arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Heppin þjóð (BJ)

Mér finnst DV-málið sýna í hnotskurn hversu heppnir við Íslendingar erum að eiga frjálsa fjölmiðla sem eru algerlega óháðir eigendum sínum. Stjórn Dagsbrúnar/365 miðla/Norðurljósa/Vodafone eða hvað það nú heitir það ágæta fyrirtæki stóðst einnig freistinguna að blanda sér í ritstjórnarstefnu miðils. Auðvitað kemur það stjórn félags á verðbréfamarkaði ekkert við hvort miðlar þess fylgja siðareglum blaðamanna eða nokkrum reglum almennt.

Margir hafa ráðist að DV af hörku fyrir að birta nöfn og birta myndir af dólgum. En blaðið hefur bara birt myndir í ýtrustu neyð og þegar sannleikurinn, eins og hann var á þeirri stundu, kallaði á slíkt. Þeir Jónas og Mikael gátu fjallað af mikilli nærgætni um erfið mál þegar þörf krafði. Það er skarð fyrir skildi í blaðamannastétt að þessir öndvegismenn hafi nú ákveðið að víkja fyrir óvæginni múgsefjun nokkurra tuga þúsunda manna sem vilja slá skjaldborg um perra landsins. Svo hart var að þeim sótt að meira að segja Skarphéðinn Njálsson mætti með Rimmugýgi og lét ófriðlega. Hjá Jónasi og Mikael sannaðist hið fornkveðna: Sá vægir sem vitið hefur meira.

Flestir átta sig á því hve myndbirtingar fjölmiðla geta komið illa við fyrirmyndirnar og fjölskyldur þeirra. Ekki þó allir. Til dæmis birti Vefþjóðviljinn miðvikudaginn 11. janúar myndir af forráðamönnum og eigendum Dagsbrúnar. Þessi birting hefur áreiðanlega komið illa við marga aðstandendur þeirra. Auk þess kom hvergi fram í Vefþjóðviljanum að Jóhannes Jónsson hefur í tvö ár barist fyrir því að útgáfu DV verði hætt, það er allt frá því að fyrirtæki hans keypti blaðið í nóvember 2003. Frelsi fjölmiðla hér á landi er hins vegar orðið svo mikið að eigendur ráða því ekki einu sinni hvort blöð koma út, jafnvel þó að þau séu gefin út með tapi eins og upplýst hefur verið að alltaf gilti um DV.

Af ritstjórnarferli Mikaels er margs að minnast en hæst mun hann þó hafa náð í tvö skipti. Fyrra skiptið var fyrirsögn yfir þvera forsíðu blaðsins vorið 2004: Herra Ólafur komdu heim! Loksins, loksins, sögðu hugsandi menn, loksins eru komnir til starfa menn sem sýna þjóðhöfðingja sínum viðeigandi lotningu og ástúð og kalla eftir föðurlegri nærveru hans. Seinna tilvikið lét minna yfir sér. Það var leiðrétting á baksíðu um einhvern skæting sem óvart hafði hrotið úr tölvu einhvers blaðamanns þegar Jónas og Mikael sáu ekki til. Niðurlagsorðin segja allt sem segja þarf: Fyrirgefðu Björgólfur. Lesendur sáu að ekki þurfti að hafa áhyggjur af blaðinu í höndunum á þessum mönnum sem gátu sýnt einlæga iðrun þegar þörf krafði.

Atlaga auglýsenda að DV er með mestu lágkúru í íslensku þjóðlífi eins og framkvæmdastjóri Dagsbrúnar sagði; maður sem stjórn félagsins réði eftir að hafa leitað logandi ljósi víða um heim að hæfasta stjórnanda í fjarskiptafyrirtæki. Hvergi á byggðu bóli myndi það þekkjast hjá siðuðum fyrirtækjum að þau segðu upp auglýsingasamningi vegna þess að þau væru óánægð með ritstjórnarstefnu. Að minnsta kosti munu engin dæmi þess að slíku hafi verið hótað hér á landi.

Benedikt Jóhannesson
Til upprifjunar um þingferil herra Ólafs (BJ)

Í ræðu sinni við setningu alþingis gat forseti lýðveldisins þess að nú sæti aðeins einn maður enn á þingi frá þeim tíma sem hann sat fyrst þingfund árið 1974. Þar sem herra Ólafur varð forseti árið 1996 myndu margir telja að hann hefði átt 22 farsæl ár að baki á þjóðþinginu. Þetta er háttur manna sem vilja endurskapa fortíð sína. Gefa í skyn að hlutirnir hafi verið öðruvísi en þeir voru.

Hið sanna er að Ólafur var kjörinn þingmaður í 11 ár eða helmingi skemur en hann lætur í veðri vaka. Í fyrsta sinn sem hann kom á þing var það sem varaþingmaður fyrir Samtök frjálslyndra og vinstri manna (SFV). Svo sérkennilega vildi til að haustið 1974 komst enginn úr þingflokki SFV á þingsetningu og þess í stað mættu varaþingmennirnir Ólafur Ragnar Grímsson og Jón Hannibalsson. Ólafur Ragnar hafði áður verið framsóknarmaður og Jón Baldvin Alþýðubandalagsmaður. Síðar gengu báðir á aðra flokka og urðu báðir formenn, sá fyrri í Alþýðubandalaginu og sá seinni í Alþýðuflokknum. En þetta haust lágu leiðir þeirra saman því að þeir mynduðu varaþingflokk SFV.

Ólafur Ragnar var kjörinn á þing fyrir Alþýðubandalagið árið 1978 og sat á þingi til 1983 sem þingmaður Reykvíkinga. Hann féll í prófkjöri þá um veturinn fyrir Guðrúnu Helgadóttur á einu atkvæði, en aðrir fyrir framan hann voru Svavar Gestsson og Guðmundur jaki Guðmundsson. Áður hafði flokkurinn haft fjóra þingmenn í Reykjavík, en í kosningunum um vorið urðu þeir aðeins þrír (þar af einn landskjörinn). Ólafur hafði þá verið í forystu fyrir þingmannasamtök vinstrimanna í heiminum en þegar hann féll voru góð ráð dýr, en ákveðið að breyta þeim í samtök varaþingmanna líka, en víðast eru engir varaþingmenn og líklega hefur Ólafur verið eini maðurinn sem naut góðs af breytingunni.

Þá var gripið til þess ráðs að setja Ólaf í Reykjaneskjördæmi, en þar hafði verið fjölgað þingmönnum árið 1987 og 2. sæti Alþýðubandalagsins var talið öruggt þingsæti. En Ólafur féll þar líka og komst ekki á þing fyrr en árið 1991. Hann fékk þó þingfararkaup árin 1988-91 sem ráðherra í ríkisstjórnum Steingríms Hermannssonar. Þar var hann stundum talinn með þegar áhöld voru um hvort nægilega margir væru í salnum til þess að atkvæðagreiðslur væru löglegar, en til þess að svo sé þarf helmingur þingmanna að vera mættur. Sama gagn gerðu líka þingverðir sem áttu leið inn í salinn til þess að afhenda þingmönnum skilaboð.

Nú sitja á þingi 18 þingmenn sem eiga lengri þingferil en Ólafur Ragnar sem kjörnir alþingismenn. Í lok kjörtímabilsins verða þeir að líkindum talsvert fleiri. Halldór Ásgrímsson var fyrst kjörinn á þing árið 1974 og hefur setið þar nær óslitið nema frá vori 1978 til desember 1979. Halldór Blöndal sat fyrst á þingi sem varaþingmaður árið 1971 og eitthvað á flestum þingum síðan, þó ekki næði hann kjöri sem aðalmaður fyrr en árið 1979.

Stór hluti núverandi alþingismanna hefur því lengri feril sem kjörnir þingmenn en forsetinn. Þingferill hans var nokkuð langur, en langt frá því að vera einstakur. Hann var hins vegar áberandi ræðumaður á þinginu og væri vert að rifja upp ræður hans þar oftar en gert er. Kannski gefst tækifæri til þess síðar.

Benedikt Jóhannesson

Fleiri pistlar
Samfylkingin og Baugur (BJ)

Sjálfstæðisflokkur hélt landsfund um helgina. Menn eru enn að tala um ræðu formannsins. Mér fannst hún ágæt. Ég hefði eflaust ekki talað svona sjálfur, en þá hefðu menn heldur ekki talað svona mikið um ræðuna eftirá. En það er umhugsunarefni hve hugleikið Baugsmálið er Samfylkingarmönnum. Í umræðum um stefnuræðu forsætisráðherra féllu eftirfarandi orð:

Ingibjörg Sólrún: „Oft hafa menn ekki skeytt um heiður eða sóma, grundvallarlög eða leikreglur, orðstír þings eða þjóðar. Íraksstríðið, eftirlaunamálið, skipan hæstaréttardómara, fréttastjóramálið, málskotsréttur forseta, fjölmiðlamálið, olíusamráðið og Baugsmálin. Þessi mál eru of mörg á of stuttum tíma. Þau hafa alið á óvild og tortryggni sem gegnsýrir og veikir allar helstu stofnanir samfélagsins, og miklu veldur sá sem upphafinu veldur. Íslenskt samfélag þarf ekki á þessu að halda.“

Líklega hefur enginn stjórnmálamaður alið jafnmikið á óvild og tortryggni og einmitt Ingibjörg sjálf. Það hafa margir tekið eftir því að Ingibjörg virðist algjörlega hafa tapað áttum um leið og hún tapaði borgarstjóraembættinu haustið 2002. Áður kom hún oft fyrir sem uppbyggilegur stjórnmálamaður og foringi.

Varaformaður hennar hefur aldrei náð áttum. Hann sagði við sama tækifæri:

ÁÓÁ: „Frú forseti. Síðustu daga höfum við orðið vitni að ótrúlegri atburðarás sem leiddi til lögreglurannsóknar á Baugi. Í þeirri atburðarás tók innsti kjarni Sjálfstæðisflokksins virkan þátt, þar á meðal framkvæmdastjóri flokksins. Þessi flokkskjarni hittist og ræddi hvernig koma mætti til lögreglunnar máli yfirlýsts andstæðings þeirra, andstæðings sem ítrekað hefur orðið fyrir árásum formanns Sjálfstæðisflokksins.“

Var nokkuð skrítið þó að formaðurinn vildi víkja að flokknum orði?

Halldór Blöndal hóf ræðu sína þetta kvöld svona: „Frú forseti. Ég var undrandi á því að heyra hinn unga varaformann Samfylkingarinnar hefja ræðu sína með hálfum sögum og dylgjum. En það má kannski segja að hann sé engum manni líkur. Ef ég man rétt þá tókst honum að fá 900 atkvæði á fundi þar sem 500 voru mættir.“

Margir bundu vonir við Ágúst Ólaf. Ef hann vill verða framtíðarforingi verður hann að lyfta sér á hærra plan.

Benedikt Jóhannesson

Fleiri pistlar
Ragnhildur hættir sem forstjóri FL Group (JGH)

ÞEGAR ÉG VAR að klára viðskiptafræðina í Háskóla Íslands fyrir 25 árum þá einokuðu karlar nánast alla forstjórastóla í bænum. Ekki nóg með það, líftími þeirra í starfi var langur. Það þótti t.d. ekkert óeðlilegt við að menn gegndu sama forstjórastarfinu í yfir tuttugu ár. Okkur, hinum nýútskrifuðu viðskiptafræðingum, fannst þetta ekki gott. Þetta þýddi auðvitað bara eitt: að við ættum minni möguleika á því að komast að.

EKKI BÆTTI ÚR SKÁK að mjög margir þeirra sem útskrifuðust úr Viðskiptadeildinni á árunum 1972 til 1975 höfðu verið réttir menn, á réttum stöðum, á réttum tíma – og komist í feitt. Hvaða var til ráða? Það var raunar lítið annað en að bíta á jaxlinn, bölva í hljóði og finna sér eitthvað til dundurs. Því eins og bóndinn sagði: „Eitthvað verða bændur að gjöra.“

LÍFTÍMI FORSTJÓRA er að sjálfsögðu sígilt umræðuefni í hagfræðinni – sem og hreyfanleiki vinnuafls. Það er hins vegar afar sjaldgæft að líftími forstjóra sé mældur í mánuðum, eins og gerst hefur í íslensku viðskiptalífi síðustu daga. Forstjórar tveggja af sjö stærstu fyrirtækjum landsins, Þórólfur Árnason, forstjóri Icelandic Group, og Ragnhildur Geirsdóttir, forstjóri FL Group, hafa fengið að reyna „skyndilegt brotthvarf“ eftir aðeins um fimm mánuði í starfi.

Í TILVIKI ÞÓRÓLFS sýnist sem að nýir eigendur Icelandic Group hafi ekki viljað hafa hann sem kaftein í áhöfninni. Það voru gömlu eigendurnir sem réðu hann og það var þá þeirra að semja við hann um starfslok. Þegar hraðinn er mikill og fyrirtæki skipta ört um eigendur getur allt gerst gagnvart forstjórum. Starfsöryggi þeirra er minnst allra.

UM BROTTHVARF RAGNHILDAR Geirsdóttur er það að segja að mér finnst það slá flesta illa – sem og kaupin á Sterling. Ótrúlega margir virðast ekki hafa trú á kaupunum á þessu danska lággjaldaflugfélagi fyrir um 15 milljarða. Þá hafa skýringarnar á brotthvarfi Ragnhildar einhvern veginn verið rosalega hjákátlegar. „Sameiginleg“ ákvörðun, en „hún“ ákvað að hætta, sagði nýi stjórnarformaðurinn í sjónvarpinu og var engan veginn sannfærandi.

ENDA HVERNIG ÁTTI FÓLK að gleypa þau rök að Ragnhildur hefði verið alveg frábær sem framkvæmdastjóri hjá Flugleiðum og gert allt mjög vel, setið m.a. í stjórn fyrirtækisins, og verið fyrir vikið hampað sem nýjum forstjóra FL Group fyrir fimm mánuðum. En allt í einu: Hún ákvað bara að hætta. Rétt sísvona. Enginn ágreiningur. Svona skýringar eru alltof ódýrar. Það er best að nefna hlutina réttum nöfnum.

BROTTHVARF ÞÓRÓLFS OG RAGNHILDAR, forstjóra tveggja af sjö stærstu fyrirtækjum landsins, sýnir að það er ekkert tryggt lengur. Það er allra veðra von þegar skipt er ört um eigendur í fyrirtækjum. Það er „ókyrrð í lofti“ fyrr en varir. Gleymum því heldur aldrei að komi upp ágreiningur á milli eiganda og forstjóra að þá segir það sig sjálft hvor víkur. Það skyldi enginn efast um það.

ÞÓTT VIÐ Í VIÐSKIPTADEILDINNI hefðum í den ekki verið sáttir við að forstjórar einokuðu stólana í tuttugu til þrjátíu ár þá datt okkur auðvitað aldrei í hug að skilgreina líftíma forstjóra stærstu fyrirtækja landsins sem fjóra til fimm mánuði. En það var þá – nú gengur klukkan hraðar.

Jón G. Hauksson
Manntafl í viðskiptum (BJ)

Ég fór í leikhús um helgina, sá Manntafl. Leikhúsgestir ræddu sumir um atburði helgarinnar þar sem Straumur bakkaði út úr Íslandsbanka. Mér datt í hug hvort það væri viss skyldleiki með taflborði viðskiptalífsins og þeirri sögu sem Zweig segir í Manntafli.

Margir þekkja söguna í Manntafli. Á farþegaskipi sem siglir til Argentínu er heimsmeistarinn í skák, ungur drumbur sem talinn er algjörlega ófær til þess að læra nokkurn hlut en hefur þessa sérkennilegu náðargáfu. Hann fellst á að tefla skák við aðra farþega og á auðvelt með að sigra þá, þó að þeir leggi saman krafta sína. Í annarri skákinni kemur hins vegar fram dularfullur maður sem bjargar taflinu fyrir farþegana og þeir ná jafntefli. Þegar í stað er komið á viðureign milli þessa ókunna manns sem nefnist Dr. B. og heimsmeistarans.

Í ljós kemur að Dr. B. er lögfræðingur sat í varðhaldi Nasista í nokkurn tíma og er þar beittur sérstökum pyndingum, þ.e. hann fær ekki að hitta neinn eða lesa neitt. Af tilviljun kemst hann yfir bók um 150 bestu skákir heims og lærir þær utanað sér til hugarhægðar. Í framhaldinu fer hann svo að tefla við sjálfan sig og verður nær vitskertur áður en yfir lýkur.

Leikritið er einleikur Þórs Tuliniusar, ágætlega gert og hann kemst vel frá verkinu.

Átökin í viðskiptalífinu eru sérstök. Mikið er lagt upp úr því að mennt sé máttur, en margir af þeim sem hafa náð lengst í viðskiptalífinu eru ekki með mikla menntun að baki. Engu að síður virðast þeir hafa mikla sérgáfu á þessu sviði. Samskiptahættirnir eru ekki alltaf eins og menn eiga að venjast úr fáguðu samfélagi háskólaborgara. Auðvitað er ekki hægt að alhæfa um nokkra hluti og viðskipti, eins og skák, snúast stundum um heppni. En þeir sem hafa lært viðskipti eftir hefðbundnum leiðum eru oft lítt hrinir af hinum sem koma inn án þess að kunna nokkuð en „meika það.“ Það hlakkar í kerfinu yfir hverjum afleik þeirra sem fara ekki hefðbundna leið.

En á sama tíma bera menn virðingu fyrir meistaranum hverju sinni. Sigurvegarinn fær tækifæri sem hinum bjóðast ekki. Hann getur líka beitt óhefðbundnum aðferðum og gert hluti sem öðrum dettur ekki í hug, vegna þess að þeir eru ekki bannaðir, þó svo að fæstum detti í hug að gera slíkt.

Bandalög myndast og gliðna þessa dagana með hætti sem enginn hefur áður kynnst hér á landi. Menn sem ekki talast við einn daginn, sitja sem samherjar þann næsta. Rétt eins og í skákinni er það sigurinn sem mestu skiptir, ekki það að vera með í leiknum. Að vísu eru til þeir sérvitringar sem vilja heldur tapa fallegri skák en vinna á tíma í tapaðri stöðu, en þeir eru fáir.

Að lokum má ekki gleyma því að með samþjöppuninni á íslenska markaðinum fara menn að nálgast það að lenda í því að mæta sjálfum sér sem andstæðingum. Rétt eins og Dr. B. í leikritinu. En hvort afleiðingarnar verða jafnafdrifaríkar skal ósagt látið.

Benedikt Jóhannesson

Fleiri pistlar
Um tímaritið

SKÝ er glæsilegt tímarit sem kemur út annan hvern mánuð. Aðalsmerki ritisins er fjölbreytilegt efni, hönnun og ljósmyndir á heimsmælikverða.

Því er dreift til farþega um borð í flugvélum Flugfélags Íslands. Lesendakönnun Gallups sýnir að helmingur landsmanna hefur lesið blaðið á árinu 2005.

Efni blaðisins er mjög fjölbreytilegt og ætlað að höfða til þess stóra og fjölbreytilega hóps sem ferðast með flugvélum innanlands.

H elmingur landsmanna hefur lesið SKÝ á þessu ári og nýtur tímaritið sömu hylli meðal kvenna og karla. Þetta kemur fram í könnun sem Gallup gerði fyrir útgáfufélag SKÝJA, Heim hf., í lok ágúst og byrjun september 2005.

Ritstjórar Skýja eru Benedikt Jóhannesson og Jón G. Hauksson.

Auglýsingastjóri er Inga Halldórsdóttir.

Smellið hér til að skoða stærðir og verðskrá fyrir auglýsingar.
Skoðið kynningarefni um Austurland

Í 2. tbl. Skýja 2006 var sérstakur kafli um Austurland birtur þar sem ýmis starfsemi, iðnaður og ferðaþjónusta starfrækt á svæðinu var kynnt í máli og myndum, auk þess sem viðtöl voru tekin við íbúa á Austurlandi og fjallað var um viðburði og skemmtanalíf. Smellið hér til að skoða umfjöllunina nánar.
I Am Legend

I Am Legend byrjar árið 2012. 99% af mannkyninu er dautt. Ástæðan fyrir eyðingu mannkyns er að fyrir þremur árum fannst nýtt lyf við krabbameini, sem Emma Thompson, í gömlum sjónvarpsfréttum, fræðir okkur um að skili 100% lækningu. Það sem gerðist í kjölfarið er að lyfið læknaði ekki eingöngu heldur varð stökkbreyting á því þegar það var komið í mannslíkamann og til varð bráðsmitandi veira sem drap alla, nema þá fáu sem voru ónæmir fyrir henni. Og það sem verra var er að langflestir sem voru ónæmir breytast í morðóðar ,,vampírur” sem þola ekki sólarljósið.

Allt hófst þetta í New York og þar erum við stödd með Will Smith í hlutverki vísindamannsins, Robert Neville, sem heimurinn hafði treyst að gæti komið fyrir útbreiðslu veirunnar. Nú er hann eini eftirlifandi maðurinn í New York, sem ekki hefur breyst í ”vampíru” og kannski sá eini í heiminum. Neville heldur áfram tilraunum sínum í að finna upp mótefni og notar til þess dýr sem virðast ónæm og aðra íbúa borgarinnar sem eitt sinn voru mennskir og sendir út skilaboð á útvarpstíðni í þeirri von að einhverjir heyri og svari.

Allt fram að beinum samskiptum Nevilles við hina stökkbreyttu íbúa New York er I Am Legend mikið og frábært sjónarspil. Tekist hefur að gera New York mannlausa á mjög sannfærandi hátt og er með ólíkindum hversu sviðsetningar er vel útfærðar, þá eru einnig vel úthugsaðir þeir stuttu kaflar þar sem farið er aftur í tímann þegar veiran er að breiðast út.

I Am Legend tekur dýfu þegar samskipti Nevilles við aðra íbúa New York verður þungamiðjan í atburðarásinni. Um leið missir hún nokkuð af áhrifamiklu heimsendisyfirbragði sem hafði einkennt hana og breytist í fyrirsjáanlega hasarmynd þar sem Neville berst fyrir lífi sínu um leið og hann uppgötvar að hann hafi loks fundið mótefni. Allt pottþétt og vel gert, en samt ósköp venjulegt og eftir því sem atburðarásin verður hraðari, þynnist sagan út.

Sá sem stendur í lokin með pálmann í höndunum er Will Smith. Það að vera nánast einn í einni stærstu sviðsetningu sem um getur og þurfa að halda áhorfendanum við efnið er ekki á allra færi. Hvort sem Smith er á ferðinni í leit að tilraunadýrum eða lokar sig inn íbúð sinni þá hefur hann allt sem þarf, getur verið hinn harði nagli sem alltaf er á varðbergi, eða verið hinn mjúki maður sem á sannfærandi hátt hverfur á vit endurminninga og heldur sönsum með því að horfa á kvikmyndir á DVD eða hlusta á plötur. Will Smith lyftir myndinni vel upp yfir meðalmennskuna og leikur hans gerir það að verkum að hnökrarnir verða minna áberandi.

Leikstjóri: Francis Lawrence. Handrit: Marc Protosevich og Akiva Goldsmith eftir skáldsögu Richard Matheson. Kvikmyndataka: Andrew Lesnie. Tónlist: James Newton-Howard. Aðalleikari: Will Smith. 105 mín.

Hilmar Karlsson
Across The Universe

Stutt er síðan ég sá eina ferðina enn, A Hard Days Night, fyrstu kvikmynd Bítlanna og enn leiftrar hún af snilldinni og leikgleðinni sem einkenndi fjórmenningana frá Liverpool á fyrstu árum þeirra. Tónlistin, ungæðishátturinn og ótrúlegir sköpunarhæfileikar skína í gegn í hverju atriðinu á fætur öðru. Framhaldið þekkja allir, þeir héldu sigurgöngu sinni áfram í nokkur ár og þegar tónlistarsagan er skoðuð á síðustu öld gnæfa þeir yfir allt annað merkilegt á þeim vettvangi.

Það er því engin furða að lög þeirra og tiltölulega stuttur ferill skuli vekja áhuga annarra listamann og vera uppspretta sköpunar. Flestar slíkar tilraunir hafa samt verið dæmdar til að mistakast og hafa fáir haft erindi sem erfiði við að kafa of mikið í tónlist Bítlanna og reyna að bæta einhverju við. Fyrsta alvöru tilraunin til að gera kvikmynd sem byggð er eingöngu upp úr tónlist Bítlanna, án þess að þeir kæmu nokkuð við sögu, var hin gleymda kvikmynd, Stg. Peppers Lonely Hearts Band með Bee Gees og fleiri stjörnum úr poppheiminum í aðalhlutverkum, kvikmynd, sem gerð var seint á áttunda áratugnum.

Svo mikill hrollur fór um alla aðdáendur Bítlanna á sínum tíma að enginn hefur reynt slíka tilraun fyrr en að lagt var af stað með Across The Universe með Julie Taymor við stjórnvölin og það verður að segjast eins og er að þrátt fyrir að fáir standi Taymor á sporði þegar kemur að mögnuðum sviðsetninginn (hún á heiðurinn af sigurgöngu The Lion King á sviði), þá nær hún aldrei tökum á tónlistinni sem er í aðalhlutverkinu. Er eins og hún geri sér grein fyrir erfiðleikunum og að það þurfi að koma eitthvað sterkt á móti til að fela þá staðreynd að tónlist Bítlanna nýtur sín ávallt best þegar þeir sjálfir flytja hana.

Lausn Julie Taymour er að vera með flottar og íburðamiklar sviðsetningum, hvort sem verið er að túlka andúð á stríðsrekstrinum í Vietnam, en myndin á að gerast á sjöunda ártugnum, eða verið er að lyfta ástinni í upp í efstu hæðir, en án árangurs. Taymor lætur aðalpersónurnar heita Jude og Lucy, nöfn sem ylja Bítlaunnendum um hjartarætur og henni tekst að fá leikarana til að túlka persónurnar á sannfærandi hátt. En allt kemur fyrir ekki, Across The Universe er fyrst og fremst virðingarverð tilraun sem mistekst, kvikmynd þar sem boðskapurinn nær ekki tökum á áhorfendum.

Taymor má þó eiga það að hún kann vel til verka og stundum er krafturinn mikill, en þó reynt sé að horfa jákvæðum augum á myndina þá er eftirkeimurinn eins og af góðu víni sem hefur verið geymt of lengi, þú veist að vínið táknar gæði, en bragðið er ekki eins og það á að vera.

Leikstjóri: Julie Taymor. Handrit: Dick Clement og Ian la Frenais. Kvikmyndataka: Bruno Delbonnel. Frumsamin tónlist: Elliot Goldenthal. Leikarar: Evan Rachel Wood, Jim Sturgess, Joe Anderson og Dana Fuchs. 133 mín.

Hilmar Karlsson
Magnús Ólafsson: Framkvæmdarstjóri Áltaks

Áltak hefur á þeim tíu árum sem það hefur starfað boðið fyrirtækjum og einstaklingum heildarlausnir á breiðum línum byggingarefna, til notkunar bæði utan sem innan húss. Magnús Ólafsson er annar stofnenda Áltaks og framkvæmdastjóri fyrirtækisins: „Starf mitt felst í að vera í sambandi við okkar birgja og viðskiptavini, stefnumótun fyrirtækisins, markaðsmálum, starfsmannamálum og ég sé að mestu leyti um fjármálin. Birgjarir eru erlendir og það kostar ferðalög. Ég er þó alltaf að reyna að skera þann þátt niður í starfi mínu enda tekur slíkt tíma frá fjölskyldunni og reyni ég sem mest að sameina ferðir, er til að mynda að fara á stóra sýningu í París þar sem margir þeir sem ég hef viðskipti við eru þáttakendur og þar styrki ég tengsl og leysi vandamál ef þau eru fyrir hendi.

Starfsemin hefur aukist mjög mikið. Við seldum fyrirtækið 2001 og keyptum það aftur 2004. Strax árið eftir varð tvöföldun á veltu. Í fyrra keyptum við Íslenska verslunarfélagið og þá stækkaði fyrirtækið enn frekar og við erum búnir að fimmfalda veltuna síðan 2004 og ætlum okkur að eflast enn meir. Það sem háir okkur núna er of lítið húsnæði. Við erum búnir að sprengja utan af okkur núverandi húsnæði og leitum nú að lóð þar sem byggja mætti hentugt hús undir starfsemina. Það þarf að vera hagkvæmt í byggingu og rekstri og sýna vel okkar lausnir. En það er nú ekki gengið að lóðum fyrir atvinnustarfsemi á Stór-Reykjavíkursvæðinu.“

Eiginkona Magnúsar er Dýrleif Arna Guðmundsdóttir sem starfar í hugbúnaðardeild Landsbankans og eiga þau þrjú börn. „Við eigum sumarbústað í Úthlíð þar sem erum við erum mikið, helst allar helgar yfir sumarmánuðina og þegar tækifæri gefst á öðrum tíma. Ég hef verið í golfi í nokkur ár og nú er svo komið að við hjónin stundum golf eingöngu á golfvellinum í Úthlíð þar sem er kjörin aðstaða fyrir fjölskyldugolf. Við erum meðlimir í Golfklúbbnum Oddi, sem skartar einum flottasta golfvelli landsins, en þó skömm sé frá því að segja, þá hef ég ekki spilað þar síðustu tvö árin, sem sýnir hversu mikið aðdráttarafl sveitin og sumarbústaðurinn hefur á mig.

Við förum einnig reglulega í frí til útlanda og fórum nýlega til Tyrklands, bæði til Istanbul og Bodrum. Einstaklega gaman að koma til Istanbul, sem er mikil menningarborg. Þar mætast heimur kristni og múhameðstrúar í borg sem nánast tengir Evrópu og Asíu. Istanbul er mjög spennandi borg og hafði hún mikil áhrif á mig og naut ég þess að vera þar. Bodrum er strandbær við Eyjahafsströndina og á að vera einn sá flottasti en hann heillaði mig ekki eins og Istanbul.“

Nafn: Magnús Ólafsson.

Fæðingarstaður: Reykjavík, 15. mars 1958.

Foreldrar: Erla Sch. Thorsteinsson og Ólafur Hersir Pálsson.

Maki: Dýrleif Arna Guðmundsdóttir.

Börn: Sigurbergur, 13 ára, Íris Lóa, 13 ára (fósturdóttir), Erla María, 3ja ára.

Menntun: Viðskiptafræðingur.