Frægð og frami (BJ)

Ég hef ekki verið duglegur að endurnýta pistla sem skrifaðir hafa verið hér á vefinn. Stöku sinnum hef ég laumað köflum úr þeim inn í greinar en aldrei endurnotað pistil í heild. Svo skrifaði ég Ég er ekki að skilja þetta og fékk talsvert mikil viðbrögð. Þannig að ég taldi að með því að senda þennan pistil til birtingar í víðlesnu dagblaði myndi ég slá tvær flugur í einu höggi: Öðlast landsfrægð og koma af stað þarfri umræðu. Fyrir áramót skrifaði ég grein í Fréttablaðið að beiðni ritstjóra þess og fékk mun minni viðbrögð en við meðalpistli þannig að ég taldi að líklega væri Mogginn rétta blaðið.

Mogginn er mjög tæknilegt blað. Hann er með sérstakt kerfi fyrir aðsendar greinar á vefnum. Þar fær maður kvittun um að greinin birtist við tækifæri. Og birtist svo ekki. Þess vegna sendi ég greinina núna á alvöru blaðamann sem sendi enga kvittun. Ég var því vongóður um að greinin birtist og ég yrði frægur maður.

Nokkrum dögum seinna vaknaði ég glaður á laugardagsmorgni. Sól skein í heiði og lífið virtist blasa við eins og það getur fegurst orðið. Morgunblaðið komið og ég hafði tíma til þess að lesa það í rúminu. Það eina sem vantaði var kaffi í rúmið, en af því að ég drekk ekki kaffi og dreifi bara mylsnu ef ég muldra brauð í rúminu vantaði eiginlega ekki neitt. Að minnsta kosti alls ekki það sem fyrir augu bar. Það hafði einhver slúbbert stolið greininni minni og orðið á undan mér að fá hana birta í Mogganum. Mér var ekki skemmt. Benedikt Jónsson, sá armi skálkur, hafði sem sé tekið greinina mína upp orðrétta og fengið birta í ramma í Mogganum.

Mín fyrstu viðbrögð voru að leita að Benedikt þessum í símaskránni þannig að ég gæti sent Annþór handrukkara á hann til þess að innheimta höfundarlaun. Sá var ekki í góðum málum eftir að Hæstiréttur hafði dæmt í stóra gæsalappamálinu. Frú Auður fékk þrjár milljónir þannig að ég taldi rétt að krefjast minnst fimm.

Í símaskránni eru 27 Benediktar Jónssynir. Undir greininni stóð að höfundur væri framkvæmdastjóri og það minnkaði hópinn niður í tvo. Best væri að láta Annþór jafna um þá báða til öryggis. Meðan ég fór í gegnum minnið á farsímanum mínum til þess að finna Annþór, froðufellandi af bræði, kom Vigdís inn og sá að mér var sárt í sinni. Hún hafði að sjálfsögðu lesið Moggann fjórum tímum áður og nú þegar hún kom úr líkamsræktinni fann hún strax á sér hvað amaði að.

„Heldurðu ekki að þú hafir gert mistök þegar þú sendir greinina?“ sagði hún. Vigdís þekkir bæði mig og Morgunblaðið og veit að það stendur við skrif sín.

„Jú,“ svaraði ég, „ég hefði aldrei átt að láta mér til hugar koma að skrifa í þennan ómerkilega snepil, sem lætur einhvern ómerkilegan bögubósa stela greininni minni.“

„Kannski merktirðu hana rangt,“ sagði hún núna og skynjaði greinilega að hún hafði sáð fræjum efans. „Svo er varla hægt að kalla hann bögubósa, mér finnst þetta fín grein.“

Þetta var ómerkilegt bragð að hrósa þessum loddara því að auðvitað vissi hún að ég gat ekki hallmælt minni eigin grein. Þannig að ég lagði frá mér símann og drattaðist inn í tölvuherbergið. Póstinn fann ég strax og greinina sem fylgdi honum.

Mér höfðu auðvitað ekki orðið á mistök. Nema hvað. Nafnið og föðurnafnið hárrétt undir greininni. Til öryggis renndi ég yfir greinina alla. Sé ég þá ekki að í henni var ein ritvilla. „Nú er ég komin í þessi spor sjálfur.“ Ef fanturinn hefur stolið frá mér sannar ritvillan mitt mál. Ég hljóp aftur inn í svefnherbergi og greip Moggann.

Þar stóð skýrum stöfum: „Nú er ég kominn í þessi spor sjálfur.“ Hver fjárinn. Ekki bara að ég missti sönnunargagnið. Þessi glæpahundur, Benedikt Jónsson, gat haldið því fram að þetta væri frumsamin ritsmíð, gjörólík minni, sem sannaðist á því að hann kynni stafsetningu, en ég greinilega ekki.

Ég fór aftur í Hæstaréttardóminn til þess að sjá hvað Hannes mátti víkja mikið frá texta Halldórs til þess að teljast höfundur. Mér sýndist mín staða allgóð og eftir að hafa borið málið undir vini mína Jón Steinar og Ólaf Börk taldi ég mig hafa unnið mál (amk í Hæstarétti) og velti því fyrir mér hvað ég ætti að gera við þessar fimm milljónir.

Það var samt eitt skrítið við nafna minn Jónsson. Hann setti tölvupóstfangið mitt undir greinina. Gæti þetta verið persónuleikastuldur (e: identity theft)? Mér gafst ekki langur tími til þess að hugsa málið. Síminn hringdi. Það var Björn Jónsson, mágur minn.

„Sæll bróðir,“ byrjaði hann. Það var honum líkt, að finnast það fyndið þegar búið var að ræna mig meistaraverki mínu. Ætli Þórbergur hefði hlegið ef verk hans hefðu verið kennd við Þorberg Þórðarson? Mér var ekki hlátur í hug og skellti á.

Skömmu síðar hringdi síminn aftur og ég sá að það var sama númer og bað Vigdísi að svara. Auðvitað aftur Björn. Hann vildi láta hana vita að það væri ólöglegt að giftast bróður sínum.

Annars hefur enginn nefnt greinina við mig. Mér er hins vegar sagt að kalla hafi þurft út fjölmennt lið til þess að bera út heillaóskaskeyti og blóm til Benedikta Jónssona víðs vegar um landið

Benedikt Jóhannesson

PS Að gefnu tilefni vil ég taka fram að Jón Benediktsson, mælskumaður og Kastljósstjarna, er ekki sonur Benedikts Jónssonar.