Hin ferska ásýnd (BJ)

Ég er spældur yfir kosningunum í Framsókn. Hvers vegna dró Kristinn sig til baka? Hefði það ekki verið falleg forystusveit, Jón Sig., Guðni og Kristinn? Annars hljóta úrslitin að vera áfall fyrir Siv. Hún er búin að vera þekkt í stjórnmálum og í forystusveit Framsóknarflokksins í tuttugu ár, sveitarstjórnarmaður, þingmaður (í ellefu ár) og ráðherra umhverfismála en það er þungavigtarráðuneyti að hennar eigin sögn. Nú síðast heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra og ráðherraferillinn farinn að nálgast sex ár. Svo kemur einhver gamall durgur sem almenningur vissi lítil deili á og rúllar yfir hana.

Siv talaði um kynslóðaskipti. Jón er fæddur 1946, Siv 1962. Það munar sextán árum og því stutt kynslóð. Ég er nær Siv í aldri en Jóni og við hljótum því að vera af sömu kynslóð og ég verð því að sætta mig við að við töpuðum. Jón verður sextugur á miðvikudaginn kemur. Já, maður er heppinn að vera af kynslóð Sivjar. Ég heyrði þau tala í sjónvarpinu um daginn og þau voru sammála um að Framsóknarflokkurinn væri framsækinn þjóðlegur miðjuflokkur sem ætti brýnt erindi við samtímann. Hvorugt markaði sér sérstöðu með ákveðnum skoðunum eða með því að hampa sérstaklega leiðtogahæfileikum sínum. Siv benti á að þau væru mjög ólík en sammála í öllum atriðum.

Guðni hefur talað svo oft eins og trúður eða eftirherma að það kemur öllum á óvart þegar hann er alvarlegur eða talar skynsamlega. Hann sló í gegn um stund eftir að Halldór Ásgrímsson tilkynnti afsögn. Líklega hefði hann átt mikla möguleika á að vinna formannssætið eftir það. En af einhverjum ástæðum kippti hann að sér hendinni og hélt sig við varaformennskuna. Það embætti er nákvæmlega eins áhrifamikið og formaðurinn ákveður. Staða ritara snýr að innra starfi að sagt er. Siv var ritari og fylgi flokksins hefur aldrei verið minna. Hún hefur eflaust ekkert gert fremur en aðrir ritarar. Engum dettur í hug að fylgisleysið sé henni að kenna. En samt hefði verið gaman að fá Kristin í þetta embætti með þeim Jón og Guðna. Þeir hefðu tekið sig vel út á mynd saman. Hið nýja andlit Framsóknar.

Ísland á fárra hendur?

Guðmundur Magnússon hagfræðiprófessor talar um evruna í athyglisverðu viðtali Mogganum 20.8.06. Hann varar við því að krónan leiði til þess að Íslendingar munu áfram búa við fákeppni á mörgum sviðum. Hann er spurður að því hvort hann þreytist ekki á að tala fyrir daufum eyrum:

„Ég held auðvitað áfram að tala og skrifa um það sem mér finnst, hvað sem öðrum kann að þykja um það,“ segir hann. „Ferðalag krónunnar undanfarið gefur tilefni til að velta þessu fyrir sér enn á ný. Krónan er þessa stundina eins konar Svarti Pétur, sem enginn vill hafa á hendi. Sveiflurnar í gengi eru ekki bara óþægilegar, heldur eru þær ein helsta ástæða fákeppninnar sem ríkir hér á mörgum sviðum. Hér ráða 2-3 stórfyrirtæki í tryggingum, bankastarfsemi, olíusölu og sölu á byggingavörum, svo dæmi séu tekin. Erlendir aðilar veigra sér við að koma inn á markaðinn og taka þá gengisáhættu sem í því felst. Kjarni málsins er hins vegar sá, að stjórnmálamenn og margir fleiri einblína fyrst og fremst á atvinnustigið. Þeir kjósa því að hafa háa vexti og töluverðar sveiflur í efnahagslífinu, til að geta sýnt fram á að þeir geti leyst betur úr vanda þjóðarbúsins en markaðurinn. Þeir ættu fremur að huga að því að fjarlægja gengisáhættuna, ef þeir vilja ekki í raun að nokkrir aðilar eignist landið allt.“

Guðmundur segir að fyrir nokkrum árum hafi þáverandi forsætisráðherra haldið því fram í ræðu hjá Verslunarráði að hér væri staðan slæm ef við værum með evru, en ekki krónu. Guðmundur segir að í einni grein bókarinnar Fiskur og farsímar beri hann saman stöðu íslenska hagkerfisins, þar sem sjávarútvegur vegi þungt og krónan er gjaldmiðillinn, og finnska hagkerfisins, sem býr við evru og yfirburðastöðu Nokia-farsímaframleiðandans. Niðurstaðan er sú að evran hafi ekki haft neikvæð áhrif á stöðu Finna.

Benedikt Jóhannesson