arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Í nærveru sálar (BJ)

Á því er enginn vafi að það getur verið erfitt starf að vera í sviðsljósinu. Stjórnmálamenn verða oft fyrir óvæginni umfjöllun. Össur Skarphéðinsson iðnaðarráðherra vék að þessu á heimasíðu sinni 18. febrúar síðastliðinn þegar hann skrifaði: „Aðgát skal höfð í nærveru viðkvæmra sála.“

Össur hefur fengið að kynnast því að líf stjórnmálamanna er ekkert grín eins og hann sagði frá nokkru áður: „Þeir tímar hafa komið í mínu pólitíska lífi – sem betur fer skammvinnir – að ég hef sjálfur gert það að fyrsta verki dagsins að fara yfir blöðin og henda þeim, sem ég vildi ekki að dætur mínar læsu. Ég minnist ótrúlega rætinnar greinar Einar Kárasonar, rithöfundar, sem smó gegnum greipar mínar, og ég náði ekki að forða frá augum dóttur minnar, sem flóðu fyrir vikið. Á þeirri stundu hefði ég heldur viljað kasta frá mér formannstitli og stjórnmálaferli en upplifa varnarleysið og vanlíðanina sem hellist yfir þegar saklausar sálir lenda í innri eldi af föðurvöldum.“

Til fróðleiks fletti ég upp grein Einars og fann eftirfarandi tilvitnanir sem væntanlega hafa snert föðurhjarta Össurar: „Það eru kannski svona klaufalegar mótsagnir, í bland við ofnotkunina á fyrstupersónufornafni í eintölu, sem gera það að verkum að maður getur einhvernveginn ekki verið sáttur við þennan góða dreng í formannssæti hins langþráða sameinaða jafnaðarmannaflokks.“

Síðar sagði: „En hvað gerðist svo, strax morguninn eftir hinar sögulegu kosningar fyrir tveimur árum? Jú, flokksformaður Samfylkingarinnar lagðist á hnén í beinni sjónvarpsútsendingu, áður en talningu var að fullu lokið, og bað um að fá að verða hækja undir stjórn sem framsóknarmenn myndu leiða. Og þetta gerði hann án þess einu sinni að hafa samráð við leiðtoga flokksins í þeim sömu kosningum. Það var þá sem ég sá fyrir mína parta að óumdeildir mannkostir Össurar Skarphéðinssonar væru ekki nægjanlegir til að ég vildi styðja hann til áframhaldandi formennsku í flokknum.“

Maður skilur vel að Össuri hafi sárnað við að sjá þessi skrif, svo nærfærnum höndum sem hann fer jafnan um lyklaborðið. Össur hefur líka dregið úr notkun á fyrstu persónu eintölu þegar hann vísar til sjálfs sín og notar oft þriðju persónu og talar um ráðherrann. Í nýjasta pistli sínum er þó enn vísað í fyrstu persónu: „Ég vona að lítill pistill minn um hvernig á að snara pólitíska kálfa, sem var töluvert lesinn, eigi amk. örlítinn þátt í hástökki Eyjunnar!“ Össur veit svo sannarlega hvenær hann getur verið stoltur af sínum skrifum.

Mikið er gott að hafa blíða menn eins og Össur til að vitna í þegar samfylkingarmenn vilja stríða okkur viðkvæmum sálum á Villa.

Benedikt Jóhannesson
Valdatilfærsla tölvurisanna

Heitasta fréttin í tækniheiminum þessa dagana er tilboð Microsoft í Yahoo og sýnist sitt hverjum í þeim efnum. En þetta mál allt sýnir í raun þær hröðu breytingar sem orðið hafa á valdahlutföllum risanna í tækniheiminum.

Ég var á hinni ansi athyglisverðu ráðstefnu RIMC síðastliðinn föstudag, þar sem fjallað var um markaðssetningu á Netinu frá ýmsum hliðum. Þar staðfesti nokkrar spurningar um leitarvélar hversu ofboðslegir yfirburðir Google eru sem leitarvélar. Þegar einn pallborðsmeðlima spurði hversu margir hefðu notað Google síðustu vikuna réttu svo til allir ráðstefnugestir upp hönd. Sama spurning um Yahoo varð til þess að örfáir í troðfullum sal réttu upp hönd og ef spurt var um MSN-leitarvél Microsoft réttu tveir upp hönd.

Er Google næsta Microsoft?

Yfirburðastaða Google í netleitarbransanum er svo sem enginn nýr sannleikur, þótt það hafi verið nokkuð magnað að sjá þetta svona skýrt á ráðstefnunni. Þessa stöðu hefur fyrirtækið notað til að byggja um ýmsa aðra þjónustu á Vefnum og er nú orðið fært um að velgja Microsoft undir uggum á ýmsum sviðum. Meira að segja yfirburðir Microsoft á sviði skrifstofuforrita eru í hættu vegna Google Apps, sem voru valin búnaður ársins 2007 af PC World á síðasta ári.

Á meðan hafa Microsoft verið nokkuð mislagðar hendur, t.d. við þróun og útbreiðslu nýja Windows Vista-stýrikerfisins sem hefur fengið misjafnar viðtökur, auk þess sem tilraunir fyrirtækisins til að ná markaðshlutdeild af Google í netleitarbransanum hafa lítið gengið. Þar af leiðandi eru margir komnir á þá skoðun að Microsoft sé búið að missa neistann sem kom fyrirtækinu í yfirburðastöðu á tíunda áratug síðustu aldar og Google verði það fyrirtæki sem komi til með að drottna yfir tækniheiminum næstu árin.

Bring it on!

Þar komum við einmitt að tilraun Microsoft til að kaupa Yahoo, fyrirtækið sem ruddi braut vefleitarinnar á fyrstu árum Internetsins en missti svo forystuna til Google í kringum aldamótin síðustu. Hún sýnir fyrst og fremst stöðuna sem þessi fyrirtæki eru í núna gagnvart Google. Microsoft, sem fyrir ekki svo mörgum árum hafði svo mikla yfirburði á tæknimarkaðnum að dómstólar í Bandaríkjunum reyndu að skipta fyrirtækinu niður í smærri einingar, þarf að reyna að kaupa eitt stærsta veffyrirtæki í heimi til að eiga möguleika á að halda í við vöxt Google.

Og það sem meira er, að eftir að kauptilboðið barst virtust tiltölulega fáir hafa áhyggjur af aukinni einokun Microsoft ef af kaupunum yrði. Viðbrögð eins fyrirlesaranna á RIMC-ráðstefnunni voru einmitt lýsandi um þetta viðhorf þegar hann var spurður hvað honum þætti um mögulega sameiningu Microsoft og Yahoo. Svarið var nokkurn veginn svona: „Bring it on! Við þörfnumst meiri samkeppni í leitarbransanum.“

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá AP almannatengslum og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims. EM> P>
Skeggræður (BJ)

Á sunnudag fór ég að hlýða á fyrirlestur um Jóhannes Brahms, tónskáldið fræga. Margir kannast við myndir af meistaranum þar sem hann er fúlskeggjaður og heldur illilegur. Í fyrirlestrinum kom fram að hann var myndarlegur ungur maður en ákvað milli fertugs og fimmtugs að láta sér vaxa skegg og eltist þar með um 30 ár. Hann lítur líka út eins og hann sé ekki sérlega snyrtilegur eftir að hann hætti að raka sig (reyndar með besta móti á þessari mynd sem hér birtist).

Jim Morrison söngvari Doors safnaði líka skeggi að því að virtist upp úr þurru. Við það breyttist hann úr svölum náunga í kall. Ástæðan var samt örugglega ekki að hann vildi hætta að vera svalur. Hann hafði hins vegar bætt við sig 20 kílóum og hélt að hann gæti falið það með skegginu. Ég hugsa að það sama hafi komið fyrir Brahms.

Auðvitað eru til menn sem eru með flott skegg og verða glæsilegir með það. Óperuskáldið Verdi er einn þeirra. En myndin sem frægust er og flottust af honum með skeggið og trefil er reyndar teikning. Kannski hann hafi í raun og veru verið eins og Brahms á ljósmynd. Annars var Verdi innan við 1.50 á hæð minnir mig þannig að hann er eins og margur kvikmyndaleikarinn, glæsilegri á mynd en í raunveruleikanum.

Karl Marx var með eitthvert myndarlegasta skegg sem sést hefur. Marx var ekki bara með fúlar skoðanir sem leiddu af sér einhverjar mestu hörmungar í sögunni. Hann var líka fúll náungi sem sagt er að hafi verið vondur við konuna sína. Ég fann á Netinu mynd sem sagt er að sé af honum skegglausum, en ég er ekki viss um að hún sé ófölsuð. Marx er einn af þeim mönnum sem manni finnst hafa fæðst með skegg.

Tveir af helstu fjöldamorðingjum sögunnar voru með yfirskegg, þeir Hitler og Stalín. Ekki ætla ég að halda því fram að menn verið fjöldamorðingjar á því að vera með yfirskegg, en skeggið gerði þessa menn ekki góðlegri þó að þeir létu sig ekki muna um að kyssa börn þegar það hentaði. Sagt var um þekktan og fyrirferðarmikinn íslenskan leiðtoga að hann væri svo yfirgangssamur sem raun ber vitni af því að hann hefði minnimáttarkennd. Kannski safna sumir sér skeggi af svipaðri ástæðu.

Líklega eru þessar vangaveltur hjá mér vegna þess að mér hefur aldrei vaxið myndarlegt skegg. Mér nægði að raka mig vikulega langt fram efir aldri og aðeins einu sinni óx mér smá hýjungur þegar ég hafði ekki rakað mig í mánuð. Ég held að ég sé hvorki upprennandi listamaður né fjöldamorðingi (og léttir þá mínum nánustu), en Maó var að vísu ekki skeggjaður og var þó hvort tveggja, þannig að ekkert er hægt að útiloka.

Benedikt Jóhannesson
Meðaljónar með myndavél

Það er bylting í gangi sem margir hafa e.t.v. ekki áttað sig á, en hún gerir valdhöfum erfiðara fyrir við að hafa stjórn á aðstæðum um leið og hún getur gert hvaða meðaljón sem er að virkum geranda í gangi sögunnar.

Þetta hljómar hástemmt, en svona er nokkurn veginn línan í boðskap Nik Gowing, hins velþekkta fréttamanns og fréttalesara sjónvarpsstöðvarinnar BBC World News. Gowing hefur lifað tímana tvenna og flutt fréttir af heimsviðburðum allt frá árinu 1978. Það er því skiljanlegt að maður leggi við hlustir þegar hann segir að kaflaskipti séu að verða í fjölmiðlaheiminum – og það gerði ég einmitt fyrir skömmu þegar Gowing flutti fyrirlestur hér á landi á vegum Skóla 365, Blaðamannafélags Íslands, Háskólans í Reykjavik og Breska sendiráðsins á Íslandi.

Myndavélar allsstaðar

Gowing heldur því sem sagt fram að tilkoma myndsíma og ódýrra stafrænna myndavéla sé að valda talsverðum straumhvörfum í fjölmiðlaheiminum. Hann bendir í fyrsta lagi á að gríðarlega hröð útbreiðsla slíkra tækja hafi gert það að verkum að fjölmiðlum berist oft myndir af vettvangi viðburða mun fyrr en áður. Allar líkur eru nefnilega á að einhverjir þeirra sem eru nærstaddir séu með myndavél eða síma og geti byrjað að mynda aðstæður og jafnvel senda efnið inn á næstu fréttastofu áður en búið er að ræsa út tökulið sjónvarpsstöðvanna.

Í öðru lagi segir hann að nú sé talsvert líklegra en áður að einhver nái upptöku af því þegar mikilvægir atburðir gerast og skrásetji þannig viðburðinn á áreiðanlegri hátt en hefðbundnir sjónarvottar. Þetta þýði bæði að umheimurinn fái réttari mynd af viðburðum og um leið geti valdhafar sem vilji stjórna umræðunni síður sett fram „sína“ mynd af atburðarásinni.

Stjórnvöld í Pakistan gripin í bólinu

Sem dæmi um þetta nefndi Gowing m.a. morðið á Benazir Bhutto. Fljótlega eftir morðið gáfu yfirvöld í Pakistan út yfirlýsingu um að Bhutto hefði látist af höfuðáverkum en ekki beinlínis byssuskotum eða sprengingu. Viðstaddir áhorfendur með myndavélasíma náðu hins vegar ýmsum upptökum á borð við þessa, sem virðast sýna þegar þær eru skoðaðar í samhengi að þessi söguskýring stjórnvalda hafi verið afar ólíkleg og einungis tilraun til að breyta sögulegu samhengi viðburðarins. Því hafa stjórnvöld neyðst til að draga skýringar sínar til baka.

Tæknin breytir heiminum

Þetta hefðu stjórnvöld ekki þurft að gera - að mati Gowing - nema vegna þess að fólk sem var viðstatt var að taka upp viðburðinn. Hann benti á fjölmörg önnur dæmi um það hvernig þessi nýi veruleiki hefur leitt til þess að fjölmiðlar geti birt réttar fréttir fyrr en áður og um leið stytt tímann sem valdhafar hafa til að stýra umræðunni og minnkað líkurnar á að þeir komist upp með að hagræða sannleikanum.

Þetta er mögnuð bylting. Að venjulegur meðaljón með síma sem kostar nokkra þúsundkalla geti orðið efnismiðlari fyrir stærstu fréttamiðla heims og jafnvel kollvarpað heilu ríkisstjórnunum ef svo ber undir. Og enn eitt dæmið um það hvernig tækninýjungar eru að breyta heiminum beint fyrir framan nefið á okkur.

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá AP almannatengslum og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims. EM> P>
Dagur hnífasettanna (BJ)

Það er skemmtileg mynd í Mogganum í dag þar sem hinn geðþekki borgarfulltrúi Björn Ingi Hrafnsson ræðst með sverði að formanni bankaráðs Landsbankans. Myndin tekur af öll tvímæli um að Björn er drengilegur maður því að hann ræðst framan að formanninum. Báðir eru í smekklegum jakkafötum. Þjóðin veit að Jóhannes Í Bónus borgaði fyrir jakkaföt bankaráðsformannsins á góðgerðarsamkomu fyrir nokkrum árum. Því er hins vegar enn ósvarað hver greiddi föt Björns Inga.

Það vekur athygli hve blaðamenn hafa lítinn áhuga á því hver hafi í raun greitt fötin. Björn Ingi neitaði að mæta í viðtal um málið en sagði í tölvupósti:„ Engar aðrar reglur giltu um forystumenn Framsóknarflokksins fyrir borgarstjórnarkosningarnar árið 2006 en aðrar kosningar innan flokksins.“ Blaðamenn láta þetta gott heita. Ætli Árni Johnsen hefði komist upp með svona svar?

Í Fréttablaðinu er vikið að spurningunni í dag á bls. 12. Þar segir: „Enn stendur eftir spurningin um það hvort Björn Ingi keypti föt eða ekki. Hann hefur enn ekki neitað sögusögnunum og nú þykist Haukur Logi Karlsson, fyrrverandi formaður ungliðahreyfingar flokksins, geta fullyrt að fótur sé fyrir þeim. Styggðaryrðum Hauks í garð Björns Inga skal þó taka með fyrirvara þar sem hann hefur ekki beint legið á skoðunum sínum á borgarfulltrúanum síðustu misseri.“ Ekkert að marka Hauk vegna þess að honum er illa við Björn Inga.

Annars er borgarfulltrúinn snyrtilegi búinn að afgreiða málið. Í skilaboðum sem hann sendi visi.is segir hann málið „mannlegan harmleik“. Sem sé Guðjón Ólafur er bilaður. Þá er það mál úr sögunni.

Enda hver hefði trúað því að hinn ástríki Björn Ingi stingi nokkurn í bakið? Maðurinn sem faðmaði bæði Villa og Dag sama sólarhringinn.

Benedikt Jóhannesson
Hvers vegna viljum við búa á Íslandi?

Varla líður svo vika að ekki birtist ein eða fleiri fréttir um hve miklu dýrara eitt eða annað sé á Íslandi en í hinum og þessum borgum erlendis. Einkum á þetta við um ýmsar neytendavörur. Þegar íslenskir framleiðendur eða kaupmenn eru spurðir um hvað valdi eru svör oft óljós og af blaðalestri mætti helst halda að um allt þetta ríkti mikið samsæri fyrirtækja gegn einstaklingum. A vísu eru sjaldan irta tölur em bera saman verð á dagblöðum og öðrum fjölmiðlum hérlendis og ytra, hvað sem kann að valda því áhugaleysi, því þar ættu að vera hæg heimatök að skýra hvað veldur verðmismun, ef einhver er.

Meginskýringar á því hvers vegna dýrara er að búa hér en í mörgum erlendum löndum eru einkum þrjár: Fjarlægð landsins frá helstu mörkuðum, smæð íslenska markaðarins og kostnaðurinn við að halda uppi sérstöku þjóðfélagi með eigin tungumáli.

Auðvitað myndum við missa ýmislegt ef við byggjum ekki hér á landi. Til dæmis myndu menn ekki halda tekjum af ýmsu sem við höfum nú, t.d. fiskveiðum eða raforkusölu. Að sjálfsögðu hefðu menn ekki landið, náttúrufegurðina og þá menningu sem fylgir íslenskri tungu. Allt er þetta Íslendingum mikils virði og suma þætti er hægt að meta til tekna og eignar, þótt ekki komi fyrir þá beinharðir peningar. Kannanir sýna að Íslendingar eru að jafnaði mjög hamingjusamir og eru því væntanlega sáttir við að hér sé dýrara að lifa en annars staðar. Mismunurinn er mat okkar á því hvers virði það er að vera Íslendingur.

Það er ekki meining mín að flytja Íslendinga á Jótlandsheiðar eða í úthverfi Glasgow heldur einungis að velta því fyrir sér hvaða verði það er keypt að reka eyríkið Ísland. Fyrir nokkrum árum velti ég því upp hve mikið það kostaði að tala íslensku. Sumir misskildu greinina þannig að ég vildi leggja íslenskuna niður og taka upp ensku. Svo var þó alls ekki, en ég get sjálfum mér um kennt því að viðbrögð hefðu verið öll önnur (og minni) ef ég hefði kallað grein mína <hvers vir="vir"> Menn eru viðkvæmir fyrir tungunni. Engum datt í hug að ég vildi leggja niður jólin þegar ég reiknaði það út að gamni mínu hve mikið jólahald kostaði þjóðina.

Athugun sem ég gerði á því hvaða verðmiði er á því að vera Íslendingur, með óhagræði sem fylgir fámenni og fjarlægðum frá stærri löndum, bendir til þess að um það bil ein króna af hverjum fjórum fari í kostnað við slíkt. Samt erum við með ríkustu þjóðum heims. Ef við værum hópur í úthverfi í stórborg er ósennilegt að við myndum skera okkur úr. En myndi nokkur vilja skipta?

Benedikt Jóhannesson</hvers>
Margrét Reynisdóttir: framkvæmdastjóri Gerum betur

Margrét Reynisdóttir rekur ráðgjafarfyrirtækið Gerum betur, sem sérhæfir sig í námskeiðum, ráðgjöf og útgáfu á kennsluefni um þjónustu. Á vormánuðum gaf fyrirtækið út fyrstu íslensku kennslumyndböndin um þjónustu.

Í þjónustumyndböndunum Þjónustan er fjöreggið sýnir Örn Árnason leikari, ásamt fleirum, hvernig hægt er að gera góða þjónustu framúrskarandi og hvað ber að varast. Fjallað er um mikilvæga þætti í þjónustu svo sem hvernig eigi að taka á móti viðskiptavinum, samskipti við óánægða viðskiptavini og símaþjónustu. Einnig hefur Margrét skrifað fyrstu íslensku bókina um þjónustu sem ber heitið Þjónusta – fjöregg viðskiptalífsins og rit um sama efni. „Ástæðan fyrir því að ég hef unnið að því að gefa út íslenskt efni er sú að starfsmenn vilja efni sem miðast við aðstæður sem þeir þekkja og eiga auðvelt með að samsama sig. Íslenskt efni sem miðast við veruleika starfsmanna og menningu er talið best fallið til að bæta þjónustuna. Kennslumyndböndin Þjónustan er fjöreggið og bókina Þjónusta - fjöregg viðskiptalífsins má einnig nota til að efla innri þjónustu fyrirtækja því það er gömul saga og ný að þjónustan verður aldrei betri en hún er innandyra.“

Margrét fékk Fulbright-styrk til BS-náms í Oregon í Bandaríkjunum og lauk þar námi árið 1987. „Ég settist aftur á skólabekk í Glasgow og lauk þar masters-prófi í alþjóðamarkaðsfræði árið 1991. Fróðleiksþorstinn gerði aftur vart við sig og lauk ég masters-prófi í stjórnun og stefnumótun frá Háskóla Íslands árið 2004.“

Stjórnun hefur lengi verið áhugamál Margrétar. „Ég hef verið virkur þátttakandi í starfi Stjórnvísis í fimm ár, sem er félag um framsækna stjórnun. Ég er núna formaður Stjórnvísi og var áður formaður þjónustustjórnunarhópsins innan Stjórnvísi í fimm ár. Ég mæli eindregið með því að vera félagsmaður í Stjórnvísi. Um 700 áhugamenn um stjórnun eru skráðir í félagið og á þriðja hundruð fyrirtæki, stofnanir og sveitarfélög. Þarna er mikil gróska og hef ég kynnst gríðarlega mörgum hæfileikaríkum einstaklingum innan félagsins. Stjórnvísi er langbesta tengslanetið á sínu sviði og er einnig mikið um áhugaverða fyrirlestra hjá íslenskum fyrirtækjum á vegum félagsins.“

Margrét segir fjölskylduna hafa gaman af að fara á skíði. „Eitt eftirminnilegasta skíðafríið var á Akureyri um síðastliðin áramót. Við gistum í íbúð á Akureyri og skíðuðum flesta dagana. Á gamlársdag var að sjálfsögðu verið á skíðum og svo borðuðum við á Hótel KEA um kvöldið með eintómum útlendingum. Við hjónin fengum okkur saltfisk og börnin pasta. Fórum svo á glæsilega brennu þar sem allir Akureyringar virtust samankomnir. Þessi áramót voru alveg einstök upplifun, við vorum næstum eins og í skíðafríi erlendis en vorum laus við ferðaþreytuna enda voru allir endurnærðir á líkama og sál.“

Nafn: Margrét Reynisdóttir

Fæðingarstaður: Reykjavík, 18. febrúar 1963

Foreldrar: Guðrún E. Bergmann og Reynir A. Sveinsson

Maki: Karl Axelsson

Börn: Sigríður, 13 ára og Stefanía Ásta, 10 ára

Menntun: BSc í matvælafræði, MS í alþjóða markaðsfræði og MS í stjórnun og stefnumótun.

Texti: Hilmar Karlsson. Mynd: Geir Ólafsson.
Desember

Kvikmyndir sem gerast í kringum jólin þurfa ekki endilega beint að tengjast jólunum og boðskapnum sem þeim fylgir, en þurfa að hafa eitthvað sem tengir mannverurnar saman á helgri stund og í jólamyndum er það yfirleitt í lokin þegar runnin er upp sú stund að friður á að ríkja á jörð. Slík kvikmynd er Desember, sem Hilmar Oddsson leikstýrir. Myndin er dramtísk og sýnir okkur bæði bresti og styrk mannssálarinnar þegar á reynir. Í raun gæti sagan í myndinni gerst í hvaða mánuði sem er með lítt breyttum áherslun, en þar sem hún gerist í desember með yfirvofandi jólahátíð þá hefur það sérstakt gildi að hafa trú á lífinu og gefa persónum von um betra líf.

Aðalpersónan er popparinn Jonni, sem lét sig hverfa til Argentínu fyrir þremur árum og skildi eftir sár hjá þeim sem stóðu honum næst. Þegar hann kemur heim, kaldan desember dag, er hann viss um að geta tekið þráðinn upp eins og ekkert hafi í skorið, það er að segja að endurvekja hljómsveit sína og flytja aftur inn til mömmu og pabba. Veruleikinn er annar. Hann er varla stigin niður á jörðina þegar móðir hans, akkeri fjölskyldunnar, deyr. Engin er til að fylla í hennar spor, systirinn er alkóhólisti sem ekki hugsar um börnin sín tvö og faðirinn öryrki með ónýt lungu. Það er því Jonni sem axlar ábyrgðina og kemur í ljós að undir kæruleysislegu yfirborðinu er drengur góður. Hljómsveitin kemur saman og þó fyrrum kærasta Jonna, söngkonan í hljómsveitinni, sé langt í frá sátt við hann þá tekur hún slaginn og kemur í ljós að neistinn á milli þeirra er enn fyrir hendi, vandamálið er að hún er trúlofuð útfararstjóra.

Í Desember er ekkert sem ekki getur gerst í veruleikanum og fátt sem kemur á óvart, handritið er vel skrifað og samræður eðlilegar. Dramatísk atburðarás er ekki keyrð á neinum yfirgengilegum ofsa, það er aðeins systirinn sem fær leyfi til að vera í harmrænum hamagangi. Þetta bæði veikir og styrkir myndina sem stundum virkar full látlaus, en á móti kemur að persónurnar verða manneskjur eins og við þekkjum og höfum samkennd með. Tómas Lemarquis og Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir (Lay Low) eru frábær og mikil útgeislun þeirra heillar áhorfandann.

Leikstjórn Hilmars Oddson er fumlaus og örugg. Það er helst að atriðið í kirkjunni þar sem Lay Low syngur tvísöng með KK sé á skjön og mætti halda að ástæðan fyrir því hafi aðeins verið sú að koma að góðum flutningi þeirra á hinu fallega lagi KK, I Think of Angels. Plúsana fær Hilmar fyrir að hafa treyst Lay Low til að takast á við erfitt hlutverk, stúlku sem hafði aldrei áður leikið. Einlægnin í leik hennar er einstök og það er meðal annars henni og Tómasi að þakka að áhorfandinn fer út af Desember í góðu andlegu jafnvægi þrátt fyrir dramtíkina sem á undan er gengin.

Leikstjóri: Hilmar Oddsson. Handrit: Páll Kristinn Pálsson. Kvikmyndataka: Víðir Sigurðsson. Tónlist: Hróðmar Ingi Sveinbjörnsson. Leikarar: Tómas Lemarquis, Lovísa Elísabet Sigrúnardóttir, Ellert Ingimundarson, Laufey Elíasdóttir og Guðrún Gísladóttir. 87 mín.

Hilmar Karlsson.