Sjálfvirkur sleppibúnaður (BJ)

Ég er safnaratýpa. Það þýðir að ég er ekki mikið fyrir að láta eitthvað af hendi ef ég hef einu sinni höndlað það. Þess vegna leist mér ekki vel á það að fara í veiði þar sem ég átti að sleppa fengnum. Gamalt máltæki segir að enginn viti hvað átt hefur fyrr en misst hefur. Þetta máltæki skilja veiðimenn vel. Það eru alltaf stærstu og bestu fiskarnir sem hrista sig af flugunni. Landkrabbar eru vantrúaðir á þetta og glotta út í annað.

Engin vitni, engin vigt, engar sannanir.

Veiðimenn þurfa ekkert slíkt. Þeir vita að fiskurinn sem slapp var feykilega stór og sterkur. Oftast var baráttan löng og ströng. Fiskurinn hefur auðvitað yfirburðastöðu. Hann er á kafi í vatni og getur synt í allar áttir. Hann sér veiðimanninn á bakkanum, sem aftur á móti sér eiginlega ekki neitt nema einstöku glampa þegar fiskurinn syndir framhjá. Svo ögra fiskar auðvitað oft veiðimönnum með því að stökkva upp úr vatninu.

Sýnd veiði en ekki gefin.

Satt að segja eru ár og dagur síðan veiði var gefin. Stundum er hún ekki sýnd heldur. Maður bíður úti í ánni, kaldur og hrakinn, og verður ekki var. Enginn hefur frétt af fiski neins staðar.

Líklega er samt verst að vera í laxveiði og moka upp silungi. Silungar eru ekki taldir með. Það þykir mjög hallærislegt að segja frá því að maður hafi veitt tvo laxa og átta sjóbirtinga ef maður er í laxveiði. Átta hvað?

Nú er endanlega búið að eyðileggja fyrir mér sönnunargögnin um stóra laxinn. Maður er skyldugur að sleppa öllum fiskum yfir ákveðinni stærð. Ég hef reyndar ekki verið röskur við að veiða átta punda fiska eða meira en héðan í frá er það útilokað. Slíkum fiskum á öllum að sleppa.

Svo er líka búið að setja kvóta á fjölda fiska sem veiða má. Fimm fiska á dag. Það er allt of sumt. Fimm titti á dag og enga stórlaxa. Nú fer ég með Frjálslyndum út á Austurvöll til þess að mótmæla kvótakerfinu!

Hvað er hægt að hugsa sér fallegra en breiðu af fiskum á árbakkanum? Einu sinni gátum við feðgar lagt 30 laxa hlið við hlið til myndatöku. Ég klökkna þegar ég hugsa um þessa stund.

Jæja, ég gat ekki hætt við fað fara fyrst ég var búinn að kaupa veiðileyfið þannig að ég drattaðist af stað.

Í veiðihúsinu byrjaði ég á því að spyrja leiðsögumennina að því hvernig ætti að fara að því að sleppa svo vel færi. Þeir höfðu greinilega gaman af gorgeirnum og kímdu meðan þeir skýrðu að best væri að setjast klofvega á fiskinn meðan maður smeygði króknum út úr laxinum.

„Þeim finnst greinilega líklegt að ég berjist við þá stóru,“ hugsaði ég.

Það hafði reyndar ekkert veiðst sem heitið getur í ánni þetta sumar. Langvarandi þurrkar höfðu breytt henni í litla sprænu og fiskarnir hefðu þurft að skríða upp grjótið.

Ég fór samt út galvaskur. Það var lítilsháttar úði og úði hefur oft gert kraftaverk. Til dæmis þegar sérsveitin átti við tryllta vörubílstjóra og grunnskólanemendur við Rauðavatn í vor.

Eftir klukkutíma fannst mér eins og eitthvað væri að. Enginn fiskur sjáanlegur þó að ég væri með allar fínustu flugur landsins. Ég kíkti í gömlu veiðitöskuna hans pabba og sá þar spún og hugsaði með mér hvort ég hefði ekki neyðarrétt til þess að nota eitthvað annað en flugu. En svo hugsaði ég að rétt væri að láta náttúruna njóta vafans eins og nú er svo vinsælt að segja og ákvað að leggja mig á bakkanum.

Eftir að hafa blundað í stutta stund opnaði ég augun eins og lög gera ráð fyrir og sem ég nuddaði stírurnar úr augnkrókunum sá ég nokkuð sem varð til þess að ég glaðvaknaði.

Í fjallshlíðinni gegnt veiðistaðnum var krökkt af ísbjörnum. Af því að Borgarfjörðurinn er ekki á ísbjarnasvæði hristi ég höfuðið um stund og deplaði augunum ótt og títt.

En þetta var engin missýning. Þar sem ég lá taldi ég tólf hvítabirni. Svona margir birnir hafa ekki verið hér á landi síðan Nonni skrifaði bækur sínar. Sumir efast meira að segja um að þeir hafi verið svo margir þá, en ekki ætla ég að rengja jesúítaprestinn.

Til þess að vera alveg viss setti ég upp gleraugun. Við það varð ég enn vissari í minni sök. Þetta voru að minnsta kosti tólf barndýr.

Að vísu eru þetta lesgleraugu þannig að ég sé allt í móðu ef ég horfi frá mér en það breytir engu.

Ég greip símann til þess að tilkynna útvarpinu og blöðunum frá þessari stórhættu sem héraðið var í. En síminn leyfði þá ekkert nema símtöl til lögreglunnar og þetta var alltof merkileg frétt til þess að láta lögregluna sitja að henni.

Þarna var sem sé komin skýringin á aflabrestinum. Það þarf ekkert fáa laxa til þess að fæða tólf hrakin bjarndýr.

Það var ekkert meira fyrir mig þarna að gera og ég kom mér heim í veiðihús.

Daginn eftir hafði ég að mestu leyti náð mér eftir áfallið. Ég var svolítið rykugur sem engan skyldi undra eftir að hafa lent í hremmingum af þessu tagi.

Nú sást fiskur og ég náði í tvo. Að vísu komst bara annar alla leið upp á bakkann. Sá stærri slapp.

Þá var búinn einn dagur og einn fiskur kominn á land. „Þá eru fjórtán eftir sagði ég við leiðsögumanninn.“

„Nei, nei,“ svaraði hann. „Kvótinn er ekki yfirfæranlegur milli daga.“

Þetta finnst mér ósanngjarnt kvótakerfi. En ég man ekki eftir að hafa heyrt Kalla Matt mótmæla því. Gömlu kommarnir halda sér bara við einhver aukaatriði eins og einhverja trillukarla sem borga ekki einu sinni fyrir veiðileyfin.

Til að gera langa sögu stutta mokaði ég upp fiski það sem eftir var. Tíu komust alla leið upp á bakkann. Reyndar fleiri. En þeir sem voru umfram tíu voru látnir synda sína leið. Sumir voru með flugurnar mínar með sér.

Mér finnst samt svolítið erfitt að sleppa fiskunum. Ég ætla að hafa samband við Marel með nýja uppfinningu. Önglarnir verða án agnalda (agnald er flipinn innan á önglinum sem heldur fiskinum föstum). Svo verður sérstakur búnaður sem ýtir önglinum út úr holdinu. Í millitíðinni er stöngin náttúrlega búin að vega fiskinn og senda upplýsingar til Veiðimálastjóra. Þegar maður ýtir á takkann fer fiskurinn af króknum.

Kannski ætti ég frekar að hafa samband við Sigmund. Hans sleppibúnaður virkar ekki alltaf og þá fær maður að halda nokkrum fiskum.

Benedikt Jóhannesson