Klaufalegt hjá Hans Kristjáni og Ólafi(JGH)

Það stendur ekki steinn yfir steini í málflutningi þeirra Ólafs Hannibalssonar og Hans Kristjáns Árnasonar, forystumanna Þjóðar- hreyfingarinnar. Þeir leggja núna til að stjórnmálaflokkum verði bannað að auglýsa í ljósvakamiðlum. Þetta eru sömu menn og voru með heilsíðuauglýsingu í New York Times og efndu til útifunda til að mótmæla fjölmiðlafrumvarpinu – sem þeir sögðu skerða tjáningarfrelsið. Nú vilja þeir hins vegar sjálfir skerða tjáningarfrelsi flokkanna.xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /?

Það kemur mér á óvart að þeir Ólafur og Hans Kristján falli á svona einföldu prófi. Ég tel enga þörf á að vera með boð og bönn og setja einhverjar skrítnar reglur um auglýsingar stjórnmálaflokka fyrir kosningar. Dugir þar ekki að vísa til reglna annarra þjóða í þessum efnum. Vitleysan verður ekkert betri við það.

Hafi Þjóðarhreyfingin og stjórnmálaflokkar landsins áhuga á að auglýsa sinn málstað í fjölmiðlum – hvort heldur í ljósvakamiðlum eða prentmiðlum – nú þá bara gera þeir það. Hvað varð allt í einu um hið ósnertanlega tjáningarfrelsi? Og hvers vegna að draga mörkin við útvarp og sjónvarp í allri flórunni og leyfa auglýsingar í prentmiðlum og á veggspjöldum?

Ég held að þeir Ólafur og Hans Kristján ættu frekar að leggja til að stjórnmálaflokkar verði framvegis ekki styrktir með opinberu fé. Hvað með nýja flokka og þrýstihópa sem hafa áhuga á að bjóða fram – er sanngjarnt að ný framboð keppi við ríkisstyrkta stjórnmálaflokka og megi í ofanálag ekki auglýsa sinn málstað í útvarpi og sjónvarpi?

Hans Kristján sagði „í morgunfréttum sjónvarps“ (ókeypis auglýsing?) að í öllu auglýsingaflóðinu fyrir kosningar færi stjórnmálaumræðan niður á lágt plan og kosningabaráttan yrði fyrir vikið yfirborðskennd og ómálefnaleg – enda gengju allar auglýsingar út á menn fremur en málefni. Hann bætti síðan við að útilokað væri orðið að koma hugsjónum að nema eiga mikla peninga.

Þetta er meira en klaufaleg fullyrðing hjá Hans Kristjáni – hún er beinlínis röng. Það hefur verið afar auðvelt fyrir menn með hugsjónir að komast að í fjölmiðlum, bæði í dagblöðum og ljósvakamiðlum. Það þarf ekki annað en að fletta dagblöðunum til að sannreyna slíkt. Auðvitað eru Hans Kristján og Ólafur sjálfir besta dæmið um menn sem hafa komið hugsjónum sínum að í fjölmiðlum á Íslandi án þess að þurfa að borga fé fyrir það.

„ Við, Íslendingar, mótmælum eindregið yfirlýsingu íslenskra stjórnvalda um stuðning við innrás Bandaríkjanna og ,,viljugra" bandamanna þeirra í Írak í mars 2003.“

Þannig hófst heilsíðuauglýsingin í New York Times og fannst mörgum sem verið væri að blekkja í auglýsingunni með því að segja „Við, Íslendingar, mótmælum...“ því þetta væri eins og að þjóðarhreyfingin væri ekki að auglýsa heldur allir Íslendingar. Þjóðarhreyfingin benti hins vegar á kommuna á eftir „Við“. Í upplestri í sjónvarpsauglýsingu hefði komman auðvitað ekki heyrst og blöffið hefði því gengið upp.

Ef til vill kynni einhver að segja að heilsíðuauglýsingin í New York Times sé víti til varnaðar og sé rök með því að banna þurfi auglýsingar stjórnmálaflokka í ljósvakamiðlum.

En hvað varð annars um öll skiltin frá útifundunum vorið 2004 þegar ekki mátti skerða tjáningarfrelsið? Er búið að mála yfir þau?

Jón G. Hauksson

[email protected]