arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
The Prestige

Kvikmyndin getur verið sterkasta leiðin til blekkja fólk og í kvikmynd er auðvelt að sýna töfrabrögð sem óhugsandi er að framkvæma frammi fyrir fjölda áhorfenda, aðeins þarf að klippa saman búta til að töfrabragðið eða sjónhverfingin verði sannfærandi. Það er því mjög tvíeggjað að gera kvikmynd um sjónhverfingamenn að sýna listir sínar og skilja áhorfendur eftir gapandi af hrifningu, við vitum jú að það er ekkert að marka það sem við sjáum.

Christopher Nolan, sem á svo áhrifamikinn hátt sýndi okkur áhrif blekkingar í Memento veit í hverju hætturnar liggja og sneiðir skynsamlega framhjá þeim í The Prestige, sem fjallar um tvo meistara sjónhverfingarlistarinnar. Fyrsta skynsemi hans er að láta söguna gerast um aldamótin, þegar tuttugasta öldin er að ganga í garð. Kvikmyndin var þá í frumbernsku og sjónhverfingarmenn vinsælustu skemmtikraftarnir. Sjónhverfingar og töfrabrögð, sem að sjálfsögðu eru gerð með aðstoð kvikmyndatækninnar eru sennilegri í þessari umgjörð.

Fyrst og fremst er það samt vel gert að Nolan hefur tekist að skapa sterkar og forvitnilegar persónur og skrifað, ásamt bróður sínum, spennandi og dramatíska sögu. Þetta tvennt gerir það að verkum að áhorfandinn hættir að hugsa um töfrabrögðin og fylgir eftir persónunum og gerðum þeirra af mun meiri áhuga heldur en sjónhverfingunum sjálfum. Þetta er stærsti kosturinn við The Prestige, en einnig stærsti gallinn, þar sem eins og Nolan var von og vísa þá kúvendist sagan í lokin og sjálfsagt grunar engan meðan dramatískri atburðarás er fylgt eftir, hver endalokin verða, þó eftir á sé sagan rakin, má sjá margar vísbendingar um endalokin.

Eins og endirinn er snjall og uppbygging myndarinnar einnig, þá missir myndin nokkuð af trúverðugleikanum við kúvendinguna í sögunni. Það er nefnilega einnig hægt, þegar myndin er rakin eftirá, að sjá að endirinn stenst ekki. Nánar er ekki farið út í það hér því þá þyrfti að koma upp um endinn sem eyðileggur skemmtunina. En þrátt fyrir ýmsa vankanta er The Prestige snjöll og skemmtileg kvikmynd.

Ekki eyðileggja leikararnir skemmtunina. Christian Bale, Hugh Jackman og Michael Caine eru í burðarhlutverkunum og eru allir frábærir, sérstaklega er gaman að sjá Caine í jafn góðu formi og hann var í The Cider House Rules fyrir sjö árum, Hugh Jackman hefur sjálfsagt aldrei verið betri og Christian Bale er í sama forminu og alltaf, er einn besti kvikmyndaleikari nútímans.

Leikstjóri: Christopher Nolan. Handrit: Jonathan Nolan og Christopher Nolan, eftir skáldsögu Christopher Priest. Kvikmyndataka: Wally Pfister. Tónlist: David Julyan. Leikarar: Hugh Jackman, Christian Bale, Michael Caine, Scarlett Johansson, Rebecca Hall, Piper Perabo og David Bowie. 128 mín.

Hilmar Karlsson
Apocalypto

Mel Gibson hefur af miklum krafti og tilfinningasemi gert þrjár sögulegar kvikmyndir sem allar eiga það sameiginlegt að vera blóði drifnar. Braveheart fjallaði um frelsishetju Skota, William Wallace og örlagaríka baráttu hans gegn yfirráðum Englendinga. The Passion of the Christ um örlög Jesús Krists þar sem krossfestingin og aðdragandi hennar fór fyrir brjóstið á mörgum og Í Apocalypto eru það Maya indíánar og barátta þeirra fyrir frelsi á sextándu öld sem hann kafar ofan í. Eins og The Passion of the Christ þá hefur ekki ríkt friður um Apocalypto og finnst mörgum sem Gibson einblíni um of sem fyrr á forna siði og blóðuga grimmd til að auka áhrifin í stað þess að hafa mannkynssöguna til hliðsjónar.

Mel Gibson er enginn sagnfræðingur og segja má að hann uppskeri eins og hann sáir og býður öllum byrginn sem amast við söguskýringum hans. Þetta er hans styrkur og Apocalypto er mjög áhrifamikil á jákvæðan hátt og ekki hægt að afgreiða hana sem kvikmynd þar ofbeldi er í fyrirrúmi. Rétt er að Gibson er stundum að sýna okkur eitthvað sem kannski hefur lítið gildi fyrir myndina í heild og hún mætti vera án. Einstök bardagaatriði eru óþarflega blóðug, en þetta er stíll Gibsons og annað hvort tekur maður honum eða ekki. Gibson sýnir okkur einnig fegurðina, bæði hjá manneskjunni og í landslaginu.

Apocalypto má skipta í þrennt. Byrjunin er hæg lýsing á nokkrum persónum og við fáum innsýn í búskap þeirra og einfalt líf áður en ósköpin dynja yfir. Síðan tekur við förin til borgarinnar þar sem karlmönnum er fórnað og konur seldar. Þriðji hlutinn er bardaghlaðin rússíbanaferð. Aðalpersónan er Jaguar Paw sem við kynnumst strax í upphafi og það er að mestu leyti með hans augum sem við sjáum atburðarásina.

Eins og áður segir hefur Mel Gibson verið ásakaður um eigin söguskýringar sem hann svo gerir sannfærandi með því að nota mállýskur sem notaðar voru af þeim sem um er fjallað. Í raun skiptir það mig litlu máli hvort hann fari frjálslega með sannleikann. Ég er að horfa að kvikmynd gerða er af manni sem kann sitt fag og þorir að taka áhættu, lætur ekki utanaðkomandi hafa áhrif á sig og fer sínar eigin leiðir hvað sem hver segir. Það eru ekki margir kvikmyndaleikstjórar sem fást við viðkvæmt efni sem geta státað af þessu.

Þegar á heildina er litið þá er Apocalypto æsispennandi drama með áhrifamiklum atriðum þar sem verið er að leiða okkur í veröld sem flestum er gleymd og þó að einstaka atriði hefðu mátt missa sín þá er Apocalypto, þegar upp er staðið fín skemmtun þar sem kvikmyndatæknin er notuð til hins ýtrasta til að skapa andrúmsloft þar sem aðeins stórir atburðir geta gerst.

Leikstjóri: Mel Gibson. Handrit: Mel Gibson og Farhad Safinia. Kvikmyndataka: Dean Semler. Tónlist: James Horner. Leikarar: Rudy Youngblood, Dalia Hernandez, Jonathan Brewer, Morris Birdyellowhead, Raoul Trujillo og Rodolfo Palacios. 138 mín.

Hilmar Karlsson
Little Miss Sunshine

Little Miss Sunshine er sólargeisli í skammdeginu, mynd sem kemur öllum í gott skap og sendir kvikmyndagesti með bros á vör út í náttmyrkrið, sem er ekki svo slæmt meðal í þeim mánuði ársins sem áhyggjur af ýmsum toga eru ofarlega í huga mannfólksins. Nú er það ekki svo að Little Miss Sunshine fjalli um mikla gleðigjafa, það er öðru nær, því segja má að allar persónur myndarinnar, fyrir utan titilpersónuna, séu meira og minna mislukkaðar þegar kemur að veraldlegu gengi í lífinu.

Little Miss Sunshine er fjölskyldumynd í orðsins fyllstu merkingu þar sem við erum að fylgjast með fjölskyldu á ferðalagi um þjóðvegi og er farartækið gamalt VW rúgbrauð sem má muna betri tíma og er ferðinni heitið til sólarstrandar í Kaliforníu þar sem yngsti meðlimurinn hefur fengið jáyrði fyrir að mega taka þátt í fegurðarsamkeppninni: Ungfrú Litla sólskin.

Þegar haft er í huga að fjölskyldufaðirinn hefur með engum árangri selt níu þrepa prógramm um það hvernig á að láta hlutina ganga upp í viðskiptum, sonurinn er upptekinn af speki Nietzche og hefur heitið því að segja ekki orð fyrr en hann hefur fengið inngöngu í flugher Bandaríkjanna, móðurbróðirinn nýkominn af geðhæli þar sem hann var settur inn vegna sjálfsmorðshugleiðinga, þegar hann missti bæði sambýlismann og atvinnu og afinn orðinn húsnæðilaus þar sem sást til hans neyta eiturlyfja á elliheimilinu, er ekki nema von að móðirin sé í hinum mestu vandræðum að halda fjölskyldunni saman og er þar af leiðandi orðin ein taugahrúga.

Ekki vænleg lýsing á fjölskyldu í gamanmynd, en leikstjórateymið, hjónin Jonathan Dayton og Valeria Farris ásamt handritshöfundinum Michael Arndt ná upp mikilli og góðri stemingu strax í upphafi sem helst út alla myndina, auk þess sem í samræðum fjölskyldumeðlimana fjalla mörg gullkornin. Það er síðan hin bjartsýna og síkáta Olivie sem er senuþjófurinn. Hún er ekki beint glæsilegt barn þegar henni er stillt upp við hlið keppinutanna, en innihaldið er þeim mun betra og einlægara. Abigail Breslin er ómótstæðileg í hlutverkinu og framtíð hennar sem barnastjarna næstu árin er tryggð. Greg Kinnear, Toni Collette, Steve Carrell, Paul Dano og Alan Arkin eiga öll sömuleiðis góðar rispur og sjá varla eftir því að hafa tekið að sér hlutverk í myndinni þó launin hafi verið lág.

Little Miss Sunshine fyllir þann hóp kvikmynda sem í upphafi er ekkert vitað um, vekur athygli á kvikmyndahátíð, er keypt af fabríkunni í Hollywood og slær í gegn. Á hverju ári koma tvær til þrjá slíkar kvikmyndir fram á sjónarsviðið og margar aðrar eiga skilið að fá sömu meðferð en verða því miður að víkja fyrir iðnaðarframleiðslunni sem mest allt púður er lagt í.

Leikstjórar: Jonathan Dayton og Valerie Faris. Handrit: Michael Arndt. Kvikmyndataka: Tim Suhrstedt. Tónlist: Mychael Danna. Leikarar: Greg Kinnear, Toni Collette, Steve Carell, Abigail Breslin, Paul Dano og Alan Arkin. 101 mín.

Hilmar Karlsson
Svandís Edda Halldórsdóttir, framkvæmdastjóri JKE Design

Svandís Edda Halldórsdóttir, framkvæmdastjóri JKE Design, er stofnandi og eigandi fyrirtækisins: „Ég stofnaði JKE Design fyrir tveimur árum síðan og má segja að reksturinn hafi farið fram úr björtustu vonum."

„Verslunin er í Mörkinni 1 og þar seljum við sérhannaðar eldhúsinnréttingar, fataskápa, einnig heimilistæki frá Siemens. Við bjóðum sem sagt upp á heildarlausnir fyrir heimilið. Fyrr á þessu ári keypti ég JKE verslun í Kaupmannahöfn, sem þar hefur verið starfrækt í tuttugu ár, með kaupunum fylgdi samningur sem gerir mér kleift að opna fleiri JKE verslanir á Stór-Kaupmannahafnarsvæðinu.“

Rekstur tveggja verslana hvorrar í sínu landi krefst mikils af framkvæmdastjóranum, sem þarf að stjórna rekstri beggja verslana: „Ég þarf oft að skreppa til Kaupmannahafnar en það er hluti af starfinu og gerir það spennandi og skemmtilegt. Ég tók við versluninni 1. júlí síðastliðinn, verslunin var þá lokuð í tvo mánuði meðan gagngerar breytingar fóru fram og var þá gott að eiga góða og samheldna fjölskyldu þar sem eiginmaður, dætur og tengdasynir eyddu meira eða minna sumarfríinu sínu í vinnu við breytingarnar.

Reksturinn í Kaupmannahöfn hefur gengið vel síðan ég opnaði. Þar starfa hjá mér sex manns, þar af er ég með tvo íslenska hönnuði og nú er stefnan sett á að opna fleiri verslanir við fyrsta tækifæri, og er ég þá aðallega að horfa til Glostrup eða Amager, en þar er mikil uppbygging.“

Svandís er tækniteiknari og vann sem slíkur í mörg ár áður en hún stofnaði JKE Design. Hún er frá Akranesi og segist vera mikill Skagamaður. Faðir hennar, Halldór Jón Sigurbjörnsson, jafnan nefndur Donni, var einn af frægustu fótboltaköppum landsins og var í gullaldarliði Skagamanna. Eiginmaður Svandísar er Þórður Magnússon, sem er skipstjóri á einu stærsta og öflugasta skipi landsins, Engey RE 1, og eiga þau þrjá dætur og eitt barnabarn.

Frá stofnun JKE Design hefur lítill tími verið hjá Svandís fyrir sumarfrí eða annað tómstundagaman, orkan að mestu farið í að vinna að framgangi fyrirtækisins: „Athvarf fjölskyldunnar er sumarbústaður í Borgarfirðinum þar sem við dveljum mikið um helgar hvort heldur að sumri eða vetri. Þar stundum við skógrækt og njótum þess að vera sem mest úti í náttúrunni, dætur okkar koma í tíðar heimsóknir og þar á fjölskyldan góðar samverustundir.“

Nafn: Svandís Edda Halldórsdóttir. Fæðingarstaður: Akranes, 24. maí 1960. Foreldrar: Halldór Jón Sigurbjörnsson (látinn) og Hildur Björk Sigurðardóttir. Maki: Þórður Magnússon. Börn: Eva, 26 ára, Hildur Björk, 21 árs, og Þórgunnur, 18 ára Menntun: Tækniteiknari frá Iðnskólanum í Reykjavík 1983.
Jón H. Karlsson, framkvæmdastjóri Flügger á Íslandi

Jón H. Karlsson er nýráðinn framkvæmdastjóri Flügger á Íslandi. „Flügger er danskt fyrirtæki, mjög öflugt á sviði málningar, en framleiðir einnig veggfóður. Þeir eru með fjölda verslana í Danmörku, Svíþjóð, Noregi, Póllandi, Kína og á Íslandi."

Flügger keypti á sínum tíma Hörpu Sjöfn af Helga Magnússyni og fjölskyldu, en Harpa hafði flutt inn vörur frá Flügger. Mitt starf er síðan að sjá um söluna og framleiðsluna hér á landi og verslanirnar sjö og að koma Flügger-vörunum á markaðinn. Íslendingar þekkja vel vörumerkin frá Hörpu Sjöfn, sem vinsæl voru og eru vinsæl enn og þau vörumerki eru enn allnokkur á markaðinum þó að fyrirtækið heiti nú Flügger. Vörur undir merki Flüggers hafa síðan bæst við.

Hér á landi er framleidd vatnsmálning en flest annað kemur frá Danmörku og Svíþjóð. Það tekur alltaf sinn tíma að koma nýjum merkjum á markaðinn enda margir Íslendingar vanafastir eins og gengur og gerist. Starfið er skemmtilegt og gefandi og er spennandi að vera kominn aftur í eldlínuna. Málningarmarkaðurinn hefur verið að stækka mikið á síðustu árum, en á móti kemur að mun meira er farið að nota varanleg efni í klæðningar utanhúss.“

Jón H. Karlsson er viðskiptafræðingur og er eiginkona hans Erla Valsdóttir. Eiga þau fimm dætur og eru barnabörnin orðin átta og fleiri á leiðinni. Jón átti einn son fyrir hjónaband. Á árum áður var Jón H. Karlsson þekktur handknattleiksmaður með Val og var lengi í landsliðinu. Hann er einn af liðsmönnum „mulningsvélarinnar“ sem hefur, eftir að handknattleiknum lauk, látið til sín taka á ýmsum sviðum og þá ekki síst í golfinu, en nánast allir mulningskapparnir sneru sér að golfi eftir handboltann:

„Auk mikils áhuga á golfinu og öðrum íþróttum þá er tónlistin ofarlega á blaði hjá mér. Ég er búinn að vera lengi í Karlakór Reykjavíkur og þar er alltaf mikið um að vera, t.d. syngjum við á þrennum tónleikum fyrir jólin. Það var fyrir tilviljun að ég lenti í kórnum. Ég var á skíðum í Austurríki og var eitthvað að góla án þess að vita að kórfélagar voru á næsta borði. Þeir hvöttu mig til að ganga í kórinn, sem ég og gerði. Síðan eru um tuttugu ár og er alltaf jafn gaman að syngja.

Ég hef einnig verið að fikta við kveðskap og vinir mínir í mulningsvélinni hjálpuðu mér að koma út bók með ljóðum mínum fyrir nokkrum árum og er aldrei að vita nema framhald verði á því. Hvað varðar golfið þá er mulningsvélin með mótaröð yfir sumartímann þar sem hart er barist, en svo er ég einnig með Erlu í golfinu og þá er það meira fjölskylduskemmtun. Við erum fern hjón saman í ferðahóp og er sá hópur nánast búinn að þræða alla golfvelli landsins.“

Jón segir að ekki verði mikið um frí næstu mánuði: „Markaðurinn er harður og samkeppnin mikil og við stefnum á að auka markaðshlutdeild okkar og erum nú að fara í markaðsherferð, meðal annars með sjónvarpsauglýsingum sem munu sjást á skjánum á næstunni.“

Nafn: Jón H. Karlsson. Fæðingarstaður: Neskaupstaður, 24. 1. 1949. Foreldrar: Karl Finnbogason og Ragnhildur Jónsdóttir. Maki: Erla Valsdóttir. Börn: Úlfur Ingi, Tinna, Sif, Þóra Dögg, Ragnhildur Ýr og Erla Björk. Menntun: Viðskiptafræðingur frá Háskóla Íslands 1975.
Köld slóð

Köld slóð kemur í kjölfarið á Mýrinni, sem er ein best sótta íslenska kvikmynd frá upphafi. Kvikmyndirnar eiga það sameiginlegt að vera sakamálamyndir sem að hluta til byggja á atburðum í fortíðinni. Mýrin byggði á traustri og vinsælli skáldsögu sem erfitt er að finna veikan blett á og sagan komst til skila eins og best verður á kosið. Köld slóð er einnig ágæt spennusaga en byggir ekki á eins traustum grunni og Mýrin og líður fyrir það. Köld slóð er stundum fálmkennd og auðsjáanlegt að verið er að láta fléttur ná saman sem ekki ganga fullkomlega upp, sérstaklega á þetta við um seinni hluta myndarinnar.

Köld slóð er sterk í upphafi. Við fylgjumst með blaðamanninum Baldri búa til æsifrétt sem reynist ekki eiga við rök að styðjast og um leið gerir hann lítið úr frétt samstarfskonu sinnar um mann sem lést á dularfullan hátt í einangaðri virkjun á hálendi Íslands. Áhugi Baldurs á mannslátinu eykst til muna þegar hann kemst að því að sá látni er faðir hans, sem hann hefur aldrei vitað neitt um. Baldur tekur sér frí frá störfum ræður sig í starf föðurins og drífur sig upp í óbyggðirnar þar sem hann í skjóli starfs síns hefur rannsókn á láti föður síns og sannfærist fljótlega að um morð er að ræða.

Í sögunni af rannsókn Baldurs á láti föður síns tekur myndin nokkur hliðarspor sem tengjast og eru misvel heppnuð. Dæmi um velheppnað hliðarspor er veiðiþjófnaður sem stundaður er á hálendinu og kryddar myndina og eykur á spennuna og hraðann. Á móti kemur frekar einföld og alls ekki nógu vel gerð atriði þar sem framliðin persóna kemur við sögu og reynist í eitt skiptið vera bjargvættur Baldurs.

Eins og áður segir byrjar Köld slóð vel og er mjög ásættanleg fram yfir miðja mynd, spennandi og forvitnileg með áhugaverðum persónum og góðum sviðsetningum. Vandræðin byrja þegar starfsmennirnir komast að því hver Baldur er. Þá fara að koma brotalamir í söguna og hún verður fyrirsjáanleg, það er að segja fram í lokin þegar sagan tekur óvæntan viðsnúning, sem kemur á óvart og bjargar miklu.

Köld slóð er þrátt fyrir ýmsa vankanta í sögunni vel gerð kvikmynd og í öruggri leikstjórn Björns Br. Björnssonar, sem gerir vel við erfiðar aðstæður og spennan í myndinni er ekki síst vel hugsuðum atriðum að þakka. Kaldranalegt hálendið fellur vel að sögunni og leikarar eru góðir. Þröstur Leó Gunnarsson hefur alltaf komið vel út í kvikmynd og hefur þá útgeislun sem þarf til að halda uppi heilli kvikmynd auk þess að vera góður leikari. Hann nær góðum tökum á æsifréttamanninum Baldri og er sannfærandi í túlkun sinni á tilfinningaróti hans. Elva Ósk Ólafsdóttir og Hjalti Rögnvaldsson eru einnig með stór hlutverk sem þau skila af mikilli prýði og skapa eftirminnilegar persónur.

Leikstjóri: Björn Br. Brynjólfsson. Handrit: Kristinn Þórðarson. Tónlist: Veigar Margeirsson. Leikarar: Þröstur Leó Gunnarsson, Elva Ósk Ólafsdóttir, Hjalti Rögnvaldsson, Helgi Björnsson, Anita Briem og Tómas Lemarquis.

Hilmar Karlsson
Forsetanum berast engin bréf (BJ)

Það vekur athygli margra að forseti Íslands kýs að vera erlendis á 100 ára afmæli heimastjórnar á Íslandi sem haldið var hátíðlegt 1. febrúar. Af viðtölum við starfsmann forsetaembættisins má skilja að hátíðahöldin hafi komið forsetanum í opna skjöldu, en hann sé upptekinn í einkaerindum í Bandaríkjunum. Forsetanum hafi ekki borist nein tilkynning um þennan dag og því ekki verið við hann að sakast.

Auðvitað getur forsetinn farið í heimsókn eða frí til Ameríku þegar honum sýnist, en það sýnir ákaflega sérstæða dómgreind að hann hafi valið nákvæmlega þennan tíma. Það voru stórkostleg tímamót í sjálfstæðissögunni þegar Íslendingar fengu fyrst íslenskan ráðherra sem hafði aðsetur hér á landi. Líklega má nefna fimm tímasetningar öðrum merkari í sjálfstæðisbaráttu Íslendinga:

1. Endurreisn Alþingis árið 1845

2. Stjórnarskrá árið 1874 á þúsund ára afmæli byggðar á landinu

3. Íslenskur ráðherra, Hannes Hafstein, tekur við embætti 1. febrúar 1904

4. Ísland fullvalda ríki árið 1918

5. Lýðveldi stofnað 17. júní 1944

Sumir myndu ef til vill bæta heimkomu handritanna árið 1971 við þennan lista. Það er merkilegt að árið 1845 var okkar mesta sjálfstæðishetja, Jón Sigurðsson, á þingi og tók strax foystu fyrir almennum þingmönnum. Árið 1904 er það svo hið glæsilega þjóðskáld, Hannes Hafstein, sem tekur við embætti. Árið 1944 varð Sveinn Björnsson svo forseti. Sveinn var að mörgu leyti merkur maður sem hafði víða verið kallaður til forystu, til dæmis í Sjóvá og Eimskipafélaginu, en hann var ekki sérlega glæsilegur og vildi líka fara sér hægar en góðu hófi gegndi í sjálfstæðismálinu.

En aftur til samtíðar. Nú kom forsetinn semsé ekki. Einhvern tíma hefði honum tekist að breyta dagskrá sinni þegar svo óvænt atvik hefði dunið yfir sem 1. febrúar 2004, en eins og forseti Alþingis benti réttilega á, var þetta í fyrsta sinn sem sá dagur rann. Forsetanum tókst til dæmis að laga dagskrá sína að flugferð á leik Chelsea með hinum geðþekka rússneska kaupsýslumanni Abramovich. Abramovich mun reyndar sæta skattannsókn um þessar mundir eins og fleiri vinir forsetans, en það er útúrdúr. En Chelsea leikur reyndar einu sinni í viku og því auðveldara að átta sig á slíkum viðburðum en þeim sem verða bara einu sinni á öld.

Hins vegar er það ekki einsdæmi að forráðamenn þjóðar hverfi sporlaust. Berlusconi forsætisráðherra Ítalíu sást til dæmis ekki vikum saman. Hver veit nema Ólafur birtist skyndilega á ný, sléttur og felldur?

Benedikt Jóhannesson
Hannes snýr aftur (BJ)

Ef hægt er að bóka nokkuð, þá er það að deilunum um Hannes Hólmstein linnir ekki. Það er alveg sama þó að hann segi að hann hefði getað gert betur og játi fúslega að menn hafi fundið nokkrar villur í bókinni. Andstæðingar hans eru komnir með blóðbragð í munninn og nú á að negla gaurinn.

Það eru örugglega ekki allir sem átta sig á því að Hannes H. Gissurarson var orðinn þjóðþekktur maður löngu fyrir þrítugt og vinstri menn töldu að hann væri andstæðingur númer eitt. Hann var frumherji frjálshyggjunnar hér á landi og fyrir tuttugu og fimm árum var hún enn nánast blótsyrði í eyrum vinstrisinna. Á þeim árum töldu menn enn að til væru tvenns konar meginlíkön sem skýrt gætu hagfræðina, sósíalískt og kapítalískt. Ólafur Ragnar Grímsson sagði hróðugur frá því, að í breskri fræðiritsgrein hefði frjálshyggjan verið hrakin með tölfræðirökum og um um þetta deildu menn á Íslandi í nokkra mánuði þó að enginn annar yrði þessa var.

Svona var umræðan þá. Og Hannes var fulltrúi myrkrahöfðingjans í augum vinstrimanna. Svo fór að veröld þeirra hrundi og jafnaðarmenn sáu þann kost vænstan að taka upp í stórum dráttum þá stefnu sem þeir höfðu áður fordæmt, stefnu Hannesar og lærifeðra hans. En sárin á sálinni eru ekki gróin enn og þess vegna hafa þessir menn lengi beðið færis að veita Hannesi ráðningu sem ekki gleymist. Einhver tók sig til og las fyrstu þrjátíu síðurnar í bókinni Halldór og bar saman við þá heimild sem Hannes tilgreinir sjálfur, Í túninu heima. Nokkrir stubbar fundust úr frumheimildinni sem ekki voru innan gæsalappa.

Svo var send út herkvaðning til gagnrýnenda sem allir gátu þulið sömu misgjörðirnar, og þurftu ekki endilega að hafa fyrir því að lesa bókina.

Og þeir hafa rétt fyrir sér. Hannes hefði betur merkt nokkra kafla til viðbótar ítarlegar með neðanmálstilvitnunum. Þá hefði ekkert mál komið upp. Hins vegar hefur hann merkt svo marga kafla með þeim hætti að það er mjög auðvelt að sjá hvaðan hans meginheimildir eru. Hefði Hannesi dottið í hug að stela úr ritum Halldórs Laxness, þá hefði hann örugglega reynt að hylja slóðina betur.

Niðurstaðan er sú að hvað sem mönnum finnst um Hannes, getur enginn neitað því að hann hefur skrifað læsilegt verk um Nóbelsskáld Íslendinga. Mér finnst helsti ljóður á bókinni hve löng hún er þannig að mér hefur ekki tekist að lesa hana alla ennþá. Með því að grípa niður hér og þar sér maður glöggt að Hannes bregður upp skemmtilegum myndum. Ef menn sýna fram á að myndirnar eru rangar þá er Hannes í vanda. Það hefur enginn treyst sér til þess ennþá. Enda hafa helstu gagnrýnendur hans það prinsipp að lesa bókina alls ekki.

Benedikt Jóhannesson