„Enga ofdekraða Heimdellinga“ (JGH)

xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /?

Ragnar Sverrisson, kaupmaður á Akureyri, var í viðtali við NFS um síðustu helgi. Ragnar er skemmtilegur maður; brosmildur, lipur og líflegur, og hefur bryddað upp á ýmsu skemmtilegu á Akureyri. Í viðtalinu hótaði hann sérframboði Akureyringa – raði stóru flokkarnir ekki Akureyringum í efstu sætin í komandi prófkjörum. Þegar hann var spurður að því hvort honum fyndist þetta ekki gamaldags viðhorf svaraði hann: „Ég hef ekki áhuga á því að ofdekraðir Heimdellingar stjórni landinu. Við í sveitinni verðum að fá að vera með.“

Ég hugsaði með mér: „Hvers konar frétt var þetta?“ En auðvitað átti ég frekar að spyrja mig að því hvers konar sjónarmið var þarna eiginlega sett fram? Var þetta ekki einum of ódýrt og ómálefnalegt svar: Að kjósa fólk eftir búsetu frekar en skoðunum – og Akureyringa vegna þess að Ragnar vill ekki ofdekraða Heimdellinga? Það sem meira var; Ragnari stökk ekki bros á vör þegar hann hélt þessu fram.

Ragnar taldi jafnframt að sennilega kæmi ekki til sérframboðs „Akureyrarlistans“ vegna þess að miklar líkur væru á að Akureyringarnir Benedikt Sigurðsson og Lára Stefánsdóttir næðu efstu sætunum á lista Samfylkingar. Kristján Þór Júlíusson og einhver annar Akureyringur næðu væntanlega tveimur af þremur efstu sætunum í prófkjöri sjálfstæðismanna. Þar með væru komnir fjórir Akureyringar á þing og augljóst að þetta setti mikla pressu á aðra flokka í kjördæminu varðandi efstu sætin. Eða eins og Ragnar orðaði það: „Vinstri grænir og framsóknarmenn þyrftu þá að fara að hugsa sinn gang.“

Það hefur oft verið sagt að stjórnmál snúist um menn og málefni. Sumir segja: „Eingöngu málefni.“ Aðrir segja: „Menn skipta ekki síður máli. Þess vegna eru prófkjör.“ En flestir hafa talið að þetta snerist um hvoru tveggja; að stjórnmálamenn þyrftu bæði að vera frambærilegir og bjóða upp á lausnir og góð málefni.

Að vísu kemur fleira til. Framsóknarmönnum tókst t.d. að stórauka við sig fylgi í síðustu alþingiskosningum út á „fyndnar auglýsingar“ – og er sú auglýsingherferð komin inn í kennslubækur um auglýsingar og markaðsmál í bandarískum háskólum.

En meira um Ragnar. Allar kenningar um menn og málefni hafa hrunið með framgöngu hans. Þegar ég færði hið kúnstuga viðtal við hann á NFS í tal við fólk – sem ég hitti síðar sl. sunnudag – komst ég að því að Ragnar er langt frá því að vera einn um þá skoðun að búseta skipti meira máli í pólitík en menn og málefni. Við mig sagði mætur maður í hópnum að hann hefði alla tíð gætt þess í prófkjörum fyrir borgarstjórnarkosningar að kjósa ekki „aðflutta sveitamenn“ og „dreifbýlinga sem sestir væru að á mölinni“. Og ástæðan? Jú, þegar á reyndi í erfiðum málum hugsuðu þeir alltaf um fyrst um hag sveitanna – og síðan hag borgarbúa. En hvernig ferðu að þegar „aðfluttu sveitamennirnir“ eru komnir inn á listann sem þú kýst, spurði ég?– „Ég strika yfir nöfn þeirra; nota útstrikunaraðferðina.“

Í hagfræði er mikið rætt um fyrirbærið „discrimination“ sem útleggst sem „mismunun og misrétti“ og er yfirleitt notað um alls kyns minnihlutahópa eða jafnvel mismunun á milli vörutegunda innan verslana. Svertingjum í Bandaríkjunum er t.d. tíðrætt um um misrétti þeirra gagnvart hvítum. Konur um heim allan tala um mismunun gagnvart körlum. Eldri borgarar á Íslandi ræða um misrétti og fátækt.

Það er víða vandlifað. Pólitíkin snýst um baráttu á milli hópa þegar öllu er á botninn hvolft.

Konur – karlar.

Hvítir – svartir.

Nýbúar – innfæddir.

Kristnir - guðleysingjar.

Sveitin – borgin.

Eldri borgarar – unga kynslóðin.

Kynjakvótar – ekki kynjakvótar.

Kvennalistar – karlalistar.

Póstnúmerið 112 – póstnúmerið 101.

Akureyringar – ofdekraðir Heimdellingar.

Það verður líflegt í þeim prófkjörum sem eru framundan. Við blasir hrikaleg barátta á milli póstnúmera. Ég bý í Grafarvogi. Áfram 112.

Jón G. Hauksson.

[email protected]