Mamma er vinur minn (BJ)

Menningarnóttin er komin og farin. Við Vigdís fórum á tónleika hjá eldri syni okkar og vinum hans í Sláturhúsinu. Tónleikarnir voru reyndar ekki í sláturhúsi heldur í Kaffi Haítí sem er lítið kaffihús í bláu húsunum niðri við höfn, rétt aftan við hamborgarabúlluna svo maður tali mál sem lesendur skilja.

Sláturhúsið heitir reyndar Sláturfélagið, en það passaði ekki jafnvel inn í byrjunina, er hópur ungs fólks sem segir af sér sögur í frumsömdum tónum og ljóðum. Sonurinn hafði reynt að halda stað og stund leyndu, þannig að þegar okkur hafði borist njósn af staðnum frá tíðindamanni okkar í Öxarfirði þurfum við að setjast inn á kaffið klukkan fjögur og sitja sem fastast.

Prógrammið var nýbúið þegar við mættum en það var von á þeim aftur seinna, en enginn vissi hvenær. Bjór- og hvítvínssala tók kipp við nærveru okkar hjóna, þó að við þyrftum taka okkur stutt hlé til þess að sinna öðrum samkvæmum víða um bæinn.

Af tilviljun var þeim skyldustörfum lokið rétt fyrir klukkan níu og við röltum aftur inn á Kaffi Haítí. Þar sat trúbadorahópurinn og beið þess að fá að byrja. Við strunsuðum inn og þóttumst engan þekkja, bæði til þess að enginn sæi að drengurinn ætti svona aldraða foreldra og eins hins að eftir öll hvítvínsglösin vorum við ekki alveg viss um hvers vegna við vorum þarna.

Ef einhverjir foreldrar lesa þetta hef ég eitt ráð: Ef börnin ykkar eru með tónleika hugsið ykkur tvisvar um áður en þið farið að hlusta á þau. Ég verð þó að taka það fram að í Sláturfélaginu eru engir vitleysingar eins og Lady Gaga eða Amy Winehouse (hún er ekki í neinum hópi þessa dagana), heldur siðprúðir verkfræðingar og stjórnlagaráðsmenn.

Nei, ástæðan fyrir því að það getur verið hættulegt að hlusta á börnin sín er að maður getur komist að ýmsu sem best er að foreldrar viti ekki. Ég fór til dæmis ekki að skrifa fyrr en foreldrar mínir voru dánir.

Ég pantaði enn eitt hvítvínsglas og kaffi fyrir Vigdísi. Fannst það vissara. Svo fengum við hvort sína pönnukökuna. Meðan ég beið eftir kaffinu gekk Vigdís milli borða og fann að lokum sæti á móti konu sem sat ein. Það fannst mér ekki góður kostur því að þá vantaði stól fyrir mig. En svo sá ég að hún náði undir sig hálfu fjögra manna borði og var komin í hrókasamræður þegar ég kom færandi hendi.

Borðfélagar okkar reyndust vera Dóra sem búið hefur hálfa öld í Ameríku og bróðir hennar. Við spjölluðum margt við hana meðan hljóðkerfið var stillt.

Loks var allt tilbúið og sonurinn hóf upp raust sína. Það má reyndar skjóta því inn í að ég var spurður að því um daginn hvort hann væri ekki sonur mágkonu minnar. Ég sagðist vita fyrir víst að hann væri sonur minn, en hefði aldrei verið klár á móðerninu.

En fullorðin börn eiga sér sem sé sjálfstætt tilfinningalíf. Þarna komst ég að því að hann hafði hugsað sér að gleðja foreldrana fyrir tveimur árum og ná sér í eigulega kærustu, hafði meira að byggt upp langtímaplan. Fyrsti fasinn var að kaupa sér gítar. Næst samdi hann lag og ljóð um stúlkuna og sendi henni það loks á Facebook.

Stúlkan er ekki af verri endanum, Ásdís Rán sýningarstúlka og vinsælt ljósmyndamódel austur við Svartahaf. Ekki það að ég hafi séð myndir af henni, en margir vinir mínir sem hafa meiri áhuga á ljósmyndum en ég segja mér að þetta sé myndarstúlka.

Ég fullyrði það að þetta hugljúfa lag hefði brætt hjarta hverrar meðalstúlku úr Tungunum, en Ásdís Rán ber nafnið Ísdrottningin með rentu og bráðnaði ekki.

Næst reyndi hann að skýra hvers vegna hann væri ekki jafnsæll og töff og aðrir með því að fjalla um vinkonu sína sígarettuna, sem hann þekkir aðeins af afspurn. Hann lýsti nautninni svo vel að ég var ekki í rónni fyrr en ég hafði fengið mér reyk og er núna langt kominn með fyrsta kartonið. Á svosem ekki langt að sækja nautnina, mamma reykti hátt í þrjá pakka á dag enda var hún mjög svöl.

Loks sagði hann frá vinaleysi sínu í Granada á Spáni í ballöðu þar sem kom fram að hann ætti ekki nema 2-3 vini „og þá er mamma talin með.“

Það var ekki þurr hvarmur í salnum þegar lagið var búið. Nema hjá kaffihúseigandanum sem skilur ekki íslensku.

Þetta var mjög hugljúft og þess vegna bið ég alla þá sem lesa pistilinn til loka að segja drengnum ekki frá því sem ég segi núna.

Vigdís ákvað fyrir nokkrum árum að fara á Facebook til þess að njósna um börnin sín. Eftir tvo daga var hún búin að tengjast öllum sem hún þekkti vel og fannst svaka gaman. Það opnaðist fyrir henni nýr heimur og hún gat lesið um að hún væri að verða amma.

Tveimur morgnum seinna vaknaði ég hress og kátur að venju, en sá að Vigdís var með þykka bauga undir augum. Henni hafði ekki komið blundur á brá.

„Ég get þetta ekki lengur,“ sagði hún.

Ég verð að játa að ég er svo sjálfsöruggur að það fór ekki um mig, heldur spurði einfaldlega hvað hún gæti ekki. Hún var örugglega ekki orðin þreytt á því að slá garðinn eða vökva blómin.

„Það vilja allir vera vinir mínir,“ sagði hún. Ég horfði á hana með hluttekningu. Það var svo sannarlega áhyggjuefni.

Svo sagði hún mér af Facebook-raunum sínum. Hún gat ekki hugsað sér að neita neinum um að verða vinur sinn. Svo taldi hún upp alls konar fólk sem hafði sent henni vinarbeiðni.

Þá skyldi ég hana loksins.

„Ég verð að hætta. Það er alveg sama þó að ég geri ekki neitt, þá fæ ég ítrekun á beiðninni.“ Þetta var greinilega ekkert grín. Þar og þá ákváðum við að hún lokaði aftur Facebook-síðunni sinni.

Við höfðum reyndar ekki ákveðið það sameiginlega að hún opnaði þessa síðu, en núna var hún í sálarháska og ég sagðist styðja hana 100%.

Þannig lauk sögu Vigdísar á samskiptavefnum eftir sex daga og átta klukkustundir.

Yngri sonur okkar hafði tekið eftir því að vinum hans fjölgaði og fækkaði á víxl og þennan sama dag nældi hann sér í forrit sem skráði allar breytingar á vinahópnum. Fyrstu skilaboðin voru svona:

„Vigdís Jónsdóttir is no longer your friend.“

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt