Fjárfestirinn Steingrímur J. (JGH)

Fjárfestirinn Steingrímur J. fer mikinn. Hann hefur fjárfest víða í bankakerfinu og atvinnulífinu. Hann leit á arfavitlausa kjarasamninga ASÍ og SA sl. vor sem fjárfestingu. Hann sagði að samningarnir kostuðu ríkissjóð 60 milljarða í nýjum útgjöldum á næstu þremur árum en hagkerfið færi betur í gang og féð kæmi til baka óbeint með auknum umsvifum.

Steingrímur J. hefur næmt auga fyrir auknum umsvifum því á honum er að skilja að auknar skattaálögur á einstaklinga og einkafyrirtæki auki umsvifin í þjóðfélaginu og stækki skattstofna – sem aftur leiði til enn meiri skatttekna. Hann er að vísu einn um þessa skoðun.

Steingrímur J. fjármálaráðherra er ekki fjárfestir fyrir ekki neitt. Hann setti 60 milljarða í kjarasamningana, 11,2 milljarða í Sparisjóð Keflavíkur við söluna til Lansbankans en þar voru víst eignir sparisjóðsins ofmetnar um 30 milljarða þannig að hann þarf að setja nokkra tugi milljarða til viðbótar inn í Landsbankann til að gera Steinþór Pálsson bankastjóra ánægðan.

Steingrímur setti 122 milljarða í nýja Landsbankann á sínum tíma og eignaðist við það 81% hlut í bankanum. Hann setti 9,9 milljarða í Arion banka og eignaðist við það 13% hlut. Hann setti 6,3 milljarða króna í Íslandsbanka og eignaðist við það 5% eignarhlut.

Hann setti 5 milljarða sem víkjandi lán í Byr. Þess utan lét hann 55 milljarða í Arion banka og Íslandsbanka í formi víkjandi lána.

En Steingrímur er ekki lengur í tökustuði fjárfestisins. Nú er kominn tími til að selja til að stoppa upp í fjárlagagatið. Hann íhugar að selja hlut skilanefndar gamla Landsbankans í nýja Landsbankanum, 19% hlut, sem og hluti ríkissjóðs í öðrum bönkum.

Í fljótu bragði spyr maður hvernig hann geti selt eitthvað sem hann á ekki því kröfuhafar eiga þennan hlut skilanefndarinnar í bankanum. Fjárfestirinn ætlar víst að fiffa þetta eitthvað áður og eignast hlut skilanefndarinnar áður en hann selur hlutinn og stórgræðir á honum.

Svo er að skilja að sú eign verði til með því að hlutur skilanefndar gamla einkabankans renni til ríkissjóðs þegar væntanlegt uppgjör verður milli gömlu og nýju bankanna.

Hvaða uppgjör er það? Er ekki helsta eign þrotabús gamla Landsbankans 328 milljarða erlent skuldabréf sem nýi bankinn gaf út og sagt var frá sem miklu uppgjöri? Þetta er helsta eign skilanefndar og um hana var mikið talað ásamt eign bankans í verslunarkeðjunni Iceland í kosningabaráttunni um Icesave.

Núna er rétti tíminn til að selja bankana, er að skilja á Steingrími. Jú, til að ná fjárlögum saman. En er ekki skrítið að bankarnir sjálfir selji ekki þau fyrirtæki sem þeir hafa tekið yfir í stað þess að hanga á þeim og þráast við að selja þau? Ef núna er gott að selja og allt vaðandi í fjárfestum, hvers vegna tekur Steingrímur J. ekki upp símann og lætur bankana vita?

Steingrímur virðist skynja marga fjárfesta á markaðnum – það eru því greinilega fleiri fiskar í sjónum en Steingrímur fjárfestir.

Steingrímur J. hefur reynslu af því að selja eignir. Hann lagði 12 milljarða inn í tryggingafélagið Sjóvá sumarið 2009 þegar gjaldþrot þess félags blasti við en sú fjárfesting skilaði ríkissjóði 5 milljarða tapi þegar Sjóvá var selt í janúar sl.

Fróðlegt verður að sjá hvað fæst fyrir 19% hlutinn í Landsbankanum. Eða verður það gefið upp? Steingrímur neitaði að gefa upp verðið sem Íslandsbanki greiddi fyrir hlut ríkisins í Byr á dögunum.

Þetta er skuldlaus eign, segir Steingrímur um 19% hlutinn í Landsbankanum og því um hreinan söluhagnað að ræða. Það vantar bara að hann noti uppáhalds orðatiltæki kollega síns Jón Ásgeirs fjárfestis en hjá honum var allt „business as usual“.

Fréttablaðið slær því upp að ríkissjóður fái tíu til ellefu milljarða króna í sölu og arð til að stoppa upp í fjárlagagatið. Blaðið tekur fram að þetta sé fengið með „sölu ríkiseigna og arðgreiðslum úr þeim fyrirtækjum sem ríkið á hlut í“.

Það er ágætt hjá Fréttablaðinu að taka fram að þetta sé „sala ríkiseigna og arðgreiðslur úr þeim fyrirtækjum sem ríkið á hlut í“.

Ríkissjóður íhugar að hækka veiðigjald á útgerðir landsins úr 4,5 milljörðum króna á komandi fiskveiðiári í 7,0 milljarða króna. Þetta er gjald sem útgerðirnar greiða hvort sem þær hagnast eða ekki. Kannski að litið sé á þetta gjald sem „arðgreiðslur úr fyrirtækjum sem ríkið og bankarnir muni fljótlega eignast.“

Stundum fær fjárfestirinn lottóvinning. Annie Mist Þórisdóttur, sem varð heimsmeistari í Crossfit í Kaliforníu á dögunum og fékk þar 30 milljónir í verðlaunafé, greiðir 13 milljónir í skatta.

Það var eflaust viðbúið. En hún þarf að skila inn gjaldeyrinum, sem hún vann sér inn til Seðlabanka Íslands, innan tveggja vikna - ella á hún á hættu refsingu fyrir brot á lögum um gjaldeyrismál.

Sennilega spyr Annie Mist sig að því hvort hún hafi keppt í Kaliforníu fyrir hönd Austur-Þýsklands sáluga. Andrúminu hér á landi svipar til austur-þýska kerfisins.

Ekki veit ég hvenær 60 milljarða fjárfesing Steingríms í kjarasamningi ASÍ og SA, sem setja mun mörg fyrirtæki á höfuðið og auka atvinnuleysið, skilar auknum umsvifum og arðgreiðslum til fjárfestisins Steingríms J.

Á meðan fiffar hann eignarhaldið á hinum söluvænlega hlut skilanefndar gamla Landsbankans í nýja bankanum þannig að hann renni til ríkisins en ekki Icesave-kröfuhafa í nýju uppgjöri.

Fjárfestar sjá fjársjóði víða – þegar þeir víla og díla.

Jón G. Hauksson

[email protected]