Framboðið (BJ)

Jæja, þá lét ég verða af því að lýsa því yfir að ég gæfi kost á mér í framboð. Þetta reyndist mér ekki eins erfitt og sumum. Margir taka sér langan tíma til þess að hugsa sig um hvort þeir eigi að taka stökkið. Þeir þurfa að hugsa sig vel um, ræða við makann, vinnuveitandann, vini, foreldra og börn. Ákvörðunin um að yfirgefa vellaunað, skemmtilegt og gefandi starf er erfitt finnst þeim.

Ég þurfti ekki að ræða þetta við nokkurn mann. Ég hugsaði að ef mér byðist starf þar sem launin væru lægri en núna, vinnutíminn langt fram á nótt, sífellt ónæði, aðkast á vefnum og á almannafæri, niðrandi skrif með dylgjum um að ég væri illmenni og föðurlandssvikari og bílastæði í miðbænum yrði ég að slá til.

Reynir föðurbróðir minn var búinn að lofa að hringja í mig þegar Viðreisn væri komin yfir 10%. Hann stóð við það í gærkvöldi og af því að við tölum alltaf lengi saman sparaði ég stórfé á þessu. Reynir segist vera orðinn of gamall til þess að skipta um flokk, en ég reyndi að sannfæra hann um að hann væri þvert á móti orðinn svo gamall að nú væru síðustu forvöð að skipta um flokk. Hann gaf sig ekki, en muldraði eitthvað um að kannski gæti hann séð af einu atkvæði ef þörf væri á.

Óðinn Jónsson bauð mér í viðtal klukkan hálf átta í morgun. Hann margsagði að ég yrði að mæta stundvíslega svo að ég hafði andvara á mér, vaknaði klukkan fjögur og sofnaði ekki aftur. Í stað þess að telja kindur eins og Andrés Önd gerði í gamla daga reyndi ég að hugsa upp snjöll svör, en varð auðvitað samtímis að semja snjallar spurningar fyrir Óðin.

Af því að hver glæsiframbjóðandinn á fætur öðrum hefur komið fram fyrir Viðreisn að undanförnu þurfti ég auðvitað að leiða að því hugann hvar ég færi fram. Auðvitað væri þægilegt að vera hér í mínu kjördæmi, Reykjavík norður. Ég þyrfti þá ekkert að hafa áhyggjur af flugvellinum (hann er í Reykjavík suður) og gæti gengið um götuna til þess að finna kjósendur.

En það fannst mér ekkert spennandi að komast ekki spönn frá rassi. Nei, ég varð að reyna að koma með eitthvað snjallt og óvænt svar. Með útilokunaraðferðinni fann ég út að ekkert kæmi til greina nema Norðaustur kjördæmi. Það nær yfir hálft Ísland og með því að vera þingmaður þar væri maður eins karlssonur í ævintýrunum sem fékk hálft konungsríkið að launum. (Þjóðsögurnar voru samdar áður en Ísland varð lýðveldi).

Auðvitað lá það líka beint við. Pabbi var fæddur á Norðfirði og móðurafi minn á Húsavík. Maður þarf ekki doktorsgráðu í stærðfræði til þess að sjá að það þýðir að ég er að þremur fjórðu úr kjördæminu (gráðan hjálpar auðvitað). Svo var ég í sveit eitt sumar í Kelduhverfinu og sat í sex ár í stjórn Útgerðarfélags Akureyringa, sem var reyndar einhver skemmtilegasta stjórnarseta mín. Sumarferðirnar eru yfirleitt austur eða norður (Herðubreið, Snæfell, Hvítserkur, Jökulsárgljúfur, fossagangan meðfram Jökulsá á Fljótsdal og er þá fátt eitt talið). Þetta eru að vísu allt óbyggðir staðir þannig að það er kominn tími til þess að fara að hitta fólk á svæðinu.

Ég á líka fjöldann allan af frændfólki á svæðinu sem ég vona að kjósi mig. Ég á auðvitað margt frændfólk í móðurætt hér sunnanlands, en mig grunar að það verði einn eða tveir Engeyingar sem kjósi mig ekki í þetta sinn.

Valið var ljóst. Ég skaust í sturtu og laumaðist út til þess að vekja ekki Vigdísi, þannig að hún heyrði ekki viðtalið við Óðin. Ég ætlaði að ræða málin við hana eftir vinnu í kvöld, en þá voru gestir hér heima þannig að það bíður betri tíma. Þess vegna væri gott ef lesendur væru ekkert að tala um framboðið við hana fyrr en ég fæ stund með henni.

Með svona grein þarf ég auðvitað mynd af mér úr kjördæminu, helst með kjósendum. Við frændur fengum okkur vöfflur og kakó á Sólbrekku í Mjóafirði núna í júlí. Mjóifjörður er líka fámennt byggðalag þannig að Reynir er eini kjósandinn á myndinni, en þeir gerast ekki miklu skemmtilegri.

Benedikt Jóhannesson

PS: Gott væri ef kjósendur halda Viðreisn áfram yfir 10% þannig að ég haldi áfram að spara símkostnað. Ekki veitir af.