Allt með kyrrum kjörum á vesturvígstöðvunum (BJ)

Pistilshöfundur er nýkominn vestan úr Bandaríkjunum, en ef ekki væri sjónvarpið er alls óvíst að hægt væri að átta sig á því að landið ætti í stríði. Lífið gengur mikið til sinn vanagang. Við lentum í Boston á miðvikudag, daginn sem stríðið byrjaði og öryggisráðstafanir ekki teljandi við landamæri. Og þó. Aldrei þessu vant taldi vörðurinn sérstaka ástæðu til þess að taka vegabréfið mitt eitthvert á bakvið, en þegar þaðan kom vildi hann endilega losna við mig sem fyrst.

Við tókum leigubíl inn í borgina og spurðum bílstjórann frétta af stríðsrekstrinum. „Það er ekki byrjað enn, tveir tímar í það.“ Það var eins og verið væri að tala um fótboltaleik og alls ekki laust við að spennu gætti í röddinni. Yfir borginn sveimuðu þyrlur, ekki margar reyndar, og kannski hafa þær bara verið að kanna það hvort umferðin gengi ekki klakklaust. Bílstjórinn taldi að á götunum væru færri bílar en venjulega á þessum tíma, en lögregluþjónar voru ekki áberandi. Það er óvíst að við höfum farið þær götur þar sem helst var að vænta mótmæla. Hann taldi að engin vandræði yrðu að fá borð á veitingahúsi án pöntunar, fólk væri örugglega límt við sjónvarpið heima við, spennt eða óttaslegið. Ekki reyndist hann sannspár í því. Við fengum borðið ekki fyrr en eftir hálftíma bið, rétt eins og síðast þegar við fórum á sama stað.

Bush flutti stutt sjónvarpsávarp klukkan rúmlega 10 og sagði frá því að stríðð væri byrjað. Kannski hefur hann verið að horfa á CNN því að þar kom það einmitt fram að sprengingar hefðu hafist í Bagdag og jafnvel víðar. Starfsmenn forsetans sáu greinilega að þetta var ekki heppilegt og sögðu að þetta hefði verið hefði tækifæri til þess að skjóta á „sérstakt skotmark“ sem ekki hefði mátt bíða með að skjóta á. Daginn eftir var sagt að um hefði verið að ræða forsetahöllina og svo geta menn spurt sig hvers vegna ekki var hægt að bíða með að ráðast á hana. Sýnt var ávarp Saddams og menn veltu því fyrir sér hvort um tvífara væri að ræða. Fyrrum ástkona hans taldi svo vera en mér fannst hann býsna líkur sjálfum sér.

Sjónvarpsþulirnir og fréttamennirinir virtust spenntir og allir voru með myndavélar sem sýndu frá Bagdad í beinni útsendingu. Sérhvert smáatriði var rakið fram og tilbaka og það er ljóst að erfitt er að segja fréttir þegar ekkert er að gerast. Á hálftíma fresti var farið með hraði til Kúveit því þar höfðu heyrst loftvarnarsírendur. Þar sáust fréttamenn setja upp gasgrímur, en um kvöldið hafði heyrst svo oft úlfur, úlfur, að menn voru orðnir latari við grímurnar. Við sáum myndir af loftskeyti Íraka sem beint var á Kúveit, en var ekki nákvæmara en svo að það hitti ekki landið. Það var eins og rifin olíutunna að sjá.

Hvað fannst venjulegu fólki um stríðið? Það er ekki gott að segja. Mótmælendur voru ekki margir í Boston og jafnvel þeir sögðust vera að mótmæla Bush en ekki þeim úrvalshermönnum sem væru í fremstu víglínu. Flestir kunningjar mínir voru ekki hrifnir af stríðinu, en þeir eru líklega flestir Demókratar, ef eitthvað. Samkvæmt skoðanakönnunum voru þeir í miklum minnihluta. Samt var eins og vissrar óþreyju gætti. Liðnir eru þrír sólarhringar og stríðið ekki búið enn. Bandaríkjamenn teknir að falla, að vísu bara örfáir og sumir í slysum eða af völdum eigin félaga, en þeir voru greinilega ekki ódrepandi. Það er eins og menn hafi talið að þetta gæti orðið einshvers konar Rambóleiðangur, þar sem bara vondu kallarnir deyja. En auðvitað var frásögnin ekki hlutlaus. Það var ekki stutt þögn á eftir hverri frétt um tugi eða hundruð Íraka fallna eins og þegar „okkar menn“ týndu einn og einn tölunni. Þar sem konur og börn létust var sagt frá því að Írakar notuðu þau til að skýla sér.

Stöku sinnum var farin að heyrast spurningin: Hvers vegna nota Írakar ekki gereyðingarvopn sín? Og hvað ef stríðið til þess að afvopna þá leiðir í ljós að þeir eiga engin vopn?

Benedikt Jóhannesson