Alltaf sami söngurinn (BJ)

John Grant gaf út bestu plötu ársins árið 2010. Ég leitaði að henni í búðum en enginn vissi hver John Grant var. Platan heitir Queen of Denmark, en Danir höfðu heldur aldrei heyrt hana nefnda. Ég var að ræða þetta við kunningja minn í sumar og hann sagði þá við mig: „Já ég sá hann á Kexinu í gær.“ Ég hafði ekki hugmynd um að þessi snillingur byggi á Íslandi og missti mér til sárra leiðinda af tónleikum með honum í Austurbæ (gamla Austurbæjarbíói) síðastliðið sumar. Þess vegna var ég fljótur að taka við mér þegar ég heyrði að hann ætlaði að halda útgáfutónleika fyrir nýja plötu í Hörpu þann 16. mars.

Ég sendi skeyti á hóp vina og tilkynnti þeim að búið væri að taka frá sex miða á þess tónleika. Allir samþykktu þó að bara einn hafi haft hugmynd um hver þetta var eða hvernig músik hann léki. Ég var viss um að hún félli vel í kramið hjá öllum. Í kvöld var hann svo með tónleika í sjónvarpssal og lék nokkur lög, gömul og ný. Mér fannst þetta skemmtilegt, en um það spannst umræða milli hans og þáttarstjórnandans og sum lögin væru ansi nýstárleg og væru jafnvel með raftónlist. Hann gerði sér grein fyrir áhættunni. Ég féll ekki fyrir þessum nýju lögum í fyrstu lotu, en samt er ég mjög ánægður með hann að hafa tekið þetta skref.

Auðvitað hefði hann getað haldið áfram að semja sama lagið í nokkur ár enn og verið viss um að selja milljón plötur í hvert sinn. En loksins fengju allir leið á því og honum. Bítlarnir hefðu getað haldið áfram að spila og semja I want to hold your hand árum saman, við mikinn fögnuð, en þeir hefðu ekki verið besta hljómsveit allra tíma með því móti. Paul McCartney söng Hey Jude í milljónasta sinn á ólympíuleikunum. Sú vísa er of oft kveðin og var aldrei sérstaklega góð.

Skapandi listamenn halda áfram að þróast og leita að einhverju nýju. Ég get alveg viðurkennt að David Bowie var bestur þegar hann söng um Ziggy Stardust, en aldrei hefði mér getað dottið í hug að banna honum að prófa eitthvað nýtt, þó að það höfðaði ekki til mín. Mér finnst líka margt sem Dylan hefur gert seinni árin lítið spennandi, en það þýðir ekki að hann eigi ekki að gera það. Mér fannst að vísu lítið varið í það þegar Little Richard, einn af elstu rokkurunum, fór að kyrja sálma við raust og vara menn við hreinsunareldinum., en samt mátti hann það mín vegna.

Michael Jordan langaði til þess að verða hafnaboltastjarna auk þess að vera besti körfuboltamaður allra tíma. Eiginlega verð ég að lýsa vonbrigðum með þau ár í lífi hans og hefði bannað honum það hefði ég getað, en aðallega vegna þess að mér finnst hafnabolti svo leiðinlegur leikur að mín vegna mætti banna hann. Aðrar íþróttir hefði ég samþykkt með glöðu geði.

Sumir stjórnmálamenn eru, eða verða, eins máls menn. Sumir halda að það sé kostur og vitna í Kató gamla sem endaði allar ræður á því að leggja til að Karþagóborg yrði lögð í eyði. En Kató talaði um margvísleg málefni og þessi setning var ekki síður stílbragð en skoðun.

Halldór Laxness skrifaði aldrei sömu söguna tvisvar. Sumar sögurnar hans eru ekkert sérstakar. En hann skilur eftir sig mörg, sjálfstæð meistaraverk, sum skrifuð þegar hann var kominn á efri ár. Honum fannst óþarfi að endurtaka sig.

Grínisti sem missir samband við kímnigáfu samtímans verður fljótt atvinnulaus. Stjórnmálamaður sem hefur ekki lengur fingurinn á púlsi þjóðarinnar hverfur fljótt á öskuhauga sögunnar. Fátt er sorglegra en ráðvillt gamalmenni sem ekkert hafa að segja en fara aftur og aftur með sömu þuluna, öllum til leiðinda. Fæstir hafa brjóst í sér til þess að segja að nú sé nóg komið og mál að linni. Enda eins víst að því yrði illa tekið, öldungurinn myndi hvessa brýnnar og segja: „Veistu ekki hver ég var?“

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt