Haldinn heilögum anda (BJ)

Stundum finnst mér eins og slái út í fyrir mér. Það gerðist í morgun. Í dag er hvítasunnan og auðvitað held ég í það af minni barnstrú að taka hvíldardaginn hátíðlegan og sérstaklega hvítasunnudaginn.

Ég reyndi að muna hvers vegna við höldum upp á hvítasunnuna og fann ekki betra svar en að þá hafi postularnir verið haldnir heilögum anda og farið að tala tungum. Vantrúaðir hefðu eflaust haldið að þeir hefðu fengið sér smáaukaskammt af sveppum þennan dag. Kannski hefði ég verið í þeirra hópi hefði ég ekki orðið fyrir svipaðri reynslu í dag.

Vigdís fór út snemma í morgun og ég er því einn til frásagnar um það sem gerðist. Ég hefði tekið myndir en hafði engan kubb …

Nei þetta var ekki beint þannig, en Vigdís var varla búin að skella á eftir sér (hún lokaði reyndar álíka blíðlega og venjulega, en það hljómar dramatískara ef hún skellti) þegar ég fann tilfinningu sem ég hafði aldrei fundið áður og lendi vonandi ekki í aftur. Ég var gripinn fítonskrafti. Veit reyndar ekki hvort ég hefði talað tungum því að ég var einn og hafði engan að tala við. En mér fannst ég þurfa að gera eitthvað. Gera í merkingunni vinna.

Það hefur að vísu komið fyrir sem mjög vægt tilvik. Þá ákvað ég að hátta mig aftur ofan í rúm og það leið hjá.

Því var ekki að heilsa í þetta sinn. Skyndilega var ég kominn með ryksugu í aðra höndina og kúst í hina. Til þess að ofbjóða ekki lesendum sem ég þykist vita að séu eins og ég sjálfur er undir eðlilegum kringumstæðum frábitnir líkamlegri áreynslu skal ég ekki fara út í smáatriði. Læt nægja að klukkutíma síðar var ég búinn að ryksuga, sópa og strjúka af stórum hluta hússins og hafði gengið frá ryksugunni og kústinum.

Mig langaði meira að segja til þess að gera meira. Þetta hljómar ótrúlega, en þeir sem þekkja mig vita að ég fer ekki með fleipur.

Ég horfði yfir svefnherbergið og kom þá auga á bókabunka á náttborðinu. Að vísu var það ekki sérstakt afrek, því að bunkinn var farinn að slúta yfir rúmið sjálft og mér virtist hann vera slys sem biði eftir því að gerast.

Einu sinni skrifaði ég smásögu sem endaði þannig að söguhetjan sökk ofan í bókastafla. Þetta var reyndar draumur sem mig hafði dreymt. Vigdísi fannst þetta ekki skemmtileg saga og vildi að ég breytti henni, en ég neitaði því og sagði að það gæti ég ekki gert, svona hefði þetta verið.

Stundum er sagt að lífið hermi eftir listinni, en líklega var þessi saga mín ekki nægileg list, því að enn hefur staflinn ekki hrunið yfir mig. Sagt er að Flosi Ólafsson hafi aðspurður um hvað er list svarað: „Ef þú skilur það ekki, þá er það list.“ Þetta vissi ég ekki þá, en flestar mínar sögur hljóta að vera list því að ég botna ekkert í þeim.

Ég ákvað að einhenda mér í bókastaflann. Þar kenndi margra grasa. Smásagnasafn eftir Ólaf Helga Kjartansson, ævisaga átrúnaðargoðs hans Keiths Richards (varla tilviljun) saga eftir Knut Hamsun, Færeyingasaga, bók eftir Bernhard Schlink, ljóð Matthíasar Johannessens, Handbók um íslensku eftir Sölva Sveinsson og er þá fátt eitt talið.

Ótölulegur fjöldi tímarita, mest Frjáls verslun, New Yorker, Harvard Business Review, Vísbending, Iceland Review, Stína, Skák, Þjóðmál og Economist. Sum fengu að fara í ruslapoka ásamt handritum af ýmsu tagi, kvittunum, kortum, nafnspjöldum óskrifuðum blöðum.

Fljótlega var pokinn fullur og ég fór út í tunnu með hann. Sú ferð hefði ekki verið eftirminnileg nema að ég sá að á tunnurunar var búið að krota 15 M með rithönd Jóns Gnarrs. Þetta snart mig illa, minnti mig á það þegar Davíðsstjarnan var sett framan á hurðir Gyðinga á millistríðsárunum. Hugsaði augnablik um að kroppa merkinguna af, en hristi það af mér.

Ekki leið á löngu áður en bækurnar voru komnar upp í hillur, hver á sínum stað. Allir tómir sjampóbrúsar horfnir, tannkremstúpur og burstar komnar inn í skáp, tölvusnúrur snyrtilega flokkaðar (ég veit hvernig lesendum líður, sjálfur fyllist ég velgju þegar ég skrifa þetta, þannig að ég fer ekki lengra út í þessa sálma).

Sem ég speglaði mig í parketinu í neðsta þrepinu hugsaði ég hvað ég gæti gert næst. Það var augljóst. Bursta skóna þangað til ég gat speglað mig i þeim líka.

Hvað næst? Ég setti geisladisk í hulstrið og byrjaði að spila og horfði yfir safnið í hillunni. Lausir diskar, tóm hulstur, brotið plast, upplýsingaspjöld án disks og hulsturs. Svarið blasti við.

Fimm tímum seinna hafði ég raðað diskunum eftir tónlistarstefnu, listamönnum, verkum, útgáfuárum, ferli hvers og eins, þjóðerni og öðru sem nöfnum tjáir að nefna. Eftir sátu 28 diskar án hulsturs og 42 hulstur án diska. Auðvitað hefði ég getað sett nokkra diska í hlustrin en þar áttu þeir einmitt ekki heima. Auk þess allmargir diskar sem ég man ekki eftir að hafa keypt, skammast mín fyrir að hafa keypt eða hafði hrifist svo af að ég keypti þá í mörgum eintökum. Loks afmælis-, jóla- og tækifærisgjafir í röðum, allar enn í plastinu. Hirði ekki um að nefna þær af ótta við að gefendurnir lesi þetta. Læt þess þó getið, ef einhver gefendanna er í hópi lesenda, að innan um sá ég nokkra gimsteina sem ég hlakka til að hlusta á seinna (not).

Einhvern tíma á meðan á þessu stóð kom Vigdís heim aftur og ég gaf henni leiðbeingar um hvað hún ætti að skoða (ég þorði ekki að henda Hjemmet, Hello eða Better Homes and Gardening). Er hennar þáttur í þessari hvítasunnuþrekraun þar með upptalin. Nema hún þurfti náttúrlega að horfa á mig kófsveittan að rifja upp stafrófið með geisladiskana fyrir framan mig.

Allt í einu var eins og æðið rynni af mér jafnskyndinlega og það hafði dembst yfir mig. Ég var með síðasta geisladiskinn (Zappa) í höndunum. Ég horfði skilningsvana á diskinn og hilluna og vissi ekki vel hvað ég átti að gera, lagði diskinn frá mér á stofuborðið og staulaðist upp í rúm. Tveimur mínútum síðar var ég sofnaður. Þremur mínútum síðar vaknaði ég aftur við að Vigdís skellti á eftir sér.

Ég leit í kringum mig og vonaðist til þess að þetta hefði allt verið slæmur draumur. Svona gerist bara hjá öðru fólki, postulum og þurrum alkóhólistum.

Bókabunkinn var horfinn af náttborðinu.

Ég rak upp skelfingaróp á arabísku.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt