Að dýfa sér í RSS-strauminn

Mig grunar að margir netnotendur hafi enn ekki áttað sig á því hvað RSS-tæknin getur verið nytsamleg – og sparað mikinn tíma. Með því að verja nokkrum klukkutímum í að setja upp RSS-lesara má stytta daglegt vefvafur verulega og tryggja um leið að mikilvægasta vefefnið fari ekki framhjá manni.

RSS-tæknin er langt í frá ný af nálinni og hefur verið nýtt víða á Netinu á ýmsan máta. RSS stendur fyrir Really Simple Syndication og er notað til að safna saman vefefni sem er uppfært reglulega (t.d. bloggfærslum eða fréttaefni) og búa til svokallaða strauma – þ.e. lista yfir viðkomandi efni sem birta má annars staðar en á upprunalega vefnum. Stór hluti bloggara þekkir RSS vel og veit að með tækninni er t.d. haldið úti söfnunarvefjum á borð við Blogg Gáttinni, þar sem nýjustu bloggfærslur allra helstu bloggara birtast svo til jafnóðum og þær eru sendar út á Vefinn.

Innhólf fyrir Vefinn

Það sem mig grunar hins vegar að fáir nýti sér er að gerast áskrifendur að RSS-straumum og fylgjast þannig á einum stað með helstu fréttaveitum og bloggurum sem heimsóttir eru reglulega. Með því má nefnilega binda í eitt skipti fyrir öll enda á þá tímaeyðslu sem felst í að heimsækja vefi og komast að því að þeir hafi ekki verið uppfærðir – og eins sleppa því að heimsækja viðkomandi vefi ef nýjustu færslurnar vekja ekki áhuga.

Til að einfalda málið má í raun segja að með því að setja upp RSS-lesara á réttan hátt sé maður að búa til nokkurs konar innhólf fyrir Vefinn. Rétt eins og innhólfið í tölvupóstinum lætur mann vita að nýir tölvupóstar hafi borist frá því síðast var athugað, fylgist RSS-lesarinn með því hvort nýjar færslur hafi bæst við RSS-straum sem maður er áskrifandi að. Og þær geta þá verið allt frá því að vera bloggfærsla frá Gunnu frænku upp í innlenda frétt af mbl.is. Þar getur maður jafnframt ákveðið hvort færslan sé nógu áhugaverð til að hún sé lesin í heild sinni – eða sleppt því, t.d. ef Gunna er að blogga um köttinn sinn, eða ef innlenda fréttin er um línuívilnun.

Lesarar af ýmsu tagi

Margs konar RSS-lesarar eru í boði og ræður smekkur hvers og eins hvað hentar hverju sinni. Einfalt er t.d. að nota sjálfa vafrana til að smala saman nýjustu færslunum. Þannig birtir Firefox RSS-straumana í Bookmarks-listanum undir nafninu Live Bookmarks – og hver færsla er þá eins og bókamerkt vefsíða. Í Internet Explorer 7 birtast straumarnir í Favorites Center-glugganum undir Feeds. Til að gerast áskrifandi að straumum í þessum vöfrum er nóg að smella á RSS-logoið appelsínugula sem er í titilstikunni á Firefox og við hliðina á Home-íkoninu í IE og velja síðan Subscribe í næsta glugga sem birtist.

Að láta vafrana halda utan um RSS-straumana hefur hins vegar þá vankanta að lítið er hægt að vinna með RSS-straumasafnið, auk þess sem það er fast í viðkomandi tölvu, rétt eins og bókamerki vafrans.

Önnur leið er að nota forrit sem safna saman RSS-straumum. Þau eru í megindráttum tvenns konar. Annars vegar sérstök RSS-lesaraforrit, sem minna um margt á tölvupóstforrit og geta til að mynda birt yfirlit yfir nýjustu færslurnar í sérglugga á skjáborðinu eða látið fyrirsagnirnar flæða yfir skjáinn rétt eins og maður á að venjast í útsendingum fréttastöðva á borð við CNN. Hins vegar eru mörg tölvupóstforrit einnig með RSS-lesara innbyggða – t.d. Outlook frá Microsoft – og þar birtast nýjustu færslurnar í sérstöku RSS-innhólfi á svipaðan hátt og tölvupóstur.

Enn ein útfærslan eru svo vefsíður þar sem notendur geta skráð sig sem notendur og safnað RSS-straumum á einn stað. Það þægilega við slíka útfærslu er að RSS-safnið er hægt að nálgast úr hvaða nettengdri tölvu sem er. Persónulega finnst mér það hentugasta leiðin til að hafa stjórn á RSS-straumunum og nota til þess Google Reader.

Fínstillingin skiptir máli

Með Google Reader get ég nú skráð mig inn á einum stað og fengið yfirlit yfir allt það sem fréttavefir og bloggarar sem tengjast mínu áhugasviði hafa birt frá því ég skráði mig inn síðast. Þetta hefur bæði gert mér kleift að fylgjast betur með og gera það hraðar, bæði af því að Google Reader leyfir manni að lesa færslurnar án þess að heimsækja viðkomandi vef með tilheyrandi niðurhali á vefsíðunni allri og með því að útrýma heimsóknum á óuppfærða vefi.

Það þarf að vísu að gefa sér svolítinn tíma í byrjun til að setja upp þá strauma sem maður vill fylgjast með og svo átta sig á því hvaða straumar skipti mann virkilega máli og hverjir flækist bara fyrir. Jafnframt er gott að flokka straumana eftir tegundum, þannig að yfirsýnin verði sem best. Ef maður er of ákafur og setur t.d. inn alla RSS-strauma íslensku fréttavefjanna verður straumurinn fljótt of stríður þannig að maður sekkur til botns og drukknar. Með réttri fínstillingu er hins vegar hægt að sigla í gegnum dagskammtinn af upplýsingum á mun skjótari og markvissari hátt en með hefðbundu netvafri. Það er a.m.k. þess virði að prófa, er það ekki?

Kristinn Jón Arnarson er almannatengslaráðgjafi hjá AP almannatengslum og fyrrverandi ritstjóri Tölvuheims. EM> P>