Framboð og eftirspurn (BJ)

Margir hafa spurt mig hvers vegna Sjálfstæðir Evrópumenn hafi ekki boðið fram sérstaklega. Svarið er einfalt: Það þurfa einhverjir að vera á listanum. Af einhverjum ástæðum eru fáir spenntir fyrir því að starfa á Alþingi.

Bíddu nú við, fylgistu ekkert með, Benedikt? spyr eflaust einhver. Það eru 13 listar í framboði. Eða eru það 17? Það er ekkert að marka það sem þú segir. Þvert á móti eru margir spenntir fyrir því að starfa á Alþingi.

Jú, ég átti ekki beinlínis við það. Vandinn er sá að það eru ekki margir sem vilja starfa á þingi sem geta fengið eitthvað annað að gera.

Ég man eftir viðtali við Sigurð Nordal í sjónvarpi fyrir um 45 árum eða svo. Þá var hann spurður að einhverju og svaraði með spurningu: „Eru 60 bestu menn þjóðarinnar á Alþingi?“

Svarið var auðvitað nei, en það sem er merkilegt við þetta að honum datt í hug að segja þetta og að ég hugsaði nógu mikið um setninguna til þess að muna hana enn. Engum dettur í hug að 63 bestu menn þjóðarinnar sitji á Alþingi núna. Sumir halda að engir góðir sitji á Alþingi, en það er ekki rétt. Þó að formenn stjórnmálaflokkanna séu umdeildir er það engu að síður oftast svo að flokkarnir velja sér þá bestu til forystu sem völ er á hverju sinni.

Virðing fyrir Alþingi er ekki mikil. Á því eru eflaust margar skýringar. Virðingarleysi gagnvart þjóðþingum er fremur regla en undantekning. Í Bandaríkjunum er virðingin fyrir þinginu heldur minni en fyrir kakkalökkum, en þó meiri en fyrir kjarnorkuúrgangi og Al Kaída.

Hvers vegna ætti einhver að vilja setjast á Alþingi? Það er hægt að hugsa um kostina:

Sífelld umfjöllun í blöðum og í athugasemdakerfum á Netinu.

Hringingar og skætingur í tölvupósti.

Eggja- og tómatakast á þingsetningardag.

Skætingur og þras í vinnunni.

Kvöld- og næturvinna.

Launalækkun.

Fólki í mótmælastöðu utan við vinnustaðinn og jafnvel heimilið.

Hrós fyrir að halda því ómögulega fram en hnútukast fyrir raunsætt mat.

Já það er erfitt að skilja hvers vegna framboðin til Alþingis eru ekki miklu fleiri.

Ekki svo að skilja að ég hafi ekki haft vinnufrið fyrir fólki sem „kom að máli við mig“ eins og Ellert Schram á sínum tíma. Samt verð ég að játa að eftirspurnin hefur verið nokkur, ekki síst þegar margir Sjálfstæðismenn eru í kreppu.

Í þetta sinn er eftirspurnin samt meiri en framboðið.

Ég tók DV-prófið og lenti í Sjálfstæðisflokknum með 78%. Minn kandídat er Elínbjörg Magnúsdóttir fiskvinnslukona og vinkona mín. Ég var ánægður með það. Ég hefði fengið meiri samsvörun hefði ég svarað fleiri spurningum með pólitíska rétthugsun í huga eins og frambjóðendur gera.

Ég er nefnilega sammála öðrum sjálfstæðismönnum um langflest. Hefðu harðlínumenn ekki náð undirtökum á landsfundinum hefði engum dottið í hug að spjalla við mig um framboð. Það kom mér á óvart eins og Brynjari Níelssyni og fleirum að menn völdu stríð þegar sátt hafði náðst. Sáttin var meira að segja afar hagstæð þeim sem finnst lítið til um Evrópusambandið, því að hlé skyldi gert á viðræðum þar til þjóðin hefði kosið um framhald þeirra. Ég er lýðræðissinni og finnst sjálfsagt að þjóðin fái að kjósa um framhaldið.

Eftir atkvæðagreiðsluna núna í febrúar hugsaði ég með mér: Nú ætla menn að refsa okkur, en refsa í raun flokknum. Samþykktin snýr engum til fylgis við flokkinn en fælir marga frá.

Í janúar var Sjálfstæðisflokkurinn með 36% fylgi eða meira. Svo var haldinn landsfundur. Hafi einhver haldið að samþykkt þess fundar hafi verið slys hefur sá hinn sami ekki lesið leiðara Morgunblaðsins 28. febrúar:

Á næstsíðasta landsfundi Sjálfstæðisflokksins vildu menn sýna umburðarlyndi. Því var ákveðið í „sáttaskyni“ að taka ríkt tillit til sjónarmiða örfárra fulltrúa, sem töluðu í umboði 7 prósenta fylgis Sjálfstæðisflokksins. Vilji um lok aðlögunarbröltsins að ESB var orðaður með loðnari hætti en frambærilegt var. En freka en fámenna klíkan mat það svo að þessi viðleitni sýndi eingöngu veikan vilja og því mætti ganga á lagið. Helstu talsmenn sjö prósentanna (sem er fámennari hópur en sá sem mælist andvígur ESB meðal stuðningsmanna Samfylkingar) fögnuðu þessari vinsamlegu undanlátssemi sem sínum sigri. En þeir gerðu ekkert með það sem í „sættinni“ fólst. Þeir börðust gegn því að „gert yrði hlé“. Þeir sátu enn sem handlangarar ESB í að knýja á um breytt lagaumhverfi meðan á upplognum samningaviðræðum stóð. Allt lagaumhverfi landsins skyldi hafa verið lagað að ESB á sama tíma og logið væri að þjóðinni að viðræður á jafnræðisgrundvelli færu fram.

En þrátt fyrir að kröfuhópurinn hefði aldrei gert neitt með sáttina sem gerð var gegn sjónarmiðum 93% stuðningsmanna Sjálfstæðisflokksins vildu sumir halda áfram á þeirri braut. Engu breytti, þótt aðalkröfugerðarmaðurinn hefði hlaupið í áróðursþátt „RÚV“ strax eftir ræðu formanns flokksins, haft hana í flimtingum sem framsóknareftiröpun og framgöngu sem minnti á Jón Gnarr!

En nú voru landsfundarfulltrúar komnir með upp í kok, þótt þeir sem best áttu að fylgjast með skynjuðu fátt. Þeir tóku ekki annan púls á fundinum en á sínum eigin úlnlið. Landsfundarfulltrúar sýndu ótvírætt að þeir höfðu skömm á áframhaldandi aumingjadómi.

En það hlýtur að vera fróðlegt fyrir yfirlýsta andstæðinga ESB-aðildar að heyra mat fréttaskýrenda „RÚV“ og stjórnmálafræðinga þeirra í framhaldinu. Þeir gáfu allir til kynna að í „sáttinni“ sem var hafnað hefði falist heimild til forystu Sjálfstæðisflokksins til að fara í kringum vilja flokksins síns og að sveigja inn á svikabrautina ...

Þessi hófsami leiðari sýnir að samþykktin átti að kenna „sjö prósentunum“ lexíu og sýna „skömm á áframhaldandi aumingjadómi.“ Jafnframt kemur fram að forysta flokksins ætti nú enga undankomuleið. Hér er væntanlega átt við hina kjörnu forystu.

Nú er fylgið um 18%. Sjö prósentin hljóta að hafa lært sína lexíu.

Mér heyrist á mörgum ágætum félögum mínum að þeim finnist að nú megum við koma heim aftur. Enda ekkert annað að fara.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt