Hó, hó, ha, ha, ha (BJ)

Ef það er eitthvað sem ég er lítið gefinn fyrir er það hópefli. Orðið sjálft vekur hjá mér gæsahúð. Nánd við aðra finnst mér líka óþægileg. Ef einhver grípur í mig, ég tala ekki um vill faðma mig, þá hrekk ég undan.

Ég geri kannski undantekningu með mjög fallegt kvenfólk, en lengra geng ég ekki.

Þegar ég var í skóla í Flórída var þar kennari sem hét Z. og heitir eflaust enn. Hann kenndi hagnýta tölfræði, en þótti ekki mikill vísindamaður. Samt var hann ágætur kennari, held ég. Hann var mikill Ameríkani, með svart yfirskegg og vel alinn. Á þessum árum hafði hann mikið yndi af nánd, einkum við konur (nema eiginkonu sína, hann bauð henni varla góðan daginn þegar hún kom í heimsókn á skrifstofuna hans).

Það var í frásögur fært þegar hann hljóp á eftir einum nemandanum, ungri stúlku sem síðar fór að vinna fyrir leyniþjónustuna, eftir endilöngum sundlaugarbarmi, til þess að ýta henni út í laugina. Seinna fór hann svo að halla sér að barmi hennar, þó að það entist stutt. Það er útúrdúr í þessari sögu en stúlkan náði að heilla einn nemandann frá eiginkonu sinni (að vísu 20 árum eldri konu). Ekki veit ég hvað það entist lengi, en löngu síðar var mér sagt að hún hefði átt vingott við marga nemendur, en ég er ekki viss um að kennararnir hafi verið fleiri en Z. Ég tek það hins vegar fram til þess að fyrirbyggja allan misskilning að aldrei reyndi á það hvort stúlka þessi hefði staðist það próf að fá að faðma mig, hvað þá meira.

(Jafnvel þó að stúlka þessi hafi verið greiðasöm í meira lagi er ég ekki viss um að segja megi um hana eins og þekkta íslenska konu sem var mjög liðleg við karlmenn, svo mjög „að komust fleiri að en vildu.“)

Af Z. karlinum var það hins vegar að frétta að þó að hann kynni minnst í tölfræði af öllum prófessorunum þá varð hann á endanum þekktastur þeirra allra. Hann fann upp á því snjallræði að fara að skrifa greinar um ótölfræðilegan hluta tölfræðilegrar ráðgjafar. Undir þetta gat allt fallið nema tölfræðin, sem hann kunni ekki mjög mikið í.

Á fyrirlestri sagði hann frá rannsóknum sínum. Fyrirlesturinn byrjaði á því að áheyrendur áttu að standa upp og finna sér einhvern partner. Svo áttu þeir að standa saman tveir og tveir þegjandi í eina mínútu. Ég man ekki hvort menn áttu líka að haldast í hendur, en amk horfast í augu.

Þetta er lengsta mínúta í lífi mínu.

Svo fylgdi eitthvert þvaður um hvernig maður átti að nálgast þann sem leitaði ráða hjá manni.

Menn héldu ekki vatni yfir þessari snilld hjá Z. Nema ég sem gekk út.

Seinna frétti ég að tölfræðideildin væri þekktust fyrir hve langt hún hefði náð í non-statistics. Þannig að þeir sístu verða stundum fyrstir.

(Z. hét náttúrlega eitthvað meira þó að ég þori ekki að nefna hann fullu nafni því að nú geta menn þýtt pistlana á öll heimsins tungumál með aðstoð Google-translate. Minnir samt á gamlan Woody Alllen brandara: Should I marry W.? Not unless she tells me the rest of her name.)

Jóga er heldur ekki í uppáhaldi hjá mér. Mér finnst eitthvað sjúklegt við fólk sem getur einbeitt sér að engu í langan tíma. Að vísu vildi ég geta gert sumar æfingarnar, en léti aldrei sjá mig með einhverjum indverskum ruglhausum. Bítlarnir sömdu að vísu góð lög þegar þeir fóru til Indlands með jóganum, en hann var líka mikið fyrir of mikla nánd við kvenfólk, segir sagan. Lennon varð svo reiður yfir þessu að hann fór. Þegar jóginn spurði hvers vegna svaraði Lennon: „Ef þú veist allt, þarftu ekki að spyrja hvers vegna“.

Þeir sem þekkja mig vel vita að ég er þungur á bárunni og hláturjóga er þess vegna banvænn kokkteill í mínum huga.

Eftir þessa löngu bakgrunnssögu kom að því fyrir nokkrum vikum að starfsmannafélagið í vinnunni ákveður að fara í haustferð. Ég hvorki vildi né gat skorist úr leik og skráði mig umsvifalaust.

Þegar dró að ferðinni var hulunni smám saman lyft af og í ljós kom að ferðinni var heitið í skemmtigarð í Gufunesi og markmiðið var hópefli.

Það var of seint að draga sig í hlé og áður, en varði var hópurinn kominn í rútuna og lagður af stað. Ég hafði aldrei heyrt um þennan skemmtigarð, en þegar á hólminn kom voru þeir tveir en ekki einn. Mér leist vel á skip sem lofaði góðu, en það var þá í hinum garðinum, þar sem áherslan er á sundurlyndi en ekki hópefli.

Á staðnum tók á móti okkur hópur slavneskra manna í hermannabúningum. Mig grunar að þarna séu æfingabúðir fyrir fimmtu herdeild Varsjárbandalagsins, sem Davíð og Styrmir hafi fengið til þess að tryggja að við göngum ekki í Evrópusambandið.

Þennan dag létu þeir okkur í friði, en ég sá að þeir virtu mig fyrir sér og báru saman við litla ljósmynd sem þeir höfðu í jakkavasanum. Svo kinkuðu þeir kolli.

Við fengum enga búninga, bara græna vettlinga.

Svo var okkur tilkynnt að í hópeflinu yrði PWC, þekkt endurskoðunarstofa. Þrátt fyrir hávær mótmæli mín varð þetta yfir okkur að ganga.

Annars er hópefli ekki svo slæmt. Ég komst að því að það gengur út á að vinna lið andstæðinganna með einhverju móti. Fyrir okkur voru lagðar margar þrautir. Sumar man ég vel, einkum þær sem mitt lið vann, en aðrar voru ómerkilegar.

Fyrst voru liðin látin standa á planka og herma eftir dýrum. Við vorum hænur og menn geta nærri hve vel það átti við mig að gagga í kór. Það var strax skárra þegar við fengum að búa til heróp. Ottó og ég vildum hafa Sieg heil, en það þótti óviðeigandi (ég skil ekki hvers vegna, hefur nokkur náð lengra í hópefli?). Þá völdum við Egg, egg, egg!

Fyrstu þrautirnar voru að liðin áttu að raða sér í stafrófsröð. Við unnum það og í Gufunesinu glumdi: Egg, egg, egg!

Næst áttum við að raða okkur í aldursröð. Við unnum það líka. Egg, egg, egg!

Meðalaldurinn var eflaust hæstur í okkar liði og það kann að skýra hvers vegna við vorum færust í stafrófinu og tölunum, allt upp að sjötíu. (Einu sinni spurði Vigdís leikskólakennara barnanna okkar, hvort þær nýttu tímann til þess að kenna börnunum stafina. „Við höfum ekki menntun til þess,“ svaraði fóstran eins og hún hét þá.)

Næst var keppt í einhvers konar hlaupi þar sem átti að gera margar þrautir, en allar byrjuðu þær á því að hlaupa fimm sinnum kringum fötu. Á bakaleiðinni var maður orðinn æði reikull í spori. Hitt Heimsliðið (hundarnir) hafði sigur með snjallri brellu. Þau hentu helmingnum af þrautamiðunum og voru langfyrst að ljúka verkefninu.

Næsta þraut var ekki skemmtileg og get ég hennar að engu. Þar þurfti ekki að beita hugviti. PWC-liðin unnu léttilega.

Síðast kepptum við í einhvers konar kúluþraut, þar sem reyndi á samhæfingu margra leikmanna. Komast átti hjá því að kúlan lenti í nokkurri holu nema þeirri síðustu. Okkur gekk ágætlega, þó að PWC fólkið hefði reyndar haft sigur. Mig grunar að þau hafi haft einn mann undir borðinu og hann lokað öllum holunum. Eins og er viðkvæði endurskoðenda: Það var engin regla sem bannaði þetta.

Lokaatriðið var ekki þraut, en þó líklegast erfiðasta þraut sem ég hef þurft að glíma við: Hláturjóga.

Mér leist ekkert á blikuna. Leiddur var fram ungur maður með lausa mjaðmarliði sýndist mér. Aðeins dökkur á hörund þó að hann mælti á ylhýra málinu (Nei, þetta var ekki Árni Páll). Hann sagði okkur að hann væri frá Gólombíu. Það er einkennileg árátta okkar Íslendinga að við hneykslumst yfir útlendingum sem ekki læra íslensku, en hlægjum að þeim sem gera það.

Það kom sér reyndar vel í þetta sinn, því að hláturinn var markmið í sjálfu sér. Þegar Juan spurði hvort það væru ekki allri ressir, þá gat jafnvel ég ekki annað en brosað.

Galdurinn var sá að klappa saman höndunum, sveifla mjöðmunum, stíga létt dansspor og segja: „Hó, hó, ha, ha, ha.“

Það var svo gaman að sjá virðulegt fólk gera sig að fífli með þessum hætti að ég kímdi, jafnvel örlaði á hlátri hjá mér þegar við veiddum hláturfiskur. Svo áttum við að ganga hlæjandi í hring og taka í höndina á fólki. Þetta var farið að minna mig óþægilega mikið á Z. en samt lifði ég þetta af. Hálftíminn leið miklu hraðar en mínútan í gamla daga.

Kannski hjálpaði það að við höfðum fengið okkur bjór áður en við fórum af stað. Ég held að hann gegni mikilvægu hlutverki í hópefli.

Benedikt Jóhannesson

PS: Meðan við efldum hópinn var leikur á Laugardalsvellinum sem Fréttablaðið lýsti svo glæsilega í undirfyrirsögn:

„Þrátt fyrir margt jákvætt í leik íslenska liðsins gegn Noregi í gær stóð íslenska liðið uppi tómhent. Grátleg niðurstaða því að íslenska liðið átti meira skilið.“

Persónufornöfnin eru greinilega á undanhaldi. Óh, óh, ah, ah, ah.

www.heimur.is/benedikt