Hann er víst frægur (BJ)

Það hljóp aldeilis á snærið hjá okkur hjónum á föstudaginn. Okkur var boðið á tónleika hjá einhverju blúsbandi og fyrir konsertinn gátum við troðið okkur í partí. Hófið var fínt. Í lokin kom upp vingjarnleg kona, fulltrúi gestgjafa, og sagði okkur að gítarleikarinn í hljómsveitinni væri víst frægur þó að hún hefði aldrei heyrt hans getið. Líklega hefur hún nefnt hann þó að ég geti ekki komið honum fyrir mig.

Eftir að hafa talað við fjölmarga sem við þekktum í partíinu og klárað rauðvínið héldum við af stað. Leiðin lá yfir golfvöll. Það var orðið tímabært að ég kynntist golfíþróttinni betur, útgefandi fjölmargra rita um þetta vinsæla sport.

Þegar við komum að Egilshöll heyrðum við að tónleikarnir voru byrjaðir. Ég heyrði tónana út og það leyndi sér ekki að þetta voru Ellen Kristjánsdóttir og Kristján bróðir hennar. Það kom mér á óvart að konan í partíinu hefði ekki þekkt Kristján, því að hann er vel þekktur blúsleikari.

En þó að við flýttum okkur inn eins og hægt var (biðraðir voru langar, ekki síst þar sem rauðvínið hafði nú að hluta lokið för sinni um blóðið og heilann). Þegar við komum loks inn í salinn var tónleikunum lokið. Samt var þarna enn fjöldi fólks og af því að við hittum marga skemmtilega fannst okkur engin ástæða til þess að fara strax.

Allt í einu voru ljósin slökkt og inn á sviðið gekk hópur fólks og byrjaði að spila gömlu Derek and the Dominos slagarana Tell the Truth og Key to the Highway. Dominos voru mest tónlistarmenn sem spiluðu með Delaney, Bonny og vinum þeirra. En þetta vita auðvitað allir.

Mér fannst gaman að þessu. Trommuleikarinn var hörkustuðkall, nauðasköllóttur og býsna breiðleitur. Það glansaði á skallann á honum eins og maður sá þegar hann birtist á stórum tjöldum sitt hvoru megin við sviðið. Ef kvikmyndatökumennirnir hefðu súmmað á skallann á honum hefðum við örugglega séð alla hljómsveitina speglast þar samtímis. Þá sá ég að þetta var enginn annar en Abe Laboriel yngri. Það kemur kannski sumum á óvart að svona fullorðinn maður skuli vera yngri en sá eldri mun hafa verið faðir hans bassaleikarinn (ekki reyndar bassaleikarinn í þessari hljómsveit). Abe yngri var meðal annars í The Raging Honkies og Chocolate Genius, Inc.

Svo fór bandið í gegnum nokkra létta slagara, til dæmis Hoochie Coochie Man. Gítarleikarinn virtist vera í skrítnu ástandi því að hann var með prjónahúfu í hitanum. Hann sneri gítarnum öfugt (bassastrengirnir neðst), tók gripin með hægri (öfugt væntanlega) og spilaði upp í staðinn fyrir niður. Ég sá strax að þarna fór Doyle Bramhall II, sonur samnefnds trommara. Þetta var semsé pabbadrengjaband.

Á hljómborð lék sérstæður fír sem helst minnti á amerískan farandsölumann, rúnum ristur í framan og horaður. Þetta var gamli Joe Cocker píanóleikarinn Chris Stainton. Vissulega frægur maður sem tók nokkra blúsfrasa með glæsibrag.

Bassaleikarinn lék á gamlan Fender P bassa, 1962 árgerð sýndist mér. Þetta gæti hafa verið Willie Weeks sem lék meðal annars bíómyndinni Lightning in a Bottle.

Lagavalið var að mestu pottþétt. Að vísu orkaði tvímælis að leika Isnt it a Pity, gamalt lag eftir gítarleikarann í Travelling Wilburys. Að öðru leyti var salurinn vel með á nótunum.

Aftarlega á sviðinu stóðu tvær huggulegar gospel söngkonur sem dilluðu sér og sungu bakraddir. Þær gátu í alvöru sungið ólíkt nýju söngkonunni í Bueno Vista Social Club sem var hér um daginn og var höfð fremst á sviðinu, áhorfendum til augnayndis.

Í lokin fór hljómsveitin aðeins út af blúslínunni og tók gamalt væmnislag, Wonderful Tonight og lag frá árinu 1980, Cocaine. Þar er gítarriffið reyndar ósvífinn stuldur á fyrrihluta eins þekktasta riffs allra tíma í Sunshine of your Love.

Þannig enduðu tónleikarnir við fögnuð áheyrenda.

Svo komu þeir fram í lokin og spiluðu Crossroads, klassískan blússlagara.

Það var gaman að sjá svona marga pottþétta tónlistarmenn koma saman og ekki síðra að 5% Íslendinga voru mætt í Egilshöll til þess að hlusta á þessa röð af gömlum smellum.

Þetta var svipað og þegar Robert Zimmerman kom með blússveit sína í Laugardalhöllina fyrr í sumar og spilaði vinsælustu lögin af hálfrar aldar ferli sínum til þess að gleðja áheyrendur.

Benedikt Jóhannesson

PS. Wonderful Tonight er samið um Pattie Boyd af þáverandi eiginmanni hennar. Hún segir frá hjónabandinu í grein sem finna má á Netinu og segir meðal annars:

„ Clapton, it seems, would stop at nothing to win his prize. He'd already tried to get closer to Pattie by embarking on an affair with her sister Paula. When, after their tryst, Pattie insisted on returning to her husband, Clapton threatened to take heroin. She refused to be swayed by the threat, and he promptly became addicted.

By the time she finally gave up and got together with Eric, he had given up heroin but had instead become a fully fledged alcoholic hurtling towards self-destruction. It was not the most promising state of affairs on which to build a relationship.

What followed was 10 years of grinding self-abnegation, in which Pattie committed herself to holding Clapton and her marriage together, martyring her career, dignity and whatever was left of her self-esteem to the cause. She continued to do so even when it was revealed that his proposal to her was part of a bet; even when she walked into a room where he was sitting with one of her friends and Eric, drunk as usual, shouted at her: "Can't you see we're having a really intense and intimate conversation here? I'm in love with this girl. Go away and leave us alone. Just fuck off."

When he admitted that one of his lovers was pregnant with his child, she considered leaving him, but coaxed by the prospect of a second round of IVF (Pattie has never been able to conceive), she decided to try again. It was only when, in a drunken rage, he stormed into the room in which she was sleeping and started throwing her clothes out of the window that she finally accepted their marriage was over.“

Huggulegur fír.