arnastofnun/IGC-2024 huggingface dataset:
Hannes og kjarninn (BJ)

Hannes Gissurarson hefur gefið safn fleygra orða í bókinni Kjarni málsins. Bókin er um 1.000 blaðsíður og allir eru sammála um að mikill fengur sé að henni. Nokkrir vinstri menn hafa þó kvartað undan því að þegar nær dragi samtímanum dragi Hannes taum sinna manna og geri lítið úr pólitískum andstæðingum sínum. Skoðun á bókinni bendir ekki til þess að þetta sé réttmæt gagnrýni. Þvert á móti virðist Hannes velja mörg neyðarleg ummæli samflokksmanna sinna. Tökum nokkur dæmi:

Geir H. Haarde: Það er ekki alltaf hægt að fara heim með sætustu stelpunni á ballinu, en önnur gerir kannski sama gagn.

Geir Hallgrímsson: Ég lít þetta mjög alvarlegum augum. [Andstæðingar Geirs hentu það mjög á lofti að Geir ofnotaði þetta orðalag].

Davíð Oddsson: [Viðmælandi]: Nú er kaninn að fara. Davíð: Ekki jaðrakaninn!

Björn Bjarnason: Jafnréttislögin eru barn síns tíma. Óeðlilegt er að þeir sem nú hafa veitingarvaldið séu bundnir af því að ráða konur frekar en karla, af því að forverar þeirra hafa ekki gert það.

Andstæðingarnir fá svo sem misjafna meðhöndlun líka:

Össur Skarphéðinsson: Og svo ætlum við að byrja á því sem við gerðum ekki illu heilli síðar þegar við náðum borgarstjórnarmeirihluta og það er að fæla alla embættismenn borgarkerfisins út starfi! Mér er alveg sama hver við sendum þá, í öskuna eða látum þá sóma götur eða bara rekum þá.

Jóhanna Sigurðardóttir: Minn tími mun koma!

Jón Baldvin Hannibalsson: Í Seðlabankanum starfa 166 manns, þar af að minnsta kosti 150 við að naga blýanta.

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir: Menn velja sér vini en ekki fjölskyldu. [Í fimmtugsafmæli Össurar].

Í heildina verður að segja eins og er að þessi bók Hannesar hefði haft mjög gott af því, að hann hefði fengið einhvern gagnrýninn vin sinn til þess að lesa hana yfir fyrir útgáfu. Það væri fengur að bók sem byggðist á tilvitnunum í stjórnmálamenn, bæði í ræðu og riti. Hins vegar er hætt við því að slík bók stæði illa undir kostnaði. Leifur Hauksson gaf fyrir nokkrum árum út ágæta bók: Með leyfi forseta, með tilvitnunum í ræður þingmanna. Hún seldist sáralítið.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Argo

Í nóvember 1979 réðst stór hópur Írana á sendiráð Bandaríkjanna í Tehran og tók 52 sendiráðsstarfsmenn til fanga og heimtuðu að Bandaríkin skiluðu fyrrum keisara Írans í hendurnar á Ayatollah Khomeini, sem hafði komist til valda í blóðugri byltingu. Í kjölfarið varð eitt mesta hernaðarklúður bandaríska hersins nokkrum mánuðum síðar þegar reynt var að frelsa gíslana. Það sem ekki hefur eins mikið verið fjallað um er snilldin á bak við björgun sex sendiráðsstarfsmenn sem náðu að flýja bandaríska sendiráðið og leituðu á náðir sendiráð Kanada.

Þessi björgun, sem ég fyrir mitt leyti er í fyrsta sinn að fá nána vitneskju um, er efnið sem Ben Affleck velur í sína þriðju kvikmynd, Argo, sem hann leikstýrir og ef Gone Baby Gone og The Town hafa gefið góð fyrirheit um meiri afrek hans sem leikstjóri þá voru þau fyrirheit svo sannarleg fyrir hendi því Argo er áhrifamikil kvikmynd sem gleymist ekki fljótt og sannar meðal annars að oft er sannleikurinn ótrúlegri en skáldskapurinn.

Kanadamenn hafa fengið að langmestu heiðurinn af björgun sexmenninganna, en það var viljandi gert hjá CIA, sem stjórnaði aðgerðinni. Sá sem átti hugmyndina að björguninni og stjórnaði henni var Tony Mendez, CIA foringi, sem Ben Affleck leikur. Mendez fékk með sér menn sem störfuðu í kvikmyndaiðnaðinum í Hollywood til að búa til umgjörð um vísindaskáldsögumynd sem yrði tekin upp að hluta í Íran. Þegar sótt var um leyfi að kvikmynda í Íran fékkst leyfið fyrir allan mannskapinn að koma inn í landið.

Í fyrstu hefði mátt ætla að dregið hefði úr spennunni í kringum atburðarásina þar sem allir vita hvernig til tókst með björgunaaðgerðina, en Affleck ásamt handritshöfundinum, Chris Terrio og kvikmyndatökumanninum, Rodrigo Prieto tekst að skapa andrúmsloft sem er þrungið spennu alla myndina. Eins og við má búast þegar verið er að gera kvikmynd eftir sögulegum atburðum þá gerir það Argo betri að hleypa aðeins meira adrenalíni í atburðarásina, en staðreyndir segja til um, en aðgerðin gekk snuðrulaust fyrir sig og komu upp enginn hættumóment eins og eru í kvikmyndinni.

Leikstjórn Ben Afflecks er markviss og ekki fellur hann í þá freistni að gera of mikið úr áhættuatriðum, heldur leggur alúð við mannlegu hliðina sem kemur kannski best fram í leik hans sjálfs, sem er á hárfínum nótum. Affleck fær góða aðstoð frá Alan Arkin og John Goodman, sem leika Hollywood menn sem tóku þátt í aðgerðinni með því að byggja upp sannfærandi sögursvið fyrir gervikvikmynd sem Íranir trúðu að yrði gerð.

Leikstjóri: Ben Affleck. Handrit: Chris Terrio. Kvikmyndataka: Rodrigo Prieto. Tónlist: Alexandre Desplat. Leikarar: Ben Afleck, Bryan Cranston, Alan Arkin, John Goodman, Victor Garber og Tate Donovan. 120 mín.

Hilmar Karlsson
Frost

Reynir Lyngdal átti ágæta spretti í Okkar eigin Osló en herslumuninn vantaði á að myndin færi í hóp betri íslenskra gamanmynda. Frost er allt öðru vísi kvikmynd, spennumynd með hryllingsívafi sem gerist í kuldalegri náttúru á hálendi Íslands, mynd sem gerir út á að óhugnanleg atriði haldi áhorfandanum við efnið en er veikburða þegar á heildina er litið, ruglingsleg og heldur ekki dampi hvað varðar söguþráðinn. Og satt best að segja eftir að hafa horft á Frost þá er hugsunin sú að Reynir Lyngdal hefði átt að halda áfram á þeirri braut sem hann var með Okkar eigin Osló, þar er hann meira á heimavelli.

Ekki þar með sagt að Frost hafi ekki eitthvað við sig. Myndin er að mestu fagmannlega gerð og kvikmyndun oft á tíðum góð, en klippingin nær ekki tilgangi sínum að sjokkera áhorfendur með því að láta þeim bregða þegar hápunkti er náð í óhugnanlegustu atriðunum. Ekkert nýtt þar, heldur sömu brellur og búið er að gera óteljandi sinnum í jafn mörgum kvikmyndum, kvikmyndum sem ég hef í seinni tíð reynt að forðast en ekki alltaf tekist. Hvað varðar söguna og handritið þá skil ég vel að farið var af stað, handritið er stundum ágætlega skrifað og það leynist ýmislegt í sögunni sem betri úrvinnsla hefði skilað á áhrifameiri hátt.

Á sínum tíma hreifst ég af Blair Witch Project, sem hristi upp í gerð hryllingsmynda með frumleika sínum og í kjölfarið fylgdu margar lélegar eftirlíkingar þar sem kvikmyndatökuvélin var að mestu á fleygiferð. Og þó að Frost sé ekki bein eftirlíking þá sækir hún í þann jarðveg sem lagt var upp með í Blair Witch Project hvað varðar framsögu atburða og kvikmyndatöku en hefur stundum samt eigin stíl og þar skipa að sjálfsögðu tökustaðir miklu máli.

Hvað varðar persónur þá eru þær staðlaðar og fátt spennandi við þær. Leikarar reyna sitt besta og til að mynda átti Anna Gunndís Guðmundsdóttir ágæta spretti. Reynir Lyngdal getur gert betur en mér segir svo hugur að tilgangurinn með Frost hafi verið að búa til spennumynd sem drægi að sem flesta í bíó sem kemur niður á úrvinnslunni. En eins og margoft hefur verið sannað þá eru það ekki alltaf fyrirfram vinsælustu kvikmyndirnar sem verða vinsælastar (að vísu hjálpar að hafa 100 milljón dollara markaðssetningu á bak við lélega mynd), nei þær kvikmyndir sem heilla og fær fólk til að fara í bíó eru kvikmyndir sem segja okkur meira en yfirborðið sýnir og halda fólki við efnið, slík kvikmynd er Frost ekki.

Leikstjóri Reynir Lyngdal. Handrit: Jón Atli Jónasson. Kvikmyndataka: Ágúst Jakobsson. Tónlist: Ben Frost. Klipping: Eyrún Helga Guðmundsdóttir og Eva Lind Höskuldsdóttir. Leikarar: Anna Gunndís Guðmundsdóttir, Björn Thors, Valur Freyr Einarsson, Hilmar Jónsson og Helgi Björnsson 80 mín.

Hilmar Karlsson
Intouchables

Fyrst kom The Artist og nú er það Intouchables. Frakkar eru greinilega að sækja í sig veðrið í kvikmyndum á alþjóðavísu. Ekki það að Frakkar hafa ekki gert góðar myndir á síðustu fjörutíu árum og eru alltaf eitt af stórveldunum í kvikmyndalist, en þeir hafa aldrei náð þeirri alþjóðlegri viðurkenningu á kvikmyndum sínum á sama hátt og þegar Jean-Luc Godard, Francois Truffaut, Claude Chabrol og fleiri snillingar sköpuðu frönsku nýbylgjuna. Má segja að þeir sem komu á eftir frönsku nýbylgjunni hafi fetað meira og minna í fótspor sér eldri snillinga án þess að ná alþjóðahylli og hafi því þurft nýtt blóð til að koma Frökkum aftur á blað og þessar tvær úrvalsmyndir standa sér á báti í franskri kvikmyndagerð að því leytinu að þær hafa náð mikilli aðsókn á heimsmælikvarða og eiga örugglega eftir að umbylta frönskum kvikmyndaiðnaði.

Intouchables er einstaklega vel heppnuð gamanmynd með raunsæjum undirtóni. Hún fær fólk til að veltast um af hlátri, ekki vegna farsaláta heldur vegna vel ígrundaðrar gamansemi sem hægt er að tengja við raunveruleikann. Að hluta til er hún byggð á sannri sögu þó mér segi svo hugur að afar frjálslega sé farið með þá sögu, en vissulega er raunveruleikinn stundum ótrúlegri en skáldskapurinn. En hvað um það, Intouchables er fyrst og fremst kvikmynd sem skemmtir öllum, er frábær í framvindu sögunnar og státar af tveimur leikurum sem fara á kostum og gera myndina að því sem hún er og ef ekki væri vegna frábærs samleiks Francois Cluzet og Omar Sy þá væri Intouchables ekki sú kvikmynd sem hún er.

Ekki er hægt að segja að Intouchables sé frumleg, við höfum margoft séð útfærslu á samskipum fatlaðs manns og aðstoðarmanns hans. Eitt besta dæmið um slíka kvikmynd er Driving Miss Daisy. Án þess að fara mikið í sjálfan söguþráðinn þá fjallar Intouchables um ríkan og mikið fatlaðan mann og nýráðin aðstoðarmann hans, sem eingöngu sækir um starfið til að fá höfnun svo hann geti sótt um atvinnuleysisbætur. Þeir eru í orðsins fyllstu merkingu svart og hvítt og eiga ekkert sameiginlegt, en eins og oft vill verða í lífinu þá er eitthvað sem smellur og saman mynda þeir ómótstæðilegan tvímenning sem ekkert getur stöðvað. Það ólíka viðhorf sem þeir hafa gagnvart öllu og öllum kemur einna best fram í tónlistarsmekk þeirra, annar er klassíkin uppmáluð en hinn vill soul tónlist og ekkert annað. Í atriðum þar sem tónlistin kemur við sögu verða til margir af bestu bröndurum myndarinnar, málið er að þegar reynt er að koma inn í kollinn á aðstoðarmanninum alvarlegri tónlist þá kemur allt annað upp í huga hans heldur en ætlast er til, eins og þegar hann er látinn hlusta á Flight of the Bumble-bee þá eru Tommi og Jenni það eina sem honum dettur í hug.

Fréttir af mikilli aðsókn Intouchables hér á landi eru skiljanlegar og að sú aðsókn skuli aukast eftir því sem myndin er lengur sýnd sýnir það góða orð sem fer af henni.

Leikstjórar og handritshöfundar: Oliver Nakache og Eric Toledano. Kvikmyndataka: Mathieu Vadepied. Tónlist: Ludovico Einaudi. Leikarar: Francois Cluzet, Omar Sy, Anne Le Ny og Audrey Fleurot. 112 mín.

Hilmar Karlsson
Prometheus

Ridley Scott leikstýrði tveimur af áhrifamestu og bestu vísindaskáldsögukvikmyndum allra tíma, Alien og Blade Runner á árunum 1979-1982 og voru þær önnur og þriðja kvikmynd hans. Scott hefur leikstýrt sautján kvikmyndum síðan, nokkrum frábærum, en ekki farið inn á slóðir Alien og Blade Runner. Það þótti því mikil tíðindi í kvikmyndaheiminum þegar Ridley Scott tilkynnti um Prometheus.

Sögusagninar sem tóku flugið fóru strax á kreik og voru Blade Runner og Alien tvinnaðar í þær sögusagnir, aðallega þó Alien. En eins og fljótt kom í ljós þá er Prometheus sjálfstæð framtíðarkvikmynd sem sækir þó einstaka hugmyndir í Alien. Heimspressan beið spennt enda lítið látið uppi um efni myndarinnar og ekki síður spenntir voru fjölmargir aðdáendur Scotts, ekki síst aðdáendur hér á landi þar sem hluti af upptökum fór fram og hefur vandlega verið fylgst með gerð myndarinnar í íslenskum fjölmiðlum.

Eins og oft vill verða þegar væntingar eru þá miklar þá verða vonbrigðin kannski meiri en ástæða er til. Prometheus er engin Blade Runner eða Alien, en stendur vel fyrir sínu og er mun betri en flestar kvikmyndir af sama toga sem litið hafa dagsins ljós á síðustu árum. Myndin er mikið og forvitnilegt sjónarspil þó vissulega vanti djúpt bitastætt handrit. Vel er þó hægt að líta framhjá göllum í handritum þegar tækniliðinu tekst best upp í ótrúlega flottum atriðum.

Í stuttu máli gerist Prometheus í lok 21. aldarinnar og segir frá tveimur vísindamönnum sem telja sig hafa fundið vísbendingar um upphaf mannkyns. Í kjölfarið er fjármagnaður tveggja ára leiðangur til að fara á tiltekinn stað í fjærsta hluta alheimsins þar sem færa á sönnur hvernig mannkynið varð til. Þegar komið er á leiðarenda bíða margar furðulegar vísbendingar sem bæði afvegaleiða og leiða hópinn að þeim fjarlæga möguleika að geta sagt til um hver skapaði mannkynið, auk þess sem leiðangurinn er ekki velkominn og lendir oftar en ekki í hremmingum við áður óþekktar verur.

Nú er það svo að þegar söguþráðurinn er skoðaður þá gefur hann tilefni til að skrifa innihaldsríkt handrit sem hefði sjálfsagt ekki gert neitt annað en að gera Prometheus að enn betri kvikmynd. Um leið hefði myndin orðið öðruvísi á kostnað átakaatriða og mikilfenglegrar sviðsetningar sem manni grunar að stundum sé gert til að fá myndina til að líta betur út í þrívídd, sem allt gengur út á í dag í gerð stórmynda og er því óhætt að taka undir þá gömlu og sígildu klisju að sjón er sögu ríkari þegar Prometheus á í hlut.

Hvað um það, Prometheus stendur vel fyrir sínu og er áhrifamikil kvikmynd sem heldur áhorfandanum við efnið þó laust sé í reipum og hvenær er ekki spennandi að sjá kvikmynd sem fjallar um eilífðarspurninguna: „Hvert er og hvar er upphaf mannkyns?“

Leikstjóri: Ridley Scott. Handrit: John Sphaits og Damon Lindelof. Kvikmyndataka: Dariuz Wolski. Tónlist: Marc Streitenfeld. Leikarar: Charlize Theron, Noomi Rapace, Michael Fasbinder, Idris Elba, Guy Pearce og Logan Marshall-Green. 124 mín.

Hilmar Karlsson
The Descendants

Sagan segir að þegar Alexander Payne hafi verið með Sideways (2004) í undirbúningi, kvikmynd sem fjallar um tvo miðaldra menn sem fara í vikuferð um vínhéruð Kalifiorníu, hafi George Clooney haft samband við Payne og beðið um að fá að leika annað hlutverkið, en Payne hafi hafnað honum þar sem hann taldi Clooney of frægan fyrir myndina, en mundi hugsa til hans síðar. Og það gerði Payne því hann skrifaði aðalhlutverkið í The Descendants með Clooney í huga og Clooney brást ekki og er í hlutverki eiginmanns sem horfir upp á eiginkonu sína líflausa í öndunarvél alla myndina, líklegast í sínu besta hlutverki og er þegar búinn að fá Golden Globe verðlaunin og þykir líklegasti kandídatinn í óskarinn. Þetta er verðskuldað þar sem leikur hans í myndinni er frábær, látlaus en samt mjög tilfinningaþrunginn.

Í upphafi The Descendants þegar Matt King (Clooney) situr við sjúkrabeð eiginkonu sinnar, Elizabeth, sem hafði slasast alvarlega, er hann fullur iðrunar, telur sig hafa brugðist eiginkonunni og tveimur dætrum þeirra með því að hugsa fyrst og fremst um vinnuna, en hann er ríkur lögfræðingur og fasteignasali sem ásamt ætt sinni á verðmætastustu óseldu landeigina á Hawaii. Það stendur til að selja eigina og verður samþykki hans að liggja fyrir sölunni. King hugsar til eiginkonunnar meðan hann situr yfir henni og ætlar að taka sig á í hjónabandinu og skipta sér meira af dætrum þeirra, en greinilegt er að hann hefur lítið sem ekkert haft um þeirra mál að segja. Fljótt skiptast veður í lofti þegar hann sækir eldri dóttur sína á einkaskóla. Hún segist fyrirlíta móður sína og er sama hvað um hana verður og pabbi hennar ætti að hugsa eins þar sem hún hafi haldið fram hjá honum. Þessar upplýsingar eru mikið tilfinningaáfall fyrir King og á hann erfitt með að fóta sig áfram og hvað þá að koma dætrum sínum á rétta braut.

Þó George Clooney sé sá sem athyglin beinist að þá standa aðrir leikarar sig vel og er vert að geta frammistöðu Shailena Woodley, í hlutverki eldri dóttur Kings. Þetta er erfitt hlutverk sem hin tvítuga Woodley skilar af miklu innsæi. Einnig er gaman að fylgjast með fylgdarsveini hennar, Sid (Ted Krause), sem hún vill alltaf hafa með sér, segir hann róa sig, þó hann komi málinu ekkert við. Sid stígur ekki í vitið að því er virðist en léttir heldur betur á dramatíkinni sem er þungamiðja myndarinnar. Þá eru kostulegir ættingjar Kings með Beau Bridges fremstan í þeim hópi, ættingjar sem öfugt við King hafa eytt öllum arfi sínum í vitleysu og vilja ólmir selja. Öllum þessum góða leikarahópi leikstýrir Alexander Payne listilega og sýnir eins og í Sideways að leikarar eru í góðum höndum ef þeir fá hlutverk hjá honum.

Leikstjóri: Alexander Payne. Handrit: Alexander Payne, Nat Faxon og Jim Rash. Kvikmyndataka: Phedon Papamichael. Leikarar: George Clooney, Shailene Woodley, Amara Miller, Nick Crause og Beau Bridges. 115 mín.

Hilmar Karlsson
My Week With Marilyn

My Week with Marilyn snýst að öllu leyti um Marilyn Monroe, allir aðrir eru aukapersónur, meira að segja sögumaðurinn Colin Clark sem eyddi eftirminnilegustu viku ævi sinnar í návist gyðjunnar árið1956, meðan á tökum kvikmyndarinnar The Prince and the Showgirl stóðu yfir í hinu sögufræga Pinewood stúdíói í London.

Meira að segja Laurence Olivier, sem margir telja mesta leikara sem uppi hefur verið og var mótleikari Monroe, auk þess að leikstýra myndinni, fellur í skuggann af hinni fögru Marilyn, sem er nú langt frá því að vera gallalaus eins og Colin Clark fær að kynnast. Það kemur samt ekki í veg fyrir að hann verður ástfanginn uppyfir haus af gyðjunni þrátt fyrir að einn aðstoðarmaður hennar vari Colin við að nálgast hana um of, hún sé hættuleg öllum karlmönnum. Þau varnaðarorð eru til einskis og auðvitað situr Colin eftir með sárt ennið en dýrmætri reynslu ríkari.

Daður Marilyn við Colin og sérferðir þeirra út í náttúruna og heimsókn í kastala og skóla eru léttvæg og alls ekki til þess fallin að halda myndinni uppi og sjálfsagt er meira gert úr sambandi þeirra en tilefni gafst til. Það sem er eftiminnilegast er hversu tæp leikkona Marilyn var og hversu mikið hún fór í taugarnar á Olivier sem ætlaði sér að komast í hóp Hollywoodstjarna með því að fá Marilyn til að leika í kvikmynd með sér. Og ef marka má orð eiginkonu hans Vivien Leigh þá ætlaði Olivier sér einnig að komast upp í rúm til hennar. Allt gengur á afturfótunum þar til Olivier gerir sér grein fyrir því að það eru ekki leikhæfileikar Marilyn sem hann á að leggja áherslu á heldur hversu sterk nálgun hennar er þegar myndavélinni er beitt að henni og allur hennar þokki blómstrar.

Michelle Williams sem sannaði hversu góð leikkona hún er í Blue Valentine vinnur stórsigur í hlutverki Marilyn Monroe. Fyrirfram hefði ég ekki talið hana réttu leikkonuna, en það er nú kannski enginn rétt leikkona til í hlutverkið. Williams er ekki hlaðin sama kynþokka og Monroe hafði en hún nær sérlega vel að sýna marga persónuleika Monroe sem á yfirborðinu virðist brotthætt og með skaðaða sjálfsímynd, en veit sjálfsagt undir niðri alveg hvað hún er að gera. Kenneth Brannagh er eins og skapaður í hlutverk Laurence Olivier og gaman að fylgjast með honum og Eddie Redmayne er sakleysið uppmálað. Önnur hlutverk eru fyllt upp með úrvalsliði breskra leikara þar sem upp úr stendur Judy Dench í hlutverki Lafði Sybil Thorndyke, sem var ein mesta skrautfjöður Breta á fyrri hluta tuttugustu aldar hvort sem var í leikhúsi eða kvikmyndum.

Þegar upp er staðið þá er My Week With Marilyn ágæt skemmtun en ekki mikið meira. Ég hafði mun meira gaman af fyrri hluta myndarinnar þegar stríðið milli Monroe og Olivier stendur sem hæst. Þegar líður á myndinni verður hún flatari þó inn á milli séu atriði sem heilla.

Leikstjóri: Simon Curtis. Handrit: Adrian Hodkes eftir bók Colins Clark. Kvikmyndataka: Ben Smithard. Tónlist: Conrad Pope. Leikarar: Michelle Williams, Kenneth Brannagh, Eddie Redmayne, Julia Ormond, Emma Watson, Doufhray Scott og Judy Dench. 99 mín.

Hilmar Karlsson
Sniðugu strákarnir (BJ)

Lúðvík Geirsson og Björn Valur ákváðu að skrá sig í þingsöguna. Björn Valur þurfti þess ekki, en af því að hann náði ekki inn á þinglista VG í Reykjavík var hann gripinn stundaræði. Þess vegna var Illugi svo hissa að BV skyldi ganga með skilti fram hjá ræðupúltinu.

Pabbi Lúðvíks, Geir Gunnarsson, naut virðingar bæði stuðningsmanna og andstæðinga á þingi. Allir minnast hans með hlýju. Hann þótti skynsamur maður sem lagði gott til mála.

Fæstir mundu eftir því að Lúðvík væri á þingi. Hann hefur setið þar síðan 2011 (ég fletti því upp). Í prófkjörinu í Suðvesturkjördæmi mundu fæstir eftir honum. Einhverja rámaði í að hann hefði verið bæjarstjóri í Hafnarfirði, en þaðan hrökklaðist hann eftir að hafa lagt sjálfan sig að veði fyrir meirihlutanum fyrir kosningar. Því gleymdi hann svo eftir kosningar þangað til hann var minntur á það. Líklega eru kosningar ekki hans sérgrein. Þegar kosið var um stækkun álvers á sínum tíma gat hann ekki myndað sér skoðun, því að hann vissi ekki nóg um málið.

Þeir Lúlli litli og Bjössi, prakkararnir á þingi, veltu því fyrir sér á föstudagskvöld hvað þeir gætu gert skemmtilegt. Bjössi stakk upp á því að setja teiknibólu í forsetastólinn, en þá hélt Lúlli að forsetinn yrði reiður. Lúlli er búinn að vera svo lengi á þingi að enginn getur kennt honum neitt. Svo sagðist hann ekki hafa neitt á móti Ólafi Ragnari.

Bjössi sagði að Óli væri vitleysingur, en samt væri best að hrekkja sjallastrákana. Þeir væru svo vitlausir. Það fannst Lúlla gott ráð. Honum datt í hug að kannski gætu þeir staðið fyrir framan pontuna og prumpað. Þá þurfti Illugi að gretta sig svakamikið og enginn vissi að það væru þeir. En Bjössi hélt að það væri sniðugra að kýla hann. „Það gerði Steingrímur við Geir.“

Lúlli hélt að þá myndi Illugi klaga í Árna Johnsen eða Unni Brá. „Þau gætu lamið mig.“ Loksins datt þeim í hug að standa fyrir framan Illuga í sjónvarpinu og hía á hann. Árni Þór væri alltaf á Facebook og myndi ekkert taka eftir því.

Nú vita allir hvað Lúlli og Bjössi eru sniðugir. Þeir verða örugglega ráðnir í mörg afmæli sem skemmtikraftar í staðinn fyrir Skoppu og Skrítlu. Þegar Árni Þór heyrði hvað þeir höfðu gert klappaði hann saman höndum og sagði: „Þið eruð nú meiri grallararnir, Bjössi og hinn gaurinn.“

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt
Framtíðin ráðin (BJ)

Ég sé það framtíð mín er ráðin. Nú er ég á leiðinni í framboð. Þetta varð mér ljóst þegar dóttir mín sagði mér að ég þyrfti að senda DV mynd af mér. Af einfeldni minni spurði ég hvort þeir hefðu birt slæma mynd af mér, en eftir frekari ábendingu sá ég eftirfarandi pistil á dv.is:

„Benedikt Jóhannesson, útgefandi Frjálsrar verslunar, virðist vera kominn á fremsta hlunn með að fara í framboð. Benedikt er eindreginn stuðningsmaður Evrópusambandsins og hefur rekist illa í Sjálfstæðisflokknum þar sem sjónarmið Davíðs Oddssonar um sjálfstæði Íslands og vondar Evrópuþjóðir eru ríkjandi. Mágur Benedikts og sumpart skoðanabróðir er Guðmundur Franklín Jónsson, formaður Hægri grænna. Sá er einnig mjög andsnúinn ESB. Það liggur því ekki alveg fyrir hvar Benedikt ber niður.“

Þetta er að sumu leyti erfið staða því að best er ef maður veit hvar maður á að bera niður. En teningunum er semsé kastað, DV fer ekki með neitt fleipur.

Af því að þetta bar brátt að hef ég ekki mikið efni tilbúið. Eina ræðu get ég þó sent strax til stuðningsmanna:

Mér sýnist ég hrósa Sjálfstæðisflokknum heilmikið í þessari ræðu. Þannig að ég er ekki klár á því hvað menn tala um að ég rekist illa í flokki.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt