Bankastjórar taka pokann (JGH)

Þar fór Jón Ásgeir alveg með það. Hann gengisfelldi í einu viðtali allar ásakanir sem hann hefur borið á Davíð Oddsson á undanförnum árum. Skopmynd Halldórs teiknara í Mogganum af Jóni Ásgeiri í boxhringnum og Davíð að skúra gólfið fyrir utan hringinn segir einmitt það sem fólk hugsaði: Hvað er hann eiginlega að hugsa? Hvað vakir fyrir honum?

Annars verður þetta helgi seðlabankastjóranna, þeirra Davíðs, Eiríks Guðnasonar og Ingimundar Friðrikssonar. Þeir verða í sviðsljósinu. Það er komið að því; það styttist í starfslokin. Nýja vinstristjórnin var búin að lofa því að hennar fyrsta verk yrði að reka seðlabankastjórana þrjá. Svo kom hik þegar kostnaðurinn lá fyrir. En hvernig sem málin þróast um helgina þá er það aðeins spurning um hvenær þeir hætta, en ekki hvort. Seðlabankafrumvarp ríkisstjórnarinnar lætur þá taka pokann sinn.

Þetta með pokann; gantast var með það þegar Finnur Ingólfsson rak, með samþykki Davíðs, bankastjóra Landsbankans á sínum tíma, þá Björgvin Vilmundarson, Sverri Hermannsson og Halldór Guðbjarnason, að hver þeirra hefði fengið tugi milljóna króna í starfslokasamning sem og einn plastpoka. Þetta kom til af því að Sverrir Hermannsson yfirgaf bankann með skjalatösku og einn fátæklegan plastpoka; að vísu merktum Landsbankanum. Kannski verða það plastpokar við Kalkofnsveginn – en örugglega ekki Bónuspokar.

Yfirlýsing Jóns Ásgeirs um Davíð er satt best að segja með ólíkindum og er enn að vefjast fyrir mönnum. En hún verður að skoðast í ljósi aðstæðna og hve það hlýtur að taka á taugarnar að sjá á eftir fyrirtæki sínu og útrás – þó sú útrás hafi verið tekin að láni. „Það hringdi í mig maður í gærkvöldi úr innsta hring Sjálfstæðisflokksins og sagði að það hefði verið skýlaus krafa hjá Davíð Oddssyni að Baugur færi á undan honum.“ Þetta er örugglega setning vikunnar þó margt hafi verið sagt.

Ýmsir hafa tekið upp hanskann fyrir Davíð og bankastjórana í vikunni. Ég bendi sérstaklega á greinar Kjartans Gunnarssonar og Hallgríms Ólafssonar, formanns starfsmannafélags Seðlabankans. Báðar greinarnar eru málefnalegar og Davíð til varnar. Það breytir því auðvitað ekki að seðlabankastjórarnir eru að hætta vegna þess að þeir voru á vaktinni þegar bankahrunið skall á og hafa misst allt traust þjóðarinnar. Þegar traustið er farið þá er allt farið. Það á ekki síst við um bankana. Breytir þar engu hvort hrunið var þeim að kenna eða ekki. Það var mörgum að kenna – og auðvitað fyrst og fremst auðmönnunum þannig að fráleitt er að klína því eingöngu á þremenningana við Kalkofnsveginn. En það vita allir að gamli, góði Davíð forsætisráðherra hefði afgreitt Davíð seðlabankastjóra án þess að blikna. Hans fyrsta verk í ríkisstjórn hefði verið hans fyrsta verk. Það var ekkert hik þegar kom að þremenningunum í gamla Landsbankanum vorið 1998.

Kjartan bendir réttilega á að Jóhanna Sigurðardóttir hefði setið í ríkisstjórn frá vorinu 2007 og tekið fulla ábyrgð á peningastefnunni með samráðherrum sínum. „Hún gagnrýndi aldrei verðbólgumarkmið Seðlabankans. Hún getur ekki rekið Davíð fyrir það, sem hún ber sjálf fulla pólitíska ábyrgð á.“ Kjartan bendir á að ný peningastefna Seðlabankans árið 2001 hafi verið tekin eftir að leitað var ráða hjá m.a. Nóbelsverðlaunahafanum í hagfræði; Josephs Stiglitz.

Hallgrímur Ólafsson segir m.a. í sinni grein að ekki hafi verið bent á nein afglöp né brot í starfi. Síðan kemur þetta hjá honum sem er forvitnilegt: „Fullyrt er að Már Guðmundsson verði ráðinn í starf seðlabankastjóra eftir skipulags- og lagabreytingar. Már er flestum hnútum kunnugur innan bankans þar sem hann var aðalhagfræðingur um árabil. Hann er virtur, vinsæll og þótti góður verkstjórnandi og félagi. Hitt ber hins vegar að hafa í huga að Már var einn af aðalhöfundum fyrrnefndrar peningamálastefnu. (Innsk. frá árinu 2001) Hún kom ekki í hús með Davíð eins og kjölturakki.“

Það væri strand og skipbrot hjá núverandi vinstristjórn að ætla að ráða Má Guðmundsson sem næsta seðlabankastjóra – svo nátengdur var hann gamla Alþýðubandalaginu, Ólafi Ragnari Grímssyni, Steingrími J. og fleiri vinstrihetjum sem flokksmaður og einn helsti ráðgjafi þeirra í efnahagsmálum. Jóhanna myndi missa í einu vetfangi það traust sem hún virðist þó hafa á meðal almennings. Nýir tímar og ný hugsun. Már geldur fyrir það í þetta skiptið að vera svo nátengdur vinstriklíkunni í bænum og á Bessastöðum.

Aðeins um fráfarandi forseta Alþingis. Auðvitað eiga sjálfstæðismenn að hætta þessum málflutningi um Sturlu Böðvarsson. Það skaðar þá og gerir málflutning þeirra hálfhlægilegan. Sturla var góður forseti Alþingis en það segir sig sjálft að núverandi vinstristjórn, sem ætlar að koma 15 til 20 málum með hraði í gegnum þingið, vill auðvitað hafa verkstjórnina í þinginu á sinni könnu. Það þýðir ekkert að pirra sig yfir því – þótt kjörinn forseti þingsins sé vissulega forseti allra flokka í þinginu og Sturla hefði örugglega ekki sett nýrri stjórn stólinn fyrir dyrnar.

Það er púki í okkur öllum; innst inni höfum við öll svolítið gaman af því að sjá hvernig Jóhanna fer að því að losa sig við Davíð.

Jón G. Hauksson

[email protected]