Englar og djöflar

Ekki veit ég hvað gerir það að verkum að ekki hefur verið hægt að gera almennilega kvikmynd úr metsölubókum Dan Browns, Da Vinci lyklinum og Englum og djöflum. Reynsluleysi þeirra sem standa að kvikmyndunum er ekki til staðar eða léleg afrekaskrá. Í hverju rúmi er valinn maður og handritshöfundar þekktir fyrir gæða handrit, en allt kemur fyrir ekki, hvorug myndin nær að hefja sig til flugs og ef eitthvað er þá er Englar og djöflar verri kvikmynd heldur Da Vinci lykillinn.

Ef við lítum fram hjá því að Englar og djöflar er gerð eftir skáldsögu, þar sem kannski er að finna skýringar sem ekki eru fyrir hendi í myndinni, þá er ekki heil brú í sögunni. Óskiljanleg umfjöllun um andefni í upphafi myndarinnar sem gerir andefni óskiljanlegra en það er í rauninni, er aðeins byrjunin á fantasíu atburðarás sem hefur akkúrat engan trúverðugleika og var alveg óþarfi fyrir Páfagarð að vera að mótmæla myndinni, enginn maður með viti trúir því sem fram er borið. Ef við svo lítum til skáldsögunnar og teljum að þar hafi verið skýringar sem hefðu gert myndina trúverðugri þá erum við komnir að Hollywoodlausninni sem virðist oft heppnast þegar nægir peningar og miklir hæfileikar renna saman, það er að keyra á hasarinn á kostnað trúverðugleika, láta myndina renna í gegn á ofsahraða þannig að áhorfandinn hefur lítinn tíma til að hugsa fyrr en eftir að sýningu lýkur.

Segja má að þarna standi myndin nokkuð vel að vígi, atburðarásin er mjög hröð og spennandi er að fylgjast með öllum táknunum sem segja táknfræðingnum Robert Langdon (Tom Hanks) hvar hann á að leita fjögurra kardínála sem hefur verið rænt og nýtur hann aðstoðar lífræðingsins Vittoriu Vetra (Ayalet Zuret) sem komin er til Vatikansins til að tilkynna um stuld á andefninu sem á að nota til að sprengja Vatikanið í loft upp. Saman eru þau alfræðiorðabók í sögu Vatikansins.

Englar og djöflar er trúverðug að einu leyti. Mjög vel hefur tekist til með að byggja leikmyndina en bannað var að kvikmynda í Vatikaninu og hefði ég ekki vitað betur þá hefði vel verið hægt að sannfæra mig að hún væri tekin á söguslóðum. Leikarar eru einnig ágætir, Tom Hanks passar vel í hlutverk prófessorsins þó ég sjái hann ekki beint fyrir mér fara í sund klukkan 5 á hverjum morgni og taka sundsprett sem Michael Phelps hefði getað verið stoltur af. Stellan Starsgard, Armin Mueller-Stahl og Ewan McGregor sem eru í hlutverkum starfsmanna Vatikansins eru góðir en Vittoria Vetra er ekki sannfærandi, er eins og hún sé feimin við að vera í nálægð stórstjörnunnar Tom Hanks.

Þegar á heildina er litið er Englar og Djöflar alls ekki slæm skemmtun svo framarlega sem slökkt er á heilabúinu meðan á sýningu stendur. Í upphafi var því velt upp af hverju væri ekki hægt að gera góða kvikmynd eftir skáldsögum Dan Browns og kannski er svarið með Engla og Djöfla að skáldsagan er ekki nógu innhaldsrík til að hægt sé að gera góða kvikmynd án þess að gera miklar breytingar, sem ekki hefur verið gert.

Leikstjóri: Ron Howard. Handrit: David Koepp og Akiva Goldsman eftir skáldsögu Dan Browns. Kvikmyndataka: Salvatore Totino. Tónlist: Hans Zimmer. Leikarar: Tom Hanks, Vittoria Vetra, Stellan Starsgard, Armin Mueller-Stahl og Ewan McGregor 138 mín.

Hilmar Karlsson