Beethoven á B-vítamíni (BJ)

„Urðuð þið hundrað árum eldri meðan ég var í útlöndum,“ spyr sonurinn meðan við Vigdís rýnum í aðgöngumiðana og skimum um eftir gleraugum til þess að geta sagt til hvort við eigum að mæta klukkan hálfsjö eða hálfátta. Hann er nýkominn frá útlöndum með dagblað sem hefur sett Osama bin Laden á forsíðuna með fyrirsögninni: Rot in Hell!

Utanríkisráðherrann íslenski vildi ekki gleðjast yfir dauða neins, ekki einu sinni margfalds fjöldamorðingja. Hann passar sig að segja það sem hann heldur að sé rétt. Ég er nær sorpblaðinu frá New York, þó að rökfræðin flækist fyrir mér eins og oft áður og ég velti því fyrir mér hvort Víti sé réttur staður til þess að rotna.

Við vorum hins vegar á leið nær hinum staðnum. Í Hörpuna. Þar á hljómburður að vera góður og líklegt að englar guðs í paradís leggi við hlustir.

Gleraugun eru fundin og tónleikarnir byrja klukkan sjö. Við sitjum á 24. bekk í sætum eitt og tvö. Þetta verður skemmtilegt.

Það væri of mikið sagt að ég hefði beðið spenntur allan daginn. Samt hlakkaði ég til og seinni hluta dagsins var ég kominn með fiðring í fingur og tær. Það leist mér ekki vel á. Gat verið að ég hefði gleymt að taka vítamínin mín um morguninn?

Í mörg ár hef ég byrjað daginn á því að taka B-vítamín. Læknirinn sagði mér að það virkaði vel á taugaboð, en ef þau fara ekki nægilega hratt kemur doði í fingur tær og varir. Alveg satt. Síðan tek ég sterkan B-complex á hverjum morgni. Vigdís heldur að vísa að ég sé haldinn B-komplex og þetta sé lyf við því. Henni finnst það ekki virka mjög vel.

Stundum er B-complexinn ekki til og þá tek ég B-súper. Þá heldur Vigdís að ég hafi gjörsamlega misst tökin á komplexnum og sé kominn með meirimáttarkennd.

En þetta er útúrdúr því að ég var sem sé að velta því fyrir mér hvort doðinn tengdist því að ég hefði gleymt að taka pillurnar í morgun. Pillutaka er ekki eftirminnileg athöfn. Þess vegna reyni ég að byrja daginn á henni svo að hún verði ekki útundan. Góð byrjun á góðum degi, sem þó er ekki sérstaklega nærri lagi, því að þetta vítamín er frekar bragðvont.

Nú var mér semsé ómögulegt að muna hvort ég hefði innbyrt þessar töflur um morguninn. B-vítamín á að vinna gegn Alzheimer og það að ég mundi ekki hvort ég hafði tekið töflurnar benti til þess að ég hefði einmitt ekki gert það.

Mér varð hugsað til orða sonarins um morguninn. Höfðum við kannski elst um 100 ár? Ég hélt að það væri bara eitt, en það var bara vegna þess að þannig stóð á afmælisdögum. Kannski byrjar sjúkdómurinn einmitt svona. Hvers vegna segi ég alltaf sonur í stað þess að nefna hann með nafni? Ég man að það byrjar á J.

Ég rataði heim og að pillustauknum. Tók töfluna og skolaði henni niður. Þá rifjaðist upp fyrir mér að ég hafði einmitt fengið mér aðra í morgun. Doðinn var af spenningi.

Klukkan 18.33 ókum við af Sæbrautinni á afleggjarann að Hörpunni. Maður í gulu vesti veifaði og benti í þá átt sem við áttum að stefna: Ofan í jörðina. Kannski færðumst við nær Osama eftir allt.

Harpan er atvinnuskapandi. Það voru 28 menn í gulum vestum að beina gestum í rétt stæði. Þar enduðum við.

Þegar við komum inn í bygginguna sjálfa sáum við að hönnunin er svolítið hrá. Á gólfum er ekki venjulegur marmari eða parket sem allir hafa fengið leið á. Nei, yfir öllu er þunn sementshúð, sums staðar með svörtum förum sem gætu litið út fyrir að vera eftir hjólbarða. Þetta og krossviðarklæðningin um alla veggi er hluti að hönnun Ólafs Elíassonar, gjöf Björgólfs til þjóðarinnar. Engin væmni hér.

Okkar dagur var þriðji í opnun Sinfóníunnar. Alls ekki opnun hússins, það verður ekki opnað fyrr en 13. maí, heldur var Sinfó að byrja. Þess vegna var allra frægasta fólkið ekki hér, en samt þekkti ég marga. Það var samt flest fólki sem ég bara þekki af því að ég þekki það, ekki vegna þess að það er frægt.

Á fyrsta í Sinfó mætti fjöldi frægs fólks. Samt var það ekki merkilegra en svo að það klappaði milli þátta í tónverkunum. Meira að segja Jón Gnarr, sjálfur listamaðurinn, klappaði manna hæst. Það þykir svakalega plebbalegt að klappa milli þátta. Ég sat einu sinni við hliðina á sendiherra sem kunni sig vel og sat á höndunum lengst af, en klappaði svo á undan lokaþættinum. Honum var vorkunn, hann vissi ekki að þættirnir voru fimm en ekki fjórir eins og í flestum sinfóníum.

Það klöppuðu líka margir milli þátta á frumsýningu númer tvö. Þess vegna vonaði ég að einhver framámaður myndi segja fólki kurteislega að ekki ætti að klappa milli þátta.

En þó að ræðumenn væru tveir létu þeir sér nægja að benda á að það væri gott að slökkva á farsímum en ekkert um klappið. Þau hafa haldið að þetta dannaða lið myndi móðgast við svo plebbalega áminningu.

Fyrsta verkið hélt ég að væri eftir Grieg, en kannaðist við fátt í því og fannst það ekki ná flugi. En þegar ég ætlaði að kíkja á það í dagskránni lauk því og ég sá að Þorkell Sigurbjörnsson trítlaði upp á sviðið til þess að sækja blóm. Það er erfitt að dæma verk sem maður heyrir í fyrsta sinn og Þorkell sjaldan auðmeltur, en ég sá í dagskránni að hann hafði reynt að leika sér að nótunum sem koma fram í heitinu Harpa. H og A eru vel þekkt í tónstiganum, en R og P fátíðari og mér því vorkunn þó að ég gripi það ekki í fyrstu lotu.

Þá byrjaði Grieg. Víkingur Ólafsson píanóleikari rölti inn á sviðið með hendur í kjólfatavösum. Það er ekki víst að best sé að hafa þær þar ef hann stigi til dæmis á jakkalafið.

Flutningurinn var frábær, kraftmikill og þíður eftir því sem við átti. Góður hljómburður spillti fyrir því að menn máttu hvergi í salnum ræskja sig án þess að það glymdi við í sæti 24 tvö. Svo illa vildi líka til að einhvers staðar rétt aftan við þann bekk var einhver sem er varla stiginn upp úr kvefpestinni sem herjaði á mig allan marsmánuð. Ég held að sjaldnast hafi liðið meira en mínúta milli hósta. Þetta var samt greinilega kurteis maður því að hann hóstaði helst ef píanóleikarinn gerði stuttar þagnir eða spilaði að minnsta kosti mjög lágt.

Eftir fyrsta kaflann ætlaði allt að tryllast í salnum, menn klöppuðu eins og þeir ættu lífið að leysa og margir stóðu upp. Aumingja Víkingur reyndi að lægja hrifningaröldurnar með því að lyfta höndum og þrýsta þeim á móti hrifnæmum barbörunum.

Ég fékk dagskrána lánaða hjá Vigdísi til þess að sjá hvað næsti kafli héti, en hún var treg til, en lét loks til leiðast með því skilyrði að ég sýndi sessunautum ekki skriflega ábendingu um að milliklapp væri illa séð.

Loks fengu tónlistarmennirnir að ljúka verkinu.

Salurinn er glæsilegur, alvöru salur eins og þeir gerast flottastir. Það hefði verið gaman að fleiri hefðu mætt í sparifötum á þetta hátíðarkvöld, en lágmenningin frá Alþingi hefur greinilega haldið innreið sína víða.

Ekki reyndist seldur hóstabrjóstsykur í hléinu þannig að Beethoven fékk að reyna það hve skæður keppinautur B-flensan getur verið. Í þriðja hluta sem er hljóður og angurvær hnerraði einhver. Sjónvarpið var á staðnum og Landlæknir mun geta nýtt sér upptökuna í faraldsfræðirannsóknum.

Minna var um klapp og milli þriðja og fjórða þáttar hafði það nánast alveg dáið út.

Eftir að sunginn hafði verið Evrópusöngurinn Óðurinn til gleðinnar ætlaði nánast allt um koll að keyra.

Þetta var góð byrjun. Við Vigdís örkuðum hnarreist út, rétt eins og við værum bara 56 ára unglingar.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt