Frost/Nixon

Eitt áhrifamesta atriðið í Frost/Nixon er þegar Richard Nixon hringir að kvöldi til í David Frost þegar viðtalssyrpan er vel á veg komin, er vel drukkinn og segir þá eiga það sameiginlegt að litið sé niður á þá af snobbuðum skólafélögum og menningarvitum, en segir um leið að aðeins annar þeirra geti unnið og hann muni kremja Frost að lokum og skilja hann eftir í auðninni. Frost hefur gert sér grein fyrir að hann er að tapa viðureigninni, Nixon hefur getað snúið öllum spurningum sér í hag, hversu erfiðar sem þær hafa verið fyrir hann. Frost er örvæntingarfullur, hefur lagt mannorð sitt að veði sem og alla fjármuni í viðtalið. Við að hlusta á Nixon er eins og hann geri sér fyrst grein fyrir því að viðtalið snýst ekki aðeins um áhorf heldur að þeirri staðreynd sem Nixon veit, að aðeins einn sigurvegari gengur frá borði.

Þetta atriði, sem er eitt það besta í Frost/Nixon, er vendipunkturinn í viðtalshrinunni og stappar stálinu í Frost, gerir það að verkum að hann nær út úr Nixon það sem allir, sem stóðu Frost meginn vildu fá, að Nixon bæðist afsökunar á Watergate hneykslinu og um leið að biðja bandarísku þjóðina afsökunar á framkomu sinni sem forseti Bandaríkjanna. Símtalið er skáldskapur, Nixon hringdi aldrei í Frost, en Frost fékk út úr viðtalinu það sem hann leitaði eftir og bjargaði ferlinum. Um leið og símaatriðið er mjög sterkt þá gerir það í raun minna úr afreki Frost en efni standa til. Við verðum að gefa jafn snjöllum manni og David Frost það að hann hafi vitað, án aðstoðar Nixons, að hann væri kominn í ógöngur og að hann þyrfti eitthvað að gera til að bjarga andlitinu.

Frost/Nixon er því eins og svo margar sannsögulegar kvikmyndir, krydduð á réttum stöðum með skáldskap um leið og hún fer rétt með heimildir þar sem ekki er hægt að komast hjá því. Ekkert er farið í kringum sjálft viðtalið sem dramtíkin snýst um og lýsingar á aðalpersónunum, Richard Nixon og David Frost eru sannar.

Eftir að hafa séð Nixon túlkaðan af mörgum leikurum þá er ég viss um að Frank Langella, sem er magnaður í hlutverkinu, er að ná Nixon best þó að ekki sé hann beint líkur honum í útliti. Aftur á móti minnir mig ekki að hafa séð David Frost túlkaðan af leikara áður og Michael Sheen, sem túlkaði Tony Blair, í The Queen, gerir mjög vel þó ekki sé hann jafnoki Langella. Túlkun hans á Frost sem pjáturslegum þáttaspyrjenda sem er uppteknari af sjálfum sér en viðtalsefninu og nýtur þess að vera í frægðarljómanum er einlæg og sannfærandi.

Ron Howard tekst það sem fyrirfram hefði þótt ógjörningur, að byggja upp spennandi atburðarás í kvikmynd þar sem meginefnið er sjónvarpsviðtal tveggja einstaklinga. Hann hefur að vísu frábært handrit Peter Morgans (The Queen, The Last King of Scotland) til að vinna með. Eftir nokkuð langan aðdraganda þar sem aðallega sat í mér hversu yfirborðskenndur David Frost var, ekkert varðandi Nixon kom mér á óvart, verður atburðarásin hröð og hvert atriðið tekur við þar sem tvö lið takast á um tvo einstaklinga sem eru nánast að berjast fyrir lífi sínu og atburðarásin magnast eftir því sem líður á viðtalið og myndin heldur áhorfandanum í spennu til síðasta orðs.

Leikstjóri: Ron Howard. Handrit: Peter Morgan eftir eigin leikriti. Kvikmyndataka: Salvatore Totino. Tónlist: Hans Zimmer. Leikarar: Frank Langella, Michael Sheen, Kevin Bacon, Sam Rockwell, Matthew McFayden, Oliver Platt og Rebecca Hall. 122 mín.

Hilmar Karlsson