lögunum.

B: Það er skiljanlegt.

A: Þessi saksóknari virðist ekki vera sérlega klár miðað við starfsfólkið sem hann ræður.

B: Heldurðu það?

A: Þetta eru þeir mestu bavíanar sem ég hef hitt. Enda töpuðu þeir eina málinu sem þeir fóru með fyrir dómstóla. Mál sem nánast vann sig sjálft. En feiti gleraugnaglámurinn náði að klúðra því.

B: Það er nefnilega það.

C: Hvers konar ósvífni er þetta að tala um opinbera starfsmenn með þessum hætti? Vitið þið ekki að það eru lög sem vernda æru opinberra starfsmanna?

A: Hver var þetta?

B: Ekki veit ég það. Og ég veit reyndar ekki hver þú ert.

A: Er þetta ekki Andrea?

B: Nei, ég heiti Sesselía, kona Ólafs Þ. Haukssonar.

A: ...

C: Djöfull fórstu með hann.

B: Hver var þetta?

C: Hef ekki hugmynd. Ég var að hlera símann þinn.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Labbandi labbakútar (BJ)

Sum orð eru kraftmikil, stutt og snjöll. Afl er eitt. Önnur bera með sér letina og slappleikann. Pabbi sagði mér frá því að í skátahandbókinni hefðu verið myndir af tveimur ungum piltum. Annar var með sígarettuna í munnvikinu, hokinn í herðum og gott ef hann sat ekki á kassa, fýlulegur á svip. Hinn var spengilegur, krafturinn og gleðin uppmáluð. Undir myndunum stóð: Sígarettubuxnavasahengilmæna og skáti. Ég veit ekki hvort þessar myndir urðu til þess að ég varð hvorugt, en fyrra orðið festist mér í minni. Hitt þekkti ég fyrir.

Ég hef haft gaman af fjallgöngum undanfarin ár og stundað þær af mismiklu kappi. Stundum er ferðinni ekki heitið á fjöll. Til dæmis gengum við yfir Fimmvörðuháls fyrir tveimur árum hjónin og í fyrra leiðina milli Landmannalauga og Þórsmerkur sem nú er kölluð Laugavegur.

Vegna þess að ég hef gaman af útivist finnst mér það dapurlegt að sífellt færri ganga. Þetta segi ég ekki bara vegna þess að Íslendingar verða feitari ár frá ári. Það getur gerst þrátt fyrir göngur.

Nei, nú eru Íslendingar hættir að ganga og farnir að labba. Fjölmargir labba Laugaveginn. Ekki bara þann sem liggur niður á Lækjartorg heldur líka hinn nýrri og meiri.

Labb og ganga er sitthvað.

Labb er hægur gangur eða rölt samkvæmt orðabókinni.

Margir tala um að labba á fjöll. Það er ekki kraftmikil hreyfing. Menn geta labbað fram og aftur. Kannski naut labbið fyrst vinsælda vegna þess að menn vildu ekki ganga í hægðum sínum.

Nú er labbið allsráðandi.

Eigum við að labba á Esjuna? sagði einhver. Ég þverneitaði og taldi það fyrir neðan mína virðingu. Einhverjir ætla meira að segja að labba á Hvannadalshnjúk.

Þegar ég gekk á hann með hópi fólks var það níu tíma púl. Við röltum af stað, stikuðum fyrsta spölinn en örkuðum svo upp brekkur og fetuðum þrönga skorninga. Stundum var brattinn svo mikill að við skriðum upp, en oft skeiðuðum við áfram. Einstaka ráfuðu af réttir leið, en fararstjórinn beindi þeim aftur á slóðina. Þegar við áðum þrömmuðu sumir fram og tilbaka sér til hita. Einn og einn plampaði niður í sprungu, en lét það ekki tefja sig. Síðasta tindinn klifum við örþreytt. Það voru stoltir göngugarpar sem stigu á tindinn.

Engir labbandi labbakútar.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Some say I’m a bit of a fool (BJ)

Ég er seinn með pistil og verða að bera við önnum, þó að ég sé ekki alveg klár á hverjar þær eru. Hef náttúrlega þurft að fylgjast náið með máli DSK eins og við vinir hans köllum hann. Það er svolítið töff að heita svona upphafsstöður. HKL var einu sinni þekktur á Íslandi, OJ í Bandaríkjunum og náttúrlega JR vinur allra Íslendinga fyrir 30 árum.

En ef einhver heldur að heiti greinarinnar vísi á DSK er sá hinn sami á villigötum. Ef ég héldi því fram væri ég að gera ráð fyrir því að hann væri sekur, en það gengur ekki. Lögfræðingur hans hefur bent á þrennt sem sannar sakleysi hans:

Í fyrsta lagi var hann kominn út úr herberginu og snæddi hádegisverð með dóttur sinni þegar konan sagði að hann hefði ráðist á hana.

Í öðru lagi (eða í annan stað eins og kommarnir segja) er konan svo grófgerð að sjarmör eins og DSK hefði aldrei snert hana og loks var allt sem gerðist með samþykki hennar og í raun átti D (eins og hann leyfir fögrum konum að kalla sig) fótum fjör að launa eins og sést á því að hann náði ekki að taka með sér farsímann.

Nei ég ætla að tala um lagið okkar sem fór til Drusluþorps. Mér er alveg sama þó að við höfum ekki unnið. Það hefði lagst svo á fjárhag þjóðarinnar að Icesave og Harpan hefðu verið hjóm eitt. Mér fannst reyndar gaman að opnunarhátíðinni í Hörpu. Á þriðja bekk sá ég Kio Brigg með vinkonu sinni og um miðjan sal sat Malagafanginn. Jón stóri komst ekki en hirti sætin sín.

En þetta er útúrdúr.

Auðvitað var það gott að lagið okkar skyldi ekki vinna. Enda var það boðskapurinn sem mestu máli skipti. Á því er enginn vafi að flestir þeir sem horfa á Eurovision hlusta fyrst og fremst á textann og velta fyrir sér boðskapnum. Þegar kemur að atkvæðagreiðslunni virðist það þó oft skipta mestu hver er með sætustu stelpurnar, nema á Kýpur. Þar láta menn slíkt ekki á sig fá (fremur en DSK sem ekki mismunar eftir útliti) þeir kjósa alltaf flottasta lagið – það gríska. Við Íslendingar viljum auðvitað að enginn svindil og finnst ömurlegt hvernig Austur-Evrópuþjóðirnar fara að og kjósa bar sín lög. Hvers vegna geta þær ekki verið opnar og heiðarlega eins og Norðurlöndin – sem velja aldrei lög austan að.

Coming Home var bíómynd um Víetnam-stríðið í gamla daga. Um einhvern lúser sem kom að utan og enginn vildi vera vinur hans. Ég er ekki viss um að þetta hafi verið besti titillinn.

Við erum ekki alveg saklaus af því að reyna að hafa áhrif á áhorfendur þó að við legðumst ekki svo lágt að hafa stelpu í stuttu pilsi. Við höfðum smá strákakoss til þess að hafa áhrif á þessi 37% áhorfenda sem fíla það. Kannski var kossinn ekki nógu innilegur eða langur.

Ríkisstjórnin semur líka lög þó að þau séu ekki til útflutnings. Kannski er boðskapur lagsins samt einmitt frá ríkisstjórn og forseta: Some say Im a bit of a fool. Það sögðu Uffe-Elleman og Mogens Lykketoft að minnsta kosti.

Er ekki hægt að endurtaka Eurovision-kosninguna eins og vígslubiskupskjörið?

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Platheimar og raunheimar (JGH)

Ég sat skemmtilega ráðstefnu í Háskóla Íslands þar sem rætt var um samband akademíunnar og atvinnulífsins. „Samband platheima og raunheima,“ eins og Orri Hauksson, framkvæmdastjóri Samtaka iðnaðarins, nefndi þetta samband fyrir framan fræðasamfélagið og bætti því við að þetta væri meira sagt í gríni en alvöru.

Þetta voru panelumræður. Ásamt Orra voru þau Ásta Bjarnadóttir, forstöðumaður innlendra háskólasamskipta HÍ, Margrét Guðmundsdóttir, formaður Félags atvinnurekenda, og Halldór Árnason, hagfræðingur hjá Samtökum atvinnulífsins, í panelnum og stjórnaði ég umræðum.

Skemmst er frá því að segja að þetta voru leiftrandi umræður og góðar. Þau Ásta, Margrét, Halldór og Orri komu víða við í þessu ágæta umræðuefni sem aldrei verður tæmt.

Platheimar og raunheimar fannst mér ágætur vinkill. Atvinnulífinu finnst fræðasamfélagið oft vera í sínum heimi að fást við óraunhæf verkefni sem aldrei reynir á þegar að alvöru lífsins kemur.

Mig langar að leggja út af litlum hluta umræðnanna þar sem fullyrt var að færri frumkvöðlar kæmu úr háskólasamfélaginu á Íslandi en öðrum löndum. Það getur stafað af því að Íslendingar með háskólanám eru hlutfallslega færri en annars staðar í Vestur-Evrópu.

Í framhaldi af þessu spruttu upp vangaveltur um það hvort háskóli dræpi niður frumkvæði nemenda að stofna eigin fyrirtæki. Taka áhættu – en langflest fyrirtæki, sem stofnað er til, ná ekki fótfestu og lognast út af.

Það er auðvitað mikið mál ef nemandi er fullur af eldmóði og vill stofna fyrirtæki eftir að hann lýkur stúdentsprófi en missir móðinn og áhugann við að fara í háskóla.

Auðvitað má ekki einfalda þetta of mikið. Áhuginn á að stofna fyrirtæki kemur innan frá – það „lærir enginn“ að fá áhuga á einhverju.

Hitt er annað að kannski hefur háskólanámið kennt viðkomandi að reikna dæmið út og suður – og gera ráð fyrir hinu allra versta. Af því leiðir að útkoman er: Það er ekkert vit í að stofna fyrirtæki.

Sá, sem er ekki þjakaður af miklum núvirðisútreikningum, stekkur frekar til og tekur áhættuna; lætur drauminn rætast með orðunum: „Nú, þetta fer þá allt til fjandans.“

Var ekki einhvern tíma sagt að fá börn myndu fæðast ef allir væru veifandi reiknistokk um það hvenær best og hagkvæmast væri að eignast börn; sá tími kæmi aldrei.

Skemmtisagan frá því í gamla daga var raunar eitthvað á þá leið að kennari spurði nemanda í gagnfræðaskóla hvers vegna hann ætlaði að hætta í skóla og sleppa því að ganga menntaveginn. Nemandinn svaraði að einhver yrði að stofna fyrirtæki og ráða bekkjarsystkini sín í vinnu þegar þau kæmu úr háskólanum.

Þetta var fín ráðstefna. Akademía og atvinnulíf.

Sögð var saga á ráðstefnunni af Ronald Reagan, fyrrum forseta Bandaríkjanna, sem var ekki mikill akademíker en fékk gjarna ráð frá hagfræðingum. Þegar þeir höfðu útskýrt mál sitt í þaula með efnahagslegum rökum bættu þeir yfirleitt við: But, on the other hand...

Þá sagði Reagan: Eru allir hagfræðingar einhentir?

Vísindin efla alla dáð.

Jón G. Hauksson

[email protected]
Staksteinar fara á kostum (BJ)

Þriðjudaginn 29.3.2011 birtist skemmtilegur myndskreyttur pistill í Staksteinum Morgunblaðsins. Þar sem kreppan hefur leitt til þess að margir hafa ekki efni á blaðinu birtist þessi smellni pistill hér stafréttur svo að menn sjái hvers þeir fara á mis:

„Beðið blaðamannafundar

Þegar Steingrímur J. breytti samninganefnd sinni um Icesave í áróðursnefnd var hennar fyrsta verk að halda blaðamannafund í Arnarhvoli.

Tilefnið var að umsjónarmenn þrotabús gamla LÍ voru að velta fyrir sér hvort endurheimtur í þrotabúið kynnu að hafa aukist um 2% síðustu mánuðina. Eitthvað sem var langt innan við öll skekkjumörk.

Samninganefndinni þótti sem sé rétt að hafa sitt fyrsta verkefni í nýju hlutverki að verða að almennu aðhlátursefni.

Kannski hefur þetta verið djúphugsað ráð til að sýna ráðherranum að honum hefði ekki tekist að svipta nefndarmenn hverju snifsi af sjálfsvirðingu.

En síðan þetta gerðist hefur orðið ógurlegur jarðskálfti í Japan. Steingrímur og Össur eru komnir á sérstakan lista yfir staðföst ríki í slag við Gaddafi. Potrtúgal rambar á barmi gjaldþrots og verðbólga þýtur upp í Bretlandi.

Nú er líklegt að þrotabú Landsbankans hafi sveiflast töluvert í verði við þetta og þá eingöngu í eina átt, jafnvel 10 sinnum 2%.

En hvar er þá blaðamannafundurinn?

Getum við ekki fengið Áfram blaðamannafund í Arnarhvoli fljótlega?“

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Vikapiltur Davíðs (BJ)

Það er fallegt að sjá hve vel þeir ná saman á efri árum forsetinn og ritstjóri Moggans. Morgunblaðið hvatti forsetann til dáða í Sunnudagsblaði, bæði ritstjórinn og rannsóknarblaðamaðurinn. Það sýnir siðferðisstyrk forsetans að hann skyldi ekki láta það á sig fá að í greinum beggja var hæðst að honum milli þess sem hann var brýndur. Einmitt slíkir menn eiga að færa þjóðinni tíðindi ráðamanna, menn sem láta það ekki hafa áhrif á sig að lítið sé gert úr þeim. Enda engin ástæða til þess að draga fjöður yfir það að landinu er enn stýrt frá Hádegismóum.

Meðan gamlir vopnabræður forsetans hrökklast frá völdum gælir hann við það að bjóða sig fram fimmta sinni. Hann yrði samt búinn að sitja tíu árum skemur en Mubarak og Gadafi nærri aldarfjórðungi lengur. Þannig að Ólafur á mikið inni enn.

Sumir velta því fyrir sér hvenær þeir hafi náð svo vel saman forsetinn og ritstjórinn. Það er einfalt. Í raun hefur þeim varla orðið sundurorða frá því að þeir léku saman badminton á unga aldri. Vangaveltur forsetans um eðli ritstjórans geta ekki talist hnjóð, þvert á móti verður að hafa það í huga að sumum er það eðlislægt að tempra hrósið. Þó að gjá myndist stundum milli þings og þjóðar hefur sjaldan verið vík milli vinanna gömlu. Mörgum finnst einmitt ritstjórnarstíll Davíðs minna á tilþrif Ólafs á Þjóðviljanum á sínum tíma.

Eins má telja að það hafi ekki spillt fyrir þegar sameiginlegur vinur þeirra átti Landsbankann um tíma. Líklega hefur aldrei neinn maður verið jafnóheppinn með samstarfsmenn. Þeir kepptust við að hlaða lánum á hann og óskyldan son hans, lánum sem þeir kærðu sig hvorugur um. Ekki er hægt annað en gleðjast yfir þeirri staðreynd að þeir feðgar eru nánast þeir einu sem komu nálægt gamla Landsbankanum og hafa hvorki verið yfirheyrðir né hafa stöðu grunaðs manns. Það er óvenjuleg ógæfa að ráða bankastjóra sem gera menn gjaldþrota.

Það er ósanngjarnt að kastljósið sé nú eingöngu á vikapiltinum á þessari stundu þegar í raun ætti það líka að vera á húsbóndanum. Samt sýnir það umburðarlyndi að leyfa þeim að leika sér á sviðinu sem mest hafa gaman af að á sig sé horft.

Nú ganga þau Jóhanna og Steingrímur aftur galvösk til kosninga. Í fyrra taldi Jóhanna kosningarnar „hráskinnaleik“ og þau komust hvorugt á kjörstað. Vonandi heilsast þeim betur að þessu sinni enda landið stöðugt að rísa.

Benedikt Jóhannesson
Má ekki einu sinni viðhalda kreppunni? (BJ)

Hæstiréttur heldur áfram að níðast á okkar besta fólki. Líklega hefur enginn íslenskur ráðherra tapað dómsmáli jafnharkalega og Svandís Svavarsdóttir skiplagsmálinu.

Hún ætlaði þó aðeins að taka pólitíska afstöðu í afgreiðslumáli í ráðuneytinu. Það var ekki bara að hún vildi stöðva eitthvað sem væri í vinnslu. Það var búið að afgreiða málið. Hún vildi bara skemma. Koma í veg fyrir atvinnu.

Ekkert má.

Ég hef vitað það lengi að Svandís væri einn merkasti stjórnmálaforingi Íslandssögunnar. Þannig var hún kynnt til sögunnar. af þeim sem ég tek mark á

Tökum nokkur dæmi:

1. Sennilega er Svandís einn sterkasti frambjóðandi, sem Vinstri grænir hafa teflt fram í Reykjavík og ekki ólíklegt að með tímanum leiti hún út í landsmálapólitík.

2. Stjarna kosningabaráttunnar, Svandís Svavarsdóttir, virðist hafa dregið sig í hlé.

3. Vinstri grænir hafa fest sig í sessi og fram er komin á sjónarsviðið ný kona, sem er líkleg til að láta að sér kveða í íslenzkum stjórnmálum, þar sem er Svandís Svavarsdóttir.

4. Svandís Svavarsdóttir hefur sýnt styrk sinn sem oddviti Vinstri grænna í borgarstjórn,

5. Það er alveg ljóst, að Svandís Svavarsdóttir, borgarfulltrúi Vinstri grænna, er að koma fram á sjónarsviðið sem mjög öflugur valkostur vinstri manna til þess að verða fyrsta konan, sem gegni embætti forsætisráðherra.

6. Hins vegar getur vel verið, að það fari fyrir brjóstið á formanni Samfylkingarinnar að ný stjarna er komin fram á leiksvið stjórnmálanna, sem er Svandís Svavarsdóttir, sem skipar fyrsta sæti á lista Vinstri grænna í Reykjavík. Er ekki gott að fá nýjar og öflugar ungar konur í pólitík?

7. Mikil fylgisaukning Vinstri grænna bendir ótvírætt til þess, sem áður hefur verið fjallað um hér í Staksteinum, að Svandís Svavarsdóttir, efsti maður á lista Vinstri grænna, sé að verða stjarna kosninganna.

Þetta eru ekki tilvitnanir úr kosningabæklingi VG eða ræðum úr afmælum Svandísar. Nei allt eru þetta tilvitnanir úr Morgunblaðinu. Einhver gæti haldið að Svavar hefði komið að nokkrum áróðursgreinum um dóttur sína.

Nei það er ekki lóðið.

Þessar sjö tilvitnanir koma úr sjö mismunandi greinum. Ekki neinum venjulegum greinum. Þvert á móti úr heilabúi Morgunblaðsins, Staksteinum.

Og þetta var áður en Páll Vilhjálmsson fór að skrifa Staksteina.

Líklega frá tímabilinu sem kratinn, stýrði blaðinu. Hvað heitir hann aftur þessi sem styður Samfylkinguna alltaf? Ólafur Stephensen, alveg rétt. Þetta hefur hann örugglega skrifað, sá vinstri gemsi.

Nei, en þetta er skrifað áður en hann tók við Mogganum. Árin 2006-7.

Þá leit blaðhausinn svona út:

Benedikt Jóhannesson

PS. Ég sá það á Eyjunni að Mörður Árnason hefði sagt að sveitarstjórn Flóarhrepps hefði verið mútað. Hreppurinn heitir líklega eftir Fló á skinni. Gott hjá Svandísi að vilja hreinsa burtu óværuna.

www.heimur.is/benedikt