Kæra dagbók (BJ)

Vegna fjölda áskorana hef ég nú ákveðið að setja dagbækur mínar á netið. Ég veit að fólk hefur ekki gaman af að lesa gamalt drasl og byrja á nokkrum nýlegum færslum.

Laugardagur 16. ágúst. Hitti Davíð á Austurvelli. Hann spurði mig hvort Matthías væri endanlega búinn að tapa glórunni. „Helvítis karlinn birtir allt sem maður segir við hann. En meðan maður þurfti á honum að halda birti hann ekki múkk. Ekki eitt einasta orð. Jón Baldvin mátti hins vegar ekki ropa án þess að um það kæmi heilsíðugrein í Moggann.“

Svo sýndi hann mér yfirlit um skuldir nokkurra fjölmiðlamanna. Það var allt með miklum ólíkindum. Mér sýndist þetta vera eins og Bjöggi og Kjartan höfðu áður sýnt mér, svo langt sem það náði.

Fékk mér pulsu og kók á Bæjarins bestu. Langbestu pulsur bæjarins. Leyndarmálið er það að þeir setja súputeninga í pottinn. Kókið er hins vegar vont. Uppskriftin er svolítið moj og ekki eins grípandi og hún var þegar þeir buðu upp á kókaín.

Átti fund með Jóni Ásgeiri og Pálma um kvöldið. Kláruðum Northern travel dílinn og ég samþykkti að Almar kæmi aftur inn í Sterling. Skellti mér svo á B5 og hitti nokkra vini og keyrði svo heim klukkan tvö.

Sunnudagur 17. ágúst. Fékk símtal frá ÓRG. Tók það upp og birti orðrétt.

ÓRG: Nú er sögulegur viðburður. Ísland er að keppa í fyrsta sinn á ólympíuleikum og ...

bj: Nei, Íslendingar hafa margoft keppt á leikunum. Ég held að það séu 100 ár síðan þeir fóru þangað fyrst.

ÓRG: Nú, það hefur farið framhjá mér. En við erum að keppa í fyrsta sinn í handbolta að minnsta kosti.

bj: Nei. Við höfum oft keppt í handbolta á stórmótum og sér í lagi á ólympíuleikum.

ÓRG: Örnólfur hefur ekkert sagt mér af þessu. En við höfum að minnsta kosti aldrei unnið leik.

bj: Jú, jú. Oft.

ÓRG: Ég var viss um að þetta væru fyrstu ólympíuleikarnir. Ég hef aldrei farið á ólympíuleika áður.

(Rödd í bakgrunni) Ólympics eru mestasta keppni í heimur.

ÓRG: Mig langar til þess að taka Dorit með. Heldur þú að hún gæti orðið nuddari í liðinu? Þá losna ég við að borga fyrir hana. Við förum nefnilega ekki í einkaþotu út. Kannski hitti ég Abramovits í Kína og hann reddar heimferðinni.

bj: Leave it to me Óli. Alþýðufólk slær ekki hendinni á móti konunglegu nuddi. Bæó.

ÓRG: Nei Jón bæjó fer ekki með í þetta sinn.

Mánudagur 18. ágúst. Fékk tölvupóst frá Mel B. Var næstum búinn að gleyma henni eftir allan þennan tíma. Hún segist vera búin að vinna faðernismálið gegn Eddy Murphy, en hann borgar ekki nóg meðlög og nú vill hún að Fjölnir og ég förum líka í próf út af faðerninu. Hugmynd sem hún fékk þegar hún fór á sing-along sýningu á Mamma mia!

Bömmer.

Þriðjudagur 19. ágúst Ég er að velta því fyrir mér hvað gerðist ef Jesús Kristur færi aftur að spássera á jörðinni. Hvað ætli hann hefði mikil völd? Kannski væri hann fyrst og fremst áhrifavaldur. Er það eðlilegt að maður af hans kalíberi spili sóló? Hann hefði verið miklu sterkari sem teymi. Tökum til dæmis Styrmi og Matthías. Þeir voru miklu sterkari saman en hvor um sig. Það sá maður eftir að Matthías hætti. Mogginn hreinlega koðnaði niður undan einhverjum fríbleðli.

En Jesús hafði líklega fyrst og fremst réttu samböndin. En hvað hjálpaði það honum þegar á reyndi? Hann hefur örugglega ekki verið jafnvel tengdur og S&M.

Miðvikudagur 20. ágúst. Annað símtal frá ÓRG.

ÓRG: Þjóðin hefur nú orðið vitni að stórkostlegum viðburði þegar forsetinn, sjálfur forseti lýðveldisins hefur horft á heilan leik, heilan handknattleiksleik, þar sem fulltrúar þjóðarinnar hafa fengið að spila í viðurvist æðsta manns lýðveldisins. Er ekki rétt að þessu verði slegið upp sem frétt. Stórfrétt í fjölmiðlum lýðveldisins. Leikmenn voru svo uppnumdir af því að hafa fengið að leika fyrir forsetann að þeir fögnuðu ákaflega í leikslok.

bj: Ég held að það hafi mest verið vegna þess að þeir unnu leikinn.

ÓRG: Hvað segirðu? Unnu leikinn. Það er útilokað. Við kepptum við Pólverja sem áttu að vinna. Ég var búinn að segja fyrir leikinn að menn ættu ekki að gera sér vonir um að vinna. Það væri nóg að fá að keppa á ólympíuleikum í fyrsta sinn og spila fyrir forseta lýðveldisins.

bj: Þeir hafa reyndar oft áður leikið á ólympíuleikum eins og ég sagði þér um daginn.

ÓRG: Það er rétt, ég man það núna. En það var ekki eins því að æðsti maður lýðveldisins var ekki að horfa á.

(Rödd í bakgrunni) Óli, þú ert æstasti maður lýðveldisins.

bj: Þú ert klár á að liðið er komið í undanúrslit.

ÓRG: Þetta er stórkostlegur viðburður. Í fyrsta sinn í undanúrslit að viðstöddum sjálfum konungi ...

bj: Þeir voru líka í undanúrslitum 1992.

ÓRG: ... lýðveldisins. Lengra ná menn ekki.

ÓRG: Annars hitti ég Hua Gua Fong forseta í gær. Hann var orðlaus af því að fá að hitta mig.

bj: Hua er dauður.

ÓRG: Mér fannst hann líka svolítið kuldalegur.

Fimmtudagur 21. ágúst. Fór í stólaleik í Ráðhúsinu. Samfylkingin og VG sameinuðust um mótmæli og það gekk flott. Þegar mest var voru örugglega hátt í fimmtán.

Dagur bauð mér sæti í nefnd ef ég segði mig úr flokknum. Tveimur nefndum ef ég héldi áfram í flokknum en lýsti andstöðu við meirihlutann.

Dagur er svo heiðarlegur stjórnmálamaður. Það eru ekki klækirnir hjá honum. Kannski ég ætti að bjóða honum í veiðitúr með mér og Guðmundi Þórodds. Hringi í Jóa og spyr hvaða leyfi hann eigi. Dagur er flottur. Hann er sko f***ing borgarstjóri.

Föstudagur 22. ágúst. Enginn friður fyrir ÓRG. Ef Ástþór hefði unnið hefði þó verið friður 2000.

ÓRG: Þegar ég leit yfir íþróttaheiminn af verðlaunapallinum eftir sigur okkar hjóna í leiknum í morgun hugsaði ég með mér, hver hefði trúað því að þessi drengur, þessi drengur frá Ísafirði, þessi ungi, bráðgreindi, doktor frá Ísafirði ætti eftir að standa á verðlaunapalli, og taka við gullinu, verðlaunapalli í stærsta ríki heims, stærsta alþýðulýðveldi í heimi, þar sem ...

(rödd í bakgrunni): Íslandi er stórasta land í heimi.

bj: Keppnin er ekki búin.

ÓRG: Hvað áttu við? Ég fór í hnúaknús við Sigfús og hann sagði að við hefðum unnið.

bj: Það er einn leikur eftir.

ÓRG: Ég er klökkur yfir viðbrögðum þjóðarinnar. Heyrðirðu hvað þulurinn sagði?

bj: Umm ...

ÓRG: Hann sagði: Guð blessi móður Óla. Hugsaðu þér það.

bj: Ahh ...

ÓRG: Ég vil að þjóðin haldi hátíð. Ég vil að þjóðin vaki eftir því að ég komi næst fram. Og veistu hvað ég vil að hátíðin heiti?

bj: Ooh ...

ÓRG: Ólafsvaka. Rétt eins og hátíðin sem frændur okkar Færeyingar hafa haldið árlega síðan ég var kosinn forseti árið 1996.

(rödd í bakgrunni): Ég vera Óla pía.

Svo hringdi Óli Stef. „Plíng, dong, Karma, swíng, Ödipus, Leó, spojojoj, dammalídí, Morfeus, Evrídís.“

bj: Ha?

Laugardagur 23. ágúst. Velti fyrir mér trúnaði við viðmælendur. Auðvitað segir fólk mér margt vegna þess að það veit að ég er ritstjóri. Og auðvitað myndi ég aldrei segja frá neinum leyndarmálum í Vísbendingu eða Skýjum. Menn geta líka treyst því að ég hleyp ekki út og set þeirra einkamál á torg.

En Netið er auðvitað allt annað mál. Enginn getur ætlast til trúnaðar gagnvart Netinu. Það væri svipað og ímynda sér að menn geti falið leyndarmál fyrir Guði. Eða Matthíasi sjálfum.

Sunnudagur 24. ágúst. Vaknaði klukka hálf ellefu. Fínn dagur. Er í góðu jafnvægi. Ákvað að hringja í Óla Ragga.

„Í augnablikinu næst ekki í símann.“

Benedikt Jóhannesson

Heimasíða mín