Samfylkingin eins og meðvirkur maki (JGH)

Betra er seint en aldrei. Samtök atvinnulífsins funduðu á dögunum og komust að því að ríkisstjórnin væri helsta hindrunin við uppbyggingu atvinnulífsins. Þetta hefur hins vegar verið mat flestra stjórnenda fyrirtækja í tvö ár sem hafa verið ósparir við að halda þessu fram. Á fundinum sagði Margrét Kristmannsdóttir, formaður SVÞ og varaþingmaður Samfylkingar, að Samfylkingin væri eins og „meðvirkur maki í ofbeldishjónabandi“.

Það eru býsna stór orð að lýsa lífinu á ríkisstjórnarheimilinu sem ofbeldishjónabandi og að ráðherrar Vinstri grænna beiti ráðherra Samfylkingarinnar ofbeldi þegar kemur að atvinnuppbyggingu í landinu.

Það eru ásakanir á báða bóga.

Vinstri grænir telja að Samfylkingin valti yfir þá í hverju málinu af öðru og þeir eru ekki búnir að gleyma því þegar hún niðurlægði þá með því að lýsa þeim sem köttum sem þyrfti að smala saman til að ná þingmeirihluta.

Vandinn við þessa ríkisstjórn er sá að hjónabandssáttmálin er á veikum grunni. Þessi hjón eru gjörólík og eiga sáralítið sameiginlegt. Hatrið á Sjálftæðisflokknum er hins vegar límið í hjónabandinu.

Það veit ekki á gott ef hatur á þriðja aðila er það sem sameinar fólk en ekki ást á hvort öðru.

Samfylking leggur höfuðáherslu á aðild að ESB en Vinstri grænir voru fyrir síðustu kosningar harðasti andstæðingur aðildar en gáfu andstöðu sína eftir í ríkisstjórnarsáttmálanum og söguðust hlynntir því að sækja um og sjá hvað væri í boði.

Þeir voru sammála því að sækja um en samt mjög á móti því að sækja um. Það er vitað mál að svona hugsun gengur ekki upp.

ESB-málið hefur þvælst fyrir ríkisstjórninni og skapað illdeilur á stjórnarheimilinu.

Vinstri grænir segja að þetta séu aðlögunarviðræður en ekki umsókn og Jón Bjarnason hefur neitað að yfirfæra reglugerðir ESB inn í sitt ráðuneyti á þeim forsendum að Alþingi hefði samþykkt umsókn en ekki aðlögun.

Jón Bjarnason er örugglega óvinsælasti ráðherra Vinstri grænna í augum Samfylkingarfólks.

Hvaða skoðun sem fólk hefur á aðildinni að ESB þá blasir við að þetta mál hefur eitrað andrúmsloftið innan ríkisstjórnarinnar og klofið hana – og var samlyndi þessara hjóna ekki mikið fyrir.

Ríkisstjórninn var mynduð utan um hatur enda bera verk hennar þess merki. Í hverju málinu af öðru eru hótanir undirtónninn.

Það hefur verið rauður þráður í efnahagsstefnu stjórnarinnar að veikja rekstrarskilyrði mikilvægustu atvinnuvega þjóðarinnar; sjávarútvegs og stóriðjunnar.

Það hefur verið sérstakt kappsmál hjá Jóhönnu Siguðardóttur forsætisráðherra að ráðast á sjávarútvegsfyrirtæki landsins og bera kvótafrumvörpin þess merki. Það er sífellt neikvætt umtal í garð sjávarútvegs og stóriðju af hálfu stjórnvalda.

Ríkisstjórnin hefur valið þá leið að hækka skatta á fólk og fyrirtæki í mestu kreppu Íslandssögunnar. Stjórnvöld telja að hækkun skatta sé vegurinn að auknum hagvexti.

Allir aðrir sjá að aukin skattheimta dregur úr fjárfestingu, vinnuvilja fólks og framtakssemi fyrirtækja; minnkar að lokum sjálfan skattstofninn.

Hvaða fyrirtæki hefur áhuga á að bæta við sig fólki í vinnu ef skattar eins og atvinnutryggingagjöld eru hækkuð og miklu dýrara er að ráða fólk? Frekar segja þau fólki upp en að bæta vinnuafli við sig undir þessum kringumstæðum.

Gjaldeyrishöftin hafa þvælst fyrir uppbyggingu atvinnulífsins. Þau voru eflaust nauðsynleg fyrstu mánuðina eftir hrun. Ríkisstjórnin hefur hins vegar sett í lög að þau verði til ársins 2015 en stefnir að því að afnema þau árið 2013.

Það hefur mikill tími og þrek farið í hatur í stað uppbyggingar hjá þessari ríkisstjórn.

Kvótafrumvörpin, HS Orku klúðrið, svikinn stöðugleikastáttmáli, andúð gegn orkuframkvæmdum, vanvirðing í garð hæstaréttar vegna stjórnlagaþings, ákæran á hendur Geir Haarde og áfram mætti telja.

Þegar skrifað var undir nýja kjarasamninga – arfavitlausa að mínu mati – þá lofuðu Jóhanna og Steingrímur að ekki yrði stuggað við sjávarútveginum. En það var strax svikið.

Það er ekki stjórnvalda að byggja upp atvinnulíf með beinum inngripum heldur skapa umgjörð sem hvetur alla til dáða og framkvæmda. Stjórnin hefur höggvið í þessa umgjörð atvinnulífsins og gert illt verra – það heitir að þvælast fyrir atvinnulífinu við uppbygginguna.

Þegar við bætist að varaþingmaður Samfylkingar segir að Samfylkingin sé eins og „meðvirkur maki í ofbeldishjónabandi“ þá styttist líklega í að hringt verði í prest og giftahringarnir verði teknir niður.

Jón G. Hauksson

[email protected]