Af öllu má læra: Kostir þess að harði diskurinn hrynji / 09/2005

Ég lenti í því um daginn að netþjónninn minn hrundi. Hörðu diskarnir voru ónýtir og ég þurfti að fá nýja til að koma honum aftur í gang (það þurfti nú svo sem meira til en ég fer ekkert út í þá sálma hér). Það sem pirraði mig hvað mest er hvað það var óþægilegt að hafa ekki póstinn minn. Mikið rosalega er maður orðinn háður honum!

Eitt af vandamálunum í vinnunni minni er að fá upplýsingar um þegar eitthvað bilar, hvort sem það er forrit sem hagar sér ekki rétt eða tölva sem bara bilar og ekki er lengur hægt að nota. Þar sem margir notendur eru um hverja tölvu er eins og enginn líti á það sem skyldu sína að láta vita ef eitthvað er að. Enda hver á að gæta bróður síns? (Sem er svo annar handleggur…) Hins vegar, ef pósturinn (og internetsamband almennt) bilar, þá hafa allir samband til að láta vita. Ég held að lengsti tími frá bilun pósts og fram að fyrstu tilkynningu hafi verið tæpar fjórar mínútur.

Nú er ég að upplifa þetta sjálfur og óþolinmæðin alveg að fara með mig. Það að geta ekki kíkt hvort það sé kominn póstur a.m.k. einu sinni á dag er bara ekki nútíma manni bjóðandi! Hvað ef ég missi af einhverju? Ef einhver vill reyna að hafa samband sem hefur ekki heimilisfangið mitt, símanúmar, gemsanúmer og veit ekki hvar ég vinn? Þetta er ekki lengur dagaspursmál heldur mínútuspursmál. Sá sem sendi mér póst situr jafnóþreyjufullur hinum megin á línunni bíðandi og bíðandi eftir svari sem aldrei berst. Þetta er bara ekki hægt!!!

Ekki bara Next, Next og Finish

Þetta er kannski aðeins ýkt, stílfært og orðum aukið hjá mér – venjulegt fólk er ekki svona. Að minnsta kosti neita ég að trúa því á ykkur, lesendur góðir, að þið séuð jafnslæmir og ég og minn vinahópur (sem allir eru jú tölvufrík fram í lyklaborð).

Svona bilun er hins vegar ágætis tækifæri til að framkvæma þó ekki væri nema örlitla naflaskoðun á tölvu- og netvenjum manns sjálfs. Auk þess er þetta

upplagður tími til að þjálfa með sér smá þolinmæði, nokkuð sem nútíma manninn (já,já, og konuna) skortir tilfinnanlega. Því ætti maður að vera að hamast við að fara yfir um af stressi? Það er nóg að draga andann djúpt nokkrum sinnum og brosa. Fyrir þá sem verst eru haldnir nægir að glotta við tönn.

Svo fær maður alltaf „kikk“ út úr því að laga hluti sem eru í ólagi. Það er sennilega það sem flestir tölvulúðar þrífast á og lifa fyrir, tilfinningin þegar maður hefur leyst eitthvað af hendi og því erfiðara sem verkefnið er þeim mun meira er „kikkið“. Í mínu tilfelli þurfti ég glíma við hugbúnaðar- og vélbúnaðarvandamál, svo slæm að ég þurfti að fjárfesta í lóðbolta! (Hann dugði að minnsta kosti á vélbúnaðinn.) Síðan þurfti ég að setja upp nýja útgáfu af Linux, útgáfu sem ég hef ekkert skoðað. Þar sem þarfir mínar eru meiri en venjulegs manns, þá er þetta ekkert „setja disk í og svo Next, Next og Finish.“ Ég þurfti að setja upp eldvegg, póstþjón, nafnaþjón, vefþjón, gagnagrunn, þennan þjón og hinn þjóninn auk þess sem ég þurfti að koma öllum gögnunum upp aftur – oftar en ekki þurfti að uppfæra og lagfæra þau líka. Og allt sem sett var upp var orðið svo miklu nýrra en það sem ég var með að mér leið eins og ég hafi verið að koma úr fornöld. Það er greinilegt að maður þarf að gera meira af því að fylgjast með og halda sér við.

Ekki staðna!

Þetta heldur manni á tánum og ég komst meðal annars að því að Linux-uppsetning er ekkert svo flókin ef maður vill bara setja upp vinnutölvu fyrir sjálfan sig. Það er eiginlega mun auðveldara en að setja upp Windows þar sem maður getur valið hvaða hugbúnaði er bætt við í uppsetningunni og þegar henni er lokið, þá er komin tölva með öllu – sem virkar.

Ég mæli með þessu. Reyndar ekki að hörðu diskarnir eyðileggist en að maður uppfæri bæði sig og tölvubúnaðinn (og þá á ég við bæði hugbúnað og vélbúnað) reglulega. Maður má ekki staðna. Ef maður gerir það þá er lífið bara „Game Over!“