Utanþingsstjórn tekur við (JGH)

Stjórnin er fallin, þetta er tapaður leikur hjá henni þótt enn eigi eftir að blása leikinn af. Dómarinn er farinn að líta á klukkuna. Lokamínúturnar fara allar í að segja okkur að allt sé í góðu lagi fremur en að leysa brýn verkefni. Ég spái því að við taki utanþingsstjórn; í fyrsta sinn frá árinu 1942. Mér hugnast það raunar ágætlega. Þá fer meiri tími í málefni á alþingi en minni tími í þjark um að halda stjórninni saman. Flokkardráttum yrði ýtt til hliðar og meirihluti myndaðist á þingi í kringum hvert mál fyrir sig. Þingmenn gætu einbeitt sér að því að taka afstöðu – óttalausir um að þeirra stjórn væri að falla. Núverandi stjórn var ekki byggð í kringum málefni heldur þá draumsýn að hafa hér vinstristjórn. Það voru talin svik við málstaðinn yrði slík stjórn ekki fyrsti kostur. Núna lifa menn ekki lengur í þeim draumi. Þeir eru vaknaðir.

Það er Icesave sem fellir stjórn Jóhönnu. Þar hafa Jóhanna og Steingrímur J. haldið illa á spilunum. Meirihluti þingsins er ekki samstíga stjórninni í Icesave og þolinmæðin hjá meirihluta þingmanna er þrotin hvað varðar framkomu Alþjóðagjaldeyrissjóðins í okkar garð. Fram er kominn þingvilji til að segja „látum núverandi hluta lánsins gott heita“ fyrst ekki er vilji innan sjóðsins til að afgreiða 2. og 3. hluta lánsins. Meira að segja Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra ræðir um að þolinmæðina sé að bresta og að grípa verði til Plans Bé.

Uppgjöfin og örvæntingin innan stjórnarinnar birtist best í fréttatilkynningu sem forsætisráðuneytið sendi frá sér þar sem því var útlistað í nokkrum liðum hversu mikil harðindi blasa við þjóðinni verði frekari töf á Icesave. Þetta er sent út í sérstakri fréttatilkynningu til þjóðarinnar í hádegi á föstudegi svo þjóðinni skiljist loksins hve málið sé grafalvarlegt og hún fari að taka sönsum. Það er auðvitað hábölvað fyrir stjórnarráðið þegar stór meirihluti þjóðarinnar er á móti Icesave og gegn aðild að ESB. Þetta heitir víst á tæknimáli að það sé gjá á milli þjóðar og þings.

Það er mjög erfitt fyrir núverandi flokka á alþingi að mynda nýja, trúverðuga ríkisstjórn. Þjóðstjórn, segir fólk. Ég held ekki. Utanþingsstjórn er betri kostur. Það yrði þá hringt í nokkra Gylfa Magnússyni og Rögnur Árnadætur til að taka við framkvæmdastjórninn tímabundið. Þetta heitir að fara út fyrir fyrirtækið til að ráða forstjóra og framkvæmdastjóra. Stjórn fyrirtækisins (alþingi) leggur þá línurnar þar sem samviska hvers þingmanns fær notið sín og flokkarnir yrðu tímabundið eins og þjóðir án landmæra. Málefni myndu ráða ferðinni í stað þess að allt snerist um menn, stóla, flokkadrætti, klíkur og fyrrverandi ráðherra.

Kannski utanþingsstjórnin verði upphafið að því að kjósa forsætisráðherra í beinni kosningu. Alþingi gæti þá sinnt því betur sem það á að gera; setja lög, marka stefnuna og að sinna eftirlitsskyldu sinni gagnvart framkvæmdavaldinu. Með þessu værum við að gjóa augunum til Bandaríkjanna – marga langar í okkar Obama.

Úrslit kosninganna í apríl sl. voru ekki afgerandi. B = 9, D =16, S = 20, VG = 14 og Borgarahreyfingin = 4. Það er örugglega mjög lítill vilji hjá sjálfstæðismönnum að fara í einhverja kauðalega stjórn með framsókn og broti úr vinstri grænum og Hreyfingunni. Samfylkingin er búin að mála sig út í horn og getur hvorki unnið með sjálfstæðismönnum, framsókn né vinstri grænum. Framsókn er heldur ekki tilbúin og hún ver ekki aftur minnihlutastjórn núverandi stjórnarflokka. Hún lætur ekki fella sig tvisvar á sama bragðinu. Sjálfstæðismenn nenna heldur ekki aftur og aftur að að láta Jóhönnu reiða sig á fylgi þeirra til að koma málum í gegn. Það er stjórnarkreppa hvað varðar samstarf flokkanna. Samhljómurinn er meiri þegar kemur að málefnum.

Annars hefur umræða dagsins meðal annars snúist um koss Steingríms J. og Ögmundar. Tilefnið er leiðari í Morgunblaðinu eftir Davíð Oddsson þar sem sagði: „Steingrímur vildi láta þjóðina ábyrgjast nauðasamningana óbreytta og skilyrðislaust. Þegar hann komst ekki upp með það sagði hann að fyrirvarar Alþingis væru til bóta og rúmuðust innan samninganna. Þegar Bretar og Hollendingar voru á öðru máli lyppaðist kappinn niður. Þá var síðasta úrræðið að koma heim aftur og kyssa Ögmund! Minnti óneitanlega á annan koss og frægari.“

Helstu kossasérfræðingar landins hafa farið ofan í saumana á leiðaranum og komist að því að þar er verið að ræða um Júdasarkossinn og fundið út að Steingrímur er Júdas og Ögmundur Jesú. Kossar mafíunnar hafa sömuleiðis verið rifjaðir upp í þessu sambandi sem og kossar austantjaldsleiðtoga á tímum kommúnismans.

Utanþingsstjórn var síðast á Íslandi frá 16. desember 1942 til 21. október 1944. Þetta er eina utanþingsstjórn Íslendinga. Hún starfaði í um tvö ár. Þetta var stjórn Björns Þórðarsonar. Það voru tveir Birnir í stjórninni. Fjármálaráðherra var Björn Ólafsson kaupmaður sem fékk Coca Cola umboðið nokkrum mánuðum áður og var stórnin kennd við þann ágæta drykk.

Það verður örugglega enginn kókforstjóri í þeirri utanþingsstjórn sem ég spái að taki við á næstunni.

Jón G. Hauksson

[email protected]