arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hver fann upp þjóðarsáttina? (SJ)

Rýkur verðbólga upp ef vinstrimenn komast til valda? Talsmaður Samfylkingar benti á það í grein í Morgunblaðinu á laugardaginn að þjóðarsáttin 1990 hefði verið gerð í tíð vinstristjórnar: ,,Nýrri stjórn [Steingríms Hermannssonar] tókst aftur á móti í ábyrgri samvinnu við aðila vinnumarkaðarins að leggja grunn að lágri verðbólgu og þeim efnahagslega stöðugleika, sem við búum enn að." Leiðarahöfundur Morgunblaðsins réðst á þessi orð daginn eftir og sagði Einar Odd formann Vinnuveitendasambandsins og verkalýðsleiðtogana Guðmund jaka og Ásmund Stefánsson hafa átt allt frumkvæði að þjóðarsáttinni. Ríkisstjórnin hefði stutt við bakið á þeim, en ekki leikið neitt aðalhlutverk. Blaðið sagði meðal annars um túlkun talsmanns Samfylkingarinnar: ,,Í þessum orðum felst grundvallarmisskilningur, því ekki dettur Morgunblaðinu í hug að Ingibjörg Sólrún fari vísvitandi rangt með staðreyndir."

Hvor skyldi nú hafa rétt fyrir sér, talsmaður Samfylkingar eða Mogginn? Svarið er: Báðir. Verkalýðsleiðtogarnir og Einar Oddur höfðu allt frumkvæði að þjóðarsáttinni og stjórnvöld áttu lítinn beinan hlut að henni. En það þýðir ekki að þau hafi ekki haft áhrif. Stjórnvöld höfðu um nokkurn tíma þrjóskast við að lækka gengi krónunnar jafnmikið og útgerðarmenn vildu. Tekjuskattur var hækkaður. Þenslan sem hafði verið hér um nokkurt skeið var þannig kveðin niður. Atvinnuleysi jókst og hræðslan við það átti hlut að því að vinna þjóðarsáttinni fylgi. Jafnvægi á vinnumarkaði árin á eftir tryggði að verðbólgan náðist niður og hélst lág.

Samfylkingin og sumir hagfræðingar leggja til að á komandi árum verði brugðist við þenslu frá virkjunum og álveri með nýrri þjóðarsátt. Þar eiga að koma að verkalýðsleiðtogar, vinnuveitendur, bankastjórar og margir fleiri. Þeir munu koma sér saman um að leggjast á eitt um að berjast gegn þenslu og verðbólgu. Gallinn er að slíkt samkomulag gengur ekki upp í rífandi uppgangi. Þjóðarsáttin 1990 var ekki sú fyrsta sem reynd var. Í upphafi árs 1986 komust vinnumarkaðssamtök að samkomulagi um litlar kauphækkanir og mikla lækkun skatta. Halli á ríkissjóði, sem fylgdi í kjölfarið, kom svo af stað þenslu í þjóðfélaginu (og ekki dró úr henni skattlausa árið 1987). Verðbólgan rauk upp á ný. Eins hefði farið um þjóðarsáttina 1990 ef ríkið hefði ekki sýnt aðhald.

Sigurður Jóhannesson
Er miðjustefnan farsælust? (SJ)

Nú sem stendur er útlit fyrir að miðjuflokkur vinni sigur í kosningunum hér á landi eftir fáeinar vikur. Þó að gert sé gys að sífelldum skoðanaskiptum formanns Samfylkingarinnar virðist flokkurinn höfða til kjósenda. Miðjustefnan gengur út á að elta uppi meðalskoðun fjöldans. Miðjumaðurinn tekur því ekki sjálfstæða afstöðu.

,,Ég tel að í þessum efnum sem öðrum sé miðjustefnan farsælust". Eitthvað á þessa leið mælti stjórnmálamaður af eldri kynslóðinni í útvarpsviðtali fyrir skömmu. Vel má vera að það hafi verið rétt afstaða í því máli sem þá var til umræðu - og sjálfsagt á það við mörg fleiri mál. En er það göfug lífsskoðun að vera alltaf í miðjunni? Miðjustefnan gengur út á að elta uppi meðalskoðun fjöldans. Miðjumaðurinn tekur því ekki sjálfstæða afstöðu. Hinir taka afstöðu fyrir hann.

Margaret Thatcher var öfgamaður lengi framan af ævi. Vinstrimenn um allan heim litu á hana sem einn höfuðandstæðing sinn. Nú er hún að verða miðjumaður í flestum efnum, nema kannski Evrópumálunum. Skoðanir hennar hafa þó ekki breyst, heldur hefur andstæðingaflokkurinn tekið upp flestar skoðanir hennar.

Fyrst eftir að íhaldsflokkurinn sveigði til hægri, undir forystu Thatchers, sveigðist Verkamannaflokkurinn til vinstri. En þegar íhaldsmenn höfðu unnið í þrennum og síðan fernum kosningum í röð breyttu andstæðingarnir um stefnu. Þeir urðu hægrikratar. Hægriblöð eins og Financial Times héldu því fram að nú væri hægt að kjósa Verkamannaflokkinn. Blair hefur haldið áfram sölu ríkiseigna og fleiri breytingum sem Thatcher beitti sér fyrir. Helsti munurinn á þeim er að framkoma Blairs er önnur og geðþekkari að sumra mati, enda er hann miðjumaður, en ekki byltingarmaður eins og Thatcher var á sínum tíma. En Thatcher markaði brautina og hennar verður lengur minnst.

Nú sem stendur er útlit fyrir að miðjuflokkur vinni sigur í kosningunum hér á landi eftir fáeinar vikur. Þó að gert sé gys að sífelldum skoðanaskiptum formanns Samfylkingarinnar virðist flokkurinn höfða til kjósenda. Fyrirmyndin er sótt til erlendra hægrikrata, Clintons Bandaríkjaforseta og Blairs í Bretlandi. Uppskriftin að sigri snýst um að stela sem flestum baráttumálum hægrimanna og taka vopnin þannig úr höndum þeirra. Því er jafnvel fleygt, að leiðtogar Samfylkingarinnar séu frjálshyggjumenn og að kosningabaráttan snúist ekki um stefnu heldur það hver eigi að halda áfram góðum verkum sem stjórn Davíðs Oddssonar hefur byrjað á. Nú sé óhætt að kjósa stjórnarandstöðuna til valda!

En stundum virðast leiðtogar Samfylkingarinnar fullfljótir að taka upp mál andstæðinganna. Össur Skarphéðinsson gæti til dæmis vel sleppt því að lofa skattalækkunum á þeim miklu framkvæmdatímum sem í hönd fara - og samt verið hægrikrati. Það ber ekki heldur vott um mikla frjálshyggju að styðja allar tillögur stjórnarflokkanna um ríkisábyrgðir til gæluverkefna í atvinnulífinu. Sá grunur vaknar að lítil sjálfstæð hugsun búi að baki og frjálshyggjan risti ekki djúpt.

Sigurður Jóhannesson

Fleiri pistlar
Sigurstranglegur listi (BJ)

Þá er prófkjörum helgarinnar lokið. Í ljós kemur að nær allir eru sáttir við úrslitin og fyrst og fremst má líta á þau sem sigur liðheildarinnar. Menn eru í sjálfur sér ánægðir með sinn árangur þó að umfram allt sé það 12. maí sem skipti máli.

Það er fróðlegt að bera saman afdrif einstakra manna í prófkjörum að undanförnu. Í alþingiskosningum 2003 var fylgi Samfylkingar og Sjálfstæðisflokks svipað. Össur er 1. þingmaður Rvík norður og Geir H. Haarde 1. þingmaður Rvík suður. Í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins sem var bundið við flokksmenn eina kusu um 11 þúsund manns. Í prófkjöri Samfylkingarinnar þar sem menn máttu kjósa á Netinu kusu um 4.800. Til samanburðar má geta þess að á Suðurlandi kusu um 5.800 hjá Sjálfstæðisflokknum og rúmlega 6.400 í prófkjöri hans í Suðvesturkjördæminu.

Það má því gefa sér að í prófkjöri Samfylkingarinnar hafi kosið harðasti kjarni úr flokknum (kannski að frátölum Netatkvæðum). Því hlýtur það að vekja athygli að 30% þeirra sem kusu merktu ekki við formanninn í efsta sætið og sótti þó enginn að honum. Þrjú efstu sætin voru nánast frátekin fyrir Ingibjörgu, Össur og Jóhönnu. Össur fékk rétt rúmlega 70% í þrjú efstu sætin og Jóhanna aðeins rúman helming. Kannski er það athyglisverðast að tæplega 20% kjósenda sjá ekki ástæðu til þess að kjósa Ingibjörgu í eitt af átta efstu sætunum. Geir H. Haarde fékk vel yfir 90% atkvæða í prófkjöri Sjálfstæðismanna. Á sama tíma og rétt rúmlega 4.000 manns gáfu sér tíma til þess að kjósa formann Samfylkingarinnar og fyrrum borgarstjóra Reykjavíkur í níu ár komu tæplega 6.000 sjálfstæðismenn í suðvesturkjördæmi til þess að kjósa þau Þorgerði Katrínu og Bjarna Benediktsson.

Það er sérstætt mat fjölmiðla að varaformaður Samfylkingarinnar hafi fengið mikla traustsyfirlýsingu með því að ná 4. sæti með innan við 40% atkvæða og 67% atkvæða í heild. Varaformaður Sjálfstæðisflokksins fékk á sama tíma 1. sæti á sínum lista með yfir 80% atkvæða og um 95% atkvæða allt í allt. Það er heldur ekki sannfærandi að varaformaðurinn hafi fengið það sæti sem hann sóttist eftir. Hvers konar varaformaður sækist eftir 4. sæti? Hvað ef hann hefði sóst eftir 8. sæti og náð því? Hefði það líka verið sigur? Ellert sóttist ekki eftir sérstöku sæti og fékk það 12. Er hann ekki sigurvegari kosninganna?

Árni Mathiesen fékk ekki sannfærandi kosningu í Suðurkjördæmi og nafni hans Johnsen stal senunni eins og stundum áður. Hann fékk 57% atkvæða sem verður að teljast glæsilegur árangur fyrir hann en veldur örugglega mörgum Sjálfstæðismönnum vonbrigðum. Ég hef verið þeirrar skoðunar að kjör hans valdi því að flokkurinn fái tveim til þrem þingsætum minna en ella. Ekki er þar með sagt að flokkurinn tapi einhverjum af þeim 22 þingsætum sem hann hefur nú. En hann fær ekki þau 26-27 þingsæti sem hann hefði getað fengið.

En umfram allt er það hamingjan sem ríkir að loknu prófkjöri og menn fagna því hve vel gekk. Fyrr á árum var Ingibjörgu Sólrúnu fagnað með því að ausa yfir hana rósablöðum. Heimasíða flokksins hefur yfirleitt verið mjög dauf og sagt frá úrslitum á hlutlausan hátt. En þegar formaðurinn hafði fengið 70% kosningu fjallaði fréttin um sigurliðið.

Benedikt Jóhannesson
Í kosningaham (BJ)

Nú er Mogginn fullur af auglýsingum frá prófkjörs kandídötum. Ármann Kr. þyrfti að fá betri mynd af sér, en Mörður er flottur og gæti verið að auglýsa Dressman. Ein auglýsingin sem ég sá var af tómri úlpu og ég var nærri viss um að hún væri frá ákveðnum frambjóðanda.

Bush virðist hafa misst þingmeirihluta í Bandaríkjunum. Hann hefur alveg misst tökin síðastliðin ár. Að sumu leyti minnir hann á Ingibjörgu Sólrúnu sem missti pólitíska innsæið með borgarstjóratitlinum. Hún fer sjálf í prófkjör í fyrsta sinn á laugardaginn og fær kosningu í efsta sætið en ég yrði ekki hissa á því að hún fengi talsvert minna en rússneska kosningu. Össur gæti líka vaknað upp við vondan draum þó að hann, Jóhanna og Ingibjörg hafi myndað um sig verndarhjúp með því að enginn býður sig fram á móti þeim.

Miðað við núverandi tölur um fylgi er alls ekki víst að Samfylkingin fái nema sex eða sjö þingmenn í Reykjavík þannig að sumir sem lenda í „öruggum“ sætum sitja uppi með sárt ennið. Kristrún Heimisdóttir býður sig fram á móti núverandi þingmönnum og virðist mest spennandi nýi kosturinn á þeim væng. Ef hún fær mikið fylgi ýtir hún kannski einhverjum enn neðar en ella.

Í Suðurkjördæmi hafnaði Samfylkingin Jón Gunnarssyni en tók inn Róbert Marshall. Það er greinilegt að blöðin berast ekki austur yfir fjall, því að enginn sem las hið ámátlega bréf hans til „kæra Jóns“ hefði kosið hann. Jón Gunnarsson geldur þess eins og Anna Kristín Gunnarsdóttir að hann hefur ekki verið áberandi. Að vísu get ég ekki sagt að ég hafi mikið heyrt til Björgvins Sigurðssonar heldur, að minnsta kosti hefur hann ekki verið jafnáberandi og Lúðvík Bergvinsson, sem næstum var dottinn í fjórða sæti.

Bush tapar í Bandaríkjunum og skyldi engan undra. Hann veit ekki sitt rjúkandi ráð í Írak, heldur áfram pyntingum af miklum móð og faðmar að sér Rumsfeld og Dick Cheney. Sumir vinir mínir eru hrifnir af honum vegna þess að hann er Repúblikani, en það er mikill misskilningur að þeir séu Sjálfstæðisflokkur Bandaríkjanna. Þeir eru uppfullir af trúarrugli og ýmiss konar afturhaldssemi. Demókratar eru meiri íhlutunarmenn, að mörgu leyti spilltari og minni prinsippmenn, en auðvitað eru fæstir stjórnmálamenn með mikil prinsipp. Þegar ég bjó í Bandaríkjunum fannst mér Demókratar vera eins og margir sjálfstæðismenn voru þá, til dæmis Sverrir Hermannsson og Albert Guðmundsson, þó að þeir hafi síðar stofnað aðra flokka. Í Litháen og Tékklandi eru KGB-söfn þar sem sýnt er hvernig leyniþjónustan pyntaði menn með óhugnanlegum hætti. Þau eru góð áminning um það hvers vegna menn stilltu sér í sveit á móti kommunum. Vonandi styttist í að fangelsum Bush verði lokað og þeim breytt í söfn. Kjósendur hafa talað, spurningin er hvort forsetinn hlustar.

Benedikt Jóhannesson
Geir leggur undir (BJ)

Ég sé að Geir Haarde lýsir yfir stuðningi við Björn Bjarnason og talar um afar ógeðfellda aðför að Birni. Á fréttum má skilja að hér hafi Geir einkum verið að tala um andstæðinga flokksins en hann gæti byrjað í eigin ranni. Líklega hefur Geir ekki síður átt við eigin flokksmenn þó að hann hafi í þetta sinn beitt Albaníuaðferðinni, gagnrýnt einn en í raun beint skeytum að öðrum. Fyrir nokkrum dögum lýsti stjórn SUS yfir andstöðu við hugmyndir Björns í öryggismálum. Stjórnin hefur svo smám saman verið að draga í land vegna rangfærslna, en eftir stendur að hún sá ástæðu til þess að veitast að Birni meðan hann stendur í prófkjörsbaráttu.

Það er athyglisvert að stuðningsmenn Guðlaugs sjá ástæðu til þess að líkja honum við Davíð Oddsson þegar þeir hringja út. Hvers vegna nefna þeir sérstaklega að Davíð hafi verið á svipuðum aldri og Guðlaugur er nú þegar hann bauð sig fram gegn Þorsteini Pálssyni? Er þetta viðvörun til Geirs? (First we take Manhattan, then we take Berlin). Einhvern veginn sló þetta mig svipað og þegar Dan Quale fyrrum varaforseti Bandaríkjanna líkti sér við Kennedy og fékk svarið: Senator, you are no Jack Kennedy.

Nú þegar Geir hefur lýst því yfir stuðningi við Björn að þvert á allar sögur sem gengið hafa um sundurlyndi þeirra tveggja hefur hann lagt mikið undir. Það verður ekki bara áfall fyrir Björn og flokkinn ef hann nær ekki öðru sæti heldur verður það líka skoðað sem vantraust á Geir.

Í áratugi veiktu innbyrðis deilur innan Sjálfstæðisflokksins hann svo að stundum var hann vart starfhæfur. Það var mesta afrek Davíðs að útiloka deilur meðan hann var formaður. Þegar Geir Hallgrímsson var formaður vann Gunnar Thoroddsen skipulega að því að grafa undan formanninum með því að koma sínum stuðningsmönnum í lykilstöður í flokknum svo lítið bæri á. Albert Guðmundsson beitti þeirri aðferð að gera menn háða sér með því að gera þeim persónulega greiða á kostnað ríkis eða borgar. Á árunum 1978 til 1991 var Sjálfstæðisflokkurinn aðeins í stjórn í fimm ár og hefur aldrei verið jafnmikið utan stjórnar á lýðveldistímabilinu. Sumir þurfa að upplifa mistökin til þess að læra af þeim.

Benedikt Jóhannesson
Undir eftirliti (BJ)

Mig hefur lengi grunað að ég sé undir eftirliti. Mér finnst eins og einhver sé stöðugt að horfa á mig. Þegar ég lít á húsin í nágrenninu finnst mér ég stundum sjá menn sem virðast hverfa þegar ég lít á þá. Ég reikna með því að þeir séu að taka myndir af mér.

Í vinnunni tek ég eftir því að margir starfsmenn eru með heyrnartæki í eyrunum. Þeir eru örugglega að hlera símann hjá mér. Það hefur hringt í mig maður sem segist hafa notað svona heyrnartæki og hann heyrði ekki betur en að ég væri að tala. Hann segist reyndar líka heyra rödd mína þó að hann sé ekki með heyrnartæki. Stöðugt heyrir hann í mér og Jóni Baldvin vera að gefa sér skipanir sem hann verður að fara eftir. Því miður vinnur þessi maður ekki hjá mér.

Bréfin mín eru opnuð áður en ég les þau. Allir virðast vita hvað stendur í þeim. Um daginn fékk ég boðskort á sýningu hjá þekktum listamanni. Á framhliðinni var mynd eftir manninn (sem vill ekki að ég komi upp um hann með því að segja hvað hann heitir) en boðskortið var á bakhliðinni. Svo kom inn til mín maður, leit á kortið og spurði mig hvort mér hefði verið boðið á sýningu hjá þessum listamanni. Hvernig gat hann vitað hvað stóð í kortinu nema með því að lesa það? Svari hver fyrir sig.

Tölvupóstarnir mínir eru allir lesnir. Ég gæti skýrt þetta betur en varla nema ég birti tölvupóstana og það er einmitt það sem þetta fólk vill. Jæja ég get birt eitt dæmi:

„Kæri Benedikt. Við hjá Fróða, nei ég meina Útgáfufélaginu Fróða, nei Birtingi, ætlum að hækka verð á auglýsingum ef þú hækkar það líka. Eins og þú manst samræmdum við verð á blöðum síðastliðið vor (póstur sem þú eyddir, blikk, blikk) og nú er komið að auglýsingum. Ég sá póstinn sem þú sendir á Moggann og Fréttablaðið um verð á heilsíðuauglýsingum ... “

Ég ætla ekki að birta meira svo að menn komist ekki í mín einkamál, en ég spyr: Hvernig vissi þessi maður um póstana mína til Moggans og Fréttablaðsins? Er það í gegnum fyrirtækið sem hýsir póstinn? (Nýherji, hef heyrt að þar gerist margt vafasamt).

Fyrir nokkrum árum fór ég á lögreglustöðina. Þar á 3. hæð var maður í klefa sem var fóðraður að innan með gúmmíi. Á dyrunum stóð örsmáu letri: Lögregla. Hverju var verið að leyna? Var þetta leynilögreglan? Eða hvað? Ég sá engan fara þar inn eða út. Það vita allir hvað var um að vera.

Nei, það er fylgst með hverri hreyfingu hjá mér, hverjum hósta og stunu. Það eina sem viðkemur mér og enginn les eru pistlarnir mínir á Netinu. Þar get ég látið allt flakka.

Benedikt Jóhannesson
Hvernig fara kosningarnar? (BJ)

Fyrir sveitarstjórnarkosningarnar birti heimur.is margar kannanir um úrslit en á flestum þeirra var sá agnúi að á þeim skakkaði einhverju frá réttum úrslitum. Nú eru allir að kanna og þar sem könnunum ber ekki saman er ljóst að þær eru jafngallaðar og kannanir okkar síðastliðið vor. Þess vegna höfum við ekki eytt miklu í kannanirnar í vor, ekki einu sinni kannanir sem við gætum sett á innsíður vegna þess að okkur líkuðu ekki úrslitin. Nei, við ætlum bara að birta eina spá og hún er eins nákvæm og hægt er.

Sjálfstæðisflokkurinn fær langmest fylgi, 38%. Þetta verður til þess að hann tapar líklega tveimur þingsætum, kannski bara einu, sem er í sjálfu sér ekki slæm niðurstaða eftir tólf ára stjórnarsetu.

Framsókn fær 14%. Þetta nægir í átta til níu þingsæti sem þýðir að stjórnarflokkarnir halda 32 til 34 þingsætum. Halldór kemst á endanum inn með herkjum. Þrjátíu og þrjú er of lítill meirihluti ef Kristinn H. Gunnarsson kemst að, sem er reyndar alls óvíst.

Samfylkingin fær 29% og átján til nítján þingmenn. Þetta verður meiriháttar áfall fyrir Össur og sýnir að Ingibjörg kom of snemma inn til þess að halda lausafylginu. Sumir kjósa alltaf þann kost sem virðist ruglaðastur og eftir að Ingibjörg ákvað að hætta að vera alvöru stjórnmálamaður sem stæði við orð sín virtist hún um tíma besti kosturinn. Nú hafa komið aðrir betri kostir fyrir þennan hóp lausafylgis, bæði Frjálslyndir og Nýtt afl. Ef einhver efast um að slíkur hópur sé til ætti sá hinn sami að rifja upp að jafnvel Ástþór fékk 4% fylgi til forseta.

Vinstri grænir fá 9% og halda sínum sex þingmönnum, ef þeir eru heppnir. Þeir munu í kjölfar kosninganna hugsa stefnuna upp á nýtt og hætta að vera á móti öllu og færast yfir í uppbyggilega umhverfishyggju.

Frjálslyndir fá 7% og fjóra þingmenn, kannski fimm. Þetta verður mikil gleði fyrir Guðjón og Margréti þangað til að þau átta sig á því að þingflokkurinn hefur enga stefnu fremur en Borgaraflokkurinn eða Kvennalistinn á sínum tíma.

Nýtt afl fær hrafl og engan þingmann. Það er leiðinlegt að sjá góðan náunga eins og Guðmund G. í svona vonlausum hópi.

Spurningin er hvort stjórnarflokkarnir telja sig geta myndað meirihluta þó að þeir hafi tapað svona miklu. Það verður erfitt að vera með sex ráðherra af níu þingmönnum Framsóknar. Framsókn tapar á því að þó að Halldór vilji breyta flokknum í alvöru stjórnmálaafl með stefnu, þá eru hinir enn á kafi í sérhagsmunapotinu og hann á reyndar erfitt með að hrista það af sér. Stjórninni til hróss verður þó að segja að möguleikunum til spillingar hefur markvisst verið fækkað og þarf að halda því áfram. Samfylkingin sem meðal annars tekur við að Alþýðuflokknum virðist alls ekki líkleg til þess að verða það frjálslynda stjórnmálaafl sem Jón Baldvin hafði í huga en gat svo ekki búið til sjálfur.

Sagt var um eina af fornhetjuna að hann féll en hélt velli. Það gæti orðið öfugt um ríkisstjórnina. Hún stæði en héldi þó ekki velli.

Benedikt Jóhannesson
Fjölmiðlafrumvarp eða ekki (BJ)

Forsætisráðherra segir frá því að sátt hafi náðst um frumvarp um fjölmiðla. Líklegast á hann við að sátt hafi náðst milli hans og utanríkisráðherra. Væntanlega búast margir lesendur við að ég skrifi um þetta frumvarp. Eigandi að fjölmiðlafyrirtæki (að vísu hvorki dagblaði né ljósvakamiðli) og hef víða komið við í viðskiptalífinu.

En ég ætla ekki að skrifa um það. Það er nú meiri heigulshátturinn gæti einhver sagt. Meira að segja stjórnarformaður Morgunblaðsins lýsti yfir andstöðu við frumvarpið og mér er sagt að á pressuballi hafi nær allir, hvar á fjölmiðli sem þeir starfa, verið á móti þessu frumvarpi. Það sé augljós skerðing á skoðanafrelsi. Og hvers vegna ætla ég þá ekki að hafa skoðun á því?

Einfaldlega vegna þess að ég hef ekki séð það og veit ekki hvernig það er. Okkur er sagt að frumvarpið sé stutt og því skiptir hvert orð miklu máli. Mér finnst það frekar bjánalegt að eyða miklu púðri í eitthvað sem ég veit ekki nægilega mikið um.

Þetta gera menn svosem oft. Formaður Samfylkingarinnar og utanríkisráðherra deildu um það á Alþingi á dögunum hvers vegna forsætisráðherra Íslands og forseti Bandaríkjanna hittust ekki fyrst Davíð væri í Ameríku. Össur sagði þetta vera reginhneyksli og sýndi að ríkisstjórninni væri sama um Suðurnesjamenn. Halldór sagði á móti að það væri ekki hægt að panta heimsókn hjá Bush sisona. Nánast á meðan var Davíð að tala við Bush í síma. Svona gátu menn stytt sér stundir á Alþingi.

En Baugspressan hamast gegn frumvarpinu enda öllum ljóst að það snýst um eigendur hennar. Það er athyglisvert að blaðamenn taka svo undantekningarlaust upp hanskann fyrir eigendur sína. Þeir segjast vera sjálfstæðir almennt og ætti því að liggja í léttu rúmi hver á miðlana.

Tilefnið að frumvarpinu er ekki endilega misbeiting heldur ótti við misbeitingu. Það er margsannað að rónarnir koma óorði á brennivínið. Mér dettur það í hug hvort það sé ekki eins með margt annað. Nema stundum eru það fyrrverandi rónar.

Benedikt Jóhannesson
Enginn pistill barst (BJ)

Það hlýtur að vera martröð sérhvers ritstjóra að einn góðan veðurdag komi blaðið hans út eins og fyrri daginn en í því sé ekkert efni. Og þá er ekki átt við hinar venjulegu innihaldsrýru greinar, heldur hreinlega ekkert efni. Það blasti við í dag þegar enginn pistill barst frá Sigurði og voru þá góð ráð dýr.

Í útvarpi hefði verið brugðist við með því að setja lag á fóninn og halda því áfram þangað til einhver kæmi sem eitthvað gæti sagt. Í sjónvarpi myndu menn brosa vandræðalega og segja: Jæja Elín, nú er tæknin eitthvað að stríða okkur.

Það er ekki hægt að gefa sama blaðið út aftur dag eftir dag, hversu gott sem það nú annars er og Netið sem á að vera nútímalegast allra miðla þarf að endurnýja sig helst oft á dag ef mönnum á á ekki að leiðast þófið. Að vísu er varla hætta á því að þjóðfélagið fari í baklás þó að pistil Sigurðar vanti, en það veldur þó þeim fjölmörgu (miðað við lesendahóp pistlanna) vonbrigðum sem segja að pistlar Sigurðar séu langbestir. Þetta er okkur hinum að sjálfsögðu mikil uppörvun, því að þar með höfum við að því að keppa að skrifa jafngóða pistla og hann. Þeir eru líka stystir að jafnaði og því ákjósanleg fyrirmynd.

Í Ameríku voru í gamla daga tvær gamlar konur sem sameinuðu í einum dálki hlutverk Víkverja og Velvakanda hér á landi. Önnur nefndist "Dear Abby" og hin "Ann Landers". Þær voru svo firnalíkar að maður hugsaði með sér hvort svona konur væru fjöldaframleiddar í Ameríku og það reyndist reyndar svo vera, því að þær voru eineggja tvíburar. Menn gátu skrifað þeim bréf og þær reyndu að leysa úr vanda manna. Stundum birtu þær heilræði og ljóð og þá grunaði mann stundum að ekki hefði verið mikið í póstkassanum þann daginn. En það kom fyrir að þær birtu aftur sama ljóðið eða heilræðabálkinn, vegna þess að einhver sagðist hafa týnt þessum gamla dálki, sem hann hefði annars alltaf verið með í veskinu. Allt var þó í góðu lagi þar til glöggur lesandi, sem líklega hefur klippt út alla dálkana, sá að Ann kerlingin Landers hafði farið út í það að endurbirta 20 ára gömul bréf og ráð, án þess að geta þess að þau hefðu birst áður. Þetta þótti hinn mesti skandall og áhangendur "Dear Abby" töldu sig góða að fá glæný ráð á hverjum degi. En Abby var ekki lengi í Paradís og einhver fjárans rannsóknarblaðamaðurinn fann að hún hafði stundað sama leik. Þannig voru þessar systur, sem Bandaríkjamenn treystu betur en nánustu ættingjum sínum, staðnar að svindli sömu vikuna.

Þannig að ekki vil ég að við bræður lendum í svipuðum ógöngum og verð því að játa að enginn pistill barst, þannig að lesendur vita ekkert hvar við stöndum í Kárahnjúkum, skattahækkunum eða þenslu á þessum þriðjudegi. (meira næsta þriðjudag).

Benedikt Jóhannesson