Sönn svakamál (JGH)

Spaugstofumenn komust aftur í guðatölu á meðal þjóðarinnar sl. laugardagskvöld þegar þeir buðu upp á frábæran þátt um ,,sönn svakamál". Auðvitað hafði þjóðin beðið alla vikuna með eftirvæntingu eftir þessum þætti. Hvernig yrði tekið á þessu máli málanna í Spaugstofunni; það að rætt hefði verið um mútur til forsætisráðherra í London fyrir rúmu ári - og hvort sem það var sagt í hálfkæringi eða ekki? Það er skemmst frá því að segja að hugmyndin um ,,sönn svakamál" var framúrskarandi og hreif alla sem á horfðu. Í sjálfu sér þarf ekki mörg orð um þáttinn, Örn Árnason sýndi stórleik sem og aðrir spaugstofugarpar. Þátturinn var punkturinn yfir i-ið eftir eftirminnilega viku.

Í því kvöldverðarboði, sem ég var staddur í sl. laugardagskvöld, höfðu margir á orði að það væri ágætt ef Spaugstofan hefði "klárað málið" fyrr um kvöldið - svo hægt væri að taka upp "léttara hjal" í pólitíkinni. Þetta væri allt svo dapurt og að nú þyrfti að rífa hina pólitíska umræðu upp úr hjólförunum af eldmóði og á hvetjandi nótum. Ég hafði á orði að málið væri þess eðlis að það yrði ekki svo léttilega máð út í einhverri geðshræringu og stimplað sem tabú, það yrði að horfast í augu við það eins og önnur erfið mál. Umræður um mútur í samfélaginu, það hvort hægt væri að kaupa fólk og hvort fólk væri til sölu, sem og yfirvofandi meiðyrðamál gegn forsætisráðherra, væru stórmál sem bæri að ræða. Ég væri auk þess ósammála þeim sem segðu að með þeim rökræðum væri verið að draga pólitíska umræðu niður á "lágkúrulegt plan".

Ótrúlegt Silfur Egils

Ég skipti um skoðun í hádeginu daginn eftir þegar ég settist fyrir framan tækið til að fylgjast með Silfri Egils og hvernig þar yrði tekið á þessu máli málanna - og sá hvernig hinn annars sjóaði og ágæti þáttastjórnandi Egill Helgason missti tök á þættinum. Hann byrjaði með vínberjabrandarann úr Spaugstofunni frá kvöldinu áður og féll þar í fyrstu gryfjuna. Það hlær enginn tvisvar dátt að sama brandaranum.

En stærstu gryfjuna féll Egill í með því að fá þá Gunnar Smára Egilsson og Hannes Hólmstein Gissurarson í þáttinn til að ræða á hlutlausan hátt um þetta mál. Báðir eru þeir Gunnar Smári og Hannes með Davíð Oddsson á heilanum - þótt með sitt hvorum formerkjum sé - og hafa verið lengi. Báðir eiga það til að vera frumlegir, en þegar kemur að Davíð eru þeir kverúlantar. Þannig hefur Gunnar Smári valið þá hernaðartaktík um langt skeið að byrja á því að tala um hvað allir (við hin) séu hræddir við Davíð… nema (hann Smárinn)… og svo kemur gusan hjá honum um hvað Davíð sé ómögulegur og þreyttur í alla staði. Ergó; hann þorir í Davíð. Þegar kemur að Hannesi að ræða um Davíð þá endar það í halelúja. Hann hefði alls ekki átt að mæta í Silfur Egils til að ræða þetta mál, svo tengdur er hann Davíð.

"Hvers vegna gefur þú ekki upp heimildarmenn?"

Einkennilegast af öllu var þó hvað Egill gerðist "partískur" þáttastjórnandi. Hann var svo augljóslega á bandi stórvinar síns Gunnars Smára í þessum þætti að það var aumkunarvert og afskaplega klént, svo vitnað sé í góðan leikhúsfræðing. Þegar spilaborg Egils var svo að hruni komin með "hávaða og látum" um hver mætti tala, um hvað mætti tala, hvað hann hefði heyrt áður og þar fram eftir götunum horfði hann á meistara sinn Gunnar Smára og spurði agndofa hvers vegna hann gæfi ekki upp heimildarmenn Fréttablaðsins að fréttinni um Baug og fundinn í London!! Þá fékk hann sérkennilegt augnaráð frá átrúnaðargoðinu - sem að vísu fór að bera fyrir sig einhverja Hæstaréttardóma um að hann þyrfti ekki að gefa upp heimildarmenn. Svo mörg voru þau orð. Og ennþá skil ég ekki hvers vegna Egill fékk Pál Vilhjálmsson blaðamann í þáttinn því hann hafði engan áhuga á því sem hann hafði að segja og dæmdi hann nánast sem rugludall með orðhengilshátt.

Fríkirkjupresturinn og fermingarbörnin

Dagurinn endaði svo á fréttum um að séra Hjörtur Magni Jóhannsson, Fríkirkjuprestur, hefði fríkaði út í prédikunarstólnum fyrr um daginn í sunnudagsprédikun sinni. Þar talaði hann um að það sem hvetti þjóðkirkjupresta áfram væri að fá "fleiri stöðugildi frá ríkinu" og að það kostaði "hvert fermingarbarn átta þúsund krónur að fermast í þjóðkirkjunni, en Fríkirkjan innheimti ekki slík gjöld".

Þetta var erfið helgi eftir erfiða viku. Ennþá veit ég ekki hvort hægt sé að kaupa fólk eða að fólk sé til sölu. Ekki frekar en hvort hægt sé að kaupa fermingarbörn eða að fermingarbörn séu til sölu. En eitthvað þarf að fægja silfrið hans Egils.

Jón G. Hauksson