Varaði Davíð Hrein við? (BJ)

Birting Fréttablaðsins á fundargerðum og innanhússkeytum úr Baugi hlýtur að teljast með meiriháttar afrekum í blaðamennsku síðari ára. Ekki er að efa að miklar rannsóknir hafa legið að baki skúbbi blaðsins að þessu sinni. Það er athyglisvert, að blaðamenn þori að birta trúnaðarskjöl af þessu tagi, án þess að vera óttaslegnir um refsiaðgerðir af hálfu forráðamanna þess félags sem blaðið ljóstrar upp um. Þetta hlýtur um leið að vekja aðra til um það með hvaða hætti hægt er að geyma trúnaðarskjöl án þess að óviðkomandi komist að þeim. Burtséð frá því að Baugur hlýtur að leita að þeim sem veldur lekanum er það aðdáunarvert hve nákvæmlega félagið heldur fundargerðir. Þau Guðfinna Bjarnadóttir og Þorgeir Baldursson hafa greinilega haft áhyggjur af því að fundir félagsins væru hleraðir því að þau tala á erlendum tungum á stjórnarfundum, ef marka má frétt blaðsins. Vonandi eru vinnubrögð Fréttablaðsins til marks um að blaðið muni í framtíðinni halda áfram að birta fundargerðir helstu félaga úr Kauphöll Íslands.

Sé litið framhjá þeim hvalreka sem fundargerðirnar sjálfar eru á fjörur sagnfræðinga þá er efni þeirra og sérstaklega þó tölvupósts áhyggjuefni fyrir íslenskan almenning. Öllum er ljóst að milli Hreins Loftssonar, lögmanns og stjórnarformanns Baugs, og Davíðs Oddssonar, forsætisráðherra, er mjög sérstakt samband. Hreinn var aðstoðarmaður Davíðs og sem slíkur sérstakur trúnaðarmaður hans um þá hluti sem leyndastir áttu að fara. Ekki er að efa að það hefur komið Hreini á óvart þegar forsætisráðherra boðar hann á sinn fund til London til þess að vara hann við því að yfirvofandi séu aðgerðir stjórnvalda gegn Baugi. Hreinn hefur auðvitað áttað sig á því, að þrátt fyrir að þetta vinarbragð Davíðs gengi gegn stífustu stjórnsýslureglum, bæri honum sem stjórnarformanni í almenningshlutafélagi að láta félaga sína vita af rannsókninni sem væri yfirvofandi. Þó hlýtur það að vekja athygli að Davíð skuli hafa gefið trúnaðarvini sínum margra mánaða fyrirvara vegna aðgerða. Því er það ljóst, að þegar í ljós kemur eftir rannsókn á Baugi, að félagið hafði í raun engu að leyna verður alltaf eftir efinn um að í raun hafi aðvörun Davíðs ráðið þar nokkru um.

Ótti hlýtur að grípa um sig meðal blaðamanna Fréttablaðisins að Ragnar Tómasson (annar aðaleigenda á móti Gunnari Smára) muni segja þeim til tevatnsins þegar hann kallar á þá næst á eigendafund, svo illilega sem þeir hafa gengið á svig við eðlilegan trúnað við eitt helsta almenningshlutafélag landsins.

Lovestar

Það er ekki vafi á því að Andri Snær Magnason er einn efnilegasti rithöfundur landsins og bók hans LoveStar er skemmtileg lesning. Andri fetar í fótspor margra snillinga þegar hann segir frá framtíðarríkinu og þeirri afskræmingu mannlegra samskipta sem það gæti leitt af sér. Hann hefur ótrúlegt ímyndunarafl og góða kímnigáfu. Kannski skortir helst spennandi sögu, en samt er frásögnin svo létt og leikandi að menn eiga auðvelt með að lesa bókina spjaldanna á milli án þess að leiðast. Andri er líklega að verða einhver besti rithöfundur landsins, laus við þá tilgerð og uppskrúfaða stíl sem háir sumum (hverjum?) sem halda að hægt sé að byggja bækur upp á umbúðum án innihalds.

Gests augað

Höfundur pistilsins hitti í liðinni viku erlendan kaupsýslumann sem var á ferð hér í viskiptaerindum. Sá sagði að það væri einkennilegt að kynnast þessu íslenska þjóðfélagi þar sem tengsl væru þvers og kruss, milli fyrirtækja, stjórnmálaflokka og raunar í menningarlíf og menntakerfið ef því væri að skipta. Hann taldi að fólksfæðin, náin ættartengsl (hafði heyrt af Íslendingabók hinni nýju) og það hve oft menn, sem síðar færðust í misjafnar áttir hefðu verið saman í skóla eða búið á svipuðum slóðum. Þannig yrði hér til net kunningja sem væri mun þéttara en víðast erlendis. Það væri reyndar alls ekki einstakt að menn innan sömu greinar viðskipta þekktust vel, það væri regla fremur en undantekning þar sem hann þekkti til, en hitt væri óvenjulegra hve „allir þekktu alla.“ Þetta hefði mikla kosti frá sjónarhóli manns sem byggði sín viðskipti ekki síst á samböndum, en gæti auðvitað skapað tortryggni, jafnvel þegar hennar væri ekki þörf.

Benedikt Jóhannesson