Crazy Heart

Það er að bera í bakkafullan lækinn að ausa lofi á Jeff Bridges fyrir leik sinn í Crazy Heart, en staðreyndin er að án hans væri Crazy Heart ekki sú gæðamynd og raunin er. Bridges er sálin og hjartað í myndinni og þó að Maggie Gyllenhaal veiti honum verðugan mótleik og hefur sjaldan verið betri þá er leikur og nærvera Jeff Bridges svo yfirþyrmandi að allt annað hverfur. Það er ekki aðeins að leikur hans í hlutverki hins útbrunna og drykkfellda sveitasöngvara, Bad Blake sé sannfærandi lýsing á manni sem hefur brennt allar brýr að baki, heldur er söngur Bridges í takt við leikinn og er strigabassaröddin jafn hrífandi og innlifun hans í líf söngvarans, auk þess er hann fínn gítarleikari.

Myndin hefst þegar Blake kemur, einn á ferð, í enn eitt krummskuðið þar sem hann á að syngja í keilusal. Niðurlægingin er algjör og kvöldið endar eins og vanalega með því að hann er blindfullur og endar í rúminu hjá einhverri miðaldra konu sem þykir í frásögur færandi að hafa sofið hjá hinum fræga Bad Blake. Leiðin liggur næsta dag til Santa Fe þar sem breyting verður á lífi hans. Breytingin er ungri blaðakonu, Jane, að þakka en hún hefur í gegnum frænda sinn sem er píanóleikari fengið viðtal við Blake. Jane er algjör andstæða við Blake, einstæð móðir sem hefur verið óheppin í lífinu en hefur ennþá trú á mannskeppnunni þó karlmennirnir í lífi hennar hafi ekki reynst henni vel. Eitthvað í fari Blake snertir við henni og Blake finnur í henni og syni hennar vonarneista sem hann hafði lengi þráð. En það er eins og að kenna gömlum hundi að sitja að fá Blake til að hætta að drekka og það er ekki fyrr en of seint sem hann uppgötvar að meðan hann drekkur þá verður aldrei breyting á lífi hans.

Crazy Heart er ekki frumleg eða efnismikil kvikmynd. Yfirleitt er fyrirsjáanlegt hvert sagan er að leiða okkur og hún er ekki merkileg, en handritið er vel skrifað og inn á milli leynast perlur eins og í einu besta atriði myndarinnar þegar Jane er að taka fyrsta viðtalið við Blake í subbulegu mótelherbergi, þarna á sér stað mjög vel skrifað samtal sem hreyfir við öllum og er í raun undirstaðan í framvindu sögunnar. Þetta atriði ásamt mörgum öðrum gera útslagið og breiða yfir einfaldar klisjulausnir.

Hvað varðar sönginn þá er hvert söngatriðið af öðru betra og vert að minnast á þátt Colin Farrells í því sambandi en hann leikur Tommy, fyrrum hljómsveitarmeðlim Blakes sem orðin er stórstjarna. Hann gleymir ekki fyrirmynd sinni og reynist bjargvættur. Blake á að vísu erfitt með að sætta sig við að vera aðeins í upphitun en einlægur vilji Tommys að koma til bjargar hefur betur og atriðið þegar þeir hittast á bílaplaninu og reyna að ná sambandi hvor við annan er sannfærandi, þeir hnýta í hvorn annan og maður sér og veit að Blake langar til að verða reiður yfir mismunandi gengi þeirra en lætur staðar numið.

Það er þessi einstaka innsýn í persónuna sem Jeff Bridges deilir svo vel með áhorfandanum. Við vitum alltaf hvernig honum líður, meira að segja betur en hann sjálfur, þar sem hann er meira og minna undir áhrifum áfengis. Blake á erfitt með að kenna sjálfum sér um hvernig glæsilegur ferill fór í hundana en veit ekkert hverjum öðrum hann á að kenna um. Magnaður leikur og magnaður leikari.

Leikstjóri: Scott Cooper. Handrit: Scott Cooper eftir skáldsögu Thomas Cobb. Kvikmyndataka: Barry Markowitz. Tónlist: Stephen Bruton og T-Bone Burnett. Leikarar: Jeff Bridges, Maggie Gyllenhaal, Colin Farrell og Robert Fuvall. 104 mín.

Hilmar Karlsson