Fjarstýringar: Er ekki auðveldara bara að standa upp? / 10/2005

Í hinu dæmigerða íslenska sjónvarpsherbergi eru að öllu jöfnu fjöldinn allur af græjum. Til að auka okkur leti, fylgir hverri einustu græju fjarstýring. Það mætti þó halda að Lýðheilsustöð væri með í ráðum við hönnun fjarstýringanna, því oft er hreinlega auðveldara að standa bara upp.

Engin þessara fjarstýringa lítur eins út. Það er ekki hægt að stóla á að hækka/lækka hnappurinn sé eins eða á svipuðum stað. Og meðalfjarstýring er ekki með færri en 30 hnappa. Til að horfa á mynd þarf maður að grípa í að minnsta kosti 3 fjarstýringar (sjónvarpið, dvd/vídeótækið og heimabíóið) = 100 hnappar! Af hverju þarf þetta að vera svona flókið?

Þetta var ekki svona flókið hér áður fyrr. Þá var bara ein fjarstýring fyrir sjónvarpið. Hún var tengd með snúru við tækið sjálft. Reyndar var það ekki alltof snjallt, fólk datt um snúruna og snúran takmarkaði hvar maður sat fyrir framan sjónvarpið. Þá var fundin upp aðferð til að nota ljósmerki til að koma boðum til tækisins. Upphaflega var þetta bara venjulegt ljósmerki sem þýddi að ef ský dró frá sólu þá túlkaði tækið það sem merki til sín og skipti um stöð. Þegar framleiðendur duttu niður á infrarauða ljósmerkið voru þeir komnir með lausn sem dugði. Þetta þýðir líka að allar fjarstýringar og öll tæki nota sömu tækni til samskipta og þess vegna kom upp afar einföld hugmynd að lausn við ört stækkandi fjarstýringavandamálinu; að sameina allar þessar fjarstýringar í eina. Hanna eina alhliða fjarstýringu.

Þessi hugmynd er meira en 10 ára gömul og hún hefur enn ekki verið útfærð svo að vel fari. Í veftímaritinu Wired er þessa dagana fjallað um flottustu tæknijólagjafirnar 2005. Þar er stungið upp á alhliða fjarstýringu fyrir heimilin og tilteknar þrjár tegundir. Þetta er hátækni frá stórum framleiðendum sem hafa í alvöru lagt sig fram um að leysa þetta vandamál. Ein þessara fjarstýringa fær einkunnina „martröð“. Í meira en 10 ár hafa sem sagt helstu tæknifyrirtæki heims reynt að hanna fjarstýringu sem sameinar allar fjarstýringar heimilisins og niðurstaðan hjá þeim er ennþá á martraðarstiginu. Þetta getur ekki verði svona flókið!

Hvert er vandamálið?

Vandamálið er að með þessum tækjum er hægt að gera svo ótal margt. Og við ætlumst til þess að hægt sé að búa til fjarstýringu sem getur gert allt það sama og hinar fjarstýringarnar samanlagt OG að hún fari vel í lófa. Niðurstaðan hlýtur að

vera ógrynni af örsmáum hnöppum á lófastóru yfirborði. Og til að spara pláss er óumflýjanlegt að nota hami (sjá umfjöllun um mismunandi hami í 100. tölublaði Tölvuheims). Til að einfalda málið er græjuflóran orðin svo mikil að ætlast er til að notandinn forriti fjarstýringuna til að hún nýtist best nákvæmlega þeim græjum sem hann er með fyrir framan sig.

Vandinn hér er að hönnuðirnir eru að reyna að sameina allar fjarstýringarnar. Þeir taka allar aðgerðir sem þær geta leyst og setja þær inn í alhliða fjarstýringuna á sama hátt og þær eru á upprunalegu fjarstýringunni. Þeir eru að horfa á græjurnar en ekki hvað notandinn er að gera. Til að horfa á mynd þarf því að fara í 3 hami (sjónvarp, dvd/myndband og heimabíó). Notkunin var ekki einfölduð um eitt skref! Til þess að þetta gangi upp verður hönnuðurinn að gleyma því hverju er verið er að reyna að skipta út og skilja hvað það er sem notandinn vill gera. Horfa á mynd, horfa á sjónvarpið, taka upp og svo framvegis. Notandanum er alveg sama hve mörg tæki koma við sögu.

Hugmyndin með alhliða fjarstýringu er góð. En útfærslan þarf að ganga upp. Lykillinn að því er að vita til hvers notandinn notar allar græjurnar í sjónvarpsherberginu. Ekki hvaða græjur hann er að nota. Þegar maður er að horfa á mynd er maður ekki að nota vídeótækið, sjónvarpið og heimabíóið. Maður er að horfa á mynd.