Hvaða skoðun er rétt? (BJ)

Ég sá viðtal við Styrmi Gunnarsson í sjónvarpinu. Það var gaman að heyra skoðanir hans og sýn á ýmsa atburði sem hann hefur tengst. Viðtalið sýnir glöggt hve sjónarhornið skiptir miklu máli. Hann undrast að þingmenn taki ekki undir viðvaranir hans um hætturnar af því að fáeinir auðmenn eignist allt. Það er ekki skrítið. Þingmenn þora ekki að snúast gegn auðmönnum.

Af tilviljun hef ég verið að lesa ýmsa gamla pistla héðan af síðunni undanfarið. Sem betur fer er ég enn sammála flestu sem skrifað hefur verið, en þó ekki öllu. Og það skrítna er að stundum er ég ekki sömu skoðunar nú og ég sjálfur var fyrir örfáum árum. Það þýðir ekki að ég sé ósáttur við að hafa haft aðra skoðun áður. Þá voru aðstæður aðrar og manni fannst veruleikinn vera öðruvísi en mér finnst hann vera núna. Rétt eins og Styrmir útskýrði málin frá sínu sjónarhorni öðru vísi en margir aðrir sáu þau. Að vísu var Styrmir spurður um hvort það hefði verið ritstjórinn eða maðurinn sem hefði gert tiltekna hluti. Honum vafðist tunga um tönn. Vandinn er sá að ritstjórinn og maðurinn eru einn og hinn sami.

Fyrir nokkrum árum fékk ég fyrirspurn frá eftirlitsaðila á verðbréfamarkaði um viðskipti sem tvö fyrirtæki, köllum þau A og B, áttu í, en ég var þá í stjórn beggja. Ég sagðist hafa fengið upplýsingar um málið sem formaður félags A. Í kjölfarið fékk ég þessa spurningu: „En félag B? Vissi það eitthvað um málið?“ Ég varð að svara því að þó að ég væri þarna í tveimur hlutverkum gæti ég ekki skipt sjálfum mér þannig að hægra heilahvelið vissi ekki af því vinstra.

En þó að við leikum mörg hlutverk á dagi hverjum þá er það stundum að eitthvert eitt þeirra gerir það að verkum að við getum ekki gert hvað sem okkur sýnist í hinum rullunum. Stundum þarf maður að lýsa sig vanhæfan til einhvers þó að maður sé ekki óhæfur til þess. Í litlu þjóðfélagi kemur slíkt oft upp, en allt of sjaldan sjá menn ekki áreksturinn fyrr en slysið er skeð.

Styrmir hefur réttilega bent á hættuna af því að örfáir aðilar eignist fjölmiðlana. Össur Skarphéðinsson er núna alveg á móti fjölmiðlalögum en aðhyllist sterkt ríkisútvarp. Ég hef yfirleitt ekki verið hrifinn af ríkisrekstri, en ég sé ekkert eins vitlaust og ríkisútvarp án auglýsinga. Til staðfestingar því hve sú skoðun er vitlaus hefur verið upplýst að framsóknarmenn munu aðhyllast hana um þessar mundir.

Ef ríkisútvarpið hefur tilgang og er miðill sem margir hlusta og horfa á er ljóst að það er líka góður auglýsingavettvangur. Hvernig á að ná til þess stóra hóps sem heldur sig við gamla, góða RÚV? Með því að banna auglýsingar í ríkisútvarpinu er hreinlega verið að taka stóran hóp frá auglýsendum. Og vegna þess að ég hef yfirleitt átt erindi við þann vitræna hóp sem hlustar á ríkisútvarpið er ég ósáttur við þessa ráðstöfun.

Styrmir sagði frá því að hann hefði aldrei fengið jafnmikil viðbrögð og þegar hann skrifaði minningargrein um mág sinn sem var veikur á geði. Þetta fannst mér athyglisvert. Sjálfur hef ég aldrei fengið jafnmikil viðbrögð við neinu sem ég hef skrifað og minningargrein um Þorgeir Kjartansson vin minn, en hann átti við geðhvarfasýki að stríða í meira en áratug. Fátt er sorglegra en að sjá hvernig hæfileikaríkur einstaklingur og fjölskylda hans verða heltekinn vegna oflætis, ranghugmynda og þunglyndis. Allt sem hægt er að gera til þess að auka skilning á þessum alvarlega sjúkdómi er gott hvaðan sem það kemur.

Mér fannst gaman að viðtalinu við Styrmi. ég veit ekki hvort það hefur breytt skoðun nokkurs á þeim efnum sem fjallað var. Þó að ég sé oft ósammála Styrmi hef ég miklar áhyggjur af því hvað verður um Moggann þegar hann hættir sem ritstjóri. Nú þegar hefur blaðið farið að breytast vegna breytinga á hluthafahópnum og sú þróun hefur ekki verið til hins betra. Það er nauðsynlegt lýðræðinu að til sé eitt dagblað sem hefur sjálfstæða ritstjórnarstefnu, jafnvel þó að maður sé ekki alltaf sammála henni.

Benedikt Jóhannesson

Minningargreinin um Þorgeir Kjartansson