Rauðvín með Einari Ben (BJ)

Mér skilst að LSD hafi þau áhrif að menn upplifi sitthvað sem þeim hefði ella aldrei dottið í hug. Ég held að rauðvín hafi svipuð áhrif á mig.

Fyrir allmörgum árum komst ég að því að í hvert sinn sem ég drakk rauðvín fór ég að hnerra. Það var ekki í fyrsta sinn sem ég hafði brugðist svona við drykkju. Þegar við bjuggum í Bandaríkjunum hafði pepsí-drykkja þessi áhrif á mig. Í hvert skipti sem ég fékk mér pepsísopa hnerraði ég með tilþrifum. Þess vegna hertist ég í afstöðu sem kók-maður.

Enn fyrr lenti ég í því að kvefast skömmu eftir að við fluttum til Flórída. Það var í sjálfu sér ekki í frásögur færandi en ég hafði heyrt það haft eftir Linusi Pauling, Nóbelsverðlaunahafanum snjalla að C-vítamín var fyrirtæks forvörn gegn kvefi. Ég sötraði því appelsínusafa af kappi, enda hæg heimatök í fylki appelsínunnar. Með hverjum sopa var eins og dælt væri í mig meira kvefi og fitir tvö glös af þessum heilnæma drykk lagðist ég í rúmið með hita.

Það var ekki fyrr en löngu seinna að ég frétti af ofnæmi gegn ýmiss konar hollustu og hætti að drekka þessa görugu drykki. Ég prófaði þó öðru hvoru rauðvín, bara til þess að vera viss um hvort ofnæmið stæði enn. Einn góðan veðurdag uppfylltust þeir draumar. Sennilega hafa rauðvínsframleiðendur frétt af þessu ástandi mínu og breytt vinnsluaðferðum.

Á laugardagskvöld fékk ég mér sem sagt tvö og hálft rauðvínsglas, með meiru.

Aðfaranótt sunnudagsins dreymdi mig eftirfarandi draum:

Ég þóttist sitja ofan í kjallara við skriftir. Í einu horninu var geymd vaxbrúða af Einari skáldi Benediktssyni, líklega úr vaxmyndasafninu, þó að ég sé ekki viss um uppruna hennar. Þeir sem komu niður til mín höfðu oft á orði að það hlyti að vera uppörvandi fyrir mig að hafa þjóðskáldið sem bakhjarl. Ég lét vel af því.

Einu sinni sem oftar sat ég við skrifborðið og hamaðist. Heyri ég þá einhvern ræskja sig í herberginu og krossbrá, því að ég hafði engan heyrt koma. Þegar ég leit við sá ég engan nema vaxmyndina, sem var slétt og felld í horninu. Þess vegna hugsaði ég með mér að þetta hefði verið misheyrn og hélt mínu striki.

Skömmu síðar heyrist aftur hljóð og í þetta sinn er eins og einhver sé að tuldra eitthvað fyrir munni sér. Enn sé ég ekkert en gægist þó fram á gang til þess að kanna hvort þar sé einhvern að sjá. Þegar ég kom inn aftur og hristi höfuðið yfir þessum hljóðum skiptir engum togum að ég er ávarpaður úr horninu. Einar er semsé farinn að tala við mig.

Ekki brá mér sérstaklega við þetta og er ekki viss um nema ég hafi fundið til ákveðins léttis. Ekkert man ég af því sem okkur fór á milli, en ég hafði gaman af samræðum við karlinn. Eftir þetta talaði þjóðskáldið við mig í hvert sinn sem ég kom í kjallarann, en ef einhver annar kom inn var Einar sléttur og felldur í horninu.

Einn daginn þegar ég kom niður mætti ég Einari á ganginum. Hann var í brúnleitum jakkafötum, svolítið pokalegum. Líklega hefur hann rýrnað í vaxinu. Hann lagði vinstri hönd á öxlina á mér og sagðist vera að fara og kæmi ekki aftur. Þó að ég væri svolítið dapur yfir þessu sá ég að þetta var ekki mín ákvörðun og óskaði honum alls hins besta og rétti svo fram höndina. En hann tók ekki á móti. Hægri handleggurinn lá aflvana við síðuna og þegar ég greip í höndina fann ég að hún var enn úr vaxi. Eftir þetta sá ég Einar aldrei.

Þegar einhver kom niður til mín og hafði orð á því að ég hefð fjarlægt vaxstyttuna byrjaði ég að útskýra hvernig í pottinn var búið, en sá svo að það þýddi ekkert og kinkaði kolli. Fyrir mig var best að þessir atburðir væru geymdir með sjálfum mér.

Benedikt Jóhannesson [email protected]

www.heimur.is/benedikt