Tímaflakk (BJ)

Kreppan hefur ýmsar hliðar. Utanlandsferðir eru orðnar svo dýrar að maður vill helst halda sig heima. Við vorum samt sammála um það hjónin að það væri eiginlega ekki hægt að binda sig þannig. Svo að við ákváðum að það væri svosem í lagi að fara eina og eina ferð, en til þess að spara myndi bara annað okkar fara í einu. Vigdís samþykkti þetta strax og ákvað að fyrst færi hún og þannig var það. Vigdís fór til Canberra í Ástralíu í hálfan mánuð. Það kostar náttúrlega talsvert, en ef einhver heldur að það muni halda mér í átthagafjötrum þá er það misskilningur. Ég fæ líka að fara einn í utanlandsferð, en bara í tvo daga. Ég fer til Þórshafnar í Færeyjum.

Vigdís vildi fara í eitthvert land sem væri hlýtt og sá það í blöðunum að meðalhitinn var hæstur í Ástralíu. Ég gat ekki fengið það af mér að segja henni að það væri vegna skógareldanna sem þar hafa geisað vikum saman.

Vigdís lagði af stað á föstudagsmorgni. Hún spurði hvort ég væri til í að keyra hana suður á völl en ég sagði henni að fyrst hún væri að fara í 36 tíma ferðalag munaði hana ekkert um að taka rútuna frá umferðarmiðstöðinni. Hún féll alveg fyrir þessum rökum. (Ég var reyndar lasinn en ég veit að rökfræðin virkar miklu betur en að reyna að láta vorkenna mér).

Fimm tímum seinna fékk ég sms-skeyti um að ferðin til London hefði gengið vel.

Klukkan fjögur um nóttina kom sms-skeyti frá Abu Dhabi um að tveimur tímum seinna hæfist flugið til Sidney. Ég var reyndar sofandi þegar skeytið barst en sá það um morguninn, skömmu eftir að flugið til Sidney hófst.

Þennan morgun var ég náttúrlega orðinn býsna einmana en þegar neyðin er stærst er hjálpin næst. Tvær vinkonur mínar buðu mér í afmælisveislu til sín. Það var svaka partý, haldið á svalasta hóteli bæjarins, þar sem einu sinni mátti sjá fulltrúa vogunarsjóða og fyrrverandi borgarstjóra súpa kampavín. Nú var þarna hópur manna, mest geðlæknar og gamlir hippar frá sjöunda áratugnum. Mikið stuð.

Eftir afmælið voru allir kátir og við fórum nokkur á næsta bar (sem er samnefndur). Þar var fátt um manninn en við létum það ekki stoppa okkur og var náttúrlega auðveldar að kynnast öllum fyrst þeir voru ekki mjög margir. Sem ég er í miðju samtali undir þrjú augu við Birnu Þórðardóttur sem ég var nýbúinn að kynna mig fyrir kom skeyti um að vélin væri lent í Sidney. Mér fannst svolítð asnalegt að fara að segja konu sem ég hafði aldrei talað við áður að ég hefði verið að fá skeyti frá konunni minni sem væri í Ástralíu. Hún hefði getað misskilið það á alla lund. En til þess að vera viss um að Vigdís vissi að ég hefði fengið skeytið sendi ég fallegt sms tilbaka: OK!

Upphrópunarmerkið er hlýlegt, ég held flestir viðurkenni það. Og stórir stafir líka, sýna að þetta eru mikilvæg skilaboð. Ég er nefnilega svolítið rómantískur inn við beinið.

Tveimur tímum seinna hringdi síminn. Það var Vigdís og spurði hvort skeytið hefði ekki komið. Ég svaraði því játandi, en fannst þá rétt að nota tækifærið og spyrja hvort mitt innilega skeyti hefði ekki komist á leiðarenda líka. Svo var ekki, það hefur líklega lent í Abu Dhabi. Vigdísi fannst þetta ekki gáfuleg spurning.

Þegar þar var komið sögu var ég kominn í partý í heimahúsi. Löngu hættur að tala við Birnu, en get þó sagt frá því að síðan er hún búin að gefa mér ljóðabókina sína áritaða og bjóða mér í sextugsafmælið sitt. Þeir lesendur sem kynnu að hitta Vigdísi ættu samt kannski ekkert að hafa orð á þessu við hana. Ég veit ekki hvað hún er ánægð með að ég sé að tala við þessa gömlu komma þegar hún sér ekki til.

Fæstir hafa líklega talað til Ástralíu. Að minnsta kosti ekki í síma. En það er býsna langt þangað. Hún er hinum megin á hnettinum eins og margir muna kannski úr landafræðinni sinni. Símsamband þangað er ekkert sérstaklega gott. Setningarnar eru lengi á leiðinni. Setningarnar eru þó enn lengur á leiðinni ef ekki er talað í síma eða önnur hjálpartæki. Símtöl þangað eru svona:

V: Halló!

B: Sæl!

V: Halló, heyrðirðu ekki í mér?

B: Jú ég heyri ágætlega.

V: Já, nú heyri ég.

B: Hvernig hefur þú það?

V: Já heyriðu vel?

B: Já, já.

V: Bara fínt.

B: Ha?

V: Já, hvað?

Eftir smátíma fer maður að tala hægar og þegja lengi eftir hverja setningu. Kannski er það út af þessu sem loftskeytamenn segja alltaf „skipti“ eftir hverja setningu. Ég prófaði það aldrei.

En það er annað sem veldur meiri vandræðum í samskiptum við Ástralíu. Þar er tíminn ellefu tímum á undan Íslandi. Það þýðir að þegar hér er dagur þá er nótt þar og öfugt. Þess vegna er mjög erfitt að hitta á rétta tímann til þess að hringja. Oftast þegar ég hugsaði með mér að nú væri gott að hringja reiknaði ég það út að þá væri Vigdís líklega sofandi. Líklega hafa hennar útreikningar verið svipaðir því að við hringdumst lítið á.

Á föstudagskvöld mundi ég þó eftir því að nú væri kominn morgunn í Ástralíu og sló á þráðinn. Vigdís svaraði mjög syfjuleg, en það held ég að hafi verið bara til þess að ég fengi samviskubit yfir að hafa vakið hana. Nú biðum við bæði lengi eftir því að hitt hefði lokið máli sínu. Þess vegna víxluðust setningarnar ekkert. Samt var þetta flókið símtal. Ég birti úr því smábút:

(Ef einhver skyldi velta því fyrir sér hvernig ég get birt svona símtöl orðrétt skal tekið fram að hjá okkur Vigdísi er þetta ekki eins og hjá bönkunum þar sem upptökur að símtölum finnast ekki. Öll okkar símtöl eru tekin upp. Mér finnst það miklu öruggara ef seinna koma upp vafamál um hvað sagt var).

V: Fórstu á fundinn í gær, sem þú ætlaðir á?

B: Nei, hann var í dag.

V: Nú, ég hélt að hann ætti að vera á föstudegi.

B: Já einmitt.

V: Sem sé í gær.

B: Þegar ég talaði við þig í gær sagði ég þér að fundurinn ætti að vera á morgun.

Hik hinum megin á línunni.

V: En þú ert klár á að ég er ellefu tímum á undan þér.

B: Erum við núna að tala saman á morgun?

Talið leiddist að öðru.

V: Heldurðu að þú komist að sækja mig út á flugvöll á morgun?

Nú þurfti ég að hugsa mig lengi um. Ég vildi ekki nota aftur sömu rök og þegar hún fór út þannig að ég ákvað að flækja málið.

B: Þú kemur ekki á morgun.

Þetta var reyndar orðið svolitið þreytandi, en það er langt til Keflavíkur og ég var ákveðinn í að halda hvíldardaginn heilagan.

V: Jú, ég kem um miðjan dag á sunnudegi.

B: Sem er alls ekki á morgun.

Ég fór yfir daganöfnin fyrir hana og endaði: „...föstudagur, laugardagur, sunnudagur.“

V: Sem er semsé á morgun. Daginn eftir laugardag.

Þessar rökræður gat ég ekki unnið, en Vigdís gleymdi að minnsta kosti að ganga á eftir svari um hvort ég kæmi að sækja hana.

Svo kom hún í dag. Það er að segja í gær að hennar ástralska tímatali.

Benedikt Jóhannesson