arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Skúli J. Björnsson: framkvæmdastjóri Sportís og formaður Félags íslenskra stórkaupmanna

Skúli J. Björnsson er framkvæmdastjóri Sportís og nýkjörinn formaður Félags íslenskra stórkaupmanna. Sportís hefur haslað sér völl á sviði sportfatnaðar, en er einnig að versla með aðrar vörur:

„Við stofnuðum Sportís 1983. Markmiðið var strax í upphafi að flytja inn vandaðan sportfatnað og barnafatnað og var byrjað smátt í bílskúrnum heima. Við höfum síðan verið að vaxa smátt og smátt og stóra stökkið kom þegar við tókum við Cintamani vörumerkinu 1999.

Höfum síðan verið að byggja fyrirtækið upp í kringum það. Við hönnum fatnaðinn sjálf, framleiðum hann og seljum í okkar eigin verslun að Austurhrauni 3, en þar höfum við komið okkur vel fyrir og erum nýbúin að stækka við okkur húsnæðið.

Einnig er Cintamani fatnaðurinn seldur í öllum helstu verslunum landsins sem versla með sport- og útivistarfatnað. Þá erum við erum að fikra okkur áfram í útflutningi og þar eru ýmis tækifæri þó að samkeppnin sé mikil í sportfatnaði.“

Sem framkvæmdastjóri Sportís er Skúli mikið í útlöndum og sérstaklega eftir að farið var að koma Cintamani á erlendan markað.

„Þegar verið er að vinna sig inn á markaði þarf að fylgjast vel með, koma vörunni á framfæri og fara á vörusýningar og það kostar mikil ferðalög. Við höfum einbeitt okkur að Evrópulöndum en erum að athuga markaði í Bandaríkjunum og Kanada. Í haust verður opnuð Cintamani deild í Magazin du Nord í Kaupmannahöfn.“

„Eftir að hafa lokið stúdentsprófi í MH 1973 fór ég að vinna í Landsbankanum en ætlaði mér í áframhaldandi nám og skráði mig í Háskóla Íslands. Þar þreifaði ég fyrir mér í lögfræði og viðskiptafræði en lauk aldrei námi enda á þessum árum kominn með eiginkonu og börn.

Ég fór út á vinnumarkaðinn og var aðstoðarmaður framkvæmdastjóra hjá Gráfeldi í fimm ár og forstöðumaður félagsmiðastöðvar í fjögur ár eða þangað til við stofnuðum Sportís. Eiginkona Skúla er Anna Sigríður Garðarsdóttir og eiga þau fjögur börn.

„Anna vinnur í fyrirtækinu og það gera einnig tvær dætur mínar, Elva Rósa sem stjórnar hönnunardeildinni og Sigrún Kristín sem er í versluninni.“

Helsta áhugamál Skúla er tónlist. „Um nokkurt skeið á yngri árum lék ég í hljómsveitum og hef aldrei losnað við tónlistarbakteríuna þó að ég spili ekki opinberlega.

Við eigum sumarbústað sem er gott afdrep fyrir fjölskylduna og höfum gaman af að ferðast saman, en það er erfitt fyrir mig að nefna ferðalög sem áhugamál þar sem ég er langmest í ferðalögum á vegum vinnunnar. Það er samt gott að slaka á með fjölskyldunni á ferðlagi án þess að vera alltaf að hugsa um vinnuna.“

Skúli var kosinn í stjórn Félags íslenskra stórkaupmanna, FÍS, árið 2003 og tók við formannsembættinu á þessu ári.

„Ég hef alltaf haft gaman af að stússast í félagsmálum og hef auk félags stórkaupmanna verið í stjórn Fimleikasambands Íslands. Það er mikið um að vera hjá FÍS um þessar mundir, öflug starfsemi í gangi sem stjórnað er frá skrifstofu okkar í Húsi verslunarinnar. Félagsmenn eru um 200. Félagið verður 80 ára á næsta ári og verður ýmislegt gert á þeim tímamótum.“
Kristín Jónsdóttir: endurmenntunarstjóri Háskóla Íslands

Endurmenntun Háskóla Íslands hefur starfað í 23 ár og verið leiðandi í endurmenntun landsmanna frá upphafi og er stærsta endurmenntunarstofnun landsins. Kristín Jónsdóttir er forstöðumaður stofnunarinnar:

„Í mínum verkahring er að leiða og samræma starfið sem hér fer fram. Við erum fimmtán sem störfum við stofnunina auk fjölmargra lausráðinna kennara á hinum ýmsu námskeiðum og er fjölbreytnin mikil þegar kemur að vali á námskeiðum.

Ég ber einnig ábyrgð á rekstrinum og er í samstarfi við marga aðila, meðal annars aðrar deildir Háskóla Íslands sem og aðila á vinnumarkaðinum.“

Kristín segir að námskeiðin séu í stanslausri endurskoðun og flest sem eru í boði séu ný: „Stærstu námskeiðin, sem eru jafnvel með hundrað manns, eru nokkur og þar má nefna fornsögurnar sem Magnús Jónsson sér um.

Þverfræðileg námskeið á heilbrigðissviði, sem oft eru tengt ákveðnum sjúkdómum, eru einnig vel sótt, en að þeim koma allar stéttir í heilbrigðisgeiranum. Stök námskeið á meistarastigi, ekki síst á sviði viðskipta og fjármála, eru vinsæl, nemendum þar hefur fjölgað mjög og erum við með á yfirstandandi misseri 20 námskeið á því sviði.

Þá er vert að nefna námskeiðaröðina „Vísindi fyrir fjölskyldur“ sem við fórum af stað með í fyrra í samstarfi við Vísindavefinn og Orkuveituna og náðu þau námskeið strax miklum vinsældum.“ Sambýlismaður Kristínar er Kristján Þorsteinsson, framkvæmdastjóri fjármála hjá Marel.

Eftir að Kristín lauk námi við Kennaraháskóla Íslands 1985 lá leið hennar til Bandaríkjanna þar sem hún lauk mastersnámi í kennslufræðum ásamt námi í viðskiptum. Kristín er nú í doktorsnámi í leiðtogafræðum við háskólann í Phoenix í Bandaríkjunum með starfi sínu hjá Endurmenntun:

„Ég er sem sagt sjálf að gera það sem ég býð öðrum, að vera í námi samhliða því að vera í fullu starfi og líkar það vel.“ Kristín hefur verið endurmenntunarstjóri Háskóla Íslands í níu ár: „Áður var ég lengst af fræðslustjóri hjá Eimskip og síðan starfsmannastjóri hjá Íslenskri erfðagreiningu áður en ég hóf störf sem endurmenntunarstjóri HÍ.

Það má einnig geta þess að eftir að ég lauk námi í Bandaríkjunum réð ég mig til Boeing verksmiðjanna til að semja námsefni fyrir flugmenn.“ Þegar kemur að áhugamálum þá er Dómkórinn í Reykjavík ofarlega á blaði.

„Að syngja í Dómkórnum er mér hvíld frá krefjandi starfi. Þar nýt ég þess að syngja falleg og skemmtileg verk með frábæru fólki og þarf ekki að taka neinar ákvarðanir. Við Kristján erum með sumarbústað í landi Efri-Reykja við Brúará og þar dveljum við þegar tími gefst til.“

Gönguferðir eru einnig vinsælar hjá Kristínu. „Við búum nánast í Elliðaárdalnum og förum mikið í gönguferðir um hann.“ Framundan hjá Kristínu er ferð til Vancouver í Kanada.

„Ég ætla að sækja ráðstefnu sem er á vegum samtaka endurmenntunarstjóra í Bandaríkjunum. Þar verður ýmislegt forvitnilegt kynnt sem ætti að nýtast okkur. Verður gaman að koma aftur á þessar slóðir sem segja má að séu mínar gömlu heimaslóðir frá því ég var í námi.“
The Good German

Þegar á heildina er litið á Steven Soderberg að baki farsælan feril. Allt frá því hann sendi frá sér Sex, Lies and Videotape hefur hann verið einn helsti frumkvöðull í Hollywood, farið sínar eigin leiðir (Kafka, King of the Hill, Out of Sight, The Limey), þegar það hentar, en einnig verið á dýru „Hollywoodlínunni“ (Erin Brockovich, Solaris, Oceans Eleven, Oceans Twelve). Sú kvikmynd sem sker sig úr hvað þetta varðar er Traffic, sem sameinar allt það besta af þeim fjölmörgu einkennum sem komið hafa fram í kvikmyndum Soederbergs.

Steven Soderbergh á einnig sín feilspor, kvikmyndir sem eru nánast gleymdar (Underneath, Full Frontal, Bubble). The Good German fer í þennan gæðaflokk, en mun þó varla gleymast þar sem örugglega verður vitnað í hana í framtíðinni. Soderbergh er í The Good German að reyna að ná fram þeim töfrum sem svart hvítar, rómantískar sakamálamyndir á borð við Casablanca sköpuðu á fimmta tug síðustu aldar. Í þessari tilraun hans gleymist að hann er að gera kvikmynd fyrir nútímann. Fer hann illa með ágæta sögu og einblínir um of á umhverfið með lýsingu sem felst að miklu leyti í að skuggamyndir njóti sín. Fyrir bragðið verður sú ágæta flétta sem sagan býður upp á aukaatriði og sá Soderbergh sem fléttir snilldarlega saman sögu og mynd í Out ofSight og Traffic, er víðs fjarri. Það má geta þess að Soderbergh fer lítið út fyrir þá tækni sem notuð var í kvikmyndum á þeim tíma sem myndin á að gerast og það sést.

Það er ekki að ósekju að ég tiltók Casablanca sem dæmi um fyrirmynd Soderberghs. The Good German er glæpasaga með rómantísku yfirbragði, um ást sem dauðadæmd er. Þegar auglýsingaplakatið af The Good German er skoðað þá er það eftirlíking af Casablanca plakati sem þekktast er og til að kóróna samlíkinguna er lokaatriðið á flugvelli með aðskilnaði meðan hreyflar flugvélar eru í gangi.

Eins og Soderbergh byggir mynd sína upp, með því að vera með þrjá sögumenn hvern á eftir öðrum, þá er hann með góða lausn til að geta komið með óvæntar uppákomur, sem hann að vísu reynir, en lítið verður úr. Tobey Maguire er fyrsti sögumaðurinn, hrokafullur ungur hermaður, sem ætlar sér að græða á stríðinu. George Clooney tekur síðan við í hlutverki blaðamanns á vegum hersins sem kominn er til Berlínar. Það er síðan Cate Blanchett í hlutverki þýskrar konu sem ekki hefur látið bugast, sem lýkur sögunni. Þau standa sig öll vel, sérstaklega Blanchett sem gæti verið klippt út úr kvikmynd frá því um miðbik síðustu aldar.

Það er ekki alltaf árangursríkt að fara eigin leiðir og vera frumlegur. Steven Soderbergh leggur upp með fína sögu og spennandi hugmyndir sem síðan ganga ekki upp. Má með sanni líkja The Good German við það þegar góður og virtur listmálari tekur sig til og fer að líkja eftir gömlu meisturunum. Hugmyndin er góð og listamaðurinn þess verður að takast á við verkið, sem getur orðið áferðarfallegt, en er alltaf eftirlíking.

Leikstjóri: Steven Soderbergh. Handrit: Paul Attanasio eftir skáldsögu Joseph Kanon. Kvikmyndataka: Peter Andrews (dulnefni Stevens Soderbergs). Tónlist: Thomas Newman. Leikarar: George Clooney, Cate Blanchett og Tobey Maguire. 105 mín.

Hilmar Karlsson
Þóra Helgadóttir: Hagfræðingur hjá greiningadeild Kaupþings

„Mitt starf er fjölbreytt og er allt frá því að skrifa stuttar fréttir um atburði líðandi stundar á fjármálamarkaði í að spá fyrir um helstu efnahagsstærðir og greina sérstaklega einstaka þætti í efnahagslífinu, sem dæmi get ég nefnt nýlegt sérrit um áhrif erlends vinnuafls á íslenska hagkerfið.

Til viðbótar kynni ég efni greiningadeildar opinberlega bæði á ráðstefnum sem og fundum t.d. með erlendum fjárfestum. Nýlega lauk mikilli vertíð hjá greiningadeildinni. Héldum við stóra ráðstefnu þar sem kynnt var sýn deildarinnar á efnahagslífið á næstu tveimur árum ásamt fleiru. Framundan er m.a. skipulagning á aðild Kaupþings að stórri skuldabréfaráðstefnu í London.

Auk þess að starfa hjá Kaupþingi er Þóra stundakennari í HR: „Áður hafði ég starfað sem stundarkennari í HÍ og kennt þar stærðfræði, þjóðhagfræði, tölfræði og rekstrarhagfræði.“

Þóra lauk stúdentsprófi af hagfræði- og stærðfræðilínu Verzlunarskóla Íslands árið 1999 og eftir að hafa starfað í eitt ár sem stuðningsfulltrúi í Hofstaðaskóla í Garðabæ hóf hún nám í hagfræði við Háskóla Íslands:

„Ég lauk B.Sc.-gráðu í hagfræði árið 2003, með hæstu einkunn í viðskipta- og hagfræðideild, og veturinn 2004-2005 stundaði ég M.Sc.-nám í greininni við University College í London og lauk því í september 2005.“

Þegar kemur að áhugamálum segir Þóra að alls konar hreyfing heilli hana: „Ég hef verið meira og minna dansandi frá sjö ára aldri og kenndi jassballet hjá JSB samhliða námi í HÍ. Þegar ég bjó í London sótti ég mikið danstíma. Nú kenni ég líkamsrækt hjá JSB einu sinni í viku og reyni sjálf að fara í ræktina 5-6 sinnum í viku.

Í London kviknaði áhugi minn á hlaupi. Nýársheitið mitt áramótin 2004-2005 var að byrja að hlaupa. Síðan hef ég ekki stoppað og hljóp hálft maraþon í mars 2005 í Reading í Englandi, síðan heilt maraþon í Reykjavíkurmaraþoninu sama ár. Svo reyndar aftur hálft maraþon í apríl 2006 í Reading en þá hlupum við saman þrjú úr Kaupingi til styrktar krabbameinssjúkum börnum.

Nýlega hefur vaknað áhugi hjá mér að mála þó að ég sé nú ekki góð, en ég er búin að kaupa mér helstu tæki og tól og hef verið að fikta. Ég stefni að að skrá mig á myndlistarnámskeið í vor.

Einnig er ég mikill lestrarhestur og finnst fátt skemmtilegra en að gleyma mér í bókabúð. Ég er yfirleitt að lesa nokkrar bækur í einu, en m.a. las ég nýlega bókina The Tipping Point, sem var mjög áhugaverð, og nú er ég m.a. að lesa bókina The Wisdom of Crowds.“
Venus

Nánast öll umfjöllun um Venus hefur verið á þá leið hversu stórkostlegur Peter OToole er í hlutverki hins aldraða leikara, Maurice Russells, leikara sem kominn er að leiðarlokum, er getulaus, en fær samt sem áður greddukast þegar hann kynnist hinni ungu Jessie (Jodie Whittaker), sem er frænka annars leikara, Ians (Leslie Phillips), sem stendur í sömu sporum og Russell, en hefur ekki látið losta og hégómagirni ráða ferðinni á sama hátt og vinur hans. Og víst er að OToole á mikið lof skilið án þess þó að farið sé offari í lýsingarorðum eins og sést hefur.

Peter OToole gerir vel að fá áhorfandann til að líka vel við hinn útbrunna leikara, sem kominn er með ristilkrabbamein, finnur enn löngun til fagurra kvenna, en eins og alltaf hugsar fyrst og fremst um sjálfan sig. Í myndinni kemur fram að Russell hefur hlaupið með ungri leikkonu frá eiginkonu og þremur börnum og látið er í það skína að heiðarleiki er eitthvað sem ekki hefur ráðið ferðinni hjá honum. Það er aðeins í lokin sem við fáum innsýn í mann sem hefur ekki haft vilja eða getu til að gera það sem rétt er á langri og viðburðarríkri ævi.

Stúlkan Jessie er ekki sú dís draumanna sem Russell vill að hún sé, heldur hefðbundið ungmenni sem ekki hefur farið vel út úr lífinu þrátt fyrir ungan aldur, dreymir um að verða módel, ögrar Russell þegar hún kemst að því að hún hefur vald yfir honum og ætla má að hún flýti fyrir veikindum hans þegar hún svíkur Russell (að hans mati) með því að vera með ungum iðjuleysingja. Jodie Whitaker er eins ung og OToole er gamall, rúmlega 50 ár skilja þau að, en hún heldur vel í við hinn þaulreynda OToole og samleikur þeirra lyftir myndinni upp yfir meðallagið.

Venus er einföld kvikmynd í allri uppbyggingu. Atriðin eru hvert fyrir sig vel útfærð og reynslumiklir leikarar á borð við Leslie Phillips og Vanessa Redgrave styrkja stoðir myndarinnar, sem eru ekkert sérlega sterkar þegar á heildina er litið. Og kemur þar fyrst og fremst til að eftir því sem líður á myndina verður hún æ melódramtískari. Það verður þó að segjast eins og er að ef Venus er endapunkturinn á ferli Peter OToole, sem eins og söguhetjan Maurice Russell hefur drukkið meira en góðu hófi gegnir á löngum leikferli, þá stimplar hann sig út með glæsibrag. En það skal samt tekið fram að Peter OToole er leikari af þeirri stærðargráðu að ef honum helst heilsa þá er aldrei að vita að annað hlutverk á borð við Simon Russell bíði hans.

Venus er sýnd á vegum Græna ljóssins og vill undirritaður leiðrétta þau ummæli sem voru í dómnum um Pans Labyrinth. Græna ljósið er ekki á vegum kvikmyndhúsanna heldur rekið af Ísleifi Þórhallssyni og reglur sem hann hefur sett, sem meðal annars fela í sér að ekkert hlé er á sýningum, hafa verið settar með samþykki kvikmyndahúsanna.

Leikstjóri: Roger Mitchell. Handrit: Hanif Kureishi. Kvikmyndataka: Haris Zambarloukos. Tónlist: David Arnold. Leikarar: Peter OToole, Jodie Whittaker, Leslie Phillips og Vanessa Redgrave. 95 mín.

Hilmar Karlsson
Skúli Sveinsson, framkvæmdastjóri NordVest verðbréfa hf.

Skúli Sveinsson, framkvæmdastjóri NordVest verðbréfa hf., segir starf sitt vera að hafa daglega umsjón með rekstri NordVest, móta stefnu félagsins og vinna að framgangi þess, en markmið NordVest er að félagið verði leiðandi á Íslandi í óháðri eignastýringu.

Texti: Hilmar Karlsson. Mynd: Geir Ólafsson.

„Þessa stundina er NordVest að vaxa mikið með tilkomu nýrra fjárfesta og hafa tveir nýir starfsmenn bæst í hópinn að undanförnu. Annar er Már Wolfgang Mixa sem hefur áralanga reynslu af verðbréfaviðskiptum jafnt innan lands sem utan.

Hann er ráðinn til að setja upp eignastýringu hjá NordVest sem félagið býður ekki upp á í dag og var það mat okkar að Már væri hárrétti maðurinn til að setja upp slíka eignastýringu þar sem hann hefur sýnt í skrifum sínum og störfum að vera góður greiningarmaður sem horfir á grundvallaratriði við mat á fjárfestingarkostum.

Einnig er komin til starfa Valdís Svanbjörnsdóttur verðbréfamiðlari. Hún viðskiptafræðingur að mennt frá Háskólanum í Reykjavík og með löggildingu í verðbréfamiðlun og var áður hjá VBS fjárfestingabanka.“

Skúli getur þess einnig að NordVest hafi í undirbúningi umsóknir að OMX kaupköllunum í Kaupmannahöfn, Stokkhólmi og Helsinki. Áætlanir félagsins gera því ráð fyrir verulegri aukningu umsvifa á þessu ári.

Skúli er löggiltur verðbréfamiðlari (2002), viðskiptafræðingur (cand. oecon. af fjármálasviði) frá Háskóla Íslands (2001) og lögfræðingur (BA) frá Háskólanum í Reykjavík (2005). Skúli er einhleypur og á sex ára dóttur.

„Ég hef mjög gaman af að ferðast. Líkamsrækt og útivera eru einnig áhugamál. Ég prófaði í fyrsta skipti sjósleða síðasta vor og mikið ofboðslega er það gaman. Ég hef siglt um Breiðafjörðinn við Fellströnd, þar sem foreldrarnir eiga sumardvalarstað, og langleiðina til Stykkishólms.

Ætlunin er að sigla meira þegar ég hef tök á því á komandi sumrum. Einnig hef ég verið í skotveiði og þá helst gæs, en ekki hefur farið mikið fyrir gæsaveiðinni síðustu haust vegna anna, það er mikið að gera hjá NordVest enda félagið í hraðri uppbyggingu.“
Music and Lyrics

Hvað er hallærislegra en að sjá útbrunna poppstjörnu reyna að halda í forna frægð? Poppstjarna sem nú er ekki til hjá þeim aldurshópi sem dýrkaði hana á árum áður og aðdáendur í dag eru miðaldra húsmæður sem koma með börnin sín í skemmtigarða og á góðgerðarsamkomur og lifa upp gömlu og góðu dagana með poppgoðinu sínu. Slík útbrunnin poppstjarna er Alex Fletcher, sem Hugh Grant túlkar virkilega skemmtilega í Music and Lyrics, nær vel hégómlegu yfirborðinu sem einkennir Alex í tilraunum hans í að halda í forna frægð. Grant sýnir oft á tíðum fín tilþrif á tónlistarsviðinu auk þess sem hæfileikar hans sem gamanleikari koma vel í ljós. Og hvaða tímabil er betra að sýna poppið í sinni hallærislegustu mynd en diskótímabilið á níunda áratugnum þegar Alex ásamt hljómsveit sinni náði hæstu hæðum?

Poppstjörnur dagsins í dag eru allt öðru vísi, eins og Fletcher kynnist þegar í ljós kemur að táningagoðið Britney, nei fyrirgefið, Cora, segist alltaf hafa dáðst að honum og vill að hann semji lag fyrir þau til að syngja saman. Fletcher sér sæng sína uppreidda, hefur að vísu ekki samið lag í mörg ár og aldrei samið texta. Gengur brösuglega að koma laginu saman þar til heima hjá honum birtist ung stúlka, Sophie (Drew Barrymore) til að vökva blómin hans. Hún virðist vera einkar lunkin í textagerð og Alex grípur hana glóðvolga og sannfærir hana um að hún sé guðs gjöf til hans.

Music and Lyrics er síðan meira og minna gamansöm og rómantísk frásögn af sambandi Alex og Sophie og engin er betri í slíkum hlutverkum en Hugh Grant. Hann getur verið barnslegur í leik sínum en hefur um leið frábæra tímasetningu á hvenær gamanið hentar betur en rómantíkin og öfugt. Það er samt ekki nóg að hafa Hugh Grant í góðu formi. Mótleikkonan þarf einnig að hafa sama sjarma og útgeislun og þar er Drew Barrymore rétta leikkonan. Ná þau vel saman þrátt fyrir aldursmuninn og er það fyrst og fremst léttur og skemmtilegur texti og samleikur þeirra sem lyftir Music and Lyrics upp yfir meðallagið.

Ef það er eitthvað sem dregur myndina síðan niður er það leiðinleg lög og er sama hver á í hlut, lög sem eru öll í sama farinu og næðu engum vinsældum stæðu þau sér á báti. Einnig er vel farið yfir mörkin í væmni í lokaatriði myndarinnar þegar Alex syngur til Sophie. Að því frádregnu er Music and Lyrics hin besta skemmtun.

Leikstjóri og handritshöfundur: Marc Lawrence. Kvikmyndataka: Xavier Pérez Grobet. Tónlist: Adam Schlesinger. Leikarar: Hugh Grant, Drew Barrymore, Brad Garrett, Haley Bennett og Campbell Scott. 96 mín.

Hilmar Karlsson
Breaking and Entering

Eftir að Anthony Minghella sendi frá sér The English Patient, ástardrama úr síðari heimstyrjöldinni fyrir tíu árum og hlaut heimsfrægð fyrir, hefur ferill hans ekki náð sama flugi. Að vísu er ekki annað hægt en að dást að The Talented Mr. Ripley, sem hann gerði næst á eftir en þar leitaði hann á ólík mið, en sótti svo í sama farið í Cold Mountain, þar sem hann í þungu drama teflir saman einum karlmanni og tveimur konum sem verða örlagavaldar í lífi hans. Og það sama gerir Minghella í nýjustu mynd sinni Breaking and Entering, sem er ástardrama þar sem örlagavaldar eins manns eru tvær konur.

Öfugt við fyrri myndir Minghella, sem gerast í fortíðinni, þá erum við stödd í London nútímans. Í þetta sinn er karlmaðurinn breskur arkitekt, Will Francis, sem býr með hálfsænskri unnustu sinni og hefur komið í föðurstað dóttur hennar 12 ára, sem er einhverf. Eins og nærri má geta fer mikill tími í fósturdótturina og þó Francis sé allur af vilja gerður þá er hann að hluta útilokaður frá uppeldinu og er að vissu leyti ekkert á móti því þó hann skammist sín fyrir það.

Francis rekur hönnunarfyrirtæki sem er á mikilli siglingu. Brotist er tvisvar inn í fyrirtækið og tölvum og öðrum útbúnaði stolið. Til að losna við að vera heima á kvöldin fylgist Francis með fyrirtækinu á kvöldin og verður vitni að þriðja innbrotinu. Hann eltir þjófinn, sem er ungur drengur og kemst að því að hann er sonur einstæðrar flóttakonu frá Sarajevo. Í stað þess að fara til lögreglunnar ákveður hann að kynnast konunni og verður fljótt ástfanginn. Eins og nærri má geta fer það ekki vel með sálina hjá Francis að finnast hann ekki vera nógu góður faðir einhverfar fósturdóttur sinnar, vera ástfanginn af móðurinni um leið og hann heldur framhjá henni og að leyna fyrir meðeiganda sínum að hann viti hverjir brutust inn í fyrirtæki þeirra.

Breaking and Entering er löng og þung. Sagan er þó um margt áhugaverð og hefði átt að komast betur til skila, en Minghella sem skrifar handritið, lætur þungann á aðalpersónurnar þrjár og sú sýn sem við fáum á stöðu innflytjenda í stórborgum verður klisjukennd, sem alls ekki hefði þurft að vera. Það sem er þó verst við Breaking and Entering er að aðalleikararnir þrír, Jude Law, Robin Wright Penn og Juliette Binoche, sem öll eiga að baki farsæla reynslu í dramatískum hlutverkum, eru langt í frá að vera sannfærandi og í samleik þeirra vantar mikið til að maður hafi trú á þeim miklu tilfinningaflækjum sem persónurnar bera með sér. Og ekki er hægt að segja að gneisti á milli þeirra í ástaratriðum sem eru án alls hita eins og myndin í heild.

Leikstjóri og handritshöfundur: Anthony Minghella. Kvikmyndataka: Benoit Delhomme. Tónlist: Gabriel Yared. Leikarar: Jude Law, Juliette Binoche, Robin Wright Penn, Martin Freeman, Ray Winstone og Vera Farmiga. 112 mín.

Hilmar Karlsson