Ballaðan af mér og Yoko (BJ)

xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /?

Þegar Smári vinur minn hringdi í mig og spurði hvort við ættum ekki að skella okkur á Plastic Ono Band tónleikana þá svaraði ég: „Nei, er það nokkuð.“ En þegar hann sagði:„Jú við förum,“ hlýddi ég náttúrlega. Samt verð ég að segja að yfirleitt fannst mér nærvera Yoko á plötum eiginmanns síns frekar til lýta.

Hún syngur ekki neitt sérstaklega vel og lögin hennar eru ekki gullfalleg. Þó eru ekki endilega ljót, en flestir blikna auðvitað við hliðina á Lennon. Síðasta platan þeirra, Double fantasy, varð ekki betri með því að blanda lögum þeirra saman.

Hvers vegna vill Yoko halda upp á afmæli Lennons á Íslandi? Ég verð að játa að þessi spurning flaug um hugann þegar tónleikar Plastic Ono Band hljómsveitarinnar voru að byrja. Svo datt mér í hug að margir Íslendingar velja að halda upp á stórafmæli í útlöndum. Er þá ekki eðlilegt að útlendingar haldi upp á stórafmæli á Íslandi?

Þó að ég sé gallharður Lennon-aðdáandi verð ég að viðurkenna að Paul hefur samið nokkur þolanleg lög eftir að þeir hættu saman. Ég sá það á Netinu að lög Pauls eruléttari, meira grípandiog einfaldari, en Lennon samdi innihaldsrík og áhugaverð lög. Sem sé: Þeir sem finnst Lennon betri eru miklu gáfaðri en hinir. Ef einhver leyfir sér að segja að þeir séu báðir góðir er sá hinn sami augljóslega miðjumoðari sem hvorugur hópurinn talar við.

Okkur tókst að klófesta miða þessar tíu mínútur sem þeir voru að seljast. Ég get ekki sagt að ég hafi beðið með óþreyju eftir tónleikunum. Dagana á undan heyrði maður hins vegar Imagine spilað með vaxandi tíðni í útvarpinu þannig að það fór ekki milli mála að styttist í afmælið. Loks var komið að því að Imagine var spilað samfellt, með lítils háttar kynningum á milli (Nú spilum við lag eftir afmælisbarn dagsins, Næst er titillag plötunnar Imagine, og svo frv.) Ungt fólk heldur eflaust að Lennon hafi bara samið eitt lag, sé svonefnt one hit wonder. A.m.k. vita starfsmenn útvarpsstöðva ekki betur heyrist mér.

Dagurinn var runninn upp: Níundi október 2010. Við fórum í okkar fínasta púss og mættum á svæðið. Atburðurinn byrjaði nákvæmlega hálf tíu eins og lofað hafði verið. Við innganginn fengu allir Onochord friðarljós. Hafi það farið framhjá einhverjum við vígslu friðarsúlunnar er rétt að skýra hvernig það virkar. Maður ýtir á takka til þess að ljósið blikki og segir um leið I love you, svo oft að allir í kringum þig eru orðnir vandræðalegir á svipinn. Ég hlakkaði mikið til að nota það.

Strax í upphafi var ljóst að þessi atburður fjallaði um Yoko en ekki John. Hann byrjaði á stiklum úr lífi hennar (þar sem John brá reyndar fyrir). Svo voru sýnd myndbrot úr verkum Yokoar. Þau byggðust mikið á nekt. Boðskapurinn var hins vegar svo djúpur að ég veit ekki einu sinni hvort hörðustu Lennon dýrkendur skildu hann. Þetta gekk út á flugu sem skreið eftir nöktum kvenlíkama. Þó aldrei andlitinu, þannig að við vitum ekki hvort þetta var Yoko. Þetta var að minnsta kosti örugglega ekki John.

Næst las gamla konan upp ljóð. Hún er sjötíu og sjö ára gömul og hreyfði sig að slíku fjöri yfir gólfið að helst minnti á Mick Jagger. Reyndar ekki meðan hún las upp ljóðið: It happened. Mér fannst boðskapurinn skýr: Það er sama hversu illa okkur líkar það þá var Lennon skotinn til bana og það verður ekki aftur tekið. Mig grunar nefnilega að mjög margir hafi helst viljað að hljómsveitin tæki gömul Bítlalög, eða í það minnsta lög með gamla Plastic Ono Band: Instant Karma, Power to the People, Working Class Hero. Sean hljómar örugglega nógu líkt pabba sínum til þess að öllum hefði fundist þeir komnir til himna undir flutningnum.

Vel á minnst. Finnst engum það skrítið nema mér að þrjátíu og fimm ára gamall maður nenni að þvælast stöðugt um heiminn með nær áttræðri móður sinni? Hvað þá að vera í hjómsveit með henni. Líklega er þetta mjög sætt, en ...

Yoko fór svo í gegnum fjölmörg lög sem ég reikna með að séu flest eftir hana. Hún hefur engu gleymt af sínum raddbandaæfingum og röddin var ótrúlega sterk. Það er óhætt að segja að lög hennar séu ekki við allra hæfi. Þau eru ekki miklar melódíur. Þetta var örugglega veisla fyrir aðdáendur hennar.

Þegar Yoko fór að sveifla friðarljósinu hnippti ég í Vigdísi og sagði henni að nú væri fjörið að byrja. Þegar hún varð sein til svars, spurði ég hvort hún væri sofnuð. Hún svaraði því ekki heldur. Ég held að hún verði ekki með marga tónleika á síðkvöldum eftir sjötugt.

Margir hafa talað um hversu snjall tónlistarmaður Sean Lennon sé. Mér er ómögulegt að dæma um það eftir þessa tónleika. Hann er greinilega liðtækur, en snilldartöktum var haldið til hlés. Hann var með kúluhatt.

Yoko reyndi að mynda stemmningu með því að fá fólk til þess að dilla sér og veifa höndum. Það gekk illa. Svo áttum við að blikka með friðarljósinu, en af því að hún var ekki með sitt, gekk okkur illa að skilja hana. Ekki má gleyma því að áhorfendur voru flestir á sextugsaldri og uppúr. Yngsti maðurinn í salnum var borgarstjórinn sem er farinn að nálgast fimmtugt (þ.e. fyrir utan afmælisbarnið Sean sem varð 35 ára).

Í lokin kom svo að því sem allir biðu eftir. Heimsfrægt fólk steig á sviðið (ég þekkti bara Ringo og Jón Gnarr) og allir sungu saman: Give Peace a Chance. Deginum var reddað hjá Lennon fríkum.

Mér fannst þessir tónleikar sýna að Yoko er hugrökk og sjálfsörugg kona. Í stað þess að leggjast í væmna Lennon dýrkun þá hélt hún sér á lofti. Það hefði sjálfsagt ekki verið þurr hvarmur ef þau hefðu endað með Beautiful Boy til heiðurs afmælisbarninu, en mér verður satt að segja flökurt við tilhugsunina. Ég hugsa með þakklæti til Yokoar fyrir að hafa hlíft okkur við enn einni spilun á Imagine.

Benedikt Jóhannesson