Kerlingabækur (BJ)

Þessi pistill er um Patti Smith en ... Sjónvarpið sýndi það skýrt á laugardag hve jafnréttið á langt í land þar á bæ. Eftir miklar sviptingar og framlengingu í ágætum bikarúrslitaleiks Breiðabliks og Vals var staðan þrjú mörk gegn þremur. En í stað þess að sýna frá vítaspyrnukeppninni í þessum leik langbestu kvennaliðanna ákvað sjónvarpið að fara í fréttir. Hin brýnu tíðindi voru af leka í kjarnorkurannsóknarstöð í Noregi, skorti á samræmdri stefnu í grunnskóla, fjölda útlendinga á Íslandi og söfnun til styrktar börnum í Afríku. Það er skiljanlegt að Sjónvarpið hafi ekki talið að vítaspyrnukeppni hjá einhverjum kerlingum vekti nægan áhuga landsmanna til þess að fresta þessum brýnu fréttum um 10 mínútur.

Patti Smith hélt söngskemmtun í Háskólabíói á þriðjudagskvöld. Ekki þekki ég mikið til hennar en hef þó heyrt það að tónlekar hennar í NASA í fyrra hafi þótt frábærir. Að minnsta kosti hefur verið mikið um þá talað á Rás 2 og þegar eitthvað hefur verið endurtekið nógu oft verður það satt eins og allir vita.

Patti er sextug, en ég var svo langt frá sviðinu að ég hefði eins trúað því að hún væri fertug eða fimmtug, en mér er sagt að í nærmynd gæti hún varið sjötug. Líklega hefur það verið bjartsýni eftir tónleikana góðu sem olli því að Patti var flutt í stærri sal. En það var líklega ekki skynsamlega ráðstöfun því að bíóið var hálftómt. Nú spilaði hún sjálf á gítar og með henni einhver væminn náungi, Lenny Kaye, sem kannski er kærastinn hennar, kannski ekki. Eftir hlé sló dóttir hennar Jesse hljóma á hljómborð þannig að þetta var mjög heimilislegt.

Mér fannst eins og Patti væri að koma af Woodstock hátíðinni 1969. Hún minnsti mig á Joan Baez, sem í endurminningunni var lágpunktur á tónleikunum, sem ég hlustaði margoft á og sá bíómyndina oftar en einu sinni. Þetta var svipuð tilfinning eins og þegar ég sá Pops á Keflavíkurflugvelli á leið á þorrablót í Flórída. Þeir voru eins og þeir hefðu gengið út úr ísklumpnum sama morgun, enn í gömlu síðkápunum með axlarsítt hár.

Patti var búin að vera á Íslandi í nokkra daga en var greinilega ekki alveg með á nótunum því að hún sagðist ætla að halda næstu tónleika „þar sem þeir halda að þeir ætli að reisa álverið.“ Gestir hafa greinilega ekki haft tíma til þess að fara austur á land til að mótmæla því að þeir fögnuðu þessu ákaflega, en ef menn hefðu ekki sent útlenda málaliða heldur farið sjálfir vissu þeir að þar eru nú kerskálar sem mældir eru í kílómetrum í lengd.

Langur leikþáttur fór í baráttu Pattiar við gítarinn sinn og hann hefði átt betur við fyrir yngri áheyrendur, en flestir þeir sem þarna voru hafa að minnsta kosti verið komnir í menntaskóla og obbinn reyndar á sextugsaldri sýndist mér. Það hefði verið gaman ef hún hefði æft sig betur heima og munað lögin og textana betur, en áheyrendur voru mjög skilningsríkir. Lenny Key sveiflaði mjöðmunum í hægri sveiflu meðan Patti söng, svona svipað eins og hann væri á kristilegri samkomu. Að sumu leyti var þetta reyndar söfnuður.

Ég held að fáir hafi náð gömlu baráttukonunni þegar hún var að syngja um réttindi indíána, sem nú maka krókinn á því að reka spilavíti á verndarspildum sínum. Það hefði betur átt við 1969. Svo bauð hún okkur að spyrja sig spurninga, sem hún svaraði ekki nema út í hött. Einhver kallaði að hann væri mesti aðdáandi hennar og annar sagði á íslensku að hann hefði fengið útborgað í dag. Þetta var svona hópur.

Patti sagði okkur að ef hún fengi sér nokkur hvítvínsglös í hléinu yrði hún í megastuði eftir það. Ég er hræddur um að hún hafi verið búin að fá sér allnokkur hvítvínsglös áður en hún byrjaði. Einhverja hressingu að minnsta kosti.

Patti syngur fantavel. Líklega hefði hún verið miklu betri með hljómsveit og í lögum þar sem hún væri ekki að færa okkur einhver boðskap úr fortíðinni. En þá hefði stærstur hluti hópsins væntanlega ekki komið, þetta var mest fólk sem lifir í gömlum tíma. Hún reyndi að segja okkur hvað hún ætti góða vini á Íslandi og að Sigga Bostonson væri ófrísk og fyrir það fékk Sigga lag. Eftir hlé var Ænar Orn kynntur til sögunnar. Hann blés í einhvers konar áhald sem gaf frá sér hljóð og passaði ágætlega í einu lagi, en eftir það var honum ofaukið þó að hann yrði lítt var við það.

Í lok tónleikanna stóðu allir upp og klöppuðu í fimm mínútur. Þá fórum við en ég sá það í Mogganum að á endanum tók goðið aukalag. Vonandi verður Patti aftur í NASA næst þegar hún kemur. Að minnsta kosti heldi ég að það yrði tómlegt í Höllinni. Kannski á það best við að halda næstu tónleika á Hrafnistu.

Benedikt Jóhannesson