Skúla-saga Jóns Ólafssonar (JGH)

MENN ERU AUGLJÓSLEGA að komast í jólaskap. Það er af nógu að taka þessa vikuna en mér sýnist að Jón Ólafsson í Skífunni hafi stolið senunni. Bókin um hann, Jónsbók, eftir Einar Kárason hefur fengið svo mikla og dramatíska umfjöllun í fjölmiðlum að það þarf ekki að auglýsa hana frekar fyrir jólin. Jón lét vaða á súðum við kynningu á bókinni og ef til vill er það rétt sem „einhver sagði“ að hann hefði engu að tapa í yfirlýsingagleði sinni – það væri búið að níða hann svo lengi að leiðin gæti ekki annað en legið upp á við hjá honum úr þessu. Það er margt til í því.

JÓN ÓLAFSSON ÁTTI hins vegar að sleppa sögunni um fyllerí Skúla Eggerts Þórðarsonar skattrannsóknarstjóra þegar hann og Einar Kárason kynntu bókina. Þetta var lélegt sölutrikk og algjör óþarfi. Einhver maður átti að hafa sagt við Jón það sem hann hafði heyrt frá einhverjum öðrum manni úti í bæ um að Skúli hefði á fylleríi sagt að stofnun hans hefðu verið boðnar 20 milljónir í aukafjárveitingu í tvö ár í senn gegn því að hann færi í Jón Ólafsson og Jón Ásgeir Jóhannesson! Mikið svakalega var þetta billegt og ósannfærandi.

SÍÐAN HEFUR YFIRLÝSING borist frá Jóni um að hann hafi farið rangt með og beðið hlutaðeigandi afsökunar þar sem ölvun komi málinu ekki við. Jón er maður að meiri fyrir afsökunina en dregur þó ekki alveg í land og segir: „Hið rétta er að endurskoðandi úti í bæ sagði mér í símtali að yfirmaður skattrannsóknar hefði í gleðskap sagt mönnum frá því að embættinu hefðu verið boðnar samtals 40 milljónir í aukafjárveitingu gegn því að hefja rannsókn í fyrirtækjum okkar Jóns Ásgeirs Jóhannessonar. Þetta kemur með skýrum hætti fram í Jónsbók Einars Kárasonar.“

ÆTLAR PARANOJU OG SAMSÆRISKENNINGUM ríkra manna á Íslandi aldrei að linna? Þeir, sem hafa átt þá ósk heitasta að Davíð Oddsson hyrfi af sviðinu, þeir ríghalda í hann og geta hvorki sleppt af honum takinu né af honum litið. Þeir eru bókstaflega með hann á heilanum. Að vísu ganga þessar sögur ljúflega niður í þá sem gleypa allt hrátt.

JÓN HEFUR AUÐVITAÐ ekkert fyrir sér um þessa Skúla-sögu og getur aldrei staðfest hana nema draga umrædda sögumenn fram á sviðið. Að vísu gætu þeir hinir sömu hvorki sannað eitt né neitt. Þá „rökstuddi“ Jón sögu sína með því að segjast hafa „heyrt það frá fleiri aðilum að svona hafi verið í pottinn búið“. Jón notar þarna frásagnarstíl Hannesar Hólmsteins Gissurarsonar. En Jón stefndi sem kunnugt er Hannesi í Bretlandi með þeim afleiðingum að enskur dómstóll dæmdi Hannes til að greiða Jóni 12 milljónir króna vegna ummæla um hann. Spurningin er sú í hvaða landi Skúli Eggert sækir Jón núna til saka.

AUÐVITAÐ ER VERIÐ að gára vatnið viljandi til að selja bókina. Það er stór hópur Íslendinga sem er tilbúinn til að trúa öllu – og sér samsæri gegn auðmönnum í öllum hornum. Þessi hópur trúir því meira að segja að „bláa höndin“ hafi haft puttana í útsendingum Kastljóssins sl. mánudagskvöld og komið í veg fyrir að viðtal Þóhalls Gunnarssonar við Jón Ólafsson yrði sent út þá um kvöldið.

FRÉTTASTOFA OG HER TÆKNIMANNA eiga víst að hlýða „bláu höndinni“ eins og múkkar og flækjast í fréttaspólunum í einhverju rosalegu óðagoti þegar síminn hringir. Jón Ólafsson mætti meira að segja með fyrrverandi lögfræðingi sínum, Sigurði G. Guðjónssyni, upp á RÚV til að fá botn í málið og hlusta á rök Þórhalls og Egils Eðvarðssonar útsendingarstjóra. Þeir Sigurður og Jón tóku fingraför ef ske kynni að fingraför „bláu handarinnar“ kæmu í ljós. Jón hafði áður gantast með „hönd Guðs“ og „bláu höndina“ í tengslum við atvikið í Efstaleiti.

DV REYNDI SÍÐAN að barna söguna – svo notað sér orðalag Jóns Ólafssonar – um að Kjartan Gunnarsson og Elín Hirst fréttastjóri hefðu hist á veitingahúsi úti í bæ og rætt þar saman. Aha, tortryggilegur fundur. Er ekki besti staðurinn til að halda leynifund um tæknimálin hjá RÚV einmitt sá að fara á næsta bar og ræða saman fyrir framan þrjátíu til fjörutíu gesti – sem allir eru með farsíma og á beinni línu við DV?

SKÚLA-SAGA JÓNS um skattrannsóknarstjóra fékk óvænt endalok. Skúli Eggert gaf út þá yfirlýsingu að dylgjur og ásakanir Jóns Ólafssonar væru ekki svara verðar. Sagðist Skúli Eggert ekki hafa bragðað vín í þrjátíu ár. „Edrú í 30 ár,“ er því ein af fyrirsögnum þessarar vikur.

EKKI EFAST ÉG um að Jónsbók Einars Kárasonar eigi eftir að seljast vel. Ég held raunar að flestir kaupi hana sjálfir á aðventunni og verði búnir að lesa hana spjaldanna á milli fyrir jólin, þótt hún slæðist örugglega inn í einhverja pakka líka. Ekki fer á milli mála að Jón hefur aflað sér óvenjumargra óvildarmanna á lífsleiðinni. Hann hefur verið níddur niður og vændur um að hafa „auðgast upphaflega á viðskiptum með ólögleg fíkniefni“ þrátt fyrir að menn hafi ekkert haft fyrir sér í því nema eitthvert slúður.

LÍKT OG MENN hafa ekkert haft fyrir sér í dópsögum um Jón, en samt látið þær berast, að hætti slúðurbera, hefur Jón ekkert fyrir sér í sögunni um skattrannsóknarstjóra og samsæri hans og Davíðs. Það er þetta með „einhver sagði“. En sögur selja.

Jón G. Hauksson