Lokað hjá Andrési (JGH)

Þegar ég sá fréttina um að búið væri að loka versluninni Hjá Andrési við Skólavörðustíg varð mér svolítið brugðið. Ekki það að ég væri þar fastagestur. Ég held að ég hafi komið þar inn þrisvar eða fjórum sinnum. Eftirminnilegasta heimsóknin var sú fyrsta. Hún var þegar við bekkjarbræðurnir í menntó ákváðum að klæðast kjólfötum á dimmisjón og skunduðum upp á Skólavörðustíg til að máta múnderingar hjá Andrési. Við hlógum að þessum mörgæsafatnaði og töldum okkur yfirtrompa alla aðra á stundinni stóru. Þetta var í þá daga þegar menntskælingar klæddust mussum, lopapeysum, Álafossúlpum og lélegum skóþveng; snobbuðu niður á við. Þess vegna voru kjólföt brandarinn okkar. Þau komu sér að vísu ekki vel í nepjunni á dráttarvögnunum sem dregnir voru af dráttarvélum út um allan bæ á þessum kalda apríldegi fyrir þrjátíu og þremur árum. En það var sól í sinni undir pípuhöttunum.

Lokað hjá Andrési! Það er raunar magnað að í sömu vikunni loki tveir aldraðir atvinnurekendur verslunum sínum við Skólavörðustíginn. Ásgeir Höskuldsson, kaupmaður og eigandi Hjá Andrési, hætti og lokað verslun sinni í síðsta sinn; stoltur og þakklátur. Það gerði líka Jórunn Brynjólfsdóttir, 97 ára íbúi á Grund, sem hætti rekstri verslunar sinnar og lokaði í síðasta skiptið í vikunni. Hún tók leigubíl í vinnuna undanfarin ár. Sami bílstjórinn náði í hana á hverjum morgni. Jórunn hætti um tíma eftir að hún varð pensjónisti og seldi verslun sína. En henni leyddist og opnaði nýja búð við Skólavörðustíginn, Verslun Jórunnar Brynjólfsdóttur. Það var nærveran við viðskiptavinina sem hún saknaði mest.

Ásgeir Höskuldsson og Jórunn Brynjólfsdóttir höfðu á orði við fréttamenn hve þakklát þau væru fyrir að hafa átt trygga viðskiptavini og nágranna við Skólavörðustíginn. Vinnan hefur ekki verið þeim kvöð heldur hefur hún drifið þau áfram; verið gefandi. Þau eru öldungar sem skella í lás, ánægðir. Jórunn segir við Morgunblaðið um viðskiptavini sína: „Þeir eiga ekki eftir að sakna búðarinnar meira en ég þeirra.“

Fyrir rúmum tólf árum kynntist ég kunnum athafnamanni hér í bæ, Ásgeiri Jónssyni, framkvæmdastjóra og eiganda Hegra við Borgartúnið. Hann lést í nóvember árið 2005, tæpra 92 ára. Hann átti húsnæðið sem Heimur og Frjáls verslun eru í, en sonur hans Jón er núna húshaldarinn. Ég ræddi oft við Ásgeir um það hvers vegna hann væri enn að atast þetta í viðskiptum á gamalsaldri. Hann svaraði því til að vinnan héldi honum gangandi; skerpti hugann á hverjum degi; væri hans lífgjafi og lífsneisti. Hann sagði að mestu mistökin, sem flestir aldraðir gerðu, væri að kaupa sér strigaskó og íþróttagalla, þegar þeir yrðu pensjónistar, og létu lífið eingöngu snúast um gönguferðir. Gönguferðir væru í sjálfu sér góðar, en það þyrfti ekki síður að rækta hugann og að atgangur dagsins væri hans neisti. Ásgeir var 87 ára þegar hann byggði heila hæð ofan á Hegrahúsið við Borgartúnið. Hann kom á hverjum degi, líka á laugardögum og sunnudögum. Staldraði þá aðeins styttra við. Ataðist í arkitektum, rafvirkjum og smiðum – þráaðist svolítið við og fór yfir teikningar. Hann vann nánast fram á síðasta dag. Þegar kallið kom fór hann svo að segja beint úr vinnunni og upp á sjúkrahús, þar kvaddi hann; sáttur.

Öldungar í atvinnurekstri. Það er sagt að vinnan göfgi manninn. Það er ekki ofsögum sagt. Það er búið að loka í síðasta sinn Hjá Andrési og Verslun Jórunnar Brynjólfsdóttur. Sögur þeirra og þakklæti þegar dagur var að kvöldi kominn við Skólavörðustíginn voru örugglega á meðal eftirminnilegustu frétta vikunnar.

Jón G. Hauksson

[email protected]