arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Eru há laun hættuleg?

Margir velta því fyrir sér hvort nokkurt vit sé í því að einn maður fái tugi milljóna í laun á mánuði. Stundum einkennist umtalið af öfund, stundum af pólitík. En er það vont fyrir samfélagið að einhverjir fái mjög há laun? Þeir sem hæstu launin hafa borga líka hæstu skattana. Þannig leggja þeir líka mikið í samneyslu. Hæsti skattgreiðandi landsins vegna ársins 2006 er Hreiðar Már Sigurðsson forstjóri Kaupþings. Hann greiðir um 400 milljónir til samfélagsins. Það er ástæða til þess að óska Hreiðari til hamingju með þennan árangur. Miklar tekjur hans endurspegla góðan árangur Kaupþings innan lands og utan. Það er gleðiefni að sjá hve fyrirtækið hefur vaxið og dafnað á undanförnum árum. Auk þess er það ánægjulegt að sjá að hve þessi forystumaður í atvinnulífinu leggur myndarlegan skerf til samfélagins. Fyrir þessa fjárhæð má reka embætti umboðsmanns barna, Þjóðmenningarhúsið, Minningarsafn um Halldór Laxness á Gljúfrasteini, fasteignir forsætisráðuneytisins, Vest-Norrænt menningarhús í Kaupmannahöfn, Óbyggðanefnd, Ríkislögmann og þjóðgarðinn á Þingvöllum.

Í stað þess að agnúast út í há laun er miklu meiri ástæða til þess að þakka þeim einstaklingum sem ákveða að halda búsetu hér á landi og leggja myndarlegan skerf til uppbyggingar hér á landi þó að þeim væri eflaust í lófa lagið að fela sig í einhverri skattaparadís. Það var ótrúleg bíræfni þegar þekktur viðskiptajöfur sagðist hafa flutt til útlanda vegna þess að skólakerfið væri ekki nógu gott á Íslandi. Hvað skyldi hann sjálfur hafa lagt til þess kerfis? Ekki krónu í tekjuskatt því að hann reiknaði sér ekki nema örfáa tugi þúsunda í laun.

Nú á tímum er það nefnilega svo að það eru ekki bara einstök byggðarlög sem vilja halda í einstaklingana, þjóðfélagið allt á í ákafri samkeppni við umheiminn um hæfustu einstaklingana. Það geta verið margar ástæður fyrir því að menn setjast að erlendis. Íslendingar keppa ekki um veður við Miðjarðarhafslönd. En við getum keppt með hagstæðu skattaumhverfi, fjölbreyttri menningu og traustum heilbrigðis- og menntakerfum. Þeir sem fá há laun stuðla að góðu umhverfi hér á landi með háum skattgreiðslum.

Ef allir þeir sem bestar hafa tekjurnar hrekjast úr landi eða fela launin í eignarhaldsfélögum tapar íslenskt samfélag. Tekjuskiptingin verður jafnari, en tekjurnar í heild verða miklu minni. Líður einhverjum betur við það?

Benedikt Jóhannesson
Erum við á tánum?

Hvernig stendur á því að í Zimbabwe, landi sem er talið það versta í heimi, er hægt að millifæra fé með SMS-sendingu milli farsíma á meðan ekkert slíkt hefur verið tekið í gagnið hér á landi?

Ég sat mjög athyglisverðan fyrirlestur í síðustu viku hjá Fredrik Hären, sænskum háskólaprófessor sem býr í Shanghai. Hären hefur velt hugmyndaauðgi mikið fyrir sér og er á þeirri skoðun að þeir sem vilja verða eitthvað á næstu áratugum verði að leggja mest kapp á að halda ímyndunaraflinu á yfirsnúningi.

Hann bendir á að háskólamenntuðum fjölgi gríðarlega í hinum svokölluðu þróunarlöndum og þar með minnki stöðugt forskotið sem Vesturlöndin hafa haft síðustu áratugina. Þeir sem ætla sér að ná langt verða þess vegna að treysta á annað en bara þekkingu og aðgang að upplýsingum að hans mati. Við verðum sem sagt stöðugt að leita nýrra leiða til að vinna okkar vinnu, vera hugmyndarík og óhrædd við að prófa nýjungar.

Bilið minnkar

Þetta er svo sem ekki í fyrsta sinn sem maður heyrir þetta, en Hären tekst með nokkrum skemmtilegum brellum í fyrirlestrum sínum að sýna fram á að fólkið í áhorfendahópnum sem telur sig vera hugmyndaríkt er í raun fast í hlekkjum vanans og hugarfarsins.

Um leið tekur hann áhrifarík dæmi um að „vanþróuðu“ löndin séu á góðri leið með að ná í skottið á Vesturlöndum og áður en við vitum af verði þau jafnvel komin langt fram úr okkur. Það er til dæmis orðið langt síðan hæstu byggingar í heimi voru á Vesturlöndum – og þau háhýsi sem nú eru í byggingu og koma til með að slá met í þessum efnum eru öll í Asíu eða Mið-Austurlöndum.

Og eins sagði Hären að vinur hans hefði kynnst því að í Zimbabwe, landinu sem sagt hefur verið „versta land í heimi“, væri á einfaldan hátt hægt að millifæra fé með SMS-skeytum. Þannig hefði hann t.d. greitt bílstjóranum sínum fyrir aksturinn með því að senda honum ákveðna upphæð í farsímann með SMS. „Hvernig stendur á því að versta land í heimi sé orðið framsæknara í þessum efnum en til dæmis Svíðþjóð?“ spurði Hären forviða.

Þriðja kynslóðin – sex árum of seint?

Ein ástæðan sem hann nefndi var hreinlega sú að einhverra hluta vegna teldu þjóðir á Vesturlöndum að þær væru „búnar“ að þróast – þær væru orðnar „þróaðar“ – og þess vegna hægt að slaka á. Í þróunarlöndunum sé hins vegar allt á fullu, þar er þróun – og hún hröð – og þess vegna minnkaði bilið mjög hratt milli þessara tveggja mismunandi hópa þjóða heims.

Þetta fær mann vissulega til að hugsa sinn gang og velta fyrir sér mikilvægi þess að vera stöðugt á tánum. Þótt við teljum Ísland t.d. vera framarlega í flokki þjóða hvað varðar tækniframfarir erum við enn ekki komin með SMS-greiðslumöguleikann sem íbúar Zimbabwe búa við samkvæmt því sem Hären segir – og við vorum fyrst að fá þriðju kynslóð farsíma í gang hér á landi í síðustu viku, sex árum eftir að þessi tækni var fyrst tekin í notkun í Japan.

Gæti verið að við séum að verða of værukær?

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá AP almannatengslum og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims. EM> P>
Valsahneykslið (BJ)

„Svona er það sem skandalarnir ske“ orti skáldið, en ekki man ég nákvæmlega hvernig það var. Líklega eitthvað um litla þúfu sem veltir þungu hlassi.

Þjóðfélagið er í mismiklu uppnámi yfir Júdasi og Jesúsi. Ég sá þá áðan og þó að ég hafi ekki haft sérlega gaman af auglýsingunni held ég jafnvægi, svona nokkurn veginn.

Ég fór á fyrirlestur í fyrradag. Sá reyndar sama fyrirlesarann tvisvar sama daginn og ber talsverða ábyrgð á að hann var fluttur til landsins. Fredrik Hären heitir hann, sænskur sláni á fertugsaldri. Hann skrifar bækur og heldur erindi víða um lönd. Líklega meira og minna sama erindið aftur og aftur. En hann gerir það vel.

Nýjasta bókin hans heitir Hugmyndabókin. Í henni kennir hann mönnum að fá hugmyndir. Í fyrirlestrinum sýndi hann mönnum fram á hversu hugmyndasnauðir þeir voru. Ég veit ekki hversu hugmyndaauðugur hann er sjálfur. Að minnsta kosti voru sömu brandararnir hjá honum í bæði skiptin sem ég heyrði í honum. Líklega líka þeir sömu þegar ég heyrði hann í fyrra. En í bókinni er sniðug hugmynd sem verður til þess að allir taka eftir henni. Af 300 blaðsíðum er önnur hvor síða auð. Enginn kafli er lengri en tvær blaðsíður. Á auðu síðurnar geta menn skrifað sínar eigin hugmyndir.

Þetta flýtir fyrir við skriftir. Nú ætla ég að taka þetta upp. Lesendur geta hugsað eigin huganir í auðu línunum.

Er þetta ekki allt annað að hugsa svona sjálfur og vera ekki bara mataður?

Reynum aftur.

Nú er varla pláss fyrir lengri pistil.

Þó ætla ég að segja frá því að ég var við opnun á listasýningu Eggerts Péturssonar listmálara. Forseti lýðveldisins opnaði sýninguna. Opnunarræðan gekk út á tengsl forsetans við listamanninn. Mér skildist að þau hjón hefðu nánast uppgötvað Eggert þegar hann var algerlega óþekktur. Svo mundi forsetinn líka að faðir Eggerts heitir Pétur. Æi, hvað það er gott að eiga svona alþýðlegan forseta.

---

Aftur að guðlasti Símans. Það rifjaði upp gamlan brandara sem gekk eitthvað á þessa leið.

BYKÓ fékk nýja auglýsingastofu til þess að vinna fyrir sig og Jón Helgi forstjóri skoðaði fyrstu hugmyndir að heilsíðuauglýsingu. Á myndinni var frelsarinn með þyrnikórónu negldur á kross og undir myndinni stóð: „Þeir halda, naglarnir frá BYKÓ.“

Jón Helgi varð æfur og segir að mynd af krossfestingunni misbjóði velsæmi hvers kristins manns.

Nokkrum dögum seinna kom auglýsingamaðurinn aftur. Að þessu sinni var bara auður kross á myndinni. Undir henni stóð: „Þeir hefðu betur notað naglana frá BYKÓ.“

---

Hvað með valsahneykslið?

Ekkert.

Mig dreymdi draum í nótt sem leið en það eina sem ég man er þetta orð. Mér fannst það svolítið skemmtilegt.

„Valsahneykslið”

Svona er það sem skandalarnir ske. Fólk platað til þess að lesa heilan pistil um ekki neitt.

Benedikt Jóhannesson
Júdas og Jón Gnarr (JGH)

Ég játa það fúslega að ég skellti upp úr þegar ég sá nýju auglýsingu Símans í sjónvarpinu þar sem gert er grín að síðustu kvöldmáltíðinni. Það leynist auðvitað púki í okkur öllum. Þetta er fyndin auglýsing, vel gerð og vönduð. Maður hlær en finnst hún samt skrítin og vera á mörkunum. Ég veit ekki hvort hún selur. Þó ég hafi hlegið, eins og margir aðrir líka, er ég þó undrandi á forráðamönnum Símans að samþykkja þessa auglýsingu – til þess er síðasta kvöldmáltíðin of helg mynd í huga margra. Það kemur varla nokkrum á óvart að Karl Sigurbjörnsson, biskup Íslands, sé ekki hrifinn af auglýsingunni en hann hefur lýst því yfir að Biskupsstofa ætli ekki að kæra gerð auglýsingarinnar til siðanefndar SÍA fyrir guðlast. Enda er engin ástæða til þess.

Út frá hreinni markaðsfræði orkar það tvímælis að senda svona auglýsingu frá sér í ljósi þess að hún getur augljóslega haft þveröfug áhrif og stuðað marga viðskiptavini fyrirtækisins og jafnvel ýtt þeim yfir til keppinautanna. Ég ætla viðskiptavinum Símans og Íslendingum almennt þó ekki að vera jafn æstir og múslimar sem ganga af göflunum þegar birtar eru skopmyndir af Múhameð spámanni í vestrænum fjölmiðlum.

Það skal ganga hægt um gleðinnar dyr þegar kemur að því að gera grín að trúmálum. Obbanum af fólki er líklega sama – en þó er aldrei að vita; trúmál eru viðkvæm. Við Íslendingar höfum gert grín að því hvað múslimar hafa verið viðkvæmir fyrir gerð skopmynda af Múhameð spámanni og rætt um tjáningarfrelsið. Síðan kemur Símaauglýsing um Jesús og postulana og ýmsir yggla sig og ýja að guðlasti. Hvar er tjáningarfrelsið núna?

Einhvern tíma var kennt að tala aldrei um trúmál og stjórnmál í veislum nema ætla að efna til illinda. Ég heyrði í auglýsingamanni sem talaði um auglýsingu Símans sem hreina snilld; hún hefði fengið svo mikla umfjöllun að tilganginum hefði verið náð. Einhver mjög trúrækin myndi svara þessu til að þetta merkti að illt umtal væri betra en ekkert. Eitt er víst; Símaauglýsingin hefur ekki farið fram hjá neinum frekar en hin nýja kynslóð síma eru kynntir til sölunnar. En selur hún? Hversu margir kaupendur hafa móðgast?

Jón Gnarr er höfundur auglýsingarinnar og leikur Júdas í henni. Það kom mér talsvert á óvart að hann skyldi fara á fund biskups til að kynna fyrir honum þessa auglýsingu og hugmyndir sínar. Var hann að fá „einhvers konar leyfi“ fyrir að gera auglýsinguna? Hvað var Jón Gnarr að hugsa með fundinum? Jú, hann var einfaldlega ekki sjálfur viss um hvort hann væri að fara yfir mörkin gagnvart kirkjunni og hinu trúaða samfélagi með auglýsingunni. Það segir allt sem segja þarf um þessa auglýsingu og Jón Gnarr getur tæplega orðið undrandi á sterkum viðbrögðum fyrst hann sjálfur var ekki alveg viss um það hvað hann væri að gera.

Ekki veit ég hvernig keppinautar Símans bregðast við þegar þeir koma með sína þriðju-kynslóðar-síma um áramótin. Múhameð spámaður og Bin Laden. Eigum við kannski von á því að það verði hringt í einhvern helli í Afganistan og rætt við Bin Laden með nýju tækninni? Það væri þá Bin í beinni.

Jón G. Hauksson

[email protected]
Gates og Jobs spjalla

Það er gaman að því að í tölvu- og tækniheiminum, þar sem hlutirnir breytast svo að segja vikulega, er enn fjöldi gamalla reynslubolta sem bæði skipta enn talsverðu máli í þróun tölvutækninnar og hafa frá mörgu að segja um þróun hennar í gegnum tíðina.

Tveir þeirra heita Bill Gates og Steve Jobs, og þeir hittust fyrr á árinu á ráðstefnunni D5, þar sem þeir spjölluðu opinskátt um fortíðina, samkeppnina og hvernig þeir telja að þróun næstu ára komi til með að vera. Þetta var í fyrsta skiptið sem þeir hafa komið fram opinberlega síðan árið 1983 og niðurstaðan varð skylduhlustun / lesning fyrir alla sanna tölvunörda. Hægt er að sækja podcast frá spjalli þeirra hér (veljið podcast-flipann), en einnig lesa textaútgáfu hér.

Lífseig fyrirtæki í bransa sem breytist hratt

Gates og Jobs eru án efa tveir af allra áhrifamestu mönnum tölvusögunnar frá upphafi. Þeir voru ekki einungis lykilmenn í tölvuþróuninni frá 1975 til 1985 þegar einkatölvan var að fæðast, heldur hafa þeir stýrt fyrirtækjum sínum í gegnum hvert þróunarskeiðið á fætur öðru og ávallt komist klakklaust frá breytingunum. Mikilvægi Jobs fyrir Apple kom sennilega helst í ljós á því tímabili sem hans naut ekki við hjá fyrirtækinu – þá sigldi það hægt og rólega í átt að glötun, þangað til Jobs sneri aftur og reif fyrirtækið upp úr ládeyðunni seint á tíunda áratug síðustu aldar.

Það er gaman að heyra Jobs og Gates rifja upp gamla tíma, þegar Microsoft var verktaki hjá Apple við hugbúnaðargerð seint á áttunda áratugnum. Þeir kafa hins vegar minna í tímabilið frá 1983 til 1998, þegar samkeppni fyrirtækjanna var hvað hörðust.

Jobs lýsir andrúmsloftinu milli fyrirtækjanna sennilega best þegar hann útskýrir hvernig ástandið var hjá Apple þegar hann sneri aftur til fyrirtækisins 1997. Þá voru starfsmenn svo uppteknir af því að Apple gæti ekki náð árangri nema með því að koma höggi á Microsoft. Þessu hugarfari þurfti að breyta þannig að Apple hætti að hugsa um Microsoft heldur bara leggja áherslu á eigin styrkleika. Upp frá því hafa fyrirtækin unnið saman að ýmsum verkefnum, Microsoft þróað Macintosh-útgáfur af hugbúnaði sínum og Apple gert hugbúnað á borð við iTunes einnig fyrir Windows stýrikerfið.

Þeir eru engu að síður enn í samkeppni og skjóta grimmt hvor á annan. Jobs er aggressívari, en Gates víkur sér fimlega undan og sýnir að hann hefur með húmorinn í lagi.

Hvað kemur næst?

Þeir félagar hafa einnig áhugaverðar hugmyndir um þróunina næstu árin. Þeir telja hvorugir að einkatölvan sé á leiðinni út og nettölvur eða smától komi í staðinn. Engu að síður mun netvinnsla skipta sífellt meira máli að þeirra mati og galdurinn liggur í að ná rétta jafnvæginu milli netvinnslu og „local“ vinnslu.

En þetta eru einungis nokkrir punktar af þessu afar áhugaverða spjalli þessara reynslubolta sem hafa ýmsa fjöruna sopið saman og hvor í sínu lagi í gegnum tíðina. Áhugamenn um tölvusögu, tölvuiðnaðinn og þróun tölvutækninnar fá svo sannarlega eitthvað fyrir sinn snúð með því að hlusta á þetta 90 mínútna spjall Bill Gates og Steve Jobs á D5.

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá AP almannatengslum og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims. EM> P>
Lausnargjaldsbúnaður!?!

Það eru svo sem engin ný sannindi að tölvunotendur þurfa stöðugt að vera á varðbergi gagnvart vírusum, trójuhestum, njósnabúnaði og slíkum leiðindum. Og það er enn að bætast við leiðindabúnaðinn - það nýjasta er „lausnargjaldsbúnaður“!

Fjallað er um þessa nýjustu óværu í grein í Newsweek fyrir skömmu og segir þar af konu nokkurri sem lenti í því að tölvan hennar fór að haga sér mjög einkennilega í júlí. Við nokkra eftirgrennslan kom í ljós að víða á harða diskinum mátti finna textaskrá sem hét READ_ME.TXT og ef hún var opnuð blöstu við óskemmtileg skilaboð:

„Það er búið að dulkóða öll gögn í tölvunni þinni. Til að opna þau þarftu að kaupa hugbúnaðinn okkar á 300 dollara. Hafðu samband í gegnum netfangið [email protected] og við segjum þér hvernig þú getir borgað.“

150.000 smit

Þessi kona lét ekki undan og vonandi gera það fæstir, því það segir sig sjálft að ef þetta reynist gjöful aðferð fyrir tölvuþrjóta mun hún verða stöðugt vinsælli og sífellt fleiri munu lenda í því að tölvur þeirra smitist af slíkum lausnargjaldsbúnaði. Sérfræðingar telja að um 150.000 notendur víðsvegar um heim hafi fengið þennan búnað inn á tölvur sínar í sumar og hafi því þurft að gera upp við sig hvort þeir vilji ganga að kröfum þessara óprúttnu „hugbúnaðarræningja“.

Ekki er ólíklegt að einhverjir hafi látið sig hafa það, sér í lagi fyrirtæki sem lenda í því að mikilvægar viðskiptaupplýsingar geti annars horfið. Þeir sem taka reglulega öryggisafrit ættu hins vegar að sleppa nokkuð auðveldlega frá því að fá þessa tegund af óværu inn á tölvur sínar.

Dulinn hugbúnaður hættulegri

Sérfræðingar segja reyndar samkvæmt frétt Newsweek að ólíklegt sé að þessi tegund trójuhesta nái sérstökum vinsældum – aðallega vegna þess að hún gangi út á það að láta notendur hinna sýktu tölva vita strax af því að þær séu smitaðar. Það eru meiri verðmæti fólgin í því að þeirra mati að koma njósnabúnaði inn í tölvur á laun og fylgjast svo með notkuninni í von um að grípa greiðslukortanúmer eða mikilvæg lykilorð sem svo má nota til að brjótast inn á heimabanka eða aðrar slíkar síður og draga sér fé.

Hvað sem því líður er a.m.k. alltaf athyglisvert að sjá hversu skelfilega hugvitssamir margir þessara rafbarbara sem nota Internetið til að reyna að hafa fé af grunlausum notendum eru. Og minnir okkur á hversu mikilvægt það er að hafa allar varnir tölvunnar í toppstandi til að draga úr líkum á því að hægt sé að hafa okkur að féþúfu erlendra glæpahringja.

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá AP almannatengslum og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims. EM> P>
Þótt hann nálgist fimmtugt (BJ)

Það var fallegur dagur þegar ég vaknaði og mér var glatt í sinni. En það stóð stutt.

Í Mogganum sá ég að tónlistarmaðurinn Prins hélt tónleika á dögunum og í umsögn blaðamanns segir: „... þótt hann verði fimmtugur á næsta ári hélt hann uppi fjörinu í næstum tvo tíma.“

Mig setti hljóðan. Ég var að vísu hljóður fyrir en fór að hugsa: „Sko gamla skarið. Manni finnst það meiriháttar afrek hjá manni á hans aldri að halda sér vakandi í tvo tíma samfleytt, hvað þá að hann geti spilað á gítar samtímis.“

Ég fór að rýna í myndina af gagnrýnandanum og áttaði mig ekki vel á hve gamall hann var. Hárið var farið að leita af enninu á honum yfir á kjálkana svo að ég giska á að hann sé að minnsta kosti þrítugur. Gæti átt eftir nokkur ár í stuði.

Fyrir nokkrum árum var sagt frá því í fréttum að einhverjir hressir strákar hefðu rænt gamalli konu á götu í Reykjavík. Ég man ekkert hvað um hana varð en hitt man ég enn að þessi gamla kona var fimmtug.

Þegar ég var lítill var enginn vafi á því hvaða konur voru gamlar. Gamlar konur gengu í peysufötum þannig að enginn þurfti að velkjast í vafa. Amma Guðrún gekk alltaf í peysufötum meðan hún hafði heilsu til að klæða sig. Mér þótti ósköp vænt um ömmu mína og kannski er það síðan að mér hefur þótt vænt um gamlar konur. Amma Steinunn gekk ekki í peysufötum á hverjum degi en hún var samt gömul því að hún var amma.

Um daginn var ég að tala við unga og skynsama stúlku sem spurði mig hvort ég væri gamall. Nú hef ég tvo um fimmtugt og á erfitt með að halda uppi stuði nema tíu mínútur í senn, en samt tafsaði ég aðeins á svarinu. Hún spurði mig þá að því hvort ég væri orðinn afi og þegar ég neitaði því kvað hún upp þann úrskurð að ég væri ekki gamall. Mér þykir líka vænt um þessa stúlku.

Í sumar var ég að tala við mann og sagði honum að ég hefði gaman af fjallgöngum. „Ef maður væri yngri væru fjallgöngur kannski málið en ... “ Þessi var að vísu með hátt enni og hárið á kjálkunum farið að grána en mér sýndist hann ekki forn svo orð væri á gerandi. Í ljós kom að hann er fimmtíu og eins árs.

Kannski fatta ég þetta bara ekki.

Þegar ég var í Langholtsskólanum man ég að Jenna sagði við okkur að ungir menn gætu verið gáfaðir en gamlir menn vitrir. Mér fannst þetta nógu merkilegt til þess að ég man það enn. Jenna var kennari og líka frægur rithöfundur með Hreiðari. Þetta hljómaði eins og allir gætu verið ánægðir, ungir sem aldnir. Núna held ég reyndar að flestir nái hvorugu ástandinu, en það er annað mál.

Satt að segja held ég að ég gæti hrist þetta af mér með aldurinn með tímanum. Það styttist í að maður verði vitur öldungur.

En þegar neyðin er stærst er hjálpin næst. Með því að lesa meira í blaðinu fékk ég hugmynd um hvernig ég gæti rifið mig upp úr þunglyndinu.

„Heyrðu, Vigdís mín,“ sagði ég si svona og mundi þá eftir því að hún er líka ívið eldri en Prins og hækkaði því róminn. „Heyrðu, heillin mín. Væri ekki ráð að við fengjum okkur þyrlu?“

Benedikt Jóhannesson
Aðhald netviðskipta

Þá er maður nýdottinn inn í hinn nettengda veruleika eftir þriggja vikna sumarfrí sem fólst í akstri, tjaldveru og rólegheitum í sumarbústað.

Því tekur svolítinn tíma að koma sér í gírinn, því það hægist vissulega svolítið á lífinu þegar textavarp sjónvarpsins er sá miðill sem kemst næst því að vera staðgengill Internetsins. Sem betur fer er þetta líka sá tími árs sem flestir aðrir eru einnig í hægagangi, þannig að tilfinningin er sú að maður hafi svo sem ekki alveg misst af lestinni.

Um leið þýðir þetta að maður hefur e.t.v. ekki sérstaklega mikið fram að færa í pistli sem þessum – nema e.t.v. það að það sé víst hægt að lifa af án Internetsins í nokkrar vikur samfleytt!

Enn ein vonbrigðin með tónlistarkaup á Íslandi

Og þó. Eina sögu get ég sagt varðandi málefni sem ég hef áður rætt - það aðhald sem Internetið veitir (eða ætti að veita) íslenskum kaupmönnum. Ég var nefnilega staddur á Selfossi daginn sem nýjasta plata hljómsveitarinnar Interpol kom út. Planið var að leggja af stað í hringferð um landið síðar um daginn og í bjartsýniskasti ákvað ég að athuga hvort e.t.v. væri hægt að kaupa diskinn á sjálfan útgáfudaginn til að geta „blastað“ það nýjasta í ferðalaginu.

Bjartsýniskast var það svo sannarlega, því þegar ég hringdi í næstu plötuverslun fékk ég þau svör að diskurinn væri ekki einu sinni kominn á dreifingarlistann hjá Senu. Viðkomandi hafði ekki hugmynd um hvenær væri hægt að fá diskinn hér á landi. Þetta kom mér reyndar svo sem ekki á óvart, því það er langt síðan ég gaf íslenskar plötuverslanir upp á bátinn, því diskar sem keyptir eru á Amazon eru allt að helmingi ódýrari, þjónustan er umtalsvert betri og ekki minnast á úrvalið!

Alvöru þjónusta

Og í þessu tiltekna dæmi tekst íslenskum tónlistarinnflytjendum ekki einu sinni að nýta sér það eina forskot sem þeir mögulega hafa á netverslanir á borð við Amazon – að vera með vöruna tilbúna til afhendingar á útgáfudegi! (Þegar verslað er á Netinu er að sjálfsögðu alltaf einhvern töf á afhendingu vegna sendingartíma).

Það forskot er reyndar ekki langt, því ég ákvað (og það ekki reyndar í fyrsta sinn) að hætta að gefa íslenskum plötubúðum séns og smellti mér á Amazon í Bretlandi og pantaði diskinn. Eftir að ég kom svo heim úr ferðalaginu sá ég að þremur dögum eftir pöntun hafði pósturinn bankað upp á hjá mér með diskinn. Og heildarkostnaður með aðflutningsgjöldum, sendingarkostnaði og öllu var vel innan við 75% af verði disksins hér heima. Þetta kallar maður þjónustu!

Meðan íslenskir tónlistarinnflytjendur standa sig jafn hörmulega og raun ber vitni (ég vil ekki kenna plötubúðunum sjálfum um, því sérverslanir á borð við 12 tóna eru duglegar við að veita sérhæfða og „mannlega“ þjónustu) þýðir lítið að kvarta og kveina yfir því að ólöglegt niðurhal sé að draga úr sölunni. Hvað mig varðar a.m.k. eru það einfaldlega erlendar netverslanir sem valta yfir keppinautana hér heima og verður langt þangað til mér dettur í hug að leita aftur til íslenskrar plötubúðar í leit að erlendri tónlist.

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá AP almannatengslum og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims. EM> P>