Aftur og aftur (BJ)

Ég fór á veitingahús í miðri síðustu viku. Það hefði ekki verið í frásögur færandi ef ekki hefði verið sérstæður matur og undarlegt tónlistarval. Humarhúsið þykir góður veitingastaður er mér sagt. Það sérhæfir sig í humri og því brást ég illa við þegar félagi minn pantaði sér bleikju. Bleikjan er kannski ágæt, en þetta væri eins og ætla að fara á pulsuvagninn til þess að panta sér spaghettí. Það myndi enginn heilvita maður gera og hann sá að sér.

Sjálfur pantaði ég humarsúpu. Í aðalrétt fékk ég haf og haga. Ég vissi ekkert hvað það væri en það minnti mig á Guðna Ágústsson frá haga til maga. Mér er nóg að hugsa til Guðna, þá kemst ég í gott skap. Konan sem tók pöntunina spurði strax: Viltu ekki hrossalundina? Eiginlega er ekkert sem dregur jafnmikið úr matarlistinni hjá mér eins og hrossakjöt, enda borða ég það aldrei.

Nei, ég ætlaði að fá nautalundina þrátt fyrir að konan héldi ákaft að mér bikkjunni.

Undir súpunni voru leikin lög eftir Sigfús Halldórsson. Fúsi er góður. Tondeleyó, Amor og asninn og Lítill fugl eru allt úrvalslög. Súpan var fín og einhverjir bitar sem hinir fengu sér runnu ljúflega niður.

Samtalið fór um víðan völl. Allt í einu stoppaði ég við og spurði: Var ekki búið að spila Tondeleyó áður? Jú, gott ef ekki var. Okkur fannst við ekki hafa setið 40 mínútur enn, en líklega líður tíminn svona hratt í góðum félagsskap.

Steikin kom á borðið með dýrindis grænmeti og humarkórónu. Leit allt mjög vel út. Veitingakonan leit svolítið einkennilega á mig. Ég mundaði hnífinn og byrjaði að sarga. Það gekk ekki vel. Ég lét ekki á neinu bera en segi. Heyrðu, nú er aftur spilað Tondeleyó.

Félagar mínir litu á mig hálfgerðu hornauga, en sögðu ekkert. Ég hætti að hlusta á samræðurnar og einbeitti mér að tónlistinni. Þarna kom Amor og asninn aftur. Fínt lag og heyrist allt of sjaldan. Nema þetta kvöld.

Steikin var ekki mjúk undir tönn. Full af sinum og alblóðugt. Hálfgert óbragð af henni. Öðru hvoru kom konan og brosti til okkar og hellti vatni í glösin. Bankakrísan var afgreidd meðal félaganna. Ég japlaði á steikinni. Sumarið kom yfir sæinn.

Það voru fjögur lög í prógramminu. Líklega refsingin fyrir að vilja ekki lundina af þessu sjálfdauða hrossi. Það var engin leið að kyngja steikinni. Það kom að mér skelfilegur grunur. Kannski hafði ég fengið fákinn eftir allt.

Steikin fór á diskbarminn og blóðið lak á dúkinn. Konan spurði mjög vinalega hvort ekki hefði allt bragðast vel. Ég hélt ég þyrfti ekki að svara. Úr horninu heyrðust Amor og asninn. Í áttunda sinn.

Næst panta ég bleikjuna.

- - -

Ég veit ekki hvort Sigurður bróðir minn er hagmæltur maður. Ég kann bara hálfa vísu eftir hann. Fyrir meira en tuttugu árum hafði einhver skrifað þennan dýrt kveðna fyrri part í gestabók í sæluhúsi:

Grenjað á gresju,

gengið á Esju.

Ég veit ekki hvort margir hafa orðið að hverfa frá þessari rímþraut en Sigurður kom þarna og botnaði svona:

Grenjað meira á gresju,

gengið aftur á Esju.

Nú er ég að búa mig undir enn eitt þrekvirkið í fjallaklifri. Lokaæfingin var á fimmtudaginn var og fólst í því ganga á Esju. Sem er ekki mikið afrek. Nema að því loknu átti að ganga aftur á sama fjall. Sama dag.

Mér gekk vel. Náði á toppinn á innan við klukkutíma en hafði vissar efasemdir um að ég myndi ná að vinna þetta afrek aftur. Mætti svo einum knáasta göngumanninum þegar ég var á niðurleið. Ég spurði hvort það væri enn markmiðið að fara upp aftur og svarið olli mér vonbrigðum. Að sjálfsögðu. Hvað annað?

Jæja. Þá varð ég að hætta við plan B sem hafði verið að ganga niður að brú og fara svo upp aftur og stytta þannig leiðina um helming. Niðurferðin gekk betur en leiðin upp. Ég hef tekið eftir því að það er oft svo þó að mér sýnist á korti að þær séu nokkurn veginn jafnlangar.

Ég fór niður að bílaplani, klukkaði skiltið og snerist á hæli. Á undan mér voru tveir menn í gulum gönguskóm og ég varð að fara fram úr þeim. Þessa sýn gat ég ekki haft fyrir framan mig alla leiðina.

Mér gekk vel þangað til að ég kom að neðri brúnni. Þá hitti ég sama göngumann og áður, en nú var komið allt annað hljóð í strokkinn. Það var allt of kalt á toppnum og ekkert vit að fara tvisvar.

Fyrir mér voru það engar fréttir að það væri kalt á toppnum, en ég lét eins og ekkert væri og sagðist ætla að halda mínu striki. Ein sporin þyngdust við þessa frétt. Hvað ef ég færi einn tvisvar? Kannski var þetta bara hrekkur og enginn ætlaði aftur nema ég.

Þegar ég kom að efri brúnni fann ég að mennirnir í gulu skónum voru farnir að anda niður um hálsmálið á mér. Nú voru góð ráð því að sýnilegt var að þeir myndu fara fram úr mér fljótlega. Líklega myndu þeir sjá til hvora leiðina ég færi og halda svo í humátt á eftir mér, lauma sér framúr og rölta svo aðeins framar á sínum skærgulu skóm.

Ég þóttist þurfa að reima og þeir urðu að ganga áfram. Þeir völdu efri leiðina og ég fór þá neðri. Það var einfalt val.

Ef maður gengur tvisvar á fjall er eina skemmtunin að hitta aftur sama fólkið sem klórar sér í kollinum og spyr: Sáum við ekki þennan fír áðan? Best væri að vera í appelsínugulri skyrtu með grænan trefil þannig að maður fari ekki fram hjá neinum.

Stutta útgáfan: Ég komst upp og aftur niður. Aðfaranótt föstudags var erfið. Líkaminn hrópaði svo hátt á hvíld að mér varð ekki svefnsamt.

Vigdís hvíldi sig í vinnunni meðan ég tók þessa lokaæfingu. Hún ákvað að ganga á laugardagsmorgni. Sömu leið. Upp og niður og upp og niður. Á föstudagskvöld hugsaði ég með mér að nú gæti ég slegið tvær flugur í einu höggi. Verið riddaralegur við Vigdísi og komist að því hvað líkaminn þyldi. Sem sé bauðst ég til þess að ganga með henni. Var reyndar enn þreyttur en hugsaði með mér að á laugardegi yrði ég úthvíldur.

Morguninn eftir var ég enn þreyttur. Hver einasta fruma veinaði: Vertu heima.

Vigdís heyrði greinilega í þeim, kvaddi og fór út. Ein þrjósk heilafruma snerist gegn öllum hinum og ég fór í humátt á eftir henni.

Jú. Ég komst upp einu sinni enn (á innan við tveimur tímum). Það var ekki skemmtilegt. Ein ferð enn hefði verið útilokuð. Frekar legg ég á mig hrossabuffið og Tondeleyó.

Benedikt Jóhannesson