Traust er ekki sama og traust (JGH)

Sagt var frá því í vikunni að Katrín Jakobsdóttir nyti mests trausts almennings til forystufólks í stjórnmálum, samkvæmt nýrri könnun MMR, eða 62,5%. Næst á eftir henni koma Ólafur Ragnar Grímsson, forseti Íslands, Hanna Birna Kristjánsdóttir og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson. Bjarni Benediktsson er í áttunda sæti með tæp 34%. Auðvitað er þetta gleðileg útkoma fyrir Katrínu en hún breytir hins vegar engu í landslagi stjórnmálanna.

Flokkur hennar, Vinstri grænir, naut ekki þessa trausts á Katrínu í nýliðnum kosningum nema þá að mjög litlu leyti. Flokkurinn rétt slapp fyrir horn. Svo erfið var staðan um tíma að Katrín kom fram í sjónvarpi og hafði á orði að veruleg hætta væri á að flokkurinn kæmi ekki manni á þing og biðlaði hún til allra umhverfissina um stuðning. Þetta hafði áhrif og tókst Katrínu að snúa dæminu við á lokasprettinum.

Vissulega vekur það athygli að sá stjórnmálamaður sem nýtur mests trausts komi úr röðum flokks sem á ekki upp á pallborðið hjá kjósendum. Fólk treystir henni sem manneskju en ekki boðskap hennar. Það er svolítil þverstæða í því. Traust er þess vegna ekki það sama og traust þegar á hólminn er komið.

Katrín var menntamálaráðherra í síðustu ríkisstjórn. Hún þykir vinaleg og fáguð en hún kemur ekki fyrir sjónir sem skörungur. Í kosningunum treystu kjósendur öðrum til að fara með stjórn landsins.

Það segir talsvert um ástandið innan Samfylkingar að Katrín nýtur meira trausts á meðal Samfylkingarfólks en formaður hennar, Árni Páll Árnason. Hvernig má það vera? Enda gæla ýmsir vinstri menn við þá hugsun að Vinstri grænir og Samfylking sameinist í nýja fylkingu undir stjórn Katrínar. Ekki held ég að af því verði og ekki hef ég trú á að Guðmundur Steingrímsson hoppi upp á þann vagn ef af verður; til þess er hann of mikill sólóisti.

Þótt Hanna Birna Kristjánsdóttir (51,5%) sé talsvert fyrir ofan Bjarna Benediktsson, (33,8%) í þessari könnun MMR á meðal almennra kjósenda breytir það engu um stöðu Bjarna innan flokksins. Hann er núna ótvíræður leiðtogi Sjálfstæðisflokksins og hefur traust til hans innan flokksins aukist verulega. Engum dettur lengur í hug að Hanna Birna velgi honum undir uggum í leiðtogasætinu. Traust til Bjarna meðal sjálfsæðismanna mælist um 84% en Hönnu Birnu um 85%. Jafnara getur það ekki verið. Til þessa hefur Bjarni mælst á bilinu 50-60% meðal sjálfstæðismanna. Bjarni er ennþá mun umdeildari en Hanna Birna á meðal andstæðinga Sjálfstæðisflokksins en vantraust þeirra á honum fer samt dvínandi. Bjarni ávann sér traust í kosningabaráttunni. Það skipti hann höfuðmáli að koma flokknum í ríkisstjórn og það tókst honum. Það var honum og flokknum meira virði en forsætisráðherrastólinn sem margir töldu að á myndi steyta á lokasprettinum.

Samband Bjarna og Sigmundar Davíðs virðist byggjast á gagnkvæmu trausti. Margir hafa trú á því að þeir hleypi ekki öðrum að kjötkötlunum næstu kjörtímabilin og núverandi stjórnarmynstur sé komið til að vera. Vinsældir eru engu að síður fallvaltar og í stjórnmálum getur allt gerst. Það gengur enginn að neinu föstu fylgi vísu. Hvað t.d. ef vinstri menn sameinuðust undir stjórn Katrínar fyrir næstu kosningar og næðu árangri?

Það eru bundnar miklar vonir við þessa ríkisstjórn, kannski of miklar. Bjartar vonir vöknuðu eftir sigurinn í kosningunum. Fólk bíður í ofvæni eftir breytingum. Ég er ekki einn um að finnast stjórnin fara rólega af stað. Ef hún á að verða eitthvað annað en glæstar vonir þarf hún að gefa tóninn strax á þessu sumarþingi.

Katrín Jakobsdóttir nýtur mests traust meðal almennings sem treystir hins vegar ekki boðskap hennar. Hinn sami almenningur treystir Bjarna og Sigmundi til að koma hlutum í verk. Traust er ekki það sama og traust.

Jón G. Hauksson

[email protected]