arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Lucky Number Slevin

Lucky Number Slevin er sakamálamynd þar sem þarf að púsla í mörg göt til að fá niðurstöðu í það sem á undan er gengið. Það tekst nokkuð vel, eiginlega of vel þar sem ég stóð mig að því að vera alltaf búinn að púsla í gatið áður en átti að gefa mér færi á því.

Nú er það ekki svo að sagan í Lucky Number Slevin sé einföld, síður en svo. Hún fer um mörg öngstræti og hraðinn og tempóið í myndinni er alveg eins og á að vera í flóknum sakamálamyndum. Gallinn er að aðstandendur hafa vanmetið áhorfendur. Það sem á að koma þeim í opna skjöldu gerir það ekki. Þess vegna hverfur spennan smátt og smátt og sú skemmtun sem myndin skilur eftir felst í gráglettnum húmor sem annað veifið skýtur upp á yfirborðið.

Lucky Number Slevin er um hefnd. Það dylst engum þó ekki komi það beint í ljós fyrr en í lok myndarinnar. Margar persónur koma við sögu og eitthvað hlýtur handritið að hafa litið vel út fyrirfram því langt er síðan ég hef séð slíkan hóp úrvalsleikara í einni kvikmynd.

Josh Hartnett leikur ungan mann, sem virðist hinn mesti hrakfallabálkur, þar til annað kemur í ljós. Hann er á handklæði einu fata í um það bil hálftíma, sem ætti að halda ungum stúkum við efnið. Það er að vísu aðeins Lucy Liu, sem fær að sjá hann allsnakinn, en hún leikur starfsmann í líkhúsi sem flækist óviljandi inn í atburðarrásina. Samband þeirra er á léttum nótum, oft í mótsögn við atburðarásina og hvorki fyndið né spennandi.

Bruce Willis leikur atvinnumorðingja sem drepur nánast alla sem á vegi hans verða. (Aðvörun fyrir alla þá sem eiga farsíma með myndavél, myndið aldrei ókunna menn sem þið rekist á í lyftu.) Willis hefur áður leikið mann með steinrunnið andlit og fer troðnar slóðir.

Morgan Freeman og Ben Kingsley leika glæpaforingja, sem áður fyrr voru samherjar, en búa nú í stórhýsi sitt hvoru megin við götu og þora hvorugir út af hræðslu við að verða drepnir. Freeman og Kingsley eru gleðifréttirnar. Báðir leika af snilld og besta atriði myndarinnar er samleikur þeirra þegar þeir sitja bundnir við stóla og snúa bakinu í hvorn annan.

Stanley Tucci leikur einu lögguna sem kemur við sögu, löggu með fortíð sem tengist púslinu sem verið er að raða saman. Hann er það eina óvænta í myndinni.

Lucky Number Slevin hefði átt að vera betri kvikmynd. Hún hefur alla burði, ágætlega skrifað handrit og fína leikara. En því miður, spennan er lítil, auk þess sem persónurnar verða aldrei sannfærandi.

Leikstjóri: Paul McGuigan. Handrit: Jason Smilovich. Kvikmyndataka: Peter Sova. Tónlist: Joshua Ralph. Leikarar: Josh Hartnett, Bruce Willis, Lucy Liu, Morgan Freeman, Ben Kingsley og Stanley Tucci. 109 mín.

Hilmar Karlsson
The Producers

Framleiðendurnir Max Bialystock og Leo Bloom urðu til í handriti Mel Brooks á miðjum sjöunda áratugnum. Brooks þurfti að hafa mikið fyrir því að fá raunverulega framleiðendur til að gera myndina. Honum tókst það að lokum og The Producers leit dagsins ljós 1968. Þetta var fyrsta kvikmynd Brooks og vakti hún strax athygli fyrir einstaklega skemmtilegan og frumlegan húmor. Ekki náði myndin mikilli aðsókn en hefur með árunum öðlast sess meðal bestu grínmynda sem gerðar hafa verið. Brooks hélt sínu striki áfram og þegar tók að halla undan fæti um miðjan tíunda áratuginn datt honum það snjallræði í hug að búa til söngleik úr The Producers og afraksturinn er sjálfsagt best heppnaði söngleikur síðari tíma. Vinsældir voru gífurlegar og þótti sjálfsagt að gera aðra kvikmynd.

The Producers er sem sagt kvikmyndagerð söngleiksins. Viðmiðunin er fyrir hendi og fær myndin falleinkunn. Ástæðurnar eru margar. Fyrst og fremst vegna þess að hér er í raun aðeins um að ræða framlengingu á söngleik sem ekki skilar sér á hvíta tjaldið. Atriðin í myndinni eru löng og tónlistin nýtur sín ekki á sama hátt og í leikhúsinu. Það er strax í upphafsatriðinu þegar Bialystock og Bloom hittast sem gallarnir í myndinni koma berlega í ljós. Atriðið er ekki ólíkt sama atriði í eldri myndinni sem var einstaklega fyndið. Og ég er viss um að það hefur gert sig fyrir framan áhorfendur í leikhúsi. En hér er það langdregið og þegar kemur að söngnum, þá liggur við að maður sé búinn að fá nóg af þeim Bialystock og Bloom.

Ekki skánar myndin þegar við erum komin á vinnustað Blooms, alltof langt dans- og söngatriði verður þreytandi. Þegar versti leikstjóri í heimi Roger de Bries, fæst til að setja á svið versta leikrit í heimi, Springtime For Hitler, fer myndin aðeins að taka við sér og heldur betur dampi. Þannig líður myndin áfram atriði fyrir atriði sem öll enda á söng og þegar upp var staðið þá var ég mest hissa á því af hverju var verið að gera kvikmynd og nýta sér ekki víðtækt form kvikmyndarinnar til breytinga frá hefðbundnu söngleikjaformi leikhússins.

Nathan Lane og Matthew Broderick fara létt með hlutverk sín, enda öllum hnútum kunnugir eftir að hafa leikið Bialystock og Bloom á sviði í meira en ár. Kannski þess vegna vantar ferskleika í túlkunina. Það er samt ekki við þá að sakast eða Will Farrell og Umu Thurman sem eru í bitastæðum hlutverkum, heldur er sökin fyrst og fremst hjá leikstjóranum Susan Stroman. Hún gerði góða hluti með söngleikinn á sviði, en reynsluleysi hennar í kvikmyndaleikstjórn er greinilegt og virðist hún varla þora út fyrir þann ramma sem leikhúsið gefur. The Producers veldur vonbrigðum og ætla ég fljótt aftur að sjá upprunalegu myndina til að endurheimta trú mína á misheppnuðustu framleiðendum allra tíma.

Leikstjóri: Susan Stroman. Handrit: Mel Brooks eftir eigin söngleik. Kvikmyndataka: John Bailey og Charles Minsky. Leikarar: Nathan Lane, Matthew Broderick, Will Farrell og Uma Thurman.

134 mín.

Hilmar Karlsson
V For Vendetta

Andy og Larry Wachowsky eru dularfullir. Þeir bræður mæta ekki á frumsýningar á myndum sínum og veita engin viðtöl, hvað þá að leyfa að teknar séu myndir af þeim. Þeir skutust upp á stjörnuhimininn með Matrix, sem með ferskleika sínum kom eins og þruma úr heiðskíru lofti inn heim vísindaskáldsögunnar. Því miður náðu þeir ekki að fylgja Matrix eftir í framhaldsmyndunum tveimur, sem voru nokkuð langt frá gæðum fyrstu myndarinnar.

Í V For Vendetta titla þeir bræður sig framleiðendur og handritshöfundar, sleppa leikstjórnartitlinum og gefa aðstoðarleikstjóra þeirra úr Matrix myndunum, James McTeigue, tækifæri til að láta að sér kveða. Hvað hann lætur mikið að sér kveða er óljóst þar sem handbragð bræðranna leynir sér ekki.

Í stuttu máli er í V For Vendetta verið að glæða gömlu ævintýrin um grímuklæddu hetjuna nýju lífi

og koma honum fyrir í framtíðinni. Í myndinni er vitnað til Edmund Dantes í Greifinn af Monte Christo, en það má einnig bæta við Zorró, Rauðu akurliljuna og hetjur Alexandre Dumas svo einhverjir séu nefndar. Grímuklædda hetjan okkar í V For Vendetta er þó mun dekkri persóna, með dapra fortíð að baki og í miklum hefndarhug gegn yfirvöldum sem fóru illa með hann og hann hlífir engum sem hann telur eiga dauða skilið.

V For Vendetta gerist í einræðisríkinu Englandi þar sem við völd er kanslari, sem hefur komist til valda með ofbeldi og rekur hræðsluáróður gegn þegnum sínum. Slíkur maður og hans óþokkalýður á ekkert gott skilið og þar með er komið pláss fyrir hetjuna okkar, sem gerir ekki upp á milli heiðarlegra lögreglumanna eða glæpamanna. Í hans huga helgar tilgangurinn meðalið á sama hátt og hjá hryðjuverkamanninum. Á einhvern óútskýranlegan hátt tekst V allt hið ómögulega, meðal annars að útvarpa 1812 forleiknum eftir Tjækovskí um alla London þegar hann sprengir frægar byggingar í loft upp og að dreifa hundruð þúsunda gríma til almennings í London svo hann eigi auðveldara með að fara sinna ferða.

V For Vendetta er einnig rómantísk í anda ævintýrasagnanna. Önnur aðalpersóna myndarinnar er Evey, foreldralaus stúlka sem verður á vegi V og örlögin haga því þannig að þau verða sálufélagar. Natalie Portman er heillandi í hlutverki Evey og mótsögn við töffarastílinn sem einkennir V. Hugo Weaving, sem lék Agent Smith í öllum Matrix myndunum leikur V. Við sjáum aldrei andlit hans en voldug röddin gerir sitt gagn.

V For Vendetta er ágætt skemmtun, heldur yfirborðskennd á köflum en vel útfærð og flott yfirlitum. Söguþráðurinn er ófrumlegri en ég átti von á, þekktar klisjur í hverju atriðinu á fætur öðru sem framtíðarsviðssetning getur ekki falið. Wachowsky bræður gerðu betur í fyrstu Matrix myndinni og verða að gera betur næst ætli þeir sér að halda ímyndinni sem svölustu strákarnir í Hollywood.

Leikstjóri: Janes McTeigue. Handrit: Andy og Larry Wachovsky. Kvikmyndataka: Adrian Biddle. Tónlist: Darian Marianelli. Leikarar: Natalie Portman. Hugo Weaving, John Hurt, Stephen Rea og Stephen Fry.

132 mín.

Hilmar Karlsson.
The Matador

Matador er uppfull af góðum hugmyndum og hárbeittum samtölum sem stundum taka á sig absúrt yfirbragð. Aðalleikarar myndarinnar, Pierce Brosnan og Greg Kinnear eru einnig góðir í hlutverkum tveggja ólíkra einstaklinga, sérstaklega Pierce Brosnan, sem gefur sjálfum sér tækifæri til að leika andstæðu James Bond. (Hann er einn framleiðanda myndarinnar og kom henni á koppinn). Tekst honum það ætlunarverk sitt og strax í upphafsatriðinu gefur hann tóninn þegar hann í hlutverki atvinnumorðingjans Julians Temple, naglalakkar á sér tærnar.

Það er samt ekki nóg að vera með fínar hugmyndir, snjöll samtöl og góðan leik. Það þarf að ná utan um þetta allt saman og það mistekst leikstjóranum Richard Shepard. Fyrri hluti myndarinnar hefur yfirbragð groddalegrar gamanmyndar þar sem svartur húmor ræður ferðinni. Það gefur auga leið að það er erfitt sögulega séð að hafa aðalpersónuna miskunnarlausan atvinnumorðingja, sem hefur enga eftirsjá í verknaði sínum. Það verður að gera hann brothættan að einhverju leyti og Julian er á barmi taugaáfalls, það er bara spurning hvenær allt brestur. Eftir að hann hittir hrakfallabálkinn Danny Wright tekur myndin vel heppnaða beygju í átt að svörtum húmor þar sem skoðanaskipti hinna ólíku einstaklinga eru oft kostulega, sérstaklega í samtölum þeirra. Sýnikennsla Julians í því hvernig á að myrða mann með stuttum fyrirvara er aftur á móti nokkuð brokkgeng þó húmorinn sé góður.

Í upphafi seinni hluta myndarinnar, sem gerist sex mánuðum síðar, hafa leiðir þeirra skilist og þá kemur að því að Julian brotnar og getur ekki sinnt sinni vinnu. Hann er því sjálfur orðinn skotmark og leitar á náðir Danny, sem að hans mati er eini vinurinn sem hann á. Þarna breytist myndin úr því að vera svört gamanmynd í að vera ljúfsár vinamynd, sem samt þó nokkur broddur er í, sérstaklega hvað varðar óvænta atburðarás, en húmorinn hverfur smátt og smátt.

Ef það væri ekki fyrir Pierce Brosnan og Greg Kinnear sem ná einstaklega vel saman þá væri lítið eftir til að gleðjast yfir og einnig ber að geta Hope Davis í hlutverki eiginkonu Dannys sem á góðan sprett í atriðnu þegar Julian kemur óvænt í heimsókn.

The Matador hefði sjálfsagt getað orðið betri mynd ef fundin hefði verið markviss leið til að halda áfram með þann ágæta húmor sem einkennir fyrir hlutann. Hvað sem göllum líður þá er The Matador gráglettin skemmtun.

Leikstjóri og handritshöfundur: Richard Shepard. Kvikmyndataka: David Tattersall. Tónlist: Rolfe Kent. Leikarar: Pierce Brosnan, Greg Kinnear og Hope Davis. 96 mín.

Hilmar Karlsson
Jensína Kristín Böðvarsdóttir markaðsstjóri Globus

Jensína Kristín Böðvarsdóttir er markaðsstjóri Globus. Hún segir að fyrirtækinu sé skipt upp í tvær deildir, annars vegar víndeild og hins vegar heildsölu. „Mitt starf er að stýra heildsölunni, þar meðtöldum samskiptum við birgja, vöruvali, sölu til við skiptavina, markaðssetningu og sölustjórnun. Við erum frábær hópur hér í Globus sem vinnur mjög krefjandi, fjörugt og skemmtilegt starf og hér er aldrei nein lognmolla, heldur hasar og stuð á hverjum degi. Heildsölubransinn er mjög krefjandi, og mikil samkeppni í þessu umhverfi.

Ég vinn mikið og þá er nú eins gott að hafa gaman af því sem maður gerir. Þegar á móti blæs þá reyni ég að taka því ekki persónulega heldur lít á það sem krefjandi verkefni. Oft á tíðum er það í raun það sem ég sækist eftir, finnst það ögrandi, enda er ég mikil keppnis manneskja. Hitt er annað að ég þoli illa að tapa.

Þessa stundina erum við í Globus að setja tvær nýjar rakvélar frá Gillette á markaðinn, M3Power Nitro og Venus Vibrance. Að auki eru margar nýjungar frá LOreal og við stefnum á áframhaldandi sigurgöngu með það vörumerki eins og á síðasta ári, en það ár fór algjörlega fram úr okkar væntingum.“

Jensína er gift Þorvaldi Jacobsen, framkvæmdastjóra Kjarnalausna Nýherja. „Við erum bæði í krefjandi starfi og mikill erill á okkur báðum. Ég myndi segja að ég væri ótrúlega góð að púsla þessu öllu saman. Við skiptumst á að ná í yngstu dótturina og að auki eru mamma og tengdamamma duglegar að hlaupa í skarðið. Svo er bara galdurinn að versla mikið í einu, elda nógu mikið á sunnudegi fyrir mánudag og strauja aldrei, segir Jensína hlæjandi.“

Jensína segir á huga mál sín mörg en hún sinni þeim misvel: „Allra skemmtilegast finnst mér á skíð um og nú er það orðið regla hjá mér að fara einu sinni á ári til útlanda á skíði. Er ég á leiðinni í febrúar með stelpurnar mínar tvær, Katarínu Sif og Önnu Katrínu, til Madonna di Campiglio á Ítalíu. Þarna skíða ég mig örmagna á hverjum degi, borða góðan mat og drekk góð vín.

Maðurinn minn er kominn með golfbakteríuna þannig að ég neyðist til að fara í það sport. Mér finnst ég reyndar ekki hafa neinn tíma í það, en það er bara afsökun. Svona eins og með líkamsræktina, en hana reyni ég reyndar að stunda, þó með viku hlé um hér og þar. Á sumrin finnst mér gaman að veiða en það er full dýrt sport ef maður lætur eftir sér það sem maður vill. Ég er því mið ur ekki of góð að segja NEI við sjálfa mig. Mér finnst skipta máli að gera það sem mann langar til, þó innan skynsamlegra marka. Annars er ég öfgamanneskja í flestu, hvort heldur í leik eða starfi, og alltaf aðeins á undan sjálfri mér.“

Nafn: Jensína Kristín Böðvarsdóttir.

Fæðingarstaður: Reykjavík, 19.3.1969.

Foreldrar: Hólmfríður Kristín Guðjónsdóttir og Böðvar Valtýsson.

Maki: Þorvaldur Jacobsen.

Börn: Hólmfríður Kristín (2ja ára), Katarína Sif (11 ára). Stjúpbörn: Egill Ingi (14 ára), Anna Katrín (14 ára) og Karl Anton (16 ára)

Menntun: B.S. prófi í auglýsingafræði frá San Jose State University árið 1994. MBA próf, með áherslu á markaðsfræði og neytendahegðun, frá University of San Diego árið 1996.
Þórlindur Kjartansson sérfræðingur í markaðsdeild Landsbankans og stjórnarformaður Félagsstofnunar stúdenta

Þórlindur Kjartansson hóf störf hjá Landsbankanum síðastliðið sumar en hafði starfað í tvö ár þar á undan sem blaðamaður á Fréttablaðinu og tók þar þátt í stofnun og mótun Markaðarins, viðskiptablaðs Fréttablaðsins.

„Þar starfaði ég með Hafliða Helgasyni ritstjóra við að móta blaðið og svo með góðum hópi fólks við að berjast við að koma því út vikulega og skrifa viðskiptafréttir í blaðið. Það var frábær reynsla enda felur starfið í sér að maður þarf að venjast því að vinna undir verulegu álagi og kunna að vinna með fólki við slíkar aðstæður á hverjum degi. Í dagblaðaútgáfu duga engar afsakanir.“

Starf Þórlinds á markaðsdeild Landsbankans felst meðal annars í umsjá með erlendri markaðssetningu Landsbankans og samskiptum við dótturfélög og erlendar starfsstöðvar. „Þegar mér bauðst að koma til starfa hjá Landsbankanum fannst mér það mjög spennandi vegna þess að mér finnst gaman að vera í umhverfi þar sem mikið er að gerast og nú er mikil uppsveifla í fjármálageiranum og Landsbankinn hefur á að skipa mjög traustu fólki sem ég hafði áhuga á að vinna með.“

Þórlindur hefur lengi verið virkur í félagsmálum og er formaður Deiglunnar. Í félaginu eru áttatíu manns og vakti Deiglan síðast athygli þegar vefritið stóð fyrir undirskriftarsöfnun þar sem skorað var á DV að breyta ritstjórnarstefnu sinni. Þar söfnuðust ríflega 32 þúsund undirskriftir á tveimur sólarhringum. Þórlindur var í forystu Vöku í Háskóla Íslands á háskólaárum sínum og er nú stjórnarformaður Félagsstofnunar stúdenta og er kjörinn til þess starfs af Stúdentaráði:

„Skemmtilegasta áhugamálið mitt um þessar mundir er þjálfun körfuknattleiksliðs Deiglunnar sem leikur í annarri deild. Okkur hefur gengið mjög vel í vetur. Þetta er auðvitað ekki mjög alvarleg keppni í annarri deildinni en við höfum komist að því að það er skemmtilegra að keppa þegar maður tekur þetta alvarlega þannig að ég reyni að keyra upp almennilegt keppnisskap í liðinu í hverjum leik.“

Þórlindur er í sambúð með Ingunni H. Hauksdóttur, endurskoðanda hjá KPMG. Þau búa í Vesturbænum og segir hann að val þeirra á íbúðarhúsnæði muni sennilega alltaf takmarkast við hverfi 101 og 107. „Það kemur ekkert annað til greina á höfuðborgarsvæðinu, finnst mér,“ segir Þórlindur. „Það er mikið að gera hjá okkur báðum þannig að við erum að reyna að skipuleggja stuttar ferðir annað hvort út á land eða út úr landi og markmiðið með þeim er einfaldlega að hittast.“

Nafn: Þórlindur Kjartansson.

Fæðingarstaður: Vestmannaeyjum, 7.7.1976.

Foreldrar: Sr. Kjartan Örn Sigurbjörnsson og Katrín Þórlindsdóttir.

Maki: Í sambúð með Ingunni H. Hauksdóttur endurskoðanda.

Menntun: Stúdent MR, BA í hagfræði frá Háskóla Íslands.
Lilja Margrét Hreiðarsdóttir framkvæmdastjóri Kontakts - fyrirtækjaráðgjafar

Lilja Margrét Hreiðarsdóttir er nýráðin framkvæmdastjóri Kontakts - fyrirtækjaráðgjafar, sem er til húsa að Suðurlandsbraut 4, og hóf hún störf um áramótin. Lilja segir að hún hafi enn litla reynslu af starfinu, en segir það mjög áhugavert, gefandi og skemmtilegt. „Áður starfaði ég hjá hugbúnaðarfyrirtæki þannig að sumt sem ég er að gera nú er nýtt fyrir mér.“

Að sögn Lilju er Kontakt - fyrirtækjaráðgjöf, eins og nafnið bendir til, ráðgjafafyrirtæki: „Við aðstoðum kaupendur og seljendur að ná saman, finna hvorir aðra og ganga í gegnum það flókna ferli sem fylgir eigendaskiptum, svo báðir séu ánægðir. Við komum fólki í „kontakt“ svo ég noti nafn fyrirtækisins. Þjónusta okkar felst einnig í verðmati fyrirtækja og ráðgjöf við áreiðanleikakönnun, lagaleg og skattaleg álitamál, fjármögnun og gerð kaupsamninga svo eitthvað sé nefnt, en segja má að við séum með alhliða þjónustu á okkar sviði og veitum upplýsingar um fyrirtæki en erum ekki fyrirtækjasalar.“

Starf Lilju felst í skrifstofustjórn og halda utan um fyrirtækjareksturinn og fjármálin: „Við erum svo með þrjá ráðgjafa sem annast þjónustu við okkar kúnna, auk þess sem við vinnum náið með hinum sérfræðingum á hinum ýmsu sviðum, sem koma að málum þegar þörf er á.“

Lilja er langt komin með viðskiptafræðinám við Háskólann í Reykjavík, en þar hóf hún nám 2001, eftir að hafa tekið sér námshlé. Hún er spurð hvort ekki sé erfitt að stunda nám og stýra fyrirtæki. „Ég er ekki með fjölskyldu og á ekki börn, svo ég hef nægan tíma. Það þarf að sjálfsögðu að skipuleggja vel tímann og það geri ég.“

Þrátt fyrir nám og fullt starf þá gefur Lilja sér tíma fyrir áhugamálin. „Segja má að mitt aðaláhugamál sé blak. Ég hef verið með annan fótinn í blaki frá því ég var unglingur, hef æft með Fylki í ein fjögur ár og er stundum að keppa, þá helst með eldri hópnum, en Fylkir er með tvö lið í 2. deild. Blakið er mjög skemmtileg íþrótt og góð þjálfun fyrir líkamann, svo er gott og mikið félagslíf í kringum þetta.

Ég hef einnig áhuga á ferðalögum og fór til Krítar síðastliðið sumar og gæti alveg hugsað mér að fara þangað aftur næsta sumar. Svo er Ástralía og Suður-Ameríka alltaf inni í myndinni hjá mér og vonandi kemst ég einhvern tímann á þessar slóðir. Annars hef ég víða farið og þá aðallega þegar ég starfaði sem flugfreyja hjá Atlanta, en þá kom ég í ýmsa heimshluta, til ólíkra landa sem ég hefði að öllu jöfnu ekki farið til sem ferðamaður.“

Nafn: Lilja Margrét Hreiðarsdóttir.

Fæðingarstaður: Reykjavík, 5.2.1972.

Foreldrar: Jóna Lára Pétursdóttir og Hreiðar Jónsson.

Hjúskaparstaða: Ógift og barnlaus.

Menntun: Stúdent frá Verslunarskóla Íslands, diploma í útflutnings- og markaðsfræðum frá Endurmenntun Háskóla Íslands. Í viðskiptafræðinámi við Háskólann í Reykjavík.
The New World

The New World hefst 1602 og er byggð á ævi þjóðsagnapersónunnar, Pocahontas og kynnum hennar af liðsforingjanum John Smith og öðrum innflytjendum. Um sama efni gerði Walt Disney rómantíska og óraunsæja teiknimynd, sem náði miklum vinsældum. The New World er öðruvísi. Hún er um fólk úr sitthvorum menningarheimi, sem er hrætt við hvort annað, vill lifa í sátt og samlyndi en treystir ekki hvort öðru. Smith kynnist Pocahontas þegar hann er tekinn fanga af indíánum (sem Englendingar kalla „hina náttúrlegu“). Þvert gegn vilja hans er honum skilað til baka. Í vetrarkulda kemur Pocahontas hvítu mönnunum til bjargar með matargjöfum og er gerð útlæg af föður sínum. Englendingar taka hana að sér, þar sem hún fær nafnið Rebekka og sögur berast af henni til hirðarinnar í London. Smith getur ekki bæði höndlað Pocahontas og frama í hernum og hverfur á braut til landvinninga á meðan indíánastúlkan reynir að festa rætur innan um fólk sem hún skilur ekki.

Terrence Malick er einstök persóna í kvikmyndasögunni, snillingur, sem aðeins hefur leikstýrt fjórum kvikmyndum á 33 árum. Snillingur, sem þrátt fyrir íburðamiklar kvikmyndir setur listræn gildi ofar öllu, fer ótroðnar slóðir í frásagnarmáta og er óhræddur að spilla fyrir ímyndinni samanber The New World og ekki síður í The Thin Red Line (1998), sem að mínu mati er fullkomnari kvikmynd. Malick er ekki að ljá aðalpersónum sínum í The New World mikinn texta heldur lætur líkamstjáninguna oftar en ekki segja það sem þarf. Þetta er sérlega vel útfært og einmitt með þessum tjáningarmáta skilst best hversu illa það fer Pocahontas að vera ekki í ósnortinni náttúrunni.

The New World segir hluta af mikilli sögu þegar Evrópubúar stigu fyrst á land í Ameríku. Hún er einnig saga elskenda, ekki aðeins Smiths og Pocahontas heldur einnig Pocahontas og eiginmanns hennar, John Rolfe. Þau þrjú deila hugsunum sínum með áhorfendum. Malick leyfir indíánum að tala sitt eigið tungumál í myndinni og eins og gefur að skilja er lítil skilningur á milli Pocahontas og mannanna í lífi hennar þegar kemur að töluðu máli. Malick lætur samskiptin komast til skila með hugsunum þeirra og er það eins og tjáningarformið ákaflega vel heppnað.

Colin Farrell og Christian Bale eru vandanum vaxnir sem mennirnir í lífi Pocahontas en það er hin unga QOrianka Kilcher sem á hug okkar. Hún var aðeins 15 ára gömul þegar hún lék Pocahontas og þegar myndin endar á Pocahontas örugglega ekki langt í þrítugt. Kilcher sýnir mikinn þroska í hlutverkinu.

The New World er mun betri kvikmynd en ég átti von á. Ég var hissa þegar ég fyrst las að Malick hefði valið sér þetta viðfangsefni, fannst hann ekki eiga mikla möguleika á nýju sjónarhorni, en Malick er enginn venjulegur maður og myndin lifir lengi í minningunni.

Leikstjóri og handritshöfundur: Terrence Malick. Kvikmyndataka: Emmanuel Lubezki. Tónlist: James Horner. Leikarar: QOrianka Kilcher, Colin Farrell, Christian Bale og Christopher Plummer. 135 mín.

Hilmar Karlsson