Vorkvöld í Reykjavík (BJ)

Eftir að sumardagurinn fyrsti rennur upp förum við Vigdís í göngutúra. Við gengum þann fyrsta í gegnum skaflana sem náðu okkur ekki nema rétt í hné en eins flestir vita erum við bæði hávaxin. Það er eitthvað svo rómantískt við það að ösla snjóinn á þessum vorkvöldum. Reyndar er það aðeins einkennilegt að heyra fuglakvakið, þegar manni finnst að ekkert hljóð ætti að heyrast. Í besta falli ætti maður að rekast á einstaka frysta starra hér og þar.

Einhvers staðar stóð að snjótittlingurinn væri sterkastur allra fugla vegna þess að hann gæti staðið af sér verstu hryðjur. Það kann að vera. Í garðinum í Laugardal voru engar andamæður með höfuð undir væng og bara ein gæs. Ég hætti að fara með börnin mín niður á Tjörn þegar ég frétti að allir hinir pabbarnir væru fráskildir. Ætli það komi engir fráskildir feður með börnin sín inn í dalinn?

Krían er ekki komin til Reykjavíkur.

Kaffi Flóra segist vera opið, en ég er ekki rétt spenntur fyrir því núna. Þar er bara boðið upp á kaffi, sem ég drekk helst ekki, hvítvín sem mér fannst svolítið byttulegt að fá mér daginn fyrir vinnudag og kökur sem ég hef ekki gott af að borða. Þannig að kaffi hefði helst verið skjól í verstu hríðinni, en mér varð hugsað til snjótittlingsins og nefndi ekki einu sinni að fara inn.

Eitt er það sem mér leiðist við sumarkomuna: Þetta eilífa kjaftæði um að frjósi saman sumar og vetur. Mest af öllu leiðist mér það á svona vorkvöldum þegar ég óttast það mest að við Vigdís frjósum saman ef við göngum ekki nógu rösklega. Sem betur fer hef ég ekki heyrt lengi um gamla fólkið sem spáði í innyflin, þannig að maður þarf ekki að heyra nýjustu fregnir af veðurspáklúbbnum frækna. Kannski eru þau dáin.

Við fjarlægjumst Flóru og veðrið ágerist. Ég fer að sjá eftir því að hafa ekki leitað skjóls og kallað út hjálparsveit til þess að keyra okkur heim. Mér verður hugsað til gönguferðarinnar upp á Esju nokkrum dögum fyrr. Þá stauluðumst við Sigurður bróðir minn upp að steini, staflausir sem ekki kom að sök fyrr en á niðurleiðinni. Aldrei fyrr minnist ég þess að hafa séð jafnmarga þarna á gangi, ungt og hressilegt fólk, en eins og ég hef áður vikið að eru flestir þeir sem á Esjuna ganga annað hvort miðaldra eða súludansmeyjar, nema hvort tveggja sé.

Ég var semsé í bröttu brekkunni fyrir ofan efri læk sem fagmenn þekkja (þetta er sami lækur og þetta er þriðja vaðið yfir hann, en svona tölum við nú samt). Af því að á leiðinni upp var margt manna var ég feginn að hafa ekki tekið stafina með, því að ekki hefði verið gaman að staulast niður framhjá öllu þessu fólki. Sem ég hugsa þetta færast lappirnar skyndilega fram af meiri hraða en ég ætlaði mér og svo alveg á loft. Efri hlutinn hins vegar var kyrr þangað til hann áttaði sig á því að hann hafði ekki lengur stuðning af fótunum og færðist þá með miklum hraða til jarðar. Af því að undir snjónum vissi ég að þarna var grýtt jörð hugsaði ég með mér að fyrst fæturnir gæfu sig yrði ég að nota hendurnar.

Ef ég væri yngri og fljótari að hugsa hefði ég náttúrlega gripið í hárið á mér og kippt mér þannig upp, en á sextugsaldri er maður ekki jafn snjall og áður, þannig að ég bar hendurnar einfaldlega fyrir mig. Í því varð mér hugsað til Víkings píanóleikara sem sagði að píanóleikarar yrðu alltaf að vernda hendurnar og kippti hægri hendinni frá og gat þannig bjargað henni. Hin höndin (eins og Reynir frændi segir að maður eigi að segja) varð hins vegar fyrst að nema við jörðu, rétt á undan bakinu.

Þarna lá ég um hríð, ofan á bassahendinni og hugsaði: Nú var Víkingur heppinn að vera ekki ég. Hópurinn neðan að nálgaðist hratt og ég sá, að einhverjir voru farnir að munda farsímana. Ég spratt því á fætur á þeim hraða sem maður á mínum aldri sprettur á fætur í hálku. Undir vettlingnum fann ég til sársauka í litla fingri. Ég þorði ekki að taka hann af, en fann að fremsta kjúkan var býsna bólgin. Sumir gætu haldið að þar með gæti ég spilað um 90% af öllum lögum. Ég væri reyndar sáttur við það, en er ekki viss um að sú stærðfræði gangi alveg upp. Mig verkjaði líka í olnbogann og fann að líklega hefði ég hruflað mig illilega. Mest verkjaði mig þó í munnvikin af því að pína fram bros framan í alla sem gengu hjá og stynja: Þetta var ekki neitt, rétt eins og þetta hefði einfaldlega verið æfing.

Þegar þyrla kom upp að fjallinu varð ég niðurlútur og þóttist vera að leita að réttu slóðinni gegnum snjóinn.

Núna þegar við Vigdís vorum í hríðinni hugsaði ég með mér: Hvar er þyrlan núna, þegar maður þarf á henni að halda?

Hér eru auðir bekkir en engir rónar. Ég man satt að segja ekki eftir neinum rónum hér í Laugardalnum. Ég anda djúpt að mér og finn ilm úr grasi og angan moldu frá. Þegar ég lít upp sé ég að aftansólin purpura roðar vestursjá. Líklega er ég farinn að missa skynjun á stund og stað. Það gerist stundum þegar fólk ofkælist. Þess vegna var það í gamla daga þegar menn þóttust hafa sérð álfa og tröll þegar þeir urðu næstum úti, þeir hreinlega deleruðu. (Ný kenning Benedikts þjóðháttafræðings, vinsamlega getið heimildar ef þið haldið þessu fram í ræðu eða riti).

Sem betur fer kemur í ljós að við erum í raun réttri nánast komin heim. Vigdís drífur mig inn og fljótlega er svefninn mér hóglega siginn í brár, og mér finnst sunnanblær fara mildur um vanga og hár.

Ekkert er fegurra en vorkvöld í Reykjavík.

Benedikt Jóhannesson