arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
The Departed

Martin Scorsese slær ekki margar feilnótur í The Departed frekar en svo oft áður og þær eru ekki áberandi. Myndin er pottþétt spenna með mikilli dramatískri atburðarás sem fær mann til að setja hana í samhengi við konungaleikrit William Shakespeares þar valdhafar takast á og fáir eru uppistandandi í lokin. Scorsese hefur til viðmiðunar suður kóresku myndina Infernal Affairs, sem margir þekkja, en hefur neitað því að um endurgerð sé að ræða, sögusviðið sé ólíkt og með öðrum gildum.

The Departed gerist í Boston og er um tvær fylkingar sem takast á. Önnur fylkingin er lögreglan sem Olivers Queenan (Martin Sheen) stjórnar. Hann treystir aðeins nánasta aðstoðarmanni sínum, Dignam (Mark Wahlberg) fyrir áformum sínum um að klekkja á Frank Costello (Jack Nicholson) og glæpagengi hans. Aðeins þeir tveir vita að lögreglumaður er kominn í sveit nánustu aðstoðarmanna Costello. Er það Billy Costigan (Leonardo DiCaprio), sem nær trúnaði Costello vegna þess að faðir hans og frændi voru þekktir glæpamenn. Það hversu mikil leynd hvílir yfir Costigan gerir það að verkum að krónprins Costello, Colin Sullivan (Matt Damon), sem er í lögreglunni kemst ekki að því hver Costigan er. Sullivan reynist Costello vel enda fullkomlega treyst og er meðal annars settur í það verk að komast að því hver sé á mála hjá Costello í lögreglunni.

Costello gerir sér einnig grein fyrir því að svikari er í hans röðum og The Departed er síðan að um að báðar fylkingarnar vita af uppljóstrurum í sínum röðum en vita ekki hverjir þeir eru og þó glæpir og eftirleit lögreglunnar að glæpamönnum sé á yfirborðinu þá er þungamiðjan um innbyrðis átök sem eru í fylkingunum tveimur og leitina að uppljóstrurum.

The Departed er sterk og eftirminnileg kvikmynd. Leikarar eru hver öðrum betri. Er einstakt að sjá jafn margar stórstjörnur kvikmyndanna standa sig jafn vel saman í mynd og er erfitt að gera upp á milli þeirra, en sterkastir eru Jack Nicholson og Leonardo DiCaprio þegar þeir eru saman í mynd og takast á um veruleikann séðan frá sjónarhóli Costellos.

Martin Scorsese hefur næmt auga fyrir staðsetningu kvikmyndavélarinnar og mörg atriðin eru sérlega vel útfærð og fá þá meðhöndlun sem þarf á klippiborðinu. Það má finna að einstaka atriðum sem eru ekki sérlega sannfærandi þegar kemur að tengingu sögunnar, en slíkt er léttvægt á vogarskálinni þegar á heildina er litið. Eitt sem vert er að nefna að lokum er hversu lögreglumennirnir og glæpamennirnir eru í raun líkir þegar allt kemur til alls og er ég ekki frá því að lögreglumennirnir hafi vinninginn þegar kemur að blótsyrðum sem nóg er af.

Leikstjóri: Martin Scorsese. Handrit: William Monahan eftir handriti Siu Fai Mak og Felix Chong. Kvikmyndataka: Michael Ballhaus. Tónlist: Howard Shore. Leikarar: Leonardo DiCaprio, Jack Nicholson, Matt Damon og Mark Wahlberg. 151 mín.

Hilmar Karlsson
The Devils Wears Prada

Konur eru konum verstar, segir máltæki, og ef eitthvað er marktækt hvernig kaupin ganga á eyrinni í tískubransanum, eins og við kynnumst honum í The Devil Wears Prada, þá á máltækið vel við á þeim vettvangi. Myndin fjallar um unga stúlku, Andy, sem gerist aðstoðarmaður ritstjóra vinsæls tískurits. Þar er ritstjórinn einráður, kona sem allir hræðast og lúffa í öllu og ekki að ástæðulausu, Mirinda Priestley er allt það versta sem hægt er að finna í fari manneskju sem hefur gleymt öllum gildum mannlífsins og lítur niður á alla sem hún umgengst. Fyrir unga og metnaðargjarna blaðakonu, sem hefur ekkert vit á tísku, en hyggst safna reynslu með því að vinna fyrir ritstjórann er starfið harður skóli sem á eftir að breyta henni.

Harðneskjan og miskunnarleysið nær niður til annarra starfsmanna, sem nota hvert tækifæri til að pota sér áfram og þar eru fremstar í flokki þær sem standa Miröndu næst Ósjálfrátt fer Andy að taka þátt í leiknum og fer að klæðast tískufötum, grenna sig úr 36 í 34, en hin aðstoðarmanneskjan, Emily, er 32, svo ekki nægir það. Andy hefur þó alltaf einhvern snefil af manndómi, sem kemur sér vel í lokin þegar spurningin er hvort hún vilji feta í fótspor Miröndu eða vera það sem hún lagði upp með í upphafi.

Nú hef ég ekki mikið vit á hátískunni og sjálfsagt hefur margt farið fram hjá mér sem konum þykir mikill fengur að. Glæsilegur fatnaður fellur samt vel í kramið og það verður að viðurkennast að hin unga leikkona, Anne Hathaway, er glæsileg í tískufatnaðinn og ber sig vel, en hún bar sig einnig vel í stórmarkaðsfötunum sem hún mætir í fyrstu dagana í vinnunni og Emily fær gæsahúð við að sjá hana í þeim. Þegar svo kafað er í handritið sjálft þá er það yfirborðskennt og fyrirsjáanlegt, fullt af klisjum sem að vísu eiga vel við í yfirborðskenndri tískuveröld og ef ekki væri fyrir þá staðreynd að kómíkin kemst sæmilega til skila væri myndin nánast óþolandi.

Anne Hathaway er með stærsta hlutverkið í The Devils Wears Prada og stendur sig ágætlega og virðist táningastjarnan ætla að eldast vel í starfi, en stjarna myndarinnar er Meryl Streep. Frosið andlitið sem hún hefur sett upp sýnir aldrei tilfinningar og á vel við það miskunnarleysi sem á bak við það er. Mirinda er að eigin mati hátt yfir alla hafin og það er aðeins þegar hún gerir sér grein fyrir því að hún á eftir að vera á milli tannanna á slúðurfréttamönnum að andlitið sýnir kvíða vegna umhyggju fyrir tvíburadætrum sínum. Sú stund er ekki löng og Mirinda er fljót að setja upp grímuna. Snilldarleikur sem aðeins afburða leikkonur geta komið til skila og hefði leikur hennar átt að lyfta myndinni upp yfir meðalmennskuna, en gerir því miður ekki.

Leikstjóri: David Frankel. Handrit: Alice Brosh McKenna, eftir skáldsögu Lauren Weisberger. Kvikmyndataka: Florian Ballhaus. Tónlist: Theodore Shapiro. Leikarar: Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci og Simon Baker. 109 mín.

Hilmar Karlsson
Harsh Times

Handritið að Harsh Times kemur úr penna David Ayer, sem skrifaði einnig Training Day, sem fjallaði um samband spilltrar löggu og nýliða og gerðist á götum Los Angeles. Mögnuð mynd þar sem Denzel Washington og Ethan Hawke voru frábærir. Í frumraun sinni sem leikstjóri heldur Ayer sig á kunnuglegum slóðum í Los Angeles og enn eru það tveir félagar sem þeysast um götur Los Angeles á þremur sólarhringum, með viðkomu í Mexíkó, eru allan tímann á hraðferð á vit örlaganna sem frá upphafi er ljóst að geta ekki verið þeim í hag.

Jimmy (Christian Bale) er fyrrum sérsveitarmaður, sem eftir sex ár í hernum er orðinn gjörsamlega eyðilagður á sálinni, fær hryllilegar martraðir og ræður ekki við skapofsann. Þegar hann telur eitthvað ógna tilveru sinni þá er stutt í brjálæðið. Jimmy er í raun tifandi tímasprengja sem vill komast í lögregluna, en sálfræðimat kemur í veg fyrir það í upphafi myndar. Slíkt mat kemur þó ekki í veg fyrir að alríkislögreglan, FBI, telur sig geta notað hæfileika hans í Suður Ameríku. Áður en leið hans liggur þangað á að sletta ærlega úr klaufunum.

Jimmy er stórhættulegur umhverfinu eins og iðulega kemur fram og eiginkona besta vinar hans, Mike (Freddy Rodriguez), sem er með honum á rússíbanareiðinni, segist kvíða því mest þegar Jimmy verður kominn með skjöldinn og fær leyfi til að bera vopn. Mike hefur ekki orðið eins illa úti enda ekki fyrrum hermaður, en hefur misst vinnuna og lætur undan þrýstingi Jimmys og saman fara þeir á vit „ævintýranna“ með miður góðum afleiðingum.

Harsh Times er eins og Training Day áreitin og sterk kvikmynd, lipurlega skrifuð en kannski ekki nógu innihaldsrík og stundum á mörkum þess að vera langdregin. Ayer er ekki jafn sterkur leikstjóri og hann er handritshöfundur. Það sem gerir þó reginmuninn á Training Day og Harsh Times eru aðalleikaranir. Christian Bale er jafnoki Washingtons, (sem fékk óskarinn fyrir leik sinn), en Freddy Rodriguez er mun slakari en Ethan Hawke, kannski vegna þess hversu magnaður Bale er, hann á einfaldlega engan séns og þar með myndast ójafnvægi sem hefur áhrif á atburðarásina.

Leikur Christians Bale er sem sagt það sem stendur uppúr og ef taka á dæmi um einhvern brjálæðing í kvikmyndasögunni sem hægt er að líkja leik Bale við þá er það Robert De Niro í Taxi Driver. Bale hefur sýnt það í tveimur myndum, American Psycho og The Machinist að þegar kemur að því að sýna brjálæðið og eins að vera eðlilegur er enginn betri. Kemur Bale til með að vera sá ungi leikari sem getur gert sér vonir um að fylla uppí skarð sem Robert De Niro og Jack Nicholson skildu eftir sig þegar þeir urðu eldri.

Leikstjórn og handrit: David Ayer. Kvikmyndataka: Steve Mason. Tónlist: Graeme Revell. Leikarar: Christian Bale, Freddy Rodriguez og Eva Longorina. 119 mín.

Hilmar Karlsson
An Inconvenient Truth

Ekki hafði ég mikið álit á Al Gore þegar hann gegndi varaforsetaembættinu í Bandaríkjunum í tíð Bill Clintons og var ekki hissa á að hann skyldi tapa fyrir George W. Í dag er ég viss um að hann hefði orðið mun betri forseti en Bush. Þegar tapið var staðreynd, eftir endurtalningu, sneri Gore sér að umhverfismálum, sem hafa alltaf verið áhugamál hans. Hafði Gore áður en hann varð varaforseti beitt sér mikið á því sviði í krafti embættis síns sem öldungadeildarþingmaður. Sérstaklega varð honum umhugað um gróðurhúsaáhrifin og skrifaði bók sem hlaut góðar viðtökur. Ef einhver hefur efast um einlægan ásetning hans þá er ekki hægt að efast lengur eftir að hafa séð hann fara á kostum í An Inconvenient Truth, þar sem hann fer ítarlega í gegnum þær hættur sem við jarðarbúar höfum verið að skapa okkur með tillitsleysi við móður náttúru.

Nú hafa einhverjir orðið til að gagnrýna kenningar sem koma fram í myndinni og segja að svartsýnin sem þar kemur fram sé meira en góðu hófi gegnir. Má til sanns vegar færa að eini galli myndarinnar er að ekki skuli heyrast einhverjar gagnrýnisraddir, þó ekki nema til annars en að Gore geti vísað þeim heim til föðurhúsanna. Hvað um það, enginn vafi er á að An Inconvenient Truth er á áhrifamikinn hátt að leiða okkur fyrir sjónir hversu illa við höfum haldið á málum varðandi umhverfi okkar á síðustu áratugum. Hingað til höfum við talið plánetuna jörð óhaggandi stoð í tilveru okkar og oftast hunsað aðvaranir. Ljóst er að svo getur ekki orðið til lengdar eins og margoft hefur verið bent á og Al Gore gerir á ljóslifandi hátt með vel völdum myndum og skyggnum á fyrirlestri sem megnið af myndinni gerist á.

Al Gore stendur frammi fyrir áhorfendum með orðin að vopni, vísar í staðreyndir og setur fram kenningar á myndrænan hátt. Þarna er greinilega þaulvanur maður sem getur náð til fólksins og það gerir gæfumuninn hvað varðar trúverðugleika fyrirlesturins. Myndin er síðan brotin upp með myndskeiðum þar sem við fáum innsýn í líf Gore allt frá því hann ólst upp sem barn á búgarði föður síns, sem var tóbaksræktandi. Faðir hans hættir tóbaksframleiðslu þegar eldri systir Gore deyr úr lungnakrabbameini. Í öðru myndskeiði sjáum við brotinn mann sem hefur tapað forsetakosningu og í öðru Gore takast á við það þegar níu ára sonur hans berst fyrir lífi sínu á sjúkrahúsi. Þessi myndskeið og fleiri koma ekki beint við efni myndarinnar en gefa góða lýsingu á manninum sem er að leiða okkur í gegnum þær röngu ákvarðanir sem við höfum tekið í umhverfismálum.

Góðar heimildakvikmyndir eiga það sameiginlegt að ná sterkt til áhorfandans og þar með að koma boðskapnum út fyrir dyr kvikmyndahússins, að áhorfandinn fari heim á leið fullur af kennd hvort sem það er bjartsýni eða svartsýni. Slík kvikmynd er An Inconvient Truth. Gore gefur okkur leiðbeiningar í lokin sem vert er að taka tillit til og viss er ég um að margir líta í eigin barm og hugsi um lífið tilveruna og hvernig hlúa megi að henni. Ef það er rétt ályktun þá er ég viss um að Al Gore með baráttu sinni fyrir vistvænni jörð skilar árangri.

Leikstjórn og kvikmyndataka: Davis Guggenheim. Tónlist: Michael Brook. 100 mín.

Hilmar Karlsson
Lady in the water

M. Night Shyamalan hefur lent í þeirri aðstöðu, eins og margir aðrir á undan honum, að hafa í upphafi ferils síns skilað frábærri kvikmynd, sem ekki hefur verið fylgt eftir með jafn góðri mynd. Um er að ræða The Sixth Sense, þar sem Shyamalan af mikilli snilld fléttaði saman söguþráð sem enginn gat séð fyrir. Sú mynd var ekki aðeins snjöll og frumleg heldur tókst Shyamalan að skapa trúverðugleika úr óraunsærri sögu með hjálp góðra leikara. Í þeim þremur myndum sem komu í kjölfarið, Unbreakable, Signs og The Village leitaði hann eftir frumleikanum sem einkenndi The Sixth Sense og fann hann vissulega, en trúverðugleikann vantaði þó að mörgu leyti hafi verið um ágætar kvikmyndir að ræða, sérstaklega Signs, sem nálgast The Sixth Sense að gæðum.

M. Night Shyamalan brotlenti þó ekki í þessum þremur kvikmyndum, en það gerir hann svo sannarlega í sinni nýjustu kvikmynd, Lady in Water. Þar tekur hann fyrir þjóðsögu um vatnadís sem kemur upp á yfirborðið til bjargar sjálfri sér frá illum öflum sem vilja granda henni. Ekki ætla ég að fara að útskýra söguna hér, sem gengur alls ekki upp hjá Shymalan eins og hann setur hana fram.

Hefði Shyamalan ætlað sér að gera ævintýramynd þar sem barátta milli góðs og ills hefði verið það sem grunnur sögunnar gengi út á, þá hefði hann kannski haft erindi sem erfiði. Svo er ekki, heldur er Shyamalan er að gera fullorðinsmynd þar sem allar helstu persónur eiga við vandamál að stríða sem ekki eru til staðar í ævintýramyndum. Eins og Shyamalan setur fram persónur sínar þá ættu þær að taka fullyrðingum Cleveland Heep (Paul Giamatti) varlega um að hann hýsi vatnadís sem þurfi að bjarga svo hún geti snúið aftur til heimkynna sinna, en leiðin þangað er í gegnum sundlaugarbotn við fjölbýlishúsið þar sem sagan gerist. Tortryggnin er lítil og sameinast allir um að bjarga vatnadísinni.

Í myndinni keyrir Shyamalan jöfnum höndum á þjóðsögunni um vatnadísina og persónulegum samböndum þeirra sem

búa í blokkinni og þar sem það gengur ekki upp verður Lady in Water hreint út sagt leiðinleg. Að vísu eru mörg atriði í myndinni sérlega vel gerð en eftir afskaplega slæma byrjun nær hún sér aldrei á strik. Og satt best að segja á sá ágæti leikari, Paul Giamatti, þátt í hvað myndin er slæm. Tekst honum að gera hinn stamandi húsvörð, sem geymir í huga sínum mikla harmsögu, fráhindrandi í stað þess að við ættum að fá samúð með honum. Aðrir leikarar eru einnig í vandræðum með sín hlutverk, ekki síst Shyamalan sjálfur sem leikur verðandi rithöfund sem með skrifum sínum á eftir að bjarga framtíð heimsins, en svo segir a vatnadísin.

M. Night Shymalan hefur hæfileikana, það hefur hann sýnt, en hann þarf heldur betur að hysja upp um sig buxurnar ef hann á ekki enda feril sinn sem einnar kvikmynda maður.

Leikstjórn og handrit: M. Night Shyamalan. Kvikmyndataka: Christopher Doyle. Tónlist: James Newton Howard. Leikarar: Paul Giamatti, Bryce Dallas Howard, Jeffrey Wright, Bob Balaban og M. Night Shyamalan. 110 mín.

Hilmar Karlsson
The Sentinel

Góðar pólitískar samsæriskvikmyndir hafa löngum verið í uppáhaldi og á ég góðar minningar um slíkar kvikmyndir. Áhugann má fyrst og fremst rekja til kvikmynda John Frankenheimers, The Manchurian Candidate og Seven Days in May og Fail-Safe sem Sidney Lumet leikstýrði. Þessar myndir voru gerðar á miðjum sjöunda áratugnum og voru í svart/hvítu, sem féll ákaflega vel að forminu. Í áranna rás hafa síðan komið fjöldinn allur af pólitískum samsærismyndum, fáar góðar og margar slæmar. Meðal annars hafa fyrrnefndar þrjár kvikmyndir allar verið endurgerðar.

The Sentinel er í flokki pólitískra samsærismynda og fellur í sömu gryfju og svo margar aðrar að ná ekki upp mikilli spennu, fyrst og fremst vegna þess hversu plottið er götótt og ótrúverðugt. Myndin byrjar að vísu nokkuð vel. Í ljós kemur að innan lífvarðarsveitar Bandaríkjaforseta leynist svikari, sem tengist óljósum hópi sem vill myrða forsetann. Til að forðast að upp komist um svikarann er gruninum komið á reynsluboltann, Pete Garrison (Michael Douglas), sem hefur verið hetjan í sveitinni allt frá því hann bjargaði Ronald Reagan frá morðtilraun á sínum tíma. Það reynist auðvelt að koma gruninum á Garrison þar sem hann heldur við eiginkonu forsetans. Eins og nærri má geta veitist Garrison erfitt að sanna sakleysi sitt án þess að blanda forsetafrúnni í málið.

Leikstjóranum Clark Johnson fatast flugið þegar komið er að samsærinu og morðtilraununum og falla þau atriði í skuggann af sambandi Garrisons við forsetafrúna, en hann átti einnig að hafa verið í ástarsambandi við eiginkonu CIA foringjans David Breckinridge (Kiefer Sutherland), sem stýrir leitinni að svikaranum og er langt í frá að vera honum vinsamlegur. Með því að leggja áherslu á þessa þætti verður framvinda samsærisins óljós og enga innsýn fáum við inn í líf hryðjuverkamannanna sem ætla að myrða forsetann eða það flókna samband sem er á milli þeirra og svikarans. Þetta gerir það að verkum að The Sentinel er slöpp í lokin og skilur ekkert eftir. Þá hjálpar ekki að mjög

auðvelt er að sjá fyrir hvað mun gerast, allt frá því Garrison leggur á flótta.

Michael Douglas fer vel með hlutverk Garrisons sem er í raun eina persóna myndarinnar sem er fullmótuð. Þátttaka Kiefer Sutherland leiðir hugann að bestu samsærisseríu í sjónvarpinu, 24, sem er mun betri afþreying en The Sentinel.

Leikstjóri: Clark Johnson. Handrit: Bryan George Nolfi eftir skáldsögu Gerald Petivievich. Kvikmyndataka: Gabriel Beristain. Tónlist: Christopher Beck. Leikarar: Michael Douglas, Kiefer Sutherland, Eva Longoria, Kim Basinger og Martin Donovan. 108 mín.

Hilmar Karlsson
Pirates of the Caribbean: Dead Man’s Chest

Ekki tókst vinsælustu kvikmynd sumarsins, Pirates of the Caribbean: Dead Mans Chest, að hækka gæðastaðalinn á stóru Hollywoodmyndunum þetta sumarið. Myndin veldur nokkrum vonbrigðum, aðallega vegna þess að hún stendur fyrstu myndinni í seríunni nokkuð að baki. Í Dead Mans Chest eru flestar helstu persónur mættar til leiks og svíkja engan, ef undan er skilin aðalpersónan, Jack Sparrow, sjóræninginn á Svörtu Perlunni, en Johnny Depp býður okkur upp á ofleik sem stundum gerir það að verkum að Sparrow hagar sér eins og grínfígúra í farsa.

Ekki hjálpar sagan mikið sem er frekar vandræðaleg og býður upp á lítið sem kemur á óvart. Það sem lífgar upp á myndina eru einstök atriði, sem gera sig vel ein og sér, en gera lítið til að þjappa sögunni saman. Sannast hið fornkveðna að þegar of mikið af peningum er fyrir hendi í kvikmyndaheiminum þá er þeim eytt í yfirborðskennda hluti.

Hvað varðar söguna þá hefur ekki þótt nóg að hafa baráttuna á milli sjóræningjana og breska heimsveldisins, heldur er búið að koma fyrir hópi af villimönnum sem helst eiga heima í svörtustu Afríku, til að gera Jack Sparrow lífið leitt, en flokkurinn telur sál hans vera guð sem þurfi að leysa úr læðingi með því að brenna Sparrow á báli og borða hann upp til agna. Þetta atriði er fljótlega í myndinni og er virkilega fyndið og skemmtilegt og má segja að upp frá því sé Dead Man's Chest blanda af farsa og spennu.

Fyrir utan villimannahópinn eru Sparrow, Elizabeth Swan (Keira Knightley) og Will Turner (Orlando Bloom) að berjast við sjóræningjaforingjann, Steve Jones (Bill Nighy), sem löngu er dauður, en er upprisinn ásamt lýð sínum og telur sig eiga Jack Sparrow skuld að gjalda. Að vonum er erfitt að eiga við ódauðlegar verur, en það vill svo til að hjartað í Steve Jones lifir enn og er geymt í Dauðsmannskistunni. Snýst myndin að miklu leyti um leitina að henni og eru margar ástæður fyrir því að persónur myndarinnar vilja nálgast hjartað.

Förðunardeildin hefur haft í nógu að snúast við að skapa Steve Jones og félaga og er sjón sögu ríkari í þeim efnum, en segja má að ekki hefur litið dagsins ljós jafn stór hópur af ófrýnilegum persónum í einni kvikmynd. Steve Jones sjálfur er með kolkrabbaandlit og ekki hægt að sjá Bill Nighy undir því. Jones og félagar gefa myndinni þann þunga undirtón sem þarf án þess að kómíkin missi sig.

Dead Mans Chest er ekki vond kvikmynd þó hér hefur verið farið frekar neikvæðum orðum um

hana og verið að miða hana við The Curse of the Black Pearl sem er mun betri kvikmynd. Það er mikið um að vera í atburðarásinni og keyrslan er góð til enda. Hæglega hefði þó að mínu mati mátt stytta myndina um hálftíma. Nú er bara að bíða og vona að þriðji og síðasti hlutinn, sem þegar er búið að kvikmynda að mestu leyti, verði bitastæðari. Í lok Dead Mans Chest er gefið til kynna hvað koma skal og það lofar góðu.

Leikstjóri: Gore Verbinski. Handrit: Bryan Terry Elliot og Terry Rossio. Kvikmyndataka: Darius Wolski. Tónlist: Hanz Zimmer. Leikarar: Johnny Depp, Keira Knightley, Orlando Bloom, Jack Davenport og Bill Nighy. 150 mín.

Hilmar Karlsson
The Break-Up

Það vill svo til að The Break-Up hefur notið töluverðra vinsælda í Bandaríkjunum síðustu vikurnar. Grun hef ég um að það sé ekki gæðum myndarinnar að þakka, heldur hversu aðalleikarar myndarinnar Vince Vaughn og Jennifer Aniston hafa verið mikið á síðum slúðurblaða. Öll bandaríska þjóðin vorkenndi Aniston þegar Brad Pitt skildi hana eftir í sárum og hoppaði upp í rúm til Angeline Jolie. Vince Vaughn birtist eins og hvíti riddarinn til bjargar og hefur parið verið í miklu uppáhaldi hjá þjóðinni, sem kemur að sjálfsögðu ekkert við gæðum The Break-Up, sem erfitt er að koma auga á.

The Break-Up fjallar um Gary og Brooke sem kynnast í upphafi myndar og fara að búa saman. Þau eru eins ólík og svart og hvítt og lenda því í stanslausu þrasi sem erfitt er að leysa og þegar á heildina er litið þá er The Break-Up röð af óleysanlegum rifrildisköstum sem reynt er að hafa nokkra alvöru í, en verður þreytandi til lengdar að fylgjast með, sérstaklega þegar haft er í huga að alltaf er vitað að þau muni ná saman á ný.

The Break-Up er rómatísk gamanmynd. Eins og svo margar álíka myndir þá fellur húmorinn um sjálft sig, er ófyndinn og gegnsær og þá er rómantíkin aðeins eftir og þar er einnig um ofnotaðar klisjur að ræða. Vince Vaughn sem er einn framleiðandi myndarinnar og meðhandritshöfundur getur sjálfsagt brosað þegar hann kíkir á bankareikning sinn, en ekki verður myndin til að auka á hróður hans sem gamanleikara. Hvað varðar Aniston þá á hún ágæta spretti, en á að geta gert betur, hún hefur sannað sig sem ágæt gamanleikkona og það er aðeins tímaspursmál hvenær hún finnur rétta hlutverkið. Það er því aldrei skemmtilegt að fylgjast með hinum raunverulegu elskendum Vince Vaughn og Jennifer Aniston að leik í þeim hörðu rimmum sem þau takast á við í myndinni og verður nánast óþægilegt að horfa á samleik þeirra.

Það verður þó að segja The Break-Up til varnar að reynt er að koma með nýja sýn á vel nýtta formúlu. Sjálfsagt hefði listamaður á borð við Woody Allen getað gert sér mat úr handritinu og gætt myndina lífi, en leikstjóri myndarinnar, Payton Reed, sem á að baki langan feril í sjónvarpi, hefur ekki hæfileikana til að láta myndina ganga upp og verður því að segjast eins og er að The Break-Up eru enn ein vonbrigðin í slöku kvikmyndasumri.

Leikstjóri: Payton Reed. Handrit: Jeremy Garelick, Jay Levender og Vince Vaughn. Kvikmyndataka: Erik Alan Edwards. Tónlist: Jon Brion. Leikarar: Vince Vaughn, Jennifer Aniston, Jason Bateman, Judy Davis, og Vincent DOnofrio. 105 mín.

Hilmar Karlsson