Nýtt líf (BJ)

Sumir halda að það sé stórmál að láta skera sig upp við kviðsliti. Satt að segja er það ekkert mál. Ég hef sjaldan verið brattari en eftir mína aðgerð um daginn. Hins vegar get ég vel hugsað mér að hafa sleppt vikunni þar á eftir.

Annars byrjaði þetta ágætlega. Ég vaknaði, vissi að aðgerðin var búin og var enn á lífi. Það vakti mér fögnuð. Hjúkrunarkonan sagði að ég yrði að vakna almennilega áður en þau hringdu í Vigdísi, en bauð upp á ristað brauð og safa. Því var vel takið á fastandi maga og ég maulaði ristaða brauðið ofan í mig og ofan á mig, rétt eins og maður á að gera. Eftir hálftíma eða svo var talið að óhætt væri að hringja í Vigdísi. Hjúkrunarkonan hjálpaði mér að klæða mig. Einkum fannst mér það góð þjónusta að hún færði mig í sokkana. Ég hvatti hana eindregið til þess að brýna Vigdísi á því að hún yrði að hjálpa mér við þetta. Það gleymdist auðvitað allt saman eins og ég vík að síðar.

Vigdís var nokkuð kát með að sjá mig á fótum og eftir að læknirinn hafði sagt nokkur vel valin orð hurfum við á brott. Það var lítið gagn í þessum fyrirlestri læknisins. Bara hjal um að ég ætti að taka svo og svo mikið dóp, en ekkert um hve ósjálfbjarga ég yrði.

Dópið fengum við í apótekinu á neðstu hæð. Það sem mér fannst merkilegast við þá búðarferð var að sú sem var næst á undan mér hefur kennitölu 101010-2010. Eða í röðinni var móðir þessarar kennitölu sem ég gat ekki orða bundist um að er sú glæsilegasta sem ég hef heyrt. Svo á þessi stúlka (því stúlka var það) sama afmælisdag og mamma, en hún hét nú samt ekki Guðrún eins og mér heyrðist fyrst. Kannski er Guðrún systir hennar, því að hún var nefnd í samtali þeirra mæðgna.

Ég var stálsleginn og tókst tiltölulega auðveldlega að hífa mig upp í jeppann. Það gekk hins vegar lakar að komast úr honum á áfangastað. Þá fann ég í fyrsta sinn að það var erfitt að beygja fótinn (á því stigi málsins var ég ekki viss um hvorn fótinn var erfitt að hreyfa). Ég reyndi að láta mig síga niður og spurði Vigdísi sífellt hvort það væri langt eftir. Loks leiddist henni þófið og sagði nei, svo að ég lét mig sunka síðustu átta sentimetrana. Það er ekki langt nema maður sé nýkominn úr viðamikilli aðgerð. Sem betur fer eru fáir heima á þessum tíma dags og enginn kannaði hvað ylli neyðarópinu frá bílastæðinu okkar.

Annars gekk vonum framar að komast upp á loft. Ég var enn vel dofinn og tók fyrsta skammt af dópinu. Vigdís sagðist þurfa að fara í vinnuna, sem mér fannst tillitslaust, því að þó að ég byggi mig undir að leggja mig hefði hún náttúrlega átt að vaka yfir mér. Hún semsé hvarf af vettvangi. Ég reyndi að koma mér vel fyrir, en ég var bara alls ekkert syfjaður. Þetta dóp var ekki sérlega syfjuvaldandi. Þvert á móti var ég glaðvaknaður og þó að ég geti ekki beint sagt að þetta hafi verið örvandi gleðipillur svaf ég ekkert sérstaklega mikið næstu daga.

Þess vegna greip ég til Nonna, sem ég var einmitt byrjaður að lesa. Það hlýtur að vera svolítið erfitt að semja ævisögu manns sem hefur skrifað um sjálfan sig í tólf bindum. En rannsóknir leiða í ljós að Nonnabækurnar eru ekki alltaf miklu sannsögulegri en þessir pistlar mínir. Nonni sjálfur móðgaðist alltaf ef einhver dró sannleiksgildi pistlanna í efa. Hann sagði hnarreistur: „Ég var kallaður Nonni og allt þetta henti mig.“ Sama get ég sagt (að vísu er ég ekki kallaður Nonni, en það er aukaatriði), allt sem ég segi frá hendir mig, þó að á stöku stað sé aukatriðum breytt lítillega í þágu frásagnarinnar, enginn hefur kvartað undan því.

Svo fór nú samt að augnlokin sigu niður andartak. Lengra var það ekki en þó hrökk ég upp með andfælum við að dyrabjöllunni var hringt. Fyrir þá sem ekki hafa heyrt í bjöllunni hjá okkur læt ég þess getið að þetta er sama hringing og í Big Ben sagði fyrri eigandi hússins mér. Nú var úr vöndu að ráða. Vigdís var úti og ég hafði engin tök á því að vita hver gæti verið að hringja á þessum tíma. Kannski myndi hringjarinn einfaldlega hafa sig á brott ef ég lægi kyrr. Sum vandamál leysa sig sjálf ef maður gerir ekki neitt. En því var ekki að heilsa í þetta sinn. Aftur var ýtt á bjölluhnappinn.

Kannski var þetta Vigdís sem hafði verið svo upptekin af því að hugsa um hvað ég ætti bágt að hún hafði gleymt lyklunum. Ég velti því fyrir mér hvernig ég kæmist úr rúminu. Það var vonlaust að velta sér yfir á hægri hliðina, það fann ég strax. Hin hliðin gekk, en þá veltist ég bara yfir í Vigdísar rúm og komst hvorki lönd né strönd. Datt mér þá í hug að ég gæti ýtt höndunum í vegginn og mjakað mér þannig úr rúminu við endann, sem svo vill til að er gafllaus. Þannig komst ég með miklum harmkvælum úr rúminu við dynjandi klukknaspil dyrabjöllunnar.

Á leiðinni niður hugsaði ég að það gæti ekki verið Vigdís sem lægi svona á bjöllunni. Kannski var þetta sölumaður frá happdrætti heyrnarlausra. Sá myndi ekki selja marga miða til mín. Einhvern veginn staulaðist ég niður og velti því fyrir mér hvort betra væri að setja vinstri eða hægri fótinn niður fyrst. Niðurstaðan var sú að þetta væri heldur sársaukafullt, hvor aðferðin sem notuð var.

Loks komst ég niður stigann og að dyrunum. Þegar ég opnaði beið enginn fyrir framan. Eins og lesendur þekkja skipti ég ekki oft skapi, en nú flaug mér í hug hvort það væri ekki tímabært. Lét þó nægja ókennilegt hljóð sem ég gæti haldið því fram að væri ekki reiði- heldur sársaukavein, ef svo ólíklega vildi til að þetta væri Vigdís.

Sé ég þá að útúr myrkrinu kemur vera sem ég þekki strax að er bróðir minn. Nú vill svo til að hann er læknir og einhver sem ekki þekkir til gæti haldið að hann hefði komið af umhyggju fyrir mér. Ég ætla ekki að útiloka það, en af því að hann er geðlæknir, lá við að ég móðgaðist, en í það hafði ég ekki neina krafta eftir þessa erfiðu ferð. Ég lét mér nægja að skilja eftir opið og sneri við upp á loft aftur. Sú ferð var miklu erfiðari en hin.

Hálftíma seinna lá ég útaf og geðlæknirinn sat í stól við hliðina á mér. Hann var þó alls ekki kominn til þess að segja mér að þetta væri ímyndun ein. Nei, þvert á móti þekkti hann kviðslitsaðgerðir vel, hafði sjálfur farið fjórum sinnum í slíka aðgerð. Ég var honum sannarlega þakklátur á þessari stundu að segja mér að ég gæti átt a.m.k. þrjár aðgerðir eftir.

Næstu dagar voru tilbreytingarlitlir. Ég lá að mestu leyti útaf með jólabókunum. Eftir Nonna koma Upp með fánann!, bók um uppkastið árið 1908, satt að segja mjög fróðleg bók um efni sem fáir muna lengur um hvað snerist og fæstir vissu líklega þá heldur.

Fyrstu dagana skildi Vigdís eftir nægilegan mat og drykk við rúmið þannig að ég þyrfti sem minnst að hreyfa mig. Það var tiltölulega auðvelt, því að ég var lystarlítill. Fljótlega reyndi ég að minnka dópskammtinn, en það var slæm hugmynd.

Eiginlega er ekki mikið mál að jafna sig eftir svona aðgerð, svo fremi að maður hreyfi sig ekki neitt. Hvað á ég við með því? Stuttur listi gefur hugmynd:

Ekki geispa. Flestir telja geispa eflaust saklausa afþreyingu, en treystið mér, við þessar aðstæður getur geipi valdið hrikalegum kvölum.

Ekki hósta (sjá hér að framan).

Alls ekki hnerra. – Þarfnast vart skýringa.

Það er í lagi að anda, en ekki draga andann djúpt.

Veltingur á hliðina er vonlaus.

Einhver sagði mér að maður mætti ekki hlæja, en líklega hefur mér ekki verið hlátur í hug þessa viku, því að ég man ekki eftir neinu slíku tilviki.

Eitt fannst mér mjög grunsamlegt. Alltaf þegar Vigdís kom laumaðist hún inn, skellti ekki útidyrunum eins og hún á vanda til, heldur birtist allt í einu inni á gólfi án viðvörunar. Ég hrökk auðvitað við eins gefur að skilja, en hún sagðist hafa ætlað að passa að vekja mig ekki.

Ég held að hún hafi í raun og veru verið að tékka á því hvort ég sæti með bjór og vindla yfir sjónvarpinu meðan ég þættist engjast í rúminu. Með því að laumast inn myndi hún grípa mig glóðvolgan.

Hér er ég reyndar til í að játa það að einu sinni þegar ég heyrði umgang niðri stökk ég í einu hendingskasti frá tölvunni og lagðist undir sæng og stundi þungan í nokkrar mínútur. En þegar Vigdís kom ekki fór ég aftur framúr og sá að þetta var bara pósturinn. Það er samt alveg óþarfi að vera segja Vigdísi þetta ef þið hittið hana.

Eftir rúmlega viku var ég búinn með allar jólabækurnar og fór að hugsa mér til hreyfings. Þá var þrautin þyngri að klæða sig. Ég veit ekki hvort lesendur almennt hafa reynt að fara í buxur þannig að þeir geti ekki beygt lappirnar.

Samt var það hátíð hjá því að fara í sokka. Ég uppgötvaði það að ég gat náð í tána á mér með því að halla mér fram, stíga í hægri fótinn og lyfta þeim vinstri (þessi æfing kallast alþingishátíðaræfingin og hana má sjá á þessu frímerki sem er einkennismerki klúbbsins). Nú kom sér vel að hafa verið iðinn við æfingar. Mér tókst að smeygja sokknum upp á stóru tána á mér og smokra mér svo smám saman í hann með einstakri lagni. Þetta sannaði svo sannarlega fyrir mér að: Íþróttir efla alla dáð.

Um hálfum mánuði eftir skurðinn fór ég aftur til læknisins. Hann reif úr mér sauminn og sagði að þetta liti vel út. Endurkomutíðni væri innan við 5% (sem bendir til þess að bróðir minn sé nánast eina tilvikið með sínar sífelldu endurkomur).

Aðspurður um hvernig ég ætti að haga mér á næstunni sagði hann að ég gæti eiginlega gert allt strax. Ég skyldi samt bíða fimm til sex vikur með að fara í píanóflutninga.

Ég er heppinn. Heima hjá mér eru tvö píanó. Ég get dundað við að flytja þau milli hæða þegar minn tími kemur.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt