Dorrit-áhrifin (JGH)

Mogginn hefur tekið ástfóstri við Dorrit Moussaieff forsetafrú og er orðinn væminn í meira lagi gagnvart henni. „Ólafur Ragnar var heppinn að finna hana – og það var Ísland líka,“ segir í Staksteinum. Blaðið heldur ekki vatni og hampar henni sem einhverjum allsherjar reddara sem greiði götu Íslendinga og segir hana „öfluga bak við tjöldin“ í viðskiptalífinu og hún hafi „líkast til komið við sögu er bróðir emírsins í Katar ákvað að verða einn af stærstu hluthöfum í stærsta fyrirtæki á Íslandi“, Kaupþingi. Þá segir blaðið að hún hafi komið íslenskum listamönnum á framfæri og hafi beinlínis komið Vesturporti á sporið í London.

Mogginn gengst upp í því að hún þekki fína og fræga fólkið úti, m.a. Sean Connery, Michael Cain, austurrísku barónessuna og hetorgaynjuna Francescu von Thyssen von Hagsburg, svo örfáir af ríkum vinum hennar séu nefndir „Vinir hennar hafa keypt íslenska list fyrir milljónir króna.“ Þá segir Mogginn að Dorrit hafi sagt í ísraelska dagblaðinu Haaretz að hún vilji nota sambönd sín og tengsl til að hjálpa Íslendingum, enda hafi hún ekki aðeins gifst Ólafi Ragnari, heldur allri íslensku þjóðinni.

Þetta dekur Moggans við Dorrit er svo yfirdrifið að það er pínlegt. Og það kveður augljóslega við annan tón hjá Mogganum gagnvart forsetaembættinu. Mogginn hefur ætíð haft horn í síðu Ólafs Ragnars Grímssonar forseta fyrir að dekra við mógúla viðskiptalífsins og sagt að það sé ekki forsetaembættinu sæmandi. Blaðið hefur sagt að embættið hafi sett niður og forsetinn láti nota sig þegar hann mæti í hverja vígsluna og undirskriftina af annarri erlendis. Ég hef raunar verið ósammála blaðinu í þessari hörðu afstöðu og fundist í lagi að forsetinn styðji við íslenskt viðskiptalíf í verki og verði við beiðni forráðamanna íslenskra fyrirtækja, stórra sem smárra, þegar þeir leita eftir nærveru hans við borðaklippingar.

Mogginn segir að Dorrit hafi haft „jákvæð áhrif á þjóðarsálina“. Það segir að ummæli hennar um „stórasta land í heimi“ hafi orðið fleyg og sé partur af góðri minningu þjóðarinnar um ólympíusilfrið.

Mér heyrist á mörgum að ég sé ekki einn um að verða svolítið vandræðalegur fyrir framan sjónvarpsskjáinn þegar Dorrit bregður óvænt á leik fyrir framan kameruna. Ég held það hafi verið í virðulegri athöfn á Þingvöllum sem hún tók myndavél sjónvarpstökumanns traustataki og bað forsetann um að brosa. Fréttir bárust um að hún hefði aðstoðað bandarískan blaðamann á ólympíuleikunum í Peking við að komast á svæði sem honum var bannað að fara inn á; allt í nafni forsetans. Hann skrifaði um þessa uppákomu. Jú, jú, það var svo sem hægt að brosa að því þegar hún „nuddaði neistann í Loga Geirsson“ við mikil fagnaðarlæti viðstaddra. En ég er af gamla skólanum og finnst að forsetafrú Íslendinga þurfi að halda sig við prótókol og formlegheit í framkomu og gæta sín á uppátækjunum. Það er allt í lagi að halda í formlegheitin. Dorrit er ekki frægur leikari eða poppstjarna en þeir gangast gjarna upp í því að bregða á leik í návist fjölmiðla, hún er forsetafrú Íslendinga. Staksteinar halda hins vegar ekki vatni yfir þessum uppátækjum og lýsa þeim svona: „Síðast en ekki sízt léttir Dorrit andrúmsloftið á Bessastöðum, sem annars væri á stundum óþægilega formlegt.“

Ólafur Ragnar var spurður um „hressleika“ Dorritar í Kastljósi á dögunum þegar hann veitti silfurliði Íslendinga í handbolta riddarakross hinnar íslensku fálkaorðu á Bessastöðum. Hann svaraði því til að það væri erfitt að eiga við Dorrit og stýra henni, hún færi ekki eftir prótókolinu. Mér fannst forsetinn vera hálfvandræðalegur þegar hann sagði þetta þótt hann reyndi að gera grín að þessu öllu saman.

Um að Dorrit hafi „líkast til“ komið við sögu þegar Sjeik Mohammed, bróðir emírsins í Katar, keypti 5,01% hlut í Kaupþingi og sagt var frá fyrr í vikunni þá vill svo til að Morgunblaðið birti sama dag viðtal við Ólaf Ólafsson í Samskipum og annan stærsta eiganda Kaupþings. Hann og sjeikinn hafa þekkst í þrjú ár og það varð til þess að sjeikinn sá tækifæri í einu af fyrirtækjum Ólafs og keypti 12% hlut í Alfesca. Núna kaupir hann í öðru fyrirtæki tengdu Ólafi, Kaupþingi.

Það er hamrað á því að Dorrit hafi unnið hug og hjörtu Íslendinga og þyki alþýðleg. Þess vegna er henni enginn greiði gerður með einhverju smjaðri í hennar garð. En það er svo sem gott fyrir okkur smælingjana að vita að hún eigi góða, ríka og fræga vini í heimi alþjóðlega þotuliðsins – og auðvitað eykur það á gegnsæið í íslensku viðskiptalífi að vita hverjir komi stórviðskiptum á og séu „öflugir bak við tjöldin“. Það þarf þá ekki að bíða eftir dagbókum Matthíasar.

Jón G. Hauksson

[email protected]