Ingibjörg Sólrún að fara á taugum (JGH)

Það fjarar áfram jafnt og þétt undan Ingibjörgu Sólrúnu og Samfylkingunni og sjást þess nú fyrstu merki að Ingibjörg sé að fara á taugum í þessari kosningabaráttu. Ekki lái ég henni það. Það tekur á taugarnar að stökkva inn á sviðið sem fyrirfram yfirlýstur sigurvegari og glutra síðan fylginu hægt og bítandi niður. Ýmsir spyrja sig núna að því hvort Ingibjörg hefði gert Samfylkingunni meira gagn ef hún hefði setið áfram sem „hinn sterki borgarstjóri“ og sleppt því að bjóða sig fram til Alþingis. Ljóminn af sigrinum í fyrravor er slökknaður og bylgjuáhrif hans eru horfin.

Ég hélt því fram í janúar sl. hér á heimur.is að það kynni ekki góðri lukku að stýra hjá Samfylkingarfólki að vera svo sigurvisst og fagna kosningasigri fyrirfram. Þá höguðu Össur og aðrir þingmenn Samfylkingar sér þannig að það væri nánast formsatriði að Ingibjörg Sólrún tæki við sem næsti forsætisráðherra af Davíð Oddssyni. Á þessum tíma mældist fylgi Samfylkingar í kringum 40% og þar á bæ ætlaði fagnaðarlátunum aldrei að linna. Núna er fylgið komið niður í 29%, samkvæmt Fréttablaðinu, og það sem meira er; flestir velta því alvarlega fyrir sér hvort ekki kvarnist áfram af því og það endi í kringum 27% í kosningunum. Hvað hefur eiginlega gerst? Ingibjörgu Sólrúnu hefur mistekist að leiða kosningabaráttu flokksins og lítill flokkur, sem heitir Frjálslyndi flokkurinn, mælist ekki lengur smælingi í könnunum heldur þriðji stærsti flokkurinn. Hann sýnist jafnvel líklegur til að bæta við sig, slík er siglingin á honum.

Ekki lái ég Ingibjörgu Sólrúnu að fara á taugum við þessar aðstæður. Það tekur á taugarnar að stökkva inn á sviðið sem fyrirfram yfirlýstur sigurvegari og glutra síðan fylginu hægt og bítandi niður. Enda spyrja ýmsir sig hvort Ingibjörg hefði ekki gert Samfylkingunni meira gagn með því að sitja áfram sem „hinn sterki borgarstjóri“ og sleppa því að bjóða sig fram til Alþingis. Þannig hefði ljóminn af kosningasigrinum í fyrravor nýst sem og sterk bylgjuáhrif hans. Núna er hvort tveggja horfið. Fas sigurvegarans hefur breyst í fas nöldrarans sem er með allt á hornum sér.

Minna sjálfstraust

Sjálfstraust Ingibjargar hefur minnkað og ljómi leiðtogans er farinn af henni. „Ingibjörg gagnrýnir,“ er núna að verða frasinn í hinni pólitísku umræðu. Hún gagnrýnir ríkisskattstjóra vegna útreikninga fyrir fjármálaráðherra. Hún gagnrýnir Halldór Ásgrímsson. Hún gagnrýnir Davíð. Hún gagnrýnir allt og alla á persónulegum nótum ef þeir eru henni ekki að skapi. Hún hefur fallið í þá gryfju að fjalla alltaf meira um andstæðingana en eigin málstað. Og þetta útspil hennar í Borgarnesræðunni síðari um að Davíð væri að hamast á forsetanum, biskupnum og blaðamönnum var vægast sagt sérkennilegt. Allir eiga að vera lafhræddir við Davíð. Hvers á aumingja forsetinn að gjalda, að láta fara svona með sig án þess að geta borið hönd fyrir höfuð sér og svarað fyrir sig? Það er aldeilis álit sem Ingibjörg hefur á vini sínum á Bessastöðum. Biskupinn á sömuleiðis að vera einhver gúnga sem þorir ekki að tjá sig um andans mál af ótta við Davíð. Ég segi ekki annað en að mikill á máttur Davíðs að vera. Hvernig nennir Ingibjörg Sólrún að vera alltaf með umræðuna á þessu persónulega plani – og þurfa æ ofan í æ að éta allt ofan í sig? Það undrar víst engan, nema Ingibjörgu, að á sama tíma og hún notar þessi meðul fjarar undan Samfylkingunni. Hverjum er ætlað að trúa því að lýðræðið sé með þeim hætti hér á landi að fáir þori að tjá sig í fjölmiðlum vegna forsætisráðherra. Fólk veit betur.

Átti að verða eina kosningamálið

Össur og svilkona hans, Ingibjörg Sólrún, lögðu upp með þann boðskap í janúar að kosningarnar ættu eingöngu að snúast um að Ingibjörg yrði forsætisráðherra. Það átti að vera eina kosningamálið. Ekki málefnin, heldur að koma Davíð og Sjálfstæðisflokknum í burtu og fá Ingibjörgu í staðinn. Fljótlega bar á því að þessi herfræði um Ingibjörgu sem forsætisráðherra gekk ekki upp. Andstæðingarnir sneru umræðunni einfaldlega að málefnunum og þegar að þeim kom fór Samfylkingarvélin að hiksta. Um svipað leyti hættu fréttamenn að nota heitið „forsætisráðherraefni Samfylkingarinnar“ og við tók titillinn „talsmaður Samfylkingarinnar“.

Rétt fyrir bænadagana í síðustu viku dustaði Samfylkingin hins vegar rykið af stóru kosningafallbyssunni um að kosningarnar eigi að snúast um það eitt að Ingibjörg verði forsætisráðherra. Þetta var gert með auglýsingum sem sýna forsætisráðherra lýðveldisins. Allt karlar og eru myndirnar af þeim hafðar svarthvítar. Í lok auglýsingarinnar birtist mynd af Ingibjörgu Sólrúnu í lit. Núna á allt að ganga út á að fá Ingibjörgu sem forsætisráðherra vegna þess að hún er kona. Með öðrum orðum; kosningarnar eiga enn og aftur að snúast um það eitt að Ingibjörg verði forsætisráðherra. Verið þið viss; á þessu mun Samfylkingingin keyra fram á kjördag. Mergurinn málsins er bara sá að Ingibjörg Sólrún er ekki svipur hjá sjón frá því hún var borgarstjóri. Reisnin hvarf með nöldrinu og persónulegu árásunum. Það verður ekki aftur snúið fyrir hana. Hún er greinilega ekki góður taktíker.

„Kunnur vínsmakkari“

Það er hins vegar fróðlegt að sjá viðbrögð hinna heittrúðu Samfylkingarsinna við fréttaskýringu Morgunblaðsins þar sem stillt var upp þeirri ríkisstjórn sem Ingibjörg mun leiða fái hún til þess fylgi; stjórn Vinstri grænna, Samfylkingar og Frjálslynda flokksins. Af mikilli ósmekkvísi fjallar Ásgeir Friðgeirsson, frambjóðandi Samfylkingarinnar, í Morgunblaðinu í gær um þessa fréttaskýringu Morgunblaðsins og tekur sérstaklega fram að hún sé skrifuð af „kunnum vínsmakkara“ og að Morgunblaðið sé farið á taugum í kosningabaráttunni. Yfirskrift greinar Ásgeirs var þessi: „Morgunblaðið myndar ríkisstjórn í örvinglan.“ Ingibjörg Sólrún hafði áður kallað þessa stjórn hræðsluáróður. Ekki er nú trúin á eigið ágæti meiri.

Við þessari stjórn Ingibjargar Sólrúnar hrýs Ásgeiri Friðgeirssyni greinilega hugur og er það vel skiljanlegt. Hann er ekki einn um það.

Jón G. Hauksson