arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Ég á aldrei neitt í skúffunni

Fyrst af öllu; tvísmellið í Skýin hér til vinstri og sjáið nýtt og magnað tölublað af Skýjum. Forsíðuviðtalið er við Guðmund Jörundsson fatahönnuð sem opnaði sína fyrstu verslun sl. vor. Vörumerki hans er Jör og stefnir hann á að opna verslanir í öðrum löndum í framtíðinni. Guðmundur segir nauðsynlegt að taka sénsinn og vera stórhuga.

Þá er yfirgripsmikið viðtal við Gunnar Þórðarson sem fagnar 50 ára tónlistarafmæli um þessar mundir. Gunnar hefur samið 650 lög; þ.e. útgefnar tónsmíðar, sem er um það bil allt sem hann hefur samið því hann segist aldrei eiga nein lög til í skúffunni. Nú síðsumars var óperan Ragnheiður frumflutt í Skálholti. Það er fyrsta ópera Gunnars sem hann samdi í samvinnu við Friðrik Erlingsson rithöfund. Ragnheiður hefur fengið fádæmi góðar undirtektir.

Ánægjan er ávísun á árangur, er yfirskrift mjög fróðlegs viðtals við Ástvald Zenki Traustason sem rekur óvenjulegan tónlistarskóla og er Zen-prestur.

Dagur Hjartarson hlaut Bókmenntaverðlaun Tómasar Guðmundssonar á síðasta ári fyrir fyrstu ljóðabók sína Þar sem vindarnir hvílast – og fleiri einlæg ljóð. Dagur er í mjög skemmtilegu viðtali og birt er ljóðið Ástarbréf eftir hann.

Sá mikli útivistarmaður Páll Ásgeir Ásgeirsson skrifar mjög fróðlega grein um eðli og tilgang fjallaferða. Hann segir að fjall sé ekki þrekstigi með útsýni.

Elmar Johnson er að klára læknanám, hann rekur ásamt félaga sínum fyrirtækið Guide to Iceland og í tvö ár hefur hann unnið sem fyrirsæta, m.a. í New York, Mílanó og París. Þetta er mjög einlægt viðtal við Elmar sem missti móður sína þegar hann var 10 ára.

Smásagan að þessu sinni er eftir Sverri Norland og ber heitið Greifinn sem gat ekki hætt að hlæja. Þetta er skemmtileg saga sem byrjar svona: Eitt er að hlæja; annað er að hlæja eins og japönsk skólastelpa.

Var Tyrkjaránið hryðjuverk eða venjulegt einkasjórán? Nú eru liðin 400 ár frá þessum skelfilegu atburðum. Guðríður Símonardóttir, Tyrkja-Gudda, var á meðal þeirra um 350 sem voru herteknir og fluttir nauðugir af landi brott. Eftir að Guðríður sneri heim giftist hún séra Hallgrími Péturssyni sálmaskáldi.

Fjallað er um spjaldtölvur í skólastarfi og algengustu námsforritin.

Dómar um bækur og tónlist eru á sínum stað.

Kvikmyndastjarnan að þessu sinni er stórleikarinn Denzel Washington. Hann þykir ráðríkur og erfiður í samstarfi á tökustað en leikhæfileikar hans eru óumdeilanlegir.

Upðpskriftin er Lasagne í hátíðarbúningi.

Skýin eru bragðmikið blað.
Bókin „300 stærstu“ er komin út

Ein veglegasta bókin um rekstur íslenskra fyrirtækja, „300 stærstu“ árið 2013 er komin út. Bókin er sem fyrr hafsjór fróðleiks um rekstur stærstu fyrirtækja og stofnana landsins. Má þar nefna upplýsingar um hæstu launin, stærstu vinnuveitendurna, mestu veltuna, mesta hagnaðinn og mestu veltuaukninguna. Þá eru birtir atvinnugreinalistar auk viðtala og annars efnis. Bókin er skyldulesning fyrir alla þá sem koma að rekstri fyrirtækja og stofnana. Sjaldan eða aldrei hefur útgáfan verið jafn glæsileg og vönduð og nú.

Tryggðu þér eintak í s. 512-7575 eða á næsta sölustað!
Tekjublaðið væntanlegt á föstudagsmorgni

Á föstudegi 26. júlí kemur tekjublað Frjálsrar verslunar í flestar betri búðir landsins fyrir hádegi. Í blaðinu eru upplýsingar um tekjur tæplega 3.500 einstaklinga. Þekkt fólk í þjóðlífinu, menn í atvinnulífi, listum og stjórnmálum. Blað sem vekur einlæga gleði margra og ánægju enn fleiri. Blaðið má fá í bókabúðum, stórmörkuðum, bensínstöðvum og miklu víðar. Aðeins má selja blaðið í 13 daga þannig að fyrstu kemur fyrstur fær.
Borgartúnshverfið - Miðstöð viðskipta á Íslandi (.PDF)

Í 5. tbl. Frjálsrar verslunar sem kom út á föstudaginn var sérstök umfjöllun um Borgartúnshverfið í Reykjavík sem oft er nefnt Wall Street Íslands. Hægt er að hlaða niður umfjölluninni hér á síðunni á .PDF formi.

„Borgartúnshverfið er miðstöð viðskipta á Íslandi. Það er núna helsta fjármálahverfi landsins og fyrirtæki þar velta yfir tvö þúsund milljörðum króna. Það var fátækrahverfi á stríðsárunum. Frægasta húsið við Borgartún er Höfði. Ronald Reagan og Mikhail Gorbatsjof hittust þar á leiðtogafundi árið 1986 en fundurinn markaði lok kalda stríðsins. Winston Churchill fundaði þar árið 1941..."

/heimur/upload/files/frjals_verslun/borgartun_-_midstod_vidskipta.pdf
5. tbl. Frjálsrar verslunar er komið út!

Blaðið er 116 síður að þessu sinni. Meðal efnis er ítarleg úttekt á íslenskum afþreyingariðnaði ásamt umfjöllun um Borgartúnshverfið - miðstöð fjármála á Íslandi. Þá er margvíslegt annað efni að finna í blaðinu svo sem umfjöllun um hlutabréfamarkaðinn, greinar um stjórnun, kvikmyndir, hönnun og fleira. Forsíðuviðtalið er við Baltasar Kormák, leikstjóra.

Við bendum á Facebook-síðuna okkar, en þar er meðal annars að finna nýtt áskriftartilboð. Í sumar drögum við svo út vinningshafa í hverri viku á Facebook-síðunni!
Ragna Árnadóttir

Leiðinleg mistök urðu í umbroti við nýjasta blað Frjálsrar verslunar yfir 100 áhrifamestu konur landsins. Í viðtalinu við Rögnu Árnadóttur, aðstoðarforstjóra Landsvirkjunar og formann Samráðsvettvangs um aukna hagsæld á Íslandi, birtist rétt fyrirsögn og réttur útdráttur en megintextinn var rangur og var úr viðtalinu við Tinnu Gunnlaugsdóttur þjóðleikhússtjóra. Við leiðréttum þetta hér með og biðjum Rögnu innilegrar afsökunar. Fyrirsögnin á viðtalinu við Rögnu var Tek því sem að höndum ber og hér kemur réttur texti:

Ragna Árnadóttir, aðstoðarforstjóri Landsvirkjunar:

Tek því sem að höndum ber

„Vinna við stefnumótun í samræmi við hlutverk fyrirtækisins hefur verið í fullum gangi undanfarin ár og á síðastliðnu ári tókst okkur að ná nokkrum góðum áföngum í þeim efnum. Því eitt er að setja sér markmið, annað er að fylgja þeim eftir og því ánægjulegt þegar árangur næst.“

Ragna segir að sex orða ævisagan sé: Tek því sem að höndum ber. Hún segir að mikilvægt sé fyrir unga stjórnendur að öðlast sjálfstraust í hlutverki stjórnandans. „Slíkt kemur yfirleitt ekki af sjálfu sér heldur krefst stöðugrar vinnu og þjálfunar og ekki síst vilja til að gera betur.“

Rögnu finnst að sérstaka jafnlaunastefnu ætti að setja innan fyrirtækja. „Slík stefna getur verið gott verkfæri til að tryggja að konum og körlum séu greidd jöfn laun fyrir sambærileg störf. Atvinnurekendur þurfa að vera vakandi fyrir þessum málum og gott er að muna að mismunun þarf ekki endilega að eiga sér stað af ásettu ráði heldur getur hún skapast vegna vanþekkingar eða gáleysis.“

Hún segir að sér finnist brýnasta verkefni nýrrar ríkisstjórnar vera að vinna markvisst að heilbrigðum efnahag landsins þar sem skýr markmið séu sett til langs tíma. „Væntingum þarf að stilla í hóf; leysa þarf stór verkefni á sviði peningamála og ríkisfjármála og margir þurfa að gefa af sér svo það gangi upp. Samvinnu er þörf og byggja þarf upp traust því skynsamlegar aðgerðir til úrbóta eru ekki endilega þær vinsælustu til skamms tíma litið.“

Útdráttur: Ragna er í stjórn CCP og er formaður Samráðsvettvangs um aukna hagsæld á Íslandi.
Að líta í Ugluspegil (BJ)

Það er merkilegt að um það leyti sem Davíð Oddsson fór að stýra Mogganum tóku fjórir frændur mínir og vinir við málfarsþættinum í sunnudagsblaðinu, sem kemur á laugardögum. Auðvitað er aðdáunarvert að halda uppi málfarsáróðri í blaði sumra landsmanna. Þessar fjórar málpípur íslenskunnar eru þeir Baldur Hafstað, Baldur Sigurðsson, Gísli Sigurðsson og Þórður Helgason. Við Þórður kenndum saman við Verslunarskólann, hinir eru tvöfaldir þremenningar við mig. Sumir hafa haft orð á því að Davíð hafi fyllt ritstjórnina af Heimdellingum, en ég get staðfest að allir eru þessir menn vaxnir upp úr Heimdalli.

Af pistlum sem ég hef lesið eftir þá félaga má nefna skrif Gísla um jólavísuna alkunnu Jólasveinar ganga um gólf sem fóstrur höfðu breytt með aðstoð Helga Hálfdanarsonar, sem mun hafa skrifað gamanbréf til sjálfs sín í blöð þar sem sveinarnir hættu að ganga um gólf, en fóru í stað þess um gátt.

Nýlega benti Þórður á það að ekki er samband milli þess að vera góður og að vera mettur, þó svo að það geti farið saman. Nú síðast fjallaði Baldur frændi Hafstað um mig í sama orðinu og Ugluspegil, Þórarinn Eldjárn og Eið Svanberg. Þetta er ágætur félagsskapur málfarsspekinga að vera í. Baldur vísaði í nýlegan pistil minn um orð sem vísa til sjálfra sín. Svo hótar hann því „að fá Benedikt inn í skólastofuna til að rabba um leyndardóma orðanna“, væntanlega til þess að halda niðri aðsókn að námskeiðum sínum.

Þess ber að geta að Baldur er sérlegur ráðgjafi minn í öllu sem lýtur að íslensku og bókmenntum og hans ráð hafa gefist vel. Í greininni setur hann sig í prófdómarahlutverkið:

„Í ljósi þess að mikið hefur verið fjallað um hleranir að undanförnu gæti kennarinn (eða foreldrar) varpað fram eftirfarandi spurningu: Hvers vegna er þessi fyrirsögn undarleg: „Angela Merkel æf vegna hleranna“? (Beitið málfræðihugtökum!)“

Það er synd að þessir pistlar hinna fjögurra fræknu íslenskumanna fái ekki meiri útbreiðslu og umfjöllun en raun ber vitni. Ég læt mér þá vel líka þegar ég sé þá.

Sjálfur var ég um helgina keppandi í fyrsta Íslandsmótinu í skrafli. Ég fór ekki með verðlaun af hólmi, en reynslunni ríkari. Mér sýndist keppendur skiptast í fjóra hópa: Sérvitra íslenskunörda, vaskar konur með mikið keppnisskap, frændur Jóhannesar sonar míns, en hann er formaður Skraflfélagsins og loks vinir Jóhannesar. Nokkur skörun var á milli hópa.

Andrúmsloftið var tiltölulega þægilegt, en þó voru keppendur miskappsamir. Nokkrir drukku bjór meðan á leikum stóð og fóru út og reyktu þess á milli. Þetta virtist vera sá „banvæni kokteill“ sem þurfti til þess að vinna mótið.

En við sem skipuðum neðri sætin höfðum þó mikilvægt hlutverk eins og einn sem var jafnvel fyrir neðan mig benti á: Það var okkur að þakka hvað hinir voru ofarlega.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Faguryrði (BJ)

Í tilefni af keppninni um fegursta orðið samdi ég fegursta texta sem hægt er að hugsa sér:

„Velkomin,“ sagði ég. „einstök heppni að hitta þig núna.“

Hún brosti svo að sá í spékoppana. Í glugganum á móti blikaði á glerin í sjónaukanum hjá karluglunni sem fylgist með öllu sem gerist í götunni. Ég ætlaði að reka tunguna framan í hann, en mamma hans bað mig að stríða honum ekki því hann er víst veill fyrir hjarta. Enginn þolir hann en allir munu sakna hans þegar hann hrekkur upp af.

„Fyrirgefðu,“ svaraði hún annars hugar og það fór fiðringur um mig þegar ég heyrði hana tala. Þó að röddin sé hversdagslegt hljóð verð ég hugfanginn í hvert sinn sem hún opnar munninn. Líklega er ég ekki sami harðjaxl og ég þykist vera. Hún horfði út eins og hún væri að stara á perrann á móti, þegar hún sagði kotroskin: „Það er gluggaveður.“

Það hafði myndast töluvert kraðak við skenkinn og það þurfti talsverða seiglu til þess að komast að til þess að fá kaffibolla og kökusneið. Nú var orðið rökkvað, en þó enn ratljóst eins og afi var vanur að segja. Úti í skúmaskoti sat par sem hélst í hendur.

Ég bauð henni kökudiskinn en hún svaraði: „Bara agnarögn.“ „Agnarögn“ bergmálaði ég, eins og þetta væri merkilegasta orð sem ég hefði heyrt, orð með ívafi af víðsýni og einurð. En auðvitað voru þetta bara hughrif. Þegar maður hittir konu með sindrandi augu verður maður jafn orðlaus og ungabarn sem hittir ljósmóður í fyrsta og eina sinn á ævinni.

Nú gat öll ævin oltið á því sem ég segði næst, svo ég hugsaði mig lengi um, datt ekkert fallegt í hug nema bárujárn og sagði: „Jæja?“

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt

http://www.ruv.is/mannlif/spekoppar-eda-bergmal-30-fegurstu-ordin
Veistu ef þú vin átt, þann er þú vel trúir (BJ)

Hlerunarmál Bandaríkjamanna urðu hinum smellna dálkahöfundi Staksteina að yrkisefni síðastliðinn fimmtudag í óvenju snjöllum pistli:

Barak Obama, Bandaríkjaforseti, hefur að sögn embættismanna fullvissað Merkel, kanslara Þýskalands, um að leyniþjónusta Bandaríkjana [svo] „sé ekki að hlera og muni ekki hlera síma kanslarans“.

Yfirlýsing forsetans hafi verið gefin þegar kanslarinn hringdi til forsetans og spurði um þetta.

Merkel bætti því við að hefði síminn hennar verið hleraður þá teldi hún það mjög alvarlegt mál.

Fáum dylst, að það liggur undir í orðum frú Merkel, að þýsk yfirvöld telji sig hafa örugga vissu um fullframið brot Bandaríkjamanna.

Annars hefði hún aldrei hringt úr hleraða símanum.

Á það er sérstaklega bent að Bandaríkjamenn leiða hjá sér spurninguna um hvort sími kanslarans hafi verið hleraður.

Þeir segja aðeins að hann sé ekki hleraður og verði ekki hleraður.

Þeir hafa verið sagðir hafa hlerað síma búrókratanna í Brussel og París og hafa ekki lofað að hætta því.

En eftir að Merkel hefur fengið loforð Obama um að hennar sími verði ekki hleraður, þarf hún ekki að hafa neinar áhyggjur.

Svo lengi sem hún hringir ekki í síma sem er hleraður.

Þessi skarpa háðsádeila leiðir hugann að því, að í eina skiptið sem vitað er til þess fyrir víst að sími forsætisráðherra Íslands hafi verið hleraður og símtalið tekið upp á band var þegar hann hringdi í trúnaðarvin sinn í Seðlabankanum um árið.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Hvað finnst þér? (BJ)

Það er vandlifað. Þegar góðærið og útrásin stóðu sem hæst voru þeir sem töldu að eitthvað væri bogið við þá velgengni taldir leiðindapúkar. Í búsáhaldabyltingunni svonefndu byggðust mótmælin m.a. á því að henda málningu og eggjum í Alþingishúsið, sameign þjóðarinnar og táknmynd lýðræðisins. Sumir réðust á lögregluþjóna sem höfðu ekkert til saka unnið nema vinna sitt starf að gæta lýðræðislega kjörinna fulltrúa.

Við fáum að segja okkar skoðun á mönnum og málefnum í kosningum til Alþingis á fjögurra ára fresti, en margir fyllast nær samstundis samviskubiti yfir sínu vali. Við berum samt ábyrgð á okkar atkvæði, en berum við einhverja ábyrgð á því hvað hinir kjósa? Svona vangaveltur fylgja lýðræðinu.

Öðru hvoru er efnt til undirskriftasafnana um hin og þessi málefni. Stundum eru þær um meginmál sem hafa áhrif á alla þjóðina, en oft um atriði sem litlu skipta og erfitt er að vera á móti. Hver styður ekki bættan hag sjúklinga eða aldraðra? Mestu máli skiptir er hver er viljugur til þess að borga til þess að bæta aðstöðu þeirra. Tugir þúsunda vildu reisa styttu af Helga Hóseassyni þegar safnað var undirskriftum, en fáir voru til í að borga þúsund krónur til þess að koma þessum merka Íslendingi á stall.

Spyrlar spyrja um aðstöðu til alls milli himins og jarðar; einstakra bíla, stjórnmálamanna, sáputegunda og banka. Hvort hefur þú jákvæða eða neikvæða afstöðu til X? dynur á þeim sem hættir sér í símann. Hann reynir að svara, hvort sem hann hefur velt X fyrir sér eða ekki. X getur verið málefni eða maður, menning eða málning.

Afstaða almennings skiptir máli og þess vegna reyna menn að hafa áhrif á afstöðuna í því hvernig spurningin er orðuð. Viltu kaupa föt sem eru framleidd af barnaþrælkunarfyrirtæki? Hver vill það? Svo væri hægt að spyrja: Viltu kaupa föt af framleiðanda sem útvegar fátækum börnum vinnu, börnum sem ella myndu svelta? Ekki er ólíklegt að umorðun hefði áhrif á niðurstöður.

Nú er komin upp ný tegund af skoðanakönnunum. Löggæslumenn og dómarar eru farnir að spyrja vitni: Telur þú að þetta eða hitt hafi verið eðlilegt? Vitnin eiga samkvæmt almennu réttarfari að gefa upplýsingar um staðreyndir máls, en ekki segja hvað þau hefðu gert, ef þau hefðu þurft að taka ákvörðun, einhvern tíma fyrir löngu. Sumir falla í gildruna, en rétta svarið í þessu tilviki er einfaldlega: Það kemur málinu ekki við hvað mér finnst.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Davíð og kaffipakkarnir (BJ)

Ræða nýs forsætisráðherra vekur alltaf athygli. Árið 1991 flutti ungur forsætisráðherra sína fyrstu 17. júní ræðu af 14 (hingað til). Þessa ræðu er gott að rifja upp öðru hvoru. Til dæmis á eftirfarandi kafli um „kaffipakkaréttlæti“ vel við, nú sem fyrr:

„Hávær þjóðmálaumræða hér á landi gæti stundum bent til þess að Íslendingum hefði mistekist flest og hér gangi margt á afturfótunum. Því fer sem betur fer fjarri. Þjóðin er í forystu þeirra sem hvað best skilyrði búa þegnum sínum um víða veröld. Auðvitað hljótum við þó að kannast við að sumt sé á sandi byggt. Þannig höfum við vissulega sýnt mikla óvarkárni í skuldsetningu þjóðarinnar. Gáleysi okkar í þessum efnum hlýtur að koma okkur í koll fyrr en síðar. Við verðum að taka okkur á, ef ekki á illa að fara.

Fyrir nokkrum árum komst upp í opinberri stofnun að nokkrar konur, sem þar störfuðu, hefðu um skeið tekið kaffipakka úr mötuneyti staðarins ófrjálsri hendi. Þessum konum var öllum sagt upp laust fyrir jól, sem þá fóru í hönd. Sjálfsagt hefur það verið réttlætanleg ákvörðun.

Mér hefur stundum verið hugsað til þessa atburðar þegar ég hef orðið vitni að því að stórkostlegum fjármunum hefur verið veitt, eytt eða sóað út og suður, stundum í svokallaða björgun atvinnuveganna, án þess að tekið sé á nokkrum vanda, stundum til þess að stofna fyrirhyggjulaust til nýjunga í atvinnurekstri eftir því sem tískan hefur kallað á hverju sinni. Þær fjárhæðir hafa ekki mælst í þúsundum króna eins og í kaffipakkadæminu forðum, ekki í hundruðum þúsunda eða milljónum, heldur í milljörðum eða tugum milljarða.

Allt það fé hefði dugað til að fylla allar kornhlöður landsins og heilu flugskýlin af kaffipökkum, svo aldrei hefðu önnur eins ógrynni af kaffi sést á einum stað. Í fyrra dæminu voru menn látnir sæta ábyrgð og sagt upp illa launuðum störfum, í hinu síðara ber enginn ábyrgð á einu eða neinu. Allar skýrslurnar og greinargerðirnar, sem legið hafa til grundvallar slíkum ákvörðunum, eru sjálfsagt ennþá til, og margir þeir sem allar þessar ákvarðanir hafa tekið eru sjálfsagt enn þá að. Hér verður að brjóta blað. „Kaffipakkaréttlæti“ af þessu tagi er ekki réttlæti sem nokkur þjóð getur verið stolt af. Reglurnar mega aldrei vera eins og net sem smáfiskarnir einir festast í en stórfiskarnir rjúfa.“

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Allir til sýnis (BJ)

Netið hefur gjörbreytt samskiptum manna á milli. Nú er hægt að senda upplýsingar um víða veröld um allt sem einhverjum finnst áhugavert. Þannig fara fréttir með undrahraða um heiminn eða að minnsta kosti það samfélag sem menn hafa valið sér. Margir segja fréttir af sjálfum sér og sínum nánustu meðan aðrir einbeita sér að heimsmálunum. Þó að samfélagsmiðlar séu ólíkir hefðbundnum fjölmiðlum að því leyti að sá sem les eða horfir á getur svarað fyrir sig, þá er samt hægt að fullyrða að sumt er líkt. Í gamla daga var það þannig að allir sátu límdir við fréttatíma Ríkisútvarpsins og aðra þætti sem þar var boðið upp á. Þjóðin átti eitthvað sameiginlegt á þessum tíma. Um það má eflaust deila hvort það var til góðs eða ills, en allir skildu þegar vitnað var í einhvern sem hafði talað í útvarpi eða sjónvarpi.

Nú er öldin önnur. Ekki er nóg með að á landinu séu fjölmargar útvarps- og sjónvarpsstöðvar, margir hafa aðgang að fjölmörgum erlendum stöðvum líka og stutt er í að hægt verði að deila nokkurn veginn öllum stöðvum heims á netinu. Þetta þýðir að hver um sig hefur úr miklu að velja, en fáir sjá það sama. Dagblöð njóta sífellt minni hylli og ungt fólk sækir stóran hluta af sínum fróðleik á vefsvæði. Um það er bæði gott og vont að segja. Fróðleikurinn getur verið fjölbreyttari en áður en ekki er jafnmikið til efnis vandað á netinu og í blöðum. Málfar er oft ekki eins vandað og minna hirt um áreiðanleika, kannski vegna þess hve auðvelt er að leiðrétta það sem missagt er.

Samfélagsmiðlar sem hafa mikla útbreiðslu geta haft þau áhrif að aftur upplifi þjóðin hlutina saman. Ekki í þeim skilningi að menn verði sammála um allt. Það verður seint. Fremur að á örskömmum tíma verða margir þess áskynja hvað vekur gleði eða sorg, hneykslun eða fögnuð. Einstaka menn eru jafn illa í húsum hæfir á Snjáldru og í mannheimum. Sumir eru jafnleiðinlegir á netinu og í þrívídd. Flestir eru þó kurteisir og málefnalegir og vilja einfaldlega dreifa sínum skoðunum, fréttum eða fróðleik. Kannski er helst undan því að kvarta að sumir eiga erfitt með að skilja kaldhæðni, sem svo sannarlega er mikið af á samfélagsmiðlum. Þar sem annars staðar skemmir það góðan brandara að þurfa að útskýra hann.

Sumir telja að skelfilegt sé að Stóri bróðir geti fylgst með því sem á samfélagsmiðlunum gerist. Stundum halda hinir sömu því fram að allt eigi að vera gegnsætt. Enginn vill að ríkisstjórnir fylgist með þeim sjálfum, en flestum finnst sjálfsagt að njósnað sé um bófa og hryðjuverkamenn. Gallinn er sá að glæpamenn geta þess sjaldnast þegar þeir skrá sig fyrir síma eða tölvuaðgangi að þeir ætli að brjóta af sér og því erfitt um vik að sigta þá úr.

Það er vandlifað. Fátt er þó augljósara en að sá sem setur eitthvað fram á netinu getur búist við því að einhver annar sjái það. Rauðvínsglös eru slæmir félagar tölvuskjás og lyklaborðs eins og margir hafa brennt sig á.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Sumar vörur á lægra verði (BJ)

Tungumálið er skemmtilegt. Búð auglýsti um daginn með fyrirsögninni. Ætlaði líklega að auglýsa sumarvörur, en margir hafa eflaust hugsað sig tvisvar um áður en þeir hlupu af stað. Kannski voru sumar vörur á hærra verði. Og eins og íslenskukennarar hefðu sagt: „Lægra verði en hvað?“ Þegar upp er staðið var auglýsingin ekki um neitt. Þegar ég stofna búð ætla ég að auglýsa: „Allar vörur á lægra verði.“ Svo þegar fólk fer að kvarta undan okurprísum segi ég: „Lægra verði en kíló af gulli.“ Þá finnst íslenskukennurunum ég rosasniðugur.

Afstæðið er umhugsunarvert. Ríkisstjórnin segir að krónan verði gjaldmiðill Íslendinga um fyrirsjáanlega framtíð. Hvað sjá menn langt fram í tímann? Einhver kynni að segja að hluti stjórnarinnar horfði bara um öxl á dýrðardaga Jónasar frá Hriflu, en heimspekingar gætu sagt að það eina sem hægt sé að fullyrða um framtíðina sé, að hún er ófyrirsjáanleg.

Samt er það ekki rétt. Allar ræður Jóns Bjarnasonar voru fyrirsjáanlegar og það sama gildir um leiðara Moggans. Óvissan var meiri um það meðan Jóhanna var og hét, en nú er hún afgreidd og bara eitt mál eftir. Meira að segja sama málið og hjá Jóni. Skemmtileg tilviljun.

Auðvitað er veröldin full af óvissu. Hver hefði séð það fyrir árið 2004 að Davíð Oddsson yrði tæpum áratug síðar hirðskáld og málpípa Ólafs Ragnars? Það er fallegt að sjá hvað þessir gömlu badmintonfélagar hafa náð saman á efri árum.

Í gær bauð Vigdís upp á kúrbítsbrauð. „Kúrbítur“, sagði ég, „er það ekki brjóstsviði?“ En ég hafði rangt fyrir mér þar. Það er víst nábítur. Þetta leiddi til fjölmargra orðaleikja um naglbíta, hælbíta, steinbíta og dragbíta. Ég er engu nær um hvað kúrbítur er, eitthvað sem örugglega hollt, að minnsta kosti var brauðið ekki sérlega gott. Samt ekki eins slæmt og nábítur.

Orðaleikir hafa aldrei verið í sérstöku uppáhaldi hjá mér. Kann eiginlega enga nema um sumarvörurnar. Hvernig var einn? Var hann um sól í boxi? Hann var að minnsta kosti mjög fyndinn á þeim tíma.

Samt er það fyrirsjáanlegt að sumar greinar eru styttri en aðrar. Þessi er ein þeirra.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Afsökun (JGH)

Nýlega tók ég út pistil af þessu vefsvæði, heimur.is, sem ég skrifaði hinn 25. maí í fyrra eftir að sérstakur saksóknari kærði tvo lögreglumenn, sem unnið höfðu á vegum embættisins, til ríkissaksóknara vegna meints brots á þagnarsyldu. Linnulaus umræða og stórfelldur fréttaflutningur helstu fréttastofa landsins af málinu var tilefni pistilsins.

Hinn 1. febrúar sl. ákvað ríkissaksóknari að hætta rannsókn málsins. Síðan hefur mér verið bent á að umræddir lögreglumenn telji að ég hafi gert á hlut þeirra í pistlinum, en það var að sjálfsögðu ekki ætlun mín, og brást ég þegar við með að fjarlægja hann af vefsvæðinu. Ég vil því draga pistilinn í heild sinni til baka og biðja umrædda lögreglumenn einlægrar afsökunar hafi ég vegið að virðingu þeirra með skrifum mínum í umræddum pistli.

Jón G. Hauksson