Fjöldamorðingjarnir og ég (BJ)

Þegar ég bjó í Bandaríkjunum var í tísku að andæfa yfirvöldum í smáu sem stóru. Undirskriftalistar gengu um lögleiðingu á marijúana, bann við blautbolakeppni því að hún væri dæmi um kvenfyrirlitningu, að frí væri gefið á dánardegi Maós formanns, krafa um að blautbolakeppni væri leyfð því að bann gegn henni væri skerðing á tjáningarfrelsi.

Þess vegna fannst mér ekkert óeðlilegt árið 1977, þegar tveir ungir menn voru búnir að setja upp borð í félagsmiðstöð stúdenta og límdu framan á það handskrifaðan miða sem á stóð: Free Ed Gain. Mér fannst sjálfsagt að frelsa hann og þreif upp pennann, en spurði samt til fyrir siðasakir hver hann væri. „Hann er húsgagnabólstrari,“ sögðu þeir. Mér fannst eðlilegt að bólstrarinn ókunni héldist bakvið lás og slá, þó að ég vissi ekkert meira og stakk pennanum aftur í vasann.

Seinna komst ég að því að Ed þessi var frá nágrannasveitarfélagi okkar, Plainsfield í Wisconsin. Hann var einhleypur maður sem hafði getið sér gott orð fyrir að vera afar vinsamlegur við konur og börn. Þegar konur í bænum hurfu sporlaust datt fáum í hug að spyrja Ed Gain. Það var ekki fyrr en lögreglan fór að kanna hús hans, að hún fann að húsgögnin voru búin til úr beinum og yfirdekkt með húð. Þá datt einhverjum í hug að ekki væri allt með felldu. Ekki hafði hann drepið allar konurnar heldur hafði hann líka rænt líkum úr gröfum með félaga sínum, meðal annars móður sinni.

Þessi saga varð fyrirmyndin að Hitchcock-myndinni hugljúfu, Pscycho, um samband ungs manns við móður sína.

Lauk þar kynnum mínum af Ed Gain, en hann var á geðveikrahæli til dauðadags árið 1984.

Um áramótin 1977-8 fluttum við Vigdís úr kuldanum í Wisconsin, sem er uppi undir landamærum Kanada, í hlýjuna í Flórída. Þar vorum við bæði í háskólanámi.

Að morgni mánudags 16. janúar 1978 fór ég í skólann klukkan átta. Við áttum bíl, Ford Maverick, Græna slýið, sem nefndist svo vegna litarins. Ég man ekki hvort það var vegna þess að við höfðum ekki keypt leyfi til þess að leggja eða hvort ég skildi bílinn eftir heima til þess að Vigdís gæti notað hann. Að minnsta kosti fór ég í strætó í skólann þennan morgun. Ég þekkti engan og talaði ekki við samnemendur mína. Þetta var önnur vikan mín í skólanum.

Klukkan tíu var tveimur kennslustundum lokið. Ég sá þá af tilviljun forsíðu Tallahassee Democrat, blaðsins í borginni. Um nóttina höfðu tvær stúlkur í skólanum verið myrtar og ráðist á þrjár aðrar. Fjórar stúlknanna höfðu búið í systrafélagi, Sorority, sem nefndist Chi Omega. Mér varð hálf ómótt. Það var greinilegt að fjöldamorðingi lék lausum hala í borginni.

Við Vigdís bjuggum í stúdentahverfi sem var um tíu mínútna akstur suður frá skólanum. Alumini village. Mín fyrsta hugsun var að hringja heim og láta vita af þessum óhugnaði. Það var á tali. Mér fannst það einkennilegt, en ekki endilega fráleitt. Þó að við þekktum nánast engan þurftum við að útvega okkur ýmislegt í búið. Vigdís gat vel verið að hringja í einhverjar búðir.

Tíu mínútum seinna hringdi ég aftur. Það var enn á tali. Mér var ekki sama.

Klukkan hálf ellefu var enn á tali. Þetta leist mér ekki á og ákvað að drífa mig heim.

Strætisvagninn fór á klukkutíma fresti og lagði ekki af stað fyrr en tíu mínútur yfir ellefu. Mínúturnar voru lengi að líða. Leigubílar voru ekki margir á þessum slóðum og ég þekkti engan sem gæti skutlað mér. En það var ekki hægt að biðja bílstjórann að gefa allt í botn. Hann skrölti á sínum hraða, en sem betur fer voru fáir í vagninum á þessum tíma.

Loksins kom að okkar stoppistöð. Ég hljóp eins og byssubrenndur upp í íbúðina okkar og var með blóðbragðið í munninum þegar ég kom upp tröppurnar. Á útidyrahurðinni var stór glergluggi og hægðarleikur að mölva hann til þess að komast inn.

Hann var heill svo að ég varð rólegri. Skjálfandi dró ég upp lyklana og kom þeim loks í skrána. Þegar ég kom inn sat Vigdís þar og drakk appelsínusafa. Hún var sallaróleg. Ég gekk beint að símanum. Tólið hafði ekki lagst á.

Ég byrjaði náttúrlega á því að skammast yfir því hvort hún kynni ekki að skella á þegar hún hefði lokið símtali. Eftir að við höfðum þráttað um það dágóða stund (og eins líklegt að ég hafi gengið svona frá símanum, þó að ég myndi auðvitað aldrei viðurkenna það fyrir Vigdísi) settist ég niður, úrvinda. Vigdísi fannst ég gera fullmikið úr þessu símamáli að gera mér ferð heim um miðjan dag.

Þegar ég hafði sagt fréttirnar fannst henni ég samt bara nokkuð góður að hafa sýnt svona mikla umhyggju fyrir henni.

Dagana á eftir var maður stöðugt með vara á sér. Maður leit rannsakandi á alla sem maður hitti og velti því fyrir sér hvort hér færi ódæðismaðurinn. Þetta hafði þó þann kost að allir töluðu um málið og maður gat farið að blanda sér í samræðurnar.

Vigdís var frá á fæti og tók nánast frá fyrsta degi þátt í langhlaupum. Ég man ekki hvort það voru fimm eða tíu kílómetrar, en það gekk ágætlega. Sjálfur hljóp ég aldrei, fannst nóg að hafa fulltrúa fjölskyldunnar, en hins vegar lét ég ekki mitt eftir liggja og beið við markið og hvatti Vigdísi til dáða.

Fótfráastur allra á þessum slóðum var náungi að nafni Ken Meisner. Ekki get ég sagt að ég hafi þekkt hann nema í sjón. Hann vann allar gullmedalíur.

Þess vegna tókum við strax eftir því þegar það kom í fréttum um miðjan febrúar að Ken Meisner hefði verið handtekinn í Pensacola, um fjögra tíma akstur frá Tallahassee, á stolnum bíl. „Sá leynir á sér,“ sagði ég.

En Meisner karlinn reyndist alls ekki hafa farið frá Tallahassee þar sem hann hafði samband við lögregluna. Hver var þá bílþjófurinn í Pensacola?

Í ljós kom að það var enginn annar en Ted Bundy, dæmdur morðingi, sem hafði strokið úr fangelsi í Colorado á gamlársdag. Þá þegar var hann grunaður um að hafa myrt fjölmargar stúlkur. Bundy hafði komist á lista yfir tíu eftirsóttustu glæpamenn Bandaríkjanna og það tók ekki langan tíma að finna út hver hann var.

Næstu árin var hann í fangelsi í Tallahassee. Alls konar flækjur milli dómstiga töfðu málið.

Á endanum var Bundy dæmdur fyrir morðin og mun hafa játað á sig um 35 morð. Það síðasta var lítil stúlka sem hann drap í lok janúar þetta ár.

Hann virtist vera greindur náungi og leit alls ekki út eins og kríp. Eitthvert konutetur giftist honum þegar hann var í fangelsinu og þau munu hafa eignast saman barn árið 1982. Ég veit ekki hvort nokkur hefði getað skáldað svona ótrúlega og óhugnanlega sögu.

Það var ekki fyrr en rúmum tíu árum seinna að hann var tekinn af lífi. Almennt er ég ekki refsiglaður, en ég man enn eftir því þegar ég var að aka um Hamrahlíðina og heyrði fréttirnar af aftökunni í útvarpinu. „Guði sé lof að heimurinn er laus við þennan mann,“ hugsaði ég.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt