Cliff var fínn í Höllinni(JGH)

Frúin fékk mig með sér (takið eftir orðalaginu) á tónleikana með Cliff Richard í Höllinni. Þetta voru fínir tónleikar og gamla brýnið lék á alls oddi. Áhorfendur voru allir 50 ára og eldri. Ég held að minn árgangur, 55-módelið, hafi verið þarna meira og minna allur. Í röðinni leið mér eins og ég væri fyrir utan Sigtún við Suðurlandsbraut fyrir rúmum þrjátíu árum. Þetta var svo að segja sama röðin; nema að hún hafði færst einni götu neðar. Þegar inn á gólfið var komið var ég klár á því að Pónik og Einar myndu taka lagið; eða að minnsta kosti hita upp fyrir sir Richard. Það var ekki sneisafullt í húsinu þannig að „Eftirlitið“ – sem svo var nefnt á árum áður – hefði gripið í tómt. Það hefði svo sem verið mátulegt á það. Mér var aldrei sérlega vel við þetta „Eftirlit“ sem birtist ótt og títt á skemmtistöðum í gamla daga. Á meðan stöðvuðust allar biðraðir. Það var afleitt – því í den mátti helst engan tíma missa. Gleymi menn því ekki að staðirnir voru bara opnir til eitt á föstudagskvöldum og tvö á laugardagskvöldum. Það voru tveir staðir sem allir sóttu; Klúbburinn og Sigtún – en eitthvað slangur var á hinum þremur stöðunum: Borginni, Silfurtunglinu og Tjarnarbúð. Þórskaffi og Óðal kom aðeins síðar.

Ljósin voru skyndilega slökkt í Höllinni og Cliff var kynntur til sögunnar; nánast á slaginu átta; á réttum tíma. Það fór um gömlu ellismellina þegar átrúnaðargoðið birtist í hvítum jakkafötum og dökkri skyrtu; 67 ára, en samt unglegri en flestir í salnum. Sá hefur farið í strekkingar. En þetta var ekkert hálfkák hjá okkar manni, hann byrjaði af krafti og salurinn tók vel undir. Einhvern tíma í fyrndinni fannst okkur strákunum það góður orðaleikur að Cliff væri klettur sem spilaði rock. Það er einhvern veginn ekki jafnfyndið lengur.

Cliff Richard og hljómsveit hans Shadows voru vinsælustu skemmtikraftar í Bretlandi á árunum 1958 til 1963. Eftir það tóku Bítlarnir og Rollingarnir við keflinu. Það má því orða þetta svo; að hafi Cliff verið barn síns tíma, þá hafi ég verið barn á hans tíma. Hann var aðeins á undan – eins og það er nefnt – enda fimmtán árum eldri. Ég held samt að krakkaskarinn í hverfinu hafi átt leikaramyndir af honum og Connie Francis syngja saman.

Ég hef aldrei verið djúpur músík-maður og fíla best léttmeti frá fyrri tíð – eitthvað gamalt og gott. Ég er einn af þeim sem man ekki lög – en kannast alveg rosalega vel við þau þegar ég heyri þau spiluð. Ætli ég hefði ekki getað nefnt þrjú lög með Cliff fyrir tónleikana; Summer holiday (ég fór ekki á myndina í Tónabíó í gamla daga), Bachelor boy og Congratulation. Ég kannaðist hins vegar strax við fjöldann allan af lögum sem hann tók, eins og Lucky lips, We don't talk anymore og Living doll. Fleiri lög ætla ég ekki að telja upp – þá fer í að hljóma eins og einhver sérfræðingur.

Cliff hafði orð á því á tónleikunum að hann hefði tvisvar tekið þátt í Júróvisjon en í hvorugt skiptið sigrað. Hann sagði að árið 1968, þegar hann söng Congratulation, hefði hann tapað með einu atkvæði fyrir fallegri spænskri söngkonu. Það mátti skilja á honum að það hefði verið fínt að fá okkar atkvæði – og salurinn gaf til kynna að hann hefði svo sannarlega fengið það og meira til – ef við hefðum mátt kjósa. Vanur maður, - kann ennþá öll trikkin í sjóinu.

Við – 50 ára og eldri – erum víst að eldast. Skrítið! En það breytir því ekki að við semi-Grundarar rifjuðum upp gamla daga með Cliff í Höllinni þegar engir sáu til okkar, veifuðum höndum og stöppuðum í gólfið. Kletturinn kom, sá og sigraði.

Jón G. Hauksson

[email protected]