arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Þetta helst (BJ)

Mér fannst gaman að því að sjá í Mogganum fyrirsögnina „Benedikt var maður kvöldsins.“ Ég geymdi mér að lesa fréttina. Það er næstum jafngaman að sjá þetta og að heyra upptalningu á hátíðahöldunum á 17. júní um land allt. Það jafnast þó ekkert á við það fréttaefni nema ef vera skyldi upptalning á tölum um kjörsókn í hádegi á kjördag. „Á Hvolsvelli höfðu 32 kosið klukkan 11 en það voru 11,3% íbúa á kjörskrá. Fyrir fjórum árum var kjörsókn á sama tíma 11,7% eða heldur meiri en nú.“

Margir blaðamenn hafa ekkert fréttanef. Þeir átta sig ekki á því hvernig á að spyrja þegar viðmælandinn víkur sér undan aðalspurningunni, hvað þá að þeir ráði við það þegar hann kemur með eitthvað nýtt inn í viðtalið. Svo vantar þá marga alla bakgrunnsþekkingu. Um daginn var ég að tala við ungan mann sem er prófarkalesari. Hann telur að á vefnum mbl.is sé ákveðinn hópur starfandi sem hafi það hlutverk eitt að setja villur inn í fréttirnar: Stafsetningarvillur, málvillur og staðreyndavillur. Vefurinn er vinsælasti fréttamiðill þjóðarinnar og það er dapurlegt að sjá það metnaðarleysi sem þar kemur oft fram. Á sínum tíma var Mogginn mjög hrokafullt blað. Að hluta til var það vegna þess að það var betra en öll önnur blöð og átti innistæðu fyrir hrokanum. Nú er það komið langt á yfirdráttinn.

Tvö dæmi: Fyrirsögnin á viðtali við Steinunni Valdísi var: Þar sem er vilji er vegur. When there is a will there is a way. Kannski er þetta þingmaðurinn sjálfur sem talar svona en Mogginn velur amk fyrirsögnina. Svo talar einn tónlistarskríbentinn um að taka eitthvað með korni salts. Hvers vegna ekki bara skrifa blaðið á ensku?

Ég hef ekki séð leiksýningu nafna míns Erlingssonar. Ég þjáist nefnilega af hræðilegum fordómum. Fyrir tíu árum eða svo sá ég hluta af verki hans Ormstungu. Það var skelfilega leiðinlegt og leiðir okkar skildu í hléi. Að vísu var þá meðleikari sem mér skilst að ekki sé núna. Allir tala um hvað þetta sé óskaplega skemmtilegt. Ég er búinn að sjá tvær sýningar á Landnámssetrinu í Borgarnesi og ætti eflaust að bæta þessari við. En þessi salur er eins og salurinn þar sem Ormstunga var sýnd heima hjá foreldrum Benedikts. Það er ekki hægt að ganga út í miðju leikriti án þess að allir verði þess varir. Ég tek ekki sénsinn.

Svo beið ég spenntur eftir hver fengi fálkaorðuna. Ég fékk enga í þetta skipti. Sverrir Hermannsson fékk orðu. Mér datt í hug að það væri vegna þess að hann hefði ekkert skrifað í Moggann í þrjá daga í röð. En þetta var þá Sverrir Hermannsson safnamaður á Akureyri. Hann fékk riddarakross fyrir stofnun Smámunasafnsins og framlag til verndunar gamalla húsa. Sverrir bankastjóri og kommissar er að vísu oft í smámunum en hefur eflaust ekki lagt mikið á sig til þess að vernda gömul hús. Það er reyndar svolítið fyndið að flokkurinn sem hann stofnaði á sínum tíma til þess að hefna sín á Davíð Oddssyni (enginn veit eða skilur fyrir hvað) er nú helmingi stærri en þegar Sverrir réði þar ríkjum og vinir hans Kristinn H. Gunnarsson og Jón Magnússon komnir á þing en Sverrir og fjölskylda komin í aðra vist.

Mikið vildi ég að einhver semdi annað 17. júní lag.

Benedikt Jóhannesson
Allir ósammála

Á fjögra ára fresti velja Íslendingar nýjan hóp til þess að sitja á Alþingi. Þó að oft sé talað um fjórflokkinn í gamni og alvöru duga landanum varla sjö flokkar til þess að rúma allar þær skoðanir sem þeir vilja koma á framfæri. Samt virðast allir flokkar nálgast miðjuna meir og meir og oft er erfitt að heyra hvaða flokki frambjóðendurnir tilheyra þegar þeir eru að svara spurningum. Fyrir kosningar virðist auðveldast að sameina menn um alls kyns vitleysu því að það kostar ekkert að segjast ætla að lækka skatta og hækka útgjöld. Ef loforðin væru efnd væri það líka á kostnað kjósenda. Ross Perot, sem bauð sig fram í Bandaríkjunum, hafði slagorð sem hæddist að hefðbundnum stjórnmálum, slagorð sem sumir brostu að en því fylgdi líka mikil alvara: „Látum börnin borga.“ Oft er það nefnilega svo að afkomendurnir erfa ekkert nema skuldirnar eftir eyðslufyllerí hjá fyrri kynslóðum.

Deila má um hæfni frambjóðenda, heiðarleika og einlægni. Menn ná ekki æðstu metorðum nema vera mjög metnaðarfullir. Þó eru örugglega flestir þannig að þeir vilja gera sitt besta þegar þeir eru komnir í ábyrgðarstöður. Ólíklegt er einhver setjist í ráðherrastól beinlínis til þess að leggja fjárhag ríkisins í rúst eða hygla sér og sínum persónulega. Ekkert er óeðlilegt við það að með nýjum ráðherra eða bæjarstjóra komi nýir ráðgjafar. Stjórnmálamenn vilja ekki þurfa að byggja á ráðum manna sem eru ósammála þeim í grundvallaratriðum. Verra er þegar flokkarnir geta varla ráðið dyravörð eða ritara nema hann sé með rétt flokksskírteini. Áður fyrr var slíkt reglan. Nú hefur það minnkað mikið hjá ríkinu en virðist tíðkast nokkuð hjá sveitarfélögum. Flestir embættismenn ættu þó að vera svo trúir í sínu starfi að stjórnmálaskoðanir þeirra skipti engu máli.

Ef vel er að gáð er þó oft miklu fleira sem sameinar Íslendinga en sundrar. Ég þekki ágætlega fólk með mjög margvíslegar stjórnmálaskoðanir. Eða kannski ætti ég að segja að ég þekkti fólk sem kýs með margvíslegum hætti. Því að mjög oft finnst mér að þetta fólk hafi sömu skoðun og ég á mikilvægum málum. Kannski eru það helst leiðirnar sem menn greinir á um. Mín skoðun er sú að oftast sé einfaldasta leiðin sú besta, leið þar sem miðar í rétta átt. Aðrir vilja skipta fólki í flokka eftir kyni, búsetu og aldri þar sem sumir njóti sérkjara. Markmiðið er engu að síður það sama, að bæta hag almennings. Ætli það sé ekki einmitt það sem sameinar flesta stjórnmálamenn þó að menn greini á um hvorum megin við miðjuna menn vilji sækja að því markmiði?

Benedikt Jóhannesson
Gloríur blaðamanna (BJ)

Blaðamenn eru í miklu stuði þessa dagana. Þegar Birgir Leifur Hafþórsson kylfingur átti eftir síðasta daginn á golfmóti sagði fréttamaður Stöðvar 2: „Nú vonum við að Birgir Leifur geri gloríur í dag.“ Honum varð að ósk sinni og Birgir Leifur átti tvo „skolla“ í lokin og endaði í verri stöðu en hann byrjaði.

Í Fréttablaðinu er sagt frá því að Sarkozy hafi fengið 57% atkvæða og hafi unnið með 6% mun. Fékk Royal þá 51%?

Sérfræðingur Samfylkingarinnar í kosningum, Eiríkur Bergmann telur að merkustu tíðindin af forsetakosningunum nú séu góð þátttaka? Maður sér fyrir sér fólk vera að ræða um kosningarnar eftir aldarfjórðung: „Það var einmitt árið 2007 sem kosningaþátttakan var svo góð, en ég man ekki hver var kosinn forseti.“

Á sunnudaginn þegar vika er til kosninga er fimm dálka fyrirsögn á forsíðu Morgunblaðsins: „Plötusala hefur aukist verulega á Íslandi“. Um fátt var rætt meira en þetta á heimilum landsins um helgina. „Veruleg aukning á plötusölu“ er tvímælalaust stærsta fréttin síðan myndirnar af hæstaréttardómurunum birtust.

Þeirri skoðun hefur áður verið lýst á þessum slóðum að Gestur Jónsson hafi náð að auka virðingu sína á Baugsmálinu, einn manna. Um daginn veltu samt margir því fyrir sér hvað hann væri að fara þegar hann tók það sérstaklega fram að Jón Ásgeir hefði margt manna í vinnu í Bretlandi. Hvað kom það þessu máli við? Skiptir nokkuð annað máli en sekt eða sakleysi, ekki hvað menn gera eða hve margir vinna hjá þeim.

Ég sá í návígi fyrstu viðbrögð þriggja einstaklinga við Baugsdómnum í síðustu viku. Hægt var að lesa stjórnmálaskoðanir þeirra út úr svipnum á þeim þegar þeir sáu niðurstöðuna. Það er dapurlegt því að pólitík á ekki að skipta neinu máli í réttarkerfinu.

Þjóðin beið spennt eftir því hvernig blöðin myndu segja frá Baugsdómnum. Og þau brugðust ekki. Mogginn sagði frá því að menn hefðu verið sakfelldir en Fréttablaðið frá því að dómnum yrði áfrýjað. Fréttamennska alveg óháð tengingu blaðanna við fréttina.

Kannski kemur það ekki mest á óvart hvernig sagt er frá því sem fjölmiðlar setja fram heldur að í þessum fréttaannál síðustu daga er engin frétt um kosningarnar sem verða á Íslandi eftir fimm daga. Blaðamenn hafa meiri áhuga á því að gera gloríur en að fjalla um það sem mestu máli skiptir.

Verst að þeir vita ekki hvað það þýðir.

Benedikt Jóhannesson

PS mbl.is lætur ekki sitt eftir liggja. Í grein um hljómsveitina Dimmu Borgir 7.5. segir: ,,Bassaleikarinn Vortex er spurður að því hvort sveitinni langi til að spila á einhverjum stað sem hún hafi ekki komið til. „Já, á Íslandi," svarar hann.''

Ósköp er fallegt að gefa upprennandi blaðamönnum líka tækifæri á gloríum. Sérstaklega með því að leyfa þeim að skrifa það efni sem mest er lesið.

Svo ætlar listahátíð að láta ,,risessu'' ganga um borgina og takast á við risa. Í gamla daga hétu þær skessur.
Þykir vænna um hross en Kópavogsbúa (JGH)

Ég hef alltaf jafngaman af því þegar birtar eru rannsóknir um að vín sé hollt. Hver kannast ekki við vísindin um að glas af rauðvíni á dag styrki hjartað. Í gamla daga var stundum talað um að fá sér eitthvað hjartastyrkjandi, en það var áður en rauðvín komst í tísku. Nýjastu tíðindin úr heimi vísinda og víndrykkju birtust í Mogganum í morgun. „Jarðarber eru góð fyrir heilsuna og neyti maður þeirra í formi kokkteils eru þau jafnvel enn hollari, samkvæmt nýrri rannsókn sem birt var í tímaritinu Journal of the Science of Food and Agriculture. Áfengið virðist nefnilega auka andoxunareiginleika berjanna.“

Í jarðarberjafréttinni, sem ber yfirskriftina Gerir áfengi ávöxtinn hollari?, segir ennfremur að séu jarðarber sett í áfengi þá slái þau á sindurefni sem valdi „fjölda sjúkdóma“ og séu talin ein helsta ástæða öldrunar. Þá sagði að vínandi gerði brómberjum gott. Þarna var fréttin á góðglöðu róli. E n þá var öllum að óvörum talað við einhvern dr. Frankie Phillips hjá bresku manneldissamtökunum og verður ekki annað sagt en að hann hafi „frankie-steinað“ fréttina því hann fór að vara við of mikilli áfengisneyslu. „Þótt þessi rannsókn bendi til þess að jarðarber í vínanda hafi aukna andoxunareiginleika þá hefur áfengi eftir sem áður klárlega frumuskemmandi áhrif.“

VÆNNA UM HROSS EN KÓPAVOGSBÚA. Önnur skemmtileg frétt í vikunni er auðvitað stríðið á milli Kópavogs og Garðabæjar. Það er komið í ljós að Garðbæingum þykir vænna um hross en fólk – eða að minnsta kosti þykir þeim vænna um hross en Kópavogsbúa. Gunnar Birgisson, bæjarstjóri í Kópavogi, fór í stórinnkaup fyrr í vetur þegar hann keypti svonefnt Glaðheimasvæði af hestamönnum í Gusti í Kópavogi – og græddi tvo eða þrjá milljarða á því, ef ég man þetta rétt. Allir eru núna ólmir í lóðir og vilja byggja og græða. En viti menn. Brugðið var fæti fyrir dr. Birgisson. Sagt var frá því að umhverfisráðuneytið hefði synjað staðfestingu á skipulagi þessa svæðis og að núna þurfi hugmyndir Kópavogsbæjar að fara fyrir einhverja samvinnunefnd um svæðisskipulag. En í þessari samvinnunefnd virðist mjög lítil samvinna því Gunnar Einarsson bæjarstjóri í Garðabæ, er ekki sáttur við hið nýja hverfi og segir að umferðaræðar á þessu svæði anni ekki þeirri auknu umferð sem fylgi byggð á Glaðheimasvæðinu. En aldrei kvörtuðu Garðbæingar yfir hrossunum í Glaðheimum. Það er því ekki gleði í Glaðheimum heldur stríð. Sem gamall Kópvogsbúi held ég með mínum manni. Það var gott að búa í Kópavogi!

Sættir í sjónmáli? Ég held að það finnist ekki lausn á stríðinu á milli Kópavogs og Garðabæjar nema þeir Gunnarar setjist niður um helgina og fái sér ávexti saman. Það hefur oft verið etið mikið af jarðarberjum í hesthúsahverfinu í Glaðheimum í gegnum tíðina. Stundum varð vegakerfið þarna meira að segja tvöfalt eftir mikið ávaxtaát og annaði allri umferð.

Af ávöxtunum skuluð þér þekkja þá!

Jón G. Hauksson

[email protected]
Kosningabarátta á Netinu

Ég veit ekki hvort lesendur hafa tekið eftir því en það eru kosningar í nánd. Og annar merkilegur punktur sem fáir vita e.t.v. af: Áhugafólk um stjórnmál notar Vefinn í sífellt meira mæli til að koma skoðunum sínum á framfæri.

Þessu komst ég að eftir geysimikla rannsóknarvinnu og yfirlegu og veiti upplýsingarnar hér með ykkur að kostnaðarlausu af einskæru örlæti.

Fræðilega séð...

En svona án gríns, þá veit maður eiginlega ekki hvort maður eigi að hlæja eða gráta yfir öllu því flóði pólitískra blogg- og spjallsíðna sem hafa sprottið upp síðustu mánuði. Eftir að Mogginn fann upp bloggið fyrir nokkrum misserum hafa nær allir stjórnmálamenn sem vettlingi geta valdið sett upp bloggsíðu og dæla þar inn spennandi fréttum af flakki sínu um landið, skoðunum á síðustu viðmælendunum í Silfri Egils og túlkunum á skoðanakönnunum þar sem allir eru sigurvegarar að vanda.

Þetta er vissulega skemmtileg viðbót við pólitíska umræðu og færir stjórnmálamennina nær almenningi að mörgu leyti. Margir leyfa svo athugasemdir við bloggfærslur sínar þar sem, fræðilega séð, ættu að geta myndast skemmtilegar umræður um landsins gagn og nauðsynjar.

Það verður þó að segjast eins og er að umræðurnar sem finna má um pólitík á Netinu eiga það ansi oft til að vera á mörkum þess að teljast mannskemmandi. Menn eru fljótir ofan í skotgrafirnar og erfitt er að halda umræðu á sæmilega háu plani.

Kosningaandrúmsloftið ekki það heilnæmasta

Bloggið getur vissulega verið öflugt tól til að halda málum á lofti eftir að hefðbundnir fjölmiðlar missa áhugann og einnig geta bloggarar oft vakið athygli á málum sem e.t.v. hefðu ekki annars náð augum hefðbundinna fjölmiðla. En svona rétt fyrir kosningar ber meira á miður skemmtilegum hliðum þessa annars merkilega miðils. Dylgjur, aðdróttanir og smámunasemi verða meira áberandi og menn og málefni eru einungis til í svart/hvítu – annað hvort algerlega alslæm eða fullkomlega frábær, þannig að lítið gagn er að því flestu fyrir þann sem vill óhlutdræga og upplýsta umræðu.

En svona erum við jú víst, og bloggið er í eðli sínu þannig miðill að hann endurvarpar einfaldlega því sem fólki finnst hverju sinni. Málið er bara að sennilega hefur það aldrei fyrr verið jafn greinilegt hve óheilnæmt kosningaandrúmsloftið er oft fyrir mannsandann.

En sumir virðast hafa gaman af þessu...

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá AP almannatengslum og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims. EM> P>
Vúdú-hagfræði snýr aftur hjá Samfylkingunni (BJ)

Samfylkingin hefur boðað nýja efnahagsstefnu. En þegar hún er skoðuð betur er hún gamalkunnug. Þegar Ronald Reagan bauð sig fram til forseta Bandaríkjanna lagði hann megináherslu á þrennt: Að lækka skatta, auka útgjöld til hermála og að ná jafnvægi í ríkisfjármálum. Þessi stefna vakti aðhlátur andstæðinga frambjóðandans og jafnvel samflokksmaður hans og síðar varaforseti, George Bush eldri, kallaði hugmyndir hans vúdú-hagfræði.

Skattalækkanir

Samfylkingin hefur nú boðað „ábyrga efnahagsstefnu“ og því til staðfestingar er nú búið að gefa út Rautt kver. Í því er lögð áhersla á jafnvægi. Miklu rými er þó varið í að boða skattalækkanir í formi hækkaðs persónuafsláttar. Í kverinu segir. „Í ljósi þessarar miklu aukningar í umsvifum hins opinbera sætir furðu að áhrif skatta og tilfærslna til þess að jafna kjör fólks hafa orðið máttlausari á þessu tímabili en áður var.“ Má af þessu ráða að Samfylkingin vilji beita sér fyrir tekjujafnandi skattkerfi. En í vúdú-hagfræðinni er ekki allt sem sýnist. Rauða kverið skammast yfir því að barnabætur og bætur almannatrygginga séu tekjutengdar. Slíkt kerfi er einmitt tekjujafnandi. Berum orðum segir í kverinu: „Í því sambandi ber að leggja á ráðin um að hækka bæði skattafslátt og barnabætur.“ Með öðrum orðum: Lækkum skatta og hækkum útgjöld.

Auk þess segir kverið að athuga beri áhrif þess að skattleggja tekjur úr lífeyrissjóði sem fjármagnstekjur. Sem sé lækka skatta lífeyrisþega úr 36% í 10%. Sannarlega ábyrg hugmynd sem athuga þarf vandlega.

Það er hugsanlegt að Samfylkingin ætli ekki bara að lækka skatta því í Rauða kverinu segir: „Jöfnunaráhrif tekjuskattkerfisins þar að endurmeta.“ Þetta þýðir væntanlega að skattaprósenta verði hækkuð. Í kverinu eru engar tölur um skatthækkanir eða hækkun persónuafsláttar. Ef persónuafsláttur fer í 125 þúsund krónur á mánuði þarf almenna skattprósentan að hækka í um 50% til þess að skatttekjur ríkisins séu óskertar. Er þetta stefna Samfylkingarinnar? Það er mikilvægt að vita það fyrir kosningar.

Aukin útgjöld

Auka á stuðning við starfsmenntun og við rannsóknir og þróun í atvinnulífinu. Stórauka þarf menntun, efla símenntun og endurmenntun. „Menning, menntun og heilbrigði haldast í hendur og efla mannauðinn, mikilvægustu auðlind þjóðarinnar. Til að renna fleiri og styrkum stoðum undir allt þrennt þarf aukið fé“, segir í kverinu rauða (auk þess sem barnabætur skulu hækkaðar).

Jafnvægi

Fyrsta setningin í Rauða kverinu er: „Jafnvægi í efnahagsmálum á grundvelli traustrar stöðu í fjármálum og peningamálum er í senn forsenda varanlegra framfara í þjóðarbúskapnum og jafnréttis í samfélaginu.“

Þannig er Samfylkingin orðin fullnuma í Vúdú-hagfræðinni.

Benedikt Jóhannesson
Skattar Jóhönnu hækka en mínir lækka (BJ)

Ég sá það að Jóhanna Sigurðardóttir var að mótmæla skattahækkunum í Blaðinu. Ég skildi ekki greinina, en hugsaði með mér, öðru vísi mér áður brá. Annars hélt ég að skattar væru að lækka. Ég var heppinn eins og 365 miðlar og fékk endurgreiðslu frá skattinum.

Heimkoman úr fríinu var óvenju gleðileg í þetta sinn. Ekki það að oftast er ósköp gott að komast heim, en á þessum tíma árs liggur oftast glaðningurinn frá skattinum fyrir og hann er misskemmtilegur. Einhvern tíma fékk ég upphringingu frá launagjaldkeranum sem sagði mér að nú yrði ég að borga með mér það sem eftir var ársins, skattbyrðin væri slík. Það reyndist reyndar ekki vera rétt, ég hafði klikkað eitthvað á tölvuframtalinu. Þetta varð meira að segja til þess að leiðbeiningum við framtalið var breytt árið eftir til þess að ratar eins og ég gætu skilið þær.

Mér heyrist að margir séu að hækka í tekjum þetta árið og skattarnir þar með. Kannski er þetta það sem Jóhanna á við. Mér finnst að nú eigi að lækka skattprósentuna myndarlega þannig að einstaklingar hefi sama hag af því að fá há laun eins og fyrirtæki af því að græða. Þá græða allir og ríkið líka þegar upp verður staðið.

Á meðan ég var úti sá ég að Bakkabræður keyptu símann á 66,7 milljarða. Svona tapar maður alltaf á því að vera fjarri góðu gamni. Og þeir reyndar líka. Ég hefði selt þeim minn fyrir helminginn af þessari fjárhæð.

PS Ég skrifaði ágætan pistil í fyrra sem hét Bönn og leynd. Ég ætla ekki að skrifa hann aftur en menn geta lesið hann hér.

Benedikt Jóhannesson
Á móti straumnum (BJ)

Þessa dagana munu menn í stórhópum fordæma KEA fyrir að banna forstjóranum að fara í fæðingarorlof í sex mánuði (eða var það ár?) Allir verða sammála um að þetta séu forneskjuleg vinnubrögð. Oft er talað um að forstjórinn sé heilinn í fyrirtækinu. En í KEA er forstjórinn allt fyrirtækið.

Það er ódýrt að tala um forneskjuleg vinnubrögð í fornfálegu fyrirtæki. En í fyrirtækjum er nauðsynlegt að einhver vinni. Þjóðverjar og Frakkar eru núna að súpa seiðið af vinnulöggjöf sem nánast bannar vinnu. Kannski ekki, en löggjöfin fjallar fyrst og fremst um frítíma, kröfur til atvinnurekandans, ósveigjanlegan vinnutíma, langan uppsagnarfrest og önnur réttindi starfsmanna.

Fæðingarorlofinu var á sínum tíma ætlað að jafna aðstöðumun kynjanna á vinnumarkaðinum. Karlar gætu líka tekið sér frí. En hjá fyrirtækjum, gömlum og nýjum, er það grundvallaratriði að einhver vinni. Þeim mun betur sem unnið er, þeim mun betur gengur.

Sumir segja að almennir starfsmenn eigi ekki að eiga þátt í velgengni fyrirtækja almennt, því að þeir hafi sáralítil áhrif út fyrir sitt eigið svið. Aðeins forstjóri og stjórn hafi áhrif á fyrirtækið í heild. En í KEA fer þetta saman, starfsmennirnir og forstjórinn eru einn og sami maður. Og það hlýtur að hafa mikið að segja ef aðalmaðurinn, eini maðurinn, fer frá í langan tíma.

Er það sanngjarnt að ráða mann í stað forstjórans í eitt ár og láta svo nýja manninn fara? Það er auðvitað gott að hlúa vel að börnum sínum. Eflaust eru sálfræðingar á öðru máli, en ég hefði talið að á mörgum æfiárum barna væri mikilvægara að hafa báða foreldra heima en því fyrsta. Mín börn sváfu mikið fyrstu mánuðina.

Hvað ætli hann viti um þetta, karlhlunkurinn og fyrirtækjarekandinn? Svosem ekki annað en eigin reynslu. Þannig hagaði til hjá okkur að ég var mest heima yfir elsta barni okkar hjóna í hálft ár eða svo. Konan var að ljúka námi. Þetta var eiginlega engin ákvörðun heldur fannst okkur það báðum sjálfsagt. Ágætt hefði verið að vera á kaupi við þetta, en það kom ekki til þá. Samt gekk það alveg kauplaust.

Ég er ekki bundinn þessu barni meiri eða minni tilfinningaböndum en hinum. Fæðingarorlof er lúxus sem er ágætt að geta veitt sér. En það eru fæstir í þannig störfum að fyrirtækin verði ekki vör við það ef þeir hverfa á brott. Fyrirtæki sem ekki verður vart við að forstjórinn hverfi er vamdfundið.

Þess vegna ætla ég ekki að fordæma gömlu framsóknarmennina þó að þeim finnist það ótækt að forstjórinn hverfi. Jafnvel þó að flestum finnist þeir liggja vel við höggi.

Benedikt Jóhannesson
Í versta ham? (BJ)

Ég ætlaði að kalla þessa grein „Eggert fallinn?“ en svo hugsaði ég með mér að það yrði allt of dýrt fyrir mig. Ég hef ekkert sérstaklega gaman af því að sjá West Ham tapa, en um helgina varð ég ósköp ánægður. Ég er nefnilega í þeim fámenna hópi Íslendinga sem heldur með Tottenham. Ég fylgist samt ekkert með þeim og get lítið sagt um sögu liðsins. Ég ákvað bara á sínum tíma að halda með þeim. Ég fór yfir stigatöfluna einhvern tíma þegar ég var yngri en tíu ára og sá að þeir voru meðal efstu liða. Einhverja varð ég að velja og stóð við þetta val. Síðan hefur liðið aldrei hampað Englandsmeistaratitlinum. Unnið einhverja bikara með margra ára millibili og stundum verið ofarlega. En um helgina unnu mínir menn West Ham á síðustu stundu. Fjögur-þrjú er ekki slök úrslit eftir að þeir höfðu lengst af verið undir.

West Ham var aldrei sérstaklega áhugavert lið í mínum huga. Áttu að vísu lykilmenn í heimsmeistaraliði Englendinga 1966 (engir titlar þar síðan, næstum eins og hjá Tottenham). Mér fannst þetta alltaf skrítið nafn á liði og man að við snerum út úr því. Mér sýnist þeirra saga frá 1966 vera talsvert dapurlegri en minna manna. Þangað til Eggert Magnússon tók það upp á sína arma. Sagt er að Eggert hafi greitt tíu milljarða króna fyrir liðið. Þeir hafa ekki verið sigursælir síðan. Unnu að vísu Man. United, en ég man ekki eftir því að þeir hafi unnið leik eftir það. Það svolítið erfitt að átta sig á því hvers vegna Eggert keypti West Ham. Íslendingar eru að vísu reynsluboltar úr enska boltanum eftir að hafa keypt og rekið Stoke til skamms tíma. Samt fannst manni þetta djörf ákvörðun. Ég veit að tíu milljarðar eru ekki miklir peningar fyrir Eggert sem í ensku pressunni er nefndur „the Biscuit Baron“ eða kex kóngurinn. Samt velti ég því fyrir mér hvort þetta hafi verið sterkasti leikurinn í stöðunni. Kannski lumar Eggert á leynivopni og vonandi verður hann sigursæll núna þegar „mínir menn“ eru búnir að spila við hann. Ég sé það í ensku pressunni að Eggert er bara sagður tala við leikmennina sem hann hefur sjálfur keypt. Það er eðlilegt því að hinir geta ekki neitt og eyða nóttinni í fjárhættuspil.

Ég fór á listaverkauppboð í gærkvöldi. Flestar myndirnar fóru á svipuðu verði og sagt var í skránni. Sumar á minna. Kjarval fór til dæmis á um milljón. Ágætar myndir fóru á lægra verði en ég hefði verið til í að greiða fyrir þær – ef ég hefði verið til í að greiða fyrir þær, en ég mætti staðráðinn í því að láta ekkert í mér heyra og stóð við það. Nokkrar myndir fóru á háu verði, sumar á allt of háu verði. Að minnsta kosti fyrir minn smekk. Hafi menn ætlað að láta vita hve ríkir þeir væru varð þeim á, því að það þekkti enginn þessa menn. Líklega hafa þeim bara þótt myndirnar fallegri en hlutabréfin.

En það var engin hækkun yfir línuna. Í Kaupmannahöfn urðu menn greinilega hálfvitlausir yfir mynd sem ég velti því fyrst fyrir mér hvort væri fölsuð. Það var hún víst ekki en ég held að uppboðshaldarinn hafi verið nær réttu verði en kaupandinn. Stundum hafa menn bara svo mikla peninga að þeim dettur ekki neitt í hug til þess að gera við þá.

Benedikt Jóhannesson