arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Á annan veg

1980 og eitthvað er sögusvið Á annan veg þó persónulega hafði ég á tilfinningunni að myndin væri nær áttunda áratugnum en þeim níunda, tjaldið, fatnaður, bílar og vegagerð eiga heima þar eða fyrr. Undantekningin er diskófrakki og tölvuspil sem bregður fyrir og á að minna á níunda áratuginn, en passar illa inn í sviðsmyndina.

Hvað um það í þessari ágætu frumraun Hafsteins Gunnars Sigurðssonar erum við að fylgjast með tveimur mönnum á Vestfjörðum sem eru að merkja vegarkafla með staurum og málningu og lagfæra malarvegi. Mennirnir tveir, Finnbogi og Freddi tengjast óbeint þar sem Finnbogi á kærustu í Austurríki, sem er systir Fredda. Þeir eru mjög ólíkir, Finnbogi er rólynda maður sem þráir það eitt að vera með sinni heittelskuðu á meðan Freddi býður spenntur eftir helgarfríi svo hann geti farið í bæinn og fengið sér að ríða og kemst varla annað að hjá honum. Draumar þeirra og vonir fara ekki saman við veruleikann og hvort þeir félagar séu eitthvað bættari í lokin þegar þeir sætta sig við orðin hlut vitum við ekki og er mér í raun alveg sama, hafði fyrir löngu misst áhuganna á þeim.

Málið er að þrátt fyrir vel skrifað handrit sem er kómískt og með smá dramatísku yfirbragði þá eru Finnbogi og Freddi staðlaðar persónur sem gera ekkert óvænt þegar á reynir og þar með koma þeir aldrei á óvart. Hafði ég mun meiri áhuga á þriðju persónunni, vörubílstjórnaum sem verður þrisvar sinnum á leið þeirra félaga og gefur þeim kók í gleri og þríeimaðan landa, skemmtilegur karakter sem hefði verið gaman að vita meira um og fá meira af. Honum fylgir að því er virðist álfkona sem tvisvar sést bregða fyrir en hefur annars engan tilgang í myndinni nema skapa flott myndskeið í lokin.

Það sem er best við Á annan veg er úrvinnslan á myndefninu og kvikmyndtaka sem gerir það að verkum að myndin nær tökum á áhorfandanum þrátt fyrir hægaganginn í atburðarrásinn, þar sem í raun ekkert er að gerast fyrr en nokkuð er liðið á myndina. Þarna koma leikstjórnarhæfileikar Hafsteins Gunnars vel í ljós og er enginn byrjendabragur á myndinni að því leytinu. Þá eru leikaranir þrír virkilega góðir og mikið jafnræði þar þó vissulega Þorsteinn Bachmann sé með skemmtlegasta karakterinn sem allra augu beinast að í þeim myndskeiðum sem hann kemur við sögu, sem segir okkur nokkuð um hversu áhugaverðar aðalpersónurnar tvær eru.

Leikstjórn og handrit: Hafsteinn Gunnar Sigurðsson. Kvikmyndataka: Árni Filippusson Klipping: Kristján Lodmfjörð. Leikarar: Sveinn Ólafur Gunnarsson, Hilmar Guðjónsson, Þorsteinn Bachmann. 85 mín.

Hilmar Karlsson
Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides

Fjórða kvikmyndin um sjóræningjana á Karabíska hafinu er nákvæmlega eins og ég bjóst við, sæmilegasta afþreying sem bætir engu við fyrri myndirnar þrjár og verður að segjast eins og er að vonandi lætur Johnny Depp sér segjast og setur endapunktinn á Jack Sparrow, því staðreyndin er að Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides hefði ekki verið gerð nema vegna áhuga hans á að setja sig enn eina ferðina í spor sjónræningjans knáa, sem við eigum oft erfitt með að átta okkur á en er yfirleitt alltaf heillandi persóna.

Horfin eru á braut Keira Knightley og Orlando Bloom eftir að hafa staðið vaktina með Jack Sparrow í þremur kvikmyndum, Geofrey Rush í hlutverki hins slæga Barbossa er á sínum stað og Keith Richard bregður aftur fyrir í hlutverki föður Sparrows. Nýir leikarar eru Ian McShane og Penelope Cruz í hlutverkum Svartskeggs sjóræningja og dóttur hans Angelicu. Eru það ágæti skipti á Knightley og Bloom sem voru orðin frekar leiðinleg svo ekki sé meira sagt. Ian McShane er verðugur mótherji og ekki síður Penelope Cruz sem leikur tveimur skjöldum, er fyrrum ástkona Sparrows, sem tendrar neistanna hjá honum, en er einnig mikill blekkingarmeistari. Takmark allra er að finna Lind æskunnar og er myndin nokkuð skrykkjótt framan af þegar hlutirnir eru að taka á sig mynd, en tekur ágætleg við sér í lokin.

Ef hægt er að segja um framhaldskvikmynd að allt sé eftir bókinni þá á það svo sannarlega við um Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides. Tæknilega séð er hún fullkominn, tæknibrellur ekki allt of sýnilegar og eins og í fyrri myndunum er raunsæið látið liggja á milli hluta á kostnað yfirnáttúrlegra atburða. Johnny Depp bregst ekki aðdáendum sínum, en vonandi fer hann að leika í bitastæðari myndum, ekki vantar hæfileikana. Cruz er eins og við var að búast heillandi og best þegar skapið er mest, en þegar á heildina er litið þá er fátt sem uppúr stendur og leikstjórinn Rob Marshall sem þekktastur er fyrir dans og söngvamyndirnar Chicago og Nine hefur ekki erindi sem erfiði, öfugt við Kenneth Brannagh, sem einnig þótti á hálum ís þegar hann tók að sér að leikstýra Thor en gerði það með meiri glæsibrag en búist var við að honum.

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides er auglýst sem stærsta mynd sumarsins þrátt fyrir að sumarið er varla komið, en það kæmi mér ekki á óvart þó þrjár til fjórar kvikmyndir aðra fengju þennan stimpil í auglýsingum kvikmyndahúsanna á næstu vikum.

Leikstjóri: Rob Marshall. Handrit: Ted Elliott og Terry Rossio. Kvikmyndataka: Dariusz Wolski. Tónlist: Hans Zimmer. Leikarar: Johnny Depp, Penelope Cruz, Geoffrey Rush, Ian McShane, Keith Richards og Kevin McNally. 114 mín.

Hilmar Karlsson
Blue Valentine

Blue Valentine er ein af mörgum gæðakvikmyndum sem fá fyrst tækifæri á Sundance kvikmyndahátíðinn, þar sem kaupin á eyrinni gerast með ódýrar kvikmyndir sem eru áháðar stóru kvikmyndafyrirtækjunum. Sumar hafa heppnina með sér og fá dreifingaraðila, en flestar verða að keyra á önnur mið.

Það var sjálfur Harvey Weinstein sem sá eitthvað í Blue Valentine sem mundi höfða til fólks og keypti dreifingarréttinn og í þetta skiptið hafði hann rétt fyrir sér, Blue Valentine er einstaklega áhrifamikil kvikmynd um samband karls og konu sem er í dauðateygjunum.

Leikstjórinn Derek Cianfrance tók myndina upp á löngum tíma fyrst og fremst vegna peningaleysis og varð að stíla upp á að leikararnir Michelle Williams og Ryan Gosling væru á lausu. Þolinmæði hans borgaði sig, Blue Valentine hefur verið vel sótt og Michele Williams fékk verðskuldaða óskarstilnefningu fyrir leik sinn.

Líkamleg, en fyrst og fremst andleg átök er þemað í Blue Valentine sem gerist á nokkrum árum og er farið fram og aftur í tíma og stundum er maður ekki alveg með á hreinu frá hvaða tímabili er verið að sýna. Við kynnumst Dean (Ryan Gosling) og Cindy (Michelle Williams) á fyrstu árum sambands þeirra þegar allt leikur í lyndi og þau eru hamingjusöm með nýfætt barn, en meiri tími fer í lokaátökin milli þeirra þegar ljóst er öllum að ekkert getur haldið þeim lengur saman.

Blue Valentine getur stundum verið óþægileg og áreitin en er alltaf áhugaverð og þar kemur til sterkur leikur aðalleikaranna, Goslings og Williams, sem með krafti sínum og skilning á persónunum eiga sinn þátt í að myndin lifir í minningunni.

Kvikmyndatakan er stundum nokkuð ruglingsleg og upphaf myndarinnar fannst mér ekki lofa góðu, það þurfti tíma til að venjast nærmyndatökum sem myndin byggir á og meðtaka öll smáatriðin sem eru nauðsynleg til að fá skilning á ástandi aðalpersónanna, en eftir því sem líður á myndina verður hún sterkari og þó við séum í vafa hvaða leiðir Dean og Cindy munu fara í framtíðinni þá skilur myndin mikið eftir sig.“

Leikstjóri: Derek Cianfrance. Handrit: Derek Cianfrance, Joey Curtis and Cami Delavigne. Kvikmyndataka: Andrij Parekh. Leikarar: Michelle Williams, Ryan Gosling og John Doman. 112 mín.

Hilmar Karlsson
The Adjustment Bureau

Ekki hef ég lesið smásögu Philip K. Dick, sem The Adjustment Bureau er lauslega byggð á, en bjóst við, þegar miðað er við fyrri útfærslur á sögum Dicks, að vísindaskáldskapnum yrði gert hátt undir höfði. Svo er ekki, The Adjustment Bureau er fyrst og fremst rómantísk kvikmynd með vísindaskáldsögu ívafi og ætla ég að slíkur efniviður sé ekki sá sem Dick lagði upp með í sögu sinni.

Það sem líka kemur á óvart er að hinn stóri rómantíski hluti myndarinnar, heldur henni á floti og gerir myndina fyrst og fremst að ágætri skemmtun. Kemur þar fyrst og fremst til góður samleikur hjá Matt Damon og Emily Blunt í hlutverkum áhugaverðra persóna. Vísindaskáldsöguhlutinn er að vísu afgerandi í lífi þeirra beggja en hann er svo illa uppbyggður að ekki er ein einasta flétta í honum sem virkilega virkar. Verður að segjast eins og er að halda því fram að til hliðar við okkar mannkyn sé annað mannkyn sem heldur uppi röð og reglu á jörðinni og tekur í taumanna þegar útlit er fyrir að við séum að leggja jörðina í eyði, er ekki mjög trúverðug sýn og hvað þá þegar engar skýringar eru til reiðu.

Ekki er vert að fara mikið í söguþráðinn í The Adjustment Bureau þar sem mikið er um atriði sem eiga að koma á óvart. Óhætt er þó að segja að aðalpersónurnar tvær, sem eru þingmaður á mikilli uppleið og ballettdansari með glæsilega framtíð, hittast og er það ást við fyrstu sýn. Þeim er þó ekki ætlað að eigast samkvæmt uppskrift þeirra sem ráða, heldur var hittingur þeirra aðeins ráðgerður í þetta eina skipti til þess að þingmaðurinn fengi innblástur í ræðu sem hann átti að halda. Ástin fer samt sínar eigin leiðir og þrátt fyrir ýmsar ráðstafanir í að hindra að þau hittist, þá tekst aldrei almennilega að stígja þeim í sundur og ástin verður aðeins öflugri eftir því sem þau hittast oftar.

Handritshöfundurinn George Nolfi, sem meðal annars skrifaði handritin að Ocean Twelve og The Bourne Ultimatium er hér að leikstýra sinni fyrstu kvikmynd og satt best að segja ætti hann að halda sig frekar við handritagerðina. Nolfi lendir hvað eftir annað í vandræðum með að láta söguna ganga upp í kvikmynd og öll atriðin þar sem ein persónan stekkur úr um dyr og lendir, t.d. úti á breiðstræti á meðan önnur sem eltir lendir í geymslurými, eiga betur heima í teiknimynd heldur en leikinni kvikmynd. En þrátt fyrir marga vankanta þegar kemur að góðum vísindaskáldskap þá er The Adjustment Bureau ágæt skemmtun og atburðarásin hröð og oft spennandi.

Leikstjóri: George Nolfi. Handrit: George Nolfi, eftir smásögunni Adjustment Team eftir Phillip K. Dick. Kvikmyndataka: John Toll. Tónlist: Thomas Newman. Leikarar: Matt Damon, Emily Blunt, Anthony Mackie, John Slattery og Terence Stamp. 105 mín.

Hilmar Karlsson
Okkar eigin Osló

Osló hefur nú aldrei verið rómantísk borg í mínum augum, oftar hugsað um hana sem stærsta sveitaþorp í heimi. Hvað um það, íslenska gamanmyndin Okkar eigin Osló hefst á rómantík í Osló þar sem tvö íslensk, einmana hjörtu, eiga sinn fyrsta ástarfund. Verkfræðingurinn Haraldur (Þorsteinn Guðmundsson) og bankamærin Vilborg (Brynhildur Guðjónsdóttir) eru á bissniss ferðalagi, í sitthvoru lagi og er það blindfull samstarfskona Vilborgar sem óvænt leiðir þau saman.

Það neistar á milli þeirra í þessu upphafsatriði en þó ástin eigi að blómstra eftir því sem líður á myndina þá má segja að þetta upphafsatriði sé eina rómantíska atriðið í myndinni. Þegar heim er komið tekur grínið öll völd. Það er því varla hægt að tala um Okkar eigin Osló sem rómantíska gamanmynd eins og hún hefur verið kynnt, heldur frekar ágætlega heppnaða grín og veitir ekki af í íslenska kvikmyndaflóru þar sem tilfinnanlega hefur vantað góðar gamanmyndir, þar sem ekkert er verið að kafa dýpra en sagan gefur tilefni til.

Það er þó ekki þar með sagt að myndin taki sig ekki alvarlega í einstaka atriðum enda fylgir öllu gríni einhver alvara. Þegar heim er komið endurnýja Haraldur og Vilborg kynni sín og í ljós kemur að bankastarfsmaðurinn Vilborg hefur ekki mikið vit á peningum. Þegar búið er að reka hana úr vinnunni þiggur hún sumarbústaðboð Haraldar þar sem myndin síðan gerist. Ástin er fyrir hendi hjá þeim skötuhjúum en fyrrum kærasti Vilborgar gerir sitt til að eyðileggja sambandið og systir Haraldar er heldur ekki beint hrifinn af Vilborgu en því hrifnari af fyrrum kærasta hennar. Annað ástfangið par kemur einnig við sögu, móðir Haraldar, sem er ekkja og aðdáandi hennar til margra ára. Rómantíkin er samt meira baksviðs heldur en í forgrunninum og blómstrar ekki alveg fyrr en í blálokin og þá var ég búinn að missa áhuga á aðalpersónunum og var í raun nokkuð sama hvort þau næðu saman eða ekki.

Okkar eigin Osló var aftur á móti búin að skemmta mér vel og sá sem á mestan heiður af skemmtuninni er Þorsteinn Guðmundsson, sem fer á kostum í hlutverki Haraldar og á örugglega eftir að auka vinsældir sínar mikið í kjölfarið. Þorsteinn skrifar einnig handritið sem oft á tíðum er bráðfyndið og er ég viss um að hann á aðeins eftir að bæta sig á því sviði. Bryndís Guðjónsdóttir fannst mér ekki vera rétta leikkonan í hlutverk Vilborgar. Hún hefur sýnt það á sviði að hún getur túlkað marslungnar persónur með góðum árangri en sem hin ólánsama og ástfangna bankamær er hún ekki á réttu róli. Vel er skipað í aukahlutverkin, eftirminnilegust er María Heba Þorkelsdóttir, sem fer frábærlega með hlutverk hinnar þrjósku systur Haralds.

Leikstjórinn Reynir Lyngdal á ekki lítinn þátt í að koma gríninu vel til skila með öruggri leikstjórn og í raun vantar aðeins herslumuninn á að hann skili Okkar eigin Osló í fámennan hóp úrvals íslenskra gamanmynda.

Leikstjóri: Reynir Lyngdal. Handrit: Þorsteinn Guðmundsson. Kvikmyndataka: Víðir Sigurðsson. Tónlist: Helgi Svavar Helgason. Leikarar: Þorsteinn Guðmundsson, Brynhildur Guðjónsdóttir, Laddi, María Heba Þorkelsdóttir, Hilmir Snær Guðnason, Lilja Guðrún Þorvaldsdóttir. 94 mín.

Hilmar Karlsson
True Grit

Það er hægt að ganga að því sem vísum hlut að margir bíða spenntir þegar fréttist að ný kvikmynd frá þeim bræðrum Ethan og Joel Coen sé væntanleg (sem gerist nokkuð reglulega enda afkastmiklir kvikmyndagerðarmenn) og aldrei hefur fjölmiðlaumfjöllunin verið jafn mikil gagnvart kvikmynd frá þeim og sú sem True Grit fékk.

Þessi auka umfjöllun var að langmestu leyti á kostnað Jeff Bridges. Hann hafði ekki leikið undir stjórn Coen bræðra síðan hann lék Dude í The Big Lebowski (1998), persónu sem verður að teljast í dag eina af frægustu uppdiktuðu persónum kvikmyndasögunnar. Bridges var auk þess að feta í fótspor goðsagnarinnar John Waynes, en Wayne fékk sín einu óskarsverðlaun fyrir leik sinn í True Grit (1969) og mynd Coen bræðra byggir á sömu skáldsögu en er annars um margt ólík. Og síðast en ekki síst fór Bridges nánast beint frá óskarsverðlaunahátíðinni í fyrra þar sem hann fékk óskarinn sem besti leikarinn fyrir Crazy Heart, í tökur á True Grit.

Spurningin er síðan hvort Bridges og Coen bræður hafi staðist álagið í fjölmiðlafárinu og svarið er já. True Grit er ekki besta kvikmynd bræðranna en fer tvímælalaust í topp tíu hjá þeim og ef við tökum þær þrjár kvikmyndir sem þeir gerðu á undan þá er No Country For Old Men betri kvikmynd enda ein allra besta kvikmynd Coen bræðra, en True Grit stendur framar Burn after Reading og A Serious Man, en sú síðastnefnda fór fyrir ofan garð og neðan hjá flestum.

Það sem aðgreinir True Grit frá flestum kvikmynda Coen bræðra er hversu einföld hún er, engar hliðarsögur eða persónur með margbrotna persónuleika. Myndin gerist í villta vestrinu og oftar en ekki eru sögupersónurnar á hestbaki. Við erum í fáum orðum sagt að fylgjast með Mattie Ross (Hailee Steinfeld) í leit að Tom Chaney (Josh Brolin) sem hafði myrt föður hennar. Hún fær gamla og útbrunna Texas löggu Rooster Cogburn (Jeff Bridges), sem þykir sopinn góður, til að aðstoða sig við að elta uppi morðingjann. Í leit að Chaney er einnig önnur kúrekalögga, LaBoeuf (Matt Damon) og rugla þau þrjú reitum saman. Og eins og vænta má er ekki óvæntur endir á myndinni.

Þegar miðað er við hvað í raun gerist lítið í True Grit þá er ótrúlegt hvað hún heldur manni við efnið og hversu spennandi það er að fylgjast með tríóinu í leit að morðingjanum. Þarna er að finna snilld bræðranna sem kunna manna best að gera mikið úr litlu. Ekki verður litið fram hjá þátt leikaranna og hjartað í myndinni er samband hinnar ungu Mattie og Roosters og er samleikur þeirra Hailee Steinfeld og Jeff Bridges sérlega góður og eftirminnilegur. Víst má telja að gæðablóðið Bridges hefur reynst byrjandanum Steinfeld góður kennari. Minna fer fyrir Matt Damon og Josh Brolin en þeir skila sínum hlutverkum með prýði.

Leikstjóri: Ethan og Joel Coen. Handrit: Joel og Ethan Coen eftir skáldsögu Charles Portis. Kvikmyndataka: Roger Deakins. Tónlist: Carter Burwell. Leikarar: Jeff Bridges, Hailee Steinfeld, Matt Damon, Josh Brolin og Barry Pepper. 108 mín.

Hilmar Karlsson
Black Swan

Black Swan er sálrænn hryllingstryllir þar sem ballettinn Svanavatnið eftir Tjækovský er í forgrunninum. Gerist myndin að hluta til baksviðs við æfingar og er ekki hægt að segja að mikill kærleikur og friður ríki. Ein þeirra sem líklegust þykir til hreppa aðalhlutverkið er Nina (Natalie Portman) sem er einangruð í hópnum. Hún býr með ráðríkri móður sinni, Ericu (Barbara Hershey) sem er fyrrum ballettdansari með endaslepptan feril að baki og leggur nú allt í sölurnar fyrir dóttur sína sem hefur gert það að verkum að Nina hefur aldrei öðlast sjálfstæði og er tilfinningalega bæld.

Þegar listrænn stjórnandi ballettsins, Thomas (Vincent Cassel) ákveður að láta prímadonnuna fjúka og velur Ninu, tekur hann völdin í lífi hennar. Nína er að hans mati hin fullkomna ballerína, tæknilega séð, en honum finnst vanta tilfinningar og ástríðu í dans hennar sem er ekki nema von þar sem Nína er köld í öllum samskiptum og líður ekki vel í námunda við annað fólk.Thomas metur það síðan svo að Nína sé mjög góð fyrir hlutverk Hvíta svansins í Svanavatninu en tilfinningarnar vanti í Svarta svaninn. Það fer því ekki fram hjá Ninu að hann veitir hinni tilfinningaríku og glöðu Lily (Mila Kunis) æ meiri athygli og líður ekki á löngu þar til þráhyggja gagnvart Lily orsakar miklar geðraskanir hjá Ninu, sem hún má ekki við, því eins og kemur fljótt í ljós þá er Nina ekki öll þar sem hún er séð. Megininntak Black Swan er síðan geðsveiflur Nínu, en smátt og smátt fer hún að missa tökin á veruleikanum og fer myndin í farveg sem þekktur er í sálfræðitryllum þar sem aldrei er fullvíst hvað er raunveruleiki og hvað er ímyndun.

Darren Aronofsky er með hverri nýrri mynd að festa sig í sessi sem einn albesti leikstjórinn í Hollywood og ef eitthvað er þá stendur Black Swan framar hinni ágætu The Wrestler, sem hann gerði fyrir tveimur árum. En það er ekki aðeins Aronofsky sem á heiðurinn skilið. Black Swan sannar það sem við höfum vitað sem höfum fylgst með Natalie Portman frá því hún kom fyrst fram, 12 ára gömul í kvikmynd Luc Besson, Leon, að hún er mikil leikkona og Black Swan er staðfesting á því. Portman hellir sér í hlutverkið af mikilli innlifun og myrkur hugur Ninu verður ljóslifandi í meðförum hennar. Hvað varðar dansinn þá lagði hún mikið á sig og er ekki annað að sjá en að hún dansi sín atriði sjálf þó ég gruni að þegar aðeins fótaburður er sýndur og atriði úr mikilli fjarlægð þá sé staðgengill að verki sem er skiljanlegt þar sem Nina á að vera prima ballerína.

Black Swan skilur engan eftir ósnortin en myndin skilur einnig eftir ósvaraðar spurningar sem hver og einn verður að svara fyrir sig og þá er gott að hafa í huga máltækið sem segir að hugurinn beri þig hálfa leið og spyrja sig hvort hugurinn hafi ekki borið Ninu alla leið.

Leikstjóri: Darren Aronofsky. Handrit: Mark Hayman, Andres Heinz og John McLaughlin. Kvikmyndataka: Matthew Libatique. Frumsamin tónlist: Clint Mansell. Leikarar: Natalie Portman, Mila Kunis, Vincent Cassell, Barbara Hershey og Winona Ryder. 108 mín.

Hilmar Karlsson
Rokland

Böddi, aðalpersónan í Roklandi, er kynntur sem lánlaus hugsjónamaður. Lánlaus er hann svo sannarlega og í besta falli er hann vafasamur hugsjónamaður sem málar sig út í horn vegna eigin þvermóðsku og hugsjóna sem eru grautur úr fræðum sem hann hefur numið í Þýskalandi og blandar hann þessum fræðum saman við aðdáun sína á Gretti Ásmundssyni.

Nú hef ég ekki lesið samnefnda skáldsögu Hallgríms Helgasonar sem kvikmyndin er byggð á en hef það samt á tilfinningunni að Böddi hljóti að vera aðeins frambærilegri þar heldur en hann kemur mér fyrir sjónir í myndinni, sem heillaði mig ekki. Ekki vegna þess að ég hafi ekki einhvern takmarkaðan skilning á Bödda, hef einnig vissa samúð með honum, heldur vegna þess hversu fráhindrandi hann er í meðförum Ólafs Darra Ólafssonar.

Svartur húmorinn sem greinilega er lagt upp með nær ekki til mín með þeim afleiðingum að dramað verður meira áberandi sem vísar aldrei á gott þegar um er að ræða kvikmynd með svörtum húmor sem þar að auki er nokkuð grófur. Það liggur við að ég vorkenni þeim sem þurfa að umgangast Bödda sem eru þó flest mun verri manneskjur en hann. Ekki bætir það myndina þegar verið er að koma fyrir hugmyndaflugi Bödda í mynd sem yfirleitt snýst um að afhausa menn. Þetta eru stutt atriði, blanda af teiknimyndum og leik sem ekki er að virka.

Rokland á sínar góðu hliðar sem fyrst og fremst kemur fram í góðu rennsli á atburðarásinni, fínni kvikmyndatöku og þá standa leikarar sig yfirleitt með miklum sóma og það er í raun ekki við Ólaf Darra að sakast þó hin flókna persóna, Böddi, verði fráhindrandi, það er mikill kraftur í leik hans og næmur skilningur á persónunni, sérstaklega í lokin þegar öll sund eru lokuð og Böddi nánast kominn út úr veruleikanum.

Vert er einnig að nefna Elmu Lísu Gunnarsdóttur, sem sýnir virkilega góðan og sannfærandi leik í hlutverki Döggu, sem vill að Böddi sé faðir barnins sem hún fæðir. Í smátíma fær Böddi þá ábyrgðartilfinningu sem hefði kannski getað bjargað honum en hann heldur ekki föðurhlutverkinu lengi, ekki frekar en kennarastarfinu eða vinnuskólaleiðbeinandastarfinu. Mótsögnin við Bödda er bróðir hans, Viddi, sem Sefán Hallur Stefánsson leikur af miklum eldmóði. Viddi er afsprengi velferðarþjóðfélagsins, kvennagull sem á fimm börn með fjórum konum. Þeir bræður ná skiljanlega aldrei saman, ekki einu sinni yfir dánarbeði móður þeirra.

Þegar upp er staðið er Rokland kvikmynd sem hefði átt að vera betri. Safarík sagan er fyrir hendi og margar skemmtilegar og áhugaverðar persónur koma við sögu en það er fátt bitastætt sem skilar sér til áhorfandans og því verður myndin langdregin. Þessi vöntun verður fyrst og fremst að skrifast á leikstjórann og handritshöfundinn Martein Þórsson, sem hefur ekki erindi sem erfiði.

Leikstjóri Marteinn Þórsson. Handrit: Marteinn Þórsson eftir skáldsögu Hallgríms Helgasonar. Kvikmyndataka: Philip Robertson. Tónlist: Sigtryggur Baldursson. Leikarar: Ólafur Darri Ólafsson, Elma Lísa Gunnarsdóttir, Lára Jóhanna Jónsdóttir, Stefán Hallur Stefánsson og Þórhallur Sigurðsson. 110 mín.

Hilmar Karlsson