Innipúkinn (BJ)

Ég hef ekki farið úr bænum um verslunarmannahelgi árum saman. Fyrir helgina er ég alltaf með háleitar hugmyndir um að nýta tímann vel. Ljúka ókláruðum verkum og koma nýjum af stað. En þegar á hólminn er komið geri ég ekki neitt. Samt er ég örþreyttur eftir helgina. Á því er samt skýring.

Þegar ég var lítill velti ég því stundum fyrir mér hvað væri langt síðan „í gamla daga.“ Mamma talaði stunum um það sem samheiti við „sitt ungdæmi“ og út frá því hefði ég væntanlega getað reiknað það út. Nú tala ég um gamla daga líka. Ætli það séu ekki um þrjátíu ár?

Í gamla daga fór ég í Húsafell og á Laugarvatn um verslunarmannahelgar. Aldrei til Vestmannaeyja á þjóðhátíð. Það var á langtímaplaninu en hefur orðið minna spennandi eftir því sem árin líða.

Meðan börnin voru unglingar reyndum við að búa til einhverjar sérhátíðir þannig að þau færu ekki í eitthvert slark. En nú get ég semsé verið heima og slarka ekki einu sinni einn og sér.

Okkur datt í hug að fara á Stuðmannahátíðina í Laugadalnum. En svo sagði Mogginn (mbl.is) að rigndi og þá nenntum við (les: ég) því ekki heldur. Einhvern tíma hefði maður kannski skyggnst til veðurs, farið út á hlað eða litið út um gluggann, en nú lætur maður Netið ráða öllum sínum gerðum.

Vigdís kann að vísu ekki að slappa af. Það reynir auðvitað á mig að þurfa að fylgjast með henni á stöðugu iði, hlaupandi um garðinn með hrífu eða skóflu (eða hvað þessi tól heita öll). Ef ekki þarf að fylla þvottavél er hún með pensilinn á lofti, eða þá borvél eða slípirokk. Hvernig á maður að geta hvílt sig meðan allt þetta er í gangi?

Stundum loka ég að mér inni í svefnherbergi og dreg fyrir. Það hjálpar of aðeins, en ekki líður á löngu en hún stingur upp á því að við gerum eitthvað. Fara í göngutúr, skreppa út á hjólinu, kíkja í bíó. Ég reyni að lyfta ekki höfði frá koddanum.

Bíddu við. Fara í bíó. Það er kannski ekki svo vitlaust. Hvað er í bíó?

Laugarásbíó er bara þriggja mínútna gang frá heimilinu. Ég gæti ráðið við það.

Frábær mynd. Mamma mia! Meryl Streep syngur Abba lögin.

Ég læt sem ég sofi. Hrýt meira að segja.

Ég sá Meryl Streep í London um daginn, held ég. Ég hélt það væri einhver lík henni þá, því að þó að mér sýndist andartak að þetta væri Meryl, fannst mér þessi vera farin að láta á sjá.

Svo sá ég mynd af Meryl og það passaði. Það styttist í sextugt hjá henni.

Hvað á maður að gera um verslunarmannahelgi í bænum? Ekki gat ég lesið blöðin því að á forsíðum þeirra allra var mynd af fámennri athöfn við Austurvöll og ég tók á mig krók til þess að þurfa ekki að opna þau.

Annars sá ég um daginn að Ólafur Ragnar er líka farinn að láta á sjá. Það styttist í sjötugt hjá honum en fram til þessa hefur hann alltaf verið býsna sperrtur að sjá, hvað sem annars má um hann segja. Í gamla daga var sagt að ein aðalgellan í bænum hefði sagt: „Finnst þér hann Ólafur Ragnar ekki fara mér vel?“

Það er langt síðan.

Ég gluggaði í ævisögu Jóns Indíafara. Hún er ágæt, en ég skil ekki alveg sautjándu aldar mál. Maður skilur flest en svo vantar eitthvað smáorð upp á. Því miður er það oft aðalatriði sem um ræðir.

Hvort rak hann manninn í gegn eða ekki? Var fanturinn hengdur?

Þetta var of erfitt fyrir mig sem ætlaði að einbeita mér að því að hvíla mig.

Skyndilega áttaði ég mig á því að helgin var búin og ég enn dauðþreyttur.

Guði sé lof fyrir að það er vinnuvika framundan svo að maður getur slakað á.

Benedikt Jóhannesson