29 sinnum tveir (BJ)

Afmælisdagurinn byrjaði með tveimur draumadísum. Það var ekki amalegt að fá gjafir frá tveimur Vigdísum í morgunsárið. Vigdís litla gaf mér mynd eftir sig með langri skýringu, meira að segja mynd af mér og ömmu hennar og nöfnu, á leið í flugvél. Ég hefði auðvitað þekkt okkur án skýringa, sérstaklega leynir svipurinn á Vigdísi ömmu sér ekki.

Það var ágætt að þurfa ekki að velta myndinni allt of lengi fyrir sér því að þá gat ég einbeitt mér að gjöfinni frá Vigdísi minni (ég þori ekki að segja Vigdísi eldri), en það var viðhafnarútgáfa um Sigfús Halldórsson tónskáld og verk hans.

Þetta er bók sem ég frétti um af tilviljun, við erum með grein um Sigfús í nýjustu Skýjum og þá var okkur sagt að út hefði komið bók í 500 tölusettum eintökum um þennan snilling og ljúfmenni. Hún er ekki seld í bókabúðum, sem þýðir að mín bók er enn merkilegri fyrir vikið. Ég hefði sannarlega keypt hana í áskrift. Við Sigfús vorum miklir vinir eftir að hann kenndi mér teikningu í Langholtsskólanum.

Af því að ég er hógvær maður ætla ég ekki að státa af teiknihæfileikum mínum, en læt nægja að mynd Vigdísar litlu ber merki um að hún hafi sína listrænu hæfileika frá mér.

Þetta eru afi Bensi og amma Vigga. Þau eu að fara í flugvélina og fara svo í strætó.

Í bókinni er rakinn æviferill Sigfúsar og það kemur vel í ljós hver öðlingur hann var. Eitt er örugglega úrdráttur. Árið 1977 er sagt: „Fjölskyldunni hafði verið ljóst um nokkurt skeið að áfengi og Sigfús Halldórsson áttu ekki saman.“ Þetta hefur fjölskyldunni örugglega verið ljóst um langt skeið, því að þetta vissu allir nemendur Fúsa og við vorum bara börn. Það er samt ekki víst að Sigfús hafi áttað sig jafn vel á þessu og við. Hann sagði mér frá því hvernig það gerðist:

Sigfús var að kenna ungum krökkum og var að segja einhverjum strák til og hallar sér yfir hann. Strákurinn segir þá við hann: „Heyrðu pabbi,“ leit svo á Sigfús og hristir höfuðið og heldur áfram: „Fyrirgefðu, mér fannst að þú væri pabbi minn. Það er nefnilega alveg eins lykt út úr þér og honum pabba.“

Sigfús var líka Valsari og þar hitti ég hann stundum þegar börnin mín voru á æfingum á Hlíðarenda. Það var alltaf gaman að hitta hann og ég verð glaður af því að hugsa um hann. Þessi gleði kemur fram í lögunum hans líka. Tveir geisladiskar með lögum fylgja bókinni. Svo eru í henni nótur að öllum hans þekktustu lögum. Sannkallaður kjörgripur sem sómir viðfangsefninu.

Að öðru leyti var dagurinn hefðbundinn. Börnin og tengdamamma komu í kaffi. Vigdís sagði við nöfnu sína litlu: „Viltu ekki setja rjóma á borðið?“ Vigdís yngri, tveggja ára, brosti og sagði: „Nei amma mín, maður á að setja rjóma á kökuna, ekki á borðið.“

Eitt var óvenjulegt; fjölmargir sendu mér kveðju á Facebook. Það er auðvitað mjög vinsamlegt, en ósköp þótti mér vænt um að Reynir föðurbróðir minn hringdi með hamingjuóskir.

Reynir er tæplega 93 ára og oftast við hestaheilsu. Síðastliðið haust veiktist hann af einhverjum kvilla sem ég kann ekki að nefna, en hafði ýmsar verkanir, dró úr bragðskyni og truflaði sjón, svo dæmi sé tekið. Reyni leist ekkert á blikuna en lét sig samt hafa það að bryðja pillur af miklum móð að læknisráði, þó að honum litist ekki nema hæfilega vel á það.

Ég spurði hann nýlega hvort pillurnar virkuðu og hann lét ekki illa yfir því. Flest hafði lagast. „En ég sé ekki nema hálfa sjón núna“, sagði hann. Það þótti mér lakara að heyra, en þá bætti hann við: „Jú, þegar ég var veikur sá ég tvöfalt.“

Eftir terturnar og rjómann kepptum við í skrafli, tengdamamma og formaður Skraflfélags Íslands. Tengdamamma, sem er uppáhaldstengdamóðir mín og hefur verið í áratugi, kunni sig og leyfði mér að síga hratt og örugglega fram úr sér. Formaðurinn, sem ekki kom með afmælisgjöf, náði hins vegar afgerandi forystu, en með einhverjum ráðum tókst mér að nálgast hann svo að þegar töflurnar voru búnar hafði hann aðeins örfáum stigum meira en ég.

Gallinn var sá að ég hafði bara stafina D, E og A. Samtals 6 stig og ekki auðvelt að koma þeim niður. Hins vegar virtist formaðurinn vera í mestu vandræðum þannig að ég eygði von. Allt í einu sá ég óvæntan möguleika. Tengdamamma hafði sett D við hliðina á þreföldu orðgildi. Eina orðið sem ég mundi eftir með D sem annan staf var oddur, að vísu í ýmsum beygingarmyndum. Nú kom mér í hug edda, sem þýðir langamma ef ég man rétt. EDDA gæfi mér yfir 30 stig, þannig að sigurinn var í hendi.

Og þó. Formaðurinn hætti við að passa, eins og allt stefndi í. „Þið þekkið fuglinn ritu?“ spurði hann sem við auðvitað gerðum. Ég hefði samþykkt hvað sem er því hann stafaði: RITA og átti einn staf eftir. Þetta voru ekki nema örfá stig og EDDAn var mín.

Svo hikaði hann aðeins. „Heyrðu, ég get líka lagt síðasta stafinn niður.“ RITAR.

Næsta ár spila ég bara við tengdamömmu og Vigdísi litlu. Þær eru góðar við afmælisbörn.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt