Í þungum þönkum (BJ)

Af einhverjum ástæðum hafa aukakíló verið mér ofarlega í huga undanfarna viku. Ég veit ekki hvers vegna, kannski vegna þess að ég sá að þyngsti maður heims hafði misst 237 kíló. Mér fannst það fullmikið, þangað til að ég sá myndina af honum eftir tapið. Hann lítur út eins og mykjuhaugur.

Svo sá ég fyrirsögn um að íslenskir karlmenn vildu losna við „ástarhandföngin“ sem skv. fréttinni er fitulag umhverfis mittið. Ottó Guðjónsson lýtalæknir sagði að vísu að það væri hægur vöxtur hjá sér (í skurðaðgerðum, hann gat ekki um ástarhandföngin) og kollegar hans tóku í sama streng. En Fréttablaðið náði sem sé nokkrum dálksentímetrum af ekkifrétt.

Annars get ég ekki sagt að ég hafi átt í baráttu við aukakíló gegnum tíðina. Kílóin hafa einfaldlega leitað á mig og ég glaður gefið eftir. Lengst af hef ég horft á menn mér nákomna, myndarlega menn, sem ég heyri að eru stundum yfir 90 kíló. Meðan ég hef haldið mig undir þessum mörkum (sem hljóta að teljast eðlileg fyrir hávaxinn og stæltan mann eins og mig) hef ég ekki talið mig þurfa á mikilli hreyfingu að halda.

Ég fer í körfubolta einu sinni í viku og hef talið að það væri nóg. Á sumrin eru svo fjallgöngur þannig að ég hef haldið að ég væri með hagkvæmustu líkamsrækt sem hægt er að hugsa sér. En í vikunni sem leið missti ég af körfuboltanum. Kannski var ég með samviskubit út af því.

Svo aftur sé vikið að aukakílóunum verð ég að segja að ég hef aldrei verið fyllilega sáttur við þá nafngift. Að hverju skyldu sum kíló vera „aðal“ og önnur „auka“? Mér finnst vænt um sjálfan mig og það sama gildir um öll kílóin. Ég hef einfaldlega boðið sérhvert kíló velkomið í hópinn.

Síðastliðið vor gengum við Vigdís á Eyjafjallajökul. Það var mikil frægðarför þó að ég viðurkenni fúslega að ég blés úr nös í göngunni. Var satt að segja lafmóður. Nú hefur Vigdís ákveðið að ganga aftur á þennan glæsilega tind í vor og af því tilefni hefur hún byrjað að æfa sig svo lítið ber á. Ég hef ekki gefið þessu mikinn gaum en á sunnudagsmorgun sagðist hún ætla í Laugar. Svo segir hún eins og upp úr þurru: „Vilt þú kannski koma með?“

„Hvað skyldi hún meina með þessu?“ hugsaði ég. „Finnst henni ég þurfa sérstaklega á þessu að halda núna?“ Svo ýtti ég þeirri hugsun frá mér og gerði einfaldlega ráð fyrir að henni leiddist að fara ein í ræktina þannig að ég jánkaði. Leikfimidótið mitt var líka ónotað því ég komst ekki í körfuboltann.

Ég hef ekki flíkað því mikið, en ég á árskort í ræktinni. Reyndar ekki kort því að þeir eru með augnskanna, en augasteinarnir í mér giltu sem sé í heilt ár. Ég hef nú ekki slitið þeim mikið út á skönnunum í Laugum. Þar var nefnilega kona sem talaði þegar ég reyndi að rýna í tækið og sagði: „You are not welcome“ eða eitthvað á þá leið. Það var sama hvað ég reyndi að vera blíðlegur á svipinn þegar ég rýndi í skannann, alltaf kom „operation failure“. Stúlkurnar í afgreiðslunni tóku mér þó vel og hleyptu mér inn framhjá þessu skassi í vélinni.

Augnskannakonan er ein ástæðan fyrir því að ég hef ekki verið tíður gestur í Laugum (auk þess sem ég hef ekkert þurft á því að halda). Ég kveið því að þurfa að eiga við hana einu sinni enn, en nú var kominn nýr búnaður. Nú þurfti ég rétt að líta á tækið og þá sagði ný kona: „Vertu velkominn, Benedikt minn“ eða eitthvað svoleiðis. Hún talar að vísu ennþá ensku en samt er allt annað viðmót núna.

Þegar ég kom inn í klefann sá ég skilti sem á stóð: „Vinsamlegast talið ekki í farsímann af tillitssemi við aðra gesti.“ Þetta var auðsótt af minni hálfu. Ég tala aldrei í farsímann af tillitssemi við aðra, heldur bara ef ég þarf að heyra í einhverjum.

Þegar ég kom upp í salinn þurfti ég aðeins að átta mig á aðstæðum á ný. Mér sýndist þrekhjólin vera í nokkrum röðum sem væru skipulagðar eftir því hvert líkamsástand manna væri. Aftast voru þeir sem skemmst voru komnir, svo þeir sem voru bara tveim til fimm kílóum of þungir og framar eitthvert afreksfólk sem var eins og klippt út úr Modern fitness og hafði enga ástæðu til þess að vera í nokkurri líkamsrækt yfirhöfuð. Í allra fremstu röðinni var enginn. Kannski er þar fólk sem hefur æft svo stíft að það er algerlega horfið af yfirborði jarðar.

Eftir vandlega umhugsun fór ég í öftustu röð. Við hlið mér var maður sem virtist kunnuglegur. Mér sýndist það vera Gaui litli, að minnsta kosti voru vaxtarlag og hárgreiðsla svipuð. Vigdís hafði náttúrlega farið í stjörnuröðina. Mér tókst að koma vélinni í gang og eftir nokkrar mínútur var ég búinn að hlaupa kílómetra. „Gaui“ var að tala við vini sína og sagðist vera að komast í stuð. Hann var búinn að hlaupa 200 metra.

Ég sá að fremst voru sjónvörp í röðum og ég reyndi að festa hugann við eitthvert þeirra en það er erfitt að horfa á sjónvarp án hljóðs. Ég missti einbeitinguna og allt í einu heyrði ég skerandi blístur fyrir aftan mig. Ég þóttist viss um að verið væri að blístra á mig en eini maðurinn sem ég þekki sem blístrar svona hátt er sonur minn sem ég gat verið alveg viss um að ekki færi í Laugar á sunnudagsmorgni.

Þá var nærtækast að ætla að einhver aðdáandinn væri á ferð. Ég ákvað að líta laumulega við (Vigdís var náttúrlega rétt fyrir framan og ekki rétt að láta hana sjá hvaða aðdáendur ég kynni að eiga). Það er ekki auðvelt að hlaupa á þrekhjóli og horfa aftur fyrir sig. Í því að ég sneri hálsinum missti ég jafnvægið næstum og heyri þá hljóðið aftur. Það var þá enginn að blístra á mig heldur nuddaðist strigaskórinn við kantinn á hlaupahjólinu með þessu hvella hljóði.

Eftir þriggja kílómetra hlaup á 25 mínútum (engin Íslandsmet í hættu enn) teygði ég og staulaðist niður í búningsklefann. Vigdís sagðist ætla beint heim í sturtu. Þá hlakkaði í mér því að ég hafði nefnilega farið í sturtu strax um morguninn þannig að það var afstaðið.

Þegar niður var komið hugsaði ég að fyrst ég væri búinn að borga fyrir sápuna væri rétt að ég drifi mig bara í sturtuna líka. Svo sá ég vog í horninu. Ég vippaði mér þangað og sá að hún bauð upp á bæði hæð og þyngd. „Þetta er merkilegt“ hugsaði ég. Ef þessi græja gat sagt manni hve langur ég er, þá eru vísindin sannarlega langt komin. Um leið og ég steig á vigtina rauk teljarinn upp svo hratt og langt að um tíma hélt ég að þetta væri í alvöru sentímetramál. Til þess að gera langa sögu stutta þá hafði ég loks rofið 90 kílóa múrinn.

Þar og þá ákvað ég að héðan í frá væri dagleg rækt og heilbrigt fæði hjá mér þangað til ég næði settu marki. Eftir hádegið voru svo rjómapönnukökur, vöfflur og súkkulaði hjá tengdamömmu.

„Sjaldan hef ég flotinu neitað,“ hugsaði ég og bætti nokkrum vikum við ræktina í huganum.

Benedikt Jóhannesson