Landsliðið og landsfundur demókrata (JGH)

Ég mætti ekki á Arnarhól til að hylla frækið landslið okkar í handbolta en horfði á sjóið í sjónvarpinu og hlustaði á Boga. Ég nánast límdist við kassann allt kvöldið; horfði á hetjurnar fá riddarakrossa í beinni frá Bessastöðum og skipti síðan yfir á landsfund demókrata í Denver í Bandaríkjunum þar sem Barack Obama var útnefndur sem forsetaefni demókrata.

Það vakti athygli mína að það var nákvæmlega sama stemmningin við Arnarhól og á flokksþinginu í Denver. Fólk söng, dillaði sér, dansaði, klappaði, hrópaði og felldi tár sitt hvoru megin við Atlantshafið. Það virðist enginn munur á flokksþingum, tónleikum poppstjarna eða heimkomu landsliða. Hjörtunum svipar saman í Súdan og Grímsnesinu sagði skáldið – það er sami takturinn þegar kemur að hetjudýrkun.

Ég naut þess að sjá landsliðinu fagnað og sá satt best að segja eftir því að hafa ekki drifið mig niður á Arnarhól og tekið þátt í húrrahrópunum. Þjóðhátíð átti hún að verða og þjóðhátíð varð hún. Það var vel af sér vikið að yfir 10% þjóðarinnar mættu til að berja goðin augu og fagna heimkomu þeirra. Það var líka vel til fundið hjá Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur, ráðherra íþróttamála, að slá upp þessari móttöku við Arnarhól og halda þessa aukaþjóðhátíð. Það er þekkt víða um heim að íþróttamenn aki um á opnum vögnum um stræti borga eftir unnin afrek og séu hylltir.

Kjánahrollur? Nei. Góður maður sagði við mig að hann hefði fengið vott af hinum svonefnda kjánahrolli við að horfa á skemmtunina við Arnarhól, horfa á Pál Óskar starta stuðinu, sjá Valgeir Guðjónsson hrópa nöfn landsliðsmanna, sjá Ladda taka Bjarna Fel., og sjá forseta Íslands, ráðherra og borgarstjóra dilla sér á sviðinu. Mér fannst þetta hins vegar í góðu lagi. Þetta var ekkert of stór skammtur.

Það er alger óþarfi að fá einhvern kjánahroll (nýyrði sem komst í tísku fyrir tveimur árum) þótt slegin sé upp ærleg skemmtun til að fagna landsliðsmönnunum. Það ber frekar vott um aukið sjálfstraust þjóðarinnar en minnimáttarkennd að fagna þjóðhetjum sínum. Við Íslendingar vorum lítilmagnar í margar aldir og langt fram á síðustu öld. En með aukinni velmegun hefur sjálfstraustið smátt og smátt komið, ekki síst í samskiptum við útlendinga.

Það segir hins vegar sitt hversu lítilmagninn bærist lengi í okkur að umræðan um hátíðina við Arnarhól er hjá sumum orðin flokkspólitísk. Andstæðingar menntamálaráðherra væna hann um að baða sig í ljóma landsliðsins til að ná upp auknu fylgi sjálfstæðismanna og segja að þetta sé þekkt aðferð ráðamanna víða um heim til að dreifa athyglinni frá getuleysi, úrræðaleysi og kreppuástandi heima fyrir. Það er ekki á suma logið; það gat verið; heimkoma landsliðsins gerð að pólitísku þrætuepli vegna þess að nokkrir ráðherrar í ríkisstjórninni mættu á sviðið við Arnarhól og fögnuðu hetjunum – og gætu hugsanlega hafa nælt sér í nokkur atkvæði.

Dagur B. Eggertsson var hins vegar ekki við Arnarhólinn, hann var á flokksþingi demókrata sem útnefndi í gærkvöldi Barack Obama sem forsetaefni flokksins. Þar var sama stuðið og við Arnarhól. Þessu ofurstuði og kátínu er ekki fyrir að fara á landsfundum sjálfstæðismanna, vinstri grænna, samfylkingarfólks og framsóknarmanna. Samt eiga þessir landsfundir það sameiginlegt með landsfundi demókrata í Denver að vera skrautsýningar; leiksýningar að hætti Hollywood. Engin átök. Það er búið að semja um allt á bak við tjöldin þannig að hlutverk hinna almennu landsfundarmanna verður lítið annað en að standa upp, klappa, dansa, dilla sér og fara eftir línunni sem búið er að leggja.

Fjölmiðlar elska átök á landsfundum og einhverjir áttu von á að Hillary Clinton og hennar stuðningsmenn létu finna fyrir sér í Denver. Gerðu málin upp á flokksþinginu eftir hatramman slag undanfarna mánuði. En það er öðru nær. Hillary, sem sagði í prófkjörsslagnum síðasta vetur að Barack Obama væri ekki treystandi sem forseta Bandaríkjanna vegna reynsluleysis, sagði í ræðu sinni á flokksþinginu að ekkert væri eins mikilvægt fyrir bandarísku þjóðina og að fá þann hinn sama Obama í Hvíta húsið.

En út á hvað gengur þá Hollywoodsýningin í Denver sem og sýning repúblikana í næstu viku – ef ekki út að gera upp pólitísk mál? Hún gengur út á sjóið og múgsefjunina. Að flokksmenn stappi stálinu í hver aðra; að þeir standi saman; að þeir fagni hetjunum sínum.

Vissulega felst í því múgsefjun að 10% þjóðarinnar (löggan kann að telja) mæti niður við Arnarhól. En ég er stoltur af þeirri múgsefjun. Áfram Ísland.

Jón G. Hauksson

[email protected]