Stór Moggi (JGH)

Mér varð auðvitað eins og mörgum svolítið brugðið þegar ég náði í Moggann í morgun og sá að brotið var af stærri gerðinni. Í anddyrinu gerði ég mig breiðan, sem fer mér mjög illa, og byrjaði að lesa. Slíkt var vænghafið að ég varð fljótlega svolítið þreyttur í handleggjunum – ekki er nú úthaldið meira en svo – og hálfvankaður við lesturinn. Ekki mátti ég við því. Leiðin lá inn í eldhús þar sem ég breiddi blaðið yfir eldhúsborðið, svo kaffibollinn komst varla fyrir, og hélt áfram að lesa. Þetta gekk illa, ég náði ekki taktinum, þetta var einhvern veginn ekki minn Moggi, þessi sem ég hef lesið frá því ég var krakki.

Mér létti þegar ég sá í leiðaranum að þetta breiðþotuform yrði einungis í þetta eina skipti og væri í tilefni af 100 ára afmæli blaðsins. Ég er íhaldssamur með afbrigðum og þeir sem þekkja mit vita að ég er ekki nýjungagjarn. Það er hægt að lesa mig eins og opna bók. Samt er ég ekki á facebook og hef þrjóskast við að opna þá bók – og segja frá því (ósatt) að ég hafi tekið til í bílskúrnum því það geri ég aldrei. Líklegast fer ég inn á fésið innan skamms til að fylgja straumnum.

Þegar við hjón höfum verið í útlöndum hefur okkur alltaf gengið illa að lesa þessi breiðsíðublöð. Þau þvælast einhvern veginn í höndunum á okkur. Við kunnum ekki á breiðsíður. Það þarf helst að hafa stórt borð fyrir framan sig til að leggja þær á.

Ekki veit ég hvernig frúin færi að ef sunnudagsblað Moggans yrði breiðþota. Hún tekur sunnudagsblaðið alltaf traustataki á laugardagsmorgnum og byrjar á krossgátunni frægu uppi í rúmi með morgunkaffinu. Þetta hefur hún gert frá því þessi ágæta krossgáta byrjaði og nær að vöðla blaðinu á óskiljanlegan hátt – þó ekki saman eða í kúlu.

Það þykir ef til vill ekki merkilegt að skrifa um þetta dagsform Moggans í pistli. Vandinn er bara sá að það eru allir að ræða um þetta breiðsíðuform og hvers vegna þá ekki að skrifa um það. Auðvitað á að skrifa um það sem fólkið ræðir. Á upphafsdögum mínum í blaðamennsku fyrir rúmum þrjátíu árum sagði ritstjórinn eitt sinn að dagblöð ættu að vera á undan fólkinu í heitu pottunum með fréttirnar, ella stæðu blaðamenn sig ekki. Breiður Moggi var örugglega ræddur í öllum heitum pottum landsins í dag. Og í þetta sinn voru blaðamennirnir örugglega á undan pottormum með fréttina og layoutið.

Mér var brugðið yfir myndinni á forsíðubreiðsíðunni. Hún sýndi gönguleiðina að heita læknum í Reykjadal eitt forarsvað og til marks um ágang ferðmanna, íslenskra sem erlendra. Ekki vissi ég af þessum heita læk og spurði hvort hann væri líkur heita læknum í Nauthólsvík forðum sem þótti mikill partýstaður, eða svo er mér sagt. Reykjadalurin kvað vera mun tilkomumeiri og fjöldinn í honum á góðum degi nánast eins og í heitum pottum sundlauganna þar sem fréttirnar fljóta og flakka.

Auðvitað er löngu kominn tími til að vernda fjölfarna og vinsæla ferðamannastaði á Íslandi með gjaldtöku. Þeir sem sækja ferðamannastaði eiga að greiða fyrir náttúruverndina, eins og palla- og stígagerð. Það hljómar absúrd þegar rætt er um hvort ríkið geti séð af einhverjum milljónum til að leggja stíga við Þingvelli. Það er eins og verið sé að betla peninga af ríkinu. Ferðamenn eiga að borga brúsann. Þingvellir eiga að hafa tekjur af ferðamönnum en ekki útgjöld og vandræði.

Mikill ágangur virðist vera úti um allan heim. Það er ekki aðeins fjölmennar göngur upp á Úlfarsfell á hverju kvöldi heldur finnur sjálfur tindurinn, Mont Evererst, fyrir ágangi. Þar er kvartað undan of mikilli traffík en í þessum mánuði voru sextíu ár frá því Edmund Hillary and Tenzing Norgay fóru fyrstir á toppinn.

Á síðasta ári fóru næstum 250 fjallagarpar á Everest á einum degi þegar mest var. Kvartað hefur verið yfir því að þar sé biðraðavandamál og að sumir hafi lent í að standa í næstum tvo og hálfan tíma í biðröð fyrir neðan toppinn.

Everest er á hæðina en Mogginn á breiddina. Auðvitað er ég með breiðan faðm, en það er gott að vita af því að Mogginn verði í sínu gamla formi í fyrramálið.

Jón G. Hauksson

[email protected]