Heilsaði hún mér drottningin (BJ)

Fyrir helgina fór ég til Kaupmannahafnar. Stór hluti landsmanna virðist hafa fengið þá hugmynd að upplifa danska jólastemmningu. Innan um alla þessa Íslendinga liggur við að það hafi verið nær „íslenskum jólum.“

Ég er svo lítil hópsál (segi ég) að það gengur nánast guðlasti næst að fyrst fór ég með 400 Íslendingum til Kúbu og því næst með 4000 (?) Íslendingum til Kaupmannahafnar. En ég verð satt að segja að viðurkenna, þó að mér sé það þvert um geð, að þetta var mjög gaman.

Málin æxluðust svo að við fórum ekki með sömu vél hjónin. Margir sem vita að ég hef komið nálægt tryggingum hafa spurt mig hvort þetta hafi verið til þess að dreifa áhættunni. En ekki var það, sannleikurinn er sá að ... æ þetta verður allt of löng og flókin skýring. En ég komst semsé klukkutíma fyrr út og hálftíma fyrr heim þannig að ég fékk hálftíma lengri jólastemmningu en Vigdís.

Við byrjuðum á því að fara í Nýhöfn fyrsta kvöldið. Það var búið að hræða mann með því að allir Danir færu út að borða þessa helgi, en hafi það verið þá fóru þeir eitthvert annað en við. Skipperkroen hafði laus borð. Mér fannst ekki mikil gleði yfir þeim Dönum sem sátu á næsta borði við okkur, þeir sátu þar þegjandalegir og manni fannst eins og andi jólanna hefði lent annars staðar. Það fyrsta sem við heyrðum frá þeim var þegar þau fóru og konan spurði á lýtalausri íslensku: „Hvað kostaði þetta?“

Kóngsins Nýtorg er jólalegt. Hótel DAnglaterre er lýst upp með skreytingu sem minnir á leiktjöld. Magasin du Nord var þeim feðgum til mikils sóma, glæsileg bygging með ljósum sem sýndu útlínur með þeim hætti að engu líkara er en að þar sé ævintýrahöll.

Jólamarkaðirnir eru nokkrir, en þeir eru ekki allir mjög jólalegir, flestir selja eitthvert austurlenskt plastdrasl. Ég laumaðist hins vegar inn í Georg Jensen og sá þar engil til þess að hengja á tréð, reyndar engan venjulegan engil heldur erkiengilinn Gabríel úr hvítagulli og demöntum. Hann ætti að falla vel inn í skrautið sem fyrir er. Verðið var líka gott, aðeins 110 þúsund danskar. Ég ákvað þess vegna að skella mér á þrjá, en af því að ég ætla að gefa Vigdísi þá í jólagjöf bið ég menn að hafa ekki hátt um þetta núna í vikunni.

Í Tívolí er mikil ljósadýrð. Þangað borgar sig því ekki að koma fyrr en eftir að skyggja tekur. Við gengum bara um og fórum ekki í nein tæki, nema Det muntre kökken, en þar fær maður sex trébolta til þess að brjóta með leirtau sem hangir á veggnum. Þessi skemmtun bregst aldrei og sá sem ekki er kominn í jólaskap eftir þessa skothríð kann ekki að halda upp á jólin.

Á laugardagskvöld fórum við í óperuna. Þar var verið að sýna Valkyrjuna eftir Wagner. Óperuhúsið er svo flott að það eitt er næg ástæða til þess að fara á sýningu. Að vísu eru Valkyrjan er fimm tíma löng og ekkert sérstaklega þægilegt að sofa í sætunum, en ...

Þegar við komum inn sagði konan við okkur: „På grund af tekniske uheld ...“ og bætti svo við einhverju sem ég skildi ekkert í. Mér finnst það athyglisvert hve margir Danir eru lélegir í sínu móðurmáli, tala alls ekki jafnskiljanlega og Íslendingar sem hafa bara lært málið í fjögur, fimm ár. En þeir eru betri í ensku og þannig gat hún útskýrt að sviðið, sem er tölvustýrt og það dýrasta í heimi, virkaði ekki og sá sem kynni á það væri í Sjanghæ. Við gátum þess vegna fengið endurgreitt ef við vildum ekki hlusta á konsertútgáfuna á óperunni. En af því að óperan var svo dýr (að vísu fengu þeir hana gefins) og strax farin að ryðga ákváðum við að sitja sem fastast. Við vorum reyndar ekki sest enn, en á miðunum stóð 1. svalir, 1 og 3. Ég hugsaði með mér að ekki væri nú alltaf gott að kaupa á Netinu. Við fengjum miða úti í horni og ekki einu sinni saman. Líklega einhver feitur Dani á milli okkar.

En svo kom í ljós að þessi sæti voru fyrir miðju sviði og öll oddatölusætin öðrumegin og sléttar hinumegin. Þannig að þetta voru bestu sætin í húsinu. Maður skotraði augunum út í horn og vorkenni vesalingunum sem þar þyrftu að sitja. Allt í einu stóðu allir upp. Ég hélt að hljómsveitarstjórinn hefði gengið í salinn, en þá kom í ljós að einhver var kominn í hornsætin. Var það þá ekki drottningin, ein á ferð? Mér skilst að sambandið milli þeirra Hinriks sé voða erfitt núna. En honum er náttúrlega vorkunn, óperan á þýsku með dönskum texta.

En svona er semsé komið fyrir konungdæminu danska, drottningin verður að sitja úti í horni meðan túristar fá bestu sætin. Og svo virkar sviðið ekki og maturinn í hléi vondur. En leikararnir kunnu sig, hneigðu sig fyrst fyrir drottningunni og svo mér. Þeir litu ekki einu sinni í áttina að þeim sem sátu í hinu horninu.

Ég mæli með Valkyrjunni. Ef maður lifir fyrsta þáttinn af þá er þetta mjög skemmtilegt (en ekki panta matinn). Eftir sýninguna sigldum við svo með drottningunni til baka yfir í Amalíuborg og hún sagði okkur ýmislegt fróðlegt. Það er ekki tekið út með sældinni að vera þjóðhöfðingi. En það er efni í nýjan pistil.

Benedikt Jóhannesson

Fleiri pistlar