Sjálfstæðisflokkurinn á ekki að sparka í sína bestu menn (BJ)

Nú er prófkjörsslagur í höfuðborginni hafinn. Það er fyrirsjáanlegt að hann mun verða allharður og að konur eiga undir högg að sækja. Ákvörðun Guðlaugs Þórs um að sækja að Birni Bjarnasyni í öðru sætinu gerir það að verkum að fylgst verður með prófkjörinu af athygli. Andstæðingar sjálfstæðismanna munu líta á það sem kjaftshögg fyrir flokkinn ef Björn tapar. Þeir hafa rétt fyrir sér.

Geir Haarde er einn um að gefa kost á sér í fyrsta sætið. Geir hefur aldrei verið umdeildur á ferli sínum og vandfundinn mun sá maður sem er í nöp við hann. Það er athyglisvert að meðan Davíð Oddsson var forsætisráðherra stóðu spjót andstæðinga linnulaust á honum. Halldór Ásgrímsson fékk einnig að kenna á því að það getur verið býsna kalt á toppnum þó að hann hafi tekið skot andstæðinganna allt of nærri sér. Geir er nú búinn að vera forsætisráðherra í fjóra mánuði og formaður Sjálfstæðisflokksins í heilt ár en eftir þjóðmálaumræðunni að dæma gæti hann eins hafa verið kosinn formaður Hrossaræktarfélags Barðstrendinga, slíkt hefur lognið verið um hann. Þetta er bæði kostur og galli.

Þegar andstæðingarnir hötuðust við Davíð var það vegna þess að þeir óttuðust hann mest af öllum. Geir er allt öðruvísi maður og jafnvel hörðustu pólitískir andstæðingar eiga erfitt með að ráðast að honum persónulega. Geir mun fá yfirgnæfandi kosningu í fyrsta sætið. Það er helst að einhverjir sem telja hann öruggan muni sleppa honum til þess að koma að öllum þeim frambjóðendum sem þeir vilja koma að. Sannleikurinn er nefnilega sá að nú er völ á svo mörgum frambærilegum frambjóðendum að margir munu þurfa að sleppa einhverjum þeirra sem þeir gjarnan vilja styðja.

Björn Bjarnason hefur verið í Sjálfstæðisflokknum frá fæðingu. Hann var lengst af á Morgunblaðinu en einnig starfsmaður forsætisráðuneytisins í fimm ár. Björn er ólíkur Geir. Frá fyrstu tíð hefur hann verið mjög afkastamikill við greinaskrif. Hann hefur beittan stíl og mörgum andstæðingnum hefur sviðið undan skrifum hans. Lítið dæmi úr pistli hans sunnudaginn 8. október:

„Hefði fjármálastjórn ríkisins verið á sama veg undanfarin ár og Ingibjörg Sólrún Gísladóttir og eftirmenn hennar hafa stjórnað fjármálum Reykjavíkurborgar, væri staða ríkissjóðs allt önnur og mun verri en nú er og ekkert svigrúm væri til að þess að koma til móts við borgarana með lækkun skatta eða öðrum aðgerðum til að auka fjárhagslegt svigrúm þeirra.

Þegar sjálfstæðismenn tóku við embættum forsætisráðherra og fjármálaráðherra 1991, þeir Davíð Oddsson og Friðrik Sophusson, var rætt um fortíðarvanda, sem yrði að eyða. Nú segir Björn Ingi Hrafnsson, þegar hann kynnir skýrslu KPMG, að mikilvægt sé fyrir nýjan meirihluta í borgarstjórn að innleiða ábyrga fjármálastjórn og laga reksturinn. Við blasi ákveðinn fortíðarvandi sem takast verði á við og það verði gert.

Samfylkingarfólkið, sem réð ferðinni í borgarstjórnarmeirihluta R-listans, fer nú með forystu í Samfylkingunni. Það dugar ekki að reyna að fela slaka fjármálastjórn R-listans með reykbombum á borð við þær, sem Steinunn Valdís hefur sprengt.“

Enginn annar forystumaður á Alþingi hefur verið jafnduglegur og Björn að hamra á andstæðingum og reka ofan í þá rangfærslur.

Björn er óhemju vinnusamur og fljótvirkur. Fyrir um tólf árum var mjög brýnt að finna lausn á kjördæmamálinu þannig að kosningakerfið endurspeglaði rétt fylgi flokkanna og að dreifbýlið héldi ekki margföldu vægi á við Reykjavíkursvæðið. Páll Pétursson skrifaði þá grein í DV þar sem hann stakk upp á skynsamlegu kosningakerfi, en framsóknarmenn höfðu yfirleitt verið dragbítar á breytingar. Ég hringdi í Björn og benti honum á þessa grein. Með því að Björn hrósaði Páli fyrir tillögurnar væri erfitt fyrir Framsókn að draga í land. Björn hafði ekki séð skrif Páls en tók þessu vel. Hálftíma seinna hringdi hann aftur í mig og ég hugsaði með mér að hann hefði ekki fundið greinina. En erindið var þá að lesa upp grein sem Björn var búinn að skrifa um málið.

Starfsmenn þeirra ráðuneyta sem Björn hefur stýrt eru sammála um að hann hafi unnið vel og skipulega úr málum. Mér er minnisstætt þegar kona sem ég þekkti lítið sagði mér að þó að hún væri pólitískur andstæðingur Björn yrði hún að viðurkenna að með honum hefðu hlutir fyrst komist á hreyfingu eftir langa kyrrstöðu. Sú tíð væri liðin að upplestrarkeppni grunnskólanna væri eina málið í ráðuneytinu. Svo undarlegt sem það nú er hafa sumir talið Birni það til hnjóðs hve vel hann setur sig inn í mál. „Hann er bara sérfræðingur í ... “ Fyrst voru það utanríkismál, svo menntamál og nú dóms- og öryggismál.

Mergurinn málsins er sá að Björn er vinnusamur og setur sig vel inn í þau mál sem honum eru falin. Það væri bæði ómaklegt og mikil mistök að hafna honum í 2. sætið. Fyrst og fremst væri það áfall fyrir flokkinn að missa svo verðmætan mann úr forystusveitinni.

Benedikt Jóhannesson