Höldum áfram (JGH)

Höldum áfram hefur verið kynnt sem kjörorð hins nýja samstarfs Dé-lista og Bé-lista í borgarstjórn. Ekki veit ég hvort þetta þætti kraftmikið kjörorð eða markmið í rekstri fyrirtækja. Þó minnist ég þess frá náminu í háskólanum í gamla daga að í stjórnun setja fyrirtæki sér á erfiðum tímum í rekstri oft það einfalda markmið Að lifa af. Þetta er raunar heiti á vinsælum raunveruleikaþáttum í sjónvarpi sem koma óneitanlega í hugann þegar farið er yfir borgarpólitíkina þetta kjörtímabil vegna þess að hún er óraunveruleg.

Um hin tíðu stjórnarskipti í borginni má segja að svo lengi megi illu venjast að gott þyki. Þetta er fjórði meirihlutinn á kjörtímabilinu og orðstír allra borgarfulltrúanna hefur beðið hnekki. Ég hef það samt á tilfinningunni að fjaðrafokið, reiðin og hneykslunin sé núna mun minni en þegar sjálfstæðismenn og Ólafur F. Magnússon mynduðu fráfarandi meirihluta í janúar síðastliðnum. Að þessu sinni virðast margir fegnir, svo litla trú hefur fólk haft á Ólafi F. Magnússyni sem borgarstjóra. Krafa kjósenda er núna þessi: Reynið að klára tímabilið án frekara brambolts og hlífið okkur við frekari sundrung.

Ég held að Sjálfstæðisflokkurinn geti ekki annað en hagnast á þessum stjórnarskiptum. Hanna Birna Kristjánsdóttir verður borgarstjóri og Óskar Bergsson formaður borgarráðs. Með fullri virðingu fyrir Vilhjálmi Þ. Vilhjálmssyni þá skiptir miklu máli fyrir Sjálfstæðisflokkinn að Vilhjálmur verði ekki gerður að forseta borgarstjórnar, eins og fullyrt hefur verið í fjölmiðlum að verði ofan á. Það myndi fyrst og fremst lýsa ótrúlega litlum leiðtogahæfileikum Hönnu Birnu.

Þeir ljúga. Mikið er rætt um það hvernig pólitíkusar svara þegar þeir eru spurðir um gang mála í aðdraganda stjórnarskipta. Þeir segjast ekki vera í viðræðum þegar þeir eru í viðræðum. Þeir blekkja hvern annan. Þeir segja nei þegar svarið er já. Þeir segjast vera veikir heima þegar þeir eru að plotta úti í bæ. Þeir segjast ekki hafa talað við neinn þegar þeir hafa verið á kafi í plotti og þreifingum.

Ég hef margoft sagt að pólitíkusar eiga ekki frekar en aðrir að ljúga. Þeir eiga að segja „no comment“...hef ekkert um málið að segja...tjái mig ekki um málið...get hvorki neitað þessu né játað...vil ekki svara spurningunni. Áfram mætti telja. Þetta eru heiðarleg svör við lesendur og það er auðvelt að grípa til þeirra. Lygin kemur alltaf í bakið á fólki og það á ekki að ljúga.

Styrkleiki þessa nýja meirihluta hefur eðlilega verið dreginn í efa. Varaborgarfulltrúi Framsóknarflokksins, Marsibil Sæmundsdóttir, styður ekki samstarfið. Þar með verður hún ekki kölluð inn sem varamanneskja Óskars. Marsibil segist fara eftir eigin sannfæringu og hefði frekar kosið Tjarnarkvartettinn; samstarf Samfylkingar, Vinstri grænna og Ólafs F. Magnússonar. En sá kostur er raunar ekki fyrir hendi nema Ólafur F. víki og segi af sér því Dagur og Svandís vilja ekki heyra á það minnst að vinna með Ólafi eftir að hann sveik þau í janúar. Afstaða Marsibil sýnir líka að flokkshollusta er að minnka; pólitíkusar beygja sig ekki lengur undir flokkinn þótt þeir séu kosnir undir merkjum flokksins. Mörgum finnst það eðlilegt. Þetta er engu að síður tvíeggjað. Marsibil er orðin stærri en flokkurinn. Þessi afstaða kemur stundum fram í íþróttum þegar íþróttamenn telja sig orðna stærri en íþróttin; stærri en þau íþróttafélög sem þeir leika með.

Oddviti minnihlutans, Dagur B. Eggertsson, segist eðlilega ekki vera sáttur við hinn nýja meirihluta Dé og Bé. Hann talar í sífellu um klækjastjórnmál sjálfstæðismanna og segist ekki skrifa undir slík stjórnmál. Honum fannst það hins vegar mjög eðlilegt (og það voru engir klækir) að Björn Ingi Hrafnsson sliti samstarfinu við Sjálfstæðisflokkinn svo að hann, Dagur, yrði borgarstjóri. Sömuleiðis sá hann í gær, fimmtudag, ekkert athugavert við það plott (og það voru engir klækir) að gamli Tjarnarkvartettinn kæmist aftur til valda með því að Óskar blokkeraði Sjálfstæðisflokkinn og Ólafur F. segði af sér sem kjörinn borgarfulltrúi og hleypti Margréti að til að koma fléttunni við. Þegar Dagur talar er það einhvern veginn svo eðlilegt og farsalaust að Tjarnakvartettinn komist að. En Tjarnarkvartettinn hefur sungið sitt síðasta lag. Hann er ekki lengur til. Eftir brotthvarf Óskars er Tjarnarkvartettinn dúett, kannski tríó ef Dagur og Svandís vilja eitthvað með Ólaf F. hafa eftir að hann sveik þau.

Dagur segist helst vilja kosningar. Það er ekki hægt samkvæmt lögum. Samt endurtekur hann þetta í hvert sinn sem hann ræðir borgarmálin. En væri hins vegar hægt að kjósa þá er eðlilegt að spyrja til hve langs tíma slíkar kosningar ættu að gilda? Út tímabilið eða til fjögurra ára? Margir segðu að eðlilegt væri að kjósa til fjögurra ára. Samkvæmt því yrðu sveitarstjórnarkosningar úti um allt land reglulega á hverju ári þar sem víða slitnar upp úr samstarfi. Það er mjög ópraktískt og ávísun á skipulagt kaos.

Slagorðin og kjörorðin í pólitíkinni eru orðin sérstök. Núna er það Höldum áfram en áður höfum við t.d. séð slagorðið Alla leið. Þetta er að verða eins og í góðri fjallgöngu.

Jón G. Hauksson

[email protected]