arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Sigurgleði og meinfýsni (BJ)

Ég hef gaman af fótbolta og síðan ég var átta ára hef ég verið Valsari. Þess vegna hef ég mest gaman af því þegar Valur vinnur fótboltaleiki. Ég hef næstmest gaman af því þegar KR tapar leikjum. Auðvitað á maður ekki að hafa gaman af óförum annarra en það er eitthvað við KR-inga sem verður til þess að þeir eru sérstaklega illa þokkaðir af andstæðingum sínum. Einhver vildi tengja þetta við pólitík og segja að KR-ingar væru kjarninn úr Sjálfstæðisflokknum, en ef ég man rétt er Mörður Árnason KR-ingur og þó að mig gruni að hann sé íhald inn við beinið þá er hann örugglega ekki í innsta hring Sjálfstæðisflokksins.

Framarar eru ekki allir Framsóknarmenn þó að Alfreð Þorsteinsson hafi verið foringi þeirra um árabil. Það eru margir ágætismenn í Fram og ég hef ekkert gaman af því að sjá þá tapa (nema fyrir Val). Víkingar og Þróttur voru hálfgerð grínlið þegar ég var lítill og maður vorkenndi þeim en vissi að alltaf átti að vera góður við minni máttar.

Um daginn gerðu Valur og KR jafntefli. Þannig endaði líka fyrri leikur þeirra í sumar. Auðvitað hefði það ekki átt að fara með mann nema hvað jafnvel hörðustu KR-ingar játuðu að þetta væru mjög ósanngjörn úrslit. Þeir urðu númer tvö í Íslandsmótinu og við númer þrjú. Það fannst mér ekki góð niðurstaða.

En um helgina tapaði KR fyrir Keflavík í bikarkeppninni. Einhvern tíma var mér sagt að maður ætti að halda með Reykjavíkurliðunum ef Valur væri ekki að keppa og það geri ég líka nema það er ekki hægt að halda með KR.

Þegar Atli Eðvalds gekk úr Val í KR var litið á það sem drottinssvik. Atli var nánast tilbeðinn af Valsstrákum og þó að stjarna hans væri farin að dala lifði hann samt á fornri frægð. Það var erfitt að sætta sig við að hann hætti í Val. En ómögulegt að hann skyldi ganga í KR. Svo bætti hann gráu ofan á svart með því að segjast hafa haft taugar til KR alla tíð.

Það var gaman þegar Valur vann KR í bikarkeppninni eftir að Atli hafði svikið lit. Sætur sigur í vítaspyrnukeppni.

Aðrir Valsarar höfðu leikið fyrir önnur lið. Hermann fór til Akureyrar og var næstum búinn að jafna leikinn þegar Valur vann einn besta knattspyrnuleik sögunnar á Laugardagsvelli, 6-5. Ingi Björn gekk í FH. Þetta var fyrirgefið vegna þess að allir vissu að þeir voru áfram Valsarar. En Atli held ég að hafi ekki komið á Hlíðarenda síðan.

Nú kom einhver Garðar af varamannabekknum í KR yfir í Val í sumar og var vel tekið enda skoraði hann ósköpin öll. Það er ekki sama hvernig hlutirnir gerast.

Það eru margir KR-ingar ágætir, þó að þeir séu ómögulegir sem heild. Þar gildir það sem við stærðfræðingar segjum að heildin verði minni en summa einstaklinganna.

Benedikt Jóhannesson

PS. Ég sé að útvarpið ætlar að skipa sér í andstöðu við Sjálfstæðismenn á Suðurlandi. Það verður fróðlegt að sjá hvernig það verður í öðrum kjördæmum.

PPS. Eftir síðasta pistil komu menn að máli við mig, þrír alls. Ég hugsa að það séu fleiri en koma að máli við Ellert, en það var ekki nóg fyrir mig.
Push-tæknin með „kombakk“?

Þeir sem þekkja til sögu Internetsins muna væntanlega flestir eftir tímabilinu sem Push tæknin átti að valda byltingu í því hvernig Netið var notað.

Fyrir þá sem ekki vita gekk Push út á að notendur skráðu sín áhugasvið í forritum á borð við Pointcast, sem síðan sáu um að safna saman nýjustu fréttum og öðru efni um viðkomandi málefni frá hinum og þessum miðlum og birta á einum stað. Forritin ýttu með öðrum orðum efni að notendum í stað þess að notendurnir þyrftu að leita sjálfir að nýjustu og áhugaverðustu fréttunum á Vefnum.

Áhuginn skammlífur

Þetta var á árunum 1996 – 1998 eða þar um bil, á fyrstu árum netbólunnar alræmdu. Eftir talsverðar vinsældir og umtal hrundu vinsældir Pointcast þegar fyrirtæki neyddust til að banna notkun þess vegna gríðarlegs álags á netkerfi þegar forritið hóf að sækja gögn handa þúsundum starfsmanna þegar þeir mættu til vinnu og ræstu tölvur sínar. Áhugi notenda reyndist svo tiltölulega skammlífur þegar nýjabrumið var farið af tækninni og næsta æði í nettækninni tók við.

Þetta sást ekki bara í forritum á borð við Pointcast, því vefgáttir á borð við Yahoo og Strik.is hér heima buðu notendum að búa til sínar eigin stillingar á gáttunum, þar sem þeir gátu raðað þeim efnisflokkum sem þeir höfðu mestan áhuga á efst á gáttina og hent út því efni sem ekki var áhugi fyrir. Fljótlega kom hins vegar í ljós að notendur virtust hafa takmarkaðan áhuga á þessum stillingum, þannig að þróun netfyrirtækja á slíkum möguleikum dvínaði talsvert.

Risafyrirtækin komin í Push gírinn á ný

Nú síðustu misseri virðist hins vegar sem gamall draugur sé að vakna á ný, tæpum áratug eftir blómaskeiðið. Risafyrirtæki á borð við Google, Microsoft og Yahoo virðast nú hamast við að búa til ýmiss konar þjónustu sem minnir um margt á gömlu Push tæknina. Microsoft hefur til að mynda sett á markaðinn Live-þjónustuna þar sem notendur geta raðað saman efni eftir áhugasviði, birt Hotmail-tölvupóstinn sinn, veðurspá og ýmislegt annað.

Google býður notendum t.d. að sérsmíða Google news fréttasafnið, auk þess að bjóða upp á smáforritið Google Desktop. Það er nokkurs konar samansafn fjölmargra lítilla forrita sem hægt er að sérsníða á ýmsan hátt – t.d. til að sækja tölvupóst eða fréttir af ákveðnum málaflokkum og birta á skjáborðinu.

Yahoo býður svo þjónustuna My Yahoo, sem er talsvert þróuð útgáfa af gömlu sérsniðsþjónustunni sem Yahoo bauð hér áður fyrr. Þar er hægt að sérsníða fréttaflokka, birta tölvupóst, veðurspá, dagatal og ýmislegt fleira.

Keppni netrisanna um skjáborðið virðist því vera að herðast umtalsvert og vekur athygli að sjá að gömul hugmynd virðist ganga í endurnýjun lífdaga. Það verður athyglisvert að sjá hvort neytendur taka henni betur í þetta skiptið.

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá AP Almannatengslum, og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims.
Af tölvuviðgerðum

Vinnufartölvan mín var farin að haga sér undarlega. Í upphafi var grafíkin eitthvað örlítið undarleg, sem síðan magnaðist smám saman, þannig að stundum fór allt í tómt rugl á skjánum.

Ekki var nóg með það, heldur lenti ég í því öðru hvoru að tölvan fór ekki í gang þegar ég kveikti á henni. Algerlega svartur skjár. Nokkrar tilraunir þurfti þangað til hún loksins tók við sér. Þetta gat orðið ansi vandræðalegt þegar ég var á fundum og gat ekki hafið þá almennilega vegna þess að ég var alltaf að reyna að sparka tölvunni í gang.

Betunni um að kenna?

Þetta hafði byrjað að gerast fljótlega eftir að ég setti upp Beta-útgáfuna af Microsoft Office 2007 og sagði meira að segja í pistli hér fyrr í sumar að mig grunaði að Betan væri orsökin. En þegar vandinn jókst stöðugt eftir því sem leið á sumarið var eiginlega orðið ljóst að það væri eitthvað annað að pirra tölvugarminn.

Kunningi sem þekkti til tölvuviðgerða fannst lýsingin hljóma eins og eitthvað væri að móðurborðinu og því ákvað ég að nóg væri komið – tölvan þyrfti í viðgerð. Hún er hins vegar árgerð 2004 og því grunaði mig að ef svo mikilvægur vélbúnaður væri farinn gæti í versta falli orðið of dýrt að gera við hana til að það svaraði kostnaði – svona þannig séð.

Slæmar fréttir og ... góðar?!!

Því bað ég verkstæðið um að hafa samband við mig áður en lagt yrði út í kostnaðarsamar viðgerðir. Skömmu síðar var hringt og jú, móðurborðið var að geispa golunni. Góðu fréttirnar voru hins vegar þær að tölvan var enn í ábyrgð! Ja, hérna… Ég vissi svo sem að einhver fyrirtæki bjóða þriggja ára ábyrgð á fartölvum, en ég hélt að þau væru tiltölulega nýbyrjuð á því og að tveggja ára ábyrgð hefði verið á þessari. Því var skipt um móðurborðið algerlega fyrirtækinu að kostnaðarlausu og nokkrum klukkustundum síðar tölvan komin aftur inn á borð til mín alveg eins og ný.

Sem sagt – ótrúlegt en satt – þessi pistill um tölvuviðgerðir er jákvæður! Hryllingssögurnar sem maður hefur í gegnum tíðina heyrt af hræðilegri og jafnframt stjarnfræðilega dýrri tölvuviðgerðaþjónustu (og persónuleg reynsla reyndar líka) eru ekki allsráðandi og í alvörunni hægt að segja sögur af tölvuviðgerðum sem enda vel.

Það er reyndar ótrúlega jákvætt þegar boðin er þriggja ára ábyrgð á fartölvum, því það getur verið afar dýrt að skipta um íhluti og erfiðara að eiga við fartölvur sjálfur (sem hins vegar er oftar möguleiki með borðtölvurnar). Þessar tölvur eru jafnframt svo flóknar og þéttbyggðar að hættan á göllum frá framleiðanda sem stytta líftíma íhlutanna er ávallt umtalsverð. Því er mikið öryggi í því fólgið að geta treyst á að framleiðandinn taki á sig allar vélbúnaðarbilanir allt að þremur árum eftir kaup.

Bara ef það væri hægt að fá svo langa ábyrgð á hugbúnaði…

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá GCI, Grey Communications International, og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims.
Stóra stökkið

Sum skref á lífsleiðinni er ekki auðvelt að taka og nauðsynlegt að hugsa sig verulega vel um áður en lagt er af stað. Eins og til dæmis þegar verið er að íhuga að skipta um net- og símaþjónustufyrirtæki.

Það sem gerir slíkt athæfi hvað erfiðast er að sjálfsögðu hinn langi binditími sem fjarskiptafyrirtækin reyna eftir fremsta megni að snara viðskiptavini sína í. Að þurfa að binda sig í 12 mánuði við þjónustu sem vonlaust er að vita fyrirfram hvernig muni virka er afskaplega letjandi fyrir þann sem er að íhuga að skipta um þjónustu.

Gott - fyrir fyrirtækin

Vissulega bjóða sum fyrirtækin upp á að hægt sé að hefja viðskipti við þau án binditíma, en þá fylgir stofngjald – sem er haft nægilega hátt til að flestir láti sig hafa binditímann upp á von og óvon. Fjarskiptafyrirtækin eru að sjálfsögðu sátt – þau hafa tryggt a.m.k. ársviðskipti, en viðskiptavinurinn er lentur í þeirri stöðu að þurfa að punga út talsverðum upphæðum vilji hann losna undan samningi.

Þetta er svo sem skiljanlegt að sumu leyti, búnaðurinn sem fyrirtækin bjóða í árssamningum sínum kostar sitt, auk þess sem vinnan við viðskiptavininn er væntanlega hlutfallslega mest fyrstu vikurnar á meðan verið er að tengja hann og leysa vandamál sem eru e.t.v. til staðar. En um leið veldur þetta án efa því að almenningur sé síður tilkippilegur til að prófa eitthvað nýtt og haldi sig við gömlu þjónustuna einfaldlega af því að hún virkar.

Ætti ég að þora?

Af hverju er ég að tala um þetta núna? Vegna þess að í síðustu viku ákvað ég að taka undir mig stökkið stóra (með fjölskylduna í eftirdragi) og færa internettengingu og heimasíma yfir til nýs fjarskiptafyrirtækis. Ef allt gengur eins og það á að gera þýðir það lægri reikninga og hraðari nettengingu.

Hljómar eins og borðleggjandi dæmi, en engu að síður hef ég verið að humma þetta fram af mér síðustu mánuðina – fyrst vegna þess að ég var enn bundinn gamla fyrirtækinu og síðan vegna þess að ég var hræddur við það sem koma skyldi. Myndi tengingin virka almennilega og vera jafn hröð og þeir segja? En þessi nýja heimasímatækni? Verða gæði símtalanna glötuð og síminn kannski alltaf að detta út?

Brösótt byrjun - ávísun á framhaldið?

En þrátt fyrir áhættuna var loks tekin ákvörðun um að láta sig hafa það. Skrifa undir 12 mánaða samning og vona það besta. Nýja tengingin fór í gang fyrir helgi og enn er ég á nálum yfir því hvernig þetta hefur farið af stað. Netsambandið er mun hægara en ég hafði gert mér í hugarlund og eftir samtöl við þjónustulínuna hefur komið í ljós að það þurfi væntanlega eitthvað að líta betur á símtengin heima. En skemmtilegt. Ekki er enn búið að færa heimasímann milli fyrirtækja (tekur víst nokkrar vikur) en vonandi verður ekki sama vesenið með hann („Viltu tala aðeins hægar, nýja símtengingin ræður ekki við svona mörg orð á mínútu…“)

Vonandi. Vegna þess að ef þetta verður eitthvað vesen þurfum við fjölskyldan að búa við slíkt ástand í a.m.k. ár – eða borga sem samsvarar tvöföldu mánaðargjaldi til að losna úr bindingunni.

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá GCI, Grey Communications International, og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims.
Internetbindindi – er það mögulegt?

Ég fór í frí fyrir skömmu, flakkaði um landið og reyndi að sofa í tjaldi í nístingskulda – þó svo heita ætti hásumar á Íslandi. Það er svo sem ekki í frásögur færandi, nema fyrir þá sök að ég snerti ekki á Internetinu í átta og hálfan sólarhring.

Sumum finnst þessi „lífsreynsla“ mín án efa nauðaómerkileg, en ég held svei mér þá að þetta sé lengsta netlausa tímabilið í mínu lífi frá a.m.k. 1997. Það er í rauninni ótrúlegt að hugsa til þess – svo samtvinnað er Internetið orðið lífi manns – að átta daga viðskilnaður er persónulegt met í næstum áratug.

Í ferðum erlendis hefur maður alltaf leitað uppi netkaffihús til að kíkja á fréttir, lesa tölvupóst og senda vinum og kunningjum tilkynningu um að allt sé í lagi – þ.e. ef fartölvan hefur ekki verið með í för. Flakkið nú um daginn krafðist þess ekki eins mikið; fréttirnar heyrði maður í útvarpinu og ef þörf var á að ná sambandi við aðra var síminn alltaf við höndina. Samviskubitið lá helst í að komast ekki í vinnupóstinn, en ég var jú í fríi og þá á maður að reyna að „kúpla sig út“, ekki satt?

Ekki eins háður?

En um leið tók ég eftir því að ég var ekki eins háður Internetinu og ég hafði gert mér í hugarlund. Þetta ótrúlega fyrirbæri sem ég nota meira hvern dag en ég vil helst vita, var skyndilega ekki í boði, og mér fannst það allt í lagi. Það hefði verið minnsta málið að reyna að koma við á einhverju kaffihúsinu á landsbyggðinni eða skreppa til nálægra vina eða ættingja og fá að kíkja á Netið hjá þeim, en mér fannst það ekki nógu nauðsynlegt til að standa í því.

Kannski hefur þetta alltaf verið svona og ég ekki tekið eftir því, einfaldlega af því að þessar aðstæður hafa aldrei komið upp. Eða þá að Netið er ekki lengur eins nýtt og spennandi og það var – orðið svo hversdagslegt að maður upplifir ekki sömu fráhvarfseinkenni og áður. Ég veit svei mér þá ekki hvort er réttara. Eitt veit ég þó, og það var að þegar ég loksins komst á níunda degi í nettengda tölvu komst ég að því að lífið í netheimum hafði gengið snurðulaust fyrir sig án minnar þátttöku og ekki hafði ég heldur misst af neinu markverðu.

Samt sem áður nauðsynlegt

En áður en þið haldið að ég sé algerlega orðinn afhuga tækninni og fluttur í helli á hálendinu er víst best að taka fram að það var ansi þægilegt að komast loks í samband aftur – fullvissa sig um að ekkert mikilvægt hafi komið upp í millitíðinni og hnýta enda sem höfðu losnað. Og munum að ég var í fríi. Ef ég ætti að vinna vinnuna mína án þess að hafa aðgang að Internetinu væri það sennilega eins og að biðja leigubílstjóra að flytja fólk án bíls.

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá GCI, Grey Communications International, og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims.
Ekki hægist á örgjörvakapphlaupinu

Þessa dagana berast ansi athyglisverðar fréttir úr Sílikondal: Svo virðist sem risinn Intel sé að vakna af sínum þyrnirósarsvefni. Prófanir á nýjasta borðtölvuörgjörva fyrirtækisins, Core Duo 2, benda til þess að Intel hafi aftur náð forskoti í örgjörvakapphlaupinu.

Þetta er ansi athyglisvert fyrir þær sakir að Intel, sem árum saman var svo til einrátt á örgjörvamarkaðnum, sofnaði á verðinum fyrir nokkrum árum síðan og hefur dregist nokkuð aftur úr hinum fríska keppinaut AMD síðustu ár. Athlon 64 örgjörvarnir frá AMD hafa um nokkurt skeið þótt þeir öflugustu á almennum markaði og slegið Intel Pentium 4 og Pentium D við, bæði hvað varðar vinnslu og sparneytni. Davíð hafði með öðrum orðum komið ansi þungu og óþægilegu höggi á Golíat, sem vissi varla hvaðan á hann stæði veðrið.

En vísindamenn Intel hafa greinilega ekki setið auðum höndum síðustu mánuði, því Intel Core Duo 2, sem væntanlegur er á markaðinn síðar í þessum mánuði í þremur útgáfum, fær þessa dagana frábæra dóma hjá tæknipressunni. Öll helstu tæknitímaritin eru nú að birta niðurstöður úr prófunum sínum á Core Duo 2 og eru niðurstöðurnar allar á sama veg. Core Duo 2 (sem áður gekk undir vinnuheitinu Conroe) slær öll fyrri met AMD Athlon 64 hvað varðar vinnslugetu, auk þess að vera jafn sparneytinn og Athlon 64 og jafnvel enn sparneytnari samkvæmt sumum prófunum.

Þörf á stöðugri framþróun

Þetta eru frábærar fréttir fyrir tölvuáhugafólk. Ekki vegna þess að það sé gott að Intel sé fetinu framar en AMD, heldur vegna þess að þetta sýnir að það er líf í gamla Grána og þar með eru tveir harðir keppinautar á fullu að leita betri lausna við hönnun nýrrar tækni örgjörva. Örgjörvinn er heili tölvunnar og því er mikilvægt að stöðug framþróun sé á þeim vettvangi – eins og reyndar hefur verið allt frá því hið fræga lögmál Moore varð til árið 1965. Það gekk út á að þéttni smára á örgjörvum (og þar með vinnslugetan) myndi nokkurn veginn tvöfaldast á 18 mánaða fresti. Lögmálið hefur staðist að mestu leyti allar götur síðan, þótt margir telji að fyrr eða síðar munum við komast á endapunkt hvað þetta varðar.

Og svo er bara að sjá til hvernig verðið verður á þessum nýjustu örgjörvum Intel. Vonandi verður það samkeppnishæft, en ef ekki er ljóst að neytendur græða engu að síður á komu Core Duo 2 á markað. AMD hefur nefnilega gefið út að búast megi við verðlækkunum á sínum örgjörvum á næstunni – þangað til næsta kynslóð AMD örgjörva kemur á markaðinn á næsta ári.

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá GCI, Grey Communications International, og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims.
Besta byggðastefnan?

Áratugum saman töldu menn að byggðum landsins væri best hjálpað með einhvers konar ölmusu. Veita átti styrki til ýmiss konar verkefna eða lán á góðum kjörum. Því miður gufuðu

verkefnin oftar en ekki upp og þar með lántakendurnir. Þetta varð til þess að byggðastefna fékk í hugum manna á sig óorð spillingar og óráðsíu. Á síðari árum hefur þetta breyst þannig að menn hafa fyrst og fremst viljað byggja upp atvinnustarfsemi á þeim stöðum þar sem það hentar vel vegna aðstæðna. Mörgum landsbyggðarmanninum lá illt orð til Reykjavíkur sem dró að sér vald, peninga og fólk. Svo rammt kvað að þessu að Vegagerðin þorði varla að setja höfuðborgina á vegaskilti. Útlendingar sem óku um landið á þessum tíma töldu flestir að Borgarnes væri höfuðborg landsins vegna þess að þaðan virtust allar vegalengdir vera reiknaðar.

Oft sést mönnum yfir að stærstu atvinnutækifærin til framtíðar liggja í landinu sjálfu. Ferðamenn, innlendir og erlendir, munu í auknum mæli vilja sækja heim hina fjölmörgu sérstæðu staði sem finnast víðs vegar um landið. Útlendingar vilja ekki bara kynnast landinu heldur hafa þeir líka gaman af því að hitta hina sérstöku þjóð sem það byggir. Álagið á landið vex því stöðugt og jafnframt kvöðin til þess að vernda það sem allra best til framtíðar.

Á undanförnum áratugum hefur vegakerfi landsins verið byggt upp þannig að nú má komast á flesta staði á landinu á vegum sem eru malbikaðir og greiðfærir nær allt árið. Þetta hefur orðið til þess að byggðirnar hafa færst nær hver annarri. Það er ekki lengur langferð að fara milli Akureyrar og Egilsstaða eða Hornafjarðar og Reykjavíkur. Höfuðstaðurinn er aftur komin á kort Vegagerðarinnar. Þó að göng séu víða umdeild þarf ekki að karpa um það að þau hafa mikil áhrif til þess að breyta atvinnusvæðum. Þetta sést glöggt á Vestfjörðum, Austfjörðum og í kringum Hvalfjörð. Greiðar flugsamgöngur hafa sömu áhrif. Staðir sem eru fjarri hvor öðrum á kortinu eru nálægir í ferðatíma. Hvort sem menn eru með eða á móti flugvelli í Reykjavík verða þeir að ræða áhrif af flutningi á honum af yfirvegun.

Höfuðborgin fjarlægist þá landsbyggðina á ný.
Mestir,bestir,minnstir

Nú veltum við því fyrir okkur hverjar séu bestu bækur Íslandssögunnar. Auðvitað má spyrja hvort spurningin hafi

einhverja merkingu, hvernig á að bera saman ólíka bækur frá ólíkum tímum? Eiga bækur úr fortíðinni erindi við okkur nútímafólkið? Svar þeirra sérfræðinga sem við báðum að leggja okkur lið var skýrt. Já, það eru margar bækur sem eru orðnar um 800 ára gamlar eða eldri sem allir Íslendingar ættu að lesa. Það er gaman að sjá hvernig nútíminn (því að við teljum Halldór Laxness til nútímans þó að hann sé látinn) kallast á við fornöldina á listunum. Eflaust eru Snorri og Halldór mestu rithöfundar Íslandssögunnar, en það eru miklu fleiri sem öllum ber að kynna sér. Alls eru hér taldar þrjátíu úrvalsbækur, fornbókmenntir, ljóð og bækur frá síðari öldum sem sérhver vel menntaður Íslendingur ætti að hafa lesið. Lesendur geta leikið sér að því að velja sjálfir sínar uppáhaldsbækur og vonandi eru þeir ekki sammála öllu því sem hér kemur fram. En þó var merkilega góður samhljómur um bestu bækurnar í hverjum flokki um sig. Ánægjulegasta niðurstaðan er auðvitað sú hve margar góðar bækur hafa verið skrifaðar á íslensku.

Okkur Íslendingum er tamt að guma af hreinasta landinu og fallegasta kvenfólkinu

í heimi. Og oft eru útlendingar sammála okkur því að ótrúlega margar íslenskar konur hafa verið valdar fallegustu konur heims. Skiptir þetta einhverju máli? Við svörum því játandi. Við eigum að gleðjast yfir velgengni þeirra stúlkna sem leggja það á sig að keppa við erlendar stallsystur sínar. Þær fá góða auglýsingu

og mikla reynslu og auk þess nýtur þjóðin góðs af þeirri kynningu sem af slíkri keppni fæst.

En á sama tíma og við erum ánægð með að vera falleg bókmenntaþjóð fer fólki af erlendum uppruna fjölgandi hér á landi. Er þeim tekið með fögnuði eða eru Íslendingar fullir fordóma? Við ræðum við nokkra einstaklinga sem eru af útlendu bergi brotnir og þeir segja frá reynslu sinni. Það væri of djúpt í árinni tekið að segja að Íslendingar taki útlendingum illa. En sjaldnast er hægt að segjaað við lítum á fólk af erlendu bergi brotið sem jafningja. Það er óvenjulegt að útlendingar geti samlagast okkar samfélagi að fullu. Íslenska er ekki auðvelt mál og svo margir tala ensku að útlendingar geta haldið sig við hana og verða fyrir bragðið einangraðri en ella, svo þverstæðukennt sem það virðist.

Kannski er mesti vandi nútíma Íslendinga sá að vera á sama tíma þjóðlegir og alþjóðlegir, bæði sveitamenn og heimsborgarar. Það er hlutverk Íslendinga að varðveita sína menningu um leið og þeir verða að kynnast og jafnvel tileinka sér menningu annarra. En Íslendingar vekja athygli. Fyrir nokkrum dögum skrifaði útlendingur okkur póst og spurði: Hvers vegna er maður alltaf að heyra um þetta land sem hefur helmingi færri íbúa en Seattle í Bandaríkjunum?