Hvenær kemur minn tími? (BJ)

Nú er komin ný ríkisstjórn og hún fékk fljúgandi start. Allir voru orðnir þreyttir á þeirri gömlu og töldu að ekki myndi það versna. Bráðabirgðastjórn sem ætlaði að klára brýnar efnahagsaðgerðir virtist einmitt vera svarið við kröfum fólksins. Minnihlutastjórn getur aldrei verið sterk stjórn, en þessi stjórn hefði átt að eiga séns því að hennar beið einfalt verkefni. Ekki létt, en einfalt verkefni. Að koma íslensku efnahagslífi aftur í gang. Til þess hafði stjórnin 84 daga. Reyndar ekki nema rúmlega 60 því að síðustu þrjár vikurnar fyrir kosningar situr þingið heima.

Venjulegt fólk bíður eftir því að þess tími komi.

Verkefnaskráin þurfti ekki að vera flókin:

1. Koma í veg fyrir að atvinnulífið stöðvist

2. Koma bönkunum í gang

3. Lækka vexti

4. Spara í ríkisrekstrinum

5. Skapa traust milli almennings og stjórnkerfisins

6. Sækja um aðild að Evrópusambandinu

Líklega var það síðasta vonlaust í samvinnu við VG, þó að það sé það gagnlegasta sem hægt er að gera núna til þess að endurreisa traust á Íslandi. Þó má ekki gleyma því að Samfylking taldi það stjórnarslitamál ef Sjálfstæðisflokkurinn samþykkti ekki aðildarumsókn á landsfundi.

Eflaust er seðlabankafrumvarpið liður í því að reyna að auka traust á bankanum. Forsætisráðherra hefur gengið afar klaufalega fram í því máli, með bréfaskriftum til bankastjóranna og ítrekuðum yfirlýsingum um stöðu málsins. Það er kjánalegt að láta eins og þingmenn sem vilja fá að sjá hvert Evrópumenn stefna með sínum seðlabankalögum haldi frumvarpinu „í gíslingu“ svo að vitnað sé í einn fréttamann. Að undanförnu hafa umræður í þjóðfélaginu snúist um að þingmenn vandi sig ekki og boðaðar breytingar á kosningalögum og stjórnarskrá til þess að tryggja að valdir verði betri þingmenn. Á meðan er ástæðulaust að ráðast á þingmann sem vill vanda sig. Það getur ekki breytt öllu hvort Davíð er deginum lengur eða skemur í bankanum.

Það vakti hins vegar athygli að þegar seðlabankafrumvarpið kom ekki úr nefnd hafði ríkisstjórnin ekkert mál til að leggja fram á þingi. Fyrstu rúmlega 20 dagana hefur stefnuskrá Jóhönnu verið einföld:

1. Að reka Davíð Oddsson

Spurningin er: Hvað svo? Hvers vegna spyr enginn fréttamaður Jóhönnu hver það verði sem hittir IMF mennina á fimmtudaginn ef Davíð verður þá farinn? Hún ætlar að setja einhvern (sagði reynda sjálf skipa, en það var mismæli) til bráðabirgða. Það er eðlilegt að hún svari því hver þessi maður sem ráðinn verður án auglýsingar er. Ekki auka slík vinnubrögð traust á Seðlabankanum.

Og nýr bankastjóri Seðlabankans bætir ekki hag íslenskra fjölskyldna. Þær bíða enn eftir því að þeirra tími komi.

Það er ósanngjarnt að segja að ekkert annað sé í bígerð.

Talað er um að breyta kosningalögum. Það kann að vera ágætt, en það eflir ekki atvinnustigið. Almenningi virðist það ekki vera brýnasta verkefnið núna.

Tillögur til breytingar á stjórnarskránni munu líka liggja fyrir. Ólíkt því sem áður hefur verið er ekki leitað breiðrar samstöðu um slíkar breytingar.

Það er gott að hafa góða stjórnarskrá, en að setja þær breytingar í forgang virðist svipað og að eigandi að brennandi húsi hringdi í landslagsarkitekt til þess að fegra garðinn, í stað þess að reyna að bjarga verðmætum frá því að verða eldinum að bráð.

Almenningur bíður. Fyrirtækin bíða. Hvenær kemur þeirra tími?

Það er ekki uppbyggilegt að hlusta á einskisnýtt þras stjórnarflokkanna þriggja. Skylmingar stjórnar og stjórnarandstöðu í öllum málum benda til þess að fáir geri sér grein fyrir því að hver dagur er dýrmætur. Ekki flýtti það fyrir uppbyggingu bankanna að ýta til hliðar tveimur reyndum bankaráðsformönnum. Bankarnir verða að komast í gang aftur, helst í eigu útlendinga að hluta.

Stund Davíðs er á næsta leiti.

Það eru 35 vinnudagar eftir. Í stað þess að eyða tímanum í fjölmörg mismunandi mál á ríkisstjórnin að einbeita sér að efnahagsmálunum.

Hvenær muni tími almennings renna upp?

Benedikt Jóhannesson