Tölvurnar verða sífellt öflugri og flóknari: Jæja, er þetta ekki bara komið nóg í bili? / 04/2005

Þróunin í tölvunum virðist engan endi ætla að taka. GHz kapphlaupið (sem eitt sinn var MHz kapphlaupið) heldur áfram og

eins og við greinum frá hér annars staðar í blaðinu er einnig verið að þróa örgjörva á nýjan og byltingarkenndan hátt. Nú eru nefnilega væntanlegir tvíkjarna örgjörvar sem útheimta ný móðurborð og kubbasett – og svo stendur auðvitað fyrir dyrum stökkið mikla í 64 bita tölvuvinnslu.

En hvað er málið? Er þetta ekki bara komið gott? Ég veit ekki betur en að nýjustu tölvurnar virki bara ansi vel og hvers vegna þá að vera stöðugt að þróa þetta þannig að það sem við eigum nú verði orðið úrelt eftir örfáa mánuði?

Mér er alltaf jafn minnisstæð forsíða Tölvuheims frá júní 1998 þar sem stendur stórum og kröftugum stöfum „400 MHz: Þarfnastu hraðans?“ Við getum hlegið að því nú að einu sinni hafi verið yfirhöfuð hægt að nota 400 MHz tölvu, hvað þá velta því fyrir sér hvort fólk komist af með minni örgjörva, en um leið minnir þetta okkur á að tækninýjungar sem okkur finnst e.t.v. vera ofaukið nú verða fljótlega nauðsynlegar og enda svo sem úreltar.

Úr moldarkofunum

Það getur vissulega verið pirrandi að kaupa tölvu dýrum dómum og horfa síðan upp á hana dragast aftur úr tæknikapphlaupinu frá þeirri sekúndu, liggur við, sem hún er ræst upp í fyrsta skiptið. Því hefur þetta viðhorf, að nú sé hreinlega komið nóg, öðru hvoru látið á sér kræla. Skiljanlegt, svo sem, en ekki mjög skynsamlegt.

Tölvunotendur hafa nefnilega síðustu ár ekki heldur farið varhluta af kostum þessarar hröðu þróunar. Við könnumst flest við að hafa næstum rekið upp óp þegar nýja tölvan framkvæmdi verkefni á augabragði sem gamli jálkurinn hefði þurft að berjast við með urri og surgi mínútum saman – og jafnvel gefist upp á miðri leið. Fyrir utan það hvað tölvurnar eru miklu fjölhæfari nú en þær voru fyrir nokkrum árum. Það er ekki svo ýkjalangt síðan, til dæmis, að eina einfalda aðferðin við að koma efni út úr tölvunni var að vista það á diskling eða senda með tölvupósti, sem var þó ekki auðvelt vegna þess að disklingarnir gátu bara vistað 1,4 MB og nettengingarnar voru löturhægar. Geislaskrifarar og síðar DVD skrifarar hafa valdið byltingu hvað þetta varðar og nú eru að auki komnir tónlistarspilarar og USB minnistæki sem geta líka geymt gögn – en það er næstum óþarfi, því með háhraða nettengingu er maður hvort eð er enga stund að senda stórar skrár milli staða. Nettengingarnar eru svo sér kapítuli út af fyrir sig, því eins og sjá má af frétt hér annars staðar í blaðinu eru um 50.000 íslensk heimili með DSL háhraðanettengingu, sem vart var í boði fyrr en fyrir örfáum árum. Umbyltingin er ótrúleg – á fimm árum höfum við skriðið út úr moldarkofum innhringitenginganna og inn á hraðbraut háhraðatenginganna.

Af hinu góða

Frá því að almenningstölvur komu fram á sjónarsviðið að einhverju ráði fyrir um það bil 20 árum hefur ástandið verið stöðugt þannig að fólk hefur getað horft tvö til þrjú ár aftur í tímann og spurt sig: „Hvernig komst ég af með svona handónýtt og kraftlaust hró?“ Þó svo erfitt sé að ímynda sér það nú, þá verður innan nokkurra ára litið á þann tölvubúnað sem við notumst við um þessar mundir sem afskaplega forneskjulegan og óspennandi. Sem er frábært, jafnvel þó það þýði að við þurfum á næstu árum að endurnýja heimilistölvuna og tölvukerfi fyrirtækisins enn einu sinni með tilheyrandi kostnaði. Það mun nefnilega líka þýða að tölvurnar verða farnar að framkvæma nýja og spennandi hluti sem hjálpa okkur við að gera meira með tækninni, hvort sem það er við vinnu eða afþreyingu. Tæknikapphlaupið er nefnilega af hinu góða – jafnvel þótt það geti oft á tíðum tekið á taugarnar.