Brúðguminn

Baltasar Kormákur fylgir eftir góðri Mýri með góðum Brúðguma, sem byggir lauslega á Ivanov eftir Tsjekhov. Færir hann leikritið inn í íslenskan nútíma og gerist sagan að mestu í Flatey í Breiðafirði. Íslenskara umhverfi fáum við varla, sem gerir það að verkum að auðvelt er að líta á Brúðgumann sem sjálfstæða íslenska sögu þó grunnurinn sé fenginn hjá hinum rússneska Tsjekhov.

Brúðguminn er gamanmynd með þungum undirtóni sem birtist okkur í myndbrotum úr ævi hins litlausa háskólakennara Jóns Jónssonar og eiginkonu hans, Önnu, sem saknar mannsins sem hún giftist, manns með háleitar hugsjónir. Það er ekkert í samskiptum þeirra sem húmor er í. Kómíkin í Brúðgumanum kemur fram í atriðunum við undirbúning á brúðkaupi Jóns (minna en einu ári eftir lát Önnu) og eins nemanda hans, Þóru. Jón hefur að vísu ekkert breyst og er á leiðinni í annað dauðadæmt hjónaband. Þau sem skapa skemmtilega stemningu og fá áhorfendur til að hlæja eru foreldrar Þóru, kúgaður faðir og peningasjúk móðir, vinur Jóns, sem kemur til að vera organisti í brúðkaupinu, golfvallahönnuður og sjálfskipaður ferðamálafrömuður í Flatey, presturinn sem ætlar að gifta Jón og Þóru og systir brúðarinnar sem afgreiðir í einu versluninni í Flatey. Stórskemmtilegar persónur sem fá vel skrifaðan og fyndinn texta sem frábærir leikarar kunna vel að nýta sér. Auk þess eru söngatriðin með Jóhann Sigurðarson í broddi fylkingar frábær skemmtun.

Ætla mætti með söguþráð sem skiptist jöfnum höndum milli fortíðar og nútíðar og nokkrar ólíkar persónur, að myndin væri laus í rásinni, en svo er ekki. Einn helsti kostur Brúðgumans er hversu heilsteypt myndin er, hversu vel tekst að tengja atriði saman sem eru vissulega ólík þó þau leiði öll að væntanlegu brúðkaupi. Handrit Baltasars og Ólafs Egils Egilssonar er vel skrifað og styrkur Baltasars er mikill þegar kemur að leikurum og að ná því besta út úr þeim auk þess sem hann er útsjónarsamur þegar kemur að sviðssetningu.

Aukapersónurnar skapa stemninguna, en dýptin kemur frá aðalpersónunum þremur, Jóni, sem Hilmir Snær Guðnason túlkar á látlausan hátt. Jón er persóna sem við höfum ekki mikið dálæti á, hann er búinn að fela vandlega tilfinningar sínar og á erfitt með að taka sjálfstæðar ákvarðanir. Hilmir Snær nær vel að koma kuldanum til skila sem einkennir Jón, án þess að við fáum óbeit á honum. Anna aftur á móti er með tilfinningarnar utan á sér og er leikur Margrétar Vilhjálmsdóttir áhrifamikill og sterkur. Þriðja aðalpersónan er Þóra, ung stúlka sem hrífst af kennara sínum sem hún hittir óvænt í Flatey. Hún telur sig hafa stjórn á lífi sínu en gerir sér ekki grein fyrir afleiðingunum. Laufey Elíasdóttir fellur vel inn í persónuna og sýnir þroskaðan leik, er yfirleitt sakleysið uppmálað en við vitum að hún er að grafa sína eigin gröf.

Brúðguminn er fljót að tökum á áhorfendunum og missir aldrei dampinn, verður sterkari eftir því sem líður á og skilur mikið eftir sig og er myndin enn einn sigur Baltasars Kormáks á farsælum leikstjórnarferli.

Leikstjóri: Baltasar Kormákur. Handrit: Baltasar Kormákur og Ólafur Egill Egilsson. Kvikmyndataka: Bergsteinn Björgúlfsson. Frumsamin tónlist: Sigurður Bjóla og Jón Ólafsson. Aðalleikarar: Hilmir Snær Guðnason, Laufey Elíasdóttir, Margrét Vilhjálmsdóttir, Þröstur Leó Gunnarsson, Ólafía Hrönn Jónsdóttir, Ólafur Darri Ólafsson, Jóhann Sigurðarson og Ilmur Kristjánsdóttir. 90 mín.

Hilmar Karlsson