Kerry byrjar í vörn (BJ)

Svo er að sjá að mjög margir hafi horn í síðu Bush Bandaríkjaforseta, bæði hérlendis og ytra. Mestu fylgi á hann þó að fagna í Bandaríkjunum, sem betur fer fyrir hann. Kerry er eini kosturinn sem um er að velja til þess að ýta Bush til hliðar. En er hann góður kostur?

Einn vandi hins vestræna heims er að forseti Bandaríkjanna er valdamesti maðurinn, ekki bara í sínu landi heldur í heiminum öllum. En það fær enginn að kjósa hann nema Bandaríkjamenn sjálfir. Og þeir nýta sér þessi forréttindi ekki betur en svo að aðeins um helmingur þeirra sem mega kjósa nennir að mæta í kjörklefann.

Nýir menn vekja alltaf forvitni og svo er líka um Kerry. Höfundur pistilsins var í Bandaríkjunum í rúma viku og náði þá að fylgjast með umræðunum um þennan frambjóðanda Demókrata. Það er of stuttur tími til þess að dæma hann af viti, en samt skárra en að fylgjast aðeins með úr fjarlægð.

Kerry virðist bera af aðalkeppinaut sínum, Edwards. Edwards er áferðarfallegur en innihaldslítill ef marka má frammistöðu hans í umræðuþætti í sjónvarpinu tveimur dögum fyrir prófkjörsdaginn mikla, 2. mars. Hinir sem eftir voru, Sharpton og Kucinich, eru báðir léttvægir öfgamenn, sem virtust fylgja einangrunarstefnu.

Kerry sjálfur á við þann vanda að etja að hann er úrskurðaður "Frjálslyndasti maður á þingi." Það hljómar svosem ekki illa í íslenskum eyrum, en í Bandaríkjunum er það nánast blótsyrði í munni margra. En ef skoðanir Kerrys eru frjálslyndar, heldur hann sig þá ekki bara við þær því það er greinilega það sem flokkssystkin hans vilja? Nei, hann er strax á hlaupum fra sinni stefnu.

Í fyrsta lagi vildi hann í umræddum umræðuþætti aldrei viðurkenna að vera frjálslyndur. Þvert á móti tiltók hann dæmi um atkvæðagreiðslur sem sýndu að hann væri íhaldssamur. Í öðru lagi sagði hann að þessi einkunnagjöf, sem var frá einhverju hægrisinnuðu blaði, væri ósanngjörn vegna þess að hann hefði ekki verið viðstaddur í stórum hluta af atkvæðagreiðslunum. Þetta féll ekki í góðan jarðveg því að andstæðingar hans gripu ummælin á lofti og sögðu að þau sýndu að hann sinnti ekki sínu starfi sem öldungadeildarþingmaður.

Fjölmörg dæmi eru gefin um að Kerry hafi skipt um skoðun. Hann studdi þá ákvörðun að fara í stríð við Írak, en gagnrýnir það nú. Hann hafi gagnrýnt Víetnamstríðið, svo farið þangað og barist og loks komið aftur heim og verið á móti því. Kerry hafi sagt Aröbum að hann væri á móti múr Ísraels en sagði Gyðingum að múrinn væri nauðsynleg vörn. Kerry vill "vernda amerísk störf" en hækka lágmarkslaun, en það fækkar einmitt störfum.

Satt að segja finnst mér trúlegast að Bush hafi sigur. Bandaríkjamenn hafa ekki viljað kjósa "frjálslynda" forseta undanfarna áratugi. Clinton reyndist ekki sérlega frjálslyndur Demókrati. Helst að hann styddi frjálsar ástir. Carter var bóndadurgur sem ekki var eftirminnilegur forseti og reyndar furðulegt að Norðmenn gæfu honum friðarverðlaun Nóbels og fáir verðlaunahafar ómerkilegri (en hann er auðvitað svolítið Norðmannslegur).

Dukakis, frambjóðandi Demókrata, fann fyrir áróðursmaskínu Repúblikana árið 1988 og Kerry virðist strax kominn í vörn. Hans eina von er að slæmar fréttir komi um efnahagsmálin. Þannig vann Clinton.

Benedikt Jóhannesson