Taka mynd - Viðtal við Gunnar í Laugarásvídeói

Trymbillinn Gunnar Jósefsson spilaði í ýmsum hljómsveitum, meðal annars Systur Söru í aldarfjórðung, en aldrei fór hann í hljóðver. „Því miður er ekki til ein einasta upptaka frá öllum ferlinum, það er eiginlega synd, ekki einu sinni frá tónleikum, eða dansiböllum, sem var okkar aðalvettvangur.“

Þó að hljómdiskar með tónlist Gunnars og félaga hafi aldrei verið gerðir eru það mynddiskarnir hans sem eru á toppnum og hafa verið lengi.

Eina alvöru leigan

Á næsta ári verða 30 ár frá því Gunnar stofnaði myndbandaleiguna Laugarásvídeó sem hann rekur enn, nú á Dalbrautinni, af myndarbrag enda eina alvöru leigan sem eftir er í landinu, að hans sögn. Og eftir því sem leigunum fækkar eykst aðsóknin hjá honum. Nú er einn af hverjum átta íbúum lýðveldisins á viðskiptamannaskrá hjá leigunni, eða 44.879 manns. Frægastur? „Ætli það sé ekki hæstvirtur forsætisráðherra,“ segir hann og hlær. „Heyrðu ... sé hér að hann skuldar mér 2000 kall, ekki skrifa það, vil ekki annað lekamál fyrir ríkisstjórnina.“

„Það eru semsagt fjórar spólur sem hann skuldar mér, en leigan á DVD-diski er 500 kall og hefur ekki hækkað síðan 1991, í 24 ár.“

„Það sem skiptir öllu máli er að kaupa rétt inn, vera með rétta blönduna af efni. Ekki bara það nýjasta og vinsælasta, það efni er auðveldast að finna á netinu og hala niður. Sjónvarpsstöðvarnar eru núna líka komnar með leigu, en það eru allir með sömu 4000 myndirnar. Hjá mér eru 33.094 DVD-diskar og Blue-ray á skrá. Hér er hægt að fá og sjá allt. Norræna spennuþætti, heimildamyndir um Búrma, ellefta september, arabíska vorið, hlébarða í Zambíu og auðvitað kvikmyndir frá öllum heimshornum, jafnvel Ameríku.“ Elsta myndin, sem hægt er að leigja hjá Gunnari, var gerð fyrir um hundrað árum, sú nýjasta er frá þessu ári.

Hefur horft á myndir í 16½ ár

„Það eru margir, mjög margir sem hafa leigt hjá mér, um og yfir eitt þúsund myndir. En metið á einn mikill og góður kvikmyndaáhugamaður, hann hefur leigt hjá mér, nákvæmlega 5.771 mynd miðað við daginn í dag. (Ef meðalmyndin er einn og hálfur klukkutími, þá eru þetta 577 þúsund klukkutímar, 24,046 dagar, 65,88 mánuður, 5,5 ár eða 16,46 ár miðað við átta tíma gláp á dag. Leigan var opnuð fyrir 29 árum.)

Þegar ég spyr hann um vinsælustu myndirnar er hann fljótur að fletta því upp. „Númer þrjú er þýsk óskarsverðlaunamynd, Das Leben der Anderen (Líf annarra), númer tvö er amerísk kvikmynd með Clark Gable frá 1939, stórmyndin Gone With The Wind (Á hverfanda hveli) og númer eitt, sem mest leigða myndin í Laugarásvídeói, er ... tuttugu og tveggja ára gömul hasar-, grín- og spennumynd frá Hong Kong, City Hunter (Veiðimaður borgarinnar) með ofurhetjunni Jackie Chan. Frábær mynd, sem lifði af stórbrunann fyrir fimm og hálfu ári.“

Það geri ég sko ekki aftur

Vorið 2009 var kveikt í myndbandaleigunni með eins konar eldsprengju. Gunnar lét það ekki stoppa sig. Brennuvargurinn fannst aldrei.

„Auðvitað var þetta mikið áfall, þegar kveikt er viljandi í lífsviðurværinu og merkilegum menningarverðmætum. Það tapaðist fullt af ómetanlegum myndum og minjagripum tengdum kvikmyndum. En fjórum mánuðum seinna opnaði ég á ný. Og hér er opið og hefur verið alla daga ársins nema einn, en ég hef alltaf lokað á jóladag. Þá fæ ég mér góðan skammt af uppáhaldsmatnum mínum, hangikjöti og uppstúf.“

„Gullár myndbandaleiganna voru frá 2004 til 2009, en síðan hefur mikið breyst. Niðurhal, sjónvarpsstöðvarnar eru komnar með leigur og erlendar veitur eins og Netflix komnar á íslenska markaðinn. Á þessum tíma gáfu rétthafar út milli 50 og 100 myndir út í mánuði. Núna kannski tíu. Markaðurinn er orðinn allt of lítill, of fáar leigur til þess að það borgi sig að standa í því að gefa út nýtt efni fyrir íslenskan örmarkað. En ég hef alltaf verið duglegur að kaupa inn nýtt og öðruvísi efni frá útlöndum. Í sjálfu sér hefur samsetning á þeim hópi sem kemur hingað ekki breyst mikið á þessum þrjátíu árum. Frekar það að heimilisföngin, eru ekki bara hverfið hér eins og það var fyrst. Hingað kemur forsætisráðherra úr Breiðholtinu, hæstaréttardómari úr Hafnarfirði, ritstjóri úr vesturbænum, húsmóðir úr Salahverfi og rithöfundar úr miðbænum. Svo koma sumir hingað, og hafa gert í öll þessi ár, ekki svo mikið til að taka mynd heldur til að spjalla um daginn og veginn, pólitík. Enda fylgist ég vel með. Og plataði jafnvel sjálfan mig að kjósa Framsókn síðast. Það geri ég sko ekki aftur.“

Mottan fer með verðtryggingunni

„Síðan tek ég eftir því að yngra fólk er farið að koma meira en fyrir nokkrum misserum, það vill sjá eitthvað öðruvísi, veit mikið um kvikmyndir og jafnvel pólitík, spyr um mottuna en hana skerði ég ekki fyrr en verðtryggingin á Íslandi verður aflögð, enda eitur.“

„Og þá er bara að bjóða fólki upp á enn meiri og betri þjónustu, nú er ég til dæmis að innrétta lítið horn hér í leigunni þar sem fólk getur keypt bráðnauðsynlegar lífsnauðsynjar eins og kaffi, uppþvottalög og dömubindi, enda er opið hér frá þrjú og langt fram á kvöld.“

Og stundum, eftir langan og strangan dag hjá Gunnari, eftir lokun, má heyra óm, Gunnar að þenja húðirnar á trommusettinu sem er á bak við, lag frá bítlaárunum eftir stónsarana.