Lausnin (BJ)

Nú er búið að finna leiðina út úr kreppunni. Reyndar get ég ekki eignað mér heiðurinn af henni, það var held ég utanríkisráðherrann sem sagði að við hefðum farið tuttugu ár aftur í tímann. Það er ágætt hugsaði ég, þá verð ég rúmlega þrítugur. En svo fannst mér það fullmikið vesen. Jón sonur minn nýfæddur og sífellt vaknandi á nóttunni, brjálað að gera í vinnunni, kennsla upp fyrir haus. Nei ég ákvað að fara bara tíu ár aftur í tímann. Hjá mér er semsé árið 1998. Ég er ekki með nema örfá grá hár, fimm kílóum léttari og fær í flestan sjó. Þarf engar blóðþrýstingstöflur að taka.

Í Mogganum er forsíðufrétt um að Rúmenar ætli að gera mynd um Bill og Moniku og ævintýri þeirra í Hvíta húsinu. Ég kalla til Vigdísar að þessa mynd megum við ekki láta framhjá okkur fara. Rúmenskar myndir koma líklega helst á kvikmyndahátíð Listahátíðar.

Rússar eru komnir í kreppu. Meiri bölvaðir klaufarnir þessi Rússar. Þetta er örugglega sjálfsskaparvíti. Ég sá þetta sjálfur þegar ég fór þarna í fyrra og hitt fimm Gyðinga sem höfðu eigna nikkelnámu í Úralhéraði. Þeir voru allir svellfínir í fínasta tískufatnaði og handsaumuðum skóm. Glæsileg listaverk á veggjum. Lífverðir á hverju strái. Þetta gat ekki öðruvísi farið.

Nú á að selja 49% í FBA, fjárfestingabanka atvinnulífsins. Bjarni Ármannsson segir mikilvægt að kanna möguleika á skráningu á erlendum hlutabréfamörkuðum. Hann segir bankann þurfa að vera alþjóðlega samkeppnisfæran eigi hann að vera virðisaukandi fyrir atvinnulífið. Þetta er líklega alveg rétt. Útrás er það eina sem blífur.

Finnur Ingólfsson ætlar að gefa kost á sér sem varaformaður í Framsóknarflokknum. Finnur er framtíðarforingi í flokknum. Þorgerður Gunnarsdóttir á Útvarpinu býður sig fram í prófkjöri Sjálfstæðismanna og vill þriðja sætið. Hún er myndarleg kona og eflaust ekki síðri kostur en karlarnir sem bjóða sig fram.

Alþýðubandalagið er í miklum vanda núna þegar það á þrjátíu ára afmæli. Það er á hausnum eftir að fækkaði í þingflokknum. Flokkurinn ætlar að loka skrifstofum sínum en flokksmenn gáfu samt fyrrverandi formönnum blóm á afmælinu, þeim Ragnari Arnalds og Svavari Gestssyni. En Ólafur Ragnar var hafður útundan og fékk engin blóm. Svona eru laun heimsins.

Ég er á leiðinni til Póllands með stærðfræðilið úr framhaldsskólunum. Ég hef farið nær árlega í þessa Eystrasaltskeppni. Það er gaman að fara og hitta kunningja frá öðrum löndum. Áður er ég fer ákveð ég að hitta Gogga vin minn á Landspítalanum. Goggi er með krabbamein. Það er ekki nema tæpt ár síðan hann ákvað að láta taka fituhnúð á hálsinum bakvið eyrað.

Hnúðurinn reyndist vera illkynja æxli. Þetta hefur verið erfitt ár. Það hefur margt hrjáð Gogga undanfarin fimmtán ár eða lengur. Hann kom frá Frakklandi sumarið 1985. Þá var hann bullandi geðveikur, haldinn miklum ranghugmyndum um eigin hlutverk í lífinu.

Eftirá að hyggja var hægt að sjá þetta fyrr þegar hann birti ljóðabálk eftir sig í blaði sem mig minnir að hafi verið kallað Brennivínsstaupið. Kannski Rauðvínstárið. Það var vont ljóð með slæmar minningar. Næstu árin sveiflaðist hann upp og niður. Inn á milli var hann í góðum gír, en svo leitaði hann í vín og vitleysu, var kominn langt út í lönd að bjarga heiminum. Maníódepressíón er skelfilegur sjúkdómur. En nú er hann semsé með krabbamein.

Á spítalanum ræðum við um lífið og dauðann. Auðvitað er hann mikið veikur en ég segi honum að hann lifi örugglega framyfir jól og áramót. „Ég veit það,“ segi ég þó að ég viti ekkert um það. Samt held ég það. Þetta er ágæt stund.

Ferðin til Póllands liggur í gegnum Stokkhólm. Ég ákveð að fara með krakkana niður í bæ meðan við bíðum eftir fluginu áfram. Það er gaman að ganga gegnum gamla miðbæinn, Gamla Stan sem þeir kalla.

Þegar við komum út á flugvöll kveiki ég af rælni á símanum. Um leið og kviknaði á honum hringir hann. Ég er í góðum gír og svara hressilega: Ha-allÓ! Vigdís er í símanum: „Bensi minn, Goggi dó í morgun.“

Ég fæ strax kökk í hálsinn og mér vöknar um augu. Get lítið sagt og kveð. Einar sem var fararstjóri með mér sér strax að það er eitthvað að. Við fáum okkur bjór, þó að það sé óskráð regla að drekka ekki áfengi þegar við erum með krökkunum. Þau eru í búðum hér og þar á vellinum. Þetta verður langur dagur.

Um kvöldið í Varsjá röltum við um göturnar og fáum okkur aftur bjór. Nú eru krakkarnir komnir í hús þannig að nú gildir ekki reglan lengur. Stebbi og Smári hringja báðir í mig og við tölum lengi saman um vin okkar. Það er svo skrítið, að þó að maður viti að einhver sé að deyja þá er maður aldrei búinn undir það þegar það gerist. Þetta er skrítið kvöld og við, fullorðnir karlmennirnir þurfum allir að harka af okkur.

Jarðarförin er skömmu eftir að ég kem heim. Ég skrifa minningargrein, langa og erfiða grein. Líklega hef ég ekki haft jafnmikið fyrir neinum utan fjölskyldunnar undanfarin þrettán ár.

Stefán skipulagði jarðarförina að mestu. Mamma hans Gogga sagðist hafa fengið Þorstein prest í Árbænum til þess að jarða. „Hann sér um svona fyrir okkur,“ segir hún. Það er erfitt að stynja upp huggunarorðum. Þetta er svo skelfilega sorglegt.

Rúna kærasta Gogga fer með ljóð við jarðarförina. Hann var heppinn að hafa hana síðustu árin. Goggi var frábær náungi en örugglega erfiður kærasti. Hann gat líka verið erfiður vinur. Hörður úr Júpíters, hljómsveitinni hans Gogga, sér um tónlistina. Við berum kistuna sex út úr kirkjunni, Stefán og Guðrún, Smári og Ingibjörg og við Vigdís. Gamli, góði hópurinn kominn saman. Með Gogga á milli sín. Það er þung byrði.

Hann verður brenndur þannig að kistan er sett á búkka fyrir framan kirkjuna og allir krossa yfir henni þar. Við stöndum til hliðar í einfaldri röð líkmennirnir sex, alvarlegir á svip. Samt finnst mér þetta svolítið undarlegt og jafnvel broslegt, allir þurfa að fara í röð og krossa og standa svo þöglir álengdar. Það er frost og alla langar inn aftur. Svo fer líkbíllinn loksins og allir fara inn í erfidrykkju.

Um kvöldið les ég minningargreinar í Mogganum. Það skrifa margir um Gogga. Hann þekkti alls konar fólk. Mér sýnist að minnsta kosti fimm kærustur skrifa um hann. Öllum fannst vænt um Gogga þó að hann væri erfiður. You may be a lover, but you aint no dancer, hugsa ég, hvers vegna sem það nú er. Kannski vegna þess að Goggi hafði mikla listamannshæfileika, en náði ekki að rækta þá almennilega með sér. Stundum náði hann brillíans, bæði í músik og ljóðum, en átti erfitt með að halda fluginu.

Einhvers staðar er hann grafinn, en ég hef ekki farið að gröfinni. Hann býr í huga mér og ég þarf ekkert annað heimili fyrir hann.

Á baksíðu Moggans sé ég að einhver útlendingur vill Baug inn í alþjóðlegt innkaupafyrirtæki. Baugur virðist eiga framtíðina fyrir sér.

Svo er Seðlabankinn að tuða, varar við vexti útlána og miklum viðskiptahalla. Brýnt að koma böndum á vaxandi eftirspurn. Alltaf einhver leiðindi í Seðlabankanum.

Svona er lífið haustið 1998. Erfiðir dagar. En maður brosir gegnum tárin.

Benedikt Jóhannesson