Tvö prósentin (BJ)

Ég sé að 98% Íslendinga vilja Obama sem forseta Bandaríkjanna frekar en Romney. Það er ekki sérstakt undrunarefni. Romney er ekki sjarmerandi maður. Honum tekst ekki vel upp í ræðum eða á blaðamannafundum. Hann klúðraði ferð sinni til útlanda með eftirminnilegum hætti í sumar og nú stekkur hann til og telur vænlegt að ráðast á forsetann á sama tíma og brjálaðir Arabar ráðast á sendiráð Bandaríkjanna og drepa þar sendimenn.

Auðvitað má deila á Obama fyrir ýmislegt klúður. Spurningin er fyrst og fremst um það hvað er viðeigandi, sérstaklega þar sem utanríkismál hafa yfirleitt ekki verið helstu deilumál í bandarískum stjórnmálum. Þegar Jimmy Carter ákvað að reyna að bjarga gíslum um sendiráði Bandaríkjanna í Íran í miðri kosningabaráttu árið 1980 klúðraðist aðgerðin algerlega. Mótframbjóðendur hans létu sér nægja að segja að allir Bandaríkjamenn stæðu saman á slíkum stundum. En þá voru Edward Kennedy, Ronald Reagan og George Bush eldri í framboði, líklega allir vanari og fágaðri stjórnmálamenn en Romney.

Ég hef fylgst með öllum forsetakosningum í Bandaríkjunum síðan 1964. Þá malaði Lyndon B. Johnson íhaldsmanninn Barry Goldwater. Ég man ekki með hvorum ég hélt, en var viss um að Bandaríkjamenn hefðu vorkennt Demókrötum að Kennedy var skotinn. Mér fannst Goldwater hálfgerður leiðindanaggur, en nú er það útbreidd söguskoðun að hann hafi verið sérstakur boðberi nýrra tíma. Hann nýtur fjarlægðarinnar.

Mér fannst Nixon meira spennandi en Humphrey. Honum var heldur ekki alls varnað, en hafði sjúklegar áhyggjur af öllum sem voru ósammála honum. Á endanum felldi það hann.

1976 bjó ég í Bandaríkjunum. Jimmy Carter vann Ford í kapphlaupi dverganna. Carter var lélegasti forseti sem ég man eftir. Þessi Norðmaður sem veitti honum Nóbelsverðlaunin þekkir ekki söguna vel. Enda skiptir sagan orðið engu máli. Obama fékk friðarverðlaunin fyrir ekki neitt.

Ekki hreifst ég af þeim félögum Reagan og Bush eldra í upphafi. Í kosningunum 1980 hefði ég kosið John Anderson, frjálslyndan repúblikana sem bauð sig fram sem þriðja frambjóðanda. Góðu fréttirnar voru að Carter tapaði.

Svo hefði ég kosið Reagan 1984, en ætli ég hefði ekki skilað auðu eftir það (þetta fer að minna á forsetakosningar á Íslandi).

Einhver spurði mig um daginn hvort vandi Íslendinga væri ekki að vegna fámennis væru stjórnmálamennirnir lakari hér en erlendis. Ég er ekki viss um það. Romney yrði jafn amatöralegur hér og í Ameríku. Að vísu eru engir íslenskir stjórnmálamenn eins miklir mælskumenn og Obama og Clinton. Jafnvel forsetafrúin bandaríska myndi skyggja á alla í eldhúsdagsumfræðum á Íslandi.

Umhugsunarefni mitt þessa dagana er að ég held að ég þekki öll þessi tvö prósent sem styðja Romney. Nokkrir foringjar Sjálfstæðisflokksins mættu meira að segja á flokksþingið í Tampa. Þar hentu einhverjir hnetum í svertingja og flestir töldu brýnustu mál bandarískra stjórnmála vera að klekkja á samkynhneigðum og banna fóstureyðingar. En þetta voru auðvitað ekki sjálfstæðismennirnir.

Einn helsti vinur sjálfstæðismanna á Evrópuþinginu er Daniel Hannan sem var rekinn úr þingflokki hægri manna á Evrópuþinginu fyrir að líkja þinginu við þýska þjóðþingið undir stjórn nasista.

Hannan flutti erindi hjá Heimdellingum fyrir tveimur árum. Þar mætti ég og var boðinn velkominn í hópinn af Ragnari Arnalds (sem ég vissi ekki að væri Heimdellingur). Á fundinum lét þessi mikli hægrimaður og Íslandsvinur (hann studdi refsiaðgerðir gegn Íslendingum vegna makríldeilunnar) þess ekki getið að hann lýsti yfir stuðningi við Obama árið 2008.

Ég tek það þó fram, áður en einhver heldur að þessir vinir mínir séu komir til hægri við Daniel Hannan, að hann nú dregið yfirlýsingu sína tilbaka.

Og þó. Á fundinum áðurnefnda lýsti hann því yfir að auðvitað ættu Íslendingar að ljúka viðræðunum við Evrópusambandið. Hann bauðst meira að segja til þess að styðja þá til þess að ná sem bestum samningi.

Vinir mínir halda að það sé best fyrir Ísland að hafa sem fæsta kosti og vilja þess vegna slíta viðræðunum án tafar.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt