Mínir menn (BJ)

Í íþróttum eru úrslit oftast ljós í leikslok. Að minnsta kosti lýkur hverju móti með því að einn sigurvegari stendur upp í lokin. Samt halda menn áfram að rífast um löngu liðin atvik og útskýra að í raun og veru hefðu úrslit átt að vera allt önnur. Enn eru margir vissir um að Englendingar hafi fengið sigurinn í heimsmeistarakeppninni árið 1966 (það eru 46 ár síðan) á silfurfati, því að þriðja mark þeirra gegn Vestur-Þjóðverjum hafi verið ógilt. Engu skiptir þó að þeir hafi unnið 4-2, þeir unnu með „svindli“.

Englendingar sjálfir fengu svo að kenna á „hönd Guðs“ á HM 86 þegar Maradonna skoraði ólöglegt mark og rændi þá sigrinum. Argentína vann reyndar 2-0 og hitt mark Maradonna þykir eitt það flottasta í sögu fótboltans. Það skiptir engu máli fyrir Englendinga, þetta var svindl.

Í stjórnmálum standa menn ekki síður með sínum mönnum. Þeir hafa rétt fyrir sér og andstæðingarnir rangt. Alltaf. Steingrímur J. Sigfússon barðist hetjulega gegn Alþjóðagjaldeyrissjóðnum og sat hjá við afgreiðslu neyðarlaganna. Liðsmenn hans flykktu liði á Austurvöll og réðust að Alþingishúsinu og þingmönnum vegna þessara mála.

Steingrímur varð svo aðalbandamaður AGS á Íslandi og hreykir sér nú af neyðarlögunum á alþjóðavettvangi. Enginn flokksmaður VG áfellist hann fyrir það.

Árum saman skipuðu ráðherrar flokksmenn sína í öll embætti. „Ekki læt ég neinn gjalda þess að vera framsóknarmaður,“ var viðkvæði framsóknarmanna í öllum flokkum. Á seinni árum hefur þetta breyst og önnur fagleg sjónarmið komist að. Nú gilda hins vegar jafnréttislög sem í flestum tilvikum virðast þýða að það eigi að skipa konu í embætti. Tilgangurinn er eflaust fallegur, en í raun virka lögin ekki alltaf jafn vel.

Björn Bjarnason skipaði á sínum tíma Hjördísi Hákonardóttur ekki hæstaréttardómara, en samdi svo við hana um frí á launum að föllnum úrskurði kærunefndar jafnréttismála. Hjördís varð svo dómari líka seinna en mun vera hætt á fullum launum eftir skamma dvöl á einkennilegu lausnarákvæði sem margir dómarar og ráðherrar hafa misbeitt.

Þegar Hjördís var skipuð var Páll Hreinsson hæfastur að mati meirihluta Hæstaréttar. Engin blaðaskrif urðu um það „hneyksli“ að ganga framhjá hæfasta umsækjandanum, enda var hann karlmaður.

Pólitískir andstæðingar Björns reyndu auðvitað að gera sér mat úr þessum úrskurði. Visir.is og Stöð 2 sögðu „en sem kunnugt er braut Björn Bjarnason dómsmálaráðherra jafnréttislög þegar hann skipaði Hjördísi ekki dómara við Hæstarétt árið tvöþúsund og þrjú.“ Þetta var reyndar rangt, því að á þeim tíma voru úrskurðir nefndarinnar ekki bindandi.

Nú eru þeir bindandi, en Jóhanna og Ögmundur vilja ekkert með þá gera. Hvorugt þeirra gerði mistök. Auðvitað finnst mörgum andstæðingum þeirra úrskurðirnir koma vel á vond. Nú bitni þeirra eigin stefna á þeim.

Ég er ekki í þeim hópi sem gleðst yfir óförum þeirra í þessu máli. Lögin eru óttalega vitlaus og ég hef miklar efasemdir um úrskurðina sem kærunefndin kveður upp, þó að ég hafi ekki ástæðu til þess að efast um að þeir séu í samræmi við lögin.

Jóhanna skipaði hæfan mann í stöðu í forsætisráðuneytinu. Miðað við að umsækjandinn sem kærði var í fjórða (eða var það fimmta?) sæti í hæfnismati, finnst mér afar ólíklegt annað en að hún hafi skipað þann hæfari af þessum tveimur. Þó að það sé gaman að sjá Jóhönnu reyna af veikum mætti að hreinsa af sér „lögbrotið“ þá verð ég að segja, að ég held að hún hafi haft rétt fyrir sér og nefndin rangt.

Ég þekki ekki fólkið sem Ögmundur hafði úr að velja. Hann er býsna kokhraustur með sitt val. Það eru að vísu léleg rök að einhverjir undirmenn hafi beðið um þennan sýslumann sem hann valdi. Þeir þekktu ekki konuna frá Akranesi. Ég er ekki viss um að Ögmundur hafi haft rangt fyrir sér. En orð kærunefndar eru lög.

Sjálfstæðismenn halda að Repúblikanaflokkurinn sé sjálfstæðisflokkur Bandaríkjanna. Það er ég ekki viss um. Báðir aðalflokkarnir þar styðja frjáls viðskipti. Repúblikanar hafa sett einkennileg mál á oddinn. Fóstureyðingar og hjónbönd homma og lesbía eru eitur í þeirra beinum. Ofsatrúarhópar hafa mikil áhrif á flokkinn í ýmsum kjördæmum. Flokkurinn vill hugsa fyrir aðra á þessum sviðum. Það fellur mér ekki í geð.

Ég horfði á tvær ræður á Netinu um helgina. Annars vegar Romney sem mér fannst betri en ég átti von á. Romney er bæði svolítið væminn og satt að segja minnir hann svolítið á vélmenni. Í þetta sinn fannst mér hann ágætlega forritaður, en hann sagði ekki mikið.

Samkvæmt könnun Gallups hafði flokksþing Repúblikana lítil áhrif á kjösendur, hvað sem það hefur að segja í kosningum í nóvember.

Einn vakti þó mikil viðbrögð. Gamli, góði Clint Eastwood mætti með tóman stól og talaði út í loftið í rúmlega tíu mínútur. Það var einkennileg uppákoma og leikari hefði átt að vera búinn að læra rulluna sína betur fyrirfram. Eða ákveða hvað hann ætlaði að segja.

Ég fylgdist með bandarísku sjónvarpsstöðvunum um helgina og jafnvel erkirepúblikaninn Newt Gingrich, fyrrverandi þingforseti, sagði á sunnudaginn: „Það er að minnta kosti betra að menn geri grín að Clint Eastwood en Mitt Romney.“

Benedikt Jóhannesson