W.

George W. Bush verður seint talinn meðal betri forseta Banda- ríkjanna og þurfum við ekki Oliver Stone til að segja okkur það, embættisferillinn er staðfesting á því. Stone skyggnist aftur á móti í kvikmynd sinni W. á bak við hina opinberu persónu og veltir fyrir sér hvernig mann Bush hefur að geyma og hvernig auðmannssonur, drykkjusvoli og latur iðjuleysingi fer að því að komast í valdamesta embætti í heimi. Það sem gerir Oliver Stone erfitt fyrir er hversu ógeðfelldur maður Bush er. Á sínum yngri árum var hann mislukkaður nemandi sem eyddi tíma sínum í djamm og djús, tollir hvergi í vinnu, en snýr við blaðinu og frelsast áður en hann býður sig fram sem ríkisstjóri í Texas. Þetta er ekki maður sem margir vilja kynnast.

Einmitt hversu grunn persóna Bush er og laus við alla persónutöfra gerir það að verkum að Oliver Stone, sem hefur gert tvær sterkar kvikmyndir með aðkomu að forsetum Bandaríkjanna, JFK og Nixon, nær aldrei almennilega að ná myndinni á flug þrátt fyrir gott handrit og góða tæknilega vinnslu.

Stone heldur vel á spöðunum hvað varðar lífshlaup Bush, fer fram og aftur í tíma. Sú táknmynd hans að sýna Bush í upphafi, um miðbik myndarinnar og í lokin, einan á hafnarboltavelli og ímynda sér fagnaðarlætin sem hann þráir svo mjög, virkar vel og hefði Stone kannski frekar átt að halda sig við viðlíka táknmyndir af ferli Bush og notfæra sér sköpunargáfuna til að sýna fram á skort Bush til að takast á við eigið líf. Bestu atriði myndarinnar eru ríkisstjórnarfundirnar þar sem verið er að taka ákvörðun Íraksstríðið þar sem manni ljóst að Bush var strengjabrúða í höndum Dick Chaney og Donalds Rumsfeld sem hefðu sjálfsagt notað kjarnorkusprengju á Írak hefðu þeir einir mátt ráða.

Í þessum atriðum og þeim sem koma í kjölfarið og allt til loka myndarinnar þegar kemur í ljós að stríðið er ekki sá þáttur í lífi Bush sem heldur nafni hans á lofti um alla eilífð og gerir hann að leiðtoga sem allir líta upp til, nær Stone sér loks á flug. Ef sami kraftur hefði verið fram yfir miðja mynd þá hefði W. skilið mikið eftir sig.

Leikarar eru yfirleitt góðir, en eins og oft vill verða þegar verið er að takast á við persónur sem enn eru í fullu fjöri þá fer mikill tími í að líkja eftir þeim og úr verður eftirherma. Sérstaklega á þetta við um Thandie Newton í hlutverki Condolezza Rice. Josh Brolin í hlutverki Bush fer framhjá eftirhermunni og þó útlit hans minni stundum á fyrirmyndina þá er hann fyrst og fremst að leika hlutverk sitt og gerir það mjög vel og kæmi mér ekki á óvart að óskarstilnefning biði hans. Það sama má segja um James Cromwell í hlutverki Bush eldri og er Bush yngri aldrei aumkunarverðari en í samskiptum við föður sinn.

Þegar Oliver Stone lagði upp með W. þá bjuggust menn við hárbeittri og neikvæðri úttekt á Bush enda Stone vinstri sinnaður og hefur ráðist harkalega á stríðsreksturinn í Írak og er lítt hrifinn af Bush. Sú er ekki útkoman og er Bush í meðförum Stones í reynd mannlegur, brothættur persónuleiki sem auðvelt er að stjórna og telur sig alla tíð hafa staðið í skugga föður síns.

Leikstjórn: Oliver Stone. Handrit: Stamley Weiser. Kvikmyndataka: Phedon Papamichael. Tónlist: Paul Cantelon. Leikarar: Josh Brolin, Elizabeth Banks, James Cromwell, Richard Dreyfus, Thandie Newton, Jeffrey Wright, Scott Glenn og Toby Jones. 129 mín.

Hilmar Karlsson