Í rusli (BJ)

Það er svolítið skrítið að sumum virðist líða betur í rusli en skipulegu umhverfi. Oftast er það kannski leti, en heyrst hefur að það þýði ekkert að taka til, allt fari aftur í sama farið. Svipað virðist reyndar gilda um það að fara til rakara. Það hef ég margreynt en skömmu síðar er ég jafnúfinn og fyrr. Um daginn fékk ég meira að segja sms á þessa leið: Þú þarft að fara í klippingu. Auðvitað hlýddi ég því, en ég veitt að það fer allt á sömu leið og fyrr. Eftir örfáar vikur verður allt komið í sama farið og sms-skilaboðin streyma inn.

Ég hef heyrt að það séu til menn sem fara vikulega í klippingu. Mín klipping og hárgreiðsla er ekki nógu mikið vörumerki til þess að ég nenni því. Svo þarf ég ekkert sérstaklega á sálgæslu rakarans míns að halda. Hann er með stofu á horninu á Hverfisgötu og Snorrabraut. Þegar ég borgaði síðast litu þeir yfir götuna, rakararnir tveir og sögðu mér að þarna hefði Catalina verið með bækistöðvar. Fyrir nokkrum árum hefði ég haldið að Catalina væri flugvél, en nú var ég ekki vitlausari en svo að ég kinkaði kolli og horfði á húsið. Í glugganum beint á móti er skilti sem á stendur Stórar stelpur, en Catalina mun vera fremur lágvaxin, þannig að ekki var það stofnun hennar. Annar benti upp á aðra hæð þar sem virtist vera íbúð með svölum og sagði: Þarna var musterið. Hinn hristi hausinn og fullyrti að það hefði verið á þriðju hæð. Þeir deildu svo um þetta um hríð, en hvorugur þóttist alveg viss, svona svo ég færi ekki að hugsa neitt vafasamt um þá.

Þeir könnuðust hins vegar við það að hafa séð glæsilegar stúlkur á háum hælum, stuttum pilsum og háum sokkum stiklandi þar fyrir framan. Svo leiddist talið að viðskiptavinunum, sem þeir voru fámálli um. Þó nefndu þeir að feðgar nokkrir hefðu komið saman. Það fannst mér hugljúft. Það er allt of lítið um að fjölskyldur eigi sameiginleg áhugamál.

En aftur að ruslinu. Jón Gnarr sendi okkur bréf um að öskutunnurnar okkar væru meira en 15 metra frá öskubílnum. Ég sá að hann og aðstoðarísbjörninn hans voru að þvælast kringum húsið um daginn með málband. Mér sýndist að helsti gallinn á því væri að það næði ekki nógu langt, einhvers konar kreppumálband. Þess vegna stökk ég út og spjallaði við þá um alls konar. Með mikilli rökfimi reyndi ég að sýna þeim fram á að það væri auðvelt að fara þessa leið í fimmtán skrefum. Það gæti vel verið að frá götunni og að fremri tunnunni væru 16,74 metrar, en. (hér varð ég svolítið hróðugur af mínum málflutningi). voru ekki 16,74 metrar nákvæmlega vegalengdin sem Vilhjálmur Einarsson stökk í þrístökki fyrir 50 árum. Þrístökki. Það þyrfti ekki mikið skóslit í það.

Gnarrinn var með alls kyns málalengingar um að erfitt væri að stökkva þrístökk á planinu hjá mér. Öskukarlarnir þyrftu að beygja í stökki númer tvö og fara fyrir horn í þriðja stökki. Ég ætla að bera málið undir Dag. Hann mun bregðast svona við: „Það er hugmynd á borðinu, góð hugmynd, allt sem við eigum eftir að vinna við er útfærslan. Hún verður kannski erfið, kannski auðveld, en við eigum ekki að láta það stoppa okkur í að leita að lausnum. Ef við skoðum málið frá öllum hliðum ... “ Einhvers staðar hérna verða allir sofnaðir.

Til þess að hvíla okkur á þessari ruslumræðu ákváðum við að skella okkur í Óperuna. Það er ekkert sem lyftir huganum eins og fallegur söngur í klassísku umhverfi. Þetta er líklega síðasta óperusýningin í Gamla bíói og ég rifjaði upp öll mín kynni af því á leiðinni, allt frá Disney-myndunum í gamla daga. Þegar við Siggi bróðir fórum á Mary Poppins með mömmu og pabba í gamla daga komum við svo seint að við fengum bara sæti á stólum á hliðarsvölum. Það fannst mér næstum jafngaman og að sjá bíómyndina og skildi ekkert í því að þetta væru talin verstu sætin.

En nú ætluðum við semsé að sjá óperuveislu í glæsilegri umgjörð í bíóhúsinu gamla. Við fengum sæti uppi, að vísu ekki í hliðarsætunum góðu, ég sá reyndar enga stóla þar, en nokkurn veginn fyrir miðju. Þegar við settumst byrjaði ég á því að lesa prógrammið, eða hefði byrjað á því ef ég hefði séð nokkuð og teygði mig því í gleraugun. Þá heyri ég að Vigdís segir: „Hér er bara rusl.“ Ég kippti mér ekki upp við það og sagði að eflaust hefði gleymst að þrífa upp poppið eftir þrjúsýningu og gleymdi því eitt augnablik að sú síðasta var árið 1979.

„Nei, nei, á sviðinu,“ bætti hún við. Ég hefði hrist höfuðið og tuldrað „hvaða vitleysa“ ef ég hefði ekki enn verið að leita að gleraugunum, en ólíkt Tarsan sögunum í gamla daga gerist sjaldan margt í senn hjá mér. Hélt mínu striki, setti upp gleraugun, leit upp og horfði á sviðið og sá ekki neitt. Gleraugun virka nefnilega bara í nálægð. Nú voru góð ráð dýr, en eftir nokkra stund hugkvæmdist mér að taka gleraugun niður aftur, en gerði mér jafnframt grein fyrir áhættunni sem í því fælist að ég setti þau í ranga vasa og yrði svo fimm mínútur að leita að þeim aftur.

Að þessu loknu leit ég aftur á sviðið og viti menn: Vigdís hafði rétt fyrir sér. Það voru fjórar öskutunnur á sviðinu. Vorum við komin í auglýsingu frá Besta flokknum. Kannski myndi Jón mæta á sviðið með málbandið og krefja Óperuna um greiðslu vegna þess að enginn öskubíll kæmist nálægt þessum tunnum.

Ljósin slokknuðu í salnum og allt í einu heyrðust undarleg hljóð. Tunnulokin lyftust á víxl og undir þeim glitti í augu. Var hann ofan í einni tunnunni?

Smám saman kom í ljós að í tunnunum voru óperusöngvarar. Við píanóið var hin snjalla Antonía Hevesi sem kom í stað óperuhljómsveitar (og tók reyndar líka þátt í leikrænum tilþrifum). Söngvarar í sýningunni eru bara fjórir, tveir karlar og tvær konur. Allt í anda jafnréttir (að vísu voru konur í meirihluta með Antoníu). Til þess að gera langa sögu stutta er þetta ein söng veisla. Ágúst Ólafsson er orðin feiknasöngvari og hefur farið mikið fram í leik. Söngkonurnar Hulda Björk Garðarsdóttir og Valgerður Guðnadóttir stóðu líka vel fyrir sínu. Það væri gaman ef Gissur Páll lærði textana betur fyrirfram og þyrfti ekki að skima svo oft eftir næstu línu. Góður undirbúningur skilar sér alltaf. Ég man að ég las það einhvern tíma að Marlon Brando hefði límt minnismiða upp um alla veggi þegar hann var að leika, meira að segja skrifað línurnar á ennið á Mariu Schneider í Síðasta tangónum. Brando gat leyft sér þetta.

Aríurnar koma úr Brúðkaupi Fígarós, La traviata, Cosi fan tutte, Rakaranum í Sevilla, Perluköfurunum og víðar. Ég líkti sýningunni við að fá Machintos dós og engar karamellur, bara bestu bitana. Að vísu voru flestir lesendur pistlanna staddir í Óperunni þetta kvöld (við Vigdís bæði), en þessa fjóra sem ekki voru á staðnum hvet ég eindregið til þess að sjá þessa síðustu sýningu í bíóinu þann 16. apríl.

Þetta var gaman og sannaði að það getur verið skemmtilegt að vera í rusli. Ég hlakka til að vakna á mánudagsmorgun.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt