Kvíði yfir áhyggjuleysi (BJ)

Þessa dagana er ég bæði glaður og leiður. Glaður af því að veðrið er gott og lífið gengur almennt talað sinn gang í góðu lagi; leiður vegna þess hvað þjóðfélagsumræðan er kjánaleg. Þjóðfélagið gengur allt í hlutlausum og það sama á við um rökhugsunina.

Líklega er vandfundinn maður sem segist hafa minni áhuga á veðri en pistlahöfundur. Hann fylgist aldrei með veðurspám sjónvarpsins nema ef hann sér að einn af meiri spámönnunum á orðið. Þór Jakobsson og Trausti eru báðir skemmtilegir áheyrnar, en það situr ekkert eftir hjá mér sem þeir segja um veðrið. Í rigningum og roki finnst mér gott að sitja inni og lesa og hluta á tónlist. Þegar ég var strákur fannst mér veturinn skemmtilegasti árstíminn. Samt verð ég að játa að góðviðrið í vikunni í bland við náttúrufegurð og dýralíf Borgarfjarðar færði hugann í það ástand sem ég gæti helst búist við að maður hitti fyrir í Paradís. Með veiðistöng í hendi og hóflegan afla fannst mér ég hafa himin höndum tekið. Dægurþrasið víðs fjarri og hugurinn nam helst staðar við hvaða fuglar það væru sem sýndu flugunni minni svo mikinn áhuga. Fiskarnir stukku yfir línuna rétt eins og maður sér í skrýtlum, en forðuðust agnið þegar því var beint að þeim. Auðvitað greip veiðivonin mann í hvert sinn sem maður sá líf og því fór fjarri að öll dýrin í hylnum væru vinir. En það gladdi mig þó einlæglega þegar hausinn sem skaust upp úr vatninu var allt í einu hvorki af laxi né silungi heldur af lómi sem hafði kafað í strauminn langt frá og komið auga á línuna mína gegnum vatnið. Ámátlegur söngurinn var stöðugur gleðigjafi í sólskininu.

Það urðu hálfgerð vonbrigði að koma aftur í bæinn og byrja að fylgjast með blöðunum. Mest leiðist mér að sjá tvo menn sem mér er hlýtt til, þá Ólaf Hannibalsson og Hannes Gissurarson vera að kýta í blöðunum, hvorugum til vegsauka en skemmtunar meinfýsnum lesendum og stríðeldis púkanum á fjósbitanum. Þar eru menn sem eflaust eru nokkurn veginn sammála í grunnafstöðu til einokunarhringa og fábreytni í fjölmiðlun komnir í hár saman vegna þess hvernig málið bar að, ekki endilega innihaldsins. Að minnsta kosti er erfitt að sjá í hverju ágreiningurinn liggur meðan andstæðingar núverandi frumvarps segja ekki hvað þeir vilja, bara það sem þeir ekki vilja. Steingrími Sigfússyni varð það að vísu á að setja fram ákveðnar kröfur sem voru uppfylltar, en það breytti ekkert hans afstöðu. Umræðan snýst ekki um málið heldur aðdragandann, form en ekki innihald, stuðning og andstöðu við Davíð.

Að lokum. Guðni Guðmundsson rektor dó fyrir um 10 dögum eftir skamma sjúkdómslegu en langan aðdraganda. Guðni var rektor MR öll árin sem ég var þar nemandi og við háðum marga hildina. Ég held að hann hafi haft svolítið gaman af því að skamma mig, ekki í illu heldur sem sport. Einu sinni varð mér það á að slasa mig fyrir prófin og gat ekki skrifað vegna þess að hægri höndin var í fatla. Ég varð því að taka nærri öll sjúkraprófin, en datt þá það snjallræði í hug að semja við Hjálmar vin minn Hannesson sögukennara um að hann sleppti mér við próf. Hann tók því vel og við sömdum um að ég fengi átta í einkunn, en sagan var eitt af mínum uppáhaldsfögum. Segir nú ekki meira af prófunum nema að ég hélt því mjög á lofti að ég væri í sjúkraprófi en ekki í endurtekningu eins og flestir hinna. Um mánuði seinna var ég á spjalli við Guðna um einhver mál sem löngu eru gleymd. Laumar hann því svo að í lokin að ég hafi ekki mætt í söguprófið, fái þar af leiðandi núll og sé þar með hættur í skólanum.

Ekki gat ég rifjað upp samninginn við Hjálmar, sem ekki var samkvæmt ritúalinu, þannig að ég þóttist verða að taka þessu, enda væri þetta væntanlega ábending forsjónarinnar um að ég ætti ekki að ganga menntaveginn lengra. Ekki hætti ég samt í skólanum og sú viturlega ákvörðun var loks tekin, að láta mig taka munnlegt próf í þessu efni. Við Hjálmar sömdum upp á nýtt með sama hætti og fyrr og prófið hefur ekki enn verið þreytt. Nú er bara að vona að núverandi rektor lesi þetta ekki og svipti mig stúdentsprófinu vegna þessa ótekna prófs.

Ári seinna voru busar tolleraðir að vanda og ákveðið að gera það með menningarlegri hætti en árin á undan, henda þeim ekki í Tjörnina heldur messa yfir þeim og lesa þeim lífsreglurnar. Til tals hafði komið að inspector schole eða formaður bekkjarráðsins héldu ræðu, en eins var nafn undirritaðs, nefnt án sérstakra undirtekta. Guðna fannst þetta ágæt hugmynd nema hann taldi af og frá að Benedikt talaði. Skipti þá engum togum að hinir virðulegu embættismenn voru teknir af mælendaskránni og ég einróma gerður ræðumaður eldri bekkinga. Átti ég þennan frama eingöngu Guðna að þakka.

En allt var þetta í stríðnislegri vinsemd og mörgum árum síðar þegar ég var orðinn prófdómari við þennan virðulega skóla varð ég var við mikla umhyggju Guðna í garð nemenda sem tæpt stóðu á stúdentsprófi. Hann lagði mikla áherslu á að enginn yrði látinn falla sem bjargað yrði, jafnvel þó að ekki væri fylgt allra stífustu reglum um einkunnagjöf.

Það var alltaf gaman að tala við Guðna, bæði í gamla daga og líka seinni árin. Undanfarin ár vorum við saman í rótarýklúbbi og þar hélt uppeldið áfram. Guðna fannst félagsmenn eiga að mæta reglulega og ræðumenn ættu að flytja mál sitt hátt og skýrt. Hann var sjálfur ætíð með 100% mætingu og kom síðast á fund viku áður en hann dó. Hann var krati að trúarbrögðum, en hélt í þá gömlu trú öðru fremur vegna þess að hann var íhaldsmaður fram í fingurgóma. Guðni var öllum eftirminnilegur og þó að margt í hans fasi hafi orðið til þess að margir töldu hann hrjúfan, var hann í raun ljúfmenni, sem hélt því óhikað fram að einn kostur góðs kennara væri að vera góður leikari. Hann fylgdi þessari skoðun sinni svo vel, að ekki sáu allir gegnum leikinn.

Benedikt Jóhannesson