Miðaldra blús (BJ)

Það var þungbúið á sunnudaginn og þegar ég fór út fór að rigna. Ég fór aftur inn og settist við píanóið og reyndi að spila blús. Meira að segja blúsinn gekk ekki vel. Engin truflun frá símanum sem oftast hefði verið gleðiefni, en þetta var sérstakur dagur. Þetta var nefnilega afmælisdagurinn minn. Oftast hafa afmælisdagarnir mínir verið líflegri en þessi. Ég hef ekki haft miklar áhyggjur af því að vera orðinn árinu eldri. En núna hélt ég ekki einu sinni afmælisveislu. Ef ég hefði verið í Ameríku hefði ég verið staddur einn í stórborg og heyrt Elvis Presley syngja Heartbreak Hotel í útvarpinu.

Áður en lesendur eyðileggja lyklaborðið í táraflóði er rétt að skýra málið. Ég hélt afmælisveislu. Bara litla og hún var daginn fyrir afmælið mitt. Ég ákvað að vera ábyrgur faðir og trufla ekki próflestur hjá syni mínum með hátíðahöldum. Satt að segja græddi ég meira að segja eitt ár. Mér fannst ég hafa orðið 54 ára eitt andartak, en svo mundi ég að síðast var ég 52 ára, þannig að 53 ár eru málið. Strax í plús.

Vikan var annars fín. Ég fór í 1. maí göngu í fyrsta sinn í mörg ár. Gekk reyndar ekki í niður Laugaveginn heldur upp á Reykjafell, Þverfell og Reykjaborg. Hvert fjall um 300 metrar á hæð. Með hæstu tindum í Mosfellssveit. Fín ganga en ég gleymdi skiltinu heima.

Helgi Hóseasson hafði ekki gleymt sínu skilti fremur en venjulega. Hann stóð á horninu á Langholtsvegi og Holtavegi með skilti sem á stóð 1. maí. Helgi skalf einsog lauf í vindi. Félagi minn kreppti hnefann til þess að sína samstöðu þegar við keyrðum framhjá, en Helgi sýndi engin viðbrögð. Líklega orðinn sjóndapur.

Daginn eftir var ég spenntur að sjá hvort hann væri með skilti sem á stæði 2. maí, en því var ekki að heilsa. Þá sat hann inni í strætóskýli í rigningunni með skiltið: Blóð, Búsi, Dóri, Davi.

Annars get ég ekki kvartað undan liðnu ári. Að vísu dó margt gott fólk en þannig er lífið. Ég ferðaðist víða, innan lands og utan, og lærði nokkra nýja píanóhljóma. Flestir sem næst mér standa voru hressir og kátir. Gef árinu ágætiseinkunn.

Vel á minnst. Píanóhljómar. Ég fór í píanópróf númer tvö á laugardaginn var. Í fyrra var prófið mikil þrekraun sem kostaði marga andvökunóttina og feikilega taugaveiklun. Núna ákvað ég að æfa mig lítið sjálfan prófdaginn og fór meira að segja í heimsókn til þess að halda mig frá píanóinu. Ég mætti á réttum tíma í prófið en sá sem á undan mér var spilaði mjög löng lög þannig að hann fór 10 mínútum fram yfir sinn tíma. Þar sem hver átti bara að hafa kortér hugði ég gott til glóðarinnar að nú væru bara fimm mínútur eftir af mínum tíma. Megninu af þessum fimm mínútum eyddi ég í að sannfæra kennarann og prófdómarann um að svona ætti þetta að vera. Allt kom fyrir ekki og ég fór í gegnum allt prógrammið.

Ég man ekkert sérstaklega mikið eftir þessu prófi. Það er örugglega til vitnis um að betur hafi gengið en í fyrra. Maður man nefnilega eftir öllum vitleysunum. Var að vísu tekinn upp í mínu slakasta lagi en ég lét það klárast án málalenginga. Byrjaði á rómantísku lagi, If you go away. Ég er nefnilega mellow gæi. Kennarinn hafði aldrei heyrt það áður og prófdómarinn ekki heyrt „þessa útsetningu“. Af því að lagið er mjög frægt dreg ég þá ályktun að „mín útsetning“ hafi ekki verið mjög lík laginu eins og á að spila það.

Síðasta lagið var Þórður sjóari. Af einhverjum ástæðum hef ég gaman af sjómannavölsum og þessi er með mörgum skemmtilegum og óvenjulegum hljómum. Ég held að það hafi gengið ágætlega, amk höfðu þau ekki orð á því að þau hefðu ekki heyrt lagið áður.

Skalarnir gengu ágætlega flestir. Í lokin átti ég að spila krómatískan skala en hann felst í því að spila allar nóturnar, bæði hvítu og svörtu. Það er erfiðara en það hljómar því að það þarf að spila þær í réttri röð. Þegar þau settu út að hann væri ekki kórréttur bjargaði ég mér með því að segja: „Æ, sögðuð þið krómatíski skalinn. Mér fannst þið segja rómantíski skalinn.“

Ég sem sé náði gula prófinu (þetta er svona leikskólakerfi hjá okkur, grænt, gult og rautt stig) og ætti þar með að vera kominn upp á efsta stig. Ástvaldur skólastjóri sá fram á að þar með myndi ég útskrifast næsta vor og ákvað að breyta skipulaginu þannig að héðan í frá verður próf eftir hvern áfanga. Og ekkert rautt próf. Þannig að endirinn er enn fjær hjá mér núna en áður en ég tók gula prófið.

Miðaldra maður. Tja. Ef ég er á miðjum aldri ætti ég að verða 106 ára. Það gæfi mér býsna marga áfanga enn í píanóinu. Litrófið dygði ekki til.

Benedikt Jóhannesson