Hverjir eru þeir? (BJ)

Í gamla daga var í tísku að telja að yfir löndum og heiminum öllum væri tvenns konar stjórnir. Annars vegar stjórnendur sem við sæjum, þingmenn og ráðherrar, og hins vegar þeir sem raunverulega stjórnuðu. Þjóðviljinn var viss um að Frímúrarar stjórnuðu öllu. Yfir Frímúrarareglunni var leynd og Gunnar Thoroddsen var Frímúrari, gott ef hann var ekki æðsti prestur hreyfingarinnar um tíma. Ekki þurfti frekar vitnanna við að Frímúrar voru afskaplega vondir menn sem stjórnuðu æðstu mönnum eins og strengjabrúðum.

Svo hætti Gunnar að vera vondur maður þegar hann fór í stjórn með Svavari, Hjörleifi og Ragnari Arnalds. Ragnar, sem nú er Grand old man og segir þjóðinni hvaða hörmungar fylgja Evrópusambandsaðild, kom verðbólgunni yfir 100%. Hann hafði líka miklar efasemdir um greiðslukort og taldi þau geta leitt miklar hættur yfir þjóðina.

Ég veit ekki hver stjórnaði bakvið tjöldin í stjórn Gunnars og Ragnars. Þjóðviljinn talaði ekkert um það. Það var að minnsta kosti ekki mikil stjórn fyrir framan tjöldin.

David Crosby, sem var í hljómsveitinni Crosby, Stills, Nash og Young, gaf út plötu um 1970 þar sem eftirfarandi texti er:

I wonder who they are

The men who really run this land

And I wonder why they run it

With such a thoughtless hand

What are their names?

And on what streets do they live?

Ástæðan fyrir þessari paranoju var líklega að ýmsar skýrslur láku út um CIA og ódæði þeirrar stofnunar víða um heim. Bandaríkjamenn höfðu bæði opinbera utanríkisstefnu og leynilega stefnu sem var framfylgt af leyniþjónustunni. Í fyrra greip um sig mikil móðursýki á Íslandi þegar í ljós kom að nokkrir símar höfðu verið hleraðir. Auðvitað var aðalfréttin sú (þó að flestir fjölmiðlar misstu af henni) að ástandið á landinu hefði verið slíkt að dómstólar töldu að raunveruleg hætta gæti verið af vinstri mönnum eftir árásina á Alþingishúsið 1949. Sósíalistaflokkurinn var í nánum tengslum við Sovétríkin og lagði blessun sína á mörg ógnarverk Stalíns og hans kújóna. Allt virðist þetta fjarlægt nú á dögum en enn þann dag í dag eru menn sprelllifandi sem fóru austur fyrir járntjald til þess að búa þá undir að taka við í Sovét-Íslandi, óskalandinu sem sumir vinstri menn sáu í hyllingum. Þór Vigfússon segir frá þessum í jólablaði Vísbendingar 2007 en hann fór til Austur-Berlínar.

Smám saman hurfu áhrif Frímúrara. Að minnsta kosti hætti Þjóðviljinn að tala um þá. Þá var Guðrún Helgadóttir komin á þing. Guðrún er skáldkona og fannst flott þegar hún fann frasa sem stuðlaði og lýsti vel raunverulegri valdastétt á Íslandi. „Fjölskyldurnar fjórtán.“ Þessar fjölskyldur áttu að ráða öllu og eiga alla peninga á landinu. Stundum voru þær fimmtán, en það féll líka að stuðlasetningu. Þessar fjölskyldur voru komnar til Íslands gegnum Frakkland, en þar mun hafa verið talað um fjölskyldurnar 100 sem öllu réðu (eða voru þær 200?) Aldrei var sagt hvaða fjölskyldur þetta væru hér á landi. Ég bað einu sinni einhvern vinstri mann að telja þær upp fyrir mig. Hann byrjaði strax að hökta eftir að hann hafði nefnt Engeyjarættina. Að vísu nefndi hann líka Thorsarana (þú átt við Thor Vilhjálmsson, sagði ég) og Thoroddsenana (Gunnar og Skúli, sagði ég). Svo komu Schevingar og Briemarar, en hvorki hann né ég gátum nefnt einn einasta af þessum hættulegu ættum.

Það er reyndar íhugunarefni hver er munurinn á fjölskyldu og ætt. Fjölskylda er pabbi, mamma og börn, en ætt er allt fólk sem komið er af sameiginlegum forföður. Þannig tókst þessum vinstri sinnaða félaga mínum að nefna Zoëgana þegar hann hugsaði sig um og leit á mig. Samkvæmt ættarbókinni sem kom út miklu síðar eru hátt í 1% þjóðarinnar af þeirri skuggalegu ætt. En þar eru fjölmargar fjölskyldur.

En þetta er allt löngu liðið og Guðrún Helgadóttir er löngu hætt að tala um að ríkt fólk sé hættulegt. Samt er það örugglega miklu ríkara núna en meðan hún sat á þingi. Svona breytast tímarnir og mennirnir með.

---

Nú er kominn enn einn hópur huldumanna sem þjóðin þarf að kynnast. Morgunblaðið talar um stuðningsmenn Evruupptöku á miðvikudaginn 7. maí. Þar segir: „Hér á Íslandi eru sumir þeirrar skoðunar, að upptaka evru mundi leysa efnahagsvanda okkar.“ Þetta hefur margkomið fram í Morgunblaðinu í ýmsum myndum. Blaðið notar þetta til þess að sýna hversu vitlausir þessir „sumir“ eru. En hverjir eru þessir menn sem halda að evran leysi efnahagsvandann?

Það væri mjög gagnlegt ef Morgunblaðið upplýsti okkur áhugasama lesendur sína um þetta. Undirritaður talar daglega við fjölda manns úr atvinnulífinu og stjórnmálum og margir þeirra eru áhugasamir um upptöku evru. Aðrir ekki. Enginn þeirra er þó svo einfaldur að halda að yfirstandandi efnahagsvandi verði leystur með evrunni. Þvert á móti kemur upptaka evru ekki til greina fyrr en dregið hefur úr verðbólgu og vöxtum hér á landi. Stöðugleiki þarf að haldast í nokkur ár. Hitt er annað mál að líklega myndi upptaka evru minnka líkur á séríslenskum kreppum í framtíðinni en það er langt í það.

Kannski eru þessir einfeldningar í hópi frísklegu öldunganna sem Mogginn fræddi okkur um í Staksteinum þriðjudaginn 6. maí. Þar sagði: „Það segir töluverða sögu um stöðuna í opinberum umræðum, að það þurfi tvo fyrrverandi stjórnmálamenn, sem báðir eru komnir nær sjötugu (þótt Jón Baldvin sé tæplega ári yngri (Innskot: Hinn var Ragnar Arnalds) til þess að vekja upp slík viðbrögð.

Og jafnframt verður það áleitin spurning, hvort kannski sé þörf á meiri þátttöku manna í þessum aldursflokki í stjórnmálabaráttunni en hingað til hefur verið talið.

Kannski ætti að láta á það reyna í prófkjörum?

Það væri saga til næsta bæjar ef ferskleikinn fylgdi öldungunum!“

Já, það væri svo sannarlega saga til næsta bæjar.

Benedikt Jóhannesson