Humar án hvítvíns (BJ)

Á laugardaginn vann ég einstök afrek. Gekk á tvö fjöll, fékk mér humar í hádeginu og svindlaði mér í fyrsta sinn inn á safn á eldri borgara afslætti. Þetta síðasta er að vísu ekki hárnákvæmt, en ég kem að því síðar.

Þetta byrjaði þannig að ég þurfti að mæta á fund í Vestmannaeyjum 11. maí. Af því að 11. maí er Valsdagurinn var ég ekki viss um að ég kæmist, en ákvað svo að halda upp á afmælið utan meginlandsins í þetta sinn. Ég fékk Vigdísi með mér og við ákváðum að gera þetta að ævintýraferð.

Við ákváðum að sigla úr Landeyjahöfn og af bílferðinni segir fátt nema við mættum rúmlega hálftíma fyrir brottför og það var eins gott því að það reyndist vera biðlisti með ferjunni. Loftið í ferjunni var þungt og veltingur á leiðinni út í Eyjar, en svo sem lítið um þá ferð að segja. Nema margir farþegar komu vel birgir af bjór og sumir voru byrjaðir að drekka hann í biðröðinni. Ekki veit ég stuðið í því, minnti mig svolítið á Svía sem fara frá Málmhaugum til Kaupmannahafnar í ferjunni og drekka sig blindfulla á leiðinni. Heima fyrir þykjast þeir vera heilagir menn. Kannski hafa þessir hressu menn ætlað að vera fram á sunnudag og ekki búist við því að í Heimaey væri opin vínbúð á þeim tíma. En miðað við drykkjuhraðann er hætt við að birgðirnar hafi verið þrotnar þá.

Við vorum ekki komin til hafnar fyrr en eitthvað gengin í tólf. Ekki var eftir neinu að bíða og við skelltum okkur upp að Heimakletti. Þeir sem komið hafa til Eyja vita að hann er snarbrattur og óárennilegur. Við létum það ekki stoppa okkur og örkuðum áleiðis upp skriðuna. Eftir nokkra tugi metra tekur við stigi. Venjulegur timburstigi og býsna brattur. Vigdís var á undan og eins og kólfi væri skotið var hún horfin upp í hlíðina.

Ég fór mjög varlega. Eins og dyggir lesendur muna fór ég í aðgerð fyrir nokkrum mánuðum og þó að hún valdi mér engum sársauka lengur á ég samt erfitt með að lyfta hægra fæti eins og ég áður gat, einfaldlega vegna þess að ég er ekki jafn teygjanlegur og áður var. Eftir allmörg þrep (23 talsins) sem ég fór með því að draga hægri fótinn á eftir mér endaði stiginn mér til gleði. En Adam var ekki lengi í Paradís því við tók annar stigi en hann var ekki jafnbrattur og bara 22 þrep.

Var ég nú harla glaður en þá tók við þriðji stiginn og sá brattasti. Hann var hátt í 50 rimar og ætlaði aldrei að enda. Það er ekki gott að standa í þrepi 42 og horfa niður. Og svo sem ekki upp heldur.

Loks lauk þessari stigamennsku um hríð og við tók venjuleg brekka. Ég varp öndinni léttar en Vigdísi var hvergi að sjá. Ég kallaði en ekkert svar. Það var ekki um annað að ræða en halda áfram upp. Fljótlega sá ég kaðal hanga neðan úr fjallshlíðinni og yfir honum enn einn stigann. Vigdís var komin langleiðina upp og fljótlega heyrði ég að hún var farin að spjalla af miklum móð, en vegna þess að ég hafði þá þegar hafið klifur gat ég auðvitað hvorki heyrt hvað hún var að segja og þaðan af síður svarað.

Þessi stigi er mjög brattur og 40 rimar hið minnsta. Ég segi ekki að hann halli út en enginn ætti að fara í hann nema hafa einbeittan vilja til þess að fara alla leið upp. Það myndu auðvitað fáir hafa ef þeir vissu í upphafi hvað tekur við uppi. Þar er snarbrattur klettur, en manni til halds og trausts eru ekki færri en tveir kaðlar og ein keðja. Eftir nokkra umhugsun valdi ég annan kaðalinn, en hugsaði um leið með mér að ef ég fengi hjartaáfall meðan ég héldi um kaðalinn yrði ég væntanlega tekinn upp með kíttispaða.

Þetta gekk og eftir langa mæðu komst ég upp. Þar var Vigdís í hrókasamræðum við einhvern mann. Mér tókst að veiða upp úr honum að hann væri nafni minn að hluta til og á Íslendingabók sé ég að hann er nokkurn veginn jafngamall okkur Vigdísi. Ég hélt að hann væri miklu eldri (sem hann hefur væntanlega líka haldið um mig), þannig að ég hugsaði með mér að fyrst hann kæmist færi ég það líka. Hann var tíður gestur á Heimakletti og sagði okkur að sá sem oftast færi gengi á klettinn að minnsta kosti einu sinni á dag. Í fyrra fór hann 386 sinnum.

Svona er þetta býsna oft. maður heldur að maður sé að vinna einstakt afreka og finnur svo út að eitthvert gamalmenni trítlar þetta oft á dag í öllum veðrum, myrkri og hrakningum. Jæja, ég taldi þá víst að við kæmumst.

Eftir þetta liggur stígurinn í krókum upp og fyrir utan það að hlíðin fyrir neðan er snarbrött og efst er hryggur þar sem maður getur dottið í báðar áttir er ferðin auðveld eftir þetta. Ég hrasaði að vísu einu sinni, en lét það ekki á mig fá, beygði mig aðeins til þess að lækka þyngdarpunktinn, en á toppinn komumst við og höfum því komið á hæsta tind Vestmannaeyja.

Vigdís hringdi í vinnufélaga sinn sem er frá Eyjum til þess að segja að björninn væri unninn. Ég kallaði í bakgrunninum að kosturinn við Eyjar væri hvað útsýnið væri gott upp á land, en það var reyndar ósatt, því að í landi var þoka og suddi meðan við vorum í rjómablíðu. En honum kom það ekkert við.

Ólíkt Vigdísi finnst mér alltaf mest gaman að monta mig af því að komast niður aftur.

Þá var að fara niður og eins og áður var Vigdís hlaupin á undan eins og fjallageit. Í því að ég sá hana hverfa bakvið barð í hlíðinni varð mér litið til norðurs og sé ég þá ekki raunverulega fjallageit (að vísu var það ær, en fjallakind er ekki jafntilkomumikil). Okkur dauðbrá báðum, kindinni svo mjög að hún lagði á flótta, en ég mundaði myndavélina. Fljótlega fann ég bæði lamb sem hún átti. Það var komið í sjálfheldu sýndist mér, en það var þess vandamál en ekki mitt. Ég gaf þeim mæðgum gaum nokkra hríð og sá þá lunda kíkja upp úr holu. Það var eini lundinn sem ég sá í ferðinni.

Smá innskot. Einhverntíma sagði ég Þorgeiri heitnum vini mínum að ég væri af Lundaættinni. Hann spurði að bragði: „Er hún úr Vestmannaeyjum?“

Loks vorum við komin að þeim stað sem ég kveði mest, klettinum með köðlunum tveimur og keðjunni. Að ofan sést ekkert í stigann fyrir neðan, en af því að stutt var síðan við fórum þar um tók ég sénsinn á því að hann væri þar enn. Eftir á að hyggja sé ég að auðvitað hefði ég átt að biðja Vigdísi að fara á undan, það hefði verið miklu öruggara fyrir mig, en svona getur maður verið hugsunarlaus. Ég hélt af stað, hélt dauðahaldi í kaðalinn og ákvað svo að fara upp aftur. Nokkrar vangaveltur leiddu til þess að ég fann leið sem var ekki jafnbrött og sú sem beinast lá við. Þá hafði ég safnað nægum kjarki og komst í efstu rim. Ég mjakaðist niður og sá að þarna hafði MBV verið árið 1991. Þessi stigi var greinilega gamall og fúinn. Elías hafði verið í næsta þrepi árinu fyrr. Það styrkir örugglega ekki þessar rimar að rista í þær.

47 þrepum neðar var ég kominn á stíginn og þannig spannst þetta afturábak frá því sem áður var og loks vorum við komin niður, hálfum öðrum tíma eftir að við lögðum af stað.

Eftir þetta fengum við dýrindis humarsamloku. Gestgjafinn sagði okkur að hann hefði verið nýbúinn að skoða 350 athugasemdir greinaskrif á dv.is þar sem þeir sem drukku hvítvín með humri voru taldir veruleikafirrtir. Í ljósi þess læt ég þess getið að við fengum okkur Pepsí Max, mjög alþýðlegan drykk.

Eftir humarinn fórum við á Helgafell. Það er létt og löðurmannleg ganga, tekur kannski 10 mínútur frá rótum. Þar lentum við þó í hagléli sem breyttist í skýfall. Eins gott að hanga ekki í kaðlinum í slíku veðri.

Menningarhluti ferðarinnar endaði á Byggðasafninu. Vigdís borgaði eins og vera ber. Þegar ég komst upp stigann (24 þrep) sagði hún að okkur hefði boðist eldri borgara afsláttur. Ég ætlaði að snúa við sármóðgaður, en hún sagði að þetta væri ekki nema sanngjarnt enda skammur tími eftir. Ég hélt að hún ætti við skamman tíma til elliáranna, en hún átti þá við að bráðum yrði safninu lokað.

Í stuttu máli: Þetta safn er vel þess virði að skoða það og sérstaklega ef maður fær afslátt. Þarna er fjallað um allt það helsta í sögu eyjanna, en sýningar eru kvikar þannig að næst verður kannski komin einhver allt önnur saga.

Við fórum svo heim á leið eftir fundinn sem heppnaðist ágætlega. Um kvöldið kíkti ég í vínkjallarann, en hann var þá galtómur. Og ég gat enga björg mér veitt. Ömurlegt kvöld.

En það breytist allt þegar Bjarni og félagar verða komnir til valda. Þá verður ekki í vínbúðina leiðin löng.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt