arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Lars og Lego

Hemmi fer fyrir flokki manngerðra legokubba til bjargar heiminum í The Lego Movie.

Tvær ólíkar kvikmyndir sem byrjað var að sýna um sama leyti hafa vakið forvitni mína svo ekki sé meira sagt. Önnur er um legokubba og heitir The Lego Movie og hin er um kynlífsreynslu og kynlífsóra konu og heitir Nymphomaniac og er leikstýrt af einum frumlegasta leikstjóra samtímans, Lars von Trier. The Lego Movie var langvinsælasta kvikmyndin vestan hafs vikuna sem hún var frumsýnd og einnig vinsælasta kvikmyndin hér á landi sömu viku, en hefur samt ekki fengið jafn mikla umfjöllun í heimspressunni og Nymphomaniac, sem allir hafa sterkar skoðanir á. Ekki eiga þessar kvikmyndir neitt sameiginlegt nema að þær tengjast Dönum sterkum böndum. Eins og allir vita eru legokubbarnir upprunnir í Danmörku og Lars von Trier er danskur.

Að eyða tugum milljónum dollara í að framleiðatölvugerða kvikmynd um legókubba er eitthvað sem engum hefði dottið í hug fyrir nokkrum árum. En þegar þeir sem ráða ferðinni í Hollywood, hvað varðar dýrar teiknimyndir, voru búnir að þurrausa teiknimyndaflóruna og framhaldsmyndir orðnar að endurtekningum var kannski ekki um auðugan garð að gresja varðandi nýtt efni. Þá varð það að einhverjum snjöllum manni hjá Warner bræðrum datt Legokubbar í hug. Þegar framleiðendur áttuðu sig á að þeir voru með gott efni í höndunum var milljónum dollara eytt í markaðssetningu og árangurinn af þeirri markaðsherferð lét ekki á sér standa og ef einhverjir eiga skilið frumkvöðlaverðlaun þá eru það hugmyndasmiðir The Lego Movie sem fjallar um persónugerða legokubba þar sem Hemmi fer fyrir lýðnum og bjargar heiminum.

Ólíkt The Lego Movie þurfti ekki neinar milljónir dollara til að koma Nymphomaniac á framfæri, sem sýnd verður í tveimur hlutum hér á landi eins og víða annars, hún auglýsir sig sjálf. Einnig voru þekktir leikarar myndarinnar ekki feimnir við að segja frá hvernig tökur fóru fram og góð er sagan sem Hollywoodstjarnan Shia LaBeouf sagði af fyrstu samskiptum hans við Lars von Trier, sem vildi fá LaBeouf í myndina. Áður en gengið var frá samningi vildi von Trier fá senda senda mynd af typpinu á LaBeouf, sem gerði betur, sendi myndband af sér og kærustunni í samförum og var strax ráðinn. En svo má geta í framhaldi að Shia Labeuf hefur hagað sér skringilega í kringum frumsýningar á Nymphomaniac, meðal annars mætti hann á rauða dregilinn á kvikmyndahátíðinni í Berlín með bréfpoka á höfðinu sem á stóð: „Ég er ekki lengur frægur“.

Nymphomaniac hefur það framyfir The Lego Movie að hægt er að sjá hana á hvort sem er í bíói eða á sjónvarpsskjánum. Hún er til leigu í Vod þjónustu Símans. Ekki getum við skilið við danska kvikmynda- og sjónvarpsgerð án þess að minnast á hina frábæru sjónvarpsseríu Erfingjarnir, sterkt fjölskyldudrama þar sem niðjar látinnar listakonu berjast um arfinn með öllum tilteknum ráðum. Ótrúlegt hvað tekst að gera flata umgjörð að spennandi drama. Eftir að hafa gefist upp á Dicte, slakri sjónvarpsseríu frá Dönum, hefur trú mín á danskri sjónvarpsgerð fengið endurnýjaðan kraft.

Hilmar Karlsson

[email protected]
Kvikmyndastjörnur í sjónvarpið

Hann er tilnefndur til Óskarsins fyrir leik sinn í Dallas Buyers Club. Í myndinni leikur Matthew McCoanaughey mann að nafni Ron Woodroof sem fær þau tíðindi að hann sé með alnæmi og eigi bara 30 daga eftir ólifaða.

Fyrir um það bil tíu árum hefði það ekki þótt góður spádómur að spá því að margar af stærstu kvikmyndastjörnunum kæmu fram í sjónvarpsseríum. Þetta er nú samt staðreyndin í dag og áberandi hvað varðar karlleikara. Kevin Spacey (House of Cards), Matthew McConaughey (True Detective), Kevin Bacon (The Following), Woody Harrelson (True Detective), Robin Williams (The Crazy Ones), Kevin Costner (Hatfields & McCoy) og James Spader (The Blacklist) eru kvikmyndastjörnur sem fyrir einhverjum árum hefði verið talið að væru að taka niður fyrir sig með því að leika í sjónvarpi, en breyttar aðstæður og betra sjónvarp hefur gert það að verkum að stjörnurnar líta öðrum augum til sjónvarpsins.

Þá er það reyndin að þær kvikmyndir sem Hollywood leggur mest áherslu á núna eru stórar ævintýramyndir, teiknimyndir og framhaldsmyndir sem þurfa ekki á dýrum kvikmyndaleikurum að halda nema þá í aukahlutverk sem yfirleitt eru ekki mjög spennandi. Það er því ekki nema von að kvikmyndastjörnurnar líti í kringum sig eftir bitastæðum hlutverkum og þegar þau bjóðast í sjónvarpinu er áhættan tekin um að vel heppnist eins hefur gerst í tilfellum þeirra leikara sem nefndir eru hér að ofan. Konurnar í flokki kvikmyndastjarna voru á undan körlunum í sjónvarpið en vöktu ekki jafn mikla athygli. Leikkonur, sem hafa náð toppnum í kvikmyndum, eiga yfirleitt erfitt með að fá góð hlutverk þegar þær nálgast fimmtugt. Það var eins og ein orðaði það: „Við fáum hlutverkin þegar Meryl Streep er búin að neita þeim.“ Kvikmyndastjörnur sem kusu sjónvarpið frekar en atvinnuleysið og hafa gert það gott á þeim vettvangi eru m.a. Sally Field (Brothers and Sisters), Holly Hunter (Saving Grace), Jessica Lange (American Horror Story) og Laura Linney (The Big C).

Matthew McConaughey er góður leikari sem byrjaði ferilinn glæsilega en hefur á síðustu árum aðallega leikið í ómerkilegum rómantískum gamanmyndum - þar til hann tók að sér annað aðalhlutverkið í True Detective, frábærri sjónvarpsseríu sem nýverið hóf göngu sína á Stöð tvö. Áður hafði hann leikið flott hlutverkí kvikmyndinni Dallas Buyers Club sem frumsýnd var í bíói um sama leyti og True Detective í sjónvarpinu, kvikmynd sem ekki var búist við miklu af. Leikur McConaughey hefur fleytt þeirri mynd áfram og hefur hann þegar fengið Golden Globe verðlaunin fyrir leik sinn í henni. Og í fyrsta sinn er McConaughey tilnefndur til Óskarsverðlauna fyrir aðalhlutverk og þykir líklegastur til að hampa styttunni. Leikur hans í True Detective er ekki síðri og gefst nú tækifæri til að sjá Matthew McConaughey í stórum hlutverkum á tveimur vígstöðvum þar sem Dallas Buyers Club verður frumsýnd í bíóum hér á landi um næstu mánaðamót.

Hilmar Karlsson

[email protected]
Hin blinda peningastefna Seðlabankans

Ragnar Árnason, prófessor í hagfræði við Háskóla Íslands, er fastur álitsgjafi í Frjálsri verslun um efnahagsmál. Í nýjasta tölublaðinu, áramótablaðinu, fjallar hann um peningastefnu Seðlabankans og nefnir hana hina blindu peningastefnu og kemur skoðun hans hér í heild sinni:

„Seðlabankinn fylgir afar einfaldri peningastefnu. Stefnan er í megindráttum að vextir skuli vera yfir verðbólgu en önnur stjórntæki bankans eins og t.d. bindiskylda og hagstjórn með verðbréfaviðskiptum látin lönd og leið. Stefnan er blind vegna þess að hún tekur ekki tillit til stöðu eða stefnu efnahagslífsins að öðru leyti.

Á árunum fyrir hrun fjármálakerfisins voru vextir hækkaðir jafnt og þétt í samræmi við hina blindu forskrift. Þessar vaxtahækkanir slógu ekki teljandi á eftirspurn. Erlent lánsfé á miklu lægri vöxtum kom einfaldlega í stað innlends. Innflæði hins erlenda gjaldeyris hækkaði hins vegar gengi krónunnar sem lækkaði verð innflutnings og sló þannig á verðbólguna. Gallinn var að viðskiptajöfnuður þjóðarinnar fór á hliðina og erlendar skuldir heimila og fyrirtækja hrúguðust upp. Þessi peningastefna var því efnahagslega ósjálfbær og hlaut að enda með ósköpum. Við erum enn að súpa seyðið af þeim ósköpum og þar á meðal svokölluðum jöklabéfum sem voru bein afurð af vaxtastefnu Seðlabankans.

Flestir hefðu auðvitað lært af þessum gríðarlegu mistökum. Því miður eru núverandi stjórnendur Seðlabankans ekki gefnir fyrir slík sinnaskipti. Blóðblettirnir voru einfaldlega þerraðir af gömlu peningastefnunni og hún aftur leidd til vegs og virðingar eins og ekkert hefði í skorist.“

Ragnar segir að nú séu aðrar aðstæður í efnahagslífinu. „Því birtast þverbrestir hinnar blindu peningastefnu öðruvísi en áður. Vextir eru sem fyrr miklu hærri en í hinu alþjóðlega efnahagsumhverfi. M.a. vegna gjaldeyrishaftanna er afleiðingin hins vegar ekki innflæði fjármagns. Afleiðing peningastefnunnar nú er að draga úr framtaki og fjárfestingum og framlengja þar með kreppuna og atvinnuleysið.“
Allir fá þá eitthvað (BJ)

Á jólunum er gleði og gaman segir textinn og enginn efast um það. Nema einhver ofboðslega fúll og leiðinlegur. Til dæmis hagfræðingur! Margir hafa haft gaman af bókinni Freakonomics, sem kom út fyrir nokkrum árum. En satt að segja ætti enginn að gefa hana í jólagjöf. Hvers vegna ekki? Jú, það skýrist hér á eftir.

Margir hafa gaman af því að fara í búðir fyrir jólin, sjá eitthvað fallegt og kaupa gjafir fyrir vini og vandamenn. En Stephen Dubner, annar höfunda fyrrnefndrar bókar, segir að það eigi menn ekki að gera. Miklu frekar eigi að versla á Netinu. Þar sé meiri hagkvæmni og minni tilfinningasemi. „Losnum við tilfinningarnar úr jólahaldinu.“ Ekki er víst að aðrir en hagfræðingar skrifi upp á þessa yfirlýsingu. En hagfræð ingarnir ganga lengra. Það sé beinlínis óskynsamlegt og afar óhagkvæmt að gefa gjafir. Margir segja að það sé sælla að gefa en þiggja og hagfræðin samþykkir það í sjálfu sér, en samt vill hún ekki fallast á að gjafir séu heppileg leið til þess að öðlast þá sælu.

Allir kannast við það að hafa fengið eitthvað sem þeim finnst lítið spennandi. Ljótt bindi er myndbirting vonlausrar gjafar. En hagfræðin sýnir fram á með hjálp framboðs- og eftirspurnarlína að það sé jafnvel óskynsamlegt að gefa einhverjum það sem hann langar í. Auðvitað eru ekki allir óánægðir með gjafir sem þeir fá. Fjarri því. Eiginlega eru það bara einstakir fúlhausar sem afþakka gjafir. Samt yrðu allir ánægðari, að mati hagfræðinnar, ef þeir fengju peninga í stað þess að fá eitthvað fallegt. Peningum geta menn breytt í hvað sem þá langar í. Það er ólíklegt að tíu þúsund manns myndu þramma út á þriðja í jólum og kaupa nýjustu spennubókina, ef þeir hefðu fengið andvirði hennar í stað bókarinnar sjálfrar.

Menn myndu kaupa sitt lítið af hverju og blóðsúthellingarnar eftir metsöluhöfunda freista sumra eftir sem áður, en aðrir fengju sér ís, konfekt, sokka eða jafnvel bindi, hvað sem hver getur hugsað sér. En þó að hagfræðilega sé þetta rétt, man ég betur eftir orðabókinni sem ég fékk í fermingargjöf en aurunum sem einhverjir réttu mér í umslögum. bj
Miklabæjar-Solveig grafin

Ein þekktasta draugasagan er af hvarfi séra Odds frá Miklabæ, en þegar hann ákvað að giftast ekki ráðskonu sinni Solveigu urðu voveiflegir atburðir. Solveig fyrirfór sér og nokkrum árum seinna hvarf sér Oddur á örstuttri leið milli bæja, en hann hafði orðið mjög myrkfælinn eftir að Solveig stytti sér aldur. Strax spunnust sögur um að Solveig hefði valdið hvarfinu og dregið hann til sín í dysina, en hún var ekki grafin í vígða mold. Jóhannes Benediksson segir frá þessu í jólablaði Vísbendingar, en sagan hélt áfram löngu eftir að séra Oddur hvarf, þó að þess sé ekki getið í hinni ágætu þjóðsögu.

Þegar séra Jón Hallsson var prestur á Miklabæ 1858-1874 átti eitt sinn sem oftar að jarða lík í Miklabæjargarði. Þegar gröfin var tekin í hinum nýlega vígða hluta, sem hafði oroio innangarðs við útfærslu girðingarinnar þegar garðurinn var stækkaður, komu grafararnir niður á fætur og fótleggi manns. Virtist þeim það vera karlmanns fætur og mjög stórir og snéru þeir þversum við það, sem venjulegt er að lík séu lögð í gröf, eða frá norðri til suðurs. Hitt þótti þeim enn furðulegra að tærnar snéru niður. Á fótunum sögðu grafararnir að hefðu verið gamaldags reiðstígvél, allmjög fúin. Presti varð hverft við að heyra þetta og bað þá að moka hið snarasta yfir gröf þessa og vísaði þeim á annan stað þar sem þeir skyldu grafa. Taldi prestur víst að þarna hefði verið hitt á leiði Solveigar. Hefur hann þá sennilegast haldið að þetta væru fætur séra Odds.

Árið 1914 átti að grafa gamla konu í Miklabæjargarði. Grafarmenn komu niður á kistu, sem snéri öfugt við það, sem venja er til. Þeir brutu kistuna og í henni reyndust vera kvenmannsbein, fremur smávaxin. Voru menn þess fullvissir að um bein Solveigar væri að ræða. Var þeim komið fyrir í gröfinni með líki gömlu konunnar.

Árið 1937 kom Solveig fram á andafundi í Reykjavík og bað um að bein hennar yrðu flutt og jarðsungin að venjuleg um hætti í í Glaumbæ. Andatrúarmenn voru um þetta leyti mjög öflugir innan kirkjunnar hér á landi og var orðið við þessum tilmælum. Sunnudaginn 11. júlí sama ár var grafin í kirkjugarðinum í Glaumbæ kista, sem sögð var geyma jarðneskar leifar hinnar ólánsömu stúlku. Í Þjóðviljanum kom frásögn af jarðarförinni, líklega eftir Halldór Laxness:

„Miklabæjar-Solveig var um næstsíðustu helgi grafin upp og flutt að Glaumbæ og jarðsungin þar að viðstöddu fjölmenni úr héraðinu. Séra Lárus Arnórsson á Miklabæ framdi athöfnina. Ekki var viðstöddum, leyft að skoða í kistuna, en sagt var að inntak hennar hafði verið mestmegnis mold, en þó fullyrtu sumir að fundist hefði annar lærleggur Miklabæjar-Solveigar og jafnvel einnig ein tönn úr henni, og hefði þessu, verið komið fyrir í. kistunni. Kistan var skrýdd blómvöndum úr fögrum íslenskum túnblómum og jarðarförin fór hið besta, fram, með viðeigandi hátíðleik og alvörusvip.“

Meðfylgjandi mynd sýnir að Laxness, sem var við jarðarförina, hefur engu logið um alvarleikann sem athöfninni fylgdi.
Úr dagbók lögreglunnar (BJ)

Nýlega skilaði lögreglan skýrslu um Hrunið starf lögreglunnar sem byggði á dagbókum hennar. Að sjálfsögðu var nafnleyndar gætt í hvívetna. Vísbending var eini fjölmiðillinn sem gerði skýrslunni verðug skil. (Úr 41. tbl.)

Kæra dagbók! Björguðum kettlingi úr gömlu eikinni við Grettisgötu. Hún er búin að vera til vandræða í nærri 100 ár, tímabært að fella hana.

Kæra dagbók! Í dag hringdi gömul kona sem hafði týnt páfagauknum sínum. Fundum hann í búri sem hún hafði sett upp á háaloft fyrir mánuði. Hann var dauður, en gamla konan var ánægð að fá búrið aftur.

Kæra dagbók! Í Seljahverfinu fréttum við af átta ára strák með teygjubyssu. Við fundum kauða og gerðum vopnið upptækt, en slepptum honum með tiltal.

Kæra dagbók!Uppþot í miðbænum. Einhver óprúttinn náungi, Guðmundur Franklín Jónsson, hvatti fólk til þess að koma með úldið kál og henda því í bankann (spurning hvaða banka, Landsbanka, Seðlabanka, blóðbanka?). PS Muna að kaupa salat á leiðinni heim.

Kæra dagbók! Í dag hitti ég Álfheiði Ingadóttur. Sjarmerandi kona sem gefur sér tíma til þess að vera stöðugt í sambandi við fjölskylduna, þótt hún sé störfum hlaðin á Alþingi.

Kæra dagbók! Fletti Álfheiði upp í skattskránni. Hún er eini þingmaðurinn sem tímir að greiða auðlegðarskatt til alþýðunnar. Sofnaði í gærkvöldi með lagið Álfheiður Björk á heilanum. Hvað get ég gert? Hvað get ég sagt?

Kæra dagbók! Ég er miður mín. Álfheiður kallaði mig titt.

Kæra dagbók! Hvílíkur hamingjudagur. Norðmenn vinir okkar sendu okkur 150 MP5-hríðskotabyssur. Happiness is a warm gun hefur alltaf verið uppáhaldsbítlalagið mitt.

Kæra dagbók! Þórólfur hringdi fyrir upptökuheimilið í Skagafirði. Þau vantar krakka, hefur verið tómt í þrjú ár og nú er einhver Bragi að kvarta yfir því. Sendum þeim strákinn úr Breiðholtinu, það ætti að kenna honum lexíu.

Kæra dagbók! Hitti ráðherrann í dag. Það er svo gott að tala við hana. Bið strákana að kalla aðstoðarmanninn strax í viðtal fyrir helgi og vera blíðir. You really got a hold on me er uppáhaldsbítlalagið mitt.

Kæra dagbók! Sendi þrjár MP5 í Trékyllisvíkina. Var það ekki þar sem blóðrautt sólarlag gerðist?

Kæra dagbók! Bömmer. Fengum reikning frá Norðmönnum. Bölvaðir skíthælar.

bj
Hvers vegna breytir gott fólk rangt?

Hvers vegna brjóta menn sem alla jafna virðast vera heiðarlegir af sér? Hvers vegna virðir gott fólk ekki góða stjórnsýslu?

Þessi grein birtist nýlega í Vísbendingu:

Ein helsta ráðgátan í sambandi við hrunið er hvers vegna svo margir gátu hegðað sér óábyrgt í svo langan tíma. Þetta gerðist svo sannarlega ekki bara á Íslandi heldur víða um heim. Mörgum kom það á óvart að verðbréfaviðskipti hættu um tíma að snúast um viðskiptin ein þar sem bæði kaupandi og seljandi una glaðir við sitt, heldur varð það æ algengara að „taka snúning“ á þeim sem menn áttu viðskiptin við, þ.e. gera hans stöðu verri þannig að hann sæti uppi með sárt ennið.

Sumir hafa líka þóst greina óheiðarleika í bönkum eftir hrunið þar sem fyrirtæki hafi verið tekin af sumum og færð öðrum sem bankamennirnir hafa haft velþóknun á. Ekki hafi öllum boðist sömu möguleikar til þess að endurgreiða skuldir, til dæmis með lækkun eða niðurfellingu lána eða rýmri lánakjörum.

Mikil áhersla var lögð á góða stjórnsýslu í skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis. Samt sést hvert dæmið á fætur öðru þar sem grundvallarreglur stjórnsýslunnar eru brotnar. Hvers vegna gerist það.

Fræðimenn hafa fjallað um þetta viðfangsefni (sjá 17. tbl. Vísbendingar í ár) og virðast sammála um að það sem öðru fremur hrekur fólk af þröngum vegi réttvísinnar er peningar. Ef menn sjá sér leik á borði að fá peninga persónulega eru þeir til í margt. Þess vegna getur verið svo hættulegt að veita mönnum fjárhagslega umbun af skammtímahagnaði. Þeir sem eiga fé í vændum „gleyma“ oft grundvallaratriðum í siðfræði, þó að í grunninn séu þeir góðir og gegnir borgarar.

Annað atriði sem máli skiptir er að vera hluti af hópi. „Allir gerðu þetta“, er algengt svar þeirra sem spurðir eru hvers vegna þeir hafi hegðað sér með ákveðnum hætti. Hópurinn verður vinalið og þeir sem ekki eru í hópnum eru „óvinir“ sem klekkja má á. Kona ein sagði frá því þegar henni varð á að koma með húfu merkta „röngu“ íþróttaliði á völlinn. Hún var strax fyrir aðkasti, fúkyrðum og jafnvel hótunum frá ókunnugu fólki, þó að hún hefði ekkert af sér gert nema mæta með ranga húfu.

Loks er það þekkt að margir breytast við það eitt að vera í aðstöðu til þess að gera eitthvað. Skiptaráðendur hafa til dæmis hag af því að skipti búa taki langan tíma og eru þá stundum tímum saman á útseldum taxta nánast allan sólarhringinn. Þeir hafa engan ábata af því að skiptin gangi fljótt og vel fyrir sig heldur þvert á móti.
Baráttan um söguna (BJ)

Oft hefur verið vitnað til orða Churchills um að hann þyrfti ekki að óttast dóm sögunnar því hann ætlaði að skrifa hana sjálfur. Hann gerði það, en það er þó ekki ástæðan fyrir þvi að sagan fer um hann mildum höndum. Hann átti það einfaldlega skilið, því að hann stóð réttum megin í baráttunni og vann.

Sumir Íslendingar virðast halda að með því að komast í ákveðna aðstöðu geti þeir haft áhrif á það hvað lifir og hvað deyr af þeirra orðstír. En þannig er það sjaldnast. Í sjálfsævisögum koma menn að sínu eigin sjónarhorni, en þær eru sjaldnast síðasta orðið.

Jónas Jónsson frá Hriflu var einhver afkastamesti penni Íslendinga á 20. öld og hafði óneitanlega mikil áhrif á sína samtíð. Ekki er þó hægt að segja að ljómi sé yfir nafni hans hjá fólki almennt. Hann gerði sér far um að gera lítið úr andstæðingum sínum, velja þeim háðuleg nöfn og hefna sín á þeim sem hann taldi að gert hefðu á sinn hlut. Þannig tókst honum hjálparlaust að tryggja, að ára hans verður jafnan blettótt nema hjá forstokkuðustu framsóknarmönnum.

Eftir hrun vilja margir rétta sinn hlut. Það er auðvitað eðlilegt, því að margt hefur verið aflagað af almannarómi sem oft lýgur eins og hann er langur til. En leiðin til eilífs sóma er þyrnum stráð. Svo mikið er til af gögnum að ekki tjóir að reyna að eyða þeim. Aðferð Jónasar að ráðast á ímyndaða og raunverulega andstæðinga virkar vel á innsta hring, en hefur neikvæð áhrif á aðra.

Enginn kemst í gegnum lífið án þess að verða eitthvað á í orðum og gerðum, en besta leið stjórnmálamanna til þess að tryggja sér þægilegt sæti í vagni sögunnar er að reyna að gera það sem þeir telja réttast og best á hverjum tíma, ekki fyrir sjálfa sig heldur samfélagið.

Stundum er það nefnilega svo að skæðasti óvinur stjórnmálamannsins, og sá sem erfiðast er að vara sig á, er hann sjálfur.

Benedikt Jóhannesson [email protected]

Áður birt í 33. tbl. Vísbendingar 2014
Afsögn Hönnu Birnu (JGH)

Afsögn Hönnu Birnu Kristjánsdóttur innanríkisráðherra kemur ekki á óvart. Hún gat ekki annað í stöðunni, segja flestir. Lekamálinu er hins vegar langt í frá lokið. Núna er komið að þætti Sigríðar Bjarkar Guðjónsdóttur, lögreglustjóra í Reykjavík, og samtals hennar sem lögreglustjóra á Suðurnesjum fyrir ári við Gísla Frey vegna rannsóknar þess embættis á hælisleitandanum Tony Omos. Krafan um afsögn Sigríðar Bjarkar er orðin hávær.

Ég endurtek það sem ég hef áður sagt: Aldrei hefur eins lítil þúfa velt þungu hlassi og ruglið í kringum þennan Tony Omos. Honum var vísað úr landi af Útlendingastofnun sem hafði sínar ástæður. Og þurfti að ræða það eitthvað frekar?

Ég sagði í pistli mínum í síðustu að það vægi þyngst að Hanna Birna bæri pólitíska ábyrgð á Gísla Frey Valþórssyni og að þetta mál myndi fylgja henni og þvælast fyrir henni áfram – þótt hún hefði hvorki tekið þátt í lekanum né vitað hver lak, eins og hún hefur haldið fram. Þetta mál fylgdi hins vegar ekki bara Hönnu Birnu og þvældist fyrir henni, það fylgdi líka samherjum hennar innan flokksins.

Sumir áttu von á því að Bjarni Benediktsson tæki af skarið um áramót og að þá yrði stokkað upp í ríkisstjórninni. Það gerist hins vegar margt á einni viku í pólitík. Ég átti hins vegar ekki von á að hún segði af sér – og sagði það í síðsta pistli – taldi að hún myndi klára kjörtímabilið en velti því fyrir mér hvort hún héldi áfram í pólitík.

Lekamálið mun væntanlega skerpa á stjórnsýslunni í landinu og gera hana formlegri en hingað til. Auðvitað hefur það tíðkast í áratugi á Íslandi að dómsmálaráðherra, yfirmaður lögreglunnar í landinu, hringi í einstaka lögreglustjóra og ræði við þá um stöðuna og framgang rannsókna á málum gegn stjórnsýslunni – líka þeim sem hefur verið vísað úr landi af Útlendingastofnun og lögfræðingar þeirra reka málin í fjölmiðlum.

Formið segir okkur að dómsmálaráðherra - eða pólitískir aðstoðarmenn hans, megi ekki fá vitneskju um einstakar rannsóknir. Eða hverjum dettur annað í hug en dómsmálaráðherrar síðustu áratuga hafi ekki fengið vitneskju um stöðu lögreglurannsókna. Það segir sig sjálft.

Tony kærði Útlendingastofnun. En hvernig Gísla Frey datt í hug að hefja eitthvert plott í fjölmiðlum þótt tuttugu mótmælendur gengju með spjöld fyrir utan ráðuneytið er óskiljanlegt.

Jón G. Hauksson

[email protected]
Miklu ánægðari en ég býst við að verða (BJ)

Ég segi nú eins og bankamaðurinn sem fékk niðurstöðuna úr eyðniprófinu: „Loksins eitthvað jákvætt.“ Fýlupúkarnir á samfélagsmiðlunum eru sífellt vælandi (nú þorir maður ekki að tala lengur um hyskið) og skilja ekki hvað þjóðin vill. Loforð umfram væntingar. Hvað getur maður beðið um meira?

Eða sagði hann ekki örugglega að engu hefði verið logið sem var raunverulega ekki sagt? Sjálfur er ég búinn að spila öll myndböndin frá Láru Hönnu og til öryggis fór ég yfir öll myndbönd á Youtube líka og get vottað að ég man ekkert af því sem hefði getað verið sagt.

Hvers vegna getum við ekki verið kát þegar allt er betra en það hefði ekki getað verið? Ég hafði væntingar um að ríkisstjórnin myndi borga öll mín lán, endurgreiða alla skatta síðustu fjögur ár (forsendubrestur) borga undir mig til Benidorm og lofa að Guðni kæmi ekki á barinn með fúla brandara. Og?

Sigmundur segir að efndir verði umfram væntingar. Jess, svona eiga menn að vera.

Ég get varla beðið og vegna þess að ég veit ekki hvenær efndirnar (eða meira en efndirnar) koma á vefinn ætla ég að vaka í alla nótt. Og rífressa síðuna á minnst þriggja sekúndna fresti.

Mér finnst að við öll sem erum (eða verðum) ánægðari með niðurstöðuna úr leiðréttingunni en við búumst við að verða eigum að fjölmenna niður á Austurvöll á miðvikudaginn. Á þessu stigi vil ég ekki gefa upp klukkan hvað, þannig að við verðum örugglega öll talin sem komum á völlinn þennan dag. Sjáumst öll níutíu og eitt þúsund.

Benedikt Jóhannesson [email protected]