Klukkan á Útvegsbankanum (BJ)

Nú styttist í jólin og skammdegið fer að víkja fyrir hækkandi sól. Þetta hefur mér alltaf fundist skemmtilegur tími. Veturinn vekur frekar hjá mér gamlar minningar en sumrin. Um daginn var ég á ferð í miðbænum og varð einu sinni sem oftar litið á klukkuna á Útvegsbankahúsinu. Nema klukkan og Útvegsbankinn eru bæði horfin.

Ég man ekki hve langt er síðan klukkan hvarf. Þetta var stór klukka ofan á húsinu með upplýstri neon-skífu. Hún snerist í hring þannig að stundum þurfti maður að bíða þannig að maður sæi á skífuna. Á bakhliðinni var Útvegsbankamerkið. Maður sá á klukkuna alls staðar úr miðbænum, fannst mér. Ég man að ég sá hana út úr glugganum á málaskólanum Mími þegar ég var tíu ára og skólinn var í Hafnarstræti. Lögreglustöðin var handan við götuna og Penninn þar við hliðina. Í sama húsi og Mímir var Rammagerðin. Kannski er hún þar enn. Þar var jólasveinn sem kom upp úr strompi. Svo hvarf hann aftur ofan í strompinn. Þegar ekki var neitt sjónvarp fóru börnin niður í Hafnarstræti að sjá þennan jólasvein fyrir hver einustu jól. Innar í götunni var búð með kaffikerlingunum sem sátu við borð og drukku kaffi. Þetta voru líka vélknúnar dúkkur. Mér fannst vænt um þær. Einhver fann þær aftur fyrir nokkrum árum og þær voru settar út í glugga enn á ný. Ég veit ekki hvar þær eru núna.

Helst viljum við alltaf geta endurlifað gömlu góðu tímana. Sumt getum við lifað enn þann dag í dag. Enn eru tónleikar í Laugardalshöllinni og landsleikir. Ég man eftir popphátíðinni árið 1969. Eða var það 1970? Þá var Trúbrot aðalhljómsveitin.Og Rúni Júl. aðaltöffarinn. Um það voru allir sammála. Nema á popphátíðinni var Björgvin Halldórsson kosinn poppstjarna ársins. Og Ævintýri hljómsveit ársins. Ég kaus Rúnar og Trúbrot. Mér fannst Bjöggi, eins og hann var kallaður þá, plebbalegur. En hann náði miklu betra sambandi við salinn en Trúbrot sem var með einhverja stjörnustæla. Létu bíða eftir sér og náðu ekki flugi. Bjöggi kom, sá og sigraði með brotna framtönn. Var átrúnaðargoð einhverra stelpna sem voru svo vitlausar að þær létu brjóta úr framtönninni á sér til þess að vera eins og Bjöggi. Hann má eiga það að þá lét hann gera við tönnina.

Ég man fyrst eftir Björgvin á balli í Langholtsskólanum. Þá var hann í Bendix úr Hafnarfirði og var í loðfeldi. Þá spiluðu alvöru hljómsveitir á skólaböllum. Eftir að hann varð poppstjarna voru viðtöl við hann í öllum blöðum. Fullorðið fólk hneykslaðist á því hvað æskan væri vitlaus þegar Björgvin lét ljós sitt skína. Í blaði sem Ástþór Magnússon gaf út (var það Jónína?) var Björgvin spurður: Hvenær stundaðir þú fyrst kynlíf? Bjöggi brást ekki: „Meinarðu hvenær ég tók fyrst í píu? Ég var fjórtán ára.“

Af einhverjum ástæðum hef ég misst af tónleikum Björgvins síðan. Þó að hann sé hættur að vera Björgvin og orðinn Bo. Ég kaus heldur ekki Ástþór í forsetakosningunum.

En Rúnar vann sem sé ekki. Enginn veit hvernig kosningarnar fóru. Björgvin fékk heilan skókassa af atkvæðum var sagt. Það var nógu nákvæmt. Ég held að Rúnar hafi samt verið miklu meiri stjarna en Björgvin. Satt að segja er ég viss um að hann var fínn náungi. Ekki þekkti ég hann neitt en hitti einu sinni. Í stað þess að ganga framhjá eins og flestir hefðu gert heilsaði hann mér eins og vildarvini. Seinna fjölluðum við um hann og Megas í Skýjum þegar þeir urðu sextugir. Ég hafði samband við Rúnar út af greininni og spurði hvort til væri mynd af þeim saman. Ekki var það, en við látum bara taka mynd, svaraði hann strax.

Næstu daga var ég í sambandi við þá báða. Þeir voru báðir fínir. Mér fannst gaman þegar síminn hringdi og Magnús Þór Jónsson kynnti sig. Smáþögn. Megas. Rúnar smellti sér í bæinn til þess að hitta Megas á Borginni. Geir Ólafs tók fína mynd af þeim saman.

Heimurinn er fátækari án góðra gæja eins og Rúna Júl. Svona menn eru sameign þjóðarinnar. Ekki vanþörf á.

Fyrir þrjátíu og fimm árum hefði ég veðjað á að Rúnar entist lengur en Megas. Eiginlega hefði ég veðjað á nánast hvern sem er um að hann entist lengur en Megas. Hann var ekki upp á marga fiska þá. Hann heilsaði mér hins vegar alltaf þá. Hann hafði spilað á árshátíð hjá okkur í MR og ég hafði lánað hljómsveitinni segulbandstæki til þess að taka upp æfingar. Þá heyrði ég að hann var alvöru tónlistarmaður sem kunni skil á dúrum og mollum.

Ég er ekki viss um að Rúnar hafi kunnað mikið í þeim. Það var sagt að Gunnar Þórðar hefði þurft að kenna honum öll grip. Það skipti engu máli. Hljómar og Trúbrot voru bestu hljómsveitirnar. Um það þarf ekki að ræða.

Nú spila þær ekki aftur. Eru horfnar að eilífu rétt eins og Útvegsbankinn og klukkan.

Benedikt Jóhannesson