Nörður P. Njarðvík (BJ)

Þegar ég var lítill var hugtakið nörd ekki til. Það er ekki beinlínis til enn því að orðabókin viðurkennir það ekki. Tómas bróðir minn heldur því samt fram að við yngri bræður hans höfum verið nördar. Ég hef hugsað mikið um það hvers vegna hann segir þetta og hef komist að þeirri niðurstöðu að það sé vegna þess að við kunnum að lesa, yngri bræðurnir. Það er alls ekki takmarkað við Tómas að halda að það sé eitthvað einkennilegt við fólk sem les. Mörgum finnst svoleiðis fólk mjög skrítið.

Að vísu skyldi enginn skilja mig svo að Tómas sé ekki læs. Lengi vel var ég reyndar ekki viss, því að ég sá hann aldrei lesa neitt annað en Andrés Önd, en hann var á dönsku og margir létu sér nægja að skoða myndirnar. Svo sá ég að hann las líka íþróttafréttirnar í Mogganum og þegar hann varð eldri keypti hann líka Mánudagsblaðið.

Ég veit að ýmsum gæti fundist að það sannaði ekki neitt því að Mánudagsblaðið var frumkvöðlablað að því leyti að á forsíðunni var mynd af léttklæddum stúlkum sem nefndust „Leikföng Mánudagsblaðsins.“ En það var örugglega ekki ástæðan því að í Mánudagsblaðinu voru líka alls kyns pólitískar kjaftasögur sem mikilvægt var að vera vel heima í.

Við yngri bræðurnir vorum semsé nördar í gamla daga sagði Tómas mér um daginn. Auðvitað var það ekki rétt, en gæti eitthvað hafa verið til í því hjá honum? Nördar hafa sérstæð áhugamál og eru oft svolítið úti á þekju. Gjörólíkt mér.

Fyrir utan bóklestur hafði ég reyndar áhuga á skák, sem er vissulega örlítið nördalegt.

En ég átti líka fullt af hljómplötum og vissi allt um aðalhljómsveitirnar í Bretlandi. Var meira að segja áskrifandi að Melody Maker. Það var töff.

Ég gekk í útvíðum buxum og safnaði hári. Það var líka frekar gæjalegt, fannst mér. Svo átti ég kærustu sem þótti óneitanlega flott. Það var að vísu ekki fyrr en í menntaskóla.

En samt verð ég að viðurkenna að ég hef aldrei hætt að lesa bækur um alls kyns efni. Í háskóla lærði ég náttúrlega stærðfræði sem ég verð að játa að styrkir málstað Tómasar mjög. Samt finnst mér að hafi ég einhvern tíma haft snefil af nerdu sé hún löngu horfin.

Um daginn var ég á leið út á land. Vigdís og systir hennar höfðu farið daginn áður á bílnum vestur á firði. Það stóð til að ég færi með, en ég hafði gleymt því að ég þurfti að fara á fund daginn eftir áætlaða brottför. Gamli viðutan prófessorinn, hugsa lesendur ranglega. Þetta var fundur sem ég hefði getað frestað eða skrópað á, en ef ég á að stýra fundi sjálfur er mér meinilla við að hlaupast á brott. Annars ekkert merkilegt við þennan fund og flestir hefðu örugglega gleymt honum alveg..

Á fimmtudagseftirmiðdegi hafði ég pantað flugfar vestur. Reddaði mér ökumanni út á flugvöll og var mættur hálf fimm, hálftíma fyrir brottför. Snara mér inn og sé að enginn stendur við afgreiðsluborðið. Kannski var ég fimm mínútum of seinn. Sjö í mesta lagi. Meira viðurkenni ég ekki.

Ég var samt gripinn óróatilfinningu. Til öryggis leit ég á skjáinn. Kannaðist ekkert við nein flug þegar ég sá að ég var að skoða komur en ekki brottför. En þá rak ég augun í svolítið skrítið. Flugið til Egilsstaða var ekki fyrr en klukkan átján. Ég hefði getað svarið að ég átti að fljúga klukkan fimm, sem er sautján (5+12). Til þess að vera alveg viss spurði ég afgreiðslumennina, en það var ekki um neitt að villast. Ekkert flug til Egilsstaða fyrr en klukkan sex.

Sem betur fer hafði ég beðið ökumanninn að bíða. Maður veit aldrei nema flugi seinki. Ég nennti samt ekki að bíða á vellinum í einn og hálfan tíma. Á leiðinni heim aftur fjasaði ég svolítið um það hvernig stæði á þessari töf. Ég hefði getað svarið að á tölvutilkynningunni um flugmiðann hefði staðið 17.00. Reyndi að hringja í Vigdísi til þess að segja henni að ég tefðist, en hún svaraði ekki. Utan þjónustusvæðis. Líklega stödd í göngunum milli Flateyrar og Ísafjarðar.

Skyndilega var ég gripinn óróleikatilfinningu. Hafði ég ekki örugglega spurt um flugið til Ísafjarðar? Jú, það hlaut að vera.

Samt var ég ekki alveg viss og við snerum við út á flugvöll aftur.

Þar stóð á skjánum.

Brottför:

Ísafjörður 17.00

Egilsstaðir 18.00

Ég reyndi að líta kúl út og gekk að sama afgreiðsluborði og áður. Velti því fyrir mér hvort ég ætti að segjast hafa skipt um skoðun, léti ekki bjóða mér klukkutíma bið og ætlaði til Ísafjarðar í stað Egilsstaða.

Svo sagði ég bara nafnið mitt, fékk brottfararspjald til Ísafjarðar og sagðist bara vera með handfarangur. Sæti 10B.

Þetta sannar ekki neitt. Það geta öllum orðið á mistök.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt