Loforð á nýju ári, borgarstjóri, Landsbankinn, Kryddsíld og Jón Sig. (BJ)

Sumir byrja sérhvert ár á heiti, sem þeir svíkja nánast jafnharðan. Loforð gefin á öðrum tímum árs reynast oft betur. Þó ekki alltaf. Borgarstjóra reyndist ómögulegt að halda sig frá þingframboði út árið, þrátt fyrir fjölda loforða um annað. En nú hyggst heimur.is hins vegar efna til nýjungar í efni, þ.e. pistla sem birtast á vefsíðunni nokkuð reglulega og ekki sjaldnar en einu sinni í viku. Höfundar verða bæði starfsmenn Heims og aðrir og munu pistlarnir birtast undir nafni. Engin skilyrði verða sett um efnistök. Þó er markið sett heldur hærra en hjá Víkverja og hinum óheppna vini hans.

Nú þegar líða fer að lokum jóla fer ekki hjá því að það veki eftirtekt að fleira fréttnæmt hafi gerst en oft áður um þessa friðarhátíð. Hæst ber að sjálfsögðu afsögn borgarstjóra og bituryrði hans í garð samstarfsmanna að leikslokum. Öll sú atburðarás leiðir hugann að því hve mikilvægt er að menn reyni að hafa einhverja stjórn á þeirri atburðarás sem athafnir þeirra leiða til. Auðvitað er það alls ekki alltaf hægt, en atburðirnir undanfarnar vikur eru með klaufalegustu uppákomum í sögu stjórnmála hér á landi. Það er greinlegt að borgarstjórinn hafði ekki einu sinni talið nauðsynlegt að segja sínum nánustu samstarfsmönnum frá fyrirætlan sinni, en í þeim hópi eru menn sem eru vanir að eiga við almannatengsl. Almennt felast þau í því að almenningur sjái ekki hlutina málaða óþarflega dökkum litum. Í þetta sinn var myndin hins vegar ólík því sem að var stefnt. Í stað þess að fram á sjónarsviðið stigi sterkur nýr leiðtogi á landsvísu var myndin af einstaklingi sem missti trúnað samstarfsflokka, þeirra sömu flokka og stefnt er að ríkisstjórnarmyndun með eftir rúmlega fjóra mánuði. Og reyndar er bresturinn örugglega meiri en sést innan Samfylkingarinnar þar sem menn reyna af drenglyndi að láta sem allt sé eins og í hinum besta allra heima.

Ný borgarstjóri er maður sem hefur getið sér gott orð í viðskiptalífinu. Alls óljóst er hvernig sú reynsla nýtist innan borgarkefisins. Það verður áreiðanlega erfiðara að taka við núna á þeim tímum gagnkvæms vantrausts sem nú ríkja en áður, þegar allt lék í kyndi. Líklegt er að við slíkar aðstæður nái hæfilekar hins nýja borgarstjóra ekki að nýtast til fulls. R-listinn bendir á að Sjálfstæðismenn hafi gert þetta þegar Davíð Oddsson hætti sem borgarstjóri. Það er rétt, en reynslan sýndi að það var ekki heppilegt fyrirkomulag og sá borgarstjóri sat ekki til enda kjörtímabilsins.

Best af öllu við alla þessa óvæntu uppákomu var að ekki skyldi takast samstarf Framsóknar og Sjálfstæðismanna í borgarstjórn. Það hefði flestum borgarbúum eflaust þótt slæmur endir, ekki síst Sjálfstæðismönnum.

Samsonhópurinn eignast 45% í Landsbankanum og það er fagnaðarefni. Auðvitað er það lakara að verðið skuli lækka af ýmsum ástæðum frá því sem áður var ákveðið en þannig vill fara þegar menn fara sér hægt. Ljóst er að þeir Samsonsmenn hefðu viljað að ferlið tæki styttri tíma og eftir á að hyggja hefði það verið ríkinu í vil. En aðalatriðið er samt að ferlinu er lokið og að þátttöku ríkisins í rekstri Landsbankans er að ljúka. Full ástæða er til þess að óska báðum til hamingju með það.

Á gamlársdag kom enn ein óvænt frétt þegar sagt var frá því að Vilhjálmur Egilsson hefði verið ráðinn í stjórnunarstöðu hjá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum. Að vísu reiknuðu margir með því að reynt yrði að finna lausn á heldur leiðinlegri uppákomu í prófkjöri Sjálfstæðismanna í Norðvesturkjördæmi. Samt sem áður komu þessi málalok mörgum á óvart. Vilhjálmur hefur í rúmlega 15 ár verið framkvæmdatjóri Verslunarráðs Íslands og undanfarin 12 ár tæplega, jafnframt þingmaður og formaður efnahags- og viðskiptanefndar Alþingis. Um það þarf ekki að deila að á þessu tímabili hafa orðið miklar framfarir í frjálsræðisátt í þjóðfélaginu og Vilhjálmur getur verið stoltur af hlut sínum í því. Hins vegar er því ekki að leyna að það fer ekki mjög vel saman að vera í lykilstöðu á vegum stjórnmálaflokks og jafnframt í forystu fyrir frjálsum hagsmunasamtökum. Vilhjálmur komst stundum í óþægilega aðstöðu vegna þessa þar sem hann þurfti að verja eina skoðun sem þingmaður og aðra sem framkvæmdastjóri Verslunarráðsins. Í smáu þjóðfélagi getur slíkt gerst en helst eiga menn að halda sig frá því að lenda ítrekað í slíkri stöðu.

Ólafur Ísleifsson lætur stöðu sína í Alþjóðagjaldeyrissjóðnum af hendi ári fyrr en ætlað var og tekur við óljósu hlutverki í forsætisráðuneytinu. Ólafur hefur með þessu sýnt mikið drengskaparbragð og þarf ekki að efast um að í þessu felst fórn fyrir hann, því staðan sem hann lætur af hendi er ein helsta virðingarstaða í Alþjóðagjaldeyrissjóðnum. Vonandi farnast þeim báðum vel í nýjum störfum.

Kryddsíldin er á allra vörum. Þó vita færri en skyldi hvað gerðist í raun því að endursýningar hafa aðeins verið frá seinni hluta þess atviks sem upp kom. Rifjum upp orð forsætisráðherra: ,,Ég sem gamall borgarstjóri til níu ára, ég trúi því ekki að einhver borgarstjóri hlaupi frá verkinu með allt liðið grátandi og vælandi í kringum sig, öskrandi hvað upp í annað, til þess að verða varamaður á einhverjum þinglista. Þetta virkar á mig eins og hver önnur vitleysa.

Svo eru allir fjölmiðlarnir í því að upphefja þennan ágæta fráfarandi borgarstjóra sem alveg himinháan snilling sem allir eru skíthræddir við. Hvaða endemis þvæla er þetta?

Svo kemur minn ágæti Össur og segir, við fáum einhvern öflugasta, sterkasta og merkasta liðsmann sem allir skjálfa fyrir og við ætlum að setja hann beint í fimmta sætið! Þetta er eins og ég væri að stjórna Fram og ég fengi Eið Guðjohnsen og segði að ég væri svo ánægður með að fá hann Eið að ég ætlaði bara að setja hann 40 metra fyrir aftan markið. Það mun styrkja stöðu okkar gríðarlega. Hvaða endemis vitleysa er þetta?

Það sem stendur upp úr er þetta, að borgarstjórinn asnast upp úr borgarstjórastólnum. Það verður bara að segja það eins og er. Hann kann engar skýringar á því nema að menn séu vondir við sig og hún ætli ekki að láta beygja sig frá þeirri mikilvægu ákvörðun að fá að vera varamaður í þingliðinu. Hún var þingmaður einu sinni og hvað gerði hún þegar hún varð borgarstjóri? Sagði af sér þingmennskunni af því að hún taldi það ekki fara saman að vera þingmaður og borgarstjóri. Sagði af sér. Síðan er hún búin að fara heilan hring og það eiga bara allir að skjálfa og nötra."

Fleiri en einn og fleiri en tveir hafa haft orð á því að hér hefði ráðherrann verið búinn að ,,jarða" Samfylkingarmenn með þeim hætti að ekki hefði þurft að spyrja að leikslokum. Það var því mjög miður, að umræðan skyldi strax í kjölfarið fara á annað plan.

Að lokum. Bókin um Jón Sigurðsson er læsileg eins og fyrri bækur Guðjóns Friðrikssonar. Hún verður ekki síðasta bókin um þennan merka stjórnmálamann og hún er ekki hnökralus. Guðjón gerir fullmikið af því að skálda í eyður, stundum með svolítið væmnum hætti. Hann hefði mátt fjalla meira um sum mál, til dæmis er farið hratt yfir sögu um ,,frægustu ritgerð" Jóns, Hugvekju til Íslendinga en hún nær aðeins rúmlega hálfri síðu af 500 meðan meint sárasótt hans þarf rúmlega 10. En Guðjón heldur mönnum við efnið og það verður gaman að sjá seinna bindi (sem vonandi verður aðeins eitt). Einkunn: 7,5 af 10.

Benedikt Jóhannesson