Ekki einu sinni á tindinn (BJ)

Ég fór í fjallgöngu á þriðjudaginn var, fyrir viku síðan og varla búinn að jafna mig enn. Það spilar að vísu aðeins inn í að ég er búinn að ganga á annað fjall í millitíðinni, en samt hélt ég að gangan síðasta þriðjudag yrði mín síðasta.

Hún var í sjálfu sér ekki einstök. Við gengum í átt að Þverfellshorni í Esju, upp frá Mógilsá. Ekki veit ég hve oft ég hef gengið þetta áður, en giska á 30 skipti. Varla meira en 50. Núna sá ég á eftir hópnum sem ég ætlaði með og varð því að skunda hraðar en ég kærði mig um til þess að freista þess að ná hinum. Það tókst þar sem leiðir greinast og önnur liggur yfir ána og er tiltölulega þægileg en hin liggur upp brattann og er öll á fótinn. Nokkrir vaskir sveinar ákváðu að fara brattann og ég hugðist fylgja á eftir til þess að vera ekki minni maður.

Fljótlega hurfu félagar mínir út í buskann. Ég skeytti því engu og hélt áfram á mínum hraða. Skylt er að geta þess að ég fékk skæða inflúensu í byrjun apríl. Skæð er kannski ekki rétta orðið því að ég var hitalaus, en það sér hver maður, að þess vegna var ég mun lengur að komast yfir hana en hefði ég lagst í svitakóf eins og margur hefði eflaust gert sem ekki er jafn harður af sér. Til að sanna mitt mál er nóg að geta þess að ég var búinn að panta tíma hjá lækni daginn eftir og farinn að afla mér upplýsinga um öndunarfærasjúkdóma (óski einhver þess get ég lagt fram staðfestingu á því að ég var búinn að panta tíma).

Fram að þessu hefur Esjan ekki verið mjög lífleg í ár. Þetta var þriðja ferð mín í vor og fáir verið á ferli. En nú varð ekki þverfótað fyrir fólki sem ég þekkti. Fyrstan bar að Jóa dekkjamann, þann sem merkti steininn sem förinni var heitið til. Hann hleypur upp á hálftíma. Í fyrra sátum við tveir uppi á steininum þegar hann bar að, lítur á klukkuna og segir hróðugur: 29 og hálf mínúta. Ég sagði honum að mér fyndist það ekkert merkilegt. Við hefðum verið 57 mínútur tveir.

Í fjarska sá ég förunautana hverfa bak við brekkubrún. Ná var ég orðinn mjög þreyttur og það eina sem jók gleði mína var að sjá hinn hópinn, þann sem léttari leiðina fór, tals vert neðar í fjallinu. Ekki jók það á ánægjuna að hitta stöðugt brosmilt og glatt fólk á niðurleið. Það er ekkert jafnniðurdrepandi og fólk sem ekki blæs úr nös og segir við mann: Það er talsvert eftir enn. Þau geta trútt um talað.

Ég fór að hugsa um það að þessi ganga mín væri eins og för kerlingarinnar með sálina hans Jóns míns. Leiðin lægi til Himnaríkis og þó að mér miðaði hægt upp og virtist sífellt færast nær markinu þá væru allir kunningjarnir á niðurleið.

Nú var ég löngu hættur að sjá nokkurn á undan mér. Kominn upp fyrir snjólínu og gat rakið slóðina. Næsti maður sem ég mætti heilsaði mér með nafni en ég hafði ekki hugmynd um hver hann var. En ég veit að hann gengur oft á þriðjudögum á Esjuna og hann segir mér þá alltaf deili á sér. Það að hitta fólk gaf mér tækifæri til þess að kasta mæðinni án þess að mikið bæri á. Næsta mann þekkti ég ekki neitt, en hann var með húfu merkta Egill ehf. og við gátum rætt um það hver þessi Egill væri (Egill af Vélaverkstæði Egils fyrir þá sem vilja það vita).

Nú var illt í efni. Farið var að fjúka í sporin og ég vissi að talsvert var eftir enn. Lendingarstaðir fyrir þyrluna voru hvergi sjáanlegir og ég hugsaði með hryllingi til þess að vera hífður upp í kaðalstiga. Fór að vitna í Tómas, Urð og grjót, og svo framvegis. Það er fátt sem er jafn þreytandi og vera með ljóðlínur á heilanum. „Ráma allt í einu í drottin, elsku drottinn, núna var ég nærri dottinn.“ Ég mundi miklu meira en það jók litlu við gleði mína, sem var reyndar engin á þessari stundu.

Loksins, loksins birtist hópurinn við steininn og mér heyrðist þeir kalla eitthvað til mín. Ekki veit ég hvort það voru hvatningarorð eða háðsglósur, ég ráfaði áfram og rifjaði nú upp sögur manna sem komast á leiðarenda á Everest. Einn var orðinn svo ruglaður að hann gafst upp rétt neðan við tindinn, en það kom út á eitt, hann hrapaði svo á leiðinni niður.

Einhvern veginn komst ég aftur niður án hjálpar en ég gat ekki einu sinni stunið því upp við þá fáu sem ég mætti að þeir ættu langt eftir. Með sjálfum mér lofaði ég því að þetta gerði ég aldrei aftur. Og hélt það loforð í fimm daga.

Benedikt Jóhannesson