Tangó fyrir þrjá (BJ)

Persónur:

Miranda, dansari

Eduardo von Schnitzelbraten, virtur kaupsýslumaður

Eddie the wanderdog, almannatengslaráðgjafi

Sögusviðið:

Við erum stödd í Bogota, Kólumbíu. Hin fagra Miranda, hálfþrítug dansmær á síðum, rauðum kjól, dökk á brún og brá, rífur í þykkt kolsvart hár sitt og hreytir ónotum í félaga sinn. Hún hefur nýverið skrifað grein í mánaðarrit dansflokksins Unida þar sem hún hvetur til þess að flokkurinn hætti að dansa klassískan ballet og leggi þess í stað áherslu á nútímadansa eins og aðalkeppinauturinn Liberta. Í greininni hafði hún hrósað sérstaklega danshöfundinum Eduardo og tangóum hans (en áður bar Eduardo ættarnafnið Sandinista, en keypti sér síðar þýska aðalsnafnbót á Netinu). Ómerkilegur blaðamaður (með tengsl við Liberta) skrifaði grein þar sem fram kom að Eduardo hefði í raun aldrei samið neina dansa heldur borgað öðrum fyrir að semja þá fyrir sig. Eddie, þrítugur fyrrverandi einkaspæjari í köflóttum jakka sem hefur snúið sér að almannatengslum, sér strax að hér er úr vöndu að ráða og ræðir við Miröndu um hvað gera skuli.

Miranda: Hvernig leyfir hann sér að mótmæla mér? Veit hann ekki að ég er stjarnan í flokknum og það sem ég segir er rétt?

Eddie: Rétt er það, fagra Miranda, en tæknilega séð hefur hann reyndar rétt fyrir sér. Eduardo, sem er fyrirtaks kaupahéðinn, mikill unnandi fagurra lista og stuðningsmaður dansflokksins okkar, hefur tæknilega séð ekki samið neina dansa. Þess vegna eigum við ekki að einbeita okkur að því að sanna að þessi ómerkilegi blaðasnápur hafi rangt fyrir sér, heldur verðum við með öllum ráðum að gera hann tortryggilegan. Það er líka vænlegri leið til lengri tíma litið.

Miranda: Þú verður að fletta ofan af honum. Sýndu fram á að hann sé útsendari Liberta, þessara ómerkilegu klunna sem hafa einbeitt sér að nútímadansi og þykjast hafa einhvern einkarétt á honum, þó að við gætum dansað hann miklu betur ef við kærum okkur um (og sem við ætlum reyndar að fara að gera).

Eddie: Best væri að við skiptum með okkur verkum. Ég byrja með sakleysislegum yfirlýsingum sem veikja hann og svo þegar hann heldur að hann sé orðinn öruggur aftur lemur þú hann niður með þeim tiginleika sem þér einni er fært. Umfram allt aldrei ræða málið efnislega.

Miranda: Og hvað ætlarðu að segja?

Eddie: Ég leiði hann í gildru. Fyrst sýni ég fram á að hann hafi tengsl við keppinautana og áralangan áhuga á dansi ...

Miranda: En þýðir það ekki að hann hafi eitthvert vit á því sem hann segir?

Eddie: Kæra Miranda! Auðvitað hefur þú rétt fyrir þér, en almenningur skynjar það ekki svo heldur þvert á móti að hann vilji koma höggi á keppinaut.

Miranda: Hrein snilld. En þú þarft að gera meira en þetta.

Eddie: Ég gæti gert grín að bindinu hans.

Miranda: Það segir sig nú sjálft.

Eddie: Ég gæti komið af stað þeirri sögu að hann væri hommi.

Miranda: Í fyrsta lagi er hann það ekki, giftur maður með mörg börn, í annan stað eru margir af bestu vinum mínum hommar og í þriðja lagi væri öllum sama þó að hann væri það.

Eduardo von Schnizelbraten, sextugur virtur og heiðarlegur kaupsýslumaður í teinóttum jakkafötum, grátt hár og yfirskegg. Hann heldur á staf með silfurkúlu.

Eduardo: Vill einhver kók?

Eddie: Ég gæti sagt að hann hefði verið á lyfjum.

Eduardo: Í fyrsta lagi er hann það ekki, í annan stað ... æ, þið vitið hvað ég meina.

Eddie: Sæll, virti kaupahéðinn. Ertu kominn af námskeiðinu í Oxford þar sem þú hittir aðra virðulega viðskiptajöfra hvaðanæfa úr heiminum?

Eduardo: Ég spurði hvort einhver vildi kók. Its the real thing.

Eddie: No, no, no I dont drink it no more, Im tired of waking up on the floor. No thank you please, it only makes me sneeze, then it makes it hard to find the door.

Miranda: Eddie, náðu þér niður, þú hefur gott af því að fá þér smá. Það skerpir hugsunina.

Þau fá sér öll kók og halda áfram samræðum.

Eddie: Ég segi bara að hann hafi verið fullur. Það er ekkert mjög gróft og ef einhver spyr segist ég hafa meint hvort hann hafi verið kapps-fullur.

Eduardo: Ha, ha, ha. Þú ert snillingur.

Eddie: Svo segir þú að þú hafir í raun og veru alls ekki verið að segja að Eduardo hafi samið neina dansa, heldur að almenningur telji að hann hafi samið dansana. Þessi nagandi efi hafi truflað þig.

Eduardo: En af hverju erum við í þessum vanda, ef þú hefðir sent mér greinina fyrirfram þá hefði ég getað leiðrétt þetta strax.

Miranda:Ég gerði það.

Eduardo: Var það á lögheimilið, skattalegt athvarf eða þangað sem ég bý?

Maria, ómerkileg þjónustustúlka sem ekki er í aðalhlutverki kemur inn: Það er strákur úti sem segist vera formaður í dansflokknum og spyr hvort hann megi koma inn.

Miranda: Gefðu honum sleikjó og segðu honum að þó að hann sé talsmaður, þá þýði það alls ekki að hann eigi að tala fyrir danshópinn.

Maria: Og svo er kominn skari af mönnum sem vilja fá siðgæðisvottorð.

Miranda: Láttu þá skilja eftir peningana; ég gef þau út á morgun.

Eduardo: Vill einhver sjá sakavottorðið mitt? Það er alveg hreint.

Miranda: Ef ég er svo spurð þá segi ég að ég vilji ekki svara, þetta sé mannlegur harmleikur.

Eddie: Það er kannski fullmikið. Við ætlum ekki að vekja meðaumkun með þessum ómerkilega snáp.

Miranda: Jæja, ég segi þá að þetta beri vott um sjúkt sálarlíf þessa einstaklings.

Eddie: Þú snýrð þig út úr þessu með sama elegans og venjulega. En þurfum við ekki að fá einhvern blaðamann til þess að draga heimildir hans í efa?

Eduardo: Ég á fullt af blaðamönnum.

Eddie: Myndirðu hringja í einhvern þeirra?

Eduardo: Ég þarf ekki að hringja í þá, þeir vita hvað ég vil.

Miranda: Nei, það er allt of augljóst. Getum við ekki notað lögfræðing?

Eduardo: Ég á fullt af lögfræðingum.

Miranda: En við þurfum einhvern trúverðugan. Einhvern sem fólk sér sem fulltrúa litla mannsins, einhvern sem vill verja rétt þinn sem danshöfundur fram í rauðan dauðann.

Eduardo: Ég hef einmitt rétta manninn. (Hvíslar nafni að Miröndu).

Eddie: Nei, hann tekur þetta aldrei að sér, hann er alvöru hugsjónamaður.

Eduardo: Viltu sjá skattskýrsluna mína? Hún er alveg hrein. Það tók því ekki einu sinni að skila henni. Meðaltekjur undanfarin ár sjötíu þúsund.

Miranda: Voru það ekki sjötíu milljónir?

Eduardo: Nei, það er hinn, hann sýnir enga fyrirhyggju.

Eddie: Málssókn, það er lausnin. En hvort væri það hér eða í Bretlandi?

Eduardo: Nei, hálfviti, með málsókn fer samúðin á hann. Þá getur hann líka leitt fram fjölda vitna um að ég hafi alls ekki samið neinn af þessum tangóum. Við látum lögfræðinginn skrifa honum bréf og þannig þöggum við niður í honum. Maður fer aldrei alla leið, hótunin er nóg.

Þau brosa sigri hrósandi og Miranda tekur nokkur spor.

Eduardo: Meira kók?

Endir

Benedikt Jóhannesson