Einangrast Samfylkingin? (BJ)

Ingibjörg Sólrún vann. Ekki kemur það á óvart og heldur ekki hve stór sigurinn er. Skoðanakannar höfðu sýnt þetta, síðast nú á okkar vefsvæði fyrir nokkrum dögum. Það var greinilegt að hún leit á þessa kosningu sem formsatriði. Hún var hvorki hræð ná klökk.

Eftir svona kosningar reyna menn oftast að ná saman aftur. Það eru nokkur dæmi um kosningar af þessu tagi í íslenskri pólitík. Jón Baldvin felldi Kjartan Jóhannsson sem formann Alþýðuflokksins og Kjartan hætti í pólitík. Hanníbal faðir hans felldi Stefán Jóhann sem formann Alþýðuflokksins og Stefán hætti í pólitík. Svo féll Hanníbal tveimur árum seinna en hætti ekki í pólitík heldur átti eftir að verða formaður í tveimur öðrum flokkum. Vilmundur náði í tvígang ekki kjöri sem varaformaður Alþýðuflokksins eftir að hafa átt mestan þátt í sigri flokksins 1978. Hann hætti og stofnaði nýjan flokk. Gunnar Thoroddsen myndaði sérstakt flokksbrot í Sjálfstæðisflokknum löngu eftir að Geir Hallgrímsson sigraði hann í varaformannskjöri. Steingrímur J. Sigfússon tapaði í formannskjöri í Alþýðubandalaginu og stofnaði síðar eigin flokk. Alþýðubandalagið gekk í Samfylkinguna á sama tíma. En svo eru líka miklu fleiri dæmi þar sem menn una úrslitunum og halda áfram sínu starfi. Þorsteinn Pálsson var ráðherra í tvö kjörtímabil eftir að hann féll í formannskjöri fyrir Davíð.

Mér finnst það ólíklegt að Össur geri neitt dramatískt. Hann er að vísu einhver hvatvísasti pólitíkusinn, segir og skrifar hluti sem koma honum í koll. Hann gæti ákveðið að spila frítt og beita sér af hörku fyrir sínum málum, án þess að hafa of miklar áhyggjur af flokksaga. Ingibjörg á ekki neitt inni hjá honum. En auðvitað langar hann til þess að verða ráðherra aftur og Ingibjörg hlýtur að láta honum það eftir, komist flokkurinn til valda.

En þar kann hnífurinn að standa í kúnni. Ingibjörg talaði ekki landstjórnarlega í kosningabaráttunni fyrir síðustu alþingiskosningar. Hún útilokaði sig og Samfylkinguna frá samstarfi við Davíð Oddsson með einstrengingslegum yfirlýsingum. Það var ekki skynsamlegt að þrengja þannig stöðuna fyrirfram. Borgarstjórnarmál eru einföld. Með því að taka ný og ný lán geta stjórnendur ýtt vanda borgarinnar yfir á börnin sín í langan tíma. Flest störf eiga að vera í þágu borgarbúa. Síðasta herbragð R-listans er að láta borgina greiða leikskóla enn meira niður en í framtíðinni. Það verður til þess að þegar kemur að skuldadögum verða börnin orðin fullorðin og borga því fyrir sig sjálf.

Í landsmálum geta menn gert miklu alvarlegri afglöp. Vinstri grænir geta ekki verið vænlegur stjórnarflokkur fyrir stjórnmálamenn sem ætla að leiða þjóðina inn í framtíðina. Framsóknarmenn bjarga sér kannski enn einu sinni á mikilli eyðslu í kosningaauglýsingar, en satt að segja fer að vera tímabært að hvíla þá við landsstjórnina eftir nær óslitna 35 ára stjórnarsetu. Halldór virðist líka vera þreytulegur eftir að hann tók við. Guðni er varaformaður.

Meðan landslagið í íslenskri pólitík gefur ekki einum flokki kost á að stýra landsmálunum þá er það ekki gott að stjórnmálaforingjar séu ósveigjanlegir í afstöðu hver til annars. Til þess að Samfylkingin verði samstarfshæf verður Ingibjörg að milda afstöðu sína frá síðustu kosningum.

Benedikt Jóhannesson

Fleiri pistlar