Í neyðartilviki (BJ)

Í síðustu viku fór ég nokkuð víða. Ég ferðaðist bæði með skipi, bílum og flugvélum, auk þess sem ég beitti hestum postulanna. Eftir ferðina er eitt öðru fremur sem leggst á mig. Hvað á að gera ef hætta steðjar að?

Ferðin hófst á því að ég ók frá Reykjavík í Stykkishólm. Ég sat einn í bílnum og ók mjög varlega, fór aldrei upp fyrir 140 og brosti framan í myndavélarnar. Á leiðinni hlustaði ég á útvarpið. Fundist hafði nærri 50 ára gömul upptaka með Thor Vilhjálmssyni þar sem hann las eigin ferðasögu. Hefði manni ekki verið sagt að þetta væri Thor hefði ég ekki trúað því. Hann talaði alveg eins og venjulegur maður og það var fullt samhengi í frásögninni.

Ég þjáist af aðkenningu að lesblindu. Ég sé einhver orð ógreinilega og bý til mína útgáfu af þeim. Þetta getur valdið erfiðleikum þegar ég les blöðin því að mjög oft sé ég áhugaverðar fyrirsagnir og les svo greinarnar sem ekkert er varið í. Þá kemst ég að því að það stóð alls ekki það sem ég las í fyrirsögninni.

Á leiðinni hafði ég ekki annað að lesa en skiltin meðfram veginum. Skammt frá Grundartanga sá ég skilti: „Restaurant Tugga“. Hver vill borða þar? hugsaði ég og ók áfram en þá tók ekki betra við því að næsti bær hét Beltisstaðir. Það bæri gaman að hitta á veitingamanninn og spyrja hvað hann gerði. „Ég rek veitingastaðinn Tuggu fyrir neðan Beltisstaði.“

Á bakaleiðinni las Vigdís fyrir mig að þetta var veitingastaðurinn Tunga við Beitistaði. „Er betra að borða á Tungu en Tuggu“ flaug í gegnum hugann en ákvað að ég væri búinn að brillera nóg í þessum málum og sagði ekki orð.

Siglingar á Breiðafirði eru ótrúlega góð skemmtun. Þegar veðrið er gott stendur maður úti á þilfari og skoðar stuðlasettar eyjarnar, fullar af skörfum og öðrum skrítnum fuglum. Ef rignir er hægt að skríða undir þiljur þar sem boðið er upp á hvítvín, rauðvín og viskí. Það ætti engum að leiðast.

Sem ég stóð úti á þiljum í blíðviðri hinu mesta kallaði skipstjórinn eitthvað í hátalarann. Þetta er nefnilega sigling þar sem skipstjórinn er eins og flugstjóri og blaðrar allan tímann. Ferjumönnum tókst að gera þetta svo líkt flugvél að nánast ekkert skildist af því sem sagt var fyrsta hálftímann. „Góðan dsnh weta qw wxqerjinn sem talqw.“ En á Breiðafirðinum deyja menn ekki ráðalausir og bátsmaðurinn var kominn upp á stjórnklefann og hagræddi hátölurum og vírum þar til allt hljómaði eins og maður væri kominn heim í stofu með Bose hátalarana.

Það kom sér vel því að við vorum að sögn skipstjórans komin að eyju þar sem hafarnafjölskylda býr. Loksins sé ég örn, hugsaði ég, því að þá tignarlegu skepnu hef ég aldrei augum barið. En það var sama hve mikið ég rýndi á þá staði sem bent var á. Ég sá ekkert.

Ekki var skortur á aðstoðarmönnum. „Sérðu skerið þarna? Fylgdu línunni upp af því upp í eyna. Farðu þá aðeins til vinstri þar sem þú sérð grastuggu neðan við klettana. Farðu upp klettana, um 30 gráðu horn. Þá er mosi ofarlega í klettunum, rétt ofan við klettasilluna, ekki þessa sem skagar farm heldur hina sem slútir aðeins. Þar er annar unginn í vari. Maður sér vængendana greinilega ef skipið lyftist.“

Ég starði af slíkri einbeitingu að annað eins hefur ekki sést. Maðurinn með röntgenaugun hefur ekki einblínt jafn einarðlega.

Ég sá skerið.

Það versta við þetta allt var að hver á fætur öðrum hrópaði upp yfir sig: „Já þarna er hann. Mikið er stórkostlegt að sjá vængenda á arnarunga. Ég hélt ég ætti ekki annað eins eftir. Nú getur maður dáið sæll og glaður.“

Mér fannst ekki gaman.

Allt varð þetta til þess að ég ákvað að hætta að horfa út í loftið eins og flón og starði á þilfarið í staðinn. Ég veitti í því athygli að á því var hleri og á honum stóð: „Use only in case of emergency.“ Þetta fannst mér skrítið og af því að ég veit af því að stundum les ég ekki rétt í fyrstu tilraun stafaði ég þetta aftur og aftur.

„Þeir eru vitlausir við Breiðafjörðinn. Ekki nóg með að þeir sjái fugla þar sem augljóslega ekkert er. Þeir ætla að skella sér niður í káetu ef skipið sekkur.“ Þessum hugunum hélt ég fyrir sjálfan mig því að mér datt ekki í hug að ræða við þetta fólk sem sá ofsjónum.

Seinna var kallað á hópinn í mat. Þó að ég hefði verið ákveðinn í að samneyta þessu ofskynjanaliði ekki meir blíðkaðist ég aðeins þegar ég sá vínbirgðirnar sem fyrr eru nefndar. Eftir dýrindis máltíð leit ég aðeins upp í loftið. Sé ég að þar er hleri og skilti hjá honum. „Use only in case of emergency.“

Það átti sem sé að fara upp um hlerann.

Líklega er best fyrir mig að halda mig frá sökkvandi skipum.

Benedikt Jóhannesson