Hanna Birna vill 1.sætið (JGH)

Kosningaslagur í öllum flokkum er hafinn. Fréttir hafa borist um nokkra sem ætla ekki að bjóða sig fram aftur. Núna er fyrsta fréttin komin um einhvern sem býður sig fram og setur markið hátt. Það eru auðvitað tíðindi að Hanna Birna Kristjánsdóttir, gefi kost á sér í fyrsta sæti í Reykjavík fyrir komandi þingkosningar. „Verði það niðurstaðan að almennu flokksfólki verði veitt tækifæri til þess að velja á listann í prófkjöri,“ bætir Hanna Birna við.

Ég tel fráleitt annað en að Sjálfstæðisflokkurinn hafi prófkjör til að stilla upp á listana – í stað þess að hverfafélögin og uppstillingarnefndir handvelji á þá.

Ég er ekki í vafa um að Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, Guðlaugur Þór Þórðarson, Illugi Gunnarsson og Tryggvi Þór Herbertsson munu öll verða í skotlínunni í prófkjörunum bjóði þau sig fram aftur – en ekki er annað vitað á þessari stundu.

Þau náðu öll árangri í prófkjörum flokksins árið 2009, eftir hrun, og komust inn á þig.

En hversu óréttlátt sem það er, þá er eins og við þau hafi festst ákveðin vörumerki – sem erfitt er að afmá – og mér finnst eins og þau eigi öll undir högg að sækja þegar rætt er um styrkleika þeirra sem frambjóðendur fyrir flokkinn fjórum árum eftir hrun.

Meira að segja Bjarni Benediktsson, formaður Sjálftæðisflokksins, geldur þess að DV hefur lagt hann í einelti.

Það kemur í sjálfu ekki á óvart að Hanna Birna Kristjánsdóttir gefi kost á sér til að leiða listann í Reykjavík í ljósi þess að hún fór fram gegn Bjarna á landsfundi flokksins í nóvember á sl. ári.

Hún var mjög sigurviss fyrir fundinn og það leyndi sér ekki eftir úrslitin að það kom henni í opna skjöldu að hún tapaði fyrir Bjarna.

Ólöf Nordal, varaformaður flokksins, er að flytjast til Sviss en þar starfar eiginmaður hennar hjá Alcoa. Furðulegt má teljast hvernig ákvörðun hennar hefur verið tortryggð í fjölmiðlum.

Ég held að það styrki Sjálfstæðisflokkinn að fá Hönnu Birnu í fyrsta sætið og að hún verði í brúnni í næstu kosningum með Bjarna Benediktssyni. Það er mikið verk framundan því flokkurinn nýtur þess ekki nægilega hvað ríkisstjórn Jóhönnu er óvinsæl.

Hanna Birna verður samt að taka sig á þótt hún hafi verið vinsæl sem borgarstjóri og náð árangri.

Ekki fannst mér það trúverðugt hjá henni fyrir síðasta landsfund þegar hún sagði óvænt í kosningabaráttunni að hún hefði verið ósammála afstöðu Bjarna til Icesave-málsins.

Sú yfirlýsing kom fimm mánuðum of seint hjá henni til að hafa eitthvert gildi því Hanna Birna lét ekkert að sér kveða í þjóðaratkvæðagreiðslunni um Icesave á vormánuðum í fyrra.

Þá var ég sömuleiðis undrandi á yfirlýsingunni hennar um Hörpuna í sumar þegar hún sagði að vanda tónlistarhússins Hörpu væri ekki hægt að varpa yfir á skattgreiðendur í Reykjavík. Hún rökstuddi það með því að borgin hefði sett það sem skilyrði þegar hún tók Hörpu yfir ásamt ríkinuu að borgin legði ekki meira fé til rekstrar hússins.

Ég hef átt mjög erfitt með að sætta mig við þá fáránlegu fjárhæð sem var sett í byggingu Hörpunnar. Eftir á breytir sú óánægja engu. Því hvaða skoðanir sem menn höfðu á því að reisa Hörpuna að þá var það gert af ríki og borg.

Undan þeirri ábyrgð verður ekki vikist og það er svolítið ódýrt að segjast ekki ætla að standa við afborganir þeirra lána sem tekin voru til að byggja húsið. Harpan er hins vegar minnisvarði um að í upphafi skyldi endinn skoða.

Nokkrar umræður hafa orðið um teboðshreyfingu innan flokksins, eftir að Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir kom með þá furðulegu og óheppilegu samlíkingu. Það sem hún var í raun að segja var að flokkurinn mætti ekki fá á sig ímynd of mikils hægri flokks og yrði að gæta þess að vera breiður miðjuflokkur – flokkur millistéttarinnar – til að ná árangri.

Enn hef ég ekki skilið umræðuna um að Sjálfstæðisflokkurinn sé mikill hægriflokkur og enn síður hef ég skilið umræðuna um nýfrjálshyggju flokksins en vandinn er sá að það er eins og þessu bulli sé ekki svarað almennilega.

Spunakarlar í Samfylkingu komast upp með að segja hvað sem er.

Ísland var allt til ársins 1991 fremur miðstýrt ríki og átti langt í land í það frelsi sem þekktist í nágrannaríkjum. Þegar Íslendingar gengu hins vegar í EES var frelsi þess svæðis flutt inn til Íslands og hefur formaður Alþýðuflokksins á þessum tíma ekki státað sig af meira afreki, hvorki fyrr né síðar.

Þetta frelsi, sem var flutt inn með EES og varð til þess að við gátum fengið hluta af frelsinu í Evrópu hingað til okkar, er núna kallað af Samfylkingu (arftaka Alþýðuflokksins) nýfrjálshyggja. Hvernig getur svona umræða eiginlega átt sér stað?

Og hvernig er hægt að tala um teboðshreyfingu þegar Sjálfstæðisflokkurinn innleiddi á Íslandi það frelsi sem verið hafði í nágrannalöndum okkar í Evrópu um áratugaskeið. Þar dettur engum manni í hug að ræða um það frelsi sem nýfrjálshyggju.

Það er kominn kosningaskjálfti í liðið. Kosningaslagurinn er hafinn. Núna er að sjá hvernig slagurinn um fyrsta sæti hjá Sjálfstæðismönnum fer í Reykjavík.

Það verður einhver gusugangur áður en úrslit ráðast - en það gerir ekkert annað en styrkja flokkinn.

Jón G. Hauksson

[email protected]