Eyþór slær í gegn í Hostel

Þeir eru orðnir nokkrir Íslandsvinirnir sem koma úr kvikmyndabransanum. Einn þeirra er kvikmyndaleikstjórinn Eli Roth, sem bjó hér á landi þegar faðir hans kenndi við Háskóla Íslands og hefur verið tíður gestur síðan. Þegar hann var hér á ferð fyrir rúmum tveimur árum að kynna mynd sína Cabin Fever var Eyþór Guðjónsson fenginn sem leiðsögumaður fyrir hann um landið, en leiðsögn er eitt af mörgum störfum sem Eyþór hefur stundað á viðburðaríkum ferli í atvinnulífinu. Vinskapur tókst með þeim Roth og áður en hann yfirgaf landið sagðist hann ætla að skrifa hlutverk Íslendings í kvikmynd og Eyþór ætti að leika hann. Eyþór tók þessa tilkynningu Roths mátulega alvarlega og hugsaði ekki meira um það. Annað kom á daginn og við skulum gefa Eyþóri orðið:

„Það er svo ári síðar að Eli mætir til landsins með handritið að Hostel og bauð mér hlutverk. Ég hélt fyrst að hann væri að gera grín að mér, en svo var ekki, honum var full alvara. Í fyrstu neitaði ég hlutverkinu, enda önnum kafinn í spennandi verkefnum sem ég vildi ekki missa tíma frá, en hlutverkið krafðist þess að ég yrði í Prag í sex til sjö vikur, þar að auki leist mér ekkert á handritið við fyrsta lestur.

Roth hélt áfram að hvetja mig til þess að taka að mér hlutverkið, en hafði þó varann á og tók nokkra íslenska leikara í prufu. Það varð svo úr að ég lét mig hafa það að leika í myndinni, fyrst og fremst vegna þess að mér var lofað að meðan á kvikmyndatöku stæði fengi ég leyfi til að skreppa þrisvar til Íslands til að sinna mínum málum. Þar að auki vissi ég að þetta gæti verið skemmtilegt ævintýri.“

Sjö vikur í Prag

Þegar kom að tökum á Hostel hélt Eyþór til Prag og vissi í raun ekkert hvað beið hans: „Í fyrsta lagi hafði ég aldrei leikið í kvik-mynd. Vinir mínir höfðu nefnt það við mig að ég þyrfti að taka nokkra tíma í leiklist til að vera ekki algjör græningi innan um þjálfaða leikara, en ég neitaði því, sagðist leika á mínum forsendum. Ég hefði kannski betur farið eftir ráðum þeirra því að leika í kvikmynd er mun erfiðara en mér hafði nokkru sinni dottið í hug. Það er ekkert grín að þurfa að bíða í langan tíma og svo allt í einu sagt að stökkva fram fyrir kvikmyndatökumenn, aðstoðarmenn, aukaleikara og statista og fara með texta á ensku og eiga þar að auki að vera eðlilegur. Ég tala nú ekki um að þar sem ég lék íslenskan stuðbolta átti ég einnig að vera fyndinn því þrátt fyrir að Hostel sé hryllingsmynd þá er húmor í myndinni, sérstaklega fyrri hluta hennar. Þetta var samt mjög gaman og viss áskorun sem ég tel mig hafa staðist. Í það minnsta hef ég fengið góða dóma hér og þar og einn virtur kvikmyndagagnrýnandi í Bandaríkjanna kom að máli við mig og lýsti hrifningu yfir leik mínum.“

Hvernig skyldi svo Eyþóri hafa liðið þegar hann fékk að sjá myndina? „Ég sá Hostel fyrst á kvikmyndahátíðinni í Toronto og fór á algjöran bömmer. Mér fannst ég vera asnalegasti kvikmyndaleikari sem ég hafði séð. Það sem gerðist var að ég einblíndi á sjálfan mig alla myndina og tók varla eftir nokkru öðru og horfði ekki á myndina sem heild, heldur var að gagnrýna mig í huganum. Þegar ég nefndi þetta við hina leikarana sögðu þeir að ég ætti ekki að hafa áhyggjur, þeim fyndist þeir alltaf líka asnalegir í kvikmynd. Þá fór mér að líða aðeins betur og eftir því sem ég horfi oftar á myndina verð ég sáttari við leik minn þó ég verði aldrei 100% ánægður. Ég hef heyrt að Samuel L. Jackson geti ekki horft á myndir sínar í fimm ár eftir að hafa lokið við þær, vegna þess að hann sé svo gagnrýninn á sjálfan sig. Ég er því greinilega ekki einn um það.“

Aðsóknarmesta myndin í Bandaríkjunum

Að leika í kvikmynd er út af fyrir sig merkileg reynsla fyrir þann sem ekki hefur áður gert það og að leika í kvikmynd sem einn daginn er aðsóknarmesta kvikmyndin í Bandaríkjunum er svo allt annar handleggur. Öllum á óvart fór Hostel í efsta sæti vin-sældalistans og er ljóst að myndin er mikil auðlind fyrir þá sem eru á prósentum af hagnaði, en ekki komst

Eyþór í þann hóp: „Ég er hræddur um að þeir leikarar sem fá boð um ágóðahluti þurfi að vera þekktari en ég. Hvað um það, ég fór ekki út í þetta ævintýri peninganna vegna, en óneitanlega er skemmtilegt að myndin skuli ná svona miklum vinsældum. Það kom mér samt ekki mjög á óvart. Ég sá ein hvern frum kraft í myndinni sem myndi skila sér. Svo hefur markaðssetningin verið snilldarlega leyst af hendi og ekki er ónýtt að Quentin Tarantino skuli vera einn framleiðanda hennar og sá sem er mest áberandi í kynningum á myndinni. Þá megum við ekki gleyma því að Eli Roth er snillingur. Hann var og er allt í öllu, leikstýrir, skrifar handrit, er með í að hanna leikmynd,

klippa og hefur hönd í bagga með tónlistinni.“ Kvikmyndamarkaðurinn er gífurlega stór og áberandi í Bandaríkjunum og leikari sem leikur aðalhlutverk í vinsælustu kvikmyndinni verður samstund is nafn sem hægt er að fletta upp. Þegar þessar línur eru skrifaðar var hægt að fá upp á Google leitarvélinni um 90 þúsund flettingar þar sem nafn Eyþórs kemur fyrir og hækkar þessi tala á hverjum

degi. Eyþór segir að áður en Hostel var tekin til sýningar hafi þær verið um nokkur hundruð. Hvað svo með framhaldið, fara ekki til boðin að streyma? „Ekkert hefur enn þá gerst, enda er ég alveg rólegur yfir þessu. Ég get nánast sagt fyrir víst að ekkert framhald verður á leikferli mínum. Ef ég ætl aði mér að ná frama í bandarískum kvikmynd um yrði ég í fyrsta lagi að rífa mig og fjölskyldu

mína upp, flytja til Bandaríkjanna, fá mér umboðsmann og vinna dag og nótt í að skapa feril sem gæti leitt til þess að mér yrðu boðin bitastæð hlutverk. Maður á kannski aldrei að segja aldrei, en er ekki bara fínt að hætta á toppnum,“ bætir Eyþór við.

Spennandi tímar framundan

Það er mikið að gerast hjá Eyþóri. Hann hefur lengi starfað í afþreyingariðnaðinum og starfaði í nokkur ár sem markaðsstjóri myndbandadeildar Sambíóanna. Eyþór kom einnig með Little Ceasars til Íslands og setti nýtt heimsmet við opnunina, sem

stendur enn. Í dag stýrir hann tveimur fyrir tækjum sem heita Bláa skjaldbakan og Þjóðsagan um Gretti. Einn af meðeigendum hans í fyrirtækjunum er Jón Hámundur Marinósson, hönnuður og handritshöfundur, sem Eyþór segir óuppgötvaðan snilling. Þeir

eru nú eftir tíu ára undirbúnings vinnu að fara af stað með stór verkefni sem er teiknimynd í fullri lengd, byggð á Grettissögu og segir Eyþór þetta verkefni hafa allan forgang hjá sér í dag. „Jón kom með hugmyndina að því að myndvæða Grettis sögu í teiknimynd. Ef áætlanir okkar ganga eftir gæti orðið til langstærsta kvikmynda verkefni Íslandssögunnar. Stórir aðilar bæði hér á landi og erlendis hafa sýnt áhuga á verkefninu, en ekki er tímabært að gefa upp hverjir það eru. Teiknimyndir eru eitt vinsælasta og arðbærasta afþreyingar efnið í heiminum og er stefnan tekin á að myndin verði sýnd um allan heim. Íslendingasögurnar eru óplægður akur. Við vitum að Tolkien sótti hugmyndir að Hringadróttinssögu í Íslendingasögurnar, svo tekið sé dæmi, og er það mál fróðra manna að við Íslendingar sitjum á vannýttum fjársjóði sagna og ævintýra sem ekki hefur verið nýttur sem skyldi. Stofnað hefur verið hlutafélag utan um verkefnið með fjárfestum og búið er að setja saman sterka stjórn lykilfólks úr atvinnulífinu. Þetta er gríðarlega stórt verkefni og við ráðum ekki við að gera myndina hér á landi og verður hún að öllum líkindum framleidd erlendis með íslenskri aðild. Helst vildi ég láta gera myndina í Hollywood, þar er þekkingin mest á gerð teiknimynda og tæknin komin lengst á veg, en hvar við gerum hana kemur síðar í ljós. Við höfum notið dyggilegs stuðnings fjárlaganefndar Alþingis síðastliðin þrjú ár ásamt iðnaðarráðuneytinu og Kvikmyndamiðstöð Íslands, en meira þarf til. Þetta er rándýrt og tímafrekt verkefni, sem ég þó efast ekki um að eigi eftir að skila okkur miklu á margan hátt, nái myndin góðri dreifingu.“

Sviðahausar

Að lokum er Eyþór beðinn að segja frá einhverju skemmtilegu sem gerðist við tökur á Hostel: „Það er margt sem var skemmtilegt í huga nýgræðings í kvikmyndaleik, en það sem stendur mér efst í huga var uppátæki, sem ég tók upp hjá sjálfum mér. Eins og ég sagði áður þá fékk ég að fara heim meðan á tökum stóð og í eitt skiptið datt mér í hug að bjóða öllu liðinu til matarveislu og hafði með að heiman íslenskan þorramat, fékk til liðs við mig Þóri Gunnarsson, en hann á og rekur vinsælan veitingastað í miðborg Prag, sem heitir Restaurant Reykjavík.Þetta var mjög skemmtilegt kvöld svo ekki sé meira sagt. Forrétturinn var eðlilegur og flottur, grafinn lax, reyktur lax og smásíld og allir voru ánægðir. Það breyttist heldur betur þegar þjónarnir komu allir sem einn með diska sem eingöngu var sviðahaus á. Það lá við að veislan leystist upp, fólk stökk upp og spurði hvað þetta væri eiginlega. Ekki bætti úr skák þegar ég tók einn hausinn, húðfletti og borðaði húðina og því næst stakk ég augað út og borðaði það fyrir framan fólkið og sagði: „Þetta sjáið þið ekki einu sinni í hryllingsmynd.“ Þegar allir höfðu jafnað sig á þessu og smakkað kom næsta sjokk. Á diski komu þunnar sneiðar af annars konar kjöti og ég sagði þeim að þarna væri um að ræða súrsaða lifur. Þau smökkuðu öll nema framleiðandinn kunni, Mike Fleiss. Þegar búið var að smakka og kyngja bitunum þá óskaði ég þeim til hamingju með að vera búin í fyrsta skipti á ævinni að borða eistu. Þá fyrst varð allt vitlaust. Síðan var borin á borð dýrindis lambasteik og allir tóku gleði sína á ný. Víst er að þeir sem voru viðstaddir borðhaldið gleyma því ekki á næstunni hvað þau borðuðu.“

Við höfum setið og spjallað á vinnustað Eyþórs að Suðurlandsbraut 48 en þangað hafa hann og samstarfsfólk hans nýflutt starfsemi sína. Á veggjum eru plaköt með teikningum og upplýsingum um ýmis verkefni sem hafa litið dagsins ljós og væntanleg eru frá Eyþóri og félögum hans og bera vitni um frumkvæði og framkvæmdagleði. Þetta er raunveruleikinn í dagsins önn hjá Eyþóri, kvikmyndaleikurinn var skemmtileg tilbreyt-ing og góð lífsreynsla sem verður að líkindum ekki endurtekin: „Með teiknimyndaverkefni okkar er ég í raun og veru að stefna að því að standa hinum megin við kvikmyndavélina,“ bætir Eyþór við og brosir.