Á villidýraslóð? (BJ)

Við höfðum verið að aka allan daginn og enn einn laganna vörður stoppaði okkur. Hvers vegna er svona mikil löggæsla? spurðum við.

Be one butcher, svaraði sá einkennisklæddi.

Þetta hljómaði ekki vel. Hvaða slátrari var það sem hefti för okkar á nokkurra tíma fresti? Heimamenn sögðu okkur að við værum á B1 þjóðveginum og slátrarinn hefði lagt í vana sinn að bjóða vændiskonum upp í bílinn, drepa þær og búta svo í stykki. Ekki beinlínis skemmtilegur iðnaðarmaður.

Við erum í Namibíu og ætluðum í þjóðgarðinn í Ethosia. Loksins komumst við alla leið og við vorum ekki fyrr komin inn fyrir hliðið að gíraffi sást vera að narta í trjátoppa. Lítil dádýr af einhverju tagi settu svip á landslagið.

Við komumst í náttstað og þar var snoturt lítið herbergi sem beið okkar. Flugnanet umkringdi rúmið. Það setti að manni vissan kvíða. Að vísu byrjum við hvern dag á því að snæða malaríutöflur. Við ákváðum að kaupa dýrari töflurnar. Þær kosta 15 þúsund krónur og verða árbítur í ½ mánuð.

Smári ferðafélagi okkar ákvað að kaupa heldur ódýrari töflurnar sem kosta ekki nema fjórðung af okkar töflum. Sá böggull fylgir þó skammrifi að hann fær martraðir á hverri nóttu. Hann eyðir nóttunni í ormagryfjum og er rauðeygur að morgni, lítt sofinn meðan ég er eins og úthvílt ungbarn á mínum lúxuspillum.

Um kvöldið fórum við í skoðunarferð með Danny leiðsögumanni. Hann varaði okkur við að þetta væri ekki leikrit. Í náttúrunni sjálfri væri ekki alltaf á það kosið að sjá dýr eftir pöntun.

Myrkrið var skollið á og Danny lýsti út í loftið með rauðum kastara. Við vorum í opnum safaríbíl og hálft í hvoru vonaði ég að við lentum ekki í ljónaþvögu.

Dýrin safnast helst saman við vatnsból og við stoppuðum við eitt slíkt. Þar sást engin skepna. Danny stoppaði bílinn og bað okkur að hlusta. Það heyrðist ekki bofs. Eftir nokkra stund minnti hann okkur aftur á að svona væri náttúran og ekki á vísan að róa.

Við ókum áfram í átt að næsta vatnsbóli. Skyndilega sást einhver hreyfing í ljósgeislanum. Héri! kallaði Danny. Þetta var betra en ekkert, en var maður kominn alla leið til Afríku til þess að sjá héra?

Skyndilega stoppaði Danny og lýsti á jörðina. Look at this, sagði hann. Ég hallaði mér út úr bílnum og rýndi í rykið. Ég sá lítið. Veistu hvað þetta er? spurði Danny. Nei, ég varð að játa að það vissi ég ekki. Fílaspor. Nýleg fílaspor. Hjartað tók smákipp.

En í hvora áttina skyldu þeir hafa farið? spurði leiðsögumaðurinn. Hann starði á jörðina og eftir nokkra umhugsun ákvað hann að snúa við og aka í aðra átt eftir vegaspotta. Svo lýsti hann út í loftið með rauðu luktinni sinni.

Ekkert líf.

Eftir fimm mínútur stoppaði hann og ákvað að fara aftur á upprunalega braut. Ég hugsaði með mér að svona væri þetta líklega gert. Ekið fram og til baka og reynt að æsa ferðamennina upp með því að láta eins og við værum í námunda við eitthvað spennandi.

Svo renndi hann niður afleggjarann að vatnsbólinu. Eitthvað rauf braut geislans. Það var stóreflis skepna og reyndar ekki ein heldur býsna margar. Við vorum komin að fílahjörð!

Allt í einu datt mér í hug saga sem ég las einhverntíma í enskutímum í gamla daga. Þá fór maður út um miðja nótt og varð vitni að dansi fílanna í rjóðri lengst úti í skógi. En þessir fílar dönsuðu ekki. Þeir voru hins vegar bæði stórir og litlir. Einn var ekki nema nokkurra mánaða sagði Danny.

Það voru engin önnur dýr við vatnsbólið. Kannski nokkrir fuglar. Ég átti erfitt með að sjá það í myrkrinu. Það þora engin dýr að vatnsbólinu með fílunum nema ljón, sagði Danny. En því miður voru engin ljón á staðnum.

Álengdar biðu hins vegar nokkur dýr. Myrkrið virtist ekki há Danny mikið. Þarna er nashyrningur um 100 metra austan við vatnsbólið og annar heldur lengra frá því vestan við. Sjakalar eru hræætur og þvældust fram og aftur um svæðið, tilbúnir að skerast í leikinn ef einhver kynni að hætta sér of nálægt fílunum og fá hæfilega refsingu fyrir. En ekkert gerðist.

Litlar antílópur héldu sig til hlés og biðu eftir því að fílarnir lykju sér af. Eftir nokkra stund voru þeir búnir að fá nóg og hurfu á brott. Það var tignarleg skrúðganga. Þetta voru milli 15 og 20 fílar.

Hin dýrin mjökuðu sér nær. Antílópurnar voru fyrstar. Nashyrningarnir fóru sér hægar. Þeir virtust skynja einhverja hættu. Við spurðum hvers vegna þeir færu ekki alla leið og Danny svaraði: Það er út af hýenunum. Hann benti á þústir í myrkrinu. Og það var hárrétt. Heldur óhugnanleg dýr læddust áfram í myrkrinu og virtust bíða færis.

Þær geta ráðist á dýrin þegar þau halla sér niður að vatninu til þess að drekka, sagði Danny. Nashyrningarnir ætluðu greinilega ekki að láta plata sig og biðu rólegir. Í fjarska sást glitta í tígulegt dýr. Gíraffi var mættur á svæðið. Hann fór sér að engu óðslega, gekk nokkur skref, stoppaði og skimaði í kringum sig áður en hann hélt lengra.

Eftir um kortér var hann kominn um 100 metra frá vatnsbólinu. Hýenurnar fylgdust greinilega vel með honum. Önnur hreiðraði um sig um 50 metra fyrir framan hann, hin var álengdar á eftir honum.

Hvers vegna ráðast þær ekki strax á hann? spurði einhver. Danny svaraði því til að gíraffinn gæti sparkað harkalega frá sér. Þess vegna biðu þær eftir því að hann færi að vatnsbólinu, glenti fæturna út og væri varnarlaus. Þá myndi sú fremri ráðast á hann og hin svo grípa inn í ef hann reyndi að flýja.

Gíraffinn var ekki svo galinn. Hann færðist hægt fram á við en ákvað svo allt í einu að snúa við og ganga nokkur skerf til baka. Hættan lá í loftinu. Þannig gekk þetta fram og til baka í nokkra stund. Svo var eins og hann hætti við allt og gekk í burtu.

Hér var ekki lengur hættuástand og við snerum heim á leið. Renndum samt niður að hinu vatnsbólinu en áttum ekki von á miklum ævintýrum þar. Þá hýrnaði yfir Danny.

Stóreflis ljón lá fram á lappir sínar við uppsprettuna. Það hreyfði sig lítið og virtist liggja á meltunni. Kannski höfðum við misst af baráttu upp á líf og dauða. Hver veit? Að minnsta kosti sannreyndum við það að enginn hættir sér í návígi við konung dýranna þó að hann sé sofandi.

Danny hafði unnið fyrir kaupinu sínu í kvöld.

Benedikt Jóhannesson