Of langt og of stutt (BJ)

Í gær mætti ég í sjónvarpið til þess að taka þátt í fyrsta umræðuþættinum hjá RÚV fyrir kosningar. Ég mætti kortér fyrir sjö í förðun. Konurnar þurftu að mæta þremur kortérum fyrr eða um sexleytið. Þær voru búnar að vera á staðnum í nærri fjóra tíma þegar þættinum lauk. Áhorfendur fóru að tínast inn um sjöleytið. Þeir höfðu ekkert að gera nema hanga og við hin svo sem ekki heldur.

Ég skoðaði skemmtilegar myndir á veggjum Á einni var hópur stjórnmálamanna í umræðuþætti. Undir henni stóð eitthvað á þessa leið: Eður [já, það stóð Eður] Guðnason stýrir umræðuþætti um stjórnmál. Það er ekki heppilegt form að hafa svona marga þátttakendur í sama þætti. Á myndinni voru tólf að „Eði“ meðtöldum. Ég var á leiðinni í þátt þar sem tólf sátu fyrir svörum. Og tveir stjórnendur.

Á kaffistofunni stóðu formennirnir og sögðu fátt. Á borði var boðið upp á gosdrykki, en enginn drakk mikið af þeim. Framundan var tveggja tíma törn og engin klósettferð í boði.

Svo vorum við leidd í stúdíóið. Stillt upp í stafrófsröð flokka sem þýddi að ég lenti á milli Bjarna og Sigmundar. Það var ekki besti staðurinn því þeir eru báðir hávaxnir menn.

Ég man eftir atviki í kappræðum Reagans og Carters í bandarísku forsetakosningunum fyrir mörgum árum. Milli frambjóðendanna var talsvert bil í sjálfum kappræðunum, en Reagan byrjaði þáttinn á að taka í höndina á Carter og gnæfði yfir hann. Carter var brjálaður. Eftir þetta hélt ég alltaf að Reagan hefði verið mjög hávaxinn maður, en Google segir að hann hafi verið 1,85. Vil því koma því á framfæri að ég er 1,83 og því líka glæsilegur maður eins og Reagan. Hef pantað pláss við hliðina á Katrínu Jakobsdóttur næst.

Bjarni kom reyndar síðastur, rétt áður en þátturinn byrjaði. Mér fannst hann líta út eins og hann hefði átt erfiðan dag.

Á púltinu var blýantur og blað. Stjórnendur sögðu okkur að blýanturinn væri vegna þess að í forsetakosningunum hefði einn frambjóðandinn eytt þættinum í að smella penna í gríð og erg. Erfitt var að fylgja þræði í gær og ekki hefði það verið auðveldara með sífelldum smellum. Oddný Harðardóttir sagði frá því á FB í gær að hún hefði verið annars hugar og ekki heyrt hvað fulltrúi alþýðunnar sagði um hana og varð að segja að hún „kysi ekki að svara.“

Margir hafa haft samband við mig eftir þáttinn og fáum fannst hann mjög gagnlegur. Enda mjög erfitt að vera frumlegur þegar níu manns eru búnir að segja á undan manni: Já ég ætla að leggja meira fé í heilbrigðismálin. Enginn man hver sagði hvað. Maður bætir ekki miklu við. Sá sem talaði á eftir mér leysti málið með eftirminnilegum hætti: Heitir hann ekki Kári? Augnablik fannst manni að maður væri kominn aftur í sjö ára bekk. Smellin tilsvör eru óborganleg.

Kommentin sem ég fæ eru mörg á þessa leið: „Já ég vil atyrða sjónvarpið fyrir að bjóða upp á þessa uppstillingu. Virkar stíft form. Eiga þeir ekki stóla handa fólki? Yrði meira kósy að allir sætu í huggulegum stól en stæðu ekki upp á endann eins og illa gerðir hlutir. Ef ég á að vera hreinskilin þá er þetta form of stíft hjá rúv. Og ekki til bóta að vera með utanaðkomandi aðila með spurningar. Þau hljóta að geta samið spurningar sjálf.“

Mér fannst enginn skara framúr og tiltölulega lítið um stóra afleiki. Og þó. Það er aldrei heppilegt að fara ekki með rétt mál. Menn geta ekki hlaupið frá sínum gömlu loforðum og gjörðum. Kannski gekk það einhvern tíma, en nú geta áhorfendur gúglað hvað menn sögðu fyrir þremur árum eða sex mánuðum. Og svo er Lára Hanna auðvitað búin að gera klippu í lok þáttarins sem sýnir hvað raunverulega var sagt.

Mér finnst satt að segja Katrín Jakobsdóttir alltaf flott, þó að ég sé mjög oft ósammála henni. Óttar Proppé er líka þægilegur náungi. Bjarni Ben. hefur ótvírætt vaxið sem stjórnmálamaður á kjörtímabilinu og sagði ýmislegt skynsamlegt, en það fer honum ekki vel að vera freki karlinn.

Svo var þátturinn loksins búinn án þess að nokkur lokapunktur væri settur. Þátturinn var of langur í heild en of stuttur til þess að áhorfendur fengju glögga hugmynd um stefnu flokkanna.

Sem betur fer voru allir þátttakendur með grúppíur í hópnum, fólk sem klappaði á öxlina á þeim og sagði: Þetta var allt í lagi vinur/vina. Ég var ánægður þegar vinkonur mínar í hópi eldri borgara þökkuðu mér fyrir að þær hefðu heyrt best í mér, en þær heyrðu í okkur beint en ekki í gegnum hljóðnemann.

Ég var lúinn þegar ég kom heim en svaf ágætlega, þannig að adrenalínið hefur ekki verið alveg á fullu. Margir eru að segja mér til. Ég mætti brosa meira og vera aðeins hærri. Man það næst.

Benedikt Jóhannesson